Summary: Malia lles prohibir as concentracións e as manifestacións, a veciñanza protestará de novo esta sexta feira ás 14.00h. Reclaman unha solución "urxente" ao alcalde Negreira, o mesmo que solicitou, conseguiu e está pendente de executar as ordes de despezo forzoso destas familias, a maioría de avanzada idade. Por que? Para beneficiar grandes construtoras como a do presidente da patronal galega

Reclámanlle unha solución "urxente" á mesma persoa que as quere botar da casa: o alcalde da Coruña. Son as 14 familias de idade avanzada que habitan no barrio de Eirís-Galán desde hai anos os terreos onde está proxectada a construción do Parque Ofimático, máis unha pelotada urbanística na cidade herculina que desta volta beneficia os intereses do xefe da patronal galega, Antonio Fontenla. O conflito empezou hai máis de vinte anos e segue sen se solucionar. As familias denuncian a inminente chegada do seu despexo "sen ningunha solución, para alén dos parches políticos ofertados polo responsábel de Urbanismo, Fernández Prado, e polo alcalde". Foi o propio rexedor quen solicitou, conseguiu e ten agora pendente de execución o lanzamento forzoso dest@s veciñ@s sen lles ofrecer ningunha alternativa máis aló de tentativas de que os ánimos amainen e co único obxectivo de beneficiar as grandes construtoras, coma a de Antonio Fontenla. Quedarán sen casa e deberán cartos ao Concello Sermos Galiza xa se interesou pola situación destas familias en dúas amplas reportaxes. Falamos con Manuel quen, con máis de 80 anos, leva a metade morando na mesma vivenda da cal agora o queren botar. "Morro se teño que marchar a un piso", dixo ao recibir a notificación do xulgado, poucos meses despois da que lle enviara a concelleira de Urbanismo esixíndolle que deixase a casa. A súa familia explicou a este xornal o contido de ambas as dúas misivas porque Manuel non sabe ler. Outra das familias afectadas é a de Estrella. Ademáis de quedaren sen a casa, a veciñanza contraerá unha débeda millonaria co Concello en concepto de 'urbanización' da zona para a construción dos edificios que albergarán 2.400 pisos. A débeda desta muller ascenderá a 125.000 euros. "A factura da primeira cuota de urbanización que nos pasaron é de 42.000 euros e eles quedaron co que nos deron pola casa", conta a familia de Estrella. "Eles" é o Concello da Coruña, quen lle taxou a vivenda en que moran en 90.000 euros escasos; quedaron con ese diñeiro e reclaman a maiores eses 125.000 euros en concepto de cuotas. Negreira prohibe a colocación de faixas, as concentracións e as manifestacións As faixas con que informaban a cidadanía da súa situación foron retiradas pola policía. As concentracións veciñais que periodicamente se realizaban na pasarela de Alfonso Molina foron prohibidas polo Concello, quen di temer polo derrubamento da devandita pasarela. Prohibidas foron tamén as manifestacións, porque, segundo a argumentación do alcalde, as queixas de 14 familias que poden quedar sen nada interrompen o tráfico rodado na cidade herculina. Porén, esta sexta feira ás 14.ooh volverán concentrarse á altura da Igrexa de Elviña, na avenida Alfonso Molina. Porque consideran que o proxecto do Ofimático, deseñado nos anos 90 entre a Xunta e o Concello da Coruña rexentado por Francisco Vázquez, conta "cun nulo interese comunitario": para que cumprirían eses 2.400 pisos que se pretenden construír se, segundo os dados de Stop-desafiuzamentos, na Coruña hai xa 20.000 vivendas baleiras?


Summary: O alumnado de primeiro curso do grao en Maxisterio transladan ao reitor unha queixa denunciando os comentarios homófobos de Domingo Neira, titular da materia 'Didáctica e profesión docente'.

Até 72 sinaturas, as de practicamente toda a aula de primeiro curso do grao en Maxisterio na USC, chegaron esta terza feira ao despacho do decano. Denuncian os comentarios homófobos realizados polo profesor Domingo Neira, titular da materia 'Didáctica e profesión docente', en que chegou a afirmar que "a homosexualidade é contaxiosa", que "os homosexuais carecen de hombría e non poden educar" ou que "as lesbianas teñen un cromosoma XXX que explica o seu comportamento non normal". Lonxe de se retractar ou mesmo de desmentir tales comentarios, Neira reafírmase neles perante a imprensa. Segundo publican esta cuarta feira varios medios de comunicación que conseguiron falar con el, defende a súa exposición como "unha explicación racional e cuasicientífica", defínese a sí propio como "un pensador" e un "home-home" e non ten reparos en repetir todo o que dixo ese día na aula. "Tamén lles dixen que á muller-muller normal, a que gosta dos homes-homes, polo xeral non gosta das mulleres. O cal non quere dicir que non se poida dar un exceso, un vicio. Pero igual que o home-home, coma min, non se preocupan en absoluto destas outras desviacións, dos maricóns nin dos pederastas, enténdesme?", sinala o profesor universitario. Explicacións homófobas, misóxinas e racistas Malia que non cumpriría subliñalo, pois o propio docente recoñece ter feito estes comentarios na aula no marco "dunha exposición de carácter totalmente científico" en que defendeu que "tanto o dos maricóns como o dos pederastas é unha enfermidade conxénita", o alumnado actual e outr@s estudantes que pasaron pola facultade de Maxisterio enfatizan que este comportamento non é illado e que os comentarios sexistas, machistas, homófobos e xenófobos dirixidos a mulleres, homosexuais, inmigrantes e cigan@s son o pan de cada día. El deféndese. Di que o estudantado pode levarlle a contraria e que as súas exposicións están baseadas "na razón e na argumentación". Quere saber "que información ten para abrir a boca" calquera que non pense coma el e atribúe á "falta de razoamento" as denuncias na súa contra.


Summary: Mantiñan unha folga de fame rotatoria en Pontevedra desde o pasado 23 de novembro. A sentenza lembra que os piquetes son legais e que, de houber excesos, non todos eles poden ser considerados delito. Vídeo no interior.

A Audiencia Provincial revogou a sentenza do Xulgado do Penal número 1 de Pontevedra que condenaba a varios sindicalistas a cumprir tres anos e un día de cadeea por un delito de ameazas e cocaccións logo de actuar como piquetes durante unha folga do sector da alimentación hai tres anos. Así, a Xustiza absolveu a Carlos Búa, de CCOO; Marcos Cadórniga e Carlos Alján, da CIG, logo de citar xurisprudencia do Tribunal Constitucional e lembrar que os piquetes son legais e non todos os excesos que poidan cometer son un delito. O Tribunal lembra que os piquetes son legais e que non todos os excesos poden ser considerados delitos Así, o tribunal entende que "o exercicio abusivo do dereito de folga non se pode identificar coa participación en grupos de folguistas, e tampoco a simple representación dos mesmos é, de acordo coa lei, motivo suficiente para ser responsabilizado polo delito de coaccións cometido por outros". A sentenza é firme e non cabe recurso. Os tres sindicalistas absoltos mantiñan desde o pasado 23 de novembro, xunto con outros membros dos sindicatos, unha folga rotativa de fame ante a Audiencia Provincial. A medida de protesta ante a primeira sentenza emitida polo Xulgado do Penal semella que fixo efecto. Os sindicalistas amosaron a súa satisfacción. Así, Marcos Cadórniga, da CIG, cualificou de "incrible" o apoio da sociedade e dos compañeiros. Ademais, advertiu que a experiencia vivida non lle fará cambiar a súa actitude ante un piquete. Carlos Büa, de CCOO, declarouse "moi contento". "Hoxe focalízanse en nós, pero detrás de nós veñen máis", asegurou. "Seguiremos defendendo a clase traballadora... Pasase o que pasase", engadiron ambos os dous. "No Estado existe represeión contra os movementos sociais", lembran os sindicalistas "A mobilización e a presión social dá os seus froitos. É unha pequena batalla gañada", insistiu Cadórniga, que lembrou que malia a última sentenza da Xustiza, no Estado "existe represión contra os movementos sociais e a Fiscalía pretende encarcelar sindicalistas por defender un dereito fundamental como a folga".


Summary: Os gobernos galego e vigués, en mans do PP e do PSOE respeitivamente, enfróntanse por causa da candidatura das Illas Cíes para seren declaradas ben natural Patrimonio da Humanidade pola Unesco. A Xunta anunciou, por sorpresa, a candidatura do conxunto do Parque Nacional das Illas Atlánticas, en contraposición á candidatura das Illas Cíes en solitario que promove o Concello de Vigo desde hai catro anos.

O conflito entre a Xunta de Galiza e o goberno municipal de Vigo é unha constante desde hai varios anos. Cada semana unha decisión, un xesto ou unha reivindicación alimenta a espiral de confrontación institucional que enfronta os executivos do popular Alberto Núñez Feijóo e do socialista Abel Caballero. Ambos os dous gobernan con cómodas maiorías absolutas e a súa falta de entendemento é a expresión máis antagónica da política municipal na Galiza. A lea, alimentada por indisimulados intereses partidistas, vén de atinxir unha nova marca após a explosiva polémica arredor da candidatura das Illas Cíes a seren declaradas ben natural Patrimonio da Humanidade pola Unesco. As Cíes fan parte do Parque Nacional das Illas Atlánticas desde 2002 O pasado 22 de maio, a conselleira de Medio Ambiente, Beatriz Mato, e o de Cultura, Román Rodríguez, facían pública a intención do Goberno galego de apresentar a candidatura do Parque Nacional Marítimo-Terrestre das Illas Atlánticas, do que fan parte as Illas Cíes desde o ano 2002, para ser declarado no seu conxunto Patrimonio da Humanidade. Unha pretensión que colide de maneira frontal coa candidatura promovida polo Concello de Vigo desde hai catro anos, limitada, iso si, ao arquipélago das Cíes. Un dos espazos naturais de maior valor de Galiza e un dos emblemas da cidade olívica pasaba a se converter na arma arreboladiza no último, que non derradeiro, capítulo da lea entre Xunta e Concello de Vigo. Polémica A reacción municipal non se fixo esperar. Caballero cargou alporizado contra o anuncio da Xunta, cualificando a candidatura do Parque das Illas Atlánticas como unha deslealdade e unha "agresión a Vigo". O primeiro edil da cidade olívica exixiu desde o primeiro momento que o Goberno galego dese marcha atrás e retirase a súa candidatura "ficticia" para apoiar, en troca, a defendida polo Goberno local. Na escalada de declaracións e contradeclaracións, Caballero afirmou que "estámonos [o Concello de Vigo] esforzando desde hai catro anos e eles [a Xunta] din levar catro meses. Nós logramos un apoio masivo, mentres a Xunta só formalizou un trámite burocrático, ou sexa, enviar un papel encargado e pagado a unha consultora, sen teren o apoio de ninguén, salvo o do PP de Vigo, claro, que non sabe de nada do que pasa na cidade". "O noso proxecto é en positivo e está máis vivo que nunca, o seu é de ataque e xa está morto", acrecentou, reclamando ao executivo galego que cumpra coa "palabra dada" de apoiar a candidatura das Illas Cíes. Abel Caballero exixe que a Xunta retire a súa candidatura e apoie a promovida polo Concello Pola súa banda, a Xunta xustificou a súa inesperada iniciativa, da que non informara previamente ao Concello de Vigo, asegurando que a candidatura auspiciada polo goberno de Caballero non existe como tal e fica reducida a anuncios e promocións. "Levamos desde 2013 escoitando declaracións, mais na Dirección Xeral de Patrimonio Cultural non existe nin un só documento. Para aprobar o exame hai que estudar, porén primeiro hai que mercar o libro. E aquí [o Concello] non comprou o libro aínda. Non hai un só papel que dea soporte ás múltiples e habituais declaracións que escoitamos", defendeu o conselleiro de Cultura. Desta maneira, Román Rodríguez puña o foco no feito de Vigo non ter apresentado inda a documentación necesaria diante do Ministerio de Cultura, trámite indispensábel para iniciar o proceso formal de precandidatura. O conselleiro xustificou a decisión de apresentar o Parque Nacional das Illas Atlánticas no seu conxunto explicando que "as Cíes, do ponto de vista natural, xeomorfolóxico e paisaxístico, fan parte dunha unidade máis ampla que son as Illas Atlánticas e precisamente o valor que teñen refórzase estando no conxunto". Entre ambas as posicións, o Partido Popular de Vigo debruzouse no debate cunha proposta diferenciada. Sen cuestionar a candidatura promovida pola Xunta e subscribindo as críticas vertidas contra a xestión municipal, a voceira popular no Concello, Elena Muñoz, tomaba distancia apenas seis días despois do anuncio dos seus compañeiros de filas defendendo publicamente que a candidatura sexa presentada sob o encabezado "Illas Cíes Patrimonio da Humanidade". Con esa fórmula, Muñoz apostaba en outorgar o "liderado indiscutíbel" ás Cíes, en clara contradición cos argumentos ofrecidos até ese momento polo Goberno galego. Nun esforzo de enxeñería discursiva, asegurou que o PP de Vigo "consideramos que hai que reformular a candidatura, tendo en conta que as Cíes son a punta de lanza, a xoia da coroa do Parque Nacional [das Illas Atlánticas]". "É indiscutíbel que as Cíes teñen que encabezar esta candidatura. Os vigueses non entendemos outra posibilidade". O PP de Vigo emendou á Xunta reclamando que as Illas Cíes "lideren" a súa candidatura Esa fórmula intermedia, de candidatar o conxunto das Illas Atlánticas, mais detrás da denominación das Cíes, foi rexeitada de plano polo alcalde de Vigo. Quen si a aceitou, mais de maneira parcial, foi a Xunta. Destarte, a súa candidatura podería ter por denominación "Cíes – Parque Nacional das Illas Atlánticas", á espera de que na Consellaría de Cultura se defina a fórmula definitiva. Esta emenda contou co plácet do propio presidente da Xunta, quen en declaracións a pasada cuarta feira xulgou a suxestión do PP de Vigo como "construtiva" e "intelixente". Pola súa banda, o vicepresidente Alfonso Rueda fixo un chamado a que "traballemos todos xuntos e deamos ás Cíes o protagonismo que merecen como atractivo principalísimo". Carreira de fondo Está previsto que Xunta e Concello remitan ao Ministerio de Cultura as súas propostas definitivas nos próximos días e semanas. De non se resolver o conflito, será o Goberno español o que arbitre determinando cal das dúas incorporar na "lista indicativa" (a preselección anterior á candidatura diante da Unesco). Esa decisión, previsibelmente, terá lugar entre os meses de setembro e outubro. No caso de se manteren as dúas candidaturas, será o Ministerio de Cultura quen decida cal presentar perante a Unesco. Sexa como for, as Cíes por separado ou as Illas Atlánticas no seu conxunto, atinxir o recoñecemento de Patrimonio da Humanidade é un proceso longo e demorado que pode durar máis de 5 anos. Nese sentido, a falla de consenso institucional non é un activo para encarar o proceso de exame da Unesco. Guerra de vídeos Cada candidatura, a viguesa e a da Xunta, contan co seu respeitivo vídeo promocional. De non se retirar ningunha, o máis probábel é que se acaben por desenvolver simultáneamente dúas campañas públicas diferentes, ambas as dúas referidas a un mesmo arquipélago. Vídeo da candidatura promovida polo Concello de Vigo (20/01/2017) Vídeo da candidatura promovida pola Xunta (24/05/2017) Un valioso patrimonio natural A polémica partidista acabou por opacar o importante: o enorme valor ambiental das Illas Cíes e, tamén, do conxunto das Illas Atlánticas. O arquipélago das Cíes foi declarado Parque Natural en 1980 e, pola importancia da súa fauna aviar, ten a consideración de Zona de Especial Protección para as Aves, Zona de Especial Protección dos Valores Naturais e lugar de importancia comunitaria. Cunha superficie terrestre de 433 hectáreas e mariña de 2.658 hectáreas, as Cíes, localizadas na boca da Ría de Vigo, albergan unha importante variedade de flora, fauna e uns fondos mariños de grande importancia ecolóxica. As Cíes integran desde 2002, xunto o arquipélago de Ons e máis as illas de Sálvora e Cortegada, o Parque Nacional Marítimo-Terrestre das Illas Atlánticas, que suman unha superficie de 8.400 hectáreas marcadas por unha singularidade de flora, fauna, xeomorfoloxía e paisaxe. Características que lles outorgan un indubidábel valor científico, educativo e recreativo. Así o confirman as máis de 400 mil visitas recibidas o pasado ano 2016.


Summary: Por segunda vez debátese no pleno do Parlamento o Plan de Normalización Lingüística. Se hai dez anos contou co consenso de todos os grupos,desta volta o partido do goberno rexeitou a iniciativa do BNG que esixía o seu cumprimento.

"Todas as medidas que se contemplan no Plan non se poden aplicar de materia inmediata nin uniforme", respondeu o deputado do PP, Agustín Baamonde, á iniciativa presentada pola parlamentaria do BNG, Ana Pontón que se encamiñaba a esixir o cumprimento do Plan de Normalización Lingüística que esta semana cumpría os dez anos da súa aprobación por unanimidade na mesma cámara do Pazo do Hórreo. O PP sinala que non se poden aplicar todas as medidas do Plan e racha de maneira explícita un consenso que xa tiña fracasado na práctica. A deputada Ana Pontón deixouno á vista ao debullar unha situación na que a discriminación segue a se impoñer sobre quen quere desenvolver a vida na nosa lingua. "Non queremos traer coroas de flores para certificar o enterramento que fixo Feijóo do Plan", dixo Pontón quen defendeu un "cambio de rumbo" na política lingüística do goberno. Malia iso, do PP non ía obter nin un sinal de mudanza nas súas posicións, o deputado Agustín Baamonde apurouse a lembrar que o Plan carecía de rango de lei co que cuestionaba tamén o seu cumprimento e a ilegalidade de actuacións contrarias ás medidas que recolle. Acusou tamén á oposición de ter sido responsábel da perda do consenso na aprobación do decreto do 2007, co bipartito no goberno. Sen cambio de rumbo e cun abano de incumprimentos Referiuse Pontón ás palabras do escritor Agustín Fernández Paz nas que afirmaba que as persoas galego falantes sabían que "a liberdade lingüística é limitada" e recoñecía atrancos que non tiñan os españois falantes e defendeu o dereito a vivir en galego con normalidade. "Non queremos ser galegos e galegas de segunda. A igualdade non existe e a discriminación é evidente para a lingua propia que creou o noso pobo", afirmou a deputada, antes de botar man dun abano de datos para confirmar o incumprimento do plan no goberno de Feijóo. Lingua desaparecida das escolas infantís, só o 4% das sentenzas xudiciais en galego, nula presenza no cinema, ausencia dun diario en galego e falta de apoio para iniciativas que levan a nosa lingua á prensa, docencia de menos dun 20% en galego na Universidade e marxinación no mundo da empresa ademais de abandono de sectores claves como o editorial foron algúns dos exemplos que a deputada nacionalista puxo para esixir o fin do que chamou "política de demolición que busca manter a desigualdade e contraria ás leis do ordenamento galego". Pediulle a deputada responsábel da iniciativa ao PP que "abandone a hostilidade e volva ao consenso do Plan de Normalización Lingüística", mais só conseguiu o apoio de AGE a través do seu deputado Xabier Ron e do PSOE por medio de Francisco Caamaño. Ron definiu o plan como unha "ferramenta preciosa" e reclamoulle ao PP que se erguera do "diván freudiano" e apoiara a iniciativa mentres Caamaño falou do PP referíndose aos seus "dirixentes cun complexo profundo" que poden conducir ao galego a unha situación semellante "ao latín, unha lingua morta mais algúns ímonos rebelar contra esta situación.


Summary: Esta sexta feira, primeira xornada de folga contra o expediente.

As oficinas de Unicaja encaran esta sexta feira a primeira xornada de folga convocada polos sindicatos en protesta polo ERE exposto pola entidade financeira, que afecta ao 18% do persoal que traballa nos 9 centros que ten na Galiza. Nun comunicado, UXT chama á mobilización dos traballadores para expresar o seu malestar contra un ERE que cualifican de "salvaxe" e que supón o despedimento de 1.513 empregados en todo o Estado español, ademais dunha "homologación á baixa" nas condicións laborais e a fixación dun réxime de traslados "moi afastado" do establecido no convenio colecti-vo. Así o remarca a central sindical, que sitúa en 18% do persoal dos nove centros de Unicaja na Galiza os afectados polo ERE exposto desde a compañía. Ademais de apelar aos empregados para secundar a folga, UXT pide comprensión á cidadanía que poida verse afectada polos paros. "A prestación dun servizo de calidade ás usuarias e usuarios esixe que Unicaja Banco non destrúa emprego en Galiza. Só unha participación masiva e contundente na xornada de folga, logrará cambiar o rumbo da empresa na mesa de negociación", incide UXT nun comunicado. A banca destruíu 5.500 empregos e fechou máis da metade das oficinas na última década na Galiza As entidades de crédito perderon 5.500 traballadoras e traballadores na última década na Galiza. Os procedementos de despedimento colectivo anunciados polo Banco Santander, BBVA e Caixabank van significar a perda de practicamente 600 empregos nos próximos meses na Galiza. Á cabeza das saídas sitúase o grupo Santander, a segunda entidade do país, cunha forte presenza territorial derivada da absorción do Banco Pastor e que vai desfacerse de 370 empregadas e empregados e fechar arredor de 80 sucursais. Ao tempo, os Expedientes de Regulación de Emprego (ERE) actualmente en fase de consulta adiantan 111 despedimentos no BBVA e entre 90 e 100 en Caixabank, o terceiro operador bancario da Galiza.


Summary: CCOO denuncia "desprotección para a saúde" por "antepor os beneficios empresariais"

A regulación sanitaria en empresas que traballen con sílice, caso do sector da lousa ou do granito con forte presenza na Galiza, podería variar. CCOO vén de denunciar que o proxecto de Real Decreto presentado a pasada terza feira 1 de outubro pola Comisión Nacional de Seguridade e Saúde (CNSS) no Traballo, duplica os valores límites vixentes de exposición ao sílice cristalino e o bromoetileno, amais de triplicar o da acrilamida. Desde CCOO exixen a revisión destes valores antes da súa aprobación polo Consello de Ministros. Roi Fernández, secretario de saúde laboral de CCOO, explica que "non se pode antepor a competitividade e os beneficios empresariais á saúde da poboación traballadora". Retroceso na protección O valor límite do po respirábel de sílice que pasa a ser clasificado como canceríxena con esta Directiva foi aprobado en 2013. Daquela deuse un período de dous anos para a súa entrada en vigor, co fin de que as empresas puidesen adaptar os seus equipos e organización de traballo aos novos valores. A acrilamida como o bromoetileno xa aparecían clasificados como canceríxenos ou mutáxenos e cos valores límites actuais no ano 2000. "A proposta supón un retroceso de dúas décadas no nivel de protección fronte a estas substancias", reproba Fernández. O Real decreto responde á obriga do Goberno do Estado de mudar antes de xaneiro de 2020 a Directiva europea 2017/2398, que á súa vez modifica a Directiva de axentes canceríxenos e mutáxenos. A nova norma fixa o "nivel de protección mínima que os Estados membros poden mellorar·, apunta Roi Fernández.


Summary: Os alcaldes de Monforte e Ribadeo, Severino Rodríguez e Fernando Suárez (BNG), anunciaron que nos orzamentos para 2014 haberá unha partida para dar "total cobertura" a doentes de Monforte que teñan que facer fronte a ese gasto. Tamén desde Pedrafita (PSdeG) sinalan que van dar este paso.

O exemplo de Riotorto esténdese, polo de agora na provincia de Lugo e entre concellos gobernados polo BNG. Desde Monforte de Lemos, o seu alcalde, Severino Rodríguez,anunciou que o goberno local vai reservar nos orzamentos municipais para 2014 unha partida para asumir o copagamento farmacéutico. Rodríguez explica que o Concello traballa xa para determinar "cal será límite de renda de ingresos " para designar os beneficiarios das axuda. Para o rexedor nacionalista, o que está a facer o PP neste eido supón castigar e multar a persoas con doenzas crónicas, como leucemia, cancro de mama ou ril; polo que o Concello non pode se manter impasíbel. O rexidor ribadense, Suárez Barcia, indicou que ao mesmo tempo que está a dar os pasos para concretar os aspectos da ordenanza que regulará as axudas para os doentes que se atopan nesta situación continuará demandando do partido popular, nomeadamente do presidente da Xunta, que non aplique esta resolución en Galiza, como acontece en Asturias, ou en Castela León. "Até o 31 de decembro, toca a loita para parar os planos do goberno da Xunta", sinalou o rexedor de Ribadeo. Mais o exemplo de Riotorto tamén vai a máis concellos, como o de Pedrafita (alcalde socialista), que estes días tamén se pronunciou a prol de que o goberno local asuma o copagamento dos doentes crónicos.


Summary: Margarita Ledo vén de presentar A cicatriz branca, un filme de ficción con base documental no que se retrata a emigración da muller galega nos cincuenta.

Margarita Ledo vén de presentar en Cineuropa A cicatriz branca, un filme de ficción con base documental no que se retrata a emigración da muller galega na década dos cincuenta. Interpretada por Eva Veiga, Xabier Deive, Lino Braxe ou Tamar Novas, a fita mestura escenas ficcionadas con elementos e documentos reais para retratar unha parte esquecida da nosa propia historia: a emigración feminina. "Unha emigración que era unha expulsión, unha emigración sen retorno e que está absolutamente sen tratar", explica a propia Ledo. A emigración feminina. "Unha emigración que era unha expulsión, unha emigración sen retorno e que está absolutamente sen tratar" A cicatriz branca xa se se puido ver en Cineuropa e noutro pase na Coruña. Como foi a reacción do público? De momento foron dous públicos diferentes, aínda que cunha motivación moi directa sobre a película. Por unha banda, está o público de Cineuropa, que é moi cinéfilo e está moi aberto a todo tipo de modificacións da linguaxe cinematográfico. Pola outra banda, o público do Teatro Rosalía de Castro estaba formado por uns espectadores convocados polo Día Internacional pola eliminación da violencia contra as mulleres. Este era un público menos cinéfilo, a excepción dun grupo de críticos que acudiu ao pase. Polo tanto, son lecturas moi diferentes da película. A min dáme a sensación de que as mulleres entran moi axiña porque este filme esta feito dende o feminino e, polo tanto, prodúcese inmediatamente unha sorte de empatía. Ese é quizais o público modelo que busca, un público que capte un fenómeno que é central para explicar o que foi este país durante o século XX. Ese fenómeno é a emigración, pero dende a posición, a vivencia e a ollada das mulleres emigradas, que sempre foi un tema non tratado e ignorado. "Dáme a sensación de que as mulleres entran moi axiña porque este filme esta feito dende o feminino e, polo tanto, prodúcese inmediatamente unha sorte de empatía" Falta unha análise histórica e social polo miúdo da emigración feminina? O imaxinario colectivo quizais só tivo en mente a marcha do home? Pregunto porque hai imaxes que nos representan a emigración dende un punto de vista simbólico como a foto de Manuel Ferrol, onde se ve a ruptura familiar por parte do home, pero non hai presenza feminina. A iconografía ten que ver sempre cun home que marcha. Despois están as viúvas dos vivos... Realmente, movémonos con tres ou catro cuestións no noso propio imaxinario que, evidentemente son certas, pero que ao tempo ocultan e exclúen a outra parte, a emigración da muller. Sobre todo, da muller que marcha soa. Hai moitas diferenzas entre a emigración da muller e do home. Unha das principais é que a emigración feminina nunca ten retorno, sobre todo se a muller non casa. A emigración para a muller é sempre unha expulsión. En que sentido? Pois mire, había moitísimos casos nos que a muller tiña que marchar por mor dunha agresión sexual. Pola agresión en si mesma ou porque o agresor non podía ser acusado publicamente por cuestións sociais. Por exemplo, persoas vencelladas á Igrexa católica. Iso producía a expulsión da muller, era mandada fóra para que nunca se soubese nada. Despois, evidentemente, están os motivos económicos e de subsistencia que obrigan a emigrar. Nese caso, o retorno só se podería producir se era triunfante. E triunfante implicaba un marido. O triunfo que marcaba o regreso, en moitos casos, era simplemente estar casada, volver cun marido. En calquera caso, a emigración para a muller era unha viaxe ao abismo. E, en moitos casos, tamén se producían feitos como a incorporación da muller emigrada ás redes de trata, mesmo por parte de familiares. Ese caso concreto, esa incorporación ás redes de trata, é un fenómeno que seguimos en presente con outras emigracións. Tamén pasou no caso de Galicia. "Hai moitas diferenzas entre a emigración da muller e do home. Unha das principais é que a emigración feminina nunca ten retorno, sobre todo se a muller non casa" Na película hai varios tipos de mulleres emigrantes. Por un lado, vemos a personaxe de Eva Veiga, quen chega a Arxentina para traballar para unha familia. Polo outro, vemos unha serie de mulleres xa instaladas en Bos Aires, nun tecido social da diáspora, cunha actividade determinada e unha forma de actuar como colectivo. Eses dous modelos son prototípicos no conxunto da emigración á América? Ese tipo de tecido social deuse máis en Cuba, si... Mais iso non quita que Bos Aires sexa clave, obviamente. E por que é clave? Porque é o lugar esencial do noso imaxinario cando pensamos na emigración a América. Sobre os prototipos e as relacións dos emigrantes... A min interesábame sobre todo analizar, dende un punto de vista de xénero, o paso da servidume total, do traballo de mucama, a un traballo asalariado. Ese era un paso de xigante, porque era un paso cara ao espazo público. Ese é o paso que dá Merce [personaxe de Eva Veiga no filme], quen pasa de traballar de mucama a empregada dunha fábrica. En Arxentina vívese nese momento unha época na que se lles abre o traballo industrial ás mulleres. Mulleres que non foran a escola, pero si aprenderan a coser. As emigrantes, mucamas ou non, sabían coser e así entraron nas fábricas de cremalleiras, de bañadores, de roupa... Había moitísima emigración de mulleres galegas que entraba no sector. Iso está por un lado. Despois, pola outra banda, tamén temos a presenza da emigración que foi tomando conciencia antes, nos anos trinta, no momento da loita en favor da república. Aí Bos Aires é a capital central de defensa do ideal republicano. Esa emigración xa instalada é a que forma parte desas federacións de sociedades, dese tecido da diáspora. Na película, unha desas mulleres que tomaron conciencia é a personaxe de Nélida que é quen atopa na estación da Constitución a Merce tirada, esperando sen saber a que, perdida despois de ser despedida. Entre elas xorde esa corrente, esa conexión entre as persoas emigrantes, que se saben recoñecer entre elas de forma inmediata. "Tamén temos a presenza da emigración que foi tomando conciencia antes, nos anos trinta, no momento da loita en favor da república. Aí Bos Aires é a capital central de defensa do ideal republicano" Na película, polo tanto, a protagonista vive unha dobre incorporación. Por un lado, ten que superar o desarraigo e incorporarse a un país que non é o seu. Despois, a segunda incorporación, tamén moi dolorosa e complicada pola época, é o da incorporación ao mundo laboral, á manufactura, á industria... Exactamente. E hai moitas claves que nos fai ver a película tamén en presente. Por exemplo, hai unha escena na estación de la Constitución de Bos Aires. Esa estación era a onde chegaban os emigrantes galegos da época, pero agora chegan tamén outras migracións diferentes. Segue sendo o punto de encontro de todos os que veñen dos arrabaldes á urbe para traballar, para buscar a vida. Nesa escena, nós non cubrimos os carteis electrónicos, deixámolos tal e como están na actualidade. Ese é un sinal que está aí, como outros moitos, para poder ler a película en presente. No caso de Merce, hai unha serie de transformacións que vai vivindo nese proceso de incorporación, de paso entre a servidume e o traballo industrial. Ela fai o que faría calquera emigrante, é dicir, acepta casar, pero ao tempo vai máis alá e vai desenvolvendo un proceso de localización do seu propio corpo e do seu propio desexo. De entrada, faino con culpabilidade e, despois, acaba por tomar unha serie de decisións. Todo iso reflicte a evolución das mulleres da emigración, cando abandonan a servidume, cando dan un gran paso cara adiante e entran no espazo público. "Hai moitos lugares que esixen e precisan a ficción. Teñen ecos tan fortes, que facía falla poñer personaxes que foran acompañados por eses ecos, por eses lugares" A cicatriz branca racha coa súa filmografía anterior. Nesta película, mestúrase a ficción e a base documental, mais o gran protagonismo recae nun argumento ficcionado. Por que ese cambio de rumbo? É todo un proceso. Comeceina a traballar como documental e, de feito, saíu en paralelo un documental, que se chama Apuntamentos para un filme, no que saen relatos de moitas mulleres que serviron para a construción do guión. Por que esa aposta pola ficción? Pois por diferentes motivos. Por exemplo, os lugares esixíanme ficcionalización, porque todos eran lugares esplendidamente cinematográficos no sentido máis liso. Estaban tocados cun aquel e realmente eran escenarios. O psiquiatrico de Castro... É un escenario monumental... Ese lugar foi construído nun principio como lugar de repouso, coma un balneario. Ideouse con ese obxectivo, mais acabou por se converter nun dos lugares máis duros da historia da medicina da Galiza. Detrás desa aparencia de calma, no seu interior, residía o horror total. Ou o cuarto de Castelao, que fai de habitación de Merce na película... Hai moitos lugares que esixen e precisan a ficción. Teñen ecos tan fortes, que facía falla poñer personaxes que foran acompañados por eses ecos, por eses lugares. Reclamaban, polo tanto, unha reconstrución que só lles podería dar a ficción. Todo o proceso foime levando cara á ficción e, por outra banda, recolléranse tantos datos, tantas historias, tantas vidas diferentes ao redor das mulleres da emigración que non tiña xeito de enfialos todos nun documental. Se eu me pasara tres anos con todas aquelas mulleres alá, en Arxentina, falando con elas, convivindo con elas... Seguramente podería ter feito un documental, pero en cada paréntese de tempo, cada vez que marchaba de alá, aparecía a ficción. Xurdía así o camiño cara unha película de ficción, pero cunha base documental. "En Moreda hai dous motivos para o trastorno. O primeiro é a frustración política acó, cando retorna e sofre o abandono por parte dos seus camaradas. O segundo é un choque emocional" Por que elixiu a Antón Moreda para convertelo na personaxe masculina da película? Por que el? Eu en Porta blindada fixen a súa historia no manicomio e as causas que o levaron ali. É unha novela de base documental... E podería ser unha reportaxe novelada. Entón no momento en que a historia se ía desenvolvendo, aparecía a parte americana de Moreda. El chegaba alá no ano que morría Castelao, chega na década dos cincuenta, momento no que se sitúa a película. El está no que chamaba a Galicia ideal, cunhas sociedades en acción, cun programa como Galicia Emigrante emitíndose. En Moreda hai dous motivos para o trastorno. O primeiro é a frustración política acó, cando retorna e sofre o abandono por parte dos seus camaradas. O segundo é un choque emocional. Aí tiña o personaxe masculino feble que me interesaba e, ademais, el tiña unha relación clara coa emigración. El traballaba moito nas federacións. Respondía a un dos dous prototipos de emigrantes que hai. Están os que traballan, traballan e traballan por unha banda e, pola outra, os que queren que as cousas vaian para adiante, os que axudan a crear un tecido...El estaba nas federacións, daba clases, ensinaba a bailar, era moi activo. Moreda morreu cando comezaba a filmar a película. Visiteino en Nadal de 2009 para comentarlle aspectos da fita e, despois, el mándame un último correo xa a comezos de 2010. En febreiro recibo unha chamada da Deputación de Lugo e dinme que morrera Moreda... É un elemento que se mete no filme. Era imperativo daquela que aparecese? Claro, obviamente. Xa que non está aquí e non chega ao final do filme, aparece no filme. É unha película que lle gustaría. A el gustaríalle moito o seu papel nel. "A idea que o home ten da liberación da muller segue a ser que traballen para el. Hai unhas mentalidades moi deformadas..." Na presentación da fita na Coruña comentaba que a muller sufría unha exclusión no ámbito do cinema. Que aspectos son máis relevantes desa exclusión? Eu nese momento falaba dende o punto de vista dos estudos fílmicos que se abordan dende unha perspectiva de visibilización e de deconstrución de prototipos e de estereotipos. Nese senso, tanto a nivel de personaxes, temático, de tratamentos como a nivel directamente cuantitativo hai unha exclusión moi forte. Este fenómeno nótase principalmente nas tarefas duras de produción. É nese apartado onde traballan as mulleres. Iso pasa sempre. Na medida en que os lugares van entrando en crise, os homes pasan a outra cousa, a evadir capitais, e as mulleres pasan a xestoras. O traballo durísimo e cotiá pasa á muller e o de representación, a voz do poder, segue a estar masculinizado. E o peor de todo é que hai homes que non saben que son machistas. "Pero se estades traballando", pensan. A idea que o home ten da liberación da muller segue a ser que traballen para el. Hai unhas mentalidades moi deformadas... Despois temos que ter presente que hai machistas ideolóxicos e evidentes e por outro lado temos os homes que non saben que son machistas. Son eses máis perigosos? Si, na medida en que aí o combate é durísimo. Pola nosa parte resulta difícil decatarnos. No mundo do cinema pasa iso.


Summary: O programa electoral do PP contempla facer funcionario o persoal directivo e eventual, unha vulneración dos principios de igualdade, mérito e capacidade para empregad@s públicos, denuncia a CIG. Para alén disto, de implantar o PP esta medida, suporía un custo de 15 millóns de euros anuais ás arcas publicas

Ex-delados territoriais como os populares Diego Calvo ou Cores Tourís, nomeados a dedo e eventualmente polo goberno de Feijóo, poderían pasar ser funcionarios. Algo que sería posíbel de gañar o PP as eleccións, pois é unha das achegas incluídas no programa electoral dos populares. Desde CIG-Administración xa se denunciou esta medida, pois considera que "vulnera os principios básicos de igualdade, mérito e capacidade" que regulan o acceso ao empego público. Para a central nacionalista, o PP pretende enchufar "centos de directivos da administración" e de organismos dependentes. A CIG considera que con esta medida van garantir un posto de persoal directivo permanente para o "seu persoal afín". E a central bota contas e sinala que isto pode supor para as arcas públicas un custo de 15 millóns de euros anuais. Para a CIG non deixa de ser vergoñento que Feijóo procure enchufar cargos políticos co único mérito de seren do PP mentres milleiros de empregados públicos están sen posibilidade de promoción interna, sen carreira profesional e cos salarios recortados; para alén dos outros milleiros de galegos que están a preparar oposicións.


Os resultados das eleccións municipais do pasado 24 de maio ofrecen múltiples lecturas e, en tempo inmediato, bastantes conclusións, ao meu ver. Pero a min chámame a atención unha delas, aínda que talvez non sexa a máis estrondosa. Tralas eleccións municipais consolídase a configuración dun suxeito social que teima en transformar o estado das cousas, ou en mudalas, non nos poñamos grandilocuentes. E ese suxeito opta por non comprar marcas Parece claro que tras as eleccións municipais se consolida a configuración dun suxeito social que teima en transformar o estado das cousas, ou en mudalas, non nos poñamos grandilocuentes. E ese suxeito opta por non comprar marcas. Por observar desde fóra o supermercado electoral, esa grande Área Comercial que inviste máis en gastos publicitarios nos medios de comunicación tradicionais que no benestar dos seus empregados. Non podería ser doutra maneira. O noso suxeito nin sequera repara de todo nese produto que segue aí, no escaparate, cunha aborrecidísima falta de alegría, pouco atractivo e sen capacidade nin para renovar eses tres, catro ou cinco vellos envases. A data de caducidade chama máis a atención ca os desgastados envoltorios. E resultaba que eran precisamente os envoltorios os que excitaban a competencia. Esa desafección compradora tamén pon na corda frouxa os medios de comunicación tradicionais Nada de área comercial electoral, nada de marcas, e esa decisión, case unha arroutada, afecta mesmo a aquelas marcas que coa mellor das intencións procuraban ofrecer produtos diferenciados en algo. O novo suxeito, emporiso, non parece moi interesado na operación mercantil. E esa desafección compradora tamén pon na corda frouxa os medios de comunicación tradicionais. Cando menos, a súa función como escenario dunha competencia político-mercantil que conclúe nunha expropiación forzosa e sen indemnización da capacidade de participación e decisión democrática da cidadanía do común está posta en cuestión. Se a cidadanía rexeita esa tarefa en exclusiva que tiña encomendada, a de simple espectadora da poxa ficticia, o escenario da transacción perde todo sentido. Murcha. Os medios de comunicación tradicionais óllanse abraiados uns aos outros e non dan comprendido. A pesar da súa activísima e parcial participación na campaña electoral, máis alá mesmo do seu clásico papel de escenario e mediación -a necesidade obrigaba-, a gran masa de electores non tomou en consideración as súas advertencias, as que expresaban unha inescusable necesidade de preservar os vellos decorados e o ríxido reparto de tarefas e funcións. Uns, sobre o escenario, representan; a xente, no patio de butacas, observa e aplaude. Pero non lles fixemos nin caso. Á xente deulle por coller e non atender a razóns, foise erguendo das cadeiras e saíu da representación no medio da función. Os actores, case eternamente sobreactuados, son moitos anos repetindo a mesma función, quedan perplexos na súa soidade e buscan respostas imposibles ollando para un decorado menos imaxinativo ca os escenarios de Dogville. Alguén anda tamén a abanear no sentido común. Tomemos nota. Porque esa é a primeira porta que cómpre seguir ensanchando ata o infinito Os medios de comunicación tradicionais comprobaron en propia carne a debilidade radical do sentido común que ata hai moi pouco tempo era máis consistente e eterno ca os misterios teologais. Alguén anda tamén a abanear no sentido común. Tomemos nota. Porque esa é a primeira porta que cómpre seguir ensanchando ata o infinito. Anular o sentido común hexemónico, vencer, construír un novo sentido común que mereza o apelido que leva. Abanear no sentido común é, ao cabo, trocalo por outro. Un novo sentido común, tímido aínda, pero que se atreve xa a amosarse aos poucos e mesmo osa cercar as murallas con concertinas para candidatos e candidaturas incómodas construídas polos medios de produción simbólica. O novo suxeito vén a encontrarse en campo aberto e no medio dunha praza pública para expresar que non desexa mercado nin está disposto a seguir diferindo as súas decisións nin a súa necesidade de mandar Así se vai esvaecendo o sentido mercantil dos combates electorais. O novo suxeito vén a encontrarse en campo aberto e no medio dunha praza pública para expresar que non desexa mercado nin está disposto a seguir diferindo as súas decisións nin a súa necesidade de mandar. Non é que renuncie á comunicación, en absoluto. Ao contrario. Trátase de protagonizar, sen mediación, un asalto ás novas formas de comunicación masiva, comunais. É moi notable, por certo, a forza coa que irrompe a familia léxica e semántica do común neste momento político. Ao sortear esas murallas con concertinas erixidas polos medios tradicionais e outros axentes da orde, o novo suxeito empeza a construír modos comunais de esnaquizar ese vello monopolio privado de construción da realidade. A partir de agora, a realidade construímola todos. Por tanto, as eleccións terán que servir xa para outra cousa. Para algo realmente útil. O útil, nestes tempos, pode empezar polo modesto e ser, precisamente por iso mesmo, o grandioso. O suxeito non se ve de ningunha maneira como comprador nin desexa ser espectador; reclama a súa condición de protagonista e anuncia a súa disposición a conquistala O novo suxeito quere cambio. De nada lle serven xa as vellas normas. Constrúe a súa propia ética, que é republicana e socialmente comprometida. Despreza as vellas normas e elabora os seus propios principios. Todo iso expresa tamén a súa potencia constituínte. Ademais, cando despreza as marcas de mercado ou non lles recoñece o desmedido valor que o propio mercado lles outorga, non fai cousa ningunha máis que expresar á súa maneira a súa concepción alternativa dos procesos electorais como resortes para a acción e para o goberno das cousas do común. Todo un programa revolucionario. O suxeito non se ve de ningunha maneira como comprador nin desexa ser espectador; reclama a súa condición de protagonista e anuncia a súa disposición a conquistala. Aínda que non teña necesidade de explicitalo sempre formalmente, repudia o réxime de representación política, e faino mediante unha nova maneira de exercer o dereito ao voto. Constrúese unha nova poética. Todo o poder ás Mareas! Entón, treme o papo dos homes de orde, que ventan o espectro. E esa imaxe tamén é divertida. As grandes triunfadoras das eleccións municipais son as candidaturas de Unidade Popular, plurais, diversas, construídas desde abaixo con grandes contradicións e dificultades, flexibles, abismais en certos sentidos, imprevisibles, comprometidas, inclusivas, non sectarias. Abstéñanse todos de alindalas, de aproveitarse das súas forzas, de lles construír diques. Enténdase que non é casual que as diversas expresións do réxime aínda hoxe sigan a esixirlles unha redución a marca identificable. Mais non hai marca. E esa é unha forma de construír outros escenarios en que o reparto de funcións e tarefas xa non sexa máis o de sempre. Minorizar as marcas electorais é tamén un xeito de expresar a condición dos seguintes pasos que cumprirá dar. As grandes triunfadoras das eleccións municipais son as candidaturas de Unidade Popular, plurais, diversas, construídas desde abaixo con grandes contradicións e dificultades, flexibles, imprevisibles, comprometidas, inclusivas, non sectarias Vivimos unha impugnación monumental, pois esa desafección da multitude que se constitúe en novo suxeito respecto ás marcas electorais tamén expresan, talvez, certo repudio ao imperio absoluto e absolutista do mercado sobre as vidas e as decisións comunais. Non queremos marcas. Non as necesitamos. A Unidade Popular non é compatible co interese de parte nin coa preponderancia da marca. Alá onde existe unidade popular, a marca devén irrelevante. Deámoslles un repaso aos resultados electorais. Tamén neles está inscrito o itinerario. A maioría de nós, porén, fomos criados nos espazos asfixiantes do mercado. Aprendemos a asociarnos a marcas e a identificarnos con elas coma se importasen só os envoltorios A maioría de nós, porén, fomos criados nos espazos asfixiantes do mercado. Aprendemos a asociarnos a marcas e a identificarnos con elas coma se importasen só os envoltorios. E mesmo lles fomos pillando cariño, como llelo collemos ás cores e ao escudo dun equipo de fútbol. Tanto cariño, que, ás veces, se nos falta esa marca sentimos coma se nos faltase o aire mesmo. Igual nos ocorre con certos significantes que funcionan como logotipos de identificación neses andeis absurdos do mercado electoral. A esquerda é moi dada a esa identificación afectiva e simbólica. Unha identificación algo útil en certas circunstancias, pero soamente se non anula a dimensión verdadeiramente política e material das cousas, dos itinerarios que cómpre percorrer, dos diferentes ritmos con que o tempo se manexa en cada momento histórico. Significantes fetiche e diversas clases de marcas eternas, ou recentes, son xusto todo o contrario dunha acción política colectiva e, por tanto, emancipadora. Tampouco o nacionalismo de esquerda, o único que realmente me interesa, escapa a esas débedas históricas, entre outras cousas porque dunha maneira ou doutra, coas súas peculiaridades e as súas posicións autónomas, fai parte consciente da tradición política das esquerdas. E iso, se é que este tempo segue a dar lugar para chamarlle nacionalismo ao que é ou ten que ser unha caste de novo patriotismo republicano. . Mesmo no caso dunha III República Federal, a República Galega será irrenunciable, imprescindible e condición necesaria A República e unha sociedade poscapitalista non xorden por xeración espontánea nin por mor da súa simple enunciación, esixen unha construción detallada e hexemonía no imaxinario da maioría social, das clases subalternas, como espazo de realización común e non como imaxe remota dun desexo tan fermoso como inalcanzable. Tan puro como etéreo e lonxincuo. A República Galega, que é a que a min me referencia co ideal republicano e poscapitalista, necesita dos mesmos procesos de construción colectiva. Mesmo no caso dunha III República Federal, a República Galega será irrenunciable, imprescindible e condición necesaria. E non a constituirá en exclusiva a cidadanía conspicuamente nacionalista. Simplemente será a expresión da cidadanía consciente da necesidade de decidir sobre a totalidade de todo aquilo que nos afectan. Así de simple e así de complexo. As eleccións municipais deixan múltiples leccións. Rematemos como principiamos. E algunhas delas, especialmente nidias. Mais ao final non poderemos evitar resumilas nunha palabra clave e común: Unidade. Ese é o corazón do proceso. Porque fóra das fórmulas de unidade, os resultados das diferentes opcións de cambio, de esquerda, dos de abaixo, etc., son discretos en termos de ruptura e cambio mesmo cando son máis ou menos aceptables en termos mercantís, se é que estes estivesen vixentes aínda. Se se desexa ruptura e cambio, daquela, Unidade, Unidade, Unidade. E na unidade popular, construída desde abaixo e coas forzas políticas de ruptura como acompañantes e non para protagonizar, a lei non pode ser nunca a da competencia interna senón a da cooperación. Entre moitas outras razóns, porque os procesos de unidade popular tamén anuncian o que o pobo desexa, espera e está disposto a conquistar. Contra competencia, cooperación. Fronte á lóxica do mercado, a lóxica nova do común. Se somos todos, individuos, colectivos, organizacións e movementos, capaces de comprender algo tan simple, estaremos empezando a construír en común un artefacto moi poderoso. Se non damos anteposto a lóxica nova do común e da unidade ao interese de parte e á fragmentación, ou sexa, á preponderancia da marca, á lóxica do mercado, teremos que nos conformar con seguir abusando de fórmulas lingüísticas baleiras e continuaremos nunha absurda competencia pola autorreprodución. Mais o tempo, este presente, está xa para outros asuntos. E velaí vén xa outra fase máis do proceso. A ver se seguimos atinando ou nos perdemos na lóxica que interesa ao adversario. Sorte, xenerosidade e intelixencia.


Summary: A vila dos viaductos vive días de entusiasmo e alegría teatreira. Rúas, prazas e espazos públicos énchense de teatro neste Festival Internacional de Títeres que remata o día 19. A vila enteira convértse en festival.

A camiño entre un autobús, un aeroplano ou un submarino é o artefacto que se recolle no cartaz do XIV Festival Internacional de Títeres de Redondela. O xenial Pastor, autor cada ano da imaxe desta festa, crea noutra edición máis o cartaz e a camiseta que están en Redondela por toda parte. As rúas aláganse en especial de xente miúda, e as prazas, encrucilladas, soportais e espazos públicos ofrecen programación continuada, para non parar de se achegar ás mil historias que o teatro ofrece. Redondela achégase á imaxe de cidade-festival, na que o escenario non ten fin e o espectáculo pode xurdir onde quixer. As inclemencias do tempo, a chuvia e o frío impropios de maio, obrigaron a instalar carpas mais non amainaron o entusiasmo do público por asistir ás múltiples representacións. Unha das sorpresas, a implicación de toda a vila na organización. Como se consegue? "Falando coa xente. Desde xaneiro imos casa por casa e créase un grande afecto. Máis de cen locais colaboran connosco, e iso, simbolicamente, é moi importante", di Luís Crespo, responsábel do Festival organizado pola Asociación Xente Titiriteira, coa axuda do Concello, que conta cun orzamento só local. Setenta representacións Nesta edición, o Festival non só non se recortou, como acontece adoito nestes tempos, senón que engadiu tres espazos convertidos en escenarios: o Museo Merande, o Salgueirón e o Campo da Petanca. Arredor de 70 representacións, entre espazos cubertos e ao ar libre -baixo carpa pola chuva- completan o programa dun festival que é xa referencia no xénero. "Colle o nome dun home que pensou que en Redondela podería darse unha iniciativa deste tipo e quería vela realizada. Un accidente rematou coa súa vida e, pouco despois, no ano 2000 comezou a andaina deste proxecto, que quere ser tamén unha homenaxe a Juanjo, activista no movemento asociativo de Redondela", conta o responsábel do Festival arredor do nome que está en todos os carteis, "Memorial Juanjo Amoedo". O programa completo pódese atopar no blog www.blogoteca.com/xentetitiriteira/ ou no web http://www.festivaltiteresredondela.com. A clausura correrá a cargo da compañía andaluza "El espejo negro" cunha proposta de teatro de actores e monicreques de mesa con música ae humor para despedir unha nova edición do festival que torna a vila dos viaductos na boca da ría de Vigo toda ella en escenario de festival.


Summary: O escritor, docente e tradutor Miro Villar vén de publicar Florencio Delgado Gurriarán. Vida e obra dun poeta no exilio mexicano, un traballo con espírito didáctico que procura achegar ao gran público a información máis salientábel sobre o valdeorrés homenaxeado coas Letras Galegas. Nós Diario conversa co autor para afondar no contido da publicación.

Como chega á obra de Florencio Delgado Gurriarán? A min sempre me interesou a poesía da emigración e do exilio. Penso que é unha débeda que aínda temos pendente. Están a saír estudos mais hai moito que facer nese terreo. A Florencio cheguei, fundamentalmente, da man do profesor Alonso Montero nun curso de doutoramento sobre Guerra Civil e literatura galega. Tiña o costume, neses cursos, de chegar cuns libros e falaba de autores que non estaban no currículo. Despois coincidiu que o meu primeiro destino docente foi no Barco de Valdeorras e alí profundei máis no interese por toda a súa obra. Alí preparei unha palestra para o Instituto de Estudos Valdeorreses do que saíu un artigo que foi a cerna deste libro. Cal é a razón de que non se tratara antes o exilio galego en México? Hai moitos estudos sobre o exilio americano, sobre todo nucleado ao redor da Arxentina. Ten que ver con que alí estaba o núcleo do galeguismo, entre eles un persoeiro como Castelao que concitaba ao seu redor todo o galeguismo militante na altura. Probabelmente tamén habería unha maior comunicación entre ese exilio e o que se denominou exilio interior. O exilio mexicano ten nomes moi importantes. Ademais de Delgado Gurriarán ten poetas pouco coñecidos, como Serafin Ferro que morreu novo. Tamén hai cineastas como Carlos Velo ou músicos como Jesús Bal y Gay. Coido que México estaba chamado a aparecer nas Letras Galegas cando xa se tratou, dalgunha maneira, o exilio na Arxentina. Haberá que pescudar no de Uruguai, Chile e Paraguai, máis pequenos e con voces importantes. A obra de Delgado Gurriarán vai parella coa súa biografía? É indubidábel. Poderiamos estabelecer tres etapas claras. Hai un Florencio de preguerra, outro da guerra e un máis da posguerra. Na primeira mesmo confesa que está moi na liña dunha das correntes de vangarda daquela época, o hilozoísmo de Amado Carballo, e confésase debedor da súa obra. Logo hai un Florencio combatente que publica nas revistas antifascistas cando xa está exiliado, despois dunha fuxida desde Valdeorras cara a zona republicana e nos primeiros anos do exilio. Poemarios como Cancioneiro da loita galega, aínda que os textos estean asinados con seudónimo, sabemos que son da súa autoría. Ten esa musa cívica, combatente, antifranquista, republicana. Despois, a partir de 1963 co seu gran libro Galicia infinda e todos os que virán con posterioridade, hai un Florencio máis plural, que trata todos os temas. Dialoga cos nosos poetas, como Rosalía e Curros, mais tamén coa poesía simbolista que incorpora toda a cultura mexicana do exilio que xa está vivindo. Ten os que chamou "poemas mexicanos" que incorporan moito da cultura indíxena, mesmo coas súas voces. Temos un poeta máis poliédrico, con moitas caras e que coñece moito máis o oficio. Como entende o seu compromiso coa lingua? Desde moi cedo xa ten unha preocupación sociolingüística nos seus textos. Preocupáballe algo tan actual como a transmisión do idioma. Critica o que sucede nos ámbitos urbanos e tamén entra na deturpación dos topónimos mesmo con varios poemas que tratan este tema. Aínda podemos aprender e quitar moitas leccións deles hoxe. Ten moito que ver coa súa propia traxectoria biográfica. Foi un militante do galeguismo desde cedo. Sabemos que acompañou sendo mozo, por exemplo, a Otero Pedraio nas campañas polo Estatuto. O seu compromiso faise desde o ámbito ideolóxico e despois para dignificar a lingua desde o popular. Nos seus textos chama a facer unha síntese entre a lingua máis culta e a lingua do popular. Dicía que debía estar nos dicionarios e nas gramáticas. Estaba preocupado polo léxico dialectal valdeorrés.


Summary: Oito na Coruña, catro en Vigo e un en Ourense.

A Consellería de Sanidade confirmou a existencia de 13 persoas infectadas por Covid-19 na Galiza, ás que podería sumarse un home ingresado no Hospital Montecelo de Pontevedra, cuxas probas foron enviadas ao Centro Nacional de Microbioloxía de Madrid. Nunha rolda de prensa celebrada esta segunda feira pola tarde en Santiago, o Goberno galego actualizou o número de persoas infectadas con coronavirus na comunidade. Así, confírmanse un total de 13 casos de Covid-19, dos cales oito están situados na Coruña, catro en Vigo e un en Ourense. Os casos da cidade herculina están relacionados co centro cívico de Feáns, que foi pechado polo Sergas para reducir a súa desinfección. Polo momento, na Coruña hai dúas persoas ingresadas no Complexo Hospitalario Universitario (Chuac). Trátase dun home de 81 anos con patoloxías previas con positivo para coronavirus e que permanece na UCI con prognóstico grave. Ademais, tamén está ingresado o primeiro paciente confirmado con Covid-19 en Galiza, que permanece "estable dentro da gravidade" ingresado nunha planta convencional. Na actualidade en Galiza, o Ministerio de Sanidade confirmou seis casos positivos, catro en Vigo - tres da mesma familia e o cuarto cunha estreita relación con ela-- e dous na Coruña - sen relación entre si.


Summary: A mobilización decorrerá en Compostela o 16 de novembro ás 12:00 horas sob o lema 'Paremos as políticas de extermínio da nossa língua'.

Once anos e 5 meses de prisión foi a pena total que a xuíza impuxo a 6 das 11 persoas encausadas no proceso coñecido como #8f45anos, e polo que se xulgaban os incidentes decorridos en Compostela en 2009 co gallo da convocatoria dunha manifestación de Galicia Bilingüe contra "la imposición del gallego". Cinco das acusadas foron absolvidas de todos os cargos: Alexandre R., Roberto R., Abraham P., Roberto C. e Antonio F. Dous meses despois desa sentenza unha manifestación percorrerá Compostela para pedir a absolución das seis persoas condenadas e reclamar a fin das políticas "deseñadas para exterminar o noso idioma". A mobilización, na que se convida a se adherir a colectivos, entidades e organizacións, terá lugar o domingo, 16 de novembro, con saída da Alameda de Compostela ás doce da mañá. No comunicado saliéntase o paradoxal dunha condena a persoas "por defender a língua" ao tempo que os dados do IGE indican que por primeira vez na historia o galego é falado por menos da metade da poboación de Galiza. Os e as convocantes da marcha lembran que o xuízo #8f45anos fixo acordar unha importante solidariedade para coas persoas encausadas por parte de axentes políticos, sindicais e sociais. Entenden que ese mesmo compromiso debe reflectirse tamén agora pola absolución destas seis persoas condenadas a penas de prisión.


Summary: Este ano 2016 rematará amosando o poderío feminino na música galega: Mercedes Peón, Guadi Galego e Ses publicarán os seus novos traballos.

A colleita musical deste ano xa nos trouxo o primeiro disco de Sonia Lebedynski ('Deserto de centos'), que estreaba o seu primeiro traballo en solitario, e o novo traballo de Mónica de Nut ('Raíces aéreas'), que acaba de saír ao mercado este agosto. E o 2016 rematará aínda máis femininamente, con novos traballos de Guadi Galego, Ses e Mercedes Peón, ademais das pandereteiras bruxelenses Ialma. A primeira que ten previsto publicar a súa nova proposta discográfica é Guadi Galego, que neste novembro publicará o seu cuarto disco en solitario, despois de 'Luas de outubro e agosto', que obtivo unha magnífica resposta do público na súa definitiva incursión no pop. Agora mesmo está pechando xira (último concerto o 7 de setembro nas festas da Guadalupe en Rianxo), para abrir unha nova xeira de presentacións a partir de novembro. O novo disco será máis arriscado e aínda máis pop, segundo as súas propias palabras, e contará con algunhas colaboracións sonadas, como o pianista Abe Rábade ou o músico e compositor Pachi García, entre outros. Como produto, o seu novo traballo virá en forma de CD e vinilo nun só pack, cunha tiraxe única de 1.000 unidades. Ses: novo disco e regravación Ses traeranos a finais de ano ración dobre de música 'rabuda'. Haberá novo disco e, sorpresa, tamén unha regravación do seu primeiro LP, 'Admirando a condición'. A cantora coruñesa sempre manifestou o seu descontento con esta gravación e agora, diante da continua demanda do seu público por reeditar ese traballo, xa anunciou que o gravará de novo e o editará. Para ledicia da súa lexión de fans. O novo traballo afonda na fórmula máxica que tan bos resultados lle ten reportado até o momento: rock'n'roll, tradición oral galega e ecos da canción latinoamericana. Nos concertos xa foi testeando algúns temas do vindeiro disco, como este 'Romance da bela rosa' que podemos escoitar e ver no seu Facebook, 'Sodomita' ou 'Canción a Sara', dedicada a unha filla dunha das súas coristas. Regresa Mercedes Peón E unha das voltas máis agardadas é a de Mercedes Peón, a máis internacional das nosas artistas, que leva desde o 2010 sen publicar novo disco logo daquel 'SOS', pero percorrendo o mundo cos seus sons en solitario. Nos últimos meses puidemos vela en diferentes concertos polo país, pero tamén foi artista convidada en WOMAD -o maior festival de 'world music' do mundo- nas súas edicións de Chile, Cáceres e Inglaterra. Tanto tempo fai agardar importantes sorpresas dunha cantora e compositora que nunca deixa indiferente. O seu quinto traballo chegará a finais de ano, ou a comezos de 2017, e será un disco impregnado pola electrónica e polos sons recollidos en diferentes ambientes e lugares de Galiza, como un portaavións en construción nos asteleiros de Navantia. Será un traballo no que amosa de novo o seu compromiso coas causas que leva defendendo desde a orixe: o empoderamento da muller, a lingua ou a diversidade cultural. Ialma en Galiza As galego-belgas tamén están a preparar o lanzamento de 'Camiño de Bruxelas a Santiago', o seu quinto e novo disco logo dun parón de cinco anos. "É a historia da nosa emigración e dos nosos pais", cóntanos Marisol Palomo, unha das catro pandereteiras. Será despois do verán, cando iniciarán unha xira que as levará por varios países. Desta volta, a diferencia do disco anterior ('Simbiose', 2011), farán presentación e concertos en Galiza.


Summary: O debate sobre acceso e posesión de armas reábrese nos Estados Unidos após un novo masacre, desta volta en Virxina, un estado de tradición conservadora e sede do lobby Asociación Nacional do Rifle.

Un novo tiroteo nos USA acaba coa vida de, polo de agora, 13 persoas e deixa 10 feridas. O atacante irrompeu a tiros no Centro Municipal de Virxinia Beach e resultou finalmente abatido pola policía. O debate sobre acceso, posesión e comercialización de armas vólvese abrir após producirse o novo masacre nun estado como o de Virxinia, de tradición conservadora e fortín do lobby ultradereitista Asociación Nacional do Rifle O Estado de Virxina non se sabe nin cantas armas hai nas casas da xente nin que persoas as posúen Após os disparos, un dos máis destacados senadores demócratas, Cory Booker, opúxose na súa conta de twitter á lexislación armamentística vixente e expresou as súas condolencias para as familias das vítimas. "Temos o poder para deter isto: podemos e ditaremos leis de seguridade de armas con sentido común para poñer fin a estas traxedias", afirmou. Virxinia lembra agora o 2007 cando un estudante asasinou a 32 persoas no campus universitario de Virxinia Tech Na mesma liña, outros membros demócratas do Senado como Kamala Harris expresaron a necesidade de axir fronte as armas, no seu caso lamentou nas redes que "demasiadas comunidades quedaron esnaquizadas pola violencia armada, non podemos seguir de brazos cruzados". Os tiroteos repítense con asiduidade nos Estados Unidos. Virxinia lembra agora o 2007 cando un estudante asasinou a 32 persoas no campus universitario de Virxinia Tech. En Virxinia, adolescentes de 12 anos xa poden mercar armas como fusís de asalto Este Estado é un dos máis permisivos coas armas e lugar de peregrinaxe para calquera estadounidense que desexe facerse con elas, xa que non se require de ningunha licenza para adquirir unha arma nin hai obriga de realizar rexistros de propiedade, é dicir, en Virxina non se sabe nin cantas armas hai nas casas da xente nin que persoas as posúen. Adolescentes de 12 anos xa poden mercar armas como fusís de asalto con permiso do pai ou mai, aínda que non poden optar a compra de pistolas até cumpriren os 18. Masacre no Centro Municipal O informe policial sinala que o atacante armado empregou unha pistola de calibre 45 cun silenciador e que ademais coñecía o edificio, pois era traballador da propia institución onde aconteceron os feitos, o Centro Municipal de Virxinia. Crese que o número de persoas falecidas podería pasar das 13 vítimas mortais A Policía atopou vítimas nos tres pisos do edificio e unha fóra, nun vehículo. Debido á gravidade dos feridos, crese que o número de persoas falecidas podería pasar das 13 vítimas mortais. Un policía tamén foi disparado, mais salvouno o chaleque antibalas.


Summary: A Consellaría de Educación busca culminar nos próximos meses un programa de transformación da docencia universitaria na Galiza. Sen tempo e con grandes propostas de cambio que tratan de emular o modelo de universidades que xa naceron 'online' e que a comunidade educativa observa con receo.

Segundo avanzou esta semana a Consellaría de Educación, Universidade e Formación Profesional, a Administración traballa coas universidades galegas na implantación dun modelo de docencia mixta a partir do vindeiro curso. Un modelo que afondaría nos principios fundacionais do Plan Boloña e do Espazo Europeo de Educación Superior, destacou a conselleira, Carmen Pomar, e que se desenvolverá a través do Programa de transformación á docencia innovadora no Sistema Universitario da Galiza (SUG), que contan perfilar nas próximas semanas. O borrador que manexa a Xunta da Galiza para avanzar na transformación da docencia universitaria, ao que tivo acceso Nós Diario, sinala o obxectivo de "converter o alumnado no centro do proceso ensino-aprendizaxe. Deste modo o profesorado muda de transmisor oral e directo de coñecemento a asesor, mentor e orientador". A propista reduce o rol do profesorado ao dun interlocutor ou facilitador do proceso de aprendizaxe. Con esta fin, anuncia prazos de "adaptación e preparación axeitada dos recursos humanos e materias" moi breves. "Non dispoñemos de moito tempo ante o inicio dun novo curso académico nin existe experiencia previa nun proceso como o que agora se inicia", sinala o documento, que fixa a execución do programa en dúas fases. Unha de carácter voluntario, dirixida aos centros que no curso 2020-2021 "decidan comprometerse a impartir integramente as materias dun título de grao mediante o sistema de docencia mixta", coñecido co nome de blended learning. E outra, de xeneralización, "caracterizada pola implantación deste sistema de docencia mixta na maioría das titulacións de grao universitario impartidas polas universidades do SUG", a realizar no curso 2021-2022. O papel do persoal docente A transformación do sistema universitario, tal como sinala o borrador do programa, abrangue medidas de carácter sanitario, tecnolóxico, de avaliación e financeiro. No futuro, os centros universitarios deberán garantir medidas de prevención e hixiene sanitaria, ademais de contar cun plan de prevención para cada facultade "que se axuste á Guía de recomendacións para unha universidade segura, elaborada polo Sergas". Unha proposta que afecta ao alumnado e ao profesorado, ao persoal das universidades con e sen contacto coas estudantes, á convivencia nos despachos e nos corredores, na cafetaría, nos laboratorios, ao uso da fotocopiadora automática, á práctica de deportes e á limpeza. Con todo, a chave está na organización académica. A reforma aposta por "un sistema docente innovador" que exixe, di o borrador, a proposta de dous sistemas de avaliación, de libre elección polo estudantado, de forma que poida aprobar cada materia con anterioridade ao exame final; e que reduce o rol do profesorado ao dun "interlocutor" ou "facilitador do proceso de aprendizaxe". De feito, sinala o documento a respecto do perfil docente, "non abonda con ser un experto, é tanto ou máis importante saber deseñar, construír e impartir unha sesión formativa de carácter motivador". O programa que busca dirixir a transformación da docencia do SUG contempla que os centros acometan "investimentos materiais que acompañen o esforzo do profesorado para que a docencia mixta dun título se desenvolva en condicións similares á docencia presencial pura clásica". Sinala o reforzo formativo do Persoal Docente Investigador (PDI) mais tamén á mellora da docencia virtual "que require, esencialmente, investimentos en infraestrutura tecnolóxica". Sindicatos denuncian que o cambio de modelo busca o desmantlamento da universidade pública. O novo modelo promete mudar as relacións, as dinámicas e a propia institución, até o punto de suxerir "a contratación dun deseñador grafico ou community manager, que deseñe, date, actualice e publique contido regularmente", co fin de que o alumnado teña acceso en liña á totalidade dos recursos materiais necesarios para superar a materia en todas as plataformas dispoñíbeis. Son algunhas das novas achegas ás que aspira o Sistema Universitario da Galiza a proposta da Xunta a través da Consellaría de Educación e da Fundación Empresa-Universidade Galega (Feuga), a quen lle encargou velar polo proceso de transformación co apoio da Axencia para a Calidade do Sistema Universitario da Galiza (Acsug). Temen polo futuro da universidade pública Os sindicatos rexeitan a iniciativa da Xunta para o cambio do modelo de docencia do SUG. Desde a CIG piden a súa paralización e censuran "a présa" coa que o Goberno galego "pretende obrigar" moitas titulacións a ser semipresenciais, "alterando a organización dos cuadrimestres, concentrando a docencia, coartando as vías de avaliación e suprimindo as clases teóricas presenciais". "É un cúmulo de despropósitos que disfraza de pseudo-innovador o que en realidade é un auténtico plan de desmantelamento do sistema universitario público de calidade". Tamén desde CCOO critican o documento "sen unha base argumental, cun cronograma irrealizábel, sen un estudo económico serio e sen contar co alumnado". "É ofensivo, irresponsábel, afastado da realidade e mesquiño, por tratar de utilizar a difícil situación por mor da COVID-19 para facer políticas de recorte encubertas e unha privatización indirecta".


Summary: Numerosos membros das plataformas de afectados de Pontevedra-Marín e O Salnés concentráronse á saída da tirada da Vuelta a España, na cidade de Pontevedra. Exixían a "volta" dos seus aforros. Veciñ@s de Bértola (Vilaboa) tamén aproveitaron a pasaxe dos ciclistas para mostrar a súa oposición ao proxecto de construción dunha subestación eléctrica na zona.

Os afectados polo calote das preferentes mostraron cartaces con mensaxes como "Queremos a Volta dos nosos aforros" e "Devolución íntegra do noso diñeiro", ben como luciron camisetas reivindicativas e puchas co lema "non ao roubo do aforro galego". A acción pretendía tornar visíbel que "seguimos aquí reclamando o noso diñeiro", afirmou aos meios o portavoz da plataforma de Pontevedra-Marín, Daniel Rabuñal. "Si hai diñeiro para traer a Volta a Galiza e a Pontevedra e que se xere riqueza", constatou Rabuñal, para quen "se nos devolvesen os nosos aforros tamén habería movimento económico e riqueza". Anunciou novas protestas para o mes de setembro -axendadas os días 6, 12, 20 e 26-, con concentracións perante as principais sedes de Novagalicia Banco de Pontevedra e Marín. Segundo informa PontevedraViva.Com, @s veciñ@s da parroquia de Bértola (Vilaboa) tamén aproveitaron a pasaxe dos ciclistas -no treito Pontevedra-Arcade, pola N-550- para facer visíbel a súa protesta contraria á construción dunha subestación eléctrica na zona, perante a decisión da empresa Rede Eléctrica de dar comezo as obras esta mesma segunda feira. @s veciñ@s defenden unha ubicación alternativa para a central que sexa respeitosa co dereito da cidadanía a protexer a súa saúde.


Summary: Isabel Gey, presidenta da Federación Alzhéimer Galiza, advirte a Nós Diario dun "gran retraso nos tempos de valoración" das e dos doentes de demencia.

Arredor de 70.000 galegos e galegas padecen Alzhéimer, a forma máis común de demencia entre as persoas maiores. Con todo, a presidenta da Federación Alzhéimer Galiza (Fagal), Isabel Gey, apunta que a cifra real é aínda maior, xa que "hai moita xente non diagnosticada". Na vindeira década, salienta, prevese que a incidencia desta enfermidade dexenerativa aumente en 40%. "Hai unha serie de factores xenéticos e da idade contra os que non podemos facer nada mentres non se atope unha solución, mais si está nas nosas mans fomentar hábitos saudábeis e traballar en terapias non farmacolóxicas e na detección precoz", sostén. De feito, dado que o Alzhéimer tarda perto de 20 anos en se desenvolver por completo, unha diagnose temperá pode axudar en gran medida ás persoas doentes. "Moitas veces pensamos que, como non ten remedio, non temos nada que facer. Mais o proceso desde que aparecen os primeiros síntomas é lento, e aí é onde debemos facer fincapé. Unha detección precoz aumenta a calidade de vida do paciente e ralentiza a demencia", explica a presidenta de Fagal, que estes días, con motivo da conmemoración este 21 de setembro do Día Mundial do Alzhéimer, organiza a campaña "Alzhéimer, hoxe; mañá será tarde". Sinais de alarma Algúns dos síntomas precoces máis comúns desta doenza dexenerativa son as perdas puntuais de memoria, dificultades para realizar tarefas familiares, problemas de linguaxe, desorientación espazo-temporal, problemas de pensamento abstracto ou cambios no humor, a conduta e a personalidade. "As asociacións de todo o país estamos a traballar especialmente na prevención, porque hai evidencias científicas de que isto funciona e contribúe a mitigar os efectos da demencia", asegura Gey. Malia que a diagnose é hoxe "máis rápida" que hai anos, destaca o "gran retraso nos tempos de valoración" que sofren as persoas doentes deste tipo de enfermidades mentais na Galiza: "Ten que haber unha estratexia de redución das listaxes de agarda da dependencia, e precisamos artellar un plan integral galego contra o Alzhéimer que abranga tanto a parte sanitaria como a social, que é igual de importante. As familias non poden responder a todo isto a nivel económico, e só sabemos que o camiño será duro e que as políticas encamiñadas a esta doenza se retrasarán". Para Fagal, é fundamental que se impliquen na prevención todos os axentes, "desde os médicos da Atención Primaria, que fan a primeira valoración, até o persoal farmacéutico, que controla a medicación destas persoas e recibe moitas visitas delas". Os efectos da pandemia A pandemia da Covid-19 agravou a situación das persoas con enfermidades dexenerativas, que viron minguada a súa calidade de vida: "O confinamento e a escasa vida social provocaron un aumento do deterioro cognitivo. Algunhas familias acoden aos recursos residenciais porque están saturadas e non saben como abordar esta problemática", afirma Isabel Gey. Aliás, considera que as galegas e galegos que viven no rural teñen maiores dificultades pola falta de servizos. "Nesta etapa de nova normalidade intentaremos pór en marcha todas as actividades físicas, sociais e de concienciación que tiñamos, e achegarémolas ao rural", di.


Summary: Dunja Mijatović, comisaria de Dereitos Humanos, mostra a súa preocupación polas agresións a xornalistas e polas acusacións contra a policía por un uso desproporcionado da forza e un uso indebido de armas anti disturbios nas mobilizacións destes días en Catalunya

A comisaria de Dereitos Humanos do Consello de Europa, Dunja Mijatovic, reclamou a España que investigue "o uso excesivo da forza" por parte da policía nas mobilizacións e protestas contra a sentenza do Tribunal Supremo que condena a 100 anos de cárcere as dirixentes independentistas cataláns. Mijatovic amosou a preocupación por "numerosos informes" de ataques contra xornalistas que cubriron as manifestacións en Cataluña a semana pasada. En concreto, recolleu 37 denuncias, varias por actuacións policiais a pesar de que as profesionais da información foran correctamente identificados. Mijatovic lembra que, nun contexto coma este, "é fundamental garantir o total respecto da liberdade de expresión, que inclúe o dereito a recibir e distribuír información". É por iso que fai un chamamento ás autoridades españolas para que investiguen todos os casos denunciados de ataques contra xornalistas e que garantan a súa seguridade durante as manifestacións. Outra mostra de preocupación da comisaria para os Dereitos Humanos do Consello de Europa é as acusacións contra a policía por un uso desproporcionado da forza e un uso indebido de armas anti disturbios durante as manifestacións da semana pasada. Aínda que afirma ter coñecemento completo dos "moitos retos" que enfronta a policía cando ten que enfrontarse a "ataques violentos" e "numerosos actos vandálicos" nas rúas, que "condena firmemente", Mijatovic recorda que as axentes deben actuar rexidas polos principios de "necesidade e proporcionalidade" no uso da forza. Neste sentido, afirma ter recibido varios informes, entre eles un de Amnistía Internacional, que denuncian o "uso inadecuado" de armas como proxectís de goma ou foams. Lamenta, ademais, que catro persoas perderan un ollo por mor destes dispositivos e lembra que o seu antecesor ao cargo xa advertiu 4 de outubro de 2017 nunha carta ao goberno español que usaba destas armas "representa un claro perigo para a saúde dos manifestantes".


Summary: Cero alusións a Galiza no discurso de Rajoy desta terza feira. O país apareceu na sesión por vez primeira en beizos do líder de Podemos: "Levan de candidato na Galiza o amigo dun narcotraficante".

A alusión directa do líder de Podemos e as confluencias ás amizades perigosas de Feijóo non foi contestada na quenda de réplica por Rajoy. A precampaña das galegas tomou por uns instantes o Congreso como cenario, da man non só de Iglesias, senón tamén de Alexandra Fernández, de En Marea, quen por espazo duns 5 minutos interveu como coportavoz do grupo confederal de Podemos. A parlamentar de Anova acusou Rajoy de "desprezo ao autogoberno, polo idioma e cultura da terra en que naceu" e, xa en aberta perspectiva eleitoral, proclamou que o 25S verá a "derrota do PP", de forma que a Galiza será "vangarda política na unidade da esquerda transformadora". Rajoy respondeu que el tamén quer "a miña terra" e que simplesmente hai distintas formas de concebir Galiza. Argumentou que até o de agora o PP sempre gañou as eleccións galegas e que iso ha de querer dicer algo.


Summary: A Xunta acordou esta sexta feira estender o uso obrigatorio de máscara en espazos libres e fechados –agás praias, piscinas e locais de hostalaría– como medida de prevención fronte aos brotes de coronavirus que se están a multiplicar no territorio estatal. Até agora era opcional se se mantiña a distancia de seguridade.

O Goberno galego en funcións acordou onte, no seu primeiro Consello da Xunta despois das eleccións, modificar o acordo de medidas de prevención pola Covid-19 para estender a obrigatoriedade do uso de máscaras, tanto ao aire libre como nos espazos fechados, sempre que se poida concorrer con outras persoas e aínda que se poida garantir a distancia de metro e medio. Con esta decisión, Galiza súmase aos territorios que teñen adoptado este mecanismo, como foi, nun primeiro momento, Catalunya e posteriormente Estremadura, Balears, Aragón, Murcia, La Rioja, Andalucía, Cantabria, Navarra e Euskadi. A norma, que se fará efectiva de forma inmediata e por un período de tempo aínda por determinar, contempla exencións para as persoas con problemas respiratorios ou para persoas conviventes. Fixa, como excepcións, as praias e piscinas durante o baño ou cando se permaneza sen desprazarse, os estabelecementos de hostalería, no momento de consumir, e para o exercicio ao aire libre, sempre que se trate de deportes individuais. "Todos os expertos coinciden en que o uso xeneralizado de máscaras está a amosarse como unha das medidas máis eficaces para evitar a transmisión do virus", defendeu o presidente do Goberno galego en funcións, Alberto Núñez Feixoo, na súa comparecencia posterior ao Consello, para sustentar a decisión, que se toma cando os casos activos de coronavirus na Galiza sitúanse, segundo os datos do Sergas, nos 224, cunha baixada sostida desde a pasada segunda feira. Cando, a unha semana da cita electoral, a Xunta acordou fechar 14 concellos da Mariña polo brote que mantivo confinados 14 concellos –o pasado día 6– os positivos situábanse en 254, e nunca até esa fin de semana baixaran dos 300. Ademais de facer obrigatorio o uso da máscara –até o momento érao unicamente no caso de non poder garantirse a distancia mínima interpersoal de 1,5 metros–, a Xunta lanzou unha recomendación, na que pide que se evite a organización de "festas masivas" en domicilios particulares ao longo do verán. "Non podemos prohibilas porque sería atentar contra un dereito fundamental como o dereito de reunión", apuntou, recoñecendo que, para iso, sería precisa unha orde xudicial, mais apelou á responsabilidade cidadá para non organizar na casa aquilo que está prohibido en lugares públicos. "O virus non entende de propiedades", engadiu Núñez Feixoo, que sostén que evitar "festas masivas" nas casas durante esta tempada permitirá controlar de mellor modo a expansión de brotes ao longo dos próximos meses. Neste sentido, valorou que o lecer nocturno, xunto cos casos importados, son na actualidade os principais problemas á hora de controlar a pandemia e emprazou as policías municipais a velar polo cumprimento da lei que impide a realización de "botellóns" de cara a previr contaxios. Sobre o uso da máscara, Feixoo recoñeceu que a Xunta aínda non ten fixado un réxime sancionador polo incumprimento da medida, mais demandou unha unificación de criterios desde o Goberno español para evitar "disparidades" entre territorios. Medran os casos en Vilalba e Betanzos, caen na Mariña Con dous novos casos positivos e catro altas médicas, o brote da Mariña reduciuse onte, segundo os datos facilitados polo Sergas, até as 238 persoas coa enfermidade, o que supón un leve descenso desde os 140 do día anterior. Do total, 97 casos están situados no municipio de Burela, o único onde seguen vixentes as restricións de mobilidade aplicadas hai case dúas semanas na comarca, segundo indicou o alcalde, Alfredo Llano, quen sinalou que a localidade leva tres días sen detectar novos positivos. Por contra, os casos do brote detectado en Betanzos suman xa 10 (un máis que na xornada previa) mentres que Vilalba, que confirmou onte o cuarto caso, decidiu suspender por prevención as actividades de lecer da fin de semana. Tamén Betanzos suspendeu a súa feira esta semana polo brote.


Summary: Serán catro obradoiros entre os meses de xullo e agosto.

O Museo de Pontevedra vén de abrir esta segunda feira o prazo de inscrición para os seus Obradoiros de Verán 2022 cunha "variada" proposta de actividades para crianzas entre 6 e 12 anos. Estará aberto até o 27 de xuño. Baixo os títulos O club dos pinceis, Arte Rupestre, Pintura Contemporánea e Obxectivo Galicia, as crianzas explorarán a través das coleccións propias do Museo temáticas e creatividades relacionadas coa arte feita por mulleres, a arte prehistórica e a cultura galega en sesións que se desenvolverán entre o 5 de xullo e o 26 de agosto. O Museo de Pontevedra organiza un curso sobre mulleres creadoras A inscrición debe facerse a través de correo electrónico. En cada correo só poderá inscribirse unha ou un participante e as prazas outorgaranse por estrita orde de entrada. No caso de que o obradoiro desexado xa estivese cuberto ou quedasen prazas vacantes noutros, poderase indicar na solicitude cales son as alternativas, poñéndoas por orde de preferencia. Obradoiros As participantes do primeiro obradoiro, O club dos pinceis, "experimentarán con diferentes formas de expresión plástica e coñecerán algunhas das mulleres artistas da colección propia do Museo. O número de participantes é de 15 e terá unha duración de catro sesións en horario de 11 a 13 horas. Desenvolverase do 5 ao 8 de xullo para nenas e nenos de 6 a 9 anos e do 12 ao 15 de xullo para rapazada de 10 a 12 anos. Mulleres pintadas O segundo obradoiro será o de Arte rupestre. Pretende achegarse ao mundo da arte rupestre, coñecendo diferentes manifestacións artísticas realizada sobre roca mediante debuxo, pintura ou gravado. O número de rapazas e rapaces participantes tamén será dun máximo de 15 e a duración, igualmente, de catro sesións en catro días diferentes en horario de 11.30 a 13 horas. Para nenas e nenos de 6 a 9 anos impartirase do 19 ao 22 de xullo e para idades entre 10 e 12 anos do 26 ao 29 de xullo. O terceiro obradoiro será o de Pintura contemporánea, que estará desenvolvido por Lúa Gándara. Trátase dunha actividade infantil baseada na arte contemporánea no que partindo da obra de Maruxa Mallo, María Antonia Dans, Almudena Fernández e Tatiana Medal exploraranse diferentes conceptos plásticos e conceptuais. A cabida máxima é de 15 persoas e tamén se desenvolverá en catro sesións (catro días) en horario de 11 a 13 horas Do 2 ao 5 de agosto será a quenda para a rapazada de 6 a 9 anos e do 9 ao 12 de agosto para nenas e nenos de 10 a 12 anos. O director do Museo de Pontevedra asesora en arte rupestre en Finlandia Finalmente, o último obradoiro do verán será Obxectivo Galicia. Nel traballarase coa exposición de fotografía de Ruth Matilda Anderson, que terá lugar do 4 de agosto ao 23 de outubro. Como nos outros obradoiros, o número máximo de participantes é de quince crianzas, que acudirán durante catro sesións en catro días ao Museo, en horario de 11 a 13 horas. As quendas repártense tamén do 16 ao 19 de agosto para crianzas de 6 a 9 anos e do 23 ao 26 de agosto para rapazada de 10 a 12 anos.


Summary: Sermos Galiza cumpre hoxe un ano na rede. 12 meses de xornalismo galego. Alternativo, subversivo, galego.

O xornalismo, pensamos, debe ser alternativo porque a información hoxe ou é alternativa ou é desinformación, silencio, manipulación. Subversivo, porque o xornalismo ten de ser sempre crítico e neste momento ten de propor, para ser real, unha verdadeira subversión do estabelecido, en contraste coa amizade dos lobbys mediáticos convencionais cos poderosos. E galego, porque o noso propósito foi sempre o de contribuír para a criación dun espazo galego de comunicación, nacional, soberano, propio, coas coordenadas aquí e non en Madrid nen Bruxelas. A nosa foi, é e será unha aposta aberta, radicalmente inclusiva. Apostamos en ser o meio de todos os movementos -sociais, culturais, cívicos, sindicais, políticos...- que existen na nosa sociedade e que se mexen en chaves galegas e populares, desde a autoxestión até a auto-organización. E apostamos en facer xornalismo porque hoxe facer xornalismo é un acto revolucionario. Xornalismo é furar. Xornalismo é incomodar. Xornalismo é contar as verdades que os poderes quixeran sempre ver veladas. Unha de cada 4 visitas que recebemos todos os días é dunha IP nova Nestes meses medramos moito como proxecto e medramos convosco. Cada día somos máis. Como tamén interpretamos que cada día son máis as arelas das galegas e dos galegos a seren verazamente informad@s e a veren o mundo sen óculos emprestados, senón cun ollar proprio. Unha visión do mundo desde Galiza, a comezar do mundo máis propio, do que temos ao noso carón, iso é o que modestamente propón Sermos Galiza. Unha proposta que hoxe, como hai 12 meses, cobizamos que partilledes connosco. ALGUNHAS CIFRAS Canta paixón! quen poderá detela?, que escrebiría o grande Xurxo Souto. Paixón por facer xornalismo por e desde Galiza. Podemos traducir en cifras esa paixón. Podemos. Ao longo destes 12 meses, máis de 500.000 usuarios únicos botaron un ollo ao sermosgaliza.com (un usuario único é unha IP, así que estamos a falar de moito máis de medio millón de galegos e galegas!). 1,5 millóns de visitas. 6,2 millóns de páxinas vistas. Máis de 500.000 usuarios únicos, 1,5 millóns de visitas, 6,2 millóns de páxinas vistas Unha de cada 4 visitas que recebemos todos os días é dunha IP nova, o cal dá noticia de que cada vez chegamos a máis persoas e de o noso traballo a prol dunha información libre e galega estar a recibir unha moi boa acollida. Sen querer aborrecervos (e, desde logo, no intuito de fuxir do penoso auto-bombo), achegámosvos unha breve información sobre cales foron as noticias máis vistas ao longo deste o noso primeiro ano de existencia. O "Retrato instantáneo do noso país", de Francisco Rodríguez, con 18.398, a peza con máis visitas deste primeiro ano de SG na rede Con 18.389 visitas figura. como artigo máis visto no primeiro ano de Sermos Galiza, a coluna de opinión da autoría de Francisco Rodríguez "Retrato instantáneo do noso país". A segunda peza máis vista, con 15.318 visitas, é "A Xunta homenaxea Rosalía coa escritora Marta Rivera, belixerante contra a normalización do galego". Foron tamén moi vistas "A Xunta nomea director de Agadic a unha persoa allea á cultura" e "Un músico denuncia a policía que lle rompeu unha man en Compostela", con 10.927 e 9.626 visitas, respectivamente.


Summary: O pleno do Tribunal Constitucional estivo dividido sobre a resolución até o último momento. De feito, esta saíu adiante por seis votos a favor fronte a cinco na contra.

O pleno do Tribunal Constitucional vén de determinar que varios aspectos do decreto polo que o Goberno español declarou o primeiro estado de alarma como método de protección contra a pandemia son "inconstitucionais". En concreto, cuestionaría restricións como a limitación á mobilidade e o confinamento nos fogares. Así o confirmaron nesta cuarta feira fontes xurídicas, que explicaron que a resolución saíu adiante por unha maioría moi axustada de seis votos a favor contra cinco en contra. Declarou inconstitucionais e nulos os puntos relativos á liberdade de circulación de persoas e coches en espazos e vías públicas; así como o que permitía ao Ministerio do Interior acordar o peche á circulación de estradas ou tramos por razóns de saúde pública. O debate sobre o relatorio do maxistrado Pedro González-Trevijano comezou na terza feira pero non se chegou á votación, polo que foi preciso retomar as deliberacións na cuarta feira para fornecer unha resolución. As mesmas fontes consultadas por Europa Press explicaron que a decisión tivo dividido ao pleno, que xa no mes de xuño optara por aprazar esta cuestión desde o punto de vista xurídico. A deliberación é especialmente importante, tendo en conta que o Estado español está no medio do impacto dunha nova onda de covid debido e varios Gobernos están a considerar a imposición de duras restricións como o encerro nocturno (vixente esta semana no País Valenciano). En concreto, o tribunal de garantías declarou inconstitucionais e nulos os puntos 1 e 3 do artigo 7 do decreto-lei, relativos á liberdade de circulación de persoas e coches en espazos e vías públicas; así como o punto 5 do mesmo artigo, que permitía ao Ministerio do Interior acordar o peche á circulación de estradas ou tramos por razóns de saúde pública. Tamén declarou inconstitucional que se habilitase ao Ministerio de Sanidade para "modificar" ou "ampliar" as medidas de contención no ámbito da actividade comercial, equipamentos culturais e actividades recreativas, así como as actividades de hostalería e restauración.


Summary: A máis nutrida das mobilizacións do 24-O na defensa das linguas e culturas 'minoritarias' do Estado francés decorreu en Montpellier, 15.000 manifestantes.

O 24-0 estaba marcado en vermello no calendario das persoas comprometidas coa defensa das linguas e culturas dos diferentes pobos do Estado francés desde había meses. Fixárase como unha xornada de mobilización para reclamar protección e oficialidade de idiomas como o occitano, o bretón, o alsaciano, o euskera ou o corso. En total, case 30.000 persoas tomaron parte nas diferentes marchas convocadas. A máis nutrida, con 15.000 persoas, foi a que tivo lugar en Montpellier polo idioma occitano. O Institut d'Estudis Occitans e Calandretes – escolas asociativas na lingua de oc- convocaron a mobilización. É a quinta vez que se chama a saír á rúa baixo o lema 'Anem Òc! Per la lenga occitana' e coincidirá co décimo aniversario da primeira, en Carcassona. IEO e Calanderetes sinalan que a regresión no uso do occitano e os perigos "cada vez máis grandes que ameazan a nosa lingua" son os motivos polos que convocar unha mobilización que queren que sexa unha expresión clara de compromiso na defensa deste idioma. O Movemento polos Dereitos Lingüísticos 'Falantes' lembraba en 2012, co gallo da mobilización daquel ano a prol do occitano, que a situación legal dos falantes de occitano non era uniforme xa que a lingua se estende por 3 estados europeos diferentes. En Francia, afirmaban, non se teñen sequera datos fiabeis do número de falantes, que se estima pode roldar o millón e medio. Malia existiren iniciativas privadas como as Calandretas, -escolas bilingües-, a política lingüística francesa seguía centrada na exclusiva promoción do francés. Breizh, Alsacia, Córsega, Iparralde Máis de 5.000 persoas, segundo os convocantes, se manifestaron en Karaez o 24-O polo bretón e o galó, as dúas linguas propias de Bretaña (Breizh). Tamén o sábado, por volta de mil persoas participaron nunha concentración en Córsega para reclamat a oficialidade do idioma corso. Os asistentes fixeron unha 'granitula', unha marcha propia da illa mediterránea. Non faltaron a esta cita os vascos, con máis de 5.000 persoas a percorrer Baiona para demandar que o euskara sexa oficial en Iparralde (a parte de Euskal Herria sob soberanía francesa). Tamén se reivindicou a constitución dunha institución propia de auto-goberno en Iparralde. E perto de mil persoas tomaron parte en Estrasburgo nun acto para demandar a oficialidade do alsaciano, demandando que Alsacia sexa un territorio realmente bilingüe