Summary: Moscova duplicaría as súas exportacións mundiais en 2030 grazas ao exceso de oferta a nivel global que está provocando o intento dos países occidentais de substituír a toda présa as importacións de gas natural ruso, facendo case imposíbel o cumprimento do obxectivo de limitar a 1.5ºC a alza na temperatura global en 2100.

O intento da Unión Europea (UE) e dos países da Organización do Tratado do Atlántico Norte de substituír as importacións de gas natural ruso, no marco da invasión a Ucraína, ao tempo que se producía unha diminución da subministración do país eslavo que chegou ao seu cénit co ataque aos gasodutos Nord Stream que o unían con Alemaña, "ameaza agora o límite de quecemento de 1,5ºC", desvela unha análise do consorcio de investigación científica Climate Action Tracker. Este estudo foi feito público esta quinta feira na COP27, a Conferencia sobre o Cambio Climático da Organización das Nacións Unidas (ONU) que está a decorrer na cidade exipcia de Sharm El-Sheikh, e avalía todos os proxectos de gas natural licuado en construción, aprobados e propostos entre 2021 e 2050. Este aumento absorbería arredor de 10% de todos os gases de efecto invernadoiro que se poden emitir antes de que limitar a alza da temperatura a 1,5ºC a final de século -como se aprobou na COP21- sexa imposíbel. Os plans actuais dos Estados impiden limitar a 1,5ºC o quecemento global O gas natural licuado ten unha maior pegada de carbono que o desprazado por gasoduto, pois para poder transportalo -principalmente por vía marítima- require ser arrefriado a -169ºC para manterse líquido, e, unha vez no lugar de destino, ser sometido a un proceso de regasificación. O exceso de oferta de gas natural licuado que está a provocar esta situación estímase en 500 megatoneladas en 2030, cinco veces máis que as exportacións de gas natural rusas á UE en 2021, acabando por "duplicar as exportacións mundiais de Rusia". Bill Hare, director executivo de Climate Analytics, unha das organizacións integradas no consorcio, subliñou que "a crise enerxética apoderouse da crise climática", advertindo que os proxectos de gas natural licuado en marcha "superan con creces o necesario para substituír o gas ruso". Asemade, reiterou que "aumentar a nosa dependencia do gas fósil non pode ser a solución para as crises climáticas e enerxéticas actuais". De feito, o informe destaca que tendo en conta as políticas en marcha a suba de temperatura a final de século en comparación coa era pre industrial será de 2,7ºC, 1,2º por riba do límite antes de que as transformacións climáticas sexan irreversíbeis. Malia aos debates na COP27, "as emisións globais en 2030 seguirán sendo o dobre do que deberían", sostivo o profesor Niklas Höhne, do NewClimate Institute, que fixo fincapé en que aínda sen superar os obxectivos da COP21 xa se puido comprobar como "2022 foi un ano de estragos climáticos". Arranca a cimeira sobre cambio climático da ONU após "un ano perdido" Compensacións As conversas en Exipto sobre "perdas e danos xa comezaron", sinalou esta quinta feira o representante especial para a Presidencia da COP27, Wael Aboulmagd, que confiou nun "resultado significativo". A pesar disto, tanto a UE como os Estados Unidos (EUA), os principais responsábeis da contaminación acumulada desde 1850, continúan negándose a que haxa un fondo específico para as reparacións, que iría destinado principalmente a países en vías de desenvolvemento, os que máis están a sufrir o seu impacto. Neste sentido, a proposta estadounidense nesta cuestión é precisamente o que a ONU definiu como branqueamento ecolóxico das súas empresas, evitando contribuír axeitadamente á loita contra o cambio climático. A ONU exixe a Exipto que libere a Alaa Abdel Fattah Grupos de dereitos humanos denuncian durante a COP27 a situación en Exipto, tras producirse 151 detencións de activistas que tiñan previsto pedir a liberación dos presos políticos. O caso máis urxente é o de Alaa Abdel Fattah, que podería morrer nas próximas horas, indicou o comisionado da ONU para os Dereitos Humanos, tras deixar de beber o domingo pasado e pasar máis de 200 días en folga de fame. Desde 2006 foi detido en varias ocasións.


Summary: Unha manifestación con centos de persoas percorreu esta mañá as rúas de Santiago de Compostela. Encabezábana vítimas e familiares de vítimas do accidente ferroviario de Angrois. "É hora de que comece a haber dimisións e cesamentos", esixiu o portavoz da plataforma, Jesús Domínguez.

A marcha partiu da estacoión de tren e rematou no Obradoiro. A ela sumáronse destacados membros do BNG -a maior parte do grupo parlamentario, incluída a portavoz Ana Pontón- e de En Marea -entre eles o seu portavoz, Luís Villares. Non houbo representación do PP nin do PSdeG -as vítimas afeáronllo a través das redes sociais. Hai cinco anos que o sinistro do Alvia na curva de Angrois (Compostela) causou 81 mortos e máis de 140 feridos. A faixa da plataforma esixía "verdade, xustiza e responsabilidades políticas" a PSOE, PP, Adif e Renfe. A comisión de investigación no congreso dos Deputados iniciou os seus labores hai dúas semanas. Por ela xa pasaron o maquinista -a quen os gobernos intentan cargar coa exclusiva culpa do sinistro- ou o portavoz da plataforma de vitimas Jesús Domínguez. Despois do verán comparecerán os ex ministros de Fomento José Blanco, do PSOE, e Ana Pastor, do PP. En paralelo, sete persoas están sendo investigadas xudicialmente: o maquinista, dous cargos de Adif, un de Renfe e tres técnicos.


A Audiencia Provincial da Coruña considera que sobre Andrés Cortabitarte, ex-director de Seguridade na Circulación de Adif tanto co PSOE como co PP, pesan "indicios dunha actuación deficiente, por incompleta e parcial, na avaliación de riscos" sobre o perigo que supuña a curva de Angrois, na que o 24 de xullo de 2013, hai agora case catro anos, descarrilou un tren Alvia provocando a morte de 80 persoas e feridas a 144. Así o di o tribunal nun auto emitido este venres no que confirma a decisión do xuíz instrutor de tomar declaración a Cortabitarte en calidade de investigado, antigo imputado, como posible responsable do accidente xunto co maquinista do tren, Francisco José Garzón, imputado desde o primeiro momento por despistarse e non frear a tempo antes da curva de Angrois sen que estivese activo ningún sistema automático capaz de evitar ou paliar o seu erro humano. O tribunal ve en Andrés Cortabitarte "indicios dunha actuación deficiente, por incompleta e parcial, na avaliación de riscos" da liña Cortabitarte compareceu no xulgado o pasado 4 de abril, pero negouse a declarar á espera de que a Audiencia decidise sobre o recurso que presentara contra a súa imputación. Ao imputalo, o xuíz instrutor atribuíulle a responsabilidade de non analizar correctamente o risco existente na curva de Angrois dun exceso de velocidade por erro humano como o que ocorreu e cuxa responsabilidade Adif "exportara" aos maquinistas. Tanto Cortabitarte como Adif, nos seus recursos á imputación, argumentaron que a normativa non esixía esa análise de riscos. Este xoves o instrutor emitiu outro auto co que pide á Axencia Ferroviaria Europea que lle indique se era ou non obrigatoria. E este venres a Audiencia considera que "non hai base para descartar a aplicación da referida norma [relativa ás análises de risco], o cal non é unha decisión de definitiva sobre a cuestión, senón provisional e ligada ao estado do procedemento, como corresponde á natureza da presente resolución". Á espera de que a Axencia Ferroviaria Europea se pronuncie sobre se a análise de riscos era ou non obrigatoria, a Audiencia di que de momento "non hai base para descartar a aplicación" desa norma e mantén a imputación "provisional e ligada ao estado do procedemento" Cortabitarte foi imputado o pasado marzo polo xuíz instrutor, que o considerou responsable de non analizar correctamente o risco existente en Angrois dun exceso de velocidade como o que ocorreu e de non habilitar as medidas precisas para evitalo. "Tendo coñecemento de dita situación de risco [...] non consta que fixese ou ordenase medida ningunha destinada a avaliar e xestionar dito risco [o que] o fai en principio responsable a título de autor dos delitos de homicidio e lesións por imprudencia grave en que finalmente se concretou dito risco tras producirse o descarrile do tren Alvia o pasado 24 de xullo de 2013", dixo o xuíz instrutor. Segundo o maxistrado, Adif tolerou que se "exportase" o risco ao maquinista "sen efectuar unha previa valoración integral da liña que protexese aos usuarios fronte ao posible erro humano, o que, en termos de contribución causal ao resultado finalmente producido, equipara dito incumprimento á imprudencia do maquinista que tiña o deber de conxurar e/ou mitigar". O tribunal censura o "enrevesado encadeamento de remisións normativas" que hai no sector Un dos argumentos que deran tanto Cortabitarte como Adif nos seus recursos agora desestimados era que o tipo de análise de riscos que non fixeron non era precisa por non supor a apertura da nova liña de AVE Ourense-Santiago na que ocorreu o accidente un "cambio significativo do sistema ferroviario". Porén, a Audiencia contéstalles que "unha nova liña do sistema ferroviario é unha modificación significativa que afecta á seguridade". O tribunal tamén censura o "enrevesado encadeamento de remisións normativas" que hai no sector. A Audiencia tamén matiza ao xuíz instrutor, cuxos argumentos para imputar a Cortabitarte "parecen dar por certo que o risco de descarrilamento nesa curva concreta foi detectado e comunicado a Adif", pero di que "de constar tal expresa comunicación do risco concreto da curva e o coñecemento que se deduce, a base para a imputación sería nítida e se debería producir cunha maior antelación". E engade que "máis ben o ocorrido é o contrario ao que parece entenderse: ao seguirse determinadas pautas sobre o modo de avaliación de riscos, non se prestou atención á concreta perigosidade que implicaba a curva", o que non obvia para que, a xuízo do tribunal exista "base para a imputación" de Cortabitarte. A Audiencia rexeita o intento de Cortabitarte de deitar a responsabilidade noutros órganos por baixo e por riba del Do mesmo xeito, o tribunal tamén rexeita o intento de Cortabitarte, no seu recurso, de deitar a responsabilidade tanto por baixo del, na consultora pública INECO que analizou a liña, como por riba, na dirección xeral do Ministerio de Fomento que autorizou finalmente a súa posta en servizo. "Non se debe respaldar esta liña de defensa como causa para excluír a indiciaria apreciabilidade de posibles responsabilidades penais que é obxecto do recurso", di a Audiencia. Sete anos no cargo Cortabitarte supervisou os sistemas de seguridade que en 2010 se decidiu que tivese a liña e en 2012 autorizou desconectar un deles Cortabitarte, que foi director de Seguridade entre 2006 e unhas poucas semanas antes do accidente de Santiago, non só era o máximo responsable de supervisar esa análise de riscos que peritos, xuíz instrutor e Audiencia botan en falta sobre a curva de Angrois, senón que estivo implicado en decisións que, segundo os peritos, incrementaron eses riscos. Un ano antes do sinistro, en xuño de 2012, el mesmo autorizara en persoa desconectar a bordo dos Alvia o sistema de control constante da velocidade propio do AVE, o ERTMS, porque ás veces fallaba e provocaba demoras dos trens. A autorización emitiuna durante unha fin de semana e deixando toda a responsabilidade do freado en mans dos maquinistas, xa que o sistema convencional de control puntual da velocidade, o ASFA, non estaba alí programado para actuar sobre un exceso de velocidade como o ocorrido no accidente. Cortabitarte tamén era o responsable do departamento de Seguridade cando, durante a construción do AVE Ourense-Santiago previa á súa inauguración en decembro de 2011, Adif decidiu non instalar o ERTMS nas vías en toda a liña senón só ata catro quilómetros antes da curva de Angrois. Foi esa outra decisión que segundo os peritos tamén incrementou o risco, aínda que o ERTMS tería detido igualmente o tren de estar dispoñible nel xa que o freado se activa a esa distancia se o maquinista non o fai. Cortabitarte xa fora imputado previamente polo primeiro xuíz instrutor da causa, xunto con outra vintena de directivos e técnicos de Adif. Porén, todos se negaran a declarar e a Audiencia da Coruña retirara aquelas imputacións por consideralas xenéricas e carentes de probas suficientes, pero matizando que, de concretarse, Cortabitarte sería a figura á que apuntar e non o resto daqueles imputados, que non serían coñecedores das características de seguridade da liña. Por outra banda, como director de Seguridade, Cortabitarte está tamén imputado por outro accidente ocorrido en Arévalo (Ávila) en 2010, no que un maquinista morreu cando o seu tren chocou por detrás contra outro despois de que fallase un semáforo no que Adif estaba a realizar probas. Cortabitarte, no cargo de máximo responsable de Seguridade na Circulación tanto co goberno do PSOE como do PP, deixou o departamento poucas semanas antes do accidente de Santiago, pero foi recolocado noutros cargos de libre designación da empresa pública, que o defendeu.


Summary: Algo máis de 100 militantes tomaron parte na asemblea do sector crítico decorrida este sábado en Santiago.

A asemblea do sector que lidera o alcalde de Teo e ex coordenador nacional de Anova, Martiño Noriega, deixou tres manchetes, tres titulares. Primeiro, os críticos piden a demisión de todos os membros da Comisión Ética e de Garantías, que consideran se extralimitou das súas funcións ao decretar a expulsión de 17 militantes da asemblea de Redondela. Segundo, exixen o retorno aos principios fundacionais da organización, con chamadas á democracia participativa e ao funcionamento horizontal, non cupular, da organización. Terceiro, demandan o reforzo de AGE, da coligación con Esquerda Unida. Este sector non ve ningunha contradición aparente entre o carácter nacionalista de Anova e a conformación dunha organización de novo tipo en parcería con Esquerda Unida -unha formación esta de carácter federal, mas que ten os seus órgaos soberanos en Madrid- e que sería unha sorte de réplica galega de Iniciativa per Catalunya. Espazo da cidadanía Rafa do Pico, que compareceu perante os meios en calidade de portavoz deste sector, dixo que "concebimos AGE como un espazo da cidadanía" e non como "prioridade das organizacións políticas. Enfatizou que tencionan deixan clara a súa defensa "da proposta dunha Frente Ampla Incluínte" como "ferramenta ao servizo da cidadanía agredida", unha terminoloxía moi semellante a que adoito empregan dirixentes de Esquerda Unida como Iolanda Díaz. Do Pico lamenta que Anova se teña ido afastando dos seus principios fundacionais, algo do que responsabilizou ao "aparato". Que principios fundacionais? Citounos: a "soberanía das asembleas no ámbito local", "as decisións de abaixo a arriba" e a "radicalidade democrática".


Summary: A Xunta fará efectiva a medida no segundo trimestre do próximo ano.

A Xunta facilitará á cidadanía o cumprimento dos deberes tributarios mediante a plataforma de pagamento Bizum. Para facelo posíbel, a Axencia Tributaria da Galiza (Atriga) vén de iniciar o proceso de contratación do servizo que permitirá incorporar aos actuais medios de pago da Administración o uso de Bizum. Deste modo, a iniciativa permitirá que, a partir do segundo trimestre de 2023, os cidadáns e cidadás poidan utilizar este sistema para realizar o pagamento dos ingresos xestionados pola Atriga como as taxas, o Imposto de Sucesións e Doazóns ou o Imposto de Transmisións Patrimoniais e Actos Xurídicos Documentados. A Axencia Tributaria galega xa universalizara en 2021 a posibilidade de que calquera persoa puidese abonar en liña, a través da Oficina Virtual Tributaria e cunha tarxeta de crédito ou débito, todos os ingresos xestionados pola mesma, para non ter que desprazarse ás oficinas bancarias. A isto cómpre engadir que, desde febreiro deste ano, tamén se pode pagar fisicamente nas cinco delegacións territoriais da Atriga, no momento de presentar o imposto de maneira física. Os datos no que vai de ano reflicten máis de 252.000 operacións. Por outra parte, desde o pasado xuño implantouse o pagamento de débedas mediante xiro postal. Todas estas medidas enmárcanse nas actuacións a desenvolver pola Axencia Tributaria da Galiza para reforzar e avanzar na información e simplificar a asistencia a toda a cidadanía.


Summary: Piden á Xunta que se garanta que 'Trail do Couso' non vai afectar a 2 especies raras e ameazadas: Linaria arenaria(paxariños) e a Barlia robertiana (orquídea xigante).

Ecoloxistas temen que unha pobra de trial, organizada por unha empresa privada (e subvencionada polo concello de Ribeira), acabe por afectar e danar 2 especies ameazadas e sensíbeis que hai neza zona do Barbanza. Adega xa transaladou á Dirección Xeral de Conservación a súa preocupación pola presenza no itinerario desta proba de hábitats protexidos (dunas fixas, dunas móbiles e cantís costeiros) moi sensíbeis, e mesmo de especies en perigo crítico de extinción. En concreto son dúas especies vexetais "raras e ameazadas", a Linaria arenaria(paxariños) e a Barlia robertiana (orquídea xigante). A primeira, ten nas dunas fixas de Couso a súa única poboación continental da Península Ibérica. Está incluida no catálogo Galego de Especies Ameazadas como "en perigo de extinción" e no Libro Vermello da Flora Vascular de España como "en perigo crítico de extinción". Polo que atinxe á Barlia, trátase dunha rara poboación desta orquídea xigante, considerada extinta en Galiza. É a única orquídea que florece no inverno e gosta de terreos calcáreos. A súa aparición nun espazo costeiro granítico ten relación coa presenza no substrato de restos de cunchas mariñas, que aportan carbonatos. Ambas as dúas especies, xunta cos hábitats protexidos das dunas móbiles, dunas fixas ou grises (prioritario) e cantís costeiros, poderían verse perxudicadas polo forte pisoteo e a intrusión dos centos de persoas participantes neste percurso. Dase a circunstancia de que neste sensíbel espazo costeiro da Península do Barbanza, parte da Rede Natura 2000 e a carón dun Parque Natural e dun Parque Nacional, téñense denunciado os impactos causados polos quads e motos sobre os seus excepcionais valores naturais.


Summary: Escritor cunha obra moi relevante, Xavier Queipo é asemade tradutor de Amin Maalouf e Hervé Guivert, Conrad ou Joyce. Queipo é tamén autor do novo capítulo de O crânio de Castelao, a novela colectiva da lusofonía que o semanario Sermos Galiza está a publicar por entregas.

Desde Ártico e outros mares até Extramunde, pola traxectoria de Xavier Queipo, que traballa en Bruxelas como funcionario da UE, agroman títulos esenciais para a nosa literatura contemporánea como Ringside, O Paso do Noroeste, Diarios dun nómada, Manual de Instruccións, Malaria Sentimental ou O ladrón de esperma. Como lembra a súa participación no proxecto literario O Crânio de Castelao? Foi no Latim en pó, congreso de escritores lusófonos organizado en Compostela. Recibín un convite do profesor Carlos Quiroga, a quen estou moi agradecido pois permitiu que eu partillara os meus textos con outros escritores do meu contorno lingüístico natural, que é o galego-portugués, cos seus diferentes matices. Logo a vida foi dando voltas (moitas) e despois de vinte e tantos anos fóra do país o meu contorno lingüístico medrou e tamén é o trilinguismo que domina a vida diaria de Bruxelas. Alí tiven despois oportunidade de construír textos con outros autores doutros sistemas literarios como foi o caso en 2007 con dous escritores francófonos, dous escritores neerlandófonos e un vídeo artista, cando escribimos un texto sobre o río de Bruxelas ( De Zenne/La Senne), mais esta era a primeira ocasión e foi unha experiencia moi interesante. A experiencia dunha novela colectiva, na que a trama vén dada, que supón para un escritor? Ese foi un dos puntos que espertaron o meu interese. O escritor adoita traballar só e facelo con outros escritores é un reto para o individualismo (en certo senso para o ego que todos temos en cantidades masivas). No que se refire a que a trama ben dada, é certo mais isto tamén é un reto, pois un pode darlle unha reviravolta e cando pasa o relevo ao seguinte o texto xa leva impregnado algo propio. Esa transición é realmente interesante, axuda a afiar o enxeño. É como un xogo, un divertimento que require unha adaptación a outros modos e maneiras e no que un pode, á súa vez, facer unha achega á trama que de certo modo aínda está aberta. Os que mellor o teñen son os que inician a historia, pois aínda está moi aberta, mais a dificultade aumenta de xeito exponencial co avance do texto. A min tocoume na orde mais ou menos polo medio e podo dicir que quedei satisfeito coa volta que lle din. "O afastamento ten a ver co medo das capitais imperiais (Madrid e Lisboa) a que unha proximidade maior fora en detrimento do seu centralismo". Como valora ese proxecto colaborativo de escritores da lusofonía? O feito de que os outros escritores que participan no proxecto sexan lusófonos axuda a que haxa unha sinerxía lingüística e isto é moi importante, mais tamén participei en proxectos con escritores de mais de vinte linguas diferentes (The European Constitution in verse) e o reto foi igualmente interesante. Trátase de dar e recibir, de partillar e sentirse membro dun colectivo que está a crear algo en conxunto sen esquecer a súa individualidade (linguística e creativa) mais aportando para un proxecto único. Malia a proximidade pola lingua, están os mundos literarios afastados? Están, por razóns que máis teñen que ver co medo (ou sexa coa real politik) que con outra cousa. Co medo das capitais imperiais (Madrid e Lisboa) a que unha proximidade maior fora en detrimento do seu centralismo. Imaxine que, de súpeto os miñotos preferisen achegarse aos galegos ca os algarvíos, que se estabelecesen correntes de opinión e se cuestionase o deseño dos seus estados. Existen poucos puntos de encontro para as literaturas portuguesa, brasileira, africana ou galega, non é? Existen algúns mais tamén existe unha asimetría no tratamento. Para os portugueses, de quitado algunhas excepcións no norte do país, todo ben se pagamos nós, mais se a festa é deles entón hai que falar en portugués ou en español, pois o galego non o entenden nin teñen intención de entendelo. Nese aspecto compórtanse, case todos eles, de xeito moi primitivo e pouco flexíbel. As experiencias cos brasileiros son máis de respecto, se cadra porque non nos ven con tanto desprezo, senón simplemente como tipos estraños, un pouco loucos. "Lembro cando o odiado/amado Premio nóbel da Literatura Portuguesa, un tal Saramago, me espetou que eu era un iluso por escribir en galego, que o que un escritor tiña que procurar era lectores e, porén, tiña que escribir en castelán, que era a lingua do meu estado". A literatura galega é grande descoñecida para o mundo editorial e literario lusófono? Non acontece exclusivamente co mundo literario lusófono, senón tamén co castelán, por poñer un exemplo tamén próximo. Vénnos como unha anomalía, como unha rareza propia de toleiráns ou de ilusos. Lembro cando o odiado/amado Premio nóbel da Literatura Portuguesa, un tal Saramago, me espetou que eu era un iluso por escribir en galego, que o que un escritor tiña que procurar era lectores e porén tiña que escribir en castelán, que era a lingua do meu estado. Somos un sistema literario que sendo pequeno en produción e sobre todo en lectores ten unha puxanza e unha diversidade enorme o que "descoloca" un chisco aos editores foráneos. Mais supoño que acontecerá o mesmo con sistemas literarios de linguas menos expandidas como o armenio, o azarí ou o islandés, coa agravante que nós non temos estado e, porén, non temos nin institucións que nos apoien nin un pobo –e isto é fundamental- que se sinta identificado cun sistema literario propio (as vendas certifican todo o contrario). Que vantaxes podería ter como escritor poder entrar nese mundo da lusofonía? É unha cuestión de números, supoño, de lectores potenciais. Seguindo a tese de Saramago habería que escribir en castelán ou, no peor dos casos, en portugués, as dúas linguas máis próximas, unha, o castelán, porque é na que a xente da miña xeración foi instruída dende a educación primaria até a universitaria e, porén, ten un certo dominio, ou ben en portugués, para aqueles que se sintan cómodos por razón de proximidade lingüística. Mais se imos aos números de lectores potencias se cadra deberiamos escribir en inglés, en chinés ou en bengalí. Non me sinto ben tendo que mudar de lingua. Non me sinto ben tendo que renunciar ao galego pois escollino como lingua de uso de xeito consciente e forma parte da miña vida e da miña maneira de ser e de estar no mundo. Como valora que certos escritores, xa con traxectoria como Vítor Vaqueiro, Teresa Moure ou Séchu Sende, decidisen pasarse ao reintegracionismo? Estou certo que eles tomaron esa decisión logo dunha fonda reflexión e, por tanto, non poden ter senón o meu respecto. Eu, logo tamén de fonda reflexión, cheguei a unha conclusión distinta. Coido que o galego é unha lingua tan semellante ao portugués como o sueco éo do danés, e a ningún escritor sueco se lle ocorre escribir en danés nin viceversa. Pódeno ler, falar e mesmo poden autotraducirse, mais a ninguén (supoño que haberá excepcións) se lle ocorre mudar de sistema literario. Se cadra é porque teñen un estado propio...


Summary: Piden reunirse co presidente da Xunta e os concellos de Cee e Dumbría. Na sexta feira concentraranse na fábrica de Brens.

A intención de Villar Mir de vender as súas centrais hidroeléctricas en Galiza, após obter beneficios millonarios delas nestes anos, preocupa seriamente en Ferroatlántica, a outra pata da unidade produtiva. O comité de Ferroatlántica fixo asembleas nos diferentes centros de traballo que a empresa ten na comarca da Costa da Morte (fábricas de Cee e Dumbría e as centrais hidroeléctricas) nas que o persoal acordou realizar unha concentración o venres 21 de outubro, ás 13:30 horas, na fábrica de Brens. Nas asembleas informouse das reunións e accións que o comité de empresa está levando a cabo con distintos grupos parlamentarios e as peticións de reunións realizadas tanto ao Presidente da Xunta como aos Concellos máis afectados por esta posíbel venda -Cee e Dumbría-, solicitando que se posicionen "e esixan á empresa que cumpra a legalidade e desista nas súas pretensións". Lembran que as actividades de enerxía eléctrica e de ferroaleacións forman unha unidade produtiva única, cuxa vinculación está obrigada pola Xunta de Galiza e ratificada por sentenzas xudiciais do TSXG e o TS. "Que dea explicacións" O comité solicitou ao presidente de Ferroatlántica que se desprace a Cee a dar explicacións "no seo do pleno do comité e non no comité europeo, como pretende", nunha manobra para tentar desvincular o problema da comarca as repercusión negativas que tería tanto social como economicamente.


Summary: O Executivo estatal di que estaba disposto a comprar temporalmente a planta a través da SEPI, para vendela a continuación aos británicos de Liberty mais Alcoa negouse.

O Ministerio de Industria e a Xunta trasladaron ao comité de empresa de Alcoa a súa "decepción" pola ruptura das negociacións e acusaron a multinacional de actuar de "mala fe". A ministra Reyes Maroto e o vicepresidente segundo e conselleiro de Economía, Francisco Conde, reuníronse telemáticamente con representantes de UXT-FICA, CCOO de Industria e CIG, aos que trasladaron o seu malestar pola decisión de Alcoa de rachar as negociacións para a venda á británica Liberty House, apenas unha hora antes de que finalizase o prazo establecido para chegar a un acordo. "A compañía norteamericana rexeitou sistematicamente todas as ofertas que se puxeron sobre a mesa nas últimas semanas, tanto desde o comprador interesado, Liberty House, como do propio Goberno de España, que estaba disposto a comprar temporalmente a planta a través da SEPI, para vendela inmediatamente a continuación aos británicos de Liberty", subliña o Ministerio nun comunicado. "Tratábase dunha operación nova e impecábel, que cumpría todos os requisitos legais tanto españois como a nivel comunitario", insiste o Departamento de Maroto. Tanto a ministra como Conde emprazaron Alcoa a, antes da reunión de hoxe ás 9.30 horas, "reflexionar sobre as consecuencias que a súa decisión terá para os seus traballadores, as súas familias e a comarca da Mariña no seu conxunto", e aceptar algunha das solucións que o Goberno lle ofreceu para salvar os postos de traballo da factoría de Lugo. Ambas as administracións sempre defenderon que é posíbel alcanzar un acordo que dea continuidade á produción de aluminio primario na planta e aos postos de traballo. "Non existen argumentos que poidan xustificar unha decisión que prexudica a todas as partes, especialmente aos traballadores e traballadoras de Alcoa San Cibrao e da industria auxiliar", asegura Industria.


Summary: Unha Regueifa medioambiental dende o cole de San Vicenzo. A regueifa escríbese con "r" de rapaza. O whatsapp, o auditorio virtual da nova fornada de regueifeiras de Bergantiños.

Fermoso o proxecto "As regueifas dos Pazos", unha iniciativa que trata de recuperar o relevo xeracional da raíña da improvisación galega, na que participan maiores do Concello con alumnos e alumnas do CEIP Labarta Pose, do CPI de Zas e do IES Maximino Romero de Lema. Unha improvisacións orais en verso fomentan a capacidade de articulación dun discurso e amplían as aptitudes retóricas. Así mesmo, posibilitan un diálogo que saca á luz, dun xeito horizontal, as desigualdades imperantes na sociedade. A publicación de varios vídeos deste proxecto educativo por Nadal, serve para poñer en valor a arquitectura civil do municipio zaseiro, exemplificada nos seus pazos e casas grandes, a través de creacións literarias e musicais coa composición de regueifas. Con este tipo de traballo os máis novos coñecer o patrimonio do Concello empregando as novas tecnoloxías xa que foron elas e eles as encargadas de gravar e montar os vídeos. Dezasete alumnas e alumnos de 6º de Primaria do CEIP Labarta Pose, xunto coa súa profesora Sinda Cundíns, realizaron regueifas sobre a casa natal de Labarta Pose, o pazo das Torres do Allo e o pazo do Cruceiro de Zas. Na seguinte ligazón podedes ver o seu traballo: Regueifa dos Pazos – Colexio Labarta Pose de Baio from Turismo Zas on Vimeo. Un cantar de cego foi a temática elixida polos 14 alumnos e alumnas de 4º de Educación Primaria do CPI de Zas que, xunto co seu mestre José Antonio Vázquez Martínez, montaron un vídeo de dous minutos de duración. Regueifa dos Pazos - CPI de Zas from Turismo Zas on Vimeo. O pazo de Daneiro, o de Follente e a Casa do Concello foron os bens sobre os que investigaron un grupo de estudantes do IES Maximino Romero de Lema. Para ver o seu traballo teremos que agardar ata despois do Nadal. O proxecto Esta primeira parte do proxecto incluíu a celebración dun encontro interxeracional coa veciñanzas que tivo lugar no pasado mes de novembro no Centro Sociocultural de Baio. Alumnas e alumnos dos tres centros educativos conversaron coas persoas maiores que nalgún momento das súas vidas tiveran algún tipo de relación con algún pazo ou casa grande do noso municipio. Fixéronlle preguntas sobre a súa relación con estas construccións, sobre os costumes, o traballo, a emigración e tamén sobre as festas.


Summary: Coa vista posta no outono, o ano político comeza con certezas para PP, PSdeG e BNG, cos seus candidatos e candidata en precampaña desde as primeiras eleccións xerais de abril en 2019, e con todas as expectativas abertas para o resto de formacións.

Os tempos en política avanzan a toda vela e, aínda que faltan oito meses para a chegada oficial do outono, os políticos galegos xa saben que en 2020 van saltar o verán. Fálase de facerlle fronte ao PP de Alberto Núñez Feixoo, que ten a maquinaria a punto para a súa cuarta maioría consecutiva, pero de facto ningún dos líderes da oposición se está a mover nesa liña de momento. A campaña das eleccións á Xunta comezou co vídeo que o actual presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, compartiu nas súas redes sociais para felicitar o Nadal xunto ao seu "irmán" Luis Zahera. O da precampaña é máis difícil datalo, pero algúns foron encadeando estratexias desde as eleccións xerais do pasado abril, pasando polas municipais de maio e as segundas estatais de novembro. A información íntegra pode consultala na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


"O pulso popular e a urxencia da época indican que chegou o momento de facelo: podemos gañar e recuperar María Pita". Vén de presentarse o manifesto Marea Atlántica, con 99 asinantes iniciais, que chama a "abrir un proceso que consiga sumar forzas de cara ás eleccións municipais do ano vindeiro", un "espazo de confluencia" para "recuperar María Pita para o 99%". "Merecemos unha cidade sen corrupción nin desafiuzamentos. Unha cidade libre de especulación. Unha cidade para as persoas, para a convivencia e a realización individual e colectiva, non un escaparate. Unha cidade sen complexos, acolledora e á vez orgullosa da súa lingua e a súa cultura. Unha cidade sen exclusións de ningunha caste. Unha cidade á medida dos e das de abaixo", destaca o texto. O manifesto, aberto a adhesións, quere ser o "punto de partida dunha iniciativa plural" que se sume dende A Coruña "á rebelión democrática que vén, esa marea que despois de percorrer as rúas se propón agora poñer as institucións ao servizo da xente". A proposta que hoxe se fai pública levaba varias semanas sendo debatida entre distintos colectivos sociais e activistas da cidade, e aseméllase á lanzada en Barcelona a través de Guanyem ou á aínda embrionaria de Municipalia en Madrid. O propio texto lembra que o preceden "movementos plurais e moitos anos de mobilización e organización dende abaixo" e chama a "iniciar un proceso, barrio a barrio, que vaia máis alá dos nomes propios, dende a diferenza pero con xenerosidade". Todo para "construír un espazo liberado dos grillóns da vella política, baseado no protagonismo da xente" e para "procurar un novo xeito de organizar a vida en común, honesto e transparente, construído pola cidadanía, ao servizo da cidadanía e baixo o control da cidadanía". O obxectivo: gañar, ser a forza máis votada nas elección municipais do vindeiro ano, "recuperar María Pita", destaca o texto, grazas á construción dun "espazo de confluencia no que caibamos todas e todos, arredor dun desexo común: acabar coas políticas ditadas polas elites e o poder económico e rescatar a democracia, secuestrada polo bipartidismo tamén no ámbito municipal". Na actualidade o PP goberna A Coruña con 14 concelleiros, por 8 do PSdeG-PSOE, 4 do BNG e 1 de EU, cun 70,3% de voto para os dous principais partidos. Porén, nas eleccións autonómicas de 2012 os votos a PP e PSOE descenderon até o 60,3%, e nas europeas do pasado mes de maio até o 48,8%. Os e as impulsoras do proceso realizarán a semana que vén unha presentación pública da proposta. O texto péchase demandando a suma de adhesións individuais (a través da web www.mareatlantica.org) para así "validar" un proceso capaz de recuperar "as ferramentas necesarias para combater a desigualdade e construír unha cidade e un país distintos". Descarga aquí o manifesto Marea Atlántica (.pdf)


Summary: Varios meses antes da conxura dos xenerais socialistas para arrincarlle os galóns ao tal Sánchez, todos sabiamos que a señora andaluza reloucaba por arredar do camarín a Pedro I el breve. Só faltaba que o rei do mambo, máis coñecido coma Felipe González, decidise como e cando.

"De tódolos xeitos, todos coincidían en que ao final, ao xeneral o prenderon homes da súa propia tropa e que marcharon con el de a cabalo camiño de Santiago ." (Os escuros soños de Clío, Carlos Casares). Conta o meu tío que nunha ocasión petáronlle na porta tres propios, ben vestidos, con traxe de corte, camisa branca e gravata negra. Despois de saudar educadamente, un deles abriu a carpeta que levaba debaixo do brazo, sacou do seu interior un prospecto semellante a un recordatorio da primeira comuñón, e comezou a gabar as súas crenzas relixiosas. Como o meu parente non estaba para andrómenas, deseguida os despachou coa consabida reprimenda: «Eu non creo na miña, que é a verdadeira, e vostedes pretenden que crea na súa!». Malia a nosa supina ignorancia, varios meses antes da conxura dos xenerais socialistas para arrincarlle os galóns ao tal Sánchez, todos sabiamos que a señora andaluza reloucaba por arredar do camarín a Pedro I el breve. Só faltaba que o rei do mambo, máis coñecido coma Felipe González, decidise como e cando. Por conseguinte –ou, por consiguiente- cando o caporal constatou que o outro se negaba a escribir ao ditado, mandoulle unha misiva aos camarlengos para que aguilloasen á tropa, ata obrigala a volver ao rego e restablecer o estilo e as formas, a ver se os amos do sistema deixaban de cuiñar coma cadelos adoecidos. E así foi como comezou o show. A enviada do señor avisou que nos notificaría, cando tocase, de que, se o partido llo pedía, estaría disposta a sacrificarse. E mira ti por onde, para sorpresa dos que sempre andamos aparvados, esta muller tan ben mandada, hai cousa de quince días, anunciou que ía anunciar a anunciación. E por fin, por obra e graza de Felipe e con esa verborrea baleira, propia de quen só pretende que perdure o que se acaba, dona Susana Díaz xa ostenta a categoría de flamante precandidata ás primarias do pesoé, malia a profunda apatía dos seus submisos partidarios. Porén, se ao vir a noite escurece, se cando chove é que está chovendo e se Rajoy permite que o martes de entroido siga caendo en martes, estaremos en condicións de concluír, sen medo a equivocarnos que «tres eran tres las hijas de Elena y ninguna era buena». Ou o que vén sendo o mesmo: Caballero regresou da capital logo de propiciar a rendición de Breda, entregándolle a praza galega á señora andaluza a cambio de «ná es ná»; Patxi López paseouse por Lugo e foise sen saber o grao de parentesco existente entre San Froilán e o rei Juan Carlos; e Pedro Sánchez veu a Ourense para responder «no es no», cando lle preguntaron se Galicia era unha nación ou simplemente o noroeste de España. Ou sexa, tanto nos ten xan coma perillán. Ah! Di o meu tío Lisardo que na Galicia aletargada vivimos tempos tristes, de seareiros febles e sen coraxe, sempre dispostos a brindarlle aos de fóra un «contade comigo», a cambio de nada.


Summary: A orde do día foi un dos últimos fenómenos literarios recentes. A novela do francés Éric Vuillard remexía no pasado nazi e ofrecía unha ollada distante da oficial: puña o foco sobre as complicidades das democracias co III Reich e o papel do gran capital no ascenso de Hitler. Faktoría K publicouna en galego o pasado ano. Agora recunca en Vuillard con A batalla de Occidente.

Esta obra, orixinal de 2012 e unha das principais novidades dos selos de Kalandraka para este outono, debrúzase desta volta sobre a Primeira Guerra Mundial nun tecido realizado cos fíos da literatura, a política e a historia. A colección Vitamina N, inaugurada polo singular A Torre, de Antonio Sandoval, tamén terá novidades: acollerá o libro do estadounidense Richard Louv que lle dá nome e que se subtitula "guía esencial para unha vida natural máis rica". Outra das series de Kalandraka é a Biblioteca de Pedagoxía, dirixida polo historiador da educación Antón Costa. Neste tramo final de 2019 porá nas librarías Técnicas de Freinet na Escola Moderna, a compilación da proposta de aires libertarios do francés Célestin Freinet (1896-1966). A colección Tambo, dedicada á poesía, reimprimirá Feliz Idade, de Olga Novo, que este 20 de setembro se presentará na libraría Chan da Pólvora en Compostela. Ás pequenas e pequenosO terceiro volume da triloxía de Astrid Lindgren sobre Pippi Mediaslongas, aquel que a leva aos Mares do Sur e saíu de primeiras en 1948, será outra das novidades centrais de Kalandraka. No apartado de albums ilustrados, Kalandraka abre a tempada con tres: O lobo de area, de Asa Lind e María Elina; O colar de bágoas, de Franca Perini e Anna Pedron; e Bechopoemas e outras bestas, de Leire Bilbao e Maite Mutuberria. Ao tempo, abre a colección Makakiños -iniciativa da asociación BATA de Tratamento do Autismo- en galego con A verdadeira historia de Carapuchiña Vermella e Nicolás cociña sen lume.


Summary: As denuncias por violencia machista caeron case un 20% en territorio galego dende o inicio da crise. O Observatorio estatal contra o maltrato de xénero subliña a necesidade de que as retalladas gobernamentais non afecten aos recursos para protexer as vítimas.

"As mulleres que xa están metidas na espiral da violencia agora saen con maior dificultade, porque moitas aguantan porque non teñen de que vivir". A catedrática de Dereito Procesual e experta no estudo e na abordaxe da violencia machista Raquel Castillejo reflexionaba o pasado outubro nestes termos, nunha entrevista con Praza, sobre a influencia da crise nas vítimas das agresións de xénero. "El arranxou a súa vida, pero ségueme a maltratar economicamente", resumía con crueza unha muller vítima das agresións machistas en novembro de 2012. "Todas as crises económicas atacan máis ás mulleres", expresaba hai poucos días neste diario Ánxela Lagoa, da Marcha Mundial das Mulleres. Son só tres exemplos de análises sobre o impacto das restricións económicas en quen sofre o maltrato aos que agora se vén de engadir un máis no mesmo sentido, o realizado pola presidenta do Observatorio contra a Violencia Doméstica e de Xénero, Inmaculada Montalbán. Cunha morea de datos baixo o brazo, aproveitando a presentación do anuario estatístico do seu departamento correspondente ao ano 2012 Montalbán reflexionaba sobre a caída das denuncias por violencia machista experimentada no conxunto do Estado dende o ano 2008, considerado o do inicio da crise económica. Esta diminución, dun 9,6%, está moi por riba da media anual de descenso, do 2,4% e pode, a xuízo da alto cargo, "ser debida ao impacto da crise económica, tanto na vítima como na súa familia e na propia sociedade", un impacto "que non favorece que as mulleres saian do círculo da violencia". As denuncias por violencia machista caeron case un 20% en territorio galego dende o inicio da crise Galicia non é allea a esta diminución das denuncias. Ben ao contrario, a caída é moito máis abrupta e sitúase no 19,65%, pasando de 5.959 denuncias por maltrato en 2008 a 4.788 o pasado ano, segundo datos do propio Observatorio, tirados do Consello Xeral do Poder Xudicial. Igualmente ilustrativo é outro indicador, a taxa de denuncias por cada 10.000 mulleres maiores de 15 anos: no inicio da crise estaba no 41,5 e non deixou de caer, ata chegar a un 33,29 ao remate do ano 2012. Case catro de cada dez ordes de protección, denegadas Aínda que con menor intensidade, as estatísticas oficiais tamén reflicten unha caída nas solicitudes e concesións de ordes de protección ante os maltratadores. No ano 2008 tramitáronse en Galicia 1.439 destas solicitudes de protección, das cales foron aceptadas o 70%. En 2012 as peticións de protección foron 1.443 e fixéronse efectivas o 63%. Neste contexto, aínda que con variacións segundo o ano, tampouco deixou de caer a porcentaxe de ordes de protección aceptadas. Así, mentres que no ano 2007 este indicador chegou ao 74,85%, en 2008 pasou ao devandito 70% e nos anos seguintes moveuse entre o 62% e o 64%. Así, cabe concluír que case catro de cada dez ordes de protección son denegadas en territorio galego. En Galicia foron asasinadas 19 mulleres entre 2008 e 2012 Nun contexto no que, segundo datos da Secretaría Xeral de Igualdade da Xunta, entre 2008 e 2012 a violencia machista provocou o asasinato de 19 mulleres en Galicia, dende o Observatorio a súa presidenta destaca o "esforzo social e institucional realizado nos últimos anos" na loita contra o maltrato, polo que agarda que "os recortes económicos non afecten á loita contra este tipo de delincuencia". Cómpre, di Inmaculada Montalbán, "manter todos os recursos necesarios e imprescindibles para asistir de maneira integral e recuperar ás vítimas". Neste sentido, Montalbán subliña que, mentres que "no século XX os recursos estiveron enfocados á protección da muller", na actualidade "os esforzos" deben estenderse aos fillos e fillas. "Os menores son utilizados como instrumentos para causar danos ás nais, un fenómeno que leva a pensar que este tipo de violencia machista ten unha especial intencionalidade", salienta.


Summary: Con motivo do aniversario da Constitución española presentaron en Madrid 'Somos o voso pesadelo', un manifesto no que aseguran aspiran "a derrubar definitivamente" o "réxime capitalista español".

Representantes de organizacións xuvenís das nacións sen estado presentaron o pasado 6 de decembro en Madrid, 'Somos o voso pesadelo' unha dinámica de traballo conxunta que visa, din, "visibilizar" e "afortalar" as súas loitas contra o Estado español e o "réxime capitalista" que representa a Constitución española. A través da leitura dun manifesto difundido tamén a través dos seus portais web, ARRAN, AZARUG, BRIGA, DARRÉU, ERNAI, INEKAREN, ISCA!, JALEO!!!, PURNA e YESCA afirmaron na madrileña Praza de Oriente a súa "vontade de tomar as rendas" dos destinos dos seus pobos e defenderen o seu "dereito a decidir" face quen lles "nega", sinalaron, "o dereito á existencia e a un futuro digno". Neste senso, as organizacións xuvenís presentes na comparecencia de imprensa anunciaron a creación dun "espazo de loita estratéxico" no que unirán folgos na procura da soberanía nacional de dos distintos territorios, entre eles, Catalunya, Galiza e Euskal Herria. "Perante o seu capitalismo devorador, perante o seu imperialismo españolizador e perante o patriarcado", apuntan no manifesto, "a xuventude alegre e combativa" defende "a liberación nacional, social e sexual dos nosos pobos".


Summary: Unha campaña de carteis "que se repartirán por diferentes localidades de Galiza" serviralle á Mesa pola Normalización Lingüística para denunciar a "imposición do galego". Eis a proposta da asociación para o Día dos Enganos, que se celebra o 1 de abril.

"O ensino infantil en galego nas cidades non supera o 8%, non existen máis dun 0,6% de xoguetes en galego e o 22,7% das nenas e nenos galegos de entre 5 e 14 anos non saben falar na súa propia lingua", afirma a entidade nun comunicado, "non hai diarios impresos en galego, só o 4% das canles de televisión que recibe a cidadanía galega recollen a súa lingua, as sentenzas en galegon supoñen un 5% do total e as pólizas de seguro en galego, un 1%". Estas son as cifras da "imposición" do galego que denuncian algunhas forzas políticas de derita e extremistas e coas que ironiza A Mesa pola Normalización. Segundo o seu presidente, Marcos Maceira, os números "evidencian a ausencia absoluta de liberdade para o uso do galego por falta de dispoñibilidade". "Unha clara inferioridade de condicións que impide vivir en galego con toda normalidade", asegura Maceira, "en igualdade e liberdade". O Estado conta con máis de 500 disposicións legais sobre a presenza do castelán sen ter nin sequera en conta que o galego existe". É por iso que o "discurso da imposición tan utilizado polo PP" é, para o dirixente, a máscara do intento de "reducir a cero a xa precaria presenza do galego".


Summary: Dez anos despois de que o Prestige comezara a botar chapapote sobre as nosas costas regresa A Burla, o nome co que se rememora o movemento social e cultural que encheu as rúas de negro e botou a andar moreas de iniciativas para facerlle fronte ao maior atentado ecolóxico da nosa historia. Unha cadea humana, un concerto expansivo e o aniversario do grande velorio e a morte de Man son algunhas das accións, na memoria do que aconteceu hai agora dez anos da man do que entón se chamaba Burla Negra.

Detrás da iniciativa están "activistas" do que foi Burla Negra que regresan con iniciativas que "revisitan" algunhas das máis emblemáticas mobilizacións que se desenvolveron despois do afundimento do Pretige. Co nome "DésPRESTIGE" artellan un calendario de mobilizacións das que destacan as previstas para tres datas. No 30 de novembro, co nome Proxecto Dés-Educa-Acción, A Burla concentrará en Laxe a alumnado e profesorado de diversos centros de ensino para lembrar a Cadea Humana que organizara Area Negra. O 1 de decembro terá lugar o Dés-Concerto Expansivo, un concerto que terá lugar en locais de toda Galiza, en lembraza do 1º Concerto Expansivo de Febreiro de 2003 ademais da Marea da Dignidade, aquela manifestación emblemática. O 28 de decembro é un día para a historia das mobilizacións na Galiza e nesa data terá lugar unha acción sorpresa e colectiva, no aniversario do Velorio do Mar na Coruña, da morte de Man, e do nacemento do burliño, a icona da Burla Negra. Dez anos da cultura de negro "Nas mareas baixas, limpar. Nas altas, actuar", era a lenda que durante meses conduciu a cultura despois de que un petroleiro chamado Prestige comezase a botar chapapote na nosa costa. Libros, concertos, discos, exposicións, producíronse naquel tempo mais na memoria queda, sobre todo, a imaxe de homes e mulleres da cultura poñéndose á fronte das multitudinarias manifestacións daquel inverno de 2002. Manolo Rivas, Uxía, Suso de Toro, Patricia Vázquez, Morris, Carlos Blanco ou Miguel de Lira son algúns das moitos nomes de homes e mulleres da cultura que levaban os cartaces nas mobilizacións. Escribían, cantaban, lían manifestos ou ían ao mar. A actividade era frenética e o mundo da cultura respondeu como nunca antes fixera, case de maneira unánime, producindo e actuando, organizando espectáculos ou tinguindo de negro as manifestacións. A ninguén lle resultaba entón raro que quen lese o manifesto en Madrid fose Manuel Rivas ou Miguel de Lira, Uxía en Compostela e Morris, Julián Hernández, Teté Delgado, Uxía ou Manuel Romón en Vigo.A cultura non parou desde que o petroleiro embarrancou e se afundiu naquel novembro de 2002. A rabia pola invasión do chapapote e pola actuación do PP no goberno da Xunta e do estado foi a semente dunha resposta histórica e espontánea que despois procurou organizarse. Aínda non rematara o mes cando no Auditorio de Galiza de Compostela catrocentas persoas poñían nome en asemblea á plataforma que había coordinar o mundo da cultura. Nacía a Burla Negra, o literario nome que evocaba o pirata Benito Soto, que logo se integraría na Plataforma Nunca Máis, protagonista das máis imaxinativas protestas. A primeira das accións foi un peche na casa da cultura de Laxe, a segunda sería xa na rúa, o lugar privilexiado para persoas da música, da literatura ou do espectáculo durante aqueles tensos meses. Unha marea gaiteira o 6 de decembro era a presentación pública da Burla Negra, con Budiño, Ugia Pedreira, Susana Seivane, Guadi Galego, Ferreirós, Rodrigo Romaní, Xurxo Souto ou Bieito Romero á fronte dunha maré musical, primeira mostra de manifestacións cheas de enerxía e arte.Na literatura a pegada do chapapote chegou case de inmediato. O escritor Suso de Toro baixou de seguido ás praias e converteuse no autor do primeiro libro sobre o Prestige. A primeira edición de Nunca Máis. Galiza á intemperie (Edicións Xerais), presentada como "crónica urxente do primeiro mes da marea negra do Prestige" esgotouse en tan só quince días. De Toro mostraba o seu caderno ciscado de chapapote e explicaba o ímpeto que o levara a escribir: "Sentín a desproporción entre o dano xigantesco e a soidade da xente".Daquela xa os poetas comezaban a escribir e a poñerlle versos ao desastre. Os poemas aparecían por toda parte, en recitais, en manifestacións, nas páxinas creadas na rede ou en antoloxías poéticas que viron a luz naqueles meses. Entre elas, a antoloxía de cento dez poetas Negra Sombra. Intervención poética contra a marea negra, publicada por Xerais e Espiral Maior. A Asociación de Escritor@s en Lingua Galega convocaba o maratón poético Alma de Beiramar na Coruña, do cal sairía un libro en A Nosa Terra, con Luísa Villalta, Manuel María, Fernán Vello ou Mª Xosé Queizán, entre outras persoas, entrementres en Ourense e Lugo se artellaba Co-man-do mar (escritor@s do interior contra a marea negra). As Redes Escarlatas botaban a andar na súa web o Boletín de contrainformación da maré negra cun suplemento poético onde Gonzalo Navaza, Daniel Salgado ou Chus Pato poñían os seus versos. Os autores da Costa da Morte mostrábanse especialmente activos e Rafa Villar, Alexandre Nerium, Miro Villar ou Modesto Fraga, falaban e recitaban por toda parte, ao tempo que o chapapote imprimía a súa obra. As novelas tardarían un anaco máis en aparecer, entre elas as de Rosa Aneiros ou Luís Rei Núñez.Actos artísticos e festivos contra a marea negra invadían rúas e prazas. A música estendeuse por todo o territorio, en concertos que tiñan como fin a denuncia e tamén a recadación de fondos para as mobilizacións. Entre eles sobresae o "Canto de autor por Galiza", celebrado o 21 de xaneiro no Sar con Paco Ibáñez, Pablo Milanés, Fausto, Luis Pastor, Uxía, Moncho Alpuente, Pi de la Serra, Joao Afonso, Pedro Guerra, Batallán, Rodrigo Romaní, Javier Ruibal ou Emilio Cao, alén de poetas como Ramiro Fonte, Chus Pato, Baixeras, Ferrín, Manuel Rivas, Ana Romaní ou Xosé María Álvarez Cáccamo. O primeiro sábado de febreiro o país enteiro fervía cos concertos expansivos celebrados en 140 locais con Milladoiro, Fuxan os Ventos, Uxía, O mago Antón ou Berrogüeto.Ninguén quedou sen a súa iniciativa contra o atentado do Prestige. De colectivos e asociacións nacían propostas ás que de seguida se sumaban artistas e escritor@s. Os Círculos Líticos estreaban o día 2 de abril un espectáculo con Lois Diéguez, Pilocha, Xoán Rompe, Isidro Novo, Antón Fortes ou os Magos Antón e Teto. Humor negro As Ultranoites da Nasa déronlle un repaso ao desastre en clave de humor negro na ponte entre febreiro e marzo, ao tempo que Leo Bassi comezaba unha xira contra o Prestige. Na Coruña, a Gran Noite de Humor Negro fixo rir naquel velorio con Quico Cadabal, Carlos Blanco, Manuel Manquiña, Nancho Novo, Cándido Pazó, Serxio Pazos, Xavier Veiga e Mofa e Befa. O público respondía como nunca a todas as convocatorias e o cartel de "non hai billetes" pendurábase as máis das veces. Coa exposición "Humor Cru" o Museo do Humor de Fene presentaba unha exposición de banda deseñada, ilustración, montaxes e obxectos con moito humor gráfico. Carrabouxo, Siro, Pepe Carreiro, Kiko da Silva ou Leandro, participaban na mostra artellada por Xaquín Marín. Tomaba parte o Colectivo Chapapote, grupo de autores de banda deseñada coordinado por Kike Benlloch que denunciaba a través do cómic, entre eles o H2Oil. Deste tempo é tamén A conta atrás, con ilustración de Sergi San Julián e guión de Carlos Portela. A arte plástica e a fotografía paralizaron as impresionantes imaxes en traballos como os Retratos voluntarios de José Luís Abalo. Xurxo Lobato facíase co premio Ortega y Gasset cunha foto que pasaría a historia: o momento no que o Prestige se partía en dous en alta mar. "O mundo da cultura galega estaba anulado polo derrotismo e tamén pola complicidade. Agora todo isto xa é vello" dicía entón Suso de Toro, de cando a cultura saíu á rúa para berrar Nunca Máis!


Summary: A orde ministerial que anunciou o candidato popular que mantén a tarifa eléctrica en Alcoa non sería máis que unha simple proposta do Ministerio á Comisión de Enerxía, apuntan na sección da CIG nesta planta.

A CIG na planta de Alcoa na Coruña advirte que a Orde Ministerial "que presuntamente firmou o ministro Soria a quinta pasada, e que garantiría un prezo competitivo da enerxía eléctrica para a industria, non é tal". A central nacionalista lembra que, "de momento non é máis que unha proposta que foi enviada polo ministerio de Industria á Comisión Nacional da Enerxía, para que esta elabore un informe preceptivo en que pode facer alegacións ou propoñer modificacións ao contido parcial ou total de dita Orde Ministerial". Alén disto, desde o sindicato lémbrase que a trasnacional Alcoa non se pronunciou publicamente dando por solucionado o problema "e non garantiu de ningunha forma a continuidade da actividade nas fábricas de produción de aluminio que ten en Galiza. Aprazou a decisión final a finais de ano cando estea en vigor esa suposta norma, e ao resultado da negociación que ten que levar a cabo coas compañías produtoras de electricidade".


Summary: O INE fixo públicos este luns os datos de execucións hipotecarias correspondentes ao primeiro trimestre, cun total de 444 en Galicia, 332 sobre vivendas de persoas físicas. Dende o inicio da crise todos os anos foron expulsadas máis de mil familias galegas das súas casas, cun máximo en 2012 (3.511)

O Instituto Nacional de Estadística (INE) fixo públicos este luns os datos de execucións hipotecarias correspondentes ao primeiro trimestre, cun total de 444 en Galicia, 332 sobre vivendas de persoas físicas. As execucións hipotecarias, primeiro paso nos procesos de desafiuzamento, acadaron unha cifra total de 9.464 no conxunto de España entre xaneiro e marzo, un dato un 19,1% superior ao do trimestre anterior, pero un 4,2% inferior ao do mesmo periodo do ano 2013. O drama dos lanzamentos continúa, sumando cada día máis e máis persoas afectadas. Máis de doce mil familias galegas foron expulsadas das súas casas dende o inicio da crise, nunhas cifras que dende o 2008 superan os mil despexos cada ano, acadando un máximo no ano 2012, cando se rexistraron máis de 3.511 desafiuzamentos na comunidade autónoma. Xa en 2008, cando os desafiuzamentos non eran considerados noticia e nunca ou case nunca chegaban ás páxinas dos medios de comunicación, o número de despexos en Galicia foi superior a mil, unha cifra que un ano máis tarde se elevaba xa a 1.200. En 2010 o número creceu até os 1.887, unha cifra que se mantivo estable no ano seguinte, no que se situou nos 1.885. Todas estas cifras, ademais, non incluían as expulsións determinadas polos xulgados de primeira instancia, que si se comezaron a incorporar ás estadísticas a partir do ano 2012. Neste ano 2012 a cifra de despexos en toda Galicia practicamente se duplicou (3.511), e superou os cen mil no conxunto de España. 2013 foi o primeiro ano no que o número de desafiuzamentos descendeu, aínda que acadou a cifra de 2.404, case sete por día. En conxunto, máis de 12 mil familias galegas sen vivenda. E todo a pesar de que o número total de vivendas baleiras en toda Galicia se sitúan nas 300 mil En conxunto, máis de 12 mil familias galegas sen vivenda. E todo a pesar de que o número total de vivendas baleiras en toda Galicia se sitúan nas 300 mil (299.396, segundo os datos do INE correspondentes a 2011). 120.069 están na Coruña, 78.152 en Pontevedra, 55.936 en Ourense e 45.239 en Lugo. E en total representan case o 30% do total de inmobles principais existentes en Galicia (1.059.233); a proporción é aínda maior en Ourense (40,7%) e Lugo (33,3%) e supera en moito á proporción de vivendas baleiras en toda España (ao redor do 20% do total). Desas 300 mil vivendas baleiras existentes en Galicia, máis de 75 mil foran construídas na última década, coincidindo coa burbulla inmobiliaria, e outras 27 mil correspondan á década dos noventa. É dicir, máis de un de cada tres inmobles baleiros de Galicia son novos ou case novos.


Summary: 'Fronte da arte', a máis recente publicación de Carlos L. Bernárdez, súmase ao ronsel dos seus estudos anteriores para pór desta volta o foco no carácter social da arte galega no contexto de entreguerras. Desde a produción máis coñecida de Castelao até a resistencia artística nos campos de internamento franceses, o autor analiza aspectos que teñen a ver coa creación dunha identidade galega de clase na produción dos renovadores da pintura durante os anos 30.

A concepción da arte como "reflexo da historia das ideas e as mentalidades", segundo recolle a cita do historiador Jean Clair que abre o prólogo, é a máxima que rexe en Fronte da Arte. A arte galega no contexto europeo dos anos trinta a Carlos L. Bernárdez. Este libro de Laiovento supón unha última achega dentro da serie iniciada polo autor en Do idilio á diáspora (Trea, 2011), unha visión xenérica da pintura galega da primeira metade do século XX. A actividade de Bernárdez como comisario de exposicións en proxectos sobre a vangarda galega levouno logo a repasar aspectos que complementan esta panorámica, que se materializa co foco en Seoane en Un pintor que sabía o que facía (Laiovento, 2015). Un terceiro volume, Identidade e universalidade (Laiovento, 2018), propón unha relectura da pintura galega da época desde os xéneros. "O que me interesa é contar unha historia da arte outra", afirma Bernárdez A estes súmase Fronte da Arte para, entre os moitos enfoques distintos e complementarios posíbeis, optar por unha liña que ten a ver coa socioloxía da arte, moi vinculada á historia das ideas e das mentalidades, que parte de principios filosóficos de carácter marxista, pero non desde o punto de vista ortodoxo, sen descartar aspectos doutros eidos metodolóxicos. "O que me interesa é contar unha historia da arte outra", afirma Bernárdez, no sentido "da nosa posición como nación" e desde "o rol que xogou historicamente a Galiza, que implica lecturas que se deben repasar ou modificar desde a nosa propia perspectiva". O autor reúne conferencias ou artigos que xa foran previamente publicados, mais que agora adquiren esa unidade de "repasar o social na arte galega no contexto de entreguerras", entre o final dos anos 20 e os 30. Isto refire un período convulso, que vai desde a época republicana á Guerra Civil e o exilio. Bernárdez defenfe unha definición do movemento renovador na pintura como "de clase e identitario", que non é unicamente froito "dunha preferencia á hora de analizar determinadas cuestións", senón da propia produción teórica dos artistas, "da visión que tiñan da propia obra e do sentido que esta tiña no contexto cultural, político e social galego", di. Aínda coa mudanza de contextos, interno na Galiza ou externo no exilio, os autores manteñen "unhas preocupacións comúns". Castelao, principio e fin O primeiro capítulo comeza e remata con Castelao para ofrecer unha lectura desde o social, nun argumento especialmente motivado "pola presenza na Galiza d'A derradeira lección do mestre", explica Bernárdez, cadro que estivo exposto recentemente no país traído de Bos Aires. Esta obra pon case fin a un período que comeza co Álbum Nós do mesmo autor, con toda a obra do movemento renovador polo medio. Falamos de Carlos Maside, Arturo Souto ou Manuel Colmeiro, así como doutros autores que non son estritamente vencellados a este, pero que teñen afinidade "sobre todo na Guerra Civil, porque hai unha produción de carácter case militante" na que aparecen nomes como Cándido Fernández Mazas ou Luís Seoane. Iconografía feminina A Muller sentada de Maside sérvelle a Bernárdez para reflexionar sobre a iconografía feminina, que ten no caso galego gran relevancia, segundo as propias explicacións do movemento. A muller úsase como imaxe que representa de maneira xenérica o país, cun sentido de clase. Aparece así, como tamén a nivel internacional, a identificación coa terra e, ás veces, coa nación, unha perspectiva que, explica Bernárdez, pode ter un sentido ideolóxico moi distinto, desde o puramente formalista, ao vencellado a valores políticos fortes de carácter moi distante –do fascismo ao comunismo. A muller úsase como imaxe que representa o país, cun sentido de clase "Quería explicar esa concepción porque esas imaxes adoitan verse desde unha óptica reaccionaria, que non aparece na Galiza", asegura. Estas ideas maniféstanse ademais en Souto, Colmeiro ou mesmo na escultura de Francisco Asorey, engade, "vinculada á tradición formal do mundo románico, popular, barroco...". Se isto pasa polo "simbolismo eterno da muller como virxe nai", tamén se achega a un "ideario identitario de carácter progresista, esa Galiza 'nai e señora' de Cabanillas". Desaloxados da historia O autor tamén recupera o Seoane dos semanarios frontepopulistas Claridad e Ser, cun emprego da ilustración gráfica militante nun momento especialmente tenso, previo á Guerra Civil. Estas publicacións son pouco coñecidas, pois a totalidade dos números presentan difícil acceso. Cunha sátira política intensa, de marcada liña antifascista, a pesar da "inmediatez social" posúe unha "intensidade formal moi profunda", describe o comisario. A esta propaganda suma un estudo do construtivismo a través do deseño proletario da revista Yunque, centrado en Ángel Johan. O último capítulo é o máis directamente ligado ao internacional, a través dunha análise de como os artistas galegos –e non só– continúan a elaborar unha obra de carácter social mesmo na situación límite dos campos de internamento franceses nos que estiveron os republicanos en 1939. Estes funcionan como un "elo de terror" que une o exilio co exterminio nazi e que se presenta como un "compendio dos terrores do século XX" –a través, por exemplo, da latrina como metonimia do horror"– e que atopa na práctica artística un "espazo de resistencia cultural". E aí estaba a obra de artistas galegos, que nunca fora tocada. Bernárdez destaca o traballo de escultor, sobre papel, de Uxío Souto, ou a presenza de Eugenio Granell ou Francisco Vázquez, chamado Compostela. Existe unha enorme dificultade para recuperar certos nomes debido á desaparición ou o asasinato. Así, resulta complexo realizar exposicións ou desenvolver investigacións a fondo. "Foron, nese sentido, dobremente asasinados", di Bernárdez. Noutros casos, cómpre rescatar a obra máis militante. Malia todo, "pouco a pouco van saíndo adiante traballos" que inciden nestas liñas, como a obra de guerra de Colmeiro, exposta no Museo de Arte Contemporánea de Vigo, ou as de Federico Rivas ou Arturo Souto. "Sería moi interesante un proxecto para que todo isto chegase ao gran público", reivindica Bernárdez.


Summary: A planta de fibras téxtiles prevé mover uns 150 camións a diario, mais a autoestrada que pasa xunto aos terreos nos que se levantará a planta está aínda a medio construír.

Altri, a firma lusa que promove unha planta de viscosa para a industria téxtil en Palas de Rei, prevé mover a diario 150 camións ao día para cubrir as necesidades de madeira das súas instalacións, unha cifra moi superior aos 96 vehículos que pode chegar a mover a planta de celulosa de Ence en Navia (Asturias) cando está a pleno rendemento. Esta circunstancia fai que as infraestruturas, ao igual que a subministración de auga ─precisará medio millón de hectómetros cúbicos─ ou a de madeira o son para o seu funcionamento, sexa un elemento chave para a viabilidade dunha planta que aínda está a espera dos fondos necesarios para iniciar a súa tramitación administrativa. O problema é que na actualidade Palas de Rei conta cunha autovía a medio construír, a A-54, que unirá os concellos de Compostela e Lugo e que pasará ao norte da finca elixida por Altri para levantar a súa factoría. A ministra de Transportes, Raquel Sánchez, indicou na súa última visita a Galiza que o tramo Melide-Palas de Rei entraría en servizo o próximo ano, mentres que para o tramo entre Melide e Arzúa, en dirección Compostela, debería agardar un ano máis para a súa conclusión. Máis de unha década de atrasos na execución A autovía A-52 acumula anos de atrasos. De feito, segundo o Plan Director de Infraestruturas da Galiza do ano 2021, o trazado entre Lugo e a capital galega debería estar xa rematado no exercicio 2010. O anterior presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, xa remarcara este feito durante a vista da ministra de Transportes, a quen se queixou do "ritmo inasumíbel" ao que avanza esta autovía, aínda que matizou despois que estes atrasos son de "responsabilidade colectiva". O eucalipto e a biomasa unen os negocios de Altri e Greenalia Por unha parte está a falta de compromiso político e investidor do goberno de Aznar, que continuou na etapa da socialista Magdalena Álvarez á fronte de Fomento, xa no goberno de Zapatero. Despois tomaría o relevo á fronte da carteira ministerial José Blanco, que se viu obrigado a modificar a planificación da obra para reducir a súa afección na contorna do río Pambre, do castelo homónimo e do Lugar de Interese Comunitario (LIC) da Serra do Careón, unha zona rica en fauna e flora, algunha exclusiva en Europa, que tamén se podería ver afectada pola actividade da fábrica de Altri. Viaduto de Pambre Na actualidade, os traballos concéntranse nun dos treitos máis delicados, o val do río Pambre, que será atravesado por un viaduto de 15 pilas que, após a modificación do trazado, pasou dos 350 metros iniciais a perto dun quilómetro. Desde entón, rematáronse seis dos vanos, máis as obras, segundo apuntan a Nós Diario veciños da zona, "semellan estar paradas. Case non avanzan". A este respecto, o secretario xeral de Infraestruturas, Sergio Vázquez Torrón, indicou hai unhas semanas que a A-54 é unha autovía á que lle faltan dous tramos. "Hai un que vai máis avanzado que outro porque, á parte de problemas con patrimonio, había outras cuestións co contrato que estamos a solucionar, que é o tramo Melide-Arzúa", precisou.


Summary: O presidente do Senado e o parlamentar popular afirman ter recibido sobresoldos do PP en declaracións ao xuíz da Audiencia Nacional española, Pablo Ruz. Os pagamentos oscilaron entre os 4.200 e os 1.800 euros ao mes

Pío García-Escudero e Eugenio Nasarre admitiron esta segunda feira en declaración xudicial teren percibido sobresoldos do PP. Os dados achegados por ambos os dous militantes populares veñen a confirmar as informacións recollidas polo ex-tesoureiro do PP Luís Bárcenas --e mesmo van para alén das notas tomadas por este. O actual presidente do Senado, García-Escudero confirmou ter recibido pagamentos por valor de 4.200 euros mensais entre 1999 e 2003 en concepto de "gastos de representación". Pola súa banda, o deputado Eugenio Nasarre confirmou ao maxistrado ter cobrado sobresoldos de 1.800 euros entre 2000 e 2004. Nasarre asegurou na súa declaración que estes pagamentos eran "habituais" no partido e que eran estandarizados desde a Secretaría Xeral do PP.


Summary: A central sindical cre que as contas para 2016 "se afastan cada vez máis de garantir unha educación pública" e denuncian a "potenciación descarada" da privada.

O secretario nacional da CIG-Ensino, Anxo Louzao, compareceu esta terza feira (24 de novembro) para valorar os Orzamentos da Xunta de 2016 destinados a Educación. Neste senso, asegurou que as contas públicas están "cada vez" máis afastadas do ensino público de calidade e denuncian que "contribúen a marcar máis as diferenzas sociais" obrigando "as familias a custear parte da educación das súas crianzas". Embora mantérense algunhas partidas en relación aos Orzamentos de 2015 o recorte acumulado nos últimos anos "imposibilita un ensino inclusivo e equitativo" polo que prevén "unha fonte de conflito". Aliás, Louzao asegurou en declaracións aos medios de comunicación que "a aposta no ensino privado é un descaro" e "unha evidencia". E é que, mentres o investimento na pública sufriu un recorte do 33% desde 2009, isto é, por volta de "680 millóns de euros", o ensino privado "medrou un 14% máis que o público desde 2001". "Estes Orzamentos "imposibilitan un ensino inclusivo e equitativo" Para o vindeiro exercicio a Xunta mantén os concertos --mesmo con centros que segregan o alumnado por sexo-- aos que destinará 243.532.496 euros. Polo miúdo, o secretario nacional da CIG-Ensino analizou por capítulos as distintas partidas ás que se dirixiran os 2.188 millóns de euros previstos en Eudación para 2016, o que supón o 4,69% máis. Así as cousas, tamén sinalaron o mantemento da "taxa de reposición" na oferta de emprego pública o que manterá o cadro de persoal en 29.989 persoas. Tamén as partidas de comedor e transporte se conxelan así como os programas de promoción da lingua galega.


Summary: O comité do centro privado denuncia que se trata "dunha represalia" polas folgas e polas decisións xudiciais en contra. O 75% d@s doentes que atenden son derivad@s desde o Sergas e a consellaría de Sanidade vén de renovar o convenio polo que a empresa ingresará 75 millóns en oito anos.

A dirección do hospital privado Povisa comunicou ao comité de empresa o despedimento de 13 traballador@s e recortes nas condicións laborais doutr@s 68 após unha sentenza xudicial pronunciarse en contra de reducir a xornada a 101 profesionais. Segundo informaron representantes d@s traballador@s, "poñen riba da mesa os despedimentos e din que por mor da decisión xudicial se ven na obriga de prescindir de persoal e de mudar horarios e quendas". Con todo, o comité de empresa ten outra teoría. Ven esta medida da empresa como "unha represalia" pola recente convocatoria dunha folga para esixir un novo convenio colectivo e queixáronse de que a decisión fora tomada de maneira unilateral pola dirección do centro hospitalario "sen sentar a dialogar". Aínda así, a maneira de proceder non @s sorprendeu. O cadro de persoal interpuxo máis de 30 denuncias perante Inspección de Traballo --polas que aínda agardan resposta-- en que denuncian situacións destas características. Povisa posúe un 75% de pacientes que chegan derivados do Sergas. O convenio entre a consellaría de Sanidade e o hospital privado foi renovado e dá acceso a 75 millóns para que a empresa ingrese nun periodo de oito anos. A día de hoxe o centro atende 143.000 persoas cun cadro de persoal de 1.350 profesionais. A metade del@s teñen a xornada reducida á metade desde abril de 2013.


Summary: Nun comunicado conxunto subliñan que "non hai unha capacidade real de impartición telemática de contidos que chegue a todo o alumnado" e reclaman que o curso se dea por rematado en termos de avaliación e no que atinxe ao desenvolvemento dos temarios

Reclaman que o curso se dea por rematado en termos de avaliación e no que atinxe a impartir novos contidosEste martes comeza o terceiro trimestre con moitas dúbidas e unha grande incerteza sobre o seu calendario, a posibilidade dun regreso ás aulas presenciais, o tipo de contidos que se deben impartir de forma virtual e a forma en que deben ser avaliados. Este mércores a xuntanza que manterán o Ministerio de Educación e as distintas comunidades autónomas pode aclarar o panorama pero, mentres, sindicatos e anpas esixen da Consellería de Educación unha orientación detallada sobre como organizar o traballo nos centros de ensino.Este luns ás seis da tarde, a Xunta difundiu un breve comunicado de sete liñas no que indicaba que "a actividade lectiva non presencial continuarase, con carácter xeral, mediante repaso, reforzo e recuperación do traballo desenvolvido, centrándose na adquisición das competencias clave". Porén, as indicacións foron recibidas con renovadas críticas por parte de sindicatos como CIG-Ensino, que entende que esta instrución "non di nada novo" e que é o equivalente a dicir "ti vai facendo".As breves indicacións da Xunta foron recibidas con renovadas críticas por parte de sindicatos como CIG-Ensino, que entende que esta instrución "non di nada novo" Este luns pola noite CONFAPA Galicia, ANPAS Galegas, CC.OO-Ensino, CIG-Ensino, CSIF Ensino, FESP-UGT e ANPE Galicia publicaron un comunicado conxunto no que piden que o curso se dea por rematado en termos de avaliación e no que atinxe a impartir novos contidos. Tamén se reclama o establecemento de "criterios de avaliación excepcionais que posibiliten a promoción do alumnado" e "a reorganización do currículo escolar" no curso seguinte, no que se deben distribuír os contidos que non se impartan neste trimestre. "Cómpre unha reformulación xeral dos distintos currículos para o vindeiro curso, que cubra a fenda educativa xerada por esta situación excepcional", sinalan."Non hai unha capacidade real de impartición telemática de contidos que chegue a todo o alumnado, tanto por falla real de acceso á rede como por carencia nas familias de medios tecnolóxicos"Sindicatos e anpas basean estas demandas no feito de que "non hai unha capacidade real de impartición telemática de contidos que chegue a todo o alumnado, tanto por falla real de acceso á rede como por carencia nas familias de medios tecnolóxicos". Ademais, critican que alumnado, familias e docentes "carecen de directrices, de apoio e aínda, con carácter xeral, de previa formación nin práctica para o traballo en liña". E lembran que "non hai posibilidades reais de seguimento polo profesorado do traballo efectivamente realizado nas casas".O comunicado subliña que "a educación presencial non pode ser suplida pola impartición de contidos telemáticos, malia a voluntariedade e esforzo do profesorado, coa conseguinte merma da calidade educativa" e destaca que "o estado físico e psicolóxico das familias, do alumnado e do propio persoal docente, afonda aínda mais na inviabilidade do sistema". Ademais, alerta de que "existe un abandono xeneralizado de practicamente todo o alumnado con necesidades específicas de apoio educativo".O texto salienta que "a avaliación xeral do curso ten que partir da situación de excepcionalidade que estamos a vivir" e vir acompañada "de cantos medios eviten o desfavorecemento das posibilidades de promoción do alumnado"O texto salienta que "a avaliación xeral do curso ten que partir da situación de excepcionalidade que estamos a vivir" e vir acompañada "de cantos medios eviten o desfavorecemento das posibilidades de promoción do alumnado". Sobre a promoción do alumnado, o secretario nacional de CIG-Ensino, Suso Bermello, explicaba en conversa con Praza.gal que "máis que un aprobado xeral, que desmotiva e desmobiliza a profesorado e alumnado, nós falamos de garantir a promoción, con carácter xeral". E que en todo caso "se a promoción non se pode producir, que isto teña carácter puntual e que en ningún caso estea vinculada á situación do coronavirus". "É dicir, se o equipo docente o 12 de marzo entendía que un alumno da ESO non estaba en condicións de promocionar pola súa traxectoria previa, por como ía o curso, non debe promocionar. O profesorado é quen debe ter a palabra e non tería sentido que un alumno promocionase se o profesorado entende que isto vai ter consecuencias negativas", engadía.


Summary: A Guía de espazos e públicos e mobilidade amable da Deputación de Pontevedra topou esta cuarta feira repercusión no V Encontro Cidades, organizado en Málaga pola Federación Española de Municipios e Provincias e mais pola Dirección Xeral de Tráfico. O responsábel desta última, Pere Navarro, gabou o documento, que entendeu "exportábel para construír cidades máis vivíbeis e seguras".

Navarro falou após escoitar o relatorio do deputado provincial de Mobilidade, Uxío Benítez, sobre o traballo realizado na provincia de Pontevedra "para dar prioridade ás persoas nas vías provinciais e nos espazos públicos". O director xeral de Tráfico engadiu, na conferencia inaugural do encontro, que é "fundamental reducir os coches nas cidades" e facilitar que a mobilidade principal sexa das persoas. "En política é importante arriscar e hai que ter en conta os usuarios máis vulnerábeis e cambiar a política de mobilidade priorizando as persoas", engadiu. Uxío Benítez, pola súa banda, instou aos gobernantes presentes entre a audiencia a "actuar na recuperación do espazo público e desenvolver o modelo que se está a estender na provincia de Pontevedra. O dereito ao espazo público débese entender como un dereito ao mesmo nivel que a sanidade e a educación". O deputado provincial aproveitou para explicar a Estratexia de Mobilidade 3.0 do ente provincial, elaborado "sobre os piares da seguridade, sustentabilidade e inclusión".


Summary: Unha canteira denunciada durante anos acabou cun importante xacemento entre Mondoñedo e Lourenzá. O Servizo de Patrimonio de Lugo instou a "excluílo" das áreas protexidas argumentando a súa inexistencia malia a morea de informes que certificaban a súa importancia e deterioro Turismo pavimenta con cemento unha parte do Camiño Primitivo na Fonsagrada

Turismo pavimenta con cemento unha parte do Camiño Primitivo na Fonsagrada A Fiscalía investiga xa se a Xunta tivo responsabilidade na desaparición do castro da Trinidade --ou castro de Flores--, un importante xacemento que comparten os concellos de Mondoñedo e Lourenzá e que foi destruído polos traballos dunha canteira malia estar protexido desde hai máis de 20 anos. O fiscal de Medio Ambiente en Galicia, Álvaro García Ortiz, abriu dilixencias penais logo da denuncia presentada pola entidade Mariña Patrimonio e pola asociación ecoloxista Adega, que levan tempo pescudando sobre un caso que sinala o Servizo de Patrimonio da Consellería da Cultura en Lugo. A pesar das varias denuncias presentadas desde nos últimos anos, dos importantes achados arqueolóxicos ou dos informes municipais que advirten do seu amparo, a Administración autonómica non só obviou o seu deber de salvagardar a zona e permitiu o avance da pedreira, senón que intentou legalizar as presumibles actuacións ilegais cometidas. A Fiscalía investiga a responsabilidade da Xunta na destrución por parte dunha canteira dun castro catalogado e protexido desde 1995 Así o advirten as dúas entidades denunciantes no detallado informe presentado á Fiscalía, e ao que tivo acceso Praza.gal. Nel alértase dos "danos irreparables e de forma xeneralizada" causados sobre un ben patrimonial catalogado desde 1995 e xa antes, en 1991, incluído no inventario de Xacementos Arqueolóxicos. O outeiro sobre o que se sitúa o castro foi arrasado pola actividade extractiva da canteira sen que ninguén o impedise e malia as denuncias. Consumada a desfeita, o Servizo de Patrimonio da Xunta propón en marzo de 2016 a "exclusión" do xacemento do preinventario malia estar xa inventariado e catalogado e insiste en que se exclúa do PXOM de Mondoñedo tan só tres meses antes de que fose aprobado definitivamente. Malia os intentos, o plan urbanístico saíu adiante e ratificou o Castro da Trinidade entre os bens protexidos. Adega e Mariña Patrimonio acusan o Servizo de Patrimonio de Lugo de amparar os labores da canteira e intentar legalizar as súas accións ilegais No entanto, o dano estaba feito e tanto Adega como Mariña Patrimonio advirten de que "o feito de non ter actuado para protexer este sitio arqueolóxico, xunto cos informes e mais a solicitude de exclusión do preinventario, puideron ser determinantes nos danos sufridos neste ben patrimonial". Refírense fundamenalmente ao presentado en marzo de 2016 por un arqueólogo do Servizo de Patrimonio de Lugo da Xunta, no que fala da desaparición do castro por "unha canteira hoxe abandonada", cando os traballos aínda se realizan a tal hora, ou da inexistencia de "indicios de ningunha estrutura arqueolóxica visible en superficie" nin "restos arqueolóxicos". Patrimonio de Lugo instou en 2016 a "excluír" o castro dos bens protexidos argumentando a inexistencia de "restos arqueolóxicos" que foran achados e documentados anos antes O seu informe contrasta con moreas de documentos e imaxes que desmenten as súas teses. Xa en 2000, os informes de avaliación do impacto da canteira sobre o castro documenta a existencia do xacemento e a Dirección Xeral de Patrimonio Cultural autoriza a explotación da canteira, pero excluíndo o xacemento e a súa área de protección. Mesmo se advirte de que a explotación non pode avanzar na dirección do castro para protexelo. A canteira avanzou ata destruír por completo o castro: "Comeu case todo o terreo", advertiu o arqueólogo municipal de Mondoñedo Tal e como se pode comprobar nas fotografías aéreas achegadas no informe á Fiscalía, o avance dos traballos da canteira foron ocupando aos poucos non só a franxa do perímetro de protección --duns 200 metros-- senón o propio xacemento, ata comelo practicamente por completo. Así o expresa en 2006 o arqueólogo municipal de Mondoñedo, que na súa tese doutoral advirte de que "unha canteira comeu case todo o terreo" da zona norte do castro. Logo dunha denuncia presentada no Concello mindoniense, o mesmo arqueólogo insiste en 2008 que o xacemento está sendo afectado polos traballos da pedreira. Tras unha inspección, atopa restos cerámicos, metálicos e óseos da época castrexa entre os materiais remexidos pola canteira, reclama que se suspenda a actividade e se informe á Dirección Xeral de Patrimonio (DXPC) e avisa de que a explotación "excede do ámbito territorial da autorización". Evolución da destrución do castro da Trinidade polos traballos na canteira desde 2001 a 2013 O Concello pídelle á empresa que exclúa das súas actividades a superficie do xacemento e que adopte as medidas necesarias para evitar danos, ademais de advertir á DXPC, que envía un arqueólogo para inspeccionar o xacemento. O técnico asegura que o lugar está inventariado e catalogado. É a mesma persoa que logo en 2016 propón que se exclúa dun suposto "preinventario". En 2010, o Servizo de Arqueoloxía de Santiago tamén advertía sobre o castro que "o aproveitamento mineiro da área de ocupación dos dous elementos indicados como canteira ocasionou practicamente a súa total destrución, sen que conste a realización de ningunha actuación arqueolóxica previa". En 2016, a denuncia chega da Asociación Nacional Española de Fabricantes de Hormigón Preparado por terse "invadido o perímetro de protección dos xacementos arqueolóxicos, onde existe un castro celta catalogado". É daquela cando a arquitecta municipal de Mondoñedo elabora un informe no que insiste en que a canteira afecta os terreos onde está inventariado o xacemento. O Concello de Mondoñedo, a patronal dos fabricantes e formigón ou o Servizo de Arqueoloxía de Santiago advertiron da "destrución" do xacemento Tan só uns días despois deste último informe municipal, o arqueólogo do Servizo de Patrimonio de Lugo intenta xustificar a pretendida exclusión do xacemento do Inventario de Cultura aludindo a unha ficha de 1991 para o preinventario, obviando frases claves, así como a información dos arqueólogos municipais de Mondoñedo, do PXOM do Concello, do Servizo de Arqueoloxía de Santiago ou dos documentos elaborados para a construción da Autovía do Cantábrico ou do gasoduto Ribadeo-Vilalba. O arqueólogo do Servizo de Patrimonio de Lugo mesmo alude a unha inspección realizada en 2008 na que non puido "darlle unha adscrición cronólóxico-cultural concreta" a unha cerámica atopada na zona. No entanto, o arqueólogo de Mondoñedo xa tiña remitido á DXPC un informe no que detalla que o material "parece adscribirse á cultura castrexa" e no que xa se recomenda "parar a actividade" á espera dunha resolución da Dirección Xeral. No xacemento achouse un "excepcional machado votivo de bronce", peza arqueolóxica de gran valor que Patrimonio de Lugo obviou Nesa inspección é onde se atopou un "excepcional machado votivo de bronce", unha das pezas arqueolóxicas máis importantes das que se atoparon en Galicia nese ano. "O machado é unha peza de sobra coñecida por todo o mundo da arqueoloxía e, evidentemente, non puido pasarlle desapercibida ao Servizo de Patrimonio de Lugo", advirten Adega e Mariña Patrimonio sobre unha figura que ten representado un torques que "sitúa o xacemento nunha cronoloxía e nunha cultura moi concretas". Machado votivo de bronce achado no castro da Trinidade "A día de hoxe a canteira continúa a destruír o xacemento sen que a Xunta nin Concello fagan nada para evitalo", denunciaron este martes en rolda de prensa representantes de Adega e Mariña Patrimonio, que insistiron en que a Administración galega "tiña no seu poder diferentes informes arqueolóxicos alertando de que a canteira estaba a destruír o xacemento". Ademais, lembran que tiveron que recorrer ao Valedor do Pobo para poder acceder á documentación relacionada con estes feitos logo de solicitala "infructuosamente" á Dirección Xeral de Patrimonio Cultural. "A día de hoxe a canteira continúa a destruír o xacemento sen que a Xunta nin Concello fagan nada para evitalo" Por outra banda, fontes coñecedoras da investigación aberta advirten da contundencia das probas e indicios e advirten das responsabilidades do Servizo de Patrimonio da Consellería de Cultura en Lugo. "Persoal técnico da Xunta elaborou un informe no que se pretendía demostrar a inexistencia do sitio arqueolóxico, coa finalidade de quitarlle a protección que lle corresponde, a pesar de que os citados arqueólogos contaban con numerosa documentación que certificaba a existencia do castro, que xa figura desde os anos 90 no Inventario e no Catálogo de bens patrimoniais de Galicia", resumen as entidades denunciantes.


Summary: Alegacións proxecto de lei xeral de comunicación audiovisual do Estado para que que reflicta a diversidade cultural e lingüística.

O pleno do Consello do Audiovisual de Cataluña (CAC) aprobou un acordo con alegacións ao proxecto de lei xeral de comunicación audiovisual, que está a tramitarse no Congreso español e ten como obxectivo a transposición da Directiva 2010/13 / UE. Esta directiva europea, aprobada en novembro de 2018, implica actualizar a normativa audiovisual mediante a incorporación de servizos de televisión baixo demanda, como Netflix ou HBO, e plataformas para partillar vídeos, como YouTube. Nas alegacións indícase a necesidade dun novo enfoque que reflicta a diversidade cultural e lingüística do Estado español. Considérase que deberían preverse medidas específicas en relación coa produción e promoción de todas as linguas oficiais. Así, no que se refire á obriga de financiar obras europeas, o Consello propón aumentar dun 5 a un 10% a cota de financiamento de obras europeas para servizos de televisión baixo demanda, como Netflix ou HBO, en liña con outros países europeos. No caso das cadeas xeralistas, o CAC propón manter o sistema actual, un 5% para as privadas e un 6% para as públicas. Tamén se solicitou facer valer a diversidade cultural e a participación do 50% das obras en idiomas do Estado para catalán, éuscaro ou galego, "dada a precaria situación" destas linguas no ámbito audiovisual, ou polo menos unha porcentaxe que se corresponde co peso poboacional do conxunto de territorios con linguas cooficiais. O CAC subliña que o borrador non introduce ningunha porcentaxe específica para linguas cooficiais distintas do castelán. Por iso, afirma que, do 50% mencionado reservado para as linguas oficiais no Estado, o 50% é para o catalán, o éuscaro ou o galego, dada a precaria situación destas linguas no ámbito audiovisual.


O fotógrafo Gustavo García Roig e o poeta François Davó elixiron para amosar esta carpeta –encadernada por Rosa Rivas- unha recollida sa de grosas paredes; desta vez, imaxes e poemas fican pendurados nas sólidas pedras dun pequeno espazo da Casa Museo de María Pita. Se falamos da importancia do lugar de exhibición dentro da comunicación artística, nesta ocasión a comuñón é case total; invita a un recollemento case místico, a un achegamento ás forzas telúricas, mesmo parece que nos traslada ao interior de Puruchuco, ese monumento preincaico e limeño onde vivía o Señor da Cabeza Empenada, con todas as cores das aves como coroa. Estamos alí dentro detendo o tempo nunha mirada interior. Roig recolle os fortes contrastes da luz peruana, no claroscuro que impón o sol, o deus Inti, recortando as sombras. As sombras cobran especial relevancia nesta creación que as reivindica, e coincide eiquí coa cultura nipoa, procurando a estética fundamental na captura da súa esencia, tal como explica Tanizaki no "Eloxio da Sombra". Disquisicións que fan ecoar no noso maxín as teorías da colonización oriental do continente americano polo estreito de Bering, moi anterior á europea coa súa estética fundamentada na luz. Aínda que ben sabemos que non existe a unha sen a outra. Luces e sombras teñen desta vez a voz emprestada polo poeta, François, que percorre con grande entusiasmo e recollemento as xeometrías do labirinto iniciático que propón, ou habería que dicir só que amosa, Gustavo nas súas imaxes. Una paisaxe pechada en si mesma e de tempo indeterminado, que quere representar o total, o universo. Representación da representación, unha viaxe espiral que conduce á vertixe da alma. Estamos dentro. Recibimos o saúdo da Pachamama: Rimai cu llaiqui! (benvido ao meu corazón) "Encontro en Puruchuco" Fotografías de Gustavo García Roig Poemas de François Davó Ate o 28 de febreiro na Casa Museo de María Pita, A Coruña.


Summary: O Monumento ás vítimas da represión franquista localizado no "triángulo da represión franquista" da Coruña apareceu na terza feira 29 de novembro con pintadas ultradereitistas.

Na terza feira 29 de novembro Acción Antifascista A Coruña denunciaba a través da súa conta de twitter as pintadas ultradereitistas que profanaban o memorial, con lemas como "Franco PSOE cerdos". O monumento atópase na avenida de Navarra, preto da Torre de Hércules, o Campo da Rata e o cemiterio de San Amaro, o denominado "triángulo da represión coruñesa". As pedras homenaxean os nomes de 600 persoas fusiladas polo fascismo nas localidades da Coruña, Abegondo, Arteixo, Bergondo, Betanzos, Cambre, Carral, Culleredo, Oleiros y Sada. A obra, deseñada polo escultor Xosé Val Díaz, foi inaugurada en 2010 grazas ao traballo da Comisión para a Recuperación da Memoria Histórica da Coruña. O Monumento ás vítimas da represión franquista nas Durmideiras apareceu con pintadas fascistas.Nestas pedras repousan os nomes de 600 persoas fusiladas polo fascismo. Nunca no esquecemento! pic.twitter.com/1TlnuavwTW— Acción Antifascista A Coruña (@CorunhaAntifa) October 29, 2019


Summary: Miguel Anxo Fernández Lores, alcalde de Pontevedra, é impulsor dun modelo de cidade premiado internacionalmente. Nós Diario aborda co rexedor da cidade do Lérez o 'Modelo Pontevedra' así como as súas expectativas para as eleccións municipais que decorrerán en menos de un ano.

—Presentouse onte en Pontevedra a marcha contra celulosas. Ten esperanza de que Ence marche da ría nesta lexislatura?A noticia importante que nos dá esperanza é que hai unha sentenza da Audiencia Nacional que indica que foi ilegal a prórroga para ficar na ría que o Goberno de Mariano Raxoi concedeu a Ence. A nosa intención é recuperar a ría de Pontevedra para os usos que sempre debeu ter e non estar a disposición dunha empresa privada que, ademais, promove a eucaliptización do país. Temos todos os argumentos xurídicos e sociais ao noso favor para recuperar a ría para as veciñas e veciños. —O 'Modelo Pontevedra' goza de recoñecemento internacional. Que actuacións ten pensado levar a cabo para continualo?O noso é un modelo integral que moitos outros concellos de diferentes partes do mundo queren coñecer e implementar. Tomamos unha decisión política cando estramos a gobernar de transformar unha cidade que era un almacén de coches por unha cidade onde o espazo público é para a cidadanía. Con todo, o proxecto non está acabado, é un proxecto dinámico e flexíbel que se vai adaptando ás necesidades. Creo que a liña é a correcta: autonomía das persoas e equidade; ademais é unha liña compatíbel coa loita contra o cambio climático. —Que supuxo a recuperación do convento de Santa Clara para Pontevedra?A recuperación de Santa Clara foi unha das mellores noticias non só deste mandato mais tamén das últimas décadas. Foi unha recuperación dun patrimonio histórico que ten un compoñente de certo misterio que xera unha grande ilusión en toda a cidadanía. Estou desbordado polo interese que a veciñanza mostrou por un espazo que durante 75 anos estivo fechado aos ollos dos pontevedreses. Máis de 17.000 persoas visitaron o convento desde a compra por parte do Concello hai seis meses. —Cales son as expectativas para as eleccións municipais de 2023? Liderará a candidatura?Esa é unha decisión que aínda non está tomada. En todo caso eu transmitín a miña ilusión por continuar a traballar e seguir facendo avanzar Pontevedra. Encóntrome ben para levar adiante os proxectos que están en marcha e que están facendo de Pontevedra un referente en moitas cuestións como é a xestión de resíduos sólidos domésticos. —Alfonso Rueda, veciño de Pontevedra, tomou posesión como presidente da Xunta hai un mes. Falou con el desde que é presidente e cre que o feito de ser de Pontevedra redundará nas políticas da Xunta para a cidade?Falo con el regularmente porque coincido con el en diferentes actos. As miñas experiencias con políticos de Pontevedra tanto na Administración estatal como na galega non son positivas. Mais nunca perdo a esperanza, a miña obriga como alcalde é levarme ben cos resposábeis doutras Administracións e buscar o mellor para Pontevedra. O que sei é que non calarei ante unha falta de compromiso coa cidade. —Está vostede de aniversario, ao igual que o Sermos Galiza. Hai dez anos o semanario botaba a andar cunha entrevista a vostede no seu número cero. Cal cre que é a mudanza máis importante que se deu nesta última década?Antes de máis, os meus parabéns a Sermos Galiza. É vital para Galiza a existencia de medios propios en galego como é o caso de Nós Diario e é un escándalo que a Xunta o deixara fóra das axudas aos medios. A mudanza principal que destacaría destes últimos dez anos para min é que o nacionalismo e o BNG están como segunda forza política e que somos unha alternativa real ao Goberno do PP que tamén nos últimos dez anos só empeorou a situación do noso país. —Como ten pensado celebrar o seu aniversario?Celebrareino o domingo que vén que é cando vou estar máis libre após os actos destes días. Será unha celebración coa familia e con amizades.