Summary: Corpo(a)Terra volveu tirar, unha vez máis, para adiante malia os crecentes atrancos. A compañía Traspediante conseguiu organizar este festival de danza na rúa ourensá, que cumpriu xa dez anos de andaina, reforzando a súa visibilidade social e propoñendo, ao mesmo tempo, reflexións sobre a conexión entre o individual e o comunitario ou sobre os lindes do ser humano. Os que lle impoñen e os que pon a si mesmo. Entre o medo, a incerteza e a submisión. A obediencia e a subversión. E a procura, sempre, dunha saída.

A pedra das rodas de Vigo. O esperón de Mondariz. As pedras das ferraduras de Cotobade. As marcas de pedra da catedral de Ourense. Son algunhas das formas que bailaron no ceo, entre as estrelas, para conmemorar os 10 anos do festival Corpo(a)Terra. Foi no Campo de Vilanova, en Allariz, e en Ourense a carón da Ponte Vella. O espectáculo, unha coprodución de Corpo(a)Terra e aCentralFolque realizada con drons luminosos, serviu para despedir desde a altura a programación do festival nas dúas localizacións que tivo este ano. Ourense porque é a cidade na que naceu e medra desde hai unha década. Allariz porque xa acollera parte das pezas máis veces. Este ano o entendemento co concello de Ourense tornouse, ademais, moi difícil. "Levamos todo a Allariz, agás o imprescindíbel", explica Begoña Cuquejo, coorganizadora, xunto con Marta Alonso Tejada e Paula Quintas -as tres forman o colectivo Traspediante- desta cita imprescindíbel da danza de rúa na Galiza. "Dixéronnos que non había fórmula legal para apoiar o festival, o cal non é certo. Suxeríronnos que nos presentemos ás subvencións, pero nós non podemos estar esperando por unha subvención cos contratos cos bailaríns feitos un ano antes. Este é un festival profesional", indica Cuquejo. Corpo(a)Terra foi adiante, malia todo, coidando especialmente ademais este ano a súa visibilidade, que foi o concepto que artellou o deseño da programación. Por iso o espectáculo con drons. Ou o esforzo realizado para retransmitir as pezas por streaming. "Non sabiamos se a xente ía ter que estar fechada na casa. Por iso introducimos tamén o acceso con xeolocalización a uns vídeos sobre os 10 anos do festival. Non quixemos perder o lugar, o efémero". O encontro nun espazo. Polo demais, a programación tivo que ser máis modesta que outros anos porque houbo que adaptarse á situación xerada pola pandemia. "Tivemos que renunciar a cousas coma un obradoiro de escritura", indica Cuquejo. Tamén tiveron que escoller, en Ourense, espazos con menos encanto ca as prazas da zona vella. O festival mantivo, coma sempre, a súa aposta pola proxección da danza galega. Entre as propostas nadas do país puideron verse dúas relacionadas tamén, a nivel temático, coa visibilidade. Dunha banda, Ser con, de Nuria Sotelo. Unha peza cimentada na inclusión. Encontro de diversidades. "Quero desfacer os bandos", dise nun momento nesta obra. Superar as barreiras do prexuízo. "A tenrura é hoxe o máis revolucionario", proclama, ao final. Tamén Emigrantas, de Kirenia Martínez, trata de poñer o foco onde pouco se dirixiu. Porque se centra nas emigrantes como axentes, como mulleres que toman decisións e escollen onde estar e que facer. A emigración Kirenia Martínez conta nesta peza, como bailaríns intérpretes, con David Loira e Esther Latorre, que estiveron presentes ademais no Corpo(a)Terra con outras dúas pezas. Loira con Blondie, que era a cadela de Hitler. Nesta peza, este bailarín galego na actualidade emigrado en Berlín preséntase como líder, guía. Porque fai ao vivo un titorial sobre como realizar unha complicada postura de ioga. E consegue, cun ton humorístico, levar o público onde quere. Nunha metáfora da domesticación, da obediencia á autoridade. Na parte final, de grande beleza, retorna cunha daga e con coiro. Cunha daga que podería lanzar. Ou que pode colocar como o rabo dun can. Na incerteza sobre que facer. Obedecer ou transgredir. E de que maneira. Directamente conectada co tema de Emigrantas atópase a peza que Esther Latorre -bailarina galega tamén emigrada, agora retornada- realizou a dúo con Hugo Pereira, Mapa, que toma os refuxiados como punto de partida. "O tema levounos aos dous á idea de fronteira. Non só xeográfica. Fronteira con nós, cos demais", subliña Latorre. Mapa é afastamentos e achegamentos. Poder e rebelión. Invasión e compaixón. E é tamén, por momentos, tenrura. Como reivindica Ser Con. E como mostra outra das pezas que puideron verse no Corpo(a)Terra, Expectations will not kill you, de Osa + Mujika. Que é a decepción e a tristeza de cando os nosos desexos non se cumpren. Pero tamén o apoio no corpo do outro. O reencontro da forza para seguir adiante. A animalidade Outras tres das pezas que acolleu o Corpo(a)Terra exploran outra fronteira: a animalidade do ser humano. Levándoa a distintos lugares. Os vascos Larrúa fixeron en Allariz Ollo de boi, unha peza que indaga na relación entre os animais -os bois- e o ser humano, coas súas xerarquías, ou na expresión corporal dos animais, a ritmo de danza contemporánea ou de break dance, cun traballo físico moi salientábel. Os cataláns Zum Zum Teatre conectaron tamén enseguida co público cos seus Hippos, uns simpáticos hipopótamos inchábeis que bailan con homes dentro. Que poderían ser persoas mimetizadas co animal ou animais buscándose dentro das persoas que lles poñen corpo. Seres múltiples, híbridos, cambiantes, en calquera caso. Que poden rebelarse se non lles deixan ser. "Sobrevivirei se me deixas", pode lerse ao final do espectáculo. Para quen queira entendelo. Un corpo vertebrado que podería ser unha serpe ou un paxaro é tamén o punto de partida de Vertebrata, da galega Alejandra Balboa. Un corpo bloqueado, contraído, que procura a maneira de liberarse, de expresarse. Un traballo que está aínda en proceso, segundo sinala a súa creadora. E liberdade, e desprendemento, e descontracción, é o que suxire tamén Technocracia, peza creada por Cristina Balboa, Félix Fernández e Manuel Parra con voluntarios aos que se pediu como único requisito que quixesen bailar techno durante 45 minutos, nun dispositivo de seguridade deseñado por Mauro Trastoy. Nun espectáculo -coma Hippo- situado entre a liberdade individual e a conexión coa comunidade. Un momento enerxético e catárquico en comuñón. A esencia da danza na rúa. Coma todo o festival.


Summary: O 27 de xaneiro de 1978 miles de galegas e galegos saían á rúa para protestar contra os Pactos da Moncloa. Unha mobilización masiva contra uns acordos que foron asinados pola totalidade das forzas políticas e sindicais de ámbito estatal e que deterioraron as condicións de vida da clase traballadora.

Convocados pola Intersindical Nacional Galega e as Comisións Labregas -co apoio da organización estudantil ERGA e das forzas políticas do Movemento Nacional Popular Galego, así se coñecían naquela altura a UPG e a ANPG- miles de persoas expresaron o seu rexeitamento a uns pactos asinados en outono de 1977 pola totalidade dos partidos que apoiaron o texto constitucional e os sindicatos de ámbito estatal, isto é, Comisións Obreiras e UXT. A repercusión da protesta foi proporcional á introdución social do sindicalismo nacionalista, a destacaren os paros en localidades como Carballo, Carballiño, As Pontes, Moaña. Redondela, Arcade, Rianxo, Monforte, Vilalba ou Viveiro, e as manifestacións nas cidades de Vigo, A Coruña, Ferrol, Compostela, Ourense ou Lugo. Asemade, numerosos comités de empresa, onde a presenza da ING era maioritaria, chamaron á mobilización como os de Termac na Coruña, Campsa, Corvian ou Prebetong en Lugo, Unicar e José Parer en Ourense ou Pontesa, Regojo ou Álvarez en Vigo. Abriron a porta a un marco laboral máis desregulado, á destrución dun grande número de postos de traballo e a unha perda brutal do poder adquisitivo dos traballadores As consecuencias sociais e laborais destes acordos foron durísimas. Aprobados no contexto de grave crise económica internacional do capitalismo da década dos setenta e enmarcados na xestión da mesma que deu pé á reacción neoliberal, abriron á porta a un marco laboral máis desregulado, á destrución dun grande número de postos de traballo e a unha perda brutal do poder adquisitivo dos traballadores, ao desligar a suba dos salarios da inflación. Así, limitábase a suba dos salarios a un máximo de 22%, mentres a inflación se situaba arredor de 35%, aplicándose con carácter retroactivo para todos aqueles traballadores cuxos convenios se actualizaban en xaneiro de 1978. Ao tempo, avanzábase no despido libre, permitindo a todas aquelas empresas que aumentaran o xornal por riba de 22% aos seus empregados despedir até un 5% do cadro de persoal total, cuestión que axudou ás altas taxas de desemprego da época. Na mesma orientación, conxelábanse ás partidas orzamentarias para combater o desemprego e implementar políticas públicas que posibilitasen a creación dos postos de traballo, a cargar a totalidade dos custos da crise nas clases populares. Os Pactos da Moncloa serviron para disciplinar a clase traballadora e blindar o proceso de reforma pactada. Significaron una sorte de ensaio xeral das políticas de pacto e concertación, o que abriu o camiño a unha práctica sindical descoñecida até o momento, fundamentalmente no caso de Comisións Obreiras. Os resultados máis evidentes desas políticas serán o debilitamento das posicións dos sectores populares e un movemento na correlación de forzas á favor do capital. Prepararon o camiño para a aprobación do texto constitucional, consolidando un novo xeito de relacións políticas, iniciado ao longo de 1976, que daría orixe á denominada cultura da transición, aspecto basilar da tradición política española dos últimos corenta anos. Consolidaron o consenso arredor da hexemonía oligárquica no proceso en marcha, inagurando novas vías de colaboración co réxime, entre as que destacaba a proposta do Partido Comunista de España por integrarse no gabinete de Adolfo Suárez, con Santiago Carrillo como ministro de traballo. Avanzábase no despido libre, permitindo a todas aquelas empresas que aumentaran o xornal por riba de 22% aos seus empregados despedir até un 5% do cadro de persoal total Foi, en definitiva, o programa económico da Constitución española de 1978. A decisión do nacionalismo galego por enfrontar os Pactos da Moncloa -votados favorabelmente pola totalidade do Congreso dos Deputados, coa excepción do deputado da esquerda abertzale Francisco Letamendía "Ortzi"-, responde á particular situación do momento, pero tamén ás posición estratéxicas. Como ten sinalado Xesús Seixo, valorando a xornada de loita do 27 de xaneiro de 1978, "a importancia e o valor desta xornada de loita hai que poñelo en relación co contexto político, social e económico no que se deu, a dous anos da morte do ditador, en pleno proceso de transición política, cunha forte represión e crise económica e co feito de que, por primeira vez e en solitario, se convocaba unha xornada de protesta desas características polo nacionalismo, coa oposición activa do españolismo que levou adiante unha campaña en contra, especialmente da man de CCOO".


Summary: Unha residencia do Incio rexistra 65 usuarias infectados e catro traballadores

Os datos continúan sen ser bos. Os casos activos de Covid na Galiza seguen a aumentar día tras día. Nas últimas 24 horas, 160 casos activos máis, o que eleva o total na Galiza a 1.783. E un dato preocupante: 86 persoas contaxiadas nas residencias galegas. A maioría delas (65 usuarias e catro traballadores) nun centro de anciás do Incio, da Fundación San Rosendo. O alcalde do Incio, Héctor Manuel Corujo, confirmou que lle pedirá a Sanidade a realización dun "cribado masivo" para detectar casos activos de coronavirus. Segundo o balance da Xunta, as e os usuarios infectados por Covid-19 en residencias na Galiza ascenden a 76, deles os 65 do centro do Incio (de Fundación San Rosendo) e 11 na Residencia Orpea Coruña en Culleredo. En canto aos traballadores e traballadoras infectadas, soben a dez, catro deles na residencia do Incio; dous na Orpea Coruña; un na DomusVi Monforte; outro na Residencia de Maiores de Paradela; outro na Residencia de Maiores San Bartolomeu en Xove e outro na DomusVi Barra de Miño en Coles. A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade informa que, na última actualización, o número de casos activos de coronavirus na Galiza é de 1.783. Deles 1.045 son da área da Coruña (+85), 170 da de Lugo (+34), 157 da de Ourense (+12), 80 da de Pontevedra (-4), 141 da área de Vigo (+3), 113 da de Santiago (+12), e 77 da de Ferrol (+8). Do total de pacientes positivos, 6 están en UCI, 64 en unidades de hospitalización e 1.713 no domicilio. Polo de agora, na Galiza hai un total de 11.701 persoas curadas, rexistrándose 626 falecementos. A última persoa falecida foi un home de 90 anos que estaba ingresado no CHUAC e presentaba patoloxías previas. O número de PCR realizadas é de 290.491.


Summary: Fronte as afirmacións de Medio Rural de que hai 5.700 brigadistas para esta campaña de prevención e extinción, CIG e comités de Seaga afirman que son menos da metade, 2.000

As condicións climatolóxicas son as que están provocando que este ano os incendios, até o de agora, non asolen Galiza. Unha situación de certa tranquilidade nos montes que non é responsabilidade do oprativo desplegado pola Xunta. É máis, desde CIG-Servizos e os comités de Seaga desmenten os datos ofrecidos pola Consellaría do Medio Rural, que afirma que os efectivos destinados este verán a tarefas de prevención e extinción de incendios rondan os 5.700 brigadistas.E non é tal. Paulo Rubido, da CIG-Servizos reduce ese número a uns 2.000 efectivos e acusa á Xunta de "mentir e inflar datos". Frente aos 1.500 fixos discontínuos que a Xunta afirma que estarían traballando, en realidade só habería 1.000, afirma Rubido. En Seaga están dados de alta na Seguridade Social os 500 previstos e nas brigadas helitransportadas (a través da empresa Natutecnia) están contratados outros 150. A todos eles hai que sumar os 436 brigadistas que, como fixos discontínuos, ten previsto incorporar a administración durante tres meses en tarefas de motobombistas, emisoristas e vixiantes. Así pois, "2.000 traballadores e non os 5.689 que a Xunta afirmou", remarcan desde a CIG. Este ano hai no monte 1.700 efectivos menos que no verán pasado Menos que en 2011 O secretario nacional de CIG-Servizos, Paulo Rubido, lembrou que na campaña do verán de 2011 eran 3.600 persoas (1.800 contratadas pola Xunta e 1.900 por Seaga) as que integraban o dispositivo. Unha diferenza de 1.700 que para Rubido evidencia o "descontrol" existente. O responsábel da central nacionalista considera que de darse unha temporada problemática con incendios no monte "vaise poder comprobar que estamos en condicións semellantes a Valencia". Tanto CIG-Servizos como os Comités de Seaga demandarán a subrogación do persoal das brigadas helitransportadas en Natutecnia Preparadas demandas contra Natutecnia Tanto CIG-Servizos como os Comités de Seaga demandarán a subrogación do persoal das brigadas helitransportadas en Natutecnia. Exixen á Xunta que explique a modalidade baixo a que traballa esta empresa e que informe de como foi contratado o persoal. E tamén lanzaron unha advertencia á empresa, xa que comezaron unha campaña de presentación de preto dun cento de demandas para reclamar a subrogación dos 150 traballadores que, na pasada campaña, integraron as brigadas helitransportadas. "Natutecnia evitou contratar a persoal con experiencia", sinalan desde a CIG. Para a central, todos estes sucesos habería que interpretalos como "experimentos" da Xunta con diferentes modalidades de contratación cunha finalidade: Avanzar cara a privatización da prevención e extinción de incendios.


Summary: O país atópase agora mesmo en situación de alerta máxima por altas temperaturas.

Segundo o índice de risco diario de incendio forestal (IRDI) que elabora a Consellaría de Medio Rural, a metade dos concellos da Galiza atópanse esta terza feira en situación de risco extremo de lume. Vaga de calor: seis consellos prácticos e sinxelos para combater as altas temperaturas que axexan o país Para a elaboración deste índice diario, Medio Rural ten en conta múltiples factores que inflúen en maior ou menor medida no comportamento dos incendios. Entre eles, as condicións de seca, a humidade ambiental, a temperatura e o vento. Mapa do IRDI. (Foto: Medio Rural) Tal e como mostra o mapa sobre o que se expón o IRDI, a totalidade dos concellos das comarcas ourensás atópanse no nivel máximo de risco por incendios forestais. 34 persoas morreron na Galiza desde a primavera polas altas temperaturas Unha situación semellante viven nas comarcas pontevedresas e lucenses, a excepción dalgunhas zonas costeiras. Precisamente, A Mariña é a única zona de toda a Galiza que se atopa en nivel moderado As comarcas coruñesas, menos afectadas Sen chegar ao nivel da Mariña, as comarcas do noroeste do país tamén vivirán no día de hoxe unha situación de risco alto e non extremo, como no resto da Galiza. A alerta máxima pola vaga de calor esténdese ao conxunto da Galiza até a sexta feira Durante o día de hoxe, espérase que varios concellos do sur do país acaden, e mesmo superen, os 40 graos centígrados, o que obrigou á Xunta a decretar os niveis de alerta laranxa e vermello no conxunto da Galiza polas altas temperaturas. A pasada semana, o propio Goberno galego decretara a situación de alerta por episodio de calor nivel 3 (o máximo) nun total de 48 concellos. 48 concellos galegos entran no nivel máximo de alerta por episodios de calor Porén, a vaga de calor na que se atopa agora mesmo a Galiza obrigou na segunda feira o Executivo a estender a alerta máxima por altas temperaturas. Un escenario que, segundo as previsións, manterase cando menos até esta sexta feira.


Summary: Os grupos do PP, PSOE e Unidas Podemos rexeitan o traspaso de competencias destes organismos para a investigación malia que os seus representantes no país apoiaran que a iniciativa se presentase ao Goberno do Estado español.

O representante do BNG no Congreso, o deputado Néstor Rego, reclamou esta terza feira que os centros do Instituto Oceanográfico (IEO) da Coruña e Vigo -integrados no CSIC- sexan transferidos ao Goberno galego para que asuma a súa xestión. O nacionalista opina que controlar estes espazos desde a Galiza permitiría darlles un pulo e "vincular máis a actividade científica e investigadora ao sector pesqueiro e marisqueiro", co que xa veñen colaborando desde hai anos. Rego recalcou na Cámara Baixa que os centros deben estar "ao servizo do desenvolvemento social e económico" e do benestar da cidadanía, se ven a súa proposición non de lei bateu coa oposición do Partido Popular, Vox e Ciudadanos. Ademais, o PSOE e Unidas Podemos (que gobernan en coalición no Estado español) abstivéronse á hora de votar, polo que a iniciativa non saíu adiante. O Bloque considera ilóxica a postura porque tanto o PP como o PSOE e Unidas Podemos (o que no Parlamento era En Marea) apoiaron a necesidade de traspasar as competencias das dúas infraestruturas xa en 2018. Ao entender de Rego, o feito de que o poder estea en Madrid impide que se chegue a certos obxectivos sobre as liñas de investigación. Están "condicionadas e se relega esa faceta de relación coa actividade investigadora á actividade produtiva pesqueira e marisqueira". Respecto da incorporación do IEO ao CSIC, na práctica unha absorción, o nacionalista lembrou que "foi unha decisión unilateral na que non se contou coa opinión dos traballadores e traballadoras; nin sequera se falou coa dirección dos centros para consultar previamente o seu parecer". Desta cuestión xa se facía eco hai meses Nós Diario.


Summary: Pide á Xunta que asuma un "papel activo" na adquisición pública de Alcoa.

Núñez Feixoo deixou claro na sesión parlamentar de preguntas ao presidente que non toma en consideración a proposta do BNG de compra de Alcoa por parte do sector público. É unha baza, a adquisición pública da planta coruñesa, que a Xunta non pensa xogar. A pesar de documentos que avalan a "legalidade" e "viabilidade" desa medida, como o "'Informe xurídico sobre a adquisición das factorías de Alcoa na Coruña e Avilés', elaborado polo Profesor titular de Dereito Administrativo na UDC, Carlos Aymerich, un traballo encargado pola CIG. Precisamente este sindicato volveu instar á Xunta a que asuma "un papel activo" na adquisición pública de Alcoa na Coruña. O seu secretario xeral, Paulo Carril, considerou lamentábel o posicionamento de Feixoo por eludir, como Presidente da Xunta, toda responsabilidade. "A Xunta ten competencias en materia de industria que non está exercendo", asegurou. "Se falamos de Alcoa, a Xunta négase a facer unha fronte na defensa da nosa industria, porque nun país como o noso, produtor e exportador de enerxía, non poden estar en risco empresas polos altos prezos da enerxía". No caso concreto de Alcoa, para Carril o goberno da Xunta "ten que asumir un papel protagonista abandeirando a adquisición pública da planta da Coruña como medida transitoria ante a ausencia dun comprador e dun marco enerxético estable". Fronte a isto, e "diante da incompetencia do goberno español" a alternativa de Feixóo é "dimitir, na práctica, de exercer as súas competencias, tanto estatutarias como políticas, na defensa da industria galega", denunciou.


O atentado do 7 de xaneiro contra a redacción de Charlie Hebdo. Le Journal irresponsable suscitou en España, ademais da condena unánime, un debate inesperado, mesmo en círculos progresistas, sobre os límites da liberdade de expresión no que algúns opinadores pecharon o seu argumentario cun categórico "non todo se pode dicir". "Agradecería a semellantes aspirantes a censores que precisen aquilo "que non se pode dicir" e tamén as sancións que carrexarían as eventuais infraccións" Ao tratar este asunto convén lembrar que os doce asasinados morreron por publicar, en distintos números do xornal caricaturas satíricas de Mahoma e o islam e que os asasinos abriron fogo ao berro "Allah Akbar" (Allah é o máis grande). Se a motivación da vingativa matanza é a ofensa ao profeta entendo que o "non todo se pode dicir" dos opinadores ten de interpretarse deste xeito: "non todo se pode dicir sobre o islam e as relixións". Sendo isto así agradecería a semellantes aspirantes a censores que precisen aquilo "que non se pode dicir" e tamén as sancións que carrexarían as eventuais infraccións. O "non todo se pode dicir" pon medo porque, de atérmonos ao contexto no que se proferiu, agacha o indecente e noxento implícito: "Buscárono!", que cualifica o xorne moral dos seus autores. Paradoxalmente, aqueles que estimaron que Charlie Hebdo vulneraba os límites da liberdade de expresión son intelectuais enchoupados dunha cultura, a do século XX, que, sobre todo a partir das vangardas, tivo como denominador común a súa capacidade de transgresión do sagrado. Antonin Artaud preguntábase "É Deus un ser?" e contestaba, "si que o é, é merda"; un dos maiores pensadores e escritores do século pasado, Georges Bataille, non dubidou en escribir "Deus é un porco". Temos logo que entender que, en virtude do "non todo se pode dicir" hai que botar ao lume as súas obras? (as súas e, claro está, a de todos os dadaístas e surrealistas e, xa de paso, as do antisemita Céline). O máis probable é que quen cre que non se pode dicir todo pense, en realidade, que ás masas, ao pobo, ao vulgo, non se lles debe dicir todo e que tampouco convén que se lles permita dicir calquera cousa. Os praceres da transgresión teñen que ficar reservados ás xentes lidas para seguir sendo gorentosos! Puro e cínico despotismo ilustrado! "A caricatura acompañou desde aquela ao combate anticlerical contra o poder da igrexa católica e achegou o seu gran de area ao establecemento dunha República laica" En España o debate sobre os supostos excesos de Charlie Hebdo e os límites da liberdade de expresión producíronse ademais, inevitablemente creo, sen ter en conta nin a tradición cultural na que se sitúa o xornal nin o contexto sociopolítico, a República francesa, no que se publica. Cómpre ter ben presente que a caricatura de prensa nace no héxagono coa Revolución Francesa ao abeiro de La Déclaration des droits de l'Homme et du Citoyen que consagra a liberdade de pensamento e de opinión como un dereito fundamental. Como lembran Marie-Eve Thérenty e Guillaume Pinson, a caricatura acompañou desde aquela ao combate anticlerical contra o poder da igrexa católica e achegou o seu gran de area ao establecemento dunha República laica. Revistas como L'assiette au beurre (1901) xa se caracterizaban polo seu humor corrosivo e por un antimilitarismo moi militante. O humor sen concesións de Charlie Hebdo tamén afunde as súas raíces na subversión das vangardas e no seu culto ao escándalo, cómpre lembrar que o semanal Le Canard enchaîné, outro gran xornal satiríco, naceu en 1915 e seguía vendendo 400 000 exemplares en 2013. A prensa satírica sempre se caracterizou pola crítica sen concesións e provocadora. A esaxeración e a irreverencia forman parte dos códigos do xénero A prensa satírica sempre se caracterizou pola crítica sen concesións e provocadora. A esaxeración e a irreverencia forman parte dos códigos do xénero. No caso de Charlie Hebdo, o seu humor e a súa liña editorial non se entenderían, por suposto, sen os aires libertarios de Maio do 68. En definitiva, as súas caricaturas poden gustar máis ou menos, pero a burla ao islam nun periódico satiríco francés inscríbese nunha tradición de crítica á relixión e tamén nunha forma de transgresión que sempre distinguiu o xénero e que custou non poucos xuízos aos xornalistas e algunha censura (a igrexa católica interpuxo e perdeu 14 querelas contra Charlie Hebdo). Hara-Kiri, o pai de Charlie Hebdo levaba por subtítulo Journal bête et méchant para deixar claro que alí se practicaba humor "groso e con mala pipa". Así, os asasinos non só dispararon contra un grupo de debuxantes (que souberon elevar a caricatura á categoría de arte, é importante dicilo) senón contra unha tradición cultural coa que os franceses se senten maioritariamente identificados. Sen esta identificación co espiríto libre e transgresor que encarna Charlie Hebdo non se entendería a consternación colectiva que reinou no país os días seguintes ao asasinato. En virtude do principio de laicidade non se poden exhibir crucifixos aparentes nos centros escolares franceses e tampouco veos En canto ao contexto socio-político é preciso ter presente que a laicidade é un elemento fundamental do pacto de convivencia republicano que rexe a vida política e social en Francia. En virtude deste principio a igrexa fica netamente separada do estado e as conviccións relixiosas, morais ou filosóficas quedan relegadas ao ámbito estritamente privado; teñen o status de simples opinións que os cidadáns poden expresar libremente, pero que no poden rexer a vida colectiva. En virtude do principio de laicidade non se poden exhibir crucifixos aparentes nos centros escolares franceses e tampouco veos. A tradición republicana e o principio de laicidade fixeron que o uso da palabra pública sexa moi libre e particularmente crítico co poder. Xa nos anos 70 do século pasado na televisión pública os programas de humor non dubidaban en representar o presidente da República indo de putas no seu coche oficial; máis recentemente os xornalistas que entrevistaban o ex-primeiro ministro Jean-Marc Ayrault adoitaban espetarlle "Déronlle a vostede permiso para falar hoxe?". Lembro os xornalistas da Cadena Ser comentando cunha mestura de abraio e admiración o duro debate televisivo entre Hollande e Sarkozy anterior ás últimas presidenciais: "En España non estamos preparados para ese tipo de debate". A irreverencia e a provocación de Charlie Hebdo teñen moito que ver coa súa militancia firme a favor do consenso republicano sobre a laicidade e ao modo en que se asocia ao uso libre e crítico da palabra pública A irreverencia e a provocación de Charlie Hebdo teñen moito que ver coa súa militancia firme a favor do consenso republicano sobre a laicidade e ao modo en que se asocia ao uso libre e crítico da palabra pública. Facendo uso desa liberdade os seus debuxantes, Wolinski, Charb, Cabu, Honoré (catro dos asasinados, figuras míticas do humor en Francia) non deixaron de arremeter contra as institucións, contra os políticos, contra as relixións, en xeral contra calquera idea dominante ou, o que sería peor, considerada politicamente correcta. Desde esta óptica foi sempre, e agardo que o siga sendo, unha verdadeira empresa de demolición de símbolos, que fixo máis críticos e máis libres os seus lectores. O xornal deuse a coñecer sobre todo trala publicación das famosas caricaturas de Mahoma, pero a súa historia é moito máis longa e ten entre o seu haber o feito de ter acompañado sempre todos os combates progresistas e ter contribuído en boa medida ao nacemento de Libération, un dos xornais de referencia da esquerda europea. Nos últimos tempos soportou acusacións de islamofobia por insistir con caricaturas sobre a relixión e os usos e costumes dos musulmáns, pero non hai que esquecer que o obxectivo preferido das súas burlas sempre foron os extremistas do islam. Nas viñetas de Charlie Hebdo o profeta foi con frecuencia un pobre home máis ben simpático desesperado pola estupidez dos radicais: "Que duro ser amado por uns imbéciles!" exclama nunha delas. Sobre as orientacións socio-políticas de Charlie Hebdo, Stéphane Mazurier conclúe na tese de doutoramento que dedicou á publicación: " [...] as posicións políticas de Charlie Hebdo son as dun xornal de esquerdas, pero para nada as dun xornal esquerdoso. En fin, nunha sociedade profundamente marcada pola sacudida de Maio do 68, Charlie Hebdo está na vangarda das batallas de actualidade, como a denuncia da sociedade de consumo, a ecoloxía, o feminismo, o pacifismo, ou a emerxencia da contra-cultura. En suma, lonxe de ser unha publicación vulgar e escatolóxica, Charlie Hebdo pode ser definido como un xornal humanista" (Stéphane Mazurier, Bête, méchant et hebdomadaire. Une histoire de Charlie Hebdo (1969-1982)). Sorprende que en España algunhas plumas presentasen o debate sobre a liberdade de expresión a raíz dos asasinatos en lugar de aproveitar para reivindicar aquí o uso irreverente da palabra que fai o xornal francés Sorprende que en España algunhas plumas presentasen o debate sobre a liberdade de expresión a raíz dos asasinatos en lugar de aproveitar para reivindicar aquí o uso irreverente da palabra que fai o xornal francés. É posible que semellante actitude, mesmo entre os progresistas, teña moito que ver coa nosa historia, co peso de 40 anos de franquismo, co peso da Igrexa católica, co medo, consciente ou inconsciente, que nos transmitiron os pais da transición a que a liberación da palabra desemboque en violencia fratricida. A miña solidariedade para cos 5 millóns de franceses que o día 11 reclamaban a berros na rúa o regreso de Voltaire Pola miña parte non podo deixar de expresar a miña maior admiración ante a afouteza duns xornalistas que vivían, desde hai anos, ameazados de morte, cuxa redacción foi incenciada en 2011 polos yihadistas e que, malia todo, optaron por plantar cara. Charb, o director, que vivía escoltado, sabía ben que o seu periódico estaba decote nas bocas dos predicadores radicais, tanto en Francia como en Oriente medio, pero elixiu vivir sen medo... A miña solidariedade para cos 5 millóns de franceses que o día 11 reclamaban a berros na rúa o regreso de Voltaire.


Summary: Os Premios Gran de Area de Aportación á Arquitectura 2020 foron fallados desde as delegacións de Ourense, Pontevedra e Vigo do Colexio Oficial de Arquitectos da Galiza (COAG).

Malia que este non semella un ano especialmente propicio para a construción, o Colexio Oficial de Arquitectos da Galiza (COAG) optou por celebrar igualmente os seus Premios Gran de Area de Aportación á Arquitectura 2020. Coa axuda das delegación de Pontevedra, Vigo e Ourense escolléronse 15 proxectos dos 69 que achegaron a súa candidatura. O xurado, composto polos presidentes das delegacións e outros membros das mesmas, pasou seis horas analizando as propostas para decidir cales son máis destacadas para o sector no país. Até que só quedaron 15 obras, 13 situadas na demarcación viguesa e dous na ourensá. Os diplomas quedarán para ser entregados cando a situación de emerxencia sanitaria mellore, polo que non se facilitou unha data concreta. Diversidade de criterios As e os expertos revisaron os 69 proxectos, dos que unha ducia decorreron na área de Ourense, 10 na de Pontevedra e o resto na de Vigo. Por iso, as escalas, as localizacións e a envergadura das iniciativas é moi diversa e interesante. Por exemplo, resultaron galardonadas unha vivenda unifamiliar circular en Cangas "pola súa aparente sinxeleza" e a rehabilitación dun edificio no casco histórico de Vigo pola súa adaptación sen ocupar máis espazo. Tamén foi merecedora dun premio a obra de acondicionamento dos espazos públicos da explanada do horizonte, no Rosal, unha solución de "rexeneración do ecosistema" achegada por María Fandiño. Igualmente houbo unanimidade de aplausos para a modificación e recuperación do convento de San Francisco de Ourense para empregar como Arquivo Histórico Provincial. Segundo o xurado Xosé Manuel Casabella López e José Luis Martínez Raído fixeron un esforzo nunha intervención sutil "que ceda o protagonismo ao patrimonio existente". "Todas as obras que foron candidatas aportan ese gran de area á arquitectura, e sobre todo á sociedade, e máis na situación na que nos atopamos na actualidade marcada pola pandemia", destacaron hoxe fontes do COAG. Para chegar a estas conclusións tivéronse en conta criterios variados como a tipoloxía da edificación, a innovación tecnolóxica do proxecto, o seu acomodo ao entorno ou o custo de construción. Os recoñecementos Gran de Area naceron hai xa 19 anos co obxectivo de "contribuír á harmonía entre arquitecto e promotor, para acadar o mellor resultado arquitectónico e construtivo posíbel, converténdose na maior aposta e pulo para o recoñecemento social desta disciplina" na Galiza.


Summary: A presidenta do Parlamento cumpre co trámite de escoitar os voceiros dos grupos parlamentarios e propón o líder popular como aspirante á xefatura do Goberno galego. A investidura culminará o día 29 e o 1 de decembro celebrarase a toma de posesión.

A asimilación -máis ou menos intencionada, segundo os casos- dos sistemas parlamentarios como o galego ou o español aos sistemas políticos presidencialistas dá lugar a que, moitos meses antes dunhas eleccións lexislativas, xa se fale de candidatos ou candidatas á Presidencia, neste caso da Xunta. Pero o certo é que, alén das decisións internas de cada formación política ou das fotografías que figurasen en cada cartel electoral, o certo é que ata este venres non existiu, legal e formalmente, ningún aspirante á xefatura do Goberno galego no marco do proceso electoral do 21-O, igual que non existe aínda, polo tanto, ningún presidente electo. A presidenta do Parlamento, Pilar Rojo, recibiu estes venres no seu despacho do Pazo do Hórreo aos voceiros dos catro grupos con representación na Cámara para consultarlles as súas propostas de candidatos ou candidatas a encabezar a Xunta durante os próximos catro anos. Atendendo aos resultados electorais, o formalismo cumpriuse estritamente e só o PP presentou candidatura, a do deputado Alberto Núñez Feijóo, que conta co aval dos 41 deputados conservadores. Rojo realizou formalmente a proposta e, nun encontro con Feijóo, encomendoulle a presentación do discurso de investidura, que o actual presidente en funcións exporá ante o pleno o vindeiro martes, 27 de novembro. Dous días despois, o 29, o popular será investido presidente, na xornada do 30 de novembro a elección sairá publicada no DOG e no BOE e comunicada ao rei. Xa o 1 de decembro, tal e como prevera o propio Feijóo, celebraranse os actos de toma de posesión. Tras as súas xuntanzas con Pilar Rojo, os tres líderes da oposición evidenciaron a súa aposta por non presentar candidaturas alternativas e a única diferenza reside en que, mentres que AGE e BNG votarán en contra, o PSdeG "probablemente" se absteña, segundo sinalou o secretario xeral da formación, Pachi Vázquez. O seu grupo, di Vázquez, ten claro "que hai un ganador nas eleccións e ten que ser o presidente de Galicia", polo que non aproveitará o debate para facer "xogos malabares ou cousas raras". "Os resultados son claros" e o proceso desenvolverase "con absoluta normalidade", mantén. Un ton máis retranqueiro foi o empregado polo voceiro de AGE, Xosé Manuel Beiras, quen anunciaba que só "un milagre" consistente en que "o señor Núñez" lle dea "un xiro de 180 graos" á súa política podería facer que Alternativa apoiase a investidura do candidato do PP. Pero, dado que non prevé que Feijóo pase de "agredir" a "defender" a cidadanía de Galicia, AGE ten "moi claro" que "estamos na oposición e hai un grupo con maioría absoluta" a quen lle corresponde designar presidente. Non obnstante, bromea, "estiven tentado" a "coller por sorpresa" á vicevoceira do seu grupo, Yolanda Díaz, e "facerlle a faena" de propoñela como candidata". O debate de investidura rematará o xoves 29 e o día 1 Feijóo tomará posesión como presidente Os outros votos en contra provirán da bancada do BNG que, di o seu voceiro na Cámara, Francisco Jorquera, "non apoiará" a investidura a causa das políticas que veu desenvolvendo ata agora. "Iniciou a súa acción de goberno cun ataque ao galego sen precedentes" e continuou "cun desmantelamento progresivo da base económica e produtiva" e mais "do autogoberno". "As súas políticas son lesivas para os intereses de Galiza e das maiorías sociais", enfatiza o nacionalista, polo que o Bloque se centrará, xa no propio debate de investidura, en desenvolver o "mandato claro" da cidadanía, consistente en "exercer un labor contundente de oposición" e "na defensa dos dereitos sociais e nacionais de Galiza".


Summary: Concentracións unitarias de CIG, CCOO e UGT en varias cidades do país contra os ataques e recortes do goberno á negociación colectiva

CIG, CCOO e UGT realizaron concentracións conxuntas en oito cidades galegas perante as sedes d@s empresari@s en defensa da negociación colectiva e contra unha reforma laboral que procura romper ese marco de cara a ter un modelo laboral ao gusto da patronal. Os sindicatos defenderon a vixencia e necesidade da negociación colectiva e alertaron das duras consecuencias que para as clases traballadoras vai ter que esta sexa eliminada, obxectivo do actual goberno popular, segundo as centrais. Na concentración de Compostela, unha delegación de CIG, CCOO e UGT entregou na sede da Confederación de empresarios da Galiza un escrito onde manifestaban o seu rexeitamento a calquera tipo de ataque ou recorte na negociación colectiva. O secretario xeral da CIG, Suso Seixo, que estivo presente na concentración realizada na capital galega, fixo un chamamento para que a sociedade teña presente "as graves consecuencias" das decisións do goberno neste tema. Así, Seixo indicou que se abre a porta á prevalencia dos convenios de empresa sobre os colectivos, ou ben que se limita a 1 ano a prórroga que tiñan os convenios colectivos unha vez vencían e durante a cal seguían vixentes. "Agora, con que a patronal se negue a negociar e espere un ano, xa pode poñer as condicións que queira aos traballadores". Recortes nos salarios O secretario xeral da CIG considera que este tipo de medidas teñen como finalidade lograr reducir os salarios dos e das traballadoras do sector privado entre un 20 e un 25 por cento, "porque queren facer competitiva a economía española baseándose na precariedade".


Summary: Fronte ao denunciado polo Colexio Vasco de Xornalistas e pola Asociación Vasca de Xornalistas, a CRTVG informa a través das redes sociais que non existe veto ningún de Vox aos medios públicos galegos.

A pasada quinta feira, o Colexio Vasco de Xornalistas e a Asociación Vasca de Xornalistas denunciaban o veto de Vox a EiTB, TV3 e á TVG, entre outros medios, para que non fagan seguimento do partido de ultradereita na noite electoral. Despois de se facer eco Sermos Galiza desta información, na noite da sexta feira, a CRTVG sinalaba a través da súa conta de Twitter que os medios públicos galegos non foron vetados en ningún acto de campaña electoral das xerais. Ningunha formación política vetou a CRTVG en ningún acto da campaña electoral das Xerais 2019— CRTVG (@crtvg) 26 de abril de 2019 Nun comunicado de imprensa, as dúas principais organizacións profesionais do xornalismo en Euskal Herria explicaban que a formación ultraespañolista acreditara 80 medios de comunicación para seguir a noite electoral nun hotel madrileño, entre os que non se atopaban os medios públicos das nacións sen Estado. O Colexio Vasco de Xornalistas e a Asociación Vasca de Xornalistas sinalaron que actitude de Vox "vai en contra do criterio democrático". Con decisións como esta, Vox "volta a marcar o camiño da manipulación e de apartar os medios que poidan contradicir o seu discurso".


Summary: O apoio entre a militancia de Podemos ao Goberno de coalición pactado por Sánchez e Iglesias e mesmo un chisco superior ao acadado no seo do PSOE. Dentro de Galicia en Común, os votos afirmativos superaron os 7.000 e os rexeitamentos non chegaron a 200

As dúas partes avalan a coalición por amplísima maioría. Poucos días despois de que a militancia do PSOE votase a prol do "si" ao goberno de coalición con Unidas Podemos cun nivel de apoio do 92% que no caso do PSdeG ascendeu ata o 94% e tras o voto afirmativo do 88% en Izquierda Unida, as bases da formación que encabeza Pablo Iglesias veñen de outorgar o seu aval ao acordado co partido que lidera Pedro Sánchez cun nivel mesmo un chisco superior, de case o 97%.O apoio entre a militancia de Podemos ao Goberno de coalición pactado por Sánchez e Iglesias e mesmo un chisco superior ao acadado no seo do PSOENo caso do conxunto da militancia de Podemos, o "si" a gobernar co PSOE obtivo 134.760 votos a prol e 4.244 en contra, segundo os resultados divulgados polo partido este mércores. Isto supón un apoio do 96,84% cunha participación de arredor do 58% do que a formación considera como persoas "inscritas activas", isto é, as que empregaron a súa conta na plataforma do partido como mínimo unha vez no último ano, e unha cuarta parte do total de persoas inscritas no seu censo, máis de medio millón.Como entre a militancia de Podemos en todo o Estado, o "si" en Galicia en común tivo tamén un apoio moi maioritario. Foron 7.124 votos a prol fronte a 199 en contra. Para o secretario xeral de Podemos Galicia e deputado pola Coruña, Antón Gómez-Reino, este resultado "deixa claro" que "as nosas bases apostan decididamente por un Goberno progresista no que En Común teña un papel decisivo, para que se poñan en marcha canto antes as políticas que reclaman as maiorías sociais deste país".No que atinxe á participación de Galicia en Común nese goberno no caso de que triunfe a investidura de Pedro Sánchez no Congreso, segue a soar con forza a posibilidade de que Yolanda Díaz, outra volta deputada electa pola provincia de Pontevedra, poida ser a titular dun dos ministerios que xestione Unidas Podemos nese novo Executivo. Diversas fontes sinálana como eventual responsable da carteira de Traballo.No caso de Galicia, a consulta celebrouse baixo o paraugas de Galicia en Común, a marca coa que Unidas Podemos concorreu aos últimos comicios xerais, e implicou tanto á militancia de Podemos como á de Esquerda Unida. Votou arredor do 55% da "militancia activa", que segundo fontes da organización rolda as 13.300 persoas na actualidade, unhas 12.400 de Podemos e as restantes, de EU.


Summary: O plan de Matteo Salvini para regresar con forza e asaltar Roma pasaba por gañar en xaneiro a Emilia-Romaña e nas recentes eleccións a Toscana, dúas rexións gobernadas pola esquerda desde a Segunda Guerra Mundial. Fracasou nunha e noutra: o Goberno do Partido Democrático aguanta o envite da dereita e mesmo sae reforzado.

O Partido Democrático (PD) e o Movemento 5 Estrelas (M5S) lograron saír con vida, e mesmo reforzados, da primeira cita electoral en tempos de pandemia. O Goberno da República, que conforman actualmente ambas as dúas formacións recibe, polo tanto, unha inxección de confianza. O PD e o M5S conseguiron os seus obxectivos. Os socialdemócratas, conservaren as rexións de Apulia e Toscana, onde as sondaxes apuntaban unha posíbel vitoria da dereita nas eleccións rexionais. Os grillini ─así coñecidos polo cofundador do M5S en 2009, o cómico Beppe Grillo─, apuntárense o triunfo, un dos poucos dos últimos tempos, do 'Si' no referendo para recortar nun terzo o número de parlamentarios. Con case 70% dos votos favorábeis, Italia pasará dos 945 actuais aos 600 da vindeira lexislatura (de 630 a 400 deputados e de 315 a 200 senadores). Pola súa banda, a coalición de dereitas liderada pola Liga de Matteo Salvini, ex vicepresidente do Goberno, malia conseguir gañar en tres rexións das seis en xogo, fallou no seu principal obxectivo ─ao igual que en xaneiro na Emilia-Romaña─. Isto é, impoñerse nun feudo histórico da esquerda, a importante rexión da Toscana. A coalición de Salvini mantivo as do Véneto e Liguria e conseguiu arrebatar á esquerda a das Marcas. Tamén sería a formación máis votada nunha sétima rexión, o Val d'Aosta, que conta cun sistema electoral de seu e onde o escrutinio aínda non rematou. Sería a 15ª rexión italiana onde goberne a dereita. En calquera caso, ten asegurado o poder en 14 das 20 en que se divide o territorio administrativo italiano. Nas Marchas, o triunfo chegou da man de Fratelli d'Italia ("Irmáns de Italia", FdI). A presidenta desta formación política de extrema dereita, Giorgia Meloni, sinalou en Rai Radio 1: "Estou moi contenta de que grazas aos FdI o centro-dereita arrebatase outra rexión, tamén considerada un baluarte, á esquerda [...] Non se agardaba, e os resultados da lista de FdI son obxectivamente excelentes". Un ano fóra do Goberno Non obstante, a derrota da coalición na Toscana ten un maior peso no que á política estatal se refire, especialmente porque ao igual que aconteceu coa Emilia-Romaña, o obxectivo de Salvini para regresar con forza a Roma pasaba por vencer nestas dúas rexións, gobernadas pola esquerda desde a Segunda Guerra Mundial. Salvini tenta, sen éxito, recuperarse da mala estratexia política que o apartou do Goberno hai pouco máis dun ano. Sendo ministro do Interior e compartindo a vicepresidencia co daquela socio de coalición, o M5S, quixo forzar unhas eleccións anticipadas en previsión de que así afianzaría o seu poder. Moi ao contrario, as negociacións políticas do M5S co PD ─até o daquela, rivais acérrimos─ levaron á conformación dun novo Executivo. Como candidata para a Toscana, Salvini elixiu a Susanna Ceccardi, alcaldesa dunha pequena localidade da rexión até que en maio do ano pasado foi nas listas, e elixida, europarlamentaria. De 33 anos, está ─ou estaba─ considerada unha estrela ascendente na Liga. Durante a campaña electoral, Salvini rebaixou o seu duro discurso antiinmigración co fin de atraer un maior número de votantes neste territorio chave. Porén, os votantes apostaron por anovar a confianza no presidente rexional desde 2015, Eugenio Giani (PD), moderado e caracterizado por incidir nas políticas sociais. O PD impúxose tamén noutras dúas importantes rexións do país, Campania e Puglia. Terceiro mandato de Zaia O popular Luca Zaia, da Liga, foi elixido presidente rexional do Véneto por terceira vez, cunha ampla maioría. A xestión da pandemia, coa rápida e masiva introdución de PCR e tests serolóxicos, previu un colapso do sistema sanitario como o acontecido na veciña Lombardía. Malia insistir en que a política rexional é o seu obxectivo último, os analistas políticos colocan a Zaia como posíbel rival de Salvini para o liderado da Liga. E en Liguria, a reconstrución da ponte Morandi, en Xénova, caída en 2018 causando a morte de 43 persoas, tivo un importante peso na reelección de Giovanni Toti. Na votación nas sete rexións ─que se desenvolveu en dous días, domingo e segunda feira, como precaución sanitaria─, ademais dos presidentes rexionais tamén se elixían os alcaldes dun milleiro de cidades. E a nivel de todo o Estado, tamén se votaba en referendo a redución de parlamentarios, unha proposta con ampla aceptación entre todo o arco parlamentario, orixinalmente impulsada pola dereita. Segundo os últimos datos, na rexión do Véneto, a dereita gañou con 77% dos votos; en Liguria, con 56%; e nas Marchas con 49%. O PD impúxose en Campania con 70% dos sufraxios; en Puglia con 47%; e na Toscana con 49%. Críticas á redución de parlamentarios Entre as censuras á redución de parlamentarios, cualificada como populista por algúns sectores, está que diluirá o peso da xa subrepresentada e importante cidadanía italiana no exterior. Un dos máis críticos coa decisión do PD de apoiar o 'Si' no referendo foi o escritor Roberto Saviano: "Antes falábase da hexemonía cultural, hoxe estamos na era da hexemonía do superficial".


Summary: O primeiro acto sectorial da campaña do BNG -que combinará mitins vespertinos con accións matutinas destinadas a problemas especificos da sociedade galega- foi en Ferrol e tivo como propósito denunciar que o eixo atlántico ferroviario se ten esquecido da cidade departamental.

Carlos Callón e Ana Pontón foron a Ferrol a reivindicar uns servizos de cercanía dignos para a Galiza. "Agora o que temos é un tren chu-chu que vai a mesma velocidade e pola mesma liña que cando se inaugurou hai 100 anos, se collemos unha bicicleta chegamos máis rápido desde Ferrol a Coruña e viceversa que en tren", lamentou o número un do BNG-Nós Candidatura Galega por A Coruña, "o que precisamos son horarios e servizos adaptados ás necesidades dos residentes de 2016", indicou. Callón salientou que o BNG ten presentes os problemas da Galiza durante os 365 días do ano, en tanto que as forzas políticas estatais practican a "amnesia selectiva", ou sexa, que só se lembran do país durante a campaña eleitoral. "Un deputado ou unha deputada do BNG pode ser máis útil á hora de dar a cara polos galegos e galegas que 23 ás ordes de Rajoy, Sánchez, Iglesias ou Rivera" Nese sentido, Callón botou man dunha frase que. xa pronunciada por Pontón durante o acto de abertura da campaña, pode ser un dos mantras da plataforma soberanista nesta campaña: "un deputado ou unha deputada do BNG pode ser máis útil á hora de dar a cara polos galegos e galegas que 23 ás ordes de Rajoy, Sánchez, Iglesias ou Rivera". Por súa parte, Ana Pontón empregouse a fondo en dirixir os seus dardos a Feijóo, nunha estudada división de papeis co candidato. "Resulta irrisorio escoitar ao señor Feijóo recomendarlle aos galegos e as galegas cabreados co espectáculo destes cinco meses que o futuro é o señor Rajoy. Pregúntome se o presidente da Xunta está preparándose para unha nova carreira que o leve ao club da comedia", ironizou a portavoz nacional do BNG.


Summary: A contratación eventual no país xa está en niveis previos á crise e os contratos de menos dunha semanas son xa os máis numerosos. Mentres, os indefinidos seguen representando apenas o 5% do total.

Saíndo por onde entramos. Mentres sectores como a construción ou os servizos sustentan as leves baixadas do desemprego en Galicia dos últimos meses, os datos de contratación deixan unha escasa marxe á esperanza de que a publicitadísima e suposta recuperación da economía real traia consigo maior estabilidade no emprego que a que había nos anos da burbulla inmobiliaria e as alegrías crediticias. Os datos da Consellería de Traballo e do Servizo Público de Emprego estatal amosan ás claras que os contratos máis precarios e inestables están afianzarse como maioritarios no mercado laboral galego mentres os de maior duración e os indefinidos son practicamente tan escasos como antes do inicio da crise. Unha ollada polo miúdo aos datos de emprego difundidos a pasada semana, caracterizados no caso galego polo gran peso da temporalidade, permite comprobar que máis do 40% dos contratos iniciais asinados durante o pasado maio tiñan menos dun mes de duración. Esta proporción, lonxe de ser unha foto fixa máis ou menos anecdótica, responde a unha tendencia que se prolonga no tempo e que provoca, por exemplo, que nos últimos períodos estivais ou de Nadal os contratos por menos dun mes fosen a metade do total. Os contratos de menos dunha semana son un terzo do total e os indefinidos mantéñense no 5% Descendendo un pouco máis ao detalle o panorama non é menos preocupante, toda vez que a contratación de menor duración, a de menos dunha semana, convertéronse o pasado maio nos máis numerosos, un fenómeno que gaña frecuencia nos últimos anos, segundo as bases de datos do IGE. Así, no último mes asináronse en Galicia 22.732 contratos por menos de sete días. Son un terzo do total e superan en número os contratos temporais de duración indeterminada, que adoitan corresponderse coas contratacións por obra e servizo, habitualmente as máis frecuentes en Galicia. Mentres isto sucedía a contración indefinida seguía estancada no 5% do total e era lixeiramente inferior á do mes anterior e tamén á de hai un ano. A preponderancia do traballo precario e inestable é tamén clara ao atender a outro dos indicadores básicos do mercado laboral, o das modalidades de contratación, e ao abrir un chisco máis o foco temporal, ampliándoo á última década. Neste caso os datos procesados polo IGE amosan que os contratos eventuais e de obra e servizo -iniciais e renovacións- xa se recuperaron da caída dos últimos anos e no pasado 2014 acadaron niveis semellantes aos do ano 2007, isto é, anteriores ao considerado como inicio da crise económica. Foron, nomeadamente, uns 332.000 contratos eventuais e uns 277.000 de obra e servizo, cifras case iguais ás de sete anos atrás. Mentres a contratación eventual e por obra e servizo se recupera, a indefinida é aínda máis minoritaria que antes do estourido da crise. Así, mentres que no ano 2007 se asinaron no país 48.700 contratos indefinidos no 2014 rexistrouse case un 20% menos. O dato máis recente de contratos por modalidades indica que entre contratacións novas e conversións houbo en Galicia 3.376 contratos indefinidos, cifra que, neste caso, si supera á do mesmo mes do ano 2007, cando se asinaran 2.608.


Summary: Voto útil como voto lixo. Así de crecido andou Albert Rivera esta fin de semana, animado por uns supostos resultados que, cando menos, lle dan un número de votos cos que poder presumir de vitoria. Albiol, que nunca defrauda, visitou San Sadurní d'Anoia e comparou os efectos do 155 coas virtudes do cava. Echenique tirou de "tic electoral" e arremeteu contra ERC plantexando o tópico -de mal gusto dadas as circunstancias- de cal é o seu programa e quen é o seu candidato. E Ada Colau "contraprogramou" Domènech desviando a atención cara unha revelación persoal tan loábel como fóra de contexto, a da súa bisexualidade.

Como vedes, o primeiro sábado e domingo de campaña non estiveron exentos de piques e puyazos que, a simple vista, poderían entrar na categoría de anécdota ou do que os xornalistas damos en chamar crónicas de cor ou ambiente. Mais, desgrazadamente, os feitos impóñense á brincadeira e nin se trata de declaracións descontextualizas nin de discursos fóra do "relato". Estes días xurdía precisamente o debate entre compañeiros e compañeiras de profesión, tanto plumillas como directores de campaña, sobre a idoneidade de falar de "relato" fronte a "argumentarios"; até qué ponto son conceptos antagónicos ou están a usarse como tal cando a realidade é ben distinta e, ademais, preocupante. Relato é construír ad hoc unha historia, é asumir, por tanto, que non se vai contar necesariamente a verdade, nin siquera a "nosa verdade", senón a que sexa máis acaída ao fin que se persegue. Para un/unha xornalista, logo de varios días de campaña, non é doado dar cun titular novo, cunha información diferente porque as maquinarias electorais soen ter perfectamente medidas as mensaxes e ben aleccionados os seus/súas candidatos para que repitan non só ideas senón até palabras nos discursos, dándose ás veces o caso de poder completar as frases antes de que o propio orador as remate. Relato é construír ad hoc unha historia, é asumir, por tanto, que non se vai contar necesariamente a verdade, nin siquera a "nosa verdade", senón a que sexa máis acaída ao fin que se persegue Co "relato", algo que parecía tan só un "eufemismo de argumentario" na teima da "nova política" de se diferenciar da "vella", finalmente non hai tal inocencia, non se trata dunha palabra oca ou baleira elixida porque sexa moderna, senón que se vai un paso máis alá. Un paso que, obxectiva e academicamente, podería achegarnos a estratexias máis próximas ao fascismo e á uniformización que á democracia, pois deixa de ser un modo de contar, de vehiculizar o discurso para sustituilo polo discurso en si mesmo. Pero este é outro debate que agora non toca. Deamos relato por bo e conclúamos que o desta fin de semana seguiu perfectamente o guión trazado de bos contra peores, co engadido da demoscopia e dos paracaidistas do Estado. A demoscopia que, comicio tras comicio, foi perdendo credibilidade ante a única enquisa que nunca falla, a dos resultados. Como se explica senón a diferenza entres estes titulares? -"La mayoría soberanista se aleja y tres listas pugnan por el triunfo" -"Una enquesta de JuntsXCat dona la victórica a CS i situa Puigdemot davant d'ERC" Paracaidistas O desembarco -como xa avanzamos na crónica anterior, salvo no caso de Rivera- está sendo como un susurro, é máis, de falar tan baixiño, como pediu Pablo Iglesias, case nin se lles oe. De feito, até o de agora, os Comúns están algo fóra de xogo. De Domènech non podería nin lembrar unha frase, un xesto, só o "abrigo Borgen", e porque a min me pode a estética, que de ser outra xornalista calquera nin con ese detalle me quedaría. Non crea opinión, nin siquera coa oportunidade que che dá unha entrevista a toda páxina en domingo; pero claro, se tes a túa compañeira a noite anterior en Sálvame Deluxe dando un bombazo, xa se sabe cais van ser os titulares, mal e ben intencionados. Echenique non é Iglesias, pero podería ter levantado algo a campaña. Non en van, esta fin de semana cadrou co Día Internacional da Corrupción e co Día dos Dereitos Humanos. Mais como se fosen entes illados, mentres as redes de Podemos si facían campaña para que "o PP devolva o roubado", o seu secretario de Organización preferiu arremeter contra Esquerra ironizando nada máis e nada menos con quen vai ser o seu candidato. Se temos en conta que Oriol Junqueras está na cadea pola aplicación dun artigo que o propio Podemos recorreu ante o Tribunal Constitucional e cualificou de ataque á democracia e ao estado de dereito… pois non semella o titular máis acertado. De Domènech non podería nin lembrar unha frase, un xesto, só o "abrigo Borgen", e porque a min me pode a estética Sobre Pedro Sánchez, imaxinade unha sesión pésima no Actor's Studio, mesmos nun idioma que non entendedes, e teredes o resume da súa presenza; entalada, comprimida, en dúas xornadas, pois aínda non está confirmado se se vai volver deixar ver ou directamente vai abandonar Iceta á súa sorte. "Hai remontada, non o vedes nas rúas, nos mercados? Eu véxoo, aquí está o Partido Socialista". De seguro que o vistes por televisión, así que xa imaxinades a impostura, eu recoñezo que fixen como os correspondentes de guerra, seguilo dende o hotel. Lleida ficaba algo lonxe, facía frío e, por moi guapo que sexa, non é o meu target. Para guapos, Roger Torrent, de Esquerra, que lle sae así de natural, ademais. Entrou en campaña, igual que Forcadell, para arroupar unha Marta Rovira que está sendo atacada por terra, mar e aire. En política os erros dificilmente se perdoan e se o cometiches na Sexta, con Jordi Évole, es muller, e choras, e sentes, e pensas… pois estás acabada. A Albiol non lle fixo falta ningún paracaidista, malia que por se acaso lle mandaron Maroto. Por se acaso tamén debían terlle elixido unha axenda que nada tivese a ver co alcohol, que as burbullas se poden subir á cabeza e, xa se sabe, cunhas copas de máis a tendencia é a dicir o que se pensa, así, sen diplomacia nin man esquerda: Sobre Pedro Sánchez, imaxinade unha sesión pésima no Actor's Studio, mesmos nun idioma que non entendedes "O cava é celebración, reencontro e estar xuntos, e o artigo 155 pode asimilarse cos efeitos ou os motivos do cava, porque, aínda que non serviu para facer celebracións, ter permitido que Catalunya volte a ser unha sociedade cun certo reencontro e unha capacidade de voltar a estar xuntos". A verdadeira fractura é a desigualdade Barcelona é como case todas as cidades en Domingo, apagada e deserta, máximo cando polo medio houbo unha ponte de varios días. É entre o lusco e fusco cando vai recobrando pouco a pouco a vida, cando eses máis de 300.000 turismos que saíron da área metropolitana –segundo dados de Tráfico- fan horas de asfalto para volver a casa. Sabes que chegaron se observas os edificios de enfrente, cómo pouco a pouco ves de novo as televisión acesas, as luces da cociña e algún que outro señor que se tumba en camiseta de sisas nun sofá bastante esfondado para ver os resultados do fútbol. Nesta ocasión foi un domingo a un tempo deserto e cincento; cecais polo clima, polo meteorolóxico, pero polo político tamén. Estamos en vésperas de Nadal, pero o que impera non é precisamente o espirito de "Paz aos homes de boa vontade", senón máis ben o Mr. Scrooge do mítico conto de Dickens. Reconcilia que xusto nese intre no que a cidade comezaba a recuperar o seu pulso, toda a emoción que debe caracterizar unha campaña se concentraba no Pavillon de Vall d' Hebron, no acto central da CUP. Estamos en vésperas de Nadal, pero o que impera non é precisamente o espirito de "Paz aos homes de boa vontade", senón máis ben o Mr. Scrooge do mítico conto de Dickens Obviamente, eles non saíron ao escenario arroupados por outros que non foran eles mesmos, malia que lendo as noticias que chegan dende Galiza e a teima da sucursal galega de Podemos con esta formación, xa había bromas nas redes para se presentar nas próximas eleccións e arrebatarlle a maioría a Feijóo. Si, evidentemente falaron de independencia e de unilateralidade. Fixeron un chamamento a ERC e a Puigdemont para non retornar nin claudicar ante a vía autonomista e, sobre todo, enviaron unha mensaxe aos Comúns que é o segundo aviso a navegantes que reciben nos mesmos termos en menos de 15 días, o que debería darlles que pensar: Deixar de afastarse do 15M e retomar o compromiso coa ruptura do réxime do 78, en vez de apuntalalo. Si, evidentemente falaron de independencia e de unilateralidade. Fixeron un chamamento a ERC e a Puigdemont para non retornar nin claudicar ante a vía autonomista Cun pano palestino despregado sobre o atril, porque hai quen fala de algo máis que de 155, quen está informado do que está a acontecer, por exemplo, en Palestina; cun recordo aos compromisos do goberno sobre os refuxiados, pois a celebración dos Dereitos Humanos tamén ten moito a ver con eles e cunha mensaxe clara e contundente tanto ao bloque constitucionalista como aos que se sitúan na ambigüidade: "O fascismo non se transforma, hai que combatelo de cara, hai que expulsalo", o pavillón e a campaña medraron. Vaqueiros e impecábel suéter negro, serenidade e firmeza para concluír que "é o tempo de que as clases traballadoras recuperen o protagonismo para facer a necesaria transición postfranquista na que a xente, os dereitos e a liberdade sexan protagonistas". Carles Riera demostrou que se pode construír un discurso social e territorial, é máis, de non dar o seu nome o paralelismo con moitas das intervencións e postas en escena de Rafa Mayoral, de Podemos, sería brutal. Por que é tan difícil, entón, o entendimento? 17 graos Fica moita campaña por diante. Hoxe é segunda fira e o día está aínda máis chumbizo; chove, de feito, máis mellor ficar co espírito da noite, que foi cálida até na temperatura, 17 graos, e agardar que neste tempo que resta, con permiso das "partisanas", salte "a chispa da vida" entre quen poden demostrar que "a única fractura verdadeira que existe é a da desigualdade". Nota: as fotos están tiradas de @cupnacional e @pedrosanchez


Summary: No primeiro trimestre do ano, Abanca gañou 127 millóns de euros. Fíxoo nun contorno marcado pola crise da COVID-19, que obrigou á entidade a provisionar 78 millóns de euros.

Abanca afronta a crise da COVID-19 nunha "situación privilexiada" en niveis de capitalización e cobertura. Así o ve o seu presidente, Juan Carlos Escotet, que onte aproveitou a presentación de resultados da entidade para destacar o "esforzo" que está a realizar Abanca para "tratar de manter o emprego" co apoio pola vía do financiamento a familias e pemes. No primeiro trimestre do ano, Abanca rexistrou un beneficio neto de 127 millóns de euros, o que lle permite manter o seu nivel de rendibilidade ROE por riba de 10% (10,9%), ao tempo que fortalece con 78 millóns de euros as súas provisións para crédito ante o previsíbel deterioro económico pola crise da COVID-19. Excluíndo estas provisións extraordinarias, a mellora do beneficio neto é de 0,5%. A solidez á que facía referencia Escotet materialízase nunha ratio de cobertura de activos improdutivos de 61,1%, das maiores do sector, e unha taxa de morosidade de 2,7%, sensibelmente inferior á da media española. O volume de negocio continúa a medrar e supera xa os 85.500 millóns de euros (20,6% máis que o ano anterior), unha cifra que podería aumentar se se materializa a compra do banco luso Eurobic, nestes momentos pendente de finalizar o proceso de due dilligence. Abanca presume tamén dunha cómoda posición de liquidez, con 13.505 millóns de euros entre capacidade de emisión de cédulas e activos líquidos, o que lle permite cubrir máis do dobre dos vencementos previstos de emisións. O cociente de créditos sobre depósitos é de 98%. Aposta nos seguros As clientas minoristas son a base do negocio do banco. Neste senso, no primeiro trimestre a marxe de intereses mellorou 13,8% con respecto ao mesmo período de 2o19, mentres que os ingresos por prestación de servizos aumentaron 27,7%, impulsados polos de valor engadido, como os seguros. Así, as primas de seguros de vida-risco medraron 9,8%; os seguros de pagos protexidos, 23%; os de decesos, 13%, e os de autos, 7%. Plan de acción Entre as medidas do plan de acción de Abanca para facer fronte aos efectos da COVID-19 destacan o lanzamento de produtos específicos para persoas afectadas por Expedientes de Regulación Temporal de Emprego (ERTE), a moratoria en operacións hipotecarias e persoais, a condonación de tres mensualidades de alugueiro a familias en inmóbeis do Fondo Social de Vivenda, e o anticipo de pensións e prestacións por desemprego. Para as empresas e autónomos, o banco lanzou, entre outros, o Plan Anticipar, dotado de 7.900 millóns para financiar o tecido produtivo. Ademais, está a formalizar un elevado número de operacións en colaboración con diversos organismos (ICO, IGAPE, SGR etc.) e a activar prórrogas, renovacións e ampliación de límites en operacións de financiamento vixentes.


Summary: Os novos contaxios chegan a cifras comparábeis ás de febreiro: 412. Aliás, as persoas expertas insisten en vacinar cando antes a poboación menor de 30 anos.

A Galiza semella estar xa inmersa nunha quinta vaga da Covid-19. Segundo o último informe publicado pola Consellaría de Sanidade, con datos recadados até as 18 horas da cuarta feira, os casos activos volven medrar até os 3.231 (314 máis que na xornada anterior), ao tempo que os novos contaxios atinxen un novo récord só comparábel coas cifras de mediados de febreiro, 412 (+45). Aliás, a taxa de positividade das probas diagnósticas sitúase en 8%, cada vez máis lonxe do limiar de 5% recomendado pola Organización Mundial da Saúde para dar por controlada a transmisión vírica. E a incidencia acumulada repunta a respecto do día anterior, tanto a 7 días —69 casos por cada 100.000 habitantes, sete puntos máis— como a 14 días —110 casos, doce máis—. A cifra de pasamentos desde o inicio da pandemia continúa en 2.439, ao non notificar Sanidade novos óbitos. Pola contra, os internamentos hospitalarios non varían en termos globais, ao ficaren na UCI nove persoas (-3) e outras 49 en unidades convencionais (+3). A área sanitaria da Coruña-Cee concentra o maior número de infeccións activas, 709 (+40), seguida de Vigo, con 636 (+64); Pontevedra-O Salnés, con 615 (+35); Ourense-Verín-O Barco, con 483 (+84); Lugo-A Mariña-Monforte, con 352 (+38); Compostela-O Barbanza, con 313 (+38), e Ferrol, con 123 (+15). Urxen vacinar as persoas menores de 30 anos Hoxe 1.332.843 persoas contan xa coa pauta completa da vacina contra a Covid-19 (54,3% da poboación susceptíbel de inmunizar), e até 1.763.126 recibiron xa, cando menos, unha dose (71,8%). A Galiza avanza na vacinación do grupo de 30 a 39 anos, que principiou a semana pasada, con 42% coa primeira vacina. Porén, cada vez son máis as persoas expertas que urxen a inmunizar as persoas menores de 30. Nesta quinta feira, o portavoz da Sociedade Española de Médicos Xerais e de Familia, o lucense Lorenzo Armenteros, afirmou que, "tal e como está a situación, a vacinación tense que volver converter nunha prioridade absoluta para estas franxas de idade". De feito, a incidencia acumulada a 14 días na poboación de 12 a 29 anos triplica a do conxunto do país, no que Armenteros cualificou de "vaga moza". "Cando se toman medidas liberadoras e hai un sector da poboación non vacinado con alta tendencia á socialización, o que temos é unha explosión de contaxios", insistiu. A ministra de Sanidade, Carolina Darias, xa instara na cuarta feira os Gobernos territoriais a priorizaren este grupo. Cribados para a mocidade O Servizo Galego de Saúde (Sergas), pola súa banda, convocou entre esta sexta feira e a vindeira segunda feira máis de 10.000 persoas de entre 18 e 35 anos para participaren en cribados nos concellos de Caldas de Reis, Culleredo, Marín, Poio, Pontevedra e Ribadavia —todos eles no nivel medio de restricións a partir das 00 horas deste sábado— e Cambados —nivel alto—. Tamén poden participar, pedindo cita previa, as persoas de 16 a 35 anos de Ourense e Barbadás o sábado en Expourense. Cómpre salientar que a participación nos cribados está a ser inferior a 50%. As farmacias expedirán o certificado de vacinación Noutra orde, os colexios farmacéuticos da Coruña, Lugo, Ourense e Pontevedra asinaron onte un protocolo co Sergas para poder expedir nas oficinas de farmacia os certificados Covid de vacinación, de probas diagnósticas —que agora xa están a realizar— e de alta da doenza.


Summary: "Para nós é fundamental, de cara á reactivación do proceso electoral, que haxa unha seguridade xurídica total e que haxa todas as garantías de participación de toda a cidadanía", sinalou Antón Gómez-Reino.

O candidato da coalición Galicia en Común-Anova-Mareas, Antón Gómez-Reino, destacou após a reunión de todas as formacións co presidente da Xunta da Galiza que "a imaxe de unidade e de diálogo é beneficiosa para o país en xeral". "Insistimos na necesidade de reforzar equipos técnicos e humanos. Cremos que a Xunta pode facer máis no ámbito da diagnose e da asistencia telefónica, e así o dixemos na reunión", explicou o tamén líder de Podemos Galicia, que hoxe soubo que ten a COVID-19 e levaba varios días illado. Sobre o Decreto relativo ás eleccións consensuado esta terza feira polos principais partidos galegas, Gómez-Reino indicou que "todos os recursos teñen que ir para a loita conta o coronavirus". "Con todo, parécenos satisfactorio ter chegado a un principio de acordo. Para nós é fundamental, de cara á reactivación do proceso electoral, que haxa unha seguridade xurídica total e que haxa todas as garantías de participación de toda a cidadanía", dixo. "Os partidos teñen que formar parte desta loita, como parte da arquitectura institucional. Polo tanto, neste momento traballamos contra as consecuencias económicas e sociais xunto a todas as familias galegas", destacou, para volver ás eleccións galegas e salientar que "de igual maneira que houbo un consenso para o aprazamento da cita electoral, ten que haber un consenso para buscar a mellor data no momento da reactivación". "Creo que todos coincidimos nesa necesidade", agregou. Gómez-Reino, que valorou positivamente as últimas medidas adoptadas polo Goberno do Estado, incidiu en que tanto desde Moncloa como desde a Xunta é preciso un "enorme plan de choque social" que inclúa accións como a "flexibilización da regra de gasto dos concellos" ou a "paralización do pago dos servizos básicos" para as persoas afectadas polas consecuencias económicas desta crise sanitaria. As iniciativas do Goberno de Pedro Sánchez son "unha boa nova e unha nova necesaria" pois "ningunha galega pode quedar atrás ante a situación de emerxencia sanitaria e social", segundo manifestou o candidato, que leva a corentena coa mesma "conciencia cívica" que o resto da cidadanía e está a "traballar todo o tempo" como "responsábel público". Así, Galicia en Común ten claro que as eleccións na Galiza só se poden retomar "a partir de cando esté resolta a crise sanitaria, económica e social". "Creo que sería inadecuado poñer un horizonte agora mesmo dun prazo previo ao verán. Todas desexamos saír canto antes desta crise, pero o fundamental dun proceso electoral é que se dea nun momento de normalidade, con garantías de sufraxio e participación", aseverou. Desta maneira, e mentres todas as forzas políticas estudan un Decreto que o Goberno galego prevé asinar esta cuarta feira, Gómez-Reino explicou que tamén se abordou a situación do poder lexislativo: "Falamos da imperiosa necesidade de activar o funcionamento da Deputación Permanente para que exista un control ao Goberno galego, como marca o procedemento estatutario do Parlamento da Galiza".


Summary: Problemas técnicos, que lamentamos sinceramente, impediron esta quinta feira que o número 65 de Sermos Galiza chegase con normalidade á totalidade dos pontos de venda habituais.

Neste momento, só está disponíbel, nos quiosques de sempre, na provincia de Pontevedra e na cidade de Santiago. No resto de Galiza, o noso semanario chegará ao encontro coas leitoras e os leitores esta sexta feira. Na loxa, disponibilizaremos o número 65 a primeira hora desta tarde


Summary: O Goberno galego saca peito pola rebaixa do "absentismo laboral" na Administración a través dun informe tratado no Consello, que tamén declarou festivo para toda Galicia o día de San Xoán de 2013

Menos baixas e máis fachenda. En tempos de crise o Goberno galego, como moitos outros, atopa menos motivos para facer comparecencias públicas en clave de orgullo e este xoves atopou un. A conselleira de Facenda presentou ante o Consello da Xunta un informe sobre o número de baixas laborais do persoal ao servizo da Administración autonómica e o resultado é, segundo o Executivo, altamente positivo. Tanto que o propio presidente, Alberto Núñez Feijóo, non dubidou en parabenizar e "agradecer a concienciación, complicidade e profesionalidade dos empregados públicos", porque no primeiro trimestre as baixas caeron un 17%. O Goberno galego decidiu penalizar economicamente as baixas médicas do seu persoal cunha orde en vigor dende o pasado 7 de maio Pero no agradecemento presidencial mestúranse dous conceptos. Se ben o informe de Elena Muñoz se refire ás baixas Feijóo ve "constatado" un "maior compromiso, maior eficiencia e produtividade" do persoal público o que, di, derivou nunha "notable redución do absentismo". De "absentismo" e non de "baixas" fala tamén á hora de cuantificar o aforro en que derivaron estas cifras: 3,9 millóns de euros. Alén do vocabulario, Facenda rexistrou un total de 2.163 baixas iniciadas nos primeiros tres meses do ano, "descenso que tamén foi maior comparando o mes de marzo de 2012 co mesmo período do ano anterior, cunha diminución do 48,4%". "Ademais -abonda-, o nivel de absentismo foise reducindo de maneira progresiva ao longo desta lexislatura ata un 27,1%". Ni as explicacións de Facenda nin as do presidente entran a valorar as posibles causas da redución de baixas nun contexto no que a súa regulamentación está a ser cambiado. Non en van, este significativo recorte producíase mentres o Goberno galego decidía penalizar economicamente as baixas médicas, recollendo o estipulado na lei de medidas temporais en determindas materias do emprego público. Nomeadamente, nas baixas vinculadas a "enfermidades comúns ou accidentes laborais" os empregados pasan a recibir "un complemento ata acadar o 50% das súas retribucións cando sexa a primeira baixa do ano natural", a porcentaxe baixa ao 40% na segunda baixa "no mesmo ano" e, se se producen máis, "non se abonará o devandito complemento". Estes e outros recortes, en vigor dende o 7 de maio, fan prever que a tendencia das baixas continúe a ser descendente nos vindeiros meses. Homologación do persoal laboral fixo da Administración paralela Tamén sobre función pública, o Consello daba luz verde este xoves ao decreto que, en virtude da Lei de Administración Pública, "homoxeneiza as relacións de emprego en todo o sector público autonómico". Segundo esta norma durante "un prazo máximo de seis anos" equipararanse todas as condicións laborais dos traballadores fixos dos diversos entes dependentes da Xunta ao establecido no Convenio Colectivo Único da Administración autonómica. Nesta norma que, destaca Feijóo, ten o visto e prace de "todos os sindicatos, agás a CIG", estipúlase que se equipararán as condicións con "contrato laboral fixo con algunhas das entidades instrumentais do sector público, formalizado tras un proceso de selección realizado baixo os principios constitucionais de publicidade, mérito e capacidade", tendo ademais que "acreditar" a "titulación e os demais requisitos para o acceso ao grupo e á categoría" correspondentes.


Vén de se constituir no castelo de Castro Caldelas, a Federación de Asociacións da Ribeira Sacra. Máis de 50 entidades veciñais, culturais, comunidades de montes e outros colectivos decidiron por unanimidade unirse nesta federación. Co propósito de "ser a voz dos habitantes do territorio da Ribeira Sacra", a Federación propúxose levar a voz e opinión aos espazos de decisión que os afectan. Entre eles están a mesa da Reserva da Biosfera, Rede Natura, a Candidatura da Ribeira Sacra á UNESCO ou o Consorcio de Turismo de Ribeira Sacra. Desconformidade do tecido veciñal e social da Ribeira Sacra coa elaboración de candidatura á Unesco Declaración pública de principios Entre os documentos aprobados está unha declaración pública de principios que se resumen en varios puntos: patrimonio inmaterial: lingua, territorio, paisaxe, participación, benestar igualdade e un rural vivo. Estas liñas básicas, que se desenvolverán en mesas de traballo co fin de nutrir de iniciatvas a Federación, presentáronse como os puntos básicos para unir o tecido organizado na Ribeira Sacra. Os promotores cren que se sumarán máis colectivos, que hai outro medio cento de asociacións pendentes de ratificar a súa participación logo de levar ás súas respectivas asembleas a proposta. A Federación cre así que a Administración está obrigada a escoitalos porque "xa non se trata dun colectivo individual dun concello concreto; aquí traemos a voz e a representación de numerosos colectivos con actividades e iniciaticas coas cales contribuír a unha mellora da vida no territorio". Advirten de que as axudas Next Generation á Ribeira Sacra beneficiarán axentes externos e favorecerán a xentrificación Ademais, agardan que a Administración entenda a necesidade de que o pobo participe e opine sobre diversas cuestións que condicionan e condicionarán a súa vida. A nova directiva A nova directiva escollida por unanimidade, intégrana a presidenta Natalia Figueiras (Salvemos Rochas, do concello de Esgos), o vicepresidente Alfonso Campos (da asocaición Proencia, de Sober), o secretario Lucas Vázquez (de Segredos de Pantón), o tesoureiro Xurxo Martínez González (da Asociación de Veciños/as de Vilachá de Salvadur, A Pobra do Brollón), e os vogais Antom Fente (Chantada), Alexandre Varela (Taboada), Mercedes Martínez (A Teixeira) e Lorena Álvarez (Pantón). Finalmente, a Federación quere comezar a preparar un calendario de accións para a volta do verán e responder así ás expectativas creadas en numerosas parroquias da Ribeira Sacra. "Queremos interconectar o movemento de base, coñecernos e compartir experiencias que sexan aproveitábeis para outras parroquias. Hai moitos traballos que son un exemplo. Queremos dalos a coñecer e potenciar este movemento cidadán na liña dos fins aprobados en Castro Caldelas".


Summary: Esta terza feira un representante da CIG-Industria defendeu no Parlamento unha Lei de Iniciativa Popular (ILP) que solicitaba a xestión pública dos encoros en territorio galego unha vez caducada a súa concesión. A proposta encallou tras recibir 39 votos en contra do Partido Popular, grupo maioritario da cámara, á vez que a oposición pechou filas na súa defensa.

A Proposición de Lei de Iniciativa Popular (ILP) de medidas para xestionar os aproveitamentos hidráulicos encallou no pleno parlamentar desta terza feira. A proposta, defendida polo responsábel de CIG-Industria, Fernando Branco, recibiu 39 votos negativos do PP fronte aos 32 positivos que sumou a oposición. Branco denunciou ao partido de "actuar" perversamente para os intereses da Galiza. "Por pouco o conseguimos", afirmou Fernando Branco na súa segunda e última intervención no Pleno. O responsábel de Enerxía de CIG-Industria falou a prol dunha proposta presentada o pasado xullo e reforzada co apoio de máis de 13.000 sinaturas. A ILP reivindica que se cumpra a Lei de Augas, que contempla o retorno das concesións hidráulicas ás Administracións unha vez caducadas. Demanda que aquelas que poidan seguir producindo enerxía o fagan desde a xestión pública e que os beneficios revertan nas comunidades locais, para axudar a combater a pobreza enerxética. "Devolver ao público o que sempre foi público", resumiu. "O problema coas hidráulicas é que nunca se recuperan", advirte Francisco Branco, responsábel de CIG-Industria De media, Galiza produce máis do 20% da enerxía do Estado. "O sistema que se seguiu na Galiza foi o da concesión á empresa que realizaba o investimento, hoxe conta con 166 centrais hidráulicas, 45 de grande hidráulica e 212 minihidráulicas", debullou Branco. Os ríos que subministran a materia prima ás centrais divídense en dúas bacías, a xestionada pola Xunta da Galiza e a administrada pola Confederación Hidrográfica do Miño-Sil. O prazo das concesións, moitas delas outorgadas durante a ditadura franquista na década dos 30 e 40, non pode exceder os 75 anos. "O problema coas hidráulicas é que nunca se recuperan, hai concesións do século XIX sen recuperar, chegamos a crer que Os Peares é de Naturgy", expuxo o responsábel da CIG. O defensor da ILP denunciou que o impacto que reciben as bacías galegas que soportan as centrais non reverte na poboación, lembrando que a factura eléctrica galega é a máis cara do Estado. Faino o mesmo mes que as empresas eléctricas comezan a aplicar nas facturas o 'suplemento territorial', co que recuperan os impostos ambientais autonómicos que pagaron en 2013 tras unha sentenza do Tribunal Supremo. "Penalizan a quen produce, quen exporta, por iso faise hoxe precisa esta ILP", dixo Branco. Branco concluíu acusando ao PP de "frear acontecementos que van pasar". Respondeu ao argumento da voceira de Enerxía Marta Nóvoa, quen argumentou que a potencia das concesións que van caducar é moi baixa: "Sabe canto custa producir un MW hidroeléctrico? 3, 4 ou 5 euros. Sabe canto se retribúe nunha xornada normal? Ao redor de 50 euros. Sabe o que se produce ano tras ano? Iso negan ao pobo galego". O defensor da ILP acusou tamén ao Partido popular de "renunciar a gobernar este país". O PP apóiase na lexislación vixente Na súa intervención no Pleno, a voceira do PP Marta Nóvoa afirmou que sería "inviable un ente público que xestionara as centrais hidroeléctricas da demarcación Galicia Costa, cunha produción total de 520 megavatios". "A caducidade das concesións hidroeléctricas é unha cuestión complexa que esixe dunha análise en profundidade e caso a caso, polo que non se pode falar dunha solución xeral porque cada caso ten as súas peculiaridades. As decisións virán guiadas polo interese xeral", defendeu. A voceira do PP sinalou durante a súa intervención que "todo o que pretenden modificar con esta proposta lexislativa xa está recollido na lexislación vixente" e acusou a Branco de acudir ao pleno facer "demagoxia". Apoio dos grupos da oposición No Pleno a oposición uniuse no apoio á ILP, solicitando a creación dunha empresa pública para a súa xestión. O portavoz do Grupo Mixto, Pancho Casal, expuxo que "Endesa xestionou centrais hidráulicas sendo unha empresa pública con máis eficiencia para o público que o que fai como empresa privada". Casal lembrou que a lei outorga 18 meses para resolver as concesións caducadas, "pero o prazo excede máis de dous anos". A portavoz do BNG, Noa Presas, defendeu que a proposta de lei supón "un desenvolvemento económico e social, cando hai empresas pechando polo prezo da luz e galegas en risco de exclusión social con problemas para pagar a factura da luz". Antón Sánchez, do Grupo Común de Esquerda, defendeu unha xestión racional da auga, "especialmente en períodos de seca" e lembrou que Galiza "regala o 33% da enerxía que produce". O portavoz do PSdeG, Luis Manuel Álvarez, expuxo a necesidade de solicitar orzamentos ao Estado "para que as Administracións autonómicas, locais ou supramunicipais poidan explotar os aproveitamentos" ademais de "procurar combinacións de participación de xestión".


Summary: A maioría conservadora opúxose esta terza feira no Parlamento galego a dotar de máis orzamento a atención primaria. O PP rexeitou unha proposición de lei do BNG que si foi votada favorabelmente por En Marea e PSdeG. O Bloque propuña actuar sobre os impostos para lidar cunha "situación de emerxencia", a dunha atención primaria que, en palabras de Montse Prado, "é o ámbito da sanidade pública que máis ten sofrido os recortes".

Debate sobre a sanidade e debate tamén sobre a política fiscal para a financiar. Debate entre o BNG e o PP, con En Marea e PSdeG a respaldar a posición da formación nacionalista. En concreto, o Bloque propuña unha lei que incrementase en 223 millóns o financiamento da atención primaria, un ámbito da sanidade que -a xuízo da parlamentar Montse Prado- "está afogada e colapsada", o que resulta na "fragmentación do sistema". Para a formación nacionalista, as secuelas dunha atentación primaria infra-financiada son moi graves: aumenta a presión sobre as urxencias e, dadas as deficiencias nas prestacións, ten como consecuencia a cronificación de moitas doenzas que poderían ser tratadas con terapias de prevención se as e os profisionais dispuxesen de recursos materiais (e de tempo) suficientes para atender as e os pacientes. Montse Prado denuncia que a atención primaria está "afogada e colapsada" após acumular recortes por valor de 2.000 millóns de euros desde que Feijóo chegou ao goberno galego en 2009 Os retallamentos mallaron na atención primaria nos últimos anos: segundo as estimacións do BNG, o recorte acumulado neste capítulo da política sanitaria desde que goberna Feijóo, 2009, alcanzaría xa os 2.000 millóns de euros. Daí que o BNG propoña un plano de choque para recuperar músculo financeiro e, consecuentemente, recursos humanos e materiais. Como se financiaría? Este foi un dos miolos do debate. O BNG propón actuar sobre a vía dos ingresos. En concreto, Prado advogou por incrementar o IRPF ás rendas máis altas, rebaixar a exención do pagamento do imposto de patrimonio desde os 700.000 aos 300.000 euros e impor un imposto de nova criación ás grandes superficies. Con estas medidas o BNG calcula que se ingresarían por volta de 135 millóns de euros. Outros 92 millóns chegarían á atención primaria pola vía de redistribuír distintas partidas orzamentais de diferentes consellarías. Como se financiaría? Este foi un dos miolos do debate. O BNG propón actuar sobre a vía dos ingresos Aquí o BNG bateu coa oposición do PP, nada partidario de tocar os impostos. En palabras do seu portavoz, Aurelio Núñez, "subir os impostos da clase media para mellorar a sanidade non é a solución". Sen o financiamento suplementar que demanda o BNG -enfatizou Prado- non é posíbel mellorar a "situación de emerxencia" en que se acha a atención primaria. O obxectivo a curto prazo debería ser, esclareceu, incrementar a dotación de persoal para que médicos e enfermeiras teñan un máximo de 1.250 tarxetas sanitarias per cápita, pór en marcha unha política de substitucións das e dos traballadores de baixa, mellorar os equipamentos nos centros de saúde, permitir o acceso ás probas diagnósticas e habilitar un proceso de formación que se adapte ás necesidades reais das e dos profesionais do SERGAS, entre outras accións.


Summary: Feijóo afirma que "non sería serio" convocalas nunha data diferente ás que van ter lugar en Euskadi e defendeu a decisión na "responsabilidade" para con Galiza "e España".

Galiza votará o 25 de setembro para elexir o seu Parlamento. Anunciouno esta segunda feira Núñez Feijóo nunha comparecencia de imprensa após un Consello da Xunta que convocou pola vía de urxencia. O presidente da Xunta asinará esta segunda o decreto de disolución da Cámara galega e xustifica convocar os comicios o 25 de setembro, canda as vascas e após semanas defendendo que ían ser en outubro, na "responsabilidade" e "seriedade". "Non sería serio pola miña parte convocar as galegas unha semana ou algúns días máis tarde cas vascas só por saírme coa miña de que fose en outubro", manifestou, e insistiu enq ue a decisión era por responsabilidade "con Galiza e con España". Nesta liña, defendeu que esta decisión supón achegar "estabilidade" nun panorama electoral español que vén de realizar 2 eleccións xerais en seis meses e coa posibilidade dunha terceira convocatoria aínda pendente. O almanaque electoral: 2 de agosto: publícase no DOG a convocatoria electoral Do 17 ata o 22 de agosto: prazo para presentar candidaturas 29 agosto: proclámanse os candidatos 9 de setembro inicio de campaña 23 de setembro fin de campaña 24 de setembro: xornada de reflexión 25 de setembro: votacións


O Consello das Mareas, máximo órgano de En Marea como partido instrumental, decidiu este venres pedir a dimisión da deputada autonómica Paula Quinteiro. A coordinadora, dirección ordinaria da organización encabezada polo seu voceiro, Luís Villares, tomara no serán deste xoves a decisión de "trasladar" ao seguinte órgano a "petición de asunción de responsabilidades políticas" despois de que Quinteiro decidise non dimitir pola súa implicación, a pasada fin de semana en Santiago, nun altercado durante unha identificación da Policía Local por suposto vandalismo. Este venres no Consello Villares abstívose tras unha reunión da que se ausentaron os seus críticos. Desde que os feitos se fixeron públicos, os apoios á deputada foron flutuando. Este venres Villares abstívose despois de que a Coordinadora "trasladase" ao Consello das Mareas a "petición de asunción de responsabilidades políticas". Segundo o atestado policial revelado o pasado martes pola axencia Europa Press e La Voz de Galicia, Quinteiro tentou dificultar a identificación por parte da policía local dun home que a acompañaba, presuntamente implicado na rotura de varios espellos de vehículos estacionados nunha rúa do Ensanche compostelán. A parlamentaria, no entanto, defende que só tentou "mediar" no conflito suscitado pola identificación. Ese, mantivo, foi o motivo que a levou a amosar a súa credencial como membro do Parlamento durante o incidente. Desde que os feitos se fixeron públicos os apoios á deputada tanto no grupo parlamentario como no resto de órganos de En Marea foron flutuando non só en función da evolución desta polémica senón tamén das loitas soterradas que manteñen as diferentes correntes da organización polo seu control. Este venres no Consello das Mareas Villares abstívose tras unha reunión da que se ausentaron os seus críticos polo que consideraron ataques excesivos a Quinteiro e despois de que o grupo parlamentario acordase unha saída para a deputada que pasaba pola apertura dun expediente interno. A propia Quinteiro compareceu este venres no Consello das Mareas ao inicio do encontro e ofreceu a súa versión dos feitos para logo ausentarse e recibir posteriormente a decisión adoptada por ese órgano. Tras Paula Quinteiro, o seguinte integrante da lista pontevedresa de En Marea nas eleccións galegas de 2016 é Xoán Hermida, un dos dirixentes de Marea Pontevedra. Se a organización optase por manter o equilibrio entre homes e mulleres no seo do grupo cabería a posibilidade de que chegase á Cámara a sétima integrante da lista, Julia Torregrosa, ligada a Podemos.


Summary: Un dos acertos desta peza é confiar na intelixencia das persoas lectoras, ofrecendo case unha ollada documental sobre o tortuoso camiño do abuso e da exclusión que poden chegar a sufrir as persoas novas.

Tito Pérez debuta no xénero da novela despois de ter dado á luz varios monllos de relatos marcados polo ton realista e a vinculación aos escenarios urbanos dos bairros coruñeses. E neste sentido, O grupo é unha obra na que continúan eses elementos. Mesmo sen ser central para a trama farásenos evidente que é unha zona moi concreta da capital coruñesa a que serve de escenario, con referencias que falan tamén dos xeitos sociais que determinadas desas pertenzas poden chegar a xogar. Porén, pode que o máis interesante desta primeira novela sexa o desenvolvemento dun estilo baleiro de artificios, que sabe facer xogar a sinxeleza e o descritivo como unha virtude, creando unha narración áxil e efectiva. O grupo / Tito Pérez / Medulia / 2021 / 137 páxinas / 14,90 euros A perspectiva que nos ofrece Tito Pérez é case a reconstrución sociolóxica da vida dun rapaz en plena adolescencia, enfrontado ao desexo de encaixar no colectivo e, especialmente, nun conxunto de rapaces que deciden venderlle cara a súa aceptación no grupo. Trátase, por tanto, dunha trama que acontece principalmente nese submundo das relacións entre rapaces varóns dunha determinada idade, un escenario enormemente xerarquizado e onde a descuberta da sexualidade convive cos flirteos coas drogas ou o crime de baixa intensidade. Unha historia que, aínda que nunca se fai explícito, identificamos cos usos dunha mocidade de hai varias décadas, seguramente moito máis afectada por problemas como o abuso por parte dos iguais que nin tiñan nome nin acababan de considerarse máis que "cousas de rapaces". A trama lévanos a acompañar as desventuras de Xaime, o protagonista, como se nos asomásemos ao seu día a día, a maioría das veces co relato de cuestións relevantes para a historia principal, aínda que pode que nos preguntemos ao final se todas elas presentan a mesma importancia ou se non podía terse mellorado o seu equilibrio para conseguir un final máis climático. É fácil, abordando este tipo de cuestións, acabar caendo no relato moral, e este é un perigo que acompaña á novela desde o principio pero que o autor consegue esquivar case por completo. Máis aló das tendencias de educación explícita sobre temas sociais, que cada vez abundan máis na literatura galega, hai cuestións nas que é case redundante tomar partido e este é un dos acertos desta peza: confiar na intelixencia das persoas lectoras, ofrecendo case unha ollada documental sobre o tortuoso camiño do abuso e da exclusión que poden chegar a sufrir as persoas novas nestes contextos, dando tamén unha visión da súa persistencia no tempo.