Summary: CON VÍDEO Unhas dúas mil persoas reclaman "transparencia, mediación do Consello Galego de Relacións Laborais e que se cumpra o mandato parlamentario" de poñer fin á "discriminación da Xustiza galega" co apoio de toda a oposición galega O persoal da Xustiza xa perdeu preto de 1 millón de euros en soldos na folga, á que se unen os forenses

O persoal da Xustiza xa perdeu preto de 1 millón de euros en soldos na folga, á que se unen os forenses "Resistencia". Foi unha das palabras máis repetidas este sábado polas rúas do centro de Santiago na manifestación coa que o persoal da Administración de Xustiza que acumula xa máis de dúas semanas en folga indefinida quixo advertir á Xunta de que non está disposto a dar "nin un paso atrás" nas súas reivindicacións de "equiparación" das súas condicións laborais coas do funcionariado que exerce funcións semellantes noutros puntos do Estado. Despois de días de mobilizacións espalladas por todo o país o esforzo mobilizador trasladouse á capital galega cunha marcha que foi secundada de xeito masivo polo persoal chamado a acudir. Arredor de dúas mil persoas -o total do colectivo atinxido non chega ás 3.000-, avaladadas por todos os sindicatos do sector e tamén por todas as forzas da oposición galega, marcharon polo centro santiagués coa cor negra como predominante. As peticións de dimisión do vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, e mais do director xeral da Función Pública, José María Barreiro, foron constantes nunha manifestación na que a ruptura das negociacións estivo máis que presente. Os responsables gobernamentais, aseguran os representantes do comité de folga, convidáronos a marcharen a outras comunidades autónomas se non concordan coa oferta que formula a Xunta. "Que emigren eles!", exclaman. Despois de que, nos últimos días, o propio presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, dubidase do carácter democrático da protesta e outros cargos do PPdeG mesmo atribuísen as mobilizacións a motivos diferentes dos laborais, o persoal advirte de que non está disposto a pasar por un conxunto de "vagos e maleantes", toda vez que só están a esixir "dignidade" en ámbitos como o salarial, pero tamén no que atinxe aos descontos por baixas laborais, as incapacidades temporais ou os recortes de persoal dos últimos anos. Feijóo, Rueda e Barreiro acúsanos de pretenderen só gañar máis diñeiro e iso, aseguran, é tanto como "mentir". Este mesmo domingo, Rueda insistiu nunha entrevista en Radio Galicia en acusar os sindicatos de tomar como "reféns" os cidadáns. "Manexo cartos de todos os galegos e polo tanto non podo facer todas as cousas que nos piden os sindicatos. Eu creo que a maioría da xente o entende", dixo durante unha entrevista. O persoal pregunta na manifestación polos "cartos roubados" nos períodos de incapacidade laboral / Praza Pública "Menten, menten e menten", ecoou no remate da manifestación, na Praza da Quintana, no que o persoal tamén subliñou que a súa vontade non é outra que "negociar", pero sen "sicarios políticos", din en referencia ao director xeral. "Non queremos que nos envíen á emigración; queremos transparencia, mediación do Consello Galego de Relacións Laborais e que se cumpra o mandato parlamentario" de poñer fin á "discriminación da Xustiza galega". "Queremos transparencia, mediación do Consello Galego de Relacións Laborais e que se cumpra o mandato parlamentario" de poñer fin á "discriminación da Xustiza galega", reclaman O presidente Feijóo, afirman, non é "ninguén" para "falar de xustiza social", menos aínda despois de tentar "enfrontar" o persoal en folga cos sectores máis "desfavorecidos" da sociedade, reprochan, en referencia ás declaracións nas que o titular da Xunta censurou as súas reclamacións salariais mentres "moitos galegos cobran menos de 1.000 euros ao mes". "Foi vostede -din ao presidente- quen abandonou á súa sorte a milleiros de familias galegas" durante a crise. "Se quere solucionar o conflito, comece por dicirlle a Alfonso Rueda que non minta", resaltan; "a vostede -conclúe- non lle admitimos unha soa lección democrática nin de dignidade". Apoio de toda a oposición e resposta da Xunta Os líderes das forzas da oposición galega participaron xuntos na manifestación / Praza Pública En Marea, PSdeG e BNG instan o Goberno a abandonar a "chulería" e atender as "lóxicas" reivindicacións do persoal Maletas para simbolizar que a Xunta os empurra a emigrar e un enorme ataúde como parodia da "morte" da Xustiza en Galicia puxeron cores entre as vestimentas negras nunha manifestación na que o persoal recibiu o apoio das tres forzas da oposición galega, que marcharon xuntos por tras da mesma pancarta. O voceiro de En Marea, Luís Villares, coida que as reivindicacións do persoal en folga, ademais de "lóxicas", son "xustas", toda vez que reclaman que a Administración xudicial sexa máis "áxil". Cabe preguntarse, sinala Villares, por que o PP non ten "interese" en que a Xustiza non poida funcionar mellor; mentres, afirma, En Marea "quere estar" co persoal e seguirá a esixir ao Goberno que "atenda as súas reivindicacións, como acordamos por unanimidade no Parlamento". Pola banda do PSdeG o seu secretario xeral, Gonzalo Caballero, considerou que fronte aos ataques da contorna do PP ao persoal en folga cómpre salientar que se a Xustiza segue "paralizada" é por mor da "incompetencia" de Rueda. "A Xustiza necesita unha solución" e debera ser o presidente quen se puxese á fronte das negociacións, resalta o líder socialista, quen lamenta que Feijóo teña "outras prioridades, en clave máis persoal ou de partido". Mentres, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, recomenda a Feijóo deixar a "chulería e a prepotencia" que "enquistan" o conflito na Xustiza; "ninguén fai folga por deporte", evidencia a nacionalista, e por iso o Goberno debera deixar de "taponar as saídas" á folga e comezar por aceptar a mediación do Consello Galego de Relacións Laborais. Remate da protesta, na Praza da Quintana / Praza Pública Ante esta mobilización, á que tamén se sumou a voceira en Galicia de Ciudadanos, a edil lucense Olga Louzao, a Xunta confirma unha nova convocatoria da mesa de negociación para o vindeiro luns. Ata o momento, segundo cifras dos propios sindicatos, a folga na Administración de Xustiza provocou a paralización duns 7.000 xuízos. Mentres, o salario perdido polo persoal durante os días da mobilización rolda xa o millón de euros.


Summary: A Federación Rural Galega (Fruga) considera inxustificada esta imposición unilateral e exixe una negociación entre granxas e industria.

En tempos de emerxencia sanitaria e aumento do consumo de leite algunhas industrias do sector procuran saír beneficiadas. É a denuncia que realiza a Federación Rural Galega (Fruga) após recibir queixas de perto dun cento de explotacións lácteas. Segundo a organización agraria, gandeiras e gandeiros da Galiza, produtoras de leite ecolóxico, están recibindo toda unha serie de comunicacións e ofertas para os futuros contratos lácteos, nas cal se observan unha baixa de 3 céntimos de euro por litro. Na actualidade só hai dúas industrias que comercializan este tipo de produción: Lactalís e Leite Celta. Por este motivo desde Fruga sinalan que "unha vez máis as ganderías deste tipo de produción vanse ver afectadas por unha baixada inxustificada, que só responde aos intereses destas dúas industrias". Estratexia das industrias Explican que "cando non existía este tipo de produción, estas empresas dedicáronse a fomentala e unha vez conseguido o seu obxectivo que non era outro que cubrir as súas necesidades de mercado, agora optan por impor uns prezos de forma unilateral". A estratexia destas grandes industrias denunciada pola Fruga consiste en que elas "fixan os prezos de forma unilateral e ás granxas só nos queda a opción de asinar o que nos poñen riba da mesa, porque do contrario deixarían de nos recoller a nosa produción". Produción fundamental para o agro galego O leite ecolóxico tivo un aumento considerábel nos últimos anos. Desde Fruga sinalan que a razón é "a importante demanda que está a ter entre consumidoras e consumidores". Relatan que este tipo de producións "son de suma importancia no agro galego, tendo en conta, que as condicións físicas e climatolóxicas de Galiza, préstanse para o desenvolvemento da gandería ecolóxica". A baixada de prezos proposta pola industria é "inxustificada" para Fruga e aseguran que prexudica as ganderías inscritas no Consello Regulador de Agricultura Ecolóxica (Craega).


Summary: Caxade pecha un extraordinario ano co Premio Opinión ao mellor artista despois de ter publicado o seu primeiro álbum "A Dança dos Moscas" (Discos da Máquina). "Sotaque" de Xosé Manuel Budiño fíxose cos outros dous premios, o de mellor disco do anos e mellor tema orixinal.

O primeiro traballo de Caxade converteuse na grande revelación da tempada que lle vale agora o ser escollido como mellor artista nos Premios Opinión que se entregaron a noite da sexta feira na Coruña. ""A Dança dos Moscas", editado polo selo cooperativo "Discos da Máquina" esgotara en só o mes a súa primeira tirada e conseguira o aplauso da crítica e do público. A musicóloga Dorothé Schubarth foi galardoada co premio "Andaina Senlleira" polo seu traballo na recollida de pezas tradicionais nos anos setenta e comezos dos oitenta. Renovador da música tradicional, como mostrou coa interpretación da noite como compoñente do grupo Pel de Noz, Alonso Caxade recibiu o premio cunha intervención na que pulou por unha tradición que estea presente nos novos ritmos, conservando a súa esencia e a súa riqueza musical. Xosé Manuel Budiño recibiu dous dos premios da noite, o de mellor traballo polo seu disco "Sotaque" e o de mellor canción orixinal por "Déixame adiviñar", tema no que tamén participou o actor Carlos Blanco e que interpreta no disco o portugués Antonio Zambujo. Os premios do folk galego que cada ano convocan á música de raíz na Coruña entregáronse nun acto no que tamén se sentiu a música de Anxo Pintos e Serxo Ces, o cuarteto Saiva Nova e o gaiteiro Pablo DeVigo.


Summary: A crise financeira provocada por este modelo de crecemento que favorece ao capital financeiro foi aproveitada polas elites políticas para impoñer durísimas políticas de axuste fiscal e rebaixa salarial que castigan directamente as clases populares

Como xa sinalara nun artigo anterior a crise financeira (2008) deixou en evidencia que si España, e con ela Galiza, tiña un problema de débeda ese era de débeda privada que non pública. Por esas datas a débeda total calculada ascendía a 4,3 billóns de euros –equivalentes, aproximadamente ao 400% do PIB deses anos-. Dese monto a maior cantidade -3,6 billóns de euros- correspondía a unha débeda privada que equivalía ao 335% do PIB e que representaba o 83,75% do toda a débeda. Velaí confirmado que cando estourou a crise financeira o grande problema financeiro de España, en con ela Galiza, era a enorme débeda privada que se acumulara basicamente co gallo do boom inmobiliario. Unha realidade que as elites económicas e mediatices mantiveron silenciada para poñer o acento na débeda pública polas razóns apuntadas en artigos anteriores e que teñen que ver coas políticas que se querían aplicar e que coñecemos co nome de "austericidio". Non sómente se lle ocultou a cidadanía que o principal problema financeiro era a débeda privada senón que ademais se lle mentiu sobre a real natureza da mesma. Así e, apoiándose no segredo bancario, os poderes públicos e mediatices ocultaron que non tódalas débedas privadas tiñan a mesma relevancia centrando a atención na débeda das familias cando a débeda privada mais elevada era a dos bancos quen tiñan case o 40% daquela (1,4 billóns de euros). Sendo a débeda das familias a menor de tódalas débedas privadas (27,75%) con un peso equivalente ao 90% do PIB (1 billón de euros). Nembargante esta distribución das débedas privadas non debemos menosprezar a grande relevancia de tal endebedamento das familias, moi especialmente pola situación de vulnerabilidade en que quedaron moitas delas –o número de desafiuzamentos en Galiza dende que estourou a crise financeira supera con moito os 2.000 anuais: 2.500 no ano 2017- Como se chegou a tal situación?. Para mellor comprender como foi posible tal endedebamento hai que ter en consideración que o capitalismo actual está na fase de dominación do capital financeiro. Que por tanto se desenvolve segundo as necesidades de acumulación do mesmo. Un réxime de acumulación que deriva nun modelo de crecemento económico baseado no endebedamento que remata estendéndose a tódolos ámbitos -públicos e privados- da sociedade. Un endebedamento que no caso privado das familias viuse favorecido pola caída dos salarios reais, un salarios que levan tempo medrando moi por baixo da produtividade. Como xa expliquei en artigos anteriores o peso dos salarios reais na riqueza nacional en España, e Galiza, non parou de caer estando nos niveis mais baixos de sempre. Uns salarios que na súa caída arrastraron ao consumo e o aforro que son indispensables para o crecemento económico, creando así un grave problema. Problema que se intentou paliar acudindo ao endebedamento hipotecario quen se constituíu así nunha das principais fontes de ganancia dos bancos (xuros e comisións) pero que fixo medrar a débeda das familias como nunca o fixera (115% da renda dispoñible como media en España: ano 2007). Se a caída dos salarios foi o motor que impulsou o endebedamento, a gasolina foi a política de moi baixos xuros posta en marcha polo BCE (Banco Central Europeo) segundo a senda marcada pola Reserva Federal dos USA. Unhas políticas de baixos xuros que se viu facilitada pola abondosa liquidez de que daba sinais o mercado financeiro mundial. Unha abondosa liquidez e unha política de baixos xuros que disparou o mercado interbancario, quen a súa vez provocou o grande endebedamento dos bancos como por caso os españois e galegos. Deste xeito si a débeda dos fogares e a das empresas medrou de xeito desmesurado a débeda dos bancos fíxoo tamén e en maior medida –a débeda bancaria española chegaría a multiplicarse por 10-. Unha situación que derivou, como xa sinalei, nun elevadísimo apalancamento dos mesmos que aguilloado polas múltiples titulacións das débedas crearon un enorme risco sistémico que rematou estourando nunha crise financeira sen precedentes (2008). Endebedamento bancario que, todo hai que dicilo, no caso das Caixas de Aforro fora estimulado en moitos casos por unhas autoridades rexionais e locais fortemente comprometidas con empresas construtoras que tamén apostaran polo crecemento en base ao endebedamento –crecemento especulativo- e que remataron así igualmente moi endebedadas. Deste xeito o crecemento por endebedamento privado finou en España, e en Galicia, nun endebedamento xeral privado –bancos, empresas, familias- e público -administracións públicas- neste caso por mor de que os gobernos asumiron como propias as débedas privadas dos bancos e de moitas grandes empresas construtoras. Unha evidencia que viu a confirmar o repetidamente sinalado ao longo destes artigos: España, e con ela Galicia, tal e como sucedeu en outros estados occidentais, adoptou un modelo de crecemento económico sustentando no endebedamento privado que remataría nunha enorme crise financeira que deixaría ao descuberto un endebedamento xeral. Un endebedamento que impulsado polo capitalismo financeiro e protexido polos poderes públicos. supón unha enorme estafa as maiorías cidadáns. Unha enorme estafa, xa que a crise financeira provocada por este modelo de crecemento que favorece ao capital financeiro foi aproveitada polas elites políticas para impoñer durísimas políticas de axuste fiscal e rebaixa salarial que castigan directamente as clases populares –desemprego, desigualdade, deterioro dos servizos e as transferencias públicos-. Políticas que, por outra parte, transformaron a crise financeira nunha longa recesión económica que disparou a débeda pública. Políticas que seguen vixentes, aínda cando a situación económica xa non é de recesión. Políticas que, nembargante, non foron quen de estabilizar o sistema bancario. A pesar do segredo bancario hai fundadas sospeitas de que os niveis de apalancamento seguen sendo moi elevados. Por si isto non fora suficiente os bancos españois aínda contan cun elevado índice de morosidade e de activos danados pola crise financeira -100.000 millóns de euros en créditos morosos e inmobles-. Elementos todos eles que colocan a maioría da banca española nunha situación de clara vulnerabilidade que presaxia novas crises bancarias, novas débedas privadas e , xa que logo, novas estafas. Publicidade


Summary: O ministro belga de Inmigración afirma que "non é algo irreal" que se dea a posibilidade.

Bélxica considera factíbel a posibilidade de conceder asilo político a Carles Puidgdemont. Así o indicou o ministro belga de Inmigración, o flamengo Theo Francken, que non desbotou esta opción de o demandar Puigdemont ante a posibilidade de non reibir "un xuízo xusto". En declaracións á cadea belga VTM, o ministro di que este escenario "non é algo irreal". "Está claro que iso nos levaría a unha situación diplomática co goberno español", recoñece o ministro, que insiste en que, "por lei", é posíbel solicitar asilo en Bélxica. En caso de chegar a esta situación e que Puigdemont presente a solicitude, "estudiaríase como todas as solicitudes de maneira obxectiva, correcta e independente".


Summary: O candidato popular, Núñez Feijóo, anunciou nun acto electoral en Foz que o ministro de Industria xa asinou a orde para que Alcoa manteña o prezo pola electricidade

José Manuel Soria, ministro de Industria, xa asinou" a orde para manter o mesmo prezo de enerxía para Alcoa". O candidato do PP, Núñez Feijóo, aproveitou o mitin popular en Foz esta quinta para facer o anuncio e fíxoo momentos antes de manter unha xuntanza con representantes de traballadores da factoría de San Cibrao. Feijóo afirmou que Alcoa seguirá, pois, a pagar a mesma tariga que até o de agora e non se verá afectada, pois, polo novo marco enerxético que aumenta o prezo da electricidade. Esta era a demanda que tanto dirección de Alcoa como cadro de persoal viñan defendendo desde hai meses, con mobilizacións na Mariña, A Coruña e outras partes do país- A factoría de San Cibrao da emprego directo a 2.000 persoas e representa pola volta do 35% do PIB da provincia de Lugo. A dirección da empresa levaba tempo advertindo que de non manter unha tarifa eléctrica competitiva corría o risco de non poder manter a actividade na comarca. Cautela O anuncio de Feijóo en plena campaña foi collido con cautela por representantes dos traballadores, que sinalan que a mesa xera ilusión mais prefiren esperar a ter coñecemento oficial "e con papeis". Neste sentido, manifestan a súa esperanza de que non se trate doutro caso Pemex.


Summary: Os desafiuzamentos aumentaron un 28% entre o 2017 e o 2018. Os desaloxos practicados descenderon no conxunto do ano, en parte polos efectos da folga na Xustiza, pero no cuarto trimestre recuperaron o nivel dos peores momentos da crise.

Nos peores momentos da crise producíanse sete desafiuzamentos cada día en Galicia e outros tantos desaloxos de vivendas. Máis de 200 cada mes, ao redor de 2.500 por ano. A situación, hoxe, está por debaixo deses niveis, pero os datos feitos públicos polo TSXG este venres amosan que o número de execucións hipotecarias se situou en 2018 no seu nivel máis elevado dende o 2015. Houbo un total de 1.323, un 28,7% máis que o ano anterior. Pola contra, no conxunto de España os desafiuzamentos descenderon un 9% en 2018.No primeiro trimestre, coincidindo coa longa folga no sector da Xustiza, as execucións hipotecarias foron 288, pero nos tres trimestres seguintes superaron os 300 (391, 301 e 343).Mentres, o número de lanzamentos practicados en Galicia no conxunto do ano foi 1.709, o que supón un descenso do 31,4% con respecto aos 2.493 de 2017. Con todo, nestas cifras inflúe poderosamente o efecto da folga, que reduciu notablemente a cantidade de lanzamentos no primeiro e segundo trimestre. De feito, o cuarto trimestre producírone un total de 645, máis de sete por día, regresando aos niveis dos peores momentos da crise económica. O final de 2018 foi o peor cuarto trimestre de ano dende o 2014.A maioría dos lanzamentos seguen sendo motivados polo impago do alugueiro (481 nos últimos 3 meses), triplicando os que se deben a execucións hipotecarias (135).


Summary: En inglés, francés, euskera, ruso, alemán.. e, por suposto, en español. Mais o galego non figura por ningures no cartaz posto no servizo de Hematoloxía. Denúnciao A Mesa.

"Se ruega guarden silencio". E así até en 21 idiomas: euskera, francés, árabe, ruso.... Mais non en galego. O idioma propio da Galiza non aparece no cartaz posto nun dos corredores do HULA de Lugo para demandar silencio. O cartaz de advertencia non é oficial mais para A Mesa pola Normalización Lingüística, o Sergas debería de ter coidado de que nas súas instalacións non se vulneren os dereitos lingüísticos e debe protexer o galego. No HULA, en Lugo, hai un cartel que pide silencio en 21 linguas... e ningunha delas é o galego! O SERGAS pertence á @Xunta, que -máis unha vez- non só abdica da súa responsabilidade de protexer a nosa lingua, senón que é precisamente quen máis vulnera os nosos dereitos pic.twitter.com/TEnNuGbo9l— A Mesa Normalización Lingüística (@amesanl) July 31, 2019


Summary: Despois de anos agardando polo documento, o sector forestal ve como a Xunta dá os primeiros pasos para contar cun Inventario Forestal.

Poucas decisións se poden tomar nunha materia se non se ten coñecemento claro do punto de partida. E cantos máis datos se teñan e canto máis precisos sexan, mellor. De aí que o Inventario Forestal sexa aínda a día de hoxe unha das reivindicacións históricas do sector forestal galego. Após varios anos de desleixo por parte dos gobernos do PP e da dirección xeral de Montes, capitaneada por Tomás Fernández Couto e agora dividida en dous, a Xunta botou onte a andar unha comisión mixta coas universidades de Compostela e Vigo para confeccionar este documento, vital para a planificación forestal da Galiza. No transcurso do encontro, que se realizou por videoconferencia e que estivo presidido polo director xeral de Planificación de Ordenación Forestal, José Luis Chan, quen asumiu parte das funcións en mans de Fernández Couto durante varios lustros, a Xunta mailas universidades revisaron as principais tarefas programadas para 2020, moitas delas relacionadas coa metodoloxía que se vai empregar para o inventario, en especial a determinación de estratos e variábeis principais, así como o desenvolvemento da infraestrutura de datos, metodoloxía de clasificación e sistema de detección de cambios. Como apuntan desde a Consellaría de Medio Rural nun comunicado, o obxectivo final do Inventario Forestal Continuado é facer un seguimento do estado da cantidade e da situación das masas arboradas e, por outra banda, crear unha estratexia de apoio ás decisións en materia de política forestal mediante un sistema de monitorización forestal continuado. Servirá, pois, entre outras cousas, para determinar o avance real do eucalipto e as medidas a tomar ao respecto. O orzamento total para o desenvolvemento deste convenio entre a Xunta e as universidades de Compostela e Vigo ascende a 640.000 euros, dos que 574.000 proceden da Consellaría de Medio Rural e os 68.000 restantes das universidades.


Summary: O voceiro de AGE protagoniza o inicio da IX Lexislatura nunha sesión que reelixiu a Pilar Rojo como presidenta da Cámara coas protestas dos afectados polas preferentes como pano de fondo

Non era novo nestas lides pero si era a gran novidade da xornada. E non defradou a quen agardaba que fose o gran animador da xornada. Xosé Manuel Beiras regresaba este venres ao Parlamento, agora como voceiro da Alternativa Galega de Esquerda (AGE) e logrou capitalizar unha sesión na que, tradicionalmente, todas as olladas son para a persoa elixida para presidir a Cámara, neste caso a popular Pilar Rojo. AGE comezou a xornada unha hora antes do inicio oficial, coa formación dun "cortexo cívico" no que simpatizantes da formación acompañaron os membros do seu grupo parlamentario dende unha praza próxima ao Pazo do Hórreo, este venres blindado por policías antidisturbios que vixiaron con igual desdén a comitiva encabezada por Beiras e Yolanda Díaz e ás persoas afectadas polas preferentes das antigas caixas, que se manifestaban en compaña de deputados do BNG. Entre bandeiras galegas con estrela e da II República española os deputados e deputadas de AGE franquearon os accesos ao recinto parlamentario -previo intercambio de pareceres de Beiras cos axentes- onde membros do resto de grupos os acolleron con desigual actitude: dende a entusiasta aperta do socialista Francisco Caamaño ao histórico nacionalista á fría corrección dalgúns representantes do PP ou do Bloque. Co primeiro titular xa gañado na rúa Beiras non desaproveitou a "conxunción de circunstancias biolóxicas e cronolóxicas que dan lugar a que eu sexa o máis vello" dos deputados e, como presidente da Mesa de Idade -persoas encargadas de dirixir o pleno ata que se elixen os órganos reitores-, evitou que esta "efémera situación" fose un mero trámite. "Non me resisto a confesar que tiven que vencer a malsá tentación de declarar disolta esta Cámara e provocar a convocatoria de novas eleccións, coa convicción de que os resultados serían diferentes aos do 21 de outubro", expuxo dende o máis alto do hemiciclo, mentres nos escanos o abano de sensacións abranguía dende o riso e o sorriso ata a contrariedade. "Non se alarmen, é unha brincadeira non propia de min pero si propia d'Un ollo de vidro", de Castelao. "Tampouco o tomen como unha provocación", ironizou, xa que "non pretendo que o señor Núñez se frustre nos vindeiros días e non poida renovar a súa presidencia do Goberno, aquilo que eu malsamente chamara brigada de demolicións, limpeza étnica e ecocidio". "Retíroo, por non ofender", brincou. Co titular gañado xa na rúa, Beiras non desaproveitou a oportunidade de presidir a Mesa de Idade e evitou que esta "efémera situación" fose un trámite "Abusando desta condición" de ser "o máis senior", Beiras concluíu o seu inesperado discurso "exhortando" os presentes a cumprir un "triplo reto". Que o Parlamento sexa "a institución sobranceiera da xerarquía dos tres poderes", que o lexislativo galego sexa "unha auténtica Cámara de representantes" para "que non poidan dicir de nós iso que foi tan voceado, de 'non nos representan". E por último, "practicarmos a ética como fundamento da política". Pilar Rojo, presidenta dunha mesa bipartita A derradeira tarefa de Beiras como presidente accidental foi a de dirixir as tres votacións para elixir a Mesa do Parlamento, cunha papeleta de distinta cor "como nos países africanos despois da descolonización", cando nas eleccións tamén se empregaban cores "porque había moito analfabeto". Retrancas aparte, foi nesta votación na que se concretou o xa anunciado, isto é, a composición bipartita do principal órgano de dirección do Parlamento. Corenta votos a favor -e un anecdótico voto nulo dun membro do PP non identificado- reelixiron a Pilar Rojo como presidenta e as dúas seguintes votacións designaron a Miguel Santalices (PP) como vicepresidente primeiro, a Marisol Soneira (PSdeG) como vicepresidenta segunda, situaron a José Manuel Balseiro (PP) na secretaría e a Concepción Burgo (PSdeG) na vicesecretaría. O BNG prometeu "por imperativo legal" e algúns membros de AGE apelaron aos seus ideais "republicanos" Tras a elección Beiras retornou ao seu escano no grupo de AGE, situado entre o PSdeG e BNG, e Rojo, xa como presidenta, dirixiu a promesa ou xuramento dos deputados, desta volta con actitudes máis variopintas que noutras ocasións. Á tradicional contaxe de "xuro" e "prometo" entre deputados populares e socialista uniuse nesta ocasión a aposta dos sete representantes do BNG, que prometeron "por imperativo legal" e se "comprometeron a defender os dereitos sociais e nacionais do pobo galego". Pola súa banda, Beiras "prometeu e xurou defender en calquera caso os dereitos do pobo galego" e os deputados de AGE que son ademais membros de Esquerda Unida apelaron ás súas "conviccións republicanas". Dous deles, Xabier Ron e Ramón Vázquez, nin prometeron nin xuraron, senón que "acataron por imperativo legal". O himno galego, máis besbexado que cantado e con algúns puños en alto, puxo fin ao inicio a unha constitución do Parlamento na que o grupo maioritario pasou desapercibido, mentres o resto navegaban entre a novidade, a sorpresa, a estupefacción ou o intento por adaptase a un novo rol. A seguinte cita parlamentaria xa será máis clásica e terá como argumento a investidura de Alberto Núñez Feijóo como presidente.


Summary: Edelmiro López Iglesias, profesor de Economía Aplicada na Universidade de Santiago de Compostela (USC), prosegue o ciclo de análises de 'Nós Diario'.

Neste artigo queremos chamar a atención sobre tres feitos que se constatan na dinámica da economía galega na última década: a baixa taxa de investimento, o equilibrio da balanza comercial e a saída de aforro. Trátase de tres feitos relacionados e que, como tentaremos argumentar, son relevantes para o presente e sobre todo para o futuro. Baixa taxa de investimento Desde a perspectiva da demanda, o dinamismo dunha economía depende de tres compoñentes: consumo, investimento e demanda neta do exterior (diferenza entre os bens e servizos que vendemos e os que compramos a outros países). Dos tres compoñentes, o investimento xoga un papel decisivo polo seu duplo rol: a curto prazo a produción dos bens de capital tira da demanda e, ao tempo, a incorporación deses bens aos diferentes sectores e empresas contribúe a reforzar a capacidade produtiva a medio e longo prazo. Pois ben, os datos para Galiza mostran unha evolución preocupante nos últimos 15 anos. A taxa de investimento (a súa porcentaxe sobre o PIB), que chegara a superar o 30% en 2006-2007, reduciuse á metade durante a crise iniciada en 2008 até limitarse ao 15,7% en 2013. Despois, esta taxa case non se recuperou nos anos de crecemento económico de 2014 a 2019. E o impacto da crise da Covid-19 fixo que baixase de novo, até situarse en 2021 no 15,4%. Na última década a economía galega mantén unha baixa taxa de investimento, inferior á media española e da Unión Europea En suma, na última década a economía galega vén mantendo unha baixa taxa de investimento, inferior á media española e da Unión Europea. Este dato di moitas cousas: debilidade da iniciativa privada, limitada confianza do empresariado nas políticas aplicadas e no futuro do País, ausencia dun impulso do investimento público. Con esas taxas de investimento dificilmente Galiza pode afrontar os retos que sempre se mencionan: reindustrialización, innovación, dixitalización, transición ecolóxica... Equilibrio da balanza comercial e saída de aforro A caída da taxa de investimento orixinou unha importante mudanza nas nosas relacións económicas externas. Durante a fase de expansión económica, 1995-2007, Galiza rexistraba un elevado déficit comercial (comprabamos ao resto do Estado e nos mercados internacionais máis do que vendiamos). O déficit chegou a superar o 10% do PIB. Isto non significa que "vivísemos por encima das nosas posibilidades": ese déficit comercial era financiado pola entrada de transferencias correntes ás familias e de transferencias de capital (fondos do Estado e da UE). De tal modo que a balanza financeira (entrada e saída de aforro) estaba aproximadamente en equilibrio. A contracción da demanda interna a partir da crise de 2008-2013, debida sobre todo á caída dos investimentos, fixo que o saldo comercial mudara de forma substancial. Así, desde 2014-2015 Galiza ven rexistrando de forma continua un equilibrio e mesmo un superávit na balanza de bens de servizos (vendemos fóra tanto ou máis do que compramos). Isto en principio é algo positivo, porque mostra a capacidade da nosa economía para competir nos mercados externos. Pero ten unha implicación nada positiva: dado que seguimos rexistrando unha entrada neta de transferencias correntes e de capital (ao redor do 5% do PIB), como o conxunto da balanza de pagamentos está por definición en equilibrio, dedúcese que a economía galega está sufrindo unha saída neta de aforro todos os anos próxima ao 5% do PIB. Esta saída de aforro cabe pensar que se está producindo principalmente a través dos intermediarios financeiros: depósitos galegos que financian investimentos noutros territorios (no resto do Estado ou fóra de España). Un fenómeno que non é novo pero que se acentuou na última década, o que non pode desligarse das mudanzas no sistema financeiro. O que acabamos de expoñer, que se deduce das cifras macroeconómicas, aparece corroborado polos datos do Banco de España sobre depósitos e créditos nas entidades financeiras. En 2021 os depósitos bancarios ascendían en Galiza a uns 71.700 millóns de euros, mentres que os créditos limitábanse a 46.700 millóns. Polo tanto, o aforro canalizado por esta vía para financiar investimentos noutros territorios alcanzaba uns 25.000 millóns; un stock de aforro expulsado que equivalía ao 40% do PIB (o que produce anualmente a nosa economía). O saldo negativo créditos – depósitos mostra ademais un forte crecemento nos últimos anos, tendo pasado de 10.000 millóns en 2014 a 25.000 en 2021, un aumento duns 2.000 millóns anuais. En definitiva, a baixa taxa de investimento e a saída crecente de aforro son dous fenómenos relacionados que caracterizan a economía galega na última década. O debate sobre as medidas para reverter esta situación pode ser complexo, mais o diagnóstico non admite dúbidas.


Summary: Na fase 0 da desescalada o pequeno comercio e os estabelecementos de hostalaría reabren as súas portas con restricións. As profesionais da restauración amósanse máis partidarias da entrega de menús no local que da repertura cun aforo limitado. En tanto, as comerciantes confían en que a poboación aposte pola proximidade e as tendas de barrio.

No inicio desta semana, moitos dos carteis coas frases "fechado por motivo da COVID-19" ou "fechamos seguindo as recomendacións do Goberno" foron substituídos por reixas abertas, xel de mans e cubos do lixo na porta. Os sinais agora indican "unha única clienta por quenda". Na fase 0 do desconfinamento, ás farmacias, supermercados ou quioscos uníronse os pequenos comercios e algúns estabelecementos hostaleiros. Librarías, mercerías ou locais de arranxo de calzado ou roupa abriron as súas portas. As xornadas previas a esta etapa da desescalada aprobada polo Goberno estatal estiveron cheas de intercambios de mensaxes e pareceres nos grupos de mensaxaría e profesionais do comercio ou da restauración. Dúbidas, consellos, interpretacións do Boletín Oficial do Estado sucedéronse con rapidez. O restaurante na casa Jorge Gago, un dos socios do restaurante A Maceta en Compostela, apunta que nunca tanto falara con compañeiras e compañeiros do sector. Gago volveu ao local situado na rúa de San Pedro para ensaiar un novo menú adaptado ao servizo a domicilio. "Antes disto, puxemos á venda bonos que a clientela poderá gastar unha vez reabramos", explica en conversa con Nós Diario. A resposta das habituais chegou acompañada de mensaxes de ánimo e agarimo. Coma moitos na profesión, Gago amósase escéptico a unha apertura coa metade de aforo do local. Os custos que supón un servizo máis personalizado, unido aos cartos investidos en materiais de limpeza e equipamentos para manter a seguridade, dificultan esta posibilidade. Ademais, hai que sumar un contexto laboral adverso para boa parte da poboación, cuxo poder adquisitivo descendeu. No mesmo barrio sitúase o bar Pampín. O hostaleiro Alén Tarrío está detrás deste estabelecemento, que desde hai tres semanas, de quinta feira a domingo, ofrece o servizo de comidas a domicilio. Os menús do Pampín chegan aos fogares composteláns da man das súas traballadoras. Despois de solicitar un Expediente Temporal de Regulación de Emprego, Tarrío non quixo externalizar o reparto. Das cinco vinculadas ao negocio, dúas volveron para axudar na cociña e atender pedidos. Se ben a idea funciona, o seu impulsor amósase máis escéptico do seu impacto a longo prazo. A partir desta semana outros negocios farán o mesmo. Nin Gago nin Tarrío recomendan as présas á hora de recolocar manteis, pratos e xogo de cubertos de novo sobre as mesas. "Hai que ir con sentidiño, pouco a pouco", expón o segundo, que lembra que a día de hoxe séguense detectando novos casos da COVID-19. "Esta é unha catástrofe mundial, non podemos abrir e encher os locais", afirma. Ambos aférranse a unha clientela habitual coa que transcenderon a relación hostaleiro-comensal. Son "as de sempre" as que chaman para recibir os pratos dos seus locais preferidos. Vida nos escaparates A libreira Alejandra de Diego tamén confía no apoio da veciñanza para facer fronte ás dificultades presentes e futuras. Berbiriana, o estabelecemento que rexenta xunto a Cristina Barbeito, abriu esta segunda feira as súas portas. "A primeira cita que nos pediron por teléfono foi dunha clienta que dixo que tiña ganas de saír, que quería un pouco de normalidade", conta Diego. Este comercio foi un dos que se acolleu aos préstamos do Instituto Oficial de Crédito (ICO). "Estamos nerviosas, alegres e confiadas un pouco en que a xente apoie o pequeno comercio, mais sabemos que é moi complicado, agárdanos un ano e medio ou dous moi peludos", afirma Alejandra de Diego. En Compostela, a libraría Numax tamén abriu a porta, mentres que o cinema segue coas luces apagadas e as butacas baleiras. Irma Amado explica que antes da fase 0 da desescalada adheríronse a unha campaña da Confederación de Gremios e Asociacións de Libreiros para que as clientas puidesen apoiar as súas librarías de cabeceira. "Os importes das compras son canxeábeis agora", di, salientando a boa resposta do público. En Negreira, Victoria García decidiu levantar a persiana de Lúa Moda e volver montar o escaparate. "As veiñas agradecéronmo, porque é moi triste pasear pola vila e ver as luces apagadas e os escaparates baleiros", conta. Reabrir, engade, "dá algo de vida". "Así semella que volvemos un pouco á normalidade", apunta. Segundo as medidas ditadas polo Goberno estatal, os pequenos comercios teñen que prover de xel de mans ás clientas e as súas donas deben seguir os protocolos de seguridade, portando máscaras en caso de que o espazo impida gardar as distancias. "A clientela está moi concienciada", valora Cristina Díaz. Desde hai dez anos rexenta unha mercería na que tamén vende complementos e a súa clientela nútrese sobre todo dos obradoiros que imparte no local, agora suspendidos. "A semana que vén atenderei en horario preferente as clientas maiores", comenta Díaz, engadindo que quen chega con cita previa coñece de antemán as medidas de seguridade, entendéndoas e respectándoas. "O problema está máis en quen pasa pola rúa, ve o local aberto e quere entrar", matina, especificando que xa tivo que solicitar a un grupo de visitantes que abandonase a tenda. A semana de transición entre a fase 0 e a fase 1, que levantará varias das restricións, pode servir tamén para poñer os locais a punto. Este é o obxectivo de Eva Domínguez, comerciante no barrio compostelán de San Pedro. "Voume poñer como unha tola a limpar todo", asegura. Mononoke, a tenda que rexenta Domínguez, é un local pequeno de detalles e obxectos de artesanía. "Dubido eu que a xente veña", razoa ela engadindo que con todo decidiu ofrecer o servizo de venda con cita previa. Como moitos pequenos comercios, o seu carece dunha páxina web ou catálogo en liña. "Quen chamou estes días preguntando por certos produtos son veciños e veciñas do barrio que xa me coñecen", asegura ela. Esta comerciante de Compostela reclama medidas e protocolos máis claros. "No grupo de mensaxaría da zona cada quen dicía unha cousa diferente, as normas cambian dun día para outro e cuestións como a instalación dunha mampara exixen un investimento de cartos que non é doado cando levamos sen ingresar dúas semanas", expón. Máscaras e mechas Nos salóns de peiteado, as medidas como o xel para as mans únese o uso obrigatorio de equipos de protección para as profesionais. Clara Silva, perruqueira no seu propio local no concello de Ribeira, explica que entende a medida, mais que non é nada doado poñer unhas mechas coa máscara posta. A maior parte da clientela son mulleres maiores e cortar o cabelo e tinguir as peticións máis habituais. A axenda está completa ao longo de toda a semana. "Pero porque só podes atender unha persoa de vez", apunta a perruqueira Eva Pita desde o barrio coruñés dos Castros. O ritmo das mechas é lento, mais nos locais especializados en homes, como Amil Perruqueiros, a entrada e saída do local é máis frecuente. Os tintes non son petición común, e cada quince ou vinte minutos unha nova persoa senta na butaca. Pita inaugurou o seu salón de peiteado pouco antes do inicio da pandemia. Grazas á veciñanza o seu teléfono volveu sonar incluso antes de retomar a actividade. "O boca a boca fai moito", asegura ela. "


Summary: Os recentes triunfos da vilagarciá Jessica Bouzas devolveron ao deporte do tenis unha atención que non recibía desde a retirada de Lourdes Domínguez a finais de 2016, a pesar de que se trata dunha das disciplinas con máis prédica en territorio galego.

O tenis, en non poucas ocasións, é un deporte que na Galiza pasa por baixo do radar, quizais pola ausencia dunha gran figura mediática propia ou opacado por outras modalidades incluso menos populares, pois na Galiza, e con datos previos á pandemia da Covid-19, máis de 4.000 persoas o practican de modo federado, ao que habería que engadir un número indeterminado pero superior que xogan e aprenden esta histórica disciplina nalgunha das escolas ou clubs repartidos por toda a xeografía galega. Un deles é o Club de Tenis Cidade de Lugo, rebautizado neste 2021 como Clube de Tenis CDL, que desde o ano 2000 é un referente no deporte da raqueta na terra do mellor tenista masculino galego de todos os tempos, Óscar Burrieza, quen chegou ao posto número 126 do mundo no ránking da ATP e conquistou até oito títulos individuais. Lonxe da imaxe elitista que en ocasións pode transmitir un deporte que "eu de cativo xogaba atando unha corda entre dous farois", como lembra para Nós Diario entre risos o portavoz do club, Saúl Vérez, para practicalo só é necesario "ter ganas". "Nós entendemos que para xogar ao tenis só hai que querer, non é difícil pasalo ben. De feito, e a pesar de que hai xente que se queixa de que non hai infraestrutura abondo ou de que esta non está no mellor dos estados, cremos que a situación do tenis na Galiza é moi positiva, e máis aquí en Lugo, como demostra o feito de que parte dos mellores xogadores galegos sexan de aquí e que existan varios clubs moi potentes, como o das Termas, no que aprenden máis de 200 rapaces e rapazas", apunta. Asemade, Vérez incide en que, a pesar de exixir "moito traballo", o tenis é un deporte no que "é moi fácil pasalo ben", e pon como exemplo o seu propio club, que "non é máis que unha ferramenta para divertirse competindo, pois non deixamos de ser un grupo de amigos que nos xuntamos para facer o que máis nos gusta". A competencia co mundo do pádel A pesar de que desde o mundo do tenis se lanza repetidamente a mensaxe de que o pádel, un deporte primo irmán do tenis, "non é competencia, senón complementario" -en palabras do presidente da Real Federación Española de Tenis (RFET), o certo é que é innegábel que ten existido certo nivel de transición de xogadores de tenis ao puxante pádel, especialmente desde a súa popularización a inicios deste século. Para Saúl Vérez ese proceso é algo lóxico, pois "o pádel é un deporte que permite visibilizar resultados óptimos en moi pouco tempo, por iso tivo tanta aceptación, mentres que no tenis tes que traballar moito máis para alcanzar un nivel no que te divirtas". Non obstante, maniféstase na mesma liña que o responsábel da RFET ao considerar que o pádel non ten porque ser un rival do tenis. "Os que xogamos a tenis dicimos que no pádel nos aburrimos, mais o que pasa é que non se pode negar que existe xente que se cambiou porque se no noso deporte xa tes un nivel medio, no pádel non é complicado que sexas 'top", engade.


Summary: O Xulgado de Instrución nº2 de Ourense ditou un auto en que cita @s concelleir@s do bipartito que gobernaba na cidade en 2008 para explicaren por que esa obra non se sacou a concurso.

Entre o 26 e 28 deste mes os e as concelleiras que facían parte da Xunta de goberno local do Concello de Ourense en 2008 terán de declarar como imputad@s no Xulgado nº2 da cidade das Burgas. O motivo da comparecencia radica no proceso de adxudicación dunha obra de actuación nunha céntrica rúa da cidade naquel entón. Os membros desa xunta de goberno local terán que explicar ante o xuíz por que se seguiu o procedemento negociado e non se sacou a obra a concurso. Esta actuación foi adxudicada por algo menos de 60.000 euros. Naquela altura gobernaba o bipartito entre socialistas e nacionalistas. Entre as persoas imputadas por un posíbel delito de prevaricación están Francisco Rodríguez (ex-rexedor) e Agustín Fernández (actual alcalde socialista). Tamén están Marga Marín e Áurea Soto (concelleiras do PSOE), ben como o ex-concelleiro do BNG Andrés García. A denuncia por esta posíbel irregularidade foi presentada por Democracia Ourensana.


Summary: O Bloque lanza a súa precampaña europea cun encontro nacional no que apelou ao seu traballo nas institucións comunitarias para presentarse como a opción que só defende o país fronte ao "desperdicio" de apoiar forzas estatais, di Ana Miranda.

"Se o Bloque está, Galiza está". Como nos últimos procesos electorais, o BNG elixiu o formato da convención nacional para tensar o músculo da súa tropa no medio dun relaxadísimo ou case inexistente panorama preelectoral cara aos comicios europeos do 25 de maio. A formación frontista encheu con folgura o milleiro de localidades do compostelán Auditorio de Galicia para, en horario de sesión vermú dominical, presentar nunha mestura de festa e mitin as súas credenciais para recuncar cun escano en Bruxelas e Estrasburgo. "Fomos a voz de Galiza en Europa" e "a maioría dos galegos e galegas sabe do noso traballo", di a candidata, Ana Miranda. "Só resta traducir ese recoñecemento nun gran apoio electoral", proclama Con medio ollo posto nos demais actos preelectorais da xornada e poñendo a ferver as redes sociais -o encontro chegou a ser trending topic en Twitter, destacaron- militancia e dirixentes dispuxéronse a autoinfundirse folgos para a contenda. A empresa é calquera cousa menos doada: "zouparlle á troika e levantar o ánimo deste país", resume o portavoz nacional, Xavier Vence, quen saíu ao escenario ao son da nova sintonía da formación frontista, a cal se revelou máis efectiva nun acto de gran formato do que algúns dos presentes agardaban. O líder do Bloque marca o reto de "zouparlle á troika e levantárlle o ánimo ao país" Darlle unha malleira de votos "á troika" e "poñer unha alternativa para romper de verdade coa hiperglobalizacón neoliberal", en palabras de Vence, son as intencións que leva un BNG que, di Miranda, "non representa o pobo, é pobo", concretamente, unha "Galiza rebelde e rabuda". "Os partidos estatais, incluídos os que se din da esquerda rupturista, hoxe defenden Galiza, mañá Murcia e pasado, Andalucía". "Nós, só a Galiza", dende a esquerda, "sen ligazóns paternalistas" e sen necesidade de expedir "carnés de galeguismo", proclama Mirada. Abonda coa "coherencia de país". E nesa "defensa de Galiza comémoslles as papas ao PP e ao PSOE". Miranda: "Os partidos estatais hoxe defenden Galiza, mañá Murcia e pasado, Andalucía" Os Tres trebóns de Xurxo Souto foron a banda sonora ao vivo dun acto no que Miranda contrapuxo o seu traballo na UE e antes o de Camilo Nogueira, presente no escenario como membro da candidatura, co dos que teñen que "chamar a Rajoy, a Rubalcaba ou a Cayo Lara para saber se toca defender pobo galego". A pesca, as preferentes, o agro ou as situacións foron nestes anos as preocupacións do BNG en Europa, as mesmas nas que as demais forzas, asegura, ían "a remolque". Porque "o BNG defende os galegos e galegas, vótennos ou non nos voten", resume. Unhas eleccións "vitais" Entre lembranzas ás mobilizacións do nacionalismo político e sindical contra os efectos da entrada do Estado Español na antiga Comunidade Económica Europea o BNG pon o acento en que procura apoios para estar na UE e, unha vez alí, tentar mudala "sen intermediarios". "Nós queremos outra Europa -sinala Vence- e iso empeza pola soberanía", por iso "a nosa coalición se chama Os pobos deciden". Para o líder do Bloque as eleccións europeas son vitais "paro proxecto nacional" pero tamén, admite, para o propio BNG. Por iso apela a "mobilizar a todo mundo". O 25-M, agrega Miranda, debe ser "a primeira vitoria do BNG" logrando "que as urnas se enchan coa papeleta do Bloque, que pon BNG". Vence subliña que o Bloque non "perde o norte falando de alianzas dos pobos do sur" O escritor Suso de Toro, a militante feminista Victoria Louro, o afectado polas preferentes Xesús Domínguez, a xornalista Olalla Rodil ou a estudante Alba Castanedo foron algunhas das persoas encargadas de representar a composición da candidatura do "equipo da casa", o que, non "perde o norte" a falar de "alianzas dos pobos do sur", di Vence. Mentres o candidato do PP advirte de que apoiar forzas minoritarias é "desperdiciar" votos a candidata do Bloque identifica outro "desperdicio": "votarlle a forzas estatais que marxinan e ignoran sistematicamente o noso país". Ao remate do encontro a dirección nacionalista confesábase "cargada de enerxía positiva". "Imos gañar con ilusión e vontade", asegura Miranda.


Summary: Son as festas de San Lourenzo en Fornelos de Montes e o programa de celebracións deste ano recolle a presentación dun libro. Non é habitual que aconteza. Tampouco o libro. Trátase de Manuel Lueiro Rey. A liberdade ferida (Xerais), o volume homenaxe ao escritor que naceu nas terras que rega o río Oitavén.

Unha das primeiras imaxes que relatan a vida do escritor no volume Manuel Lueiro Rey. A liberdade ferida está tomada un 10 de agosto. Estamos no 1932 e o escritor, aínda novo, posa canda un grupo de amigos vestidos para a ocasión e con cara de felicidade. Tiña dezaseis anos e, daquela, vivía xa no Grove mais mantiña relación co concello no que nacera en 1923, un contacto que non perdería xamais. Nas festas parroquiais, nas que na torre da igrexa ondean as bandeiras de todos os países aos que emigraron as xentes de Fornelos, preséntase este día 9 o volume colectivo Manuel Lueiro Rey. A liberdade ferida. Para a veciñanza de Fornelos non é un acto calquera. Estará presidido polo alcalde, Emiliano Lage e contará coa presenza do presidente da Real Academia Galega, Xesús Alonso Montero, que regresa a Fornelos despois de que no verán pasado presidira a primeira homenaxe que ao escritor e tamén amigo persoal se lle tributou no seu concello natal, tarde de máis, case cen anos despois de que nacera neste territorio de montaña. Tamén participará Carme Carreiro, presidenta da AA.VV O Cruceiro da Laxe, verdadeira impulsora do recoñecemento a Lueiro na súa terra natal. Ramón Nicolás buscaba un libro que "lembrase, para as xeracións máis novas, o seu compromiso cívico, a súa obra literaria e o seu percorrido vivencial" O Salón de Plenos do concello é o lugar onde se celebrará o acto, na mesma praza na que se situaba a casa familiar do autor. O editor Manuel Bragado, o colaborador do libro Modesto Hermida e o coordinador Ramón Nicolás intervirán na presentación dun libro que contribúe ao recoñecemento persoal e literario de Manuel Lueiro Rey e nos achega á unha figura na que o compromiso persoal e político e o traballo literario se dan a man nunha aperta fonda. Máis de medio cento de colaboracións Que a figura de Manuel Lueiro Rey merece subir chanzos na súa consideración na nosa historia literaria contemporánea queda á vista nos traballos recollidos no libro. Algún deles reivindican para o autor un próximo Día das Letras Galegas e o seu nome comeza a se sentir nas nóminas de aspirantes que cada ano chegan á Academia. Coordinado polo crítico e investigador Ramón Nicolás, o volume recolle colaboracións de máis de medio cento de autores, escritores, investigadores e persoas con presencia na biografía do escritor. Os obxectivos que Ramón Nicolás describe no inicio do volume están cumpridos. Buscaba un libro que "lembrase, para as xeracións máis novas, o seu compromiso cívico, a súa obra literaria e o seu percorrido vivencial". De todo iso dan conta as súas máis de duascentas páxinas. A través de retratos de persoas que o coñeceron como Herminio Barreiro, Xesús Alonso Montero, Francisco Lores, Isaac Díaz Pardo, Gustavo Luca de Tena, Xosé Luís Méndez Ferrín ou o propio fillo Manuel Lueiro Lores achegámonos á figura do home de claro compromiso social, de ideario comunista que o levará á militancia do PC e de combate antifranquista que marcará a súa biografía. Coas achegas sobre a súa obra de Ramón Nicolás, Luis Mera, Fernández Rei ou Alonso Montero descubrimos pasaxes, algúns case descoñecidos, dunha traxectoria literaria singular que camiña entre a narrativa, a poesía e o xornalismo e que deixou páxinas aínda por descubrir, como o relato inédito ou o poema case descoñecido que se publican á maneira de peche do volume. Canda ese material, colaboracións literarias de escritores e escritoras renden homenaxe ao autor que dá nome a un premio de narrativa convocado desde O Grove e un novo premio de poesía que naceu o pasado ano en Fornelos. Anxo Angueira, Fran Alonso, Marilar Aleixandre, Rosa Aneiros, Xosé Carlos Caneiro, Ramón Caride, Delfín Caseiro, Francisco Castro, Xoán Carlos Domínguez Alberte, Vázquez Pintor, Xesús Rábade Paredes, Mariña Pérez Rei , Xosé M. Eyré, Inma López Silva ou Antón Lopo son algúns dos autores que renden tributo ao escritor que naceu entre os montes retratados en Manso. "Lueiro Rei nunca esqueceu a súa orixe e, cada ano, regresaba e a súa presenza recoñecíase en actos compartidos polos que habitan estas terras" Manuel Lueiro Rey marchou de Fornelos de Montes en 1923 para se dirixir ao Grove, concello ao que está vencellada boa parte da súa biografía. Aínda non tiña nin unha década de vida. Sen embargo, o seu concello natal aparece de novo trece anos máis tarde na súa cronoloxía vital. En setembro de 1936, Lueiro diríxese a Fornelos para se agochar da represión franquista e pasa a residir na casa dunhas tías ate maio de 1937, para logo se dirixir ao lugar de Portovilán -do mesmo termo municipal- xusto á beira do Río Oitavén. Un concello entón apartado do mundo, illado por uns montes que fan del o de maior chuvia de toda a península, mais, ao tempo, amábel para o escritor tiña que ser o mellor acubillo para fuxir das gadoupas do franquismo. Nunca máis Fornelos aparecerá de forma expresa na súa biografía, sen embargo, os viciños e viciñas do concello saben que Lueiro Rei nunca esqueceu a súa orixe e, cada ano, regresaba e a súa presenza recoñecíase en actos compartidos polos que habitan estas terras e tamén polos que, coma el, marcharon a unha emigración próxima ou, maiormente, moito máis lonxana. A tal hora ondean na torre da igrexa de Fornelos as bandeiras de destino de tantos emigrantes do concello. De maneira especial, a de Portugal e Brasil, privilexiados na busca de futuro para os que naceron no tempo de Lueiro. A carón de alí, na Casa do Concello, en plenas festas do San Lourenzo, preséntase Manuel Lueiro Rey, a liberdade ferida, un novo regreso do escritor a súa terra, un recoñecemento dos moitos que quedan a unha figura de relevo na literatura contemporánea. En plenas festas, cando a poboación de Fornelos se multiplica e as casas se abren con veciños e veciñas que se viron na obriga de abandonar a súa terra. O de Lueiro está a ser, no día de festa, un regreso máis aos que Fornelos está tan afeito.


Summary: A vía campesiña ben podería constituír unha alternativa, se cadra a mellor alternativa para, entre outras cousas, combater con efectividade esa condena dos nosos tempos que supón o desemprego. Case 300.000 galegos e galegas sen futuro visíbel. Un 55 por cento de mozos e mozas que só ollan como saída a emigración, e non só ao estranxeiro.

O 17 de abril celebramos o Día Internacional da Loita Campesiña. Facémolo dende que a Vía Campesina, unha organización que amorea máis de 200 millóns de labregos e labregas do mundo –na que tamén está integrado o Sindicato Labrego Galego–, establecera este día en lembranza dos 18 camponeses asasinados durante unha marcha do MST en Eldorado dos Carajás (Brasil) en 1996. O 17 de abril celebramos o Día Internacional da Loita Campesiña Mais sobre todo facémolo porque acreditamos nesa vía, a campesiña, a do amor pola terra, pola comunidade e pola sustentabilidade, como a imprescindíbel para camiñarmos cara un mundo máis xusto, máis harmónico, máis solidario, máis noso. Un mundo que, como ben sabemos, leva xa décadas en guerra contra o mundo labrego, exercendo unha dominación sen paranza, afogándoo coa agroindustria, coa mercantilización de todo o humano, coa destrución do territorio, coa desertización inducida do rural, cos cultivos enerxéticos, coas multinacionais distribuidoras de alimentos de plástico, cos transxénicos, coa xeoenxeñería, coa opresión cultural. É, xa o dixemos moitas veces, un verdadeiro etnocidio, un holocausto provocado á mantenta por un sistema que nos leva á destrución. A vía campesiña ben podería constituír unha alternativa, se cadra a mellor alternativa para, entre outras cousas, combater con efectividade esa condena dos nosos tempos que supón o desemprego No contexto da Galiza nosa a situación é, coma en gran parte do planeta, desesperada. O noso rural ben podería describirse como a radiografía dun deserto. E, no entanto, a vía campesiña ben podería constituír unha alternativa, se cadra a mellor alternativa para, entre outras cousas, combater con efectividade esa condena dos nosos tempos que supón o desemprego. Case 300.000 galegos e galegas sen futuro visíbel. Un 55 por cento de mozos e mozas que só ollan como saída a emigración, e non só ao estranxeiro. A enorme emigración aos ámbitos urbanos está a producir, por una banda, unha gravísima desertización do espazo rural, que pode provocar, e de feito xa provoca, graves problemas ambientais, culturais e por suposto sociais, especialmente nas capas de poboación máis indefensas. Pola outra, os procesos de masificación nas ciudades crean poboacións moito máis dependentes, indefensas en períodos de crise, e un problema case irresolúbel no eido laboral, por canto as estruturas económicas dificilmente poderán xerar emprego para tales concentracións de persoas, o que pode derivar na xeración, aos poucos, de cintos de miseria urbana. Xa está a acontecer. A enorme emigración aos ámbitos urbanos está a producir, por una banda, unha gravísima desertización do espazo rural Fronte a isto, a incorporación ao rural, á agricultura sustentábel, ben podería ser unha solución, ou cando menos parte dela. O goberno galego debería de ter como un dos seus obxectivos primordiais a creación de instrumentos que garantan o éxito da incorporación de persoas á actividade agrícola sustentábel e ao ámbito rural en xeral. Un mundo rural vivo sería o mellor futuro que lle poderiamos deixar neste país ás xeracións vindeiras. Porén, as axudas e instrumentos para a incorporación actuais amosan eivas que derivan nun alto índice de fracaso na implantación de novos proxectos, especialmente nos primeiros anos de vida. Falta de financiamento, falta de asesoramento, titorización e seguimento dos proxectos, falta de apostas pola investigación, falta de axudas aos gastos correntes no inicio da actividade, falta de políticas eficaces para o acceso á terra e falta de propostas audaces no acceso á vivenda no rural. Ao cabo, desleixo absoluto e falta de interese. Con algo de vontade política e un pouco de confianza no país non sería difícil pular polo que propomos. Poderiamos dotar de recursos técnicos e humanos ás oficinas agrarias comarcais para que estas asesoraran, axudaran e titorizaran a quen se incorporan á vida agraria. Tamén establecer plans de prácticas en explotacións agrarias, crear boas liñas de axuda ao circulante para o inicio da actividade, impulsar a colaboración entre concellos e o Bantegal para facilitar o acceso á terra, establecer medidas de colaboración entre o Instituto Galego da Vivenda e Solo e os concellos para crear bolsas de vivendas no rural, crear medidas de potenciación dos mercados locais e estimular a creación de circuítos curtos de comercialización, ou potenciar de verdade sectores innovadores como a agricultura e gandería ecolóxicas, a fruticultura, a micoloxía. Que non hai alternativa ás políticas de austeridade? Conectar os poucos que están cos que se incorporan de novo, as máis das veces sen experiencia algunha, non só revitalizaría o tecido económico do rural, senón que redundaría nun rexurdir do social, do comunitario E un último apuntamento. Toda esta insoportábel situación agrávase máis aínda pola irreparábel perda da transmisión de coñecementos interxeracional, sen que exista nin un só plan efectivo para aproveitar eses saberes seculares, que ben poderían hoxe axudar a atenuar o etnocidio do que estamos a falar. Nisto agroma tamén o desprezo gobernativo polo que somos como pobo. Conectar os poucos que están cos que se incorporan de novo, as máis das veces sen experiencia algunha, non só revitalizaría o tecido económico do rural, senón que redundaría nun rexurdir do social, do comunitario, do cultural, de moito do que nunca debemos perder. Artigo escrito por Antón Sánchez e Manoel Santos


Summary: O comité critica a "teimosía" en hibernar as cubas e buscará que a multinacional "recapacite"

Alcoa expuxo esta segunda feiraúas propostas que pasan por parar as cubas en San Cibrao, despois de que Liberty House mostrase o seu interese en comprar o complexo da Mariña e ás portas de que este martes finalice o proceso de consultas do despedimento colectivo de 534 traballadores da planta de aluminio. A primeira alternativa e "opción prioritaria" de Alcoa pasa por executar o ERE, cunha parada "inmediata" das cubas para a continuación iniciar un proceso de venda no que "se esixiría ao comprador a creación dunha bolsa de emprego no que terían prioridade de incorporación os traballadores de afectados polo devandito despedimento colectivo". Segundo explican fontes de Alcoa a Europa Press, a segunda proposta, "aínda pendente de concreción e desenvolvemento", pasa por alcanzar un acordo cos representantes dos traballadores para negociar as condicións dun ERTE de suspensión de contratos até o 31 de xullo de 2022 na planta de aluminio. Nesta segunda proposta, hibernarían de maneira ordenada as cubas "nun período estimado de até 120 días". Así mesmo, iniciaríase un proceso de venda da planta de aluminio de duración de até nove meses "de modo que, se se produce a venda e o comprador procede ao re-arranque, Alcoa asumiría o custo de devandito re-arranque até 35 millóns de dólares". Neste suposto, se non se producise a venda, Alcoa mantería o ERTE e analizaríase a evolución dos indicadores que afectan á planta para renovar as cubas no caso de que se producise un cambio nas circunstancias que permitise a viabilidade da planta. "En caso contrario, non se arrincarían e iniciariamos a negociación dun despedimento colectivo cos representantes dos traballadores". Por todo iso, Alcoa incide en que se opción prioritaria é executar xa o ERE e parar as cubas, pois a alternativa do ERTE "non responde as causas estruturais que afectan á planta". "Con todo, valoramos as formulacións dos representantes dos traballadores e da autoridade laboral e, co ánimo de poder concluír o presente período de consultas con acordo mañá, 4 de agosto, expomos esta proposta que consideramos cumpre coas súas demandas, evitando os despedimentos e mantendo a posibilidade de re-arrincar as cubas no futuro se se producise un cambio nas circunstancias que permitise a súa viabilidade, así como desenvolver un proceso de venda competitivo e dunha duración adecuada coas debidas garantías para todos", expón Alcoa en relación coa segunda opción. Pola súa banda, o presidente do comité de empresa, José Antonio Zan, criticou que Alcoa segue "erre que erre" coa súa intención de parar as cubas, o que é unha "liña vermella" para os traballadores. En declaracións aos medios en Lugo após o penúltimo encontro no período formal de consultas do ERE coa empresa --o martes será o último--, Zan censurou a "teimosía" de Alcoa "cando hai unha empresa que di" que en "oito semanas acabaría o proceso" de venda. Por iso, afea á multinacional estadounidense que "o único que se busca é atacar á fábrica". Con todo, os traballadores están "expectantes" pola reunión esta tarde de luns en Santiago con representantes de Liberty House, co fin de que lles expoñan o "alcance" da súa proposta e un plan de viabilidade con plan enerxético para 10 anos. Considera "importante" que este investidor "estea a pór concrecións de datas". Mentres, o comité de empresa de Alcoa San Cibrao tentará que a multinacional "recapacite" para que non se executen os despedimentos que afectarán a 1.000 empregos entre directos e indirectos. Para iso, cren capital manter o 100% da produción e ven como "solución máis factible" esperar unha semana máis sen executar os despedimentos para que se poida chegar a un acordo.


Summary: O presunto líder da trama Zeta négase a declarar ante a xuíza e asegura que achegará á causa "gravacións e testemuñas". A súa defensa anuncia que pedirá a declaración de "funcionarios" e "asesores" e nega que os seus cursos fosen falsos.

Gerardo Crespo axita a precampaña municipal. O que segundo a Policía exerceu durante anos como líder dunha trama destinada a "cazar" cartos públicos mediante a captación de subvencións para cursos de formación que, di, a UDEF, non se chegaban a realizar, estaba citado este luns para declarar como imputado na Operación Zeta. Non declarou ante a xuíza porque, asegura, aínda non está dispoñible un informe de Facenda clave para o caso, pero si o fixo ante a prensa, de viva voz e por escrito. Ademais de proclamar a súa inocencia, o empresario e militante do PP repartiu acusacións de calibre groso contra o seu partido e, moi especialmente, contra o Goberno da Xunta, a comezar polo presidente e pola conselleira de Traballo, Beatriz Mato, a quen asegura que vai demandar. Partindo da base de que o amplo sumario é "unha gran cantidade de calumnias" e está "inchado", Crespo aproveita para asegurar que "a conselleira e o presidente menten". Feijóo e Mato, afirma, faltan á verdade nas declaracións sobre el e tamén cando afirman que foi o Goberno galego o primeiro en denunciar o caso ante o Ministerio público. Os responsables autonómicos, afirma o propietario de Azetanet, remitiron o caso á Fiscalía para "desmarcarse" del "cando se decatan de que nos investigan". Para isto, afirma, "invéntanse unhas revogacións duns plans integrais de emprego e deixan de coller o teléfono". No caso de Mato, á que noutrora nomeou Coruñesa del año a través da asociación veciñal que dixiría, Crespo e o seu avogado, José Ramón Sierra, acúsana de lanzar "calumnias" sobre a súa persoa e por iso "presentamos un acto de conciliación para presentar unha querela", aínda que "no xulgado estánnola freando". Despois de décadas engrosando as filas conservadoras Crespo cre agora que "o PP é a corrupción crónica e a deslealdade xeneralizada". A defensa de Crespo proclama a súa inocencia e anuncia que vai pedir a declaración de "moitos cargos" no proceso Como xa advertira a pasada fin de semana, Crespo afirma que durante o proceso fará uso das probas que ten acumuladas. "Todo está documentado e probado con gravacións e con testemuñas; iremos aos poucos, pero o xuíz vaino ter todo". "España perdeu liberdades, dereitos cidadáns e oportunidades con este PP" e, con ese pano de fondo, advirte, "chamaremos a declarar a moitos cargos". A intención, din Crespo e o seu letrado, é que quede "acreditado" que "os cursos foron feitos e autorizados", e por iso pedirán que comparezan "funcionarios" e persoas "doutra categoría un pouco ambigua" entre os que podería haber "asesores". "Traballaba con Pachi Lucas porque, ou estás cos amigos, ou non traballas" Neste contexto, Crespo resalta ademais que estivo a "traballar" co empresario Pachi de Lucas, considerado a ligazón da rede cos dirixentes políticos, porque "ou estás cos amigos ou non traballas". Sempre segundo a versión do líder de Azetanet, De Lucas é amigo do presidente da Xunta. Así e todo, e ao contrario do afirmado hai escasos días, agora asegura que "non houbo ningún pago para conseguir ningunha adxudicación". "Son totalmente inocente" e "aínda que digan que gañei moitos cartos, os cartos gasteinos nos cursos", porque "todos se fixeron" e, ademais, "antes de pagalos" os "inspectores da Xunta analizaron a xustificación económica e déronlle a validación". A causa da "gran mentira do sumario" o seu patrimonio persoal está "en quebra", láiase.


Summary: Desde o 9 de xuño están conxeladas as domiciliacións bancarias desde Alxeria co comercio exterior español, así como suspendido o tratado de amizade entre ambos os Estados.

Alxeria desautorizou á Asociación Profesional de Bancos e Entidades Financeiras (Abef) de Alxeria, ente que anunciara esta semana o desbloqueo das operacións bancarias co Estado español, co que negou que vaia a retomar as relacións comerciais. O Estado español cuadriplicou en xuño a compra de gas a Rusia, que xa supera Alxeria "As decisións económicas, en particular as relativas ás relacións de socios comerciais, son prerrogativas exclusivas do Estado e non de organizacións profesionais, como a Abef", sinalou o Executivo alxerino nun comunicado. Alxer matizou que a Abef é unha asociación profesional que defende os intereses dos seus membros e lembrou que esta organización "non pode substituír ás institucións estatais encargadas das finanzas, a economía e o comercio exterior". "A comunicación sobre unha suposta retirada de Alxeria nas súas relacións comerciais co Estado español son erróneas, porque non se fixo pública información oficial respecto diso por parte das autoridades ou institucións competentes", explicaron as autoridades alxerinas. Crise diplomática: o Goberno español valora denunciar Alxeria após cortar o comercio exterior A Abef anunciara na quinta feira o desbloqueo das operacións bancarias co Estado español, máis de 50 días despois de que Alxer anunciase a conxelación de todas as transaccións cos bancos españois. Nunha misiva enviada aos directores xerais dos bancos e institucións financeiras alxerinas, a Abef detallou que "as medidas cautelares mencionadas anteriormente xa non proceden", quedando desta maneira sen efecto a prohibición das operacións bancarias co Estado español. Teño a honra de informarlles de que, tras a avaliación do sistema descrito nesta carta e en consulta cos axentes do comercio exterior afectados, as medidas de precaución (en relación ao Estado español) mencionadas xa non son necesarias", explicaba o comunicado da patronal alxerina. Máis de medio cento de firmas galegas, afectadas polo parón comercial con Alxeria Desde o 9 de xuño están conxeladas as domiciliacións bancarias desde Alxeria co comercio exterior español, así como suspendido o tratado de amizade entre ambos os Estados, polo "inxustificábel" xiro do Goberno do Estado español sobre o Sahara Occidental. As autoridades alxerinas recriminan ás españolas a campaña emprendida para tratar de argumentar un xiro político que, segundo esgrimiron, supón unha "violación das obrigacións xurídicas, morais e políticas" da que segue sendo "potencia administradora" do Sahara Occidental.


Summary: Aliás, falamos da desaparición de 'Teima' hai 45 anos.

Este sábado atoparás nos quiosques, xunto ao teu exemplar de Nós Diario, o semanario Sermos Galiza, que protagoniza a entrevista de Montse González a Montse Fajardo, autora de A vida incerta, a biografía de Virxina Pereira. "Ela fala de Galiza, dun pobo asoballado. Define Galiza como nación e deféndea contra o que están a facerlle os franquistas, ademais de defender a legalidade republicana", explica Fajardo. 45 anos da desaparición de 'Teima' O Sermos deste sábado abre cunha reportaxe de Xosé Barros titulada 'Teima: xornalismo desde o silencio', con motivo do 45 aniversario da publicación do derradeiro número da revista. O final de Teima chegou en agosto de 1977, nove meses despois do seu primeiro número. 35 edicións dun semanario, afogado a nivel interno pola imposibilidade de conseguir anunciantes que evitasen o colapso económico da revista, e a nivel externo polas tensións existentes entre o PSG, a UPG e o Partido Comunista Español (PCE). Os dous factores confluíron para provocar a desaparición do xornal. As miradas complementarias de Juan Prieto e Faustino Patiño Por outra parte, Iago Valverde asina a peza 'Prieto e Patiño, complementarios', na que analiza as formas de traballar opostas, mais complementarias, de dous arquitectos "moi diferentes": Juan Prieto e Faustino Patiño. O punto en común que comparten os arquitectos, ademais de formar estudio, é o seu interese pola investigación. Ambos son doutores e foron profesores pero, como é habitual nas súas traxectorias, desde dous enfoques diferentes. Música, arte e lecer O apartado musical corre a conta de Fernando Montenegro e Herminio González, que traen as últimas novidades e un artigo de González titulado 'Cen anos de Xenakis na Coruña'. Como vén sendo habitual, o experto en cinema Andrés Castro analiza os filmes máis destacados, a comezar por Welcome to ma maison, de Andrês Goteira, e Anxo Fole ofrece na sección de Cociña un menú de fin de semana: sashimi de salmón, escalopiños de tenreira con mollo de queixo azul galego e mousse de maracuxá. Noutra orde, Mario Regueira debulla o libro Despois das ondas, de Ernesto Is, mentres Inma Otero Varela analiza Parhelio, de Xosé Luís Mosquera Camba. Aliás, o colectivo Xea dá unha visión da Paradanta do norte, da Franqueira ao Coto da Vella, nunha nova edición do Andar e Ver. Por último, as dúas páxinas de pasatempos corren a conta de Xerardo R. Roca e Xoán Costa. Lembra que podes atopar o Sermos Galiza este sábado acompañando o xornal Nós Diario; 64 páxinas por tres euros.


Summary: Falamos con Carlos Branco,concelleiro boirense que encabeza a lista de 20 militantes alternativa á proposta polo Consello Nacional, que se presenta nesta XV Asemblea Nacional.

Carlos Branco Ansoar é concelleiro do BNG en Boiro e encabeza a candidatura impulsada por 20 militantes, nomeadamente da comarca da Barbanza, á XV Asemblea Nacional, unha lista na que figura a súa compañeira de corporación Raquel Suárez, ben como a tenente alcalde de Rianxo e militantes de A Pobra e Ribeira, entre outras localidades. -Que vos leva a presentar unha candidatura alternativa á que impulsa o Consello Nacional saínte? -Presentar unha candidatura é un dereito que os estatutos do BNG recoñecen á militancia, e consideramos que xa que se está a falar de refundación, de renovación, é interesante que haxa diferentes listas. Consideramos ben que o Consello Nacional faga a súa proposta, e nós presentamos unha candidatura para achegar pluralidade e riqueza, poñendo en valor estes valores do Bloque, que é algo que non todas as organizacións teñen. -Mais presentar unha candidatura circunscrita practicamente a unha comarca, Barbanza, non é habitual. Non falastes con outras? -Foi algo que xurdiu nos días nos que debatiamos os documentos a análise para a Asemblea Nacional. Na asemblea comarcal xurdiu unha proposta expoñendo que xa que se produce este proceso, esa renovación, sería bon que houbese listas alternativas. E a partir de aí un grupo de xente comezamos a falar. Aquí a xente do BNG traballamos sempre en plataformas, colectivos, en organizacións, desde a base. É esa xente de base a que alimenta e enriquece o BNG e consideramos que esa xente tamén pode conformar listas e presentarse. "Non somos partidarios de concorrer [ás eleccións] coas 'marés', mais tampouco se debe pechar a porta a ninguén" - De cara a esta XV AN hai dúas cuestións que semellan ser as que centran o debate: o ritmo e envergadura da refundación e a política de alianzas de cara ás eleccións galegas. Tendes posicionamento ao respeito? -Nós queremos evidenciar que o BNG pertence a todos, é de todos, e que todos temos que decidir. Na refundación gostariamos que fose en menos tempo e efectiva, con vontade real de cambiar, con novas caras. -E nas alianzas? -Non somos partidarios de concorrer [ás eleccións] coas 'marés', mais tampouco se debe pechar a porta a ninguén, a falar e debater, sempre que se nos respecten as nosas ideas, somos nacionalistas. -Que esperades da asemblea que vai decorrer este domingo na Coruña? -Pois esperamos con ilusión que sexa o que se pretende dela. Pase o que pase o nacionalismo vai seguir, non é unha moda como poden ser outras, é o BNG ten que ser unha ferramenta útil á xente. -De aquí ao domingo podería haber algún tipo de acordo coa candidatura proposta polo Consello Nacional? -A política é a arte de dialogar, de falar. Non temos ningún problema en escoitar.


Summary: A dor é un indicativo de que algo vai mal, por iso desde QuerEndo reclaman non se conformar cunha baixa laboral que vai supoñer un grande alivio para moitas mulleres que sofren unha menstruación dolorosa e incapcitante. O importante é investir en investigación, dar coa orixe do problema e conseguir un diagnóstico.

Nas páxinas de 'Opinión' do Nós Diario desta quinta feira escribe a médica psiquiatra do Servizo Galego de Saúde Iria Veiga: "Coa endometriose atopámonos ante a tormenta perfecta: un trastorno que só padecen as persoas que menstrúan, que se manifesta principalmente por un síntoma subxectivo como a dor e que afecta a un gran tabú como é a regra". É o colofón dun artigo no que debulla a inclusión das baixas laborais específicas por menstruacións dolorosas e incapacitantes na nova lei do aborto aprobada a pasada terza feira no Consello de Ministras e Ministros, que sitúa no foco as mulleres con endometriose, unha doenza "que parece caer no punto cego da medicina", conclúe Veiga. Rachar co estigma A endometriose é unha enfermidade inflamatoria de orixe descoñecida e sen tratamento. Caracterízase por fortes dores paralizantes durante a menstruación, nalgúns casos tamén durante a ovulación. Nos estadios máis graves a dor é constante, crónica, e impide unha vida social, laboral e persoal normal calquera día. O Estado asumirá o custo da baixa por menstruación dolorosa: non exixirá tempo mínimo de cotización Para as mulleres de Querendo, a decisión do Goberno de incluír na lexislación unha baixa laboral específica é "unha boa noticia". "Despois de todo estase a falar da regra e da dor de regra. É estupendo que se lle dea visibilidade", un paso necesario para rachar cos estigma e os tabús que acompañan de sempre o ciclo menstrual. Con todo, non se conforman, e advirten do risco de que esta medida impida avanzar "no importante". "A dor de regra non é normal", explica Cristina Fernández, presidenta do colectivo. "Unha dor que non che deixa facer unha vida normal hai que mirar de onde vén. Iso é o relevante, chegar a saber por que doe a regra e ter un diagnóstico". Fernández alerta do risco de que as baixas laborais específicas contribúan a normalizar unha dor que non o é. "É certo que esas baixas vanlle facilitar a súa vida laboral a moitas mulleres". En Querendo hainas que perderon o traballo por faltar cinco ou seis días ao mes por culpa da dor. "Pero non pode quedar aí. O que precisamos é un diagnóstico e que se invistan cartos en formación e investigación para detectar esta doenza" e calquera outra que poida estar detrás dunha regra dolorosa e incapacitante. A "epidemia oculta" da endometriose xunta oito anos de atraso no diagnóstico Baixa desde o primeiro día A endometriose acumula, de media, oito anos de atraso no diagnóstico. Afecta a unha de cada 10 mulleres no mundo, unhas 60.000 galegas. Un 15% presenta as súas formas máis graves e 50% sofre infertilidade. Segundo os datos económicos que manexa Querendo, o custo sanitario medio anual é de 3.113 euros por cada muller con endometriose, unha das doenzas que máis baixas provoca, cun custo medio anual de 9.579 euros e de 6.298 por perda de produtividade laboral. Estes datos xustifican calquera iniciativa que implique ir máis aló da dor de regra, sinala Cristina Fernández. A dor é un aviso de que algo vai mal, que cómpre identificar e tratar. "Non hai que aguantar". As baixas laborais chegan para ofrecer certo alivio. Serán ditaminadas por persoal médico e custeadas pola Seguridade Social desde o primeiro día, sen prazo máximo para ese permiso nin obriga de cotización previa.


Summary: Arrincou xa a dupla campaña electoral das europeas e municipais. As formacións políticas volven á carreira pola mobilización do voto de cara a consolidar ou corrixir os resultados obtidos hai apenas uns días nas xerais. O punto de partida presenta un PSdeG á alza ante unha dereita que rivaliza por ver quen a encabeza, un BNG lanzado a polos concellos tras duplicar os votos no 28A e múltiples mareas coa prioridade de consolidar a alcaldía das tres cidades. Comeza a conta atrás.

Gonzalo Caballero pide o voto para "converter as cidades galegas en bastións de progreso" O parque de San Lázaro, en Ourense, foi o emprazamento escollido polo PSdeG para arrincar a campaña electoral. Unha elección cargada de significado e intencións, xa que a das Burgas é a única cidade galega gobernada polo PP. Así, Caballero apunta cara ao concello como símbolo da derrota que prognostica para Feixoo. Caballero chamou a repetir a "mobilización masiva" das xerais para impedir a entrada da ultradereita nos concellos O secretario xeral do PSdeG, que acompañou o alcaldábel de Ourense, Rafael Rodríguez Villarino, animou a "converter as cidades galegas en bastións do progreso e da loita contra a extrema dereita". Nese sentido chamou a repetir a "mobilización masiva" das xerais para impedir a entrada da ultradereita nos concellos nos que concorre e para evitar que unha dereita que "non é de fiar" chegue ás alcaldías. E acusou así o PP de tentar "renegar de Vox pese a que, onde lle dan as contas, como en Andalucía, ten selado un pacto coa ultradereita". "Estamos en condicións de avanzar en número de votos e de concelleiras e concelleiros nas sete cidades", afirmou Caballero, e engadiu que se atopan en disposición de mellorar os datos rexistrados nas eleccións municipais do ano 2015 en toda Galiza. Por contra, prognosticou que o PP "vai retroceder" en todas as cidades galegas e baixar a súa porcentaxe de apoio. "Estamos en condicións de avanzar en número de votos", afirmou Caballero "Somos a esquerda que sabe gobernar", afirmou o secretario xeral do PSdeG e erixiu o seu partido como a mellor garantía de avance e progreso en cada concello. En canto ás eleccións europeas, tamén apelou a impedir "o retroceso no proxecto europeo que implican as forzas de ultradereita, nun momento no que toca debater o marco financeiro que rexerá até 2027". Rafael Rodríguez Villarino foi sinalado por Caballero como o vindeiro alcalde da cidade de Ourense "á vista da xestión nefasta levada a cabo polo único alcalde que tivo o PP neste mandato nunha das sete urbes galegas". E salientou que no mandato do popular Jesús Vázquez nin tan sequera saíron adiante uns sós orzamentos, de maneira que toca "abrir o futuro", sentenciou. Feixoo chama a concentrar o voto no PP para "pasar da decepción de abril á vitoria de maio" Alberto Núñez Feixoo inaugurou a campaña do PP desde o Hotel Compostela, na capital galega, propoñendo a todas as persoas "que desexen outro goberno en España a que unan o seu voto no PP" para así pasar, segundo afirmou, "da decepción de abril á vitoria de maio". Nese sentido, xa pola tarde no mitin en Pereiro de Aguiar incidira en que o PP "é un partido amplo no que tamén caben as e os votantes de Ciudadanos e os votantes moderados doutros partidos". O voto ao PP é un voto para dicir á Unión Europea que "Galiza é importante", apuntou Feixoo Durante a tradicional pegada de carteis, o líder do PP pediu tamén o voto para as eleccións europeas, pois alertou de que están en xogo os intereses de Galiza. Así, asegurou que o si ao PP é un voto para dicir á Unión Europea que "Galiza é importante e que as nosas prioridades teñen que estar na súa axenda". Ergueuse así o presidente da Xunta como defensor de Galiza, "fronte a quen non lle importou", segundo denunciou, e sinalou os que "empregaron o seu escano para dicir que estaban en contra das vacinas e outros que o utilizaron para promover o nacionalismo e o independentismo e mesmo outros incluso nin o usaron", en alusión a Lídia Senra (que se presentara pola extinta AGE), Ana Miranda (BNG) e o PSOE. De Millán Mon, o candidato galego na lista do PP e actual deputado na Eurocámara, dixo que "gañou o respecto das institucións europeas defendendo Galiza e España". O BNG apela a gañar peso político nas cidades A formación nacionalista elixiu A Coruña para abrir a campaña das eleccións municipais e das europeas. Fíxoo da man de Ana Pontón, portavoz nacional, de Ana Miranda, candidata ao Parlamento europeo, e de Francisco Jorquera, candidato á Alcaldía na Coruña. Na súa intervención, a dirixente do BNG puxo de manifesto que o obxectivo do 26M pasa por "sumar concelleiros e concelleiras, gañar máis alcaldías para formar máis gobernos BNG e, por suposto, avanzar para ter máis peso político en todas as cidades". Insistiu Pontón na idea de que o Bloque Nacionalista Galego está "á alza" e valorizou o "modelo municipal de éxito, que ten demostrado que funciona" do BNG. Un modelo, engadiu "capaz de transformar en positivo vilas e cidades para mellorar a vida das persoas". "Cando confiamos nas posibilidades do país e temos políticas propias, avanzamos e logramos grandes cousas", agregou. A portavoz nacional do BNG salientou que a forza nacionalista camiña "na boa dirección" e chamou a sumar "máis galegas e galegos" e a mobilizar a militancia para "explicar a nosa alternativa para os concellos e para Europa, porque para vencer hai que convencer". A candidata ás eleccións europeas, Ana Miranda, interveu no acto que decorreu na praza de Catro Camiños para salientar que "elixir a papeleta do BNG o 26M é garantía de eficacia na defensa dos intereses de Galiza a través dunha voz propia na Eurocámara". Apelou a "aglutinar no BNG todo o voto de país para conseguir unha representación reforzada a través de escano propio, con voz nacionalista e de esquerdas en Bruxelas". Puxo como aval o traballo realizado no Parlamento Europeo, "desde a defensa dos sectores produtivos con logros claros como salvar a flota do xeito dunha normativa que a condenaba á desaparición, o contundente informe a favor das demandas das vítimas do Alvia, a defensa da rexeneración das rías e contra os megaproxectos contaminantes ou a declaración do lexislativo comunitario contra os privilexios do post-franquismo. O candidato á Alcaldía da Coruña, Francisco Jorquera, destacou que a lista que lidera "é a única que pode asegurar un cambio real e feito desde nós". Unha candidatura, dixo, que representa "solvencia, solidez e capacidade". "Somos unha forza política sólida e en ascenso, avalada pola nosa traxectoria municipal, e estou convencido da nosa fortaleza. Temos proxecto de cidade, porque temos proxecto de país", proclamou Jorquera na apertura de campaña, que compartiu coa actual portavoz municipal, Avia Veira. Na súa intervención, Jorquera advertiu que ao BNG lle toca "mudar a decepción xerada por un goberno e unha xestión improvisada e ineficaz, darlle a volta e converter iso en ilusión a través dun cambio transformador, orientado desde a defensa do público". En Marea ten o obxectivo de dar prioridade ás necesidades da cidadanía A praza Maior de Lugo acolleu o inicio de campaña de En Marea, onde interviron o portavoz da formación, Luís Villares, a candidata ao parlamento europeo, Lidia Senra, e máis o alcaldábel de Lugonovo, Xosé Chorén. Reivindicaron após a colada dos primeiros carteis a necesidade dun novo modelo político que poña por diante as necesidades e o benestar da cidadanía e impulse a xustiza social nos concellos e nas institucións europeas. O duplo lema de campaña escollido é claro e directo: "A nosa voz nos concellos" e "A nosa voz en Europa". Con eles queren pór o foco nas políticas sociais, na desmercantilización de servizos e na necesidade de garantir dereitos e calidade de vida para o conxunto da cidadanía. O duplo lema de campaña escollido é claro e directo: "A nosa voz nos concellos" e "A nosa voz en Europa" Villares apelou á mobilización do voto porque "Galiza xógase moito" e nese sentido comprometeu a defensa de En Marea por desmercantilizar as pensións, a sanidade ou a auga. "Non podemos permitir que se faga negocio co que é de todas, e que se detraia do público en aspectos básicos que deben ser dereitos garantidos", afirmou. Na mesma liña interveu a candidata á eurocámara Lidia Senra, que ocupa o número 2 da coalición En Marea – Compromiso por Europa. Sinalou pois que a UE "conta con recursos suficientes para erradicar a pobreza, para que ningunha persoa viva sen un teito ou sen poder alimentarse correctamente" polo que asegurou que desde En Marea continuarán a traballar polo reparto da riqueza, unha renda básica universal a nivel europeo, salarios, prezos agrícolas e pensións públicas dignas. Senra lembrou a importancia que as decisións que se toman en Europa teñen para o sector agrícola e pesqueiro en Galiza A actual eurodeputada lembrou tamén a importancia que as decisións que se toman en Europa teñen para o sector agrícola e pesqueiro en Galiza, e sinalou que "arredor do 80% das decisións políticas que afectan á nosa vida diaria, á vida dos galegos e galegas, se toman na UE, a través de políticas como a PAC (Política Agrícola Común) ou a PPC (Política Pesqueira Común)". Da candidatura municipal Lugonovo, apoiada por En Marea, interveu o alcaldábel Xosé Chorén, quen apelou a actuar "con valentía para mudar as cousas e mellorar a vida das persoas" e animou a facer bandeira da xustiza social. Ciudadanos proclámase "a única opción de cambio" A candidata de Ciudadanos á alcaldía de Santiago, María Vilas, abriu a campaña electoral desde a praza do Obradoiro, baixo os soportais do Pazo de Raxoi, querendo simbolizar que están "a tocar a porta do concello". "Vimos para facer historia" afirmou Vilas, quen anunciou que obxectivo da formación laranxa é "que as cousas cambien e que Santiago deixe de estar estancado no tempo". Durante o acto asegurou que nestes tres anos en que mantiveron continuos contactos e reunións con asociacións e sociedade civil foilles trasladada "en reiteradas oportunidades, a necesidade dunha renovación da capital en todos os ámbitos". Nese sentido, Vilas insistiu na necesidade de "achegar un sopro de aire fresco a Raxoi" e de dinamizar a cidade para facer de Santiago un lugar de oportunidades e de futuro. "Se votamos os mesmos, só obteremos máis do mesmo", alertou a candidata "Se votamos os mesmos, só obteremos máis do mesmo", alertou Vilas, quen afirmou que de seguir con igual goberno, a cidade "seguirá igual de arcaica e obsoleta, por iso, o voto útil este 26 de maio é a Ciudadanos xa que seremos os garantes de que en Raxoi se dean solucións aos problemas reais da veciñanza". Compromiso por Galicia reivindícase como chave decisiva Na sede de Compromiso por Galicia, na compostelá avenida de Lugo, arrincou a colada inicial de carteis. Nela, o candidato á alcaldía da capital galega, Xoán Báscuas, afirmou que o obxectivo do partido galeguista é ser chave decisiva no goberno de Santiago, mais puxo como condición entre as forzas "chamadas a gobernar" a previa aceptación do "pacto do rural" que en CXG defenden. Tamén afirmou que o seu proxecto para Santiago é unha proposta de veciñanza para todo o concello, para que a todas as persoas poidan desenvolver o seu proxecto vital no propio concello, desde adquirir unha vivenda a comezar un proxecto empresarial ou atopar un emprego, ao tempo que pularán para que os servizos sociais se convertan no cuarto piar do estado de benestar. O candidato ás eleccións europeas de CXG e secretario xeral desta formación, Juan Carlos Piñeiro, arrincou a campaña en Burela, desde onde chamou á participación e apoio xa que declarou que son a única forza galega que parte con máis opcións de ter representación en Bruxelas, en alusión aos resultados dos inquéritos para CEUS (Coalición por unha Europa Solidaria) na que Piñeiro ocupa o terceiro posto após a representante de PNV e de Coalición Canaria.