Summary: Tres goles en cinco minutos ratifican a súa condición de favorita.

Hungría acolleu na tarde de hoxe un partido entre a selección anfitroa e a portuguesa que pasará á historia non polo espectáculo exhibido por ambos conxuntos, bastante pobre a causa da ultraconservadora estratéxia adoptada polos maxiares, senón pola presenza de 67.000 espectadores nas bancadas do Estadio Puskas que lembraron que o fútbol, con público, semlla outro deporte. A cara negativa foron os cánticos de "Cristiano, homosexual!", palabra aínda considerada un grave insulto nun dos países máis homófobos de Europa aos que o cinco veces gañador do Balón de Ouro respondeu como mellor sabe: con goles. Así, no minuto 83 o seu compañeiro Raphaël Guerreiro abría a lata húngara e inmediatamente despois Cristiano Ronaldo celebraba o segundo -desde o punto de penalti- e o terceiro tanto luso, este último nun alarde de técnica. Os xardineiros 'pagan' o fracaso de España A selección española de fútbol, incapaz de superar no seu debut unha Suecia que non puido pasar de 25% de posesión, confirmou as negativas sensacións que arrastraba desde o regreso de Luís Enrique á dirección técnica. De feito, o adestrador asturiano acaparou gran parte das críticas pola impotencia exhibida polo combinado español sobre o terreo de xogo, en especial pola súa aposta na punta de ataque polo madrileño Álvaro Morata, quen foi asubiado por unha afección que demandou a presenza no seu lugar do goleador do Vilarreal Gerard Moreno e mesmo do astro galego Iago Aspas, nome que corearon nas inmediación do estadio sevillano da Cartuja, onde se desenvolveu o encontro. Ante este escenario, e para sorpresa xeral, Luis Enrique arremeteu contra o estado do céspede, e os operarios e operarias do campo víronse obrigados a traballar até altas horas da madrugada para tratar de adecuar ao seu gusto o terreo de xogo. Este feito non fixo senón aumentar a desconexión entre a selección española e un pobo que se traduciu nas peores cifras de audiencias televisivas dun debut nun gran torneo internacional desde o ano 2008.


Summary: "Poden gustar ou non, mais cumpriron co obxectivo de promocionar o pequeno comercio", dixo no Parlamento a secretaria xeral de Igualdade, Susana López Abella.

A Xunta de Galiza defende que as administracións públicas empreguen lemas sexistas nas súas campañas de publicidade sempre e cando estas cumpran co seu obxectivo. Ou polo menos esa é a mensaxe que transcende após a comparecencia da secretaria xeral de Igualdade, Susana López Abella, esta terza feira na Comisión Institucional do Parlamento Galego. Á pregunta oral presentada pola deputada do BNG Carme Adán a respeito de se a campaña para promocionar o 'Coruña Wapa' era sexista, López Abella evitou en todo momento tal consideración embora botar man dunha definición de publicidade sexista en que esta aparecía caracterizada polo uso "do corpo das mulleres desvinculado do produto que se pretende promocionar". No 'Coruña Wapa' unha modelo descansa nun banco e viste unha camisola que di Antes muerta que sencilla --ou La belleza está en el interior del vestidor, segundo o anuncio-- para animar @s consumidor@s a mercar no comercio local. "Hai cousas moito máis importantes" que o sexismo do 'Coruña Wapa' "Vostedes teñen un órgano, a comisión asesora de publicidade, que pode convocar cando queira. Por que non se convocou?", preguntou Carme Adán. "Cremos na absoluta independencia municipal", insistíu Susana López Abella. "Cre vostede que esta publicidade é sexista?", continuou a deputada. "Pode gustar ou non, ser máis ou menos atinada no eslogan escollido, pero conseguiu o obxectivo que era axudar ás vendas do pequeno comercio", foi a resposta da secretaria xeral de Igualdade. Susana López Abella dixo que un dos obxectivos do seu departamento é "remover os estereotipos que sustentan a desigualdade" e, de seguido, espetoulle a Adán que "tería gostado de que preguntase vostede por outros temas, pois hai cousas moito máis importantes" e acrecentou que "o realmente preocupante son as dúas mulleres que morreron en Galiza", en referencia a Elena Dumitru e Fátima Machado, veciñas de Lugo e Verín respectivamente e asasinadas este ano. 180.000€ de diñeiro público "Para construír uns roles novos, como di, hai que comezar polo principio: rachando cos anteriores", enfatizou a deputada nacionalista ao tempo que reprochou a López Abella a responsabilidade de que "mozas e mozos estiveron semanas reafirmándose en que la belleza está en el interior del vestidor e que antes muerta que sencilla". A campaña, que supuxo un desembolso de 180.000 euros dos fondos públicos do Concello da Coruña e que recibiu até cinco queixas formais por alimentar ideas sexistas, "non pode gustar ou non gustar", dixo Adán a López Abella. E concluíu: "é moi grave que esa publicidade fora colocada por unha administración pública" porque "empregou frases moi desafortunadas" que reproduciron "roles tradicionais das mulleres entendidas como obxectos".


Summary: O Observatorio da Cultura Galega, dependente do Consello da Cultura Galega, vén de facer público o documento Ocio e hábitos culturais (I), que pon de manifesto a escasa participación e consumo de cultura na cidadanía galega. Só gañamos en consumo televisivo.

Este documento que vén de facer público o Observatorio é primeira parte dun Documento de Traballo centrado nos indicadores de participación cultural en Galicia. Un documento que analiza o que lemos, escoitamos, vemos e facemos do ámbito cultural noso tempo libre. Como norma xeral, a asistencia a museos, galerías, bibliotecas, concertos, cine e teatro está por debaixo da media española. Como dato positivo, a cidadanía galega é das que máis libros le e dedica máis tempo a facelo. Alén da lectura, entre as nosas preferencias tamén está ler prensa e escoitar música. No último ano visitaron un museo, exposición ou galería un 35% da cidadanía galega fronte a un 39% estatal. Esta cifra sitúanos no décimo lugar do conxunto do Estado. Unha diferenza que é aínda maior se miramos a variable dos que nunca ou case nunca van aos museos. O 44% dos galegos e galegas recoñece que non vai a este tipo de espazos fronte ao 28 por cento da media española. Os motivos son, nesta orde, a falta de tempo e de interese, así como a escaseza de oferta. Só ao 6,8% da cidadanía galega lle parece cara a entrada destes recintos fronte ao 13,3 do conxunto do Estado, segundo os resultados analizados polo Observatorio da Cultura. A asistencia a bibliotecas tamén está por debaixo da media estatal, un 18,6% fronte a un 22,7%, mentres que a media de visita dun arquivo está dous puntos superior á estatal (un 8,2% fronte a un 5,6% ). A falta de interese e de tempo está nas principais xustificacións deste comportamento. Índices de lecturaA primeira entrega deste Documento de traballo do Observatorio da Cultura Galega dedica un apartado específico á lectura. O interese pola lectura no noso país está nun 5,9%, catro décimas por debaixo da media estatal. Aínda que estamos lonxe da media estatal en lectura, un 37% declarou que leu un libro no último mes. Con todo, o informe evidencia que lemos máis libros (en Galicia a media de lectura de libros por trimestre é dun 4,9 fronte a un 4,5 estatal) e que tamén destinamos máis tempo a facelo. Un total de 126 minutos diarios, 15 máis que a media estatal e só superados por Murcia por dous minutos. Como dato negativo, na compra de libros estamos por debaixo da media. Outro indicador de lectura no que superamos a media española é no que afecta á lectura de prensa e xornais. O 86% dos galegos le o xornal polo menos unha vez ao mes fronte ao 78% dos españois. Agora ben, con respecto ao soporte, hai variacións. Lemos moita prensa en papel e ocupamos o último posto de lectura de xornais na rede. MúsicaA valoración da cidadanía galega da música en xeral é dun 7, cifra que se sitúa unhas décimas por debaixo da media española (7,3). Este interese nótase no feito de que o 76,7% da poboación galega recoñece escoitar música polo menos unha vez ao mes. Faino a través da radio, do ordenador e, por último, do móbil. Segundo o lugar físico, os dous espazos que prefiren seguen sendo a casa e o coche e destinan un tempo moi superior á media española. Por último, os indicadores que manexa o Observatorio tamén plasman que descendeu considerablemente, tanto en Galiza como no conxunto do Estado, a compra de música, que pasou do 31% ao 15% e do 25% ao 12,9%, respectivamente. Teatro Galiza está na penúltima posición en asistencia a algunha función de teatro, danza, ópera, zarzuela ou circo. Só o 20,6% dos galegos e galegas declara ter asistido a algún espectáculo no último ano fronte ao 29,9% da media estatal. Agora ben, o teatro acapara as preferencias da cidadanía galega. O 14,8 por cento dos e das galegas asistiu ao teatro neste período, aínda que esta cifra nos sitúa moi lonxe da media de Madrid (41,5%) e da media estatal (23,2%). Ao poñer eses datos nun marco temporal, o Observatorio da Cultura Galega evidencia que existe unha recuperación na asistencia ao teatro con respecto aos últimos anos, cunha tendencia paralela á do conxunto do Estado, que segue moi por riba das cifras galegas.Polo demais, a asistencia a espectáculos de ballet segue a ser baixa, só o 5% da cidadanía galega acode a este tipo de espectáculo. Agora ben, a frecuencia con que esas persoas afirman ir ao ballet é maior que a media estatal (a media galega é de 3,1 veces, mentres que a media estatal está en 2,7). Completa este panorama as cifras de asistencia a zarzuela (09% fronte ao 1,8% estatal), ópera (1,5% fronte ao 2,6% estatal) e circo (6,5 fronte ao 7,7 estatal), que rexistran indicadores de participación baixos. Cine e vídeoAs cifras de asistencia a proxeccións de cinema tampouco son moi positivas. Segundo este documento, Galicia é a última comunidade no número de galegos e galegas que foron ao cine no último trimestre. A media española de asistencia ao cine algunha vez ao ano é quince puntos porcentuais superior á media galega. A falta de interese é o principal motivo que xustifica este comportamento e os que van valoran mellor o cine americano que o español, e este mellor que o europeo. Unha opinión que non difire da do resto da cidadanía española. Con respecto a ver vídeos noutros soportes diferentes do celuloide, as cifras seguen a ser baixas: só o 18% os ve en streaming (a media estatal é do 25%) e só o 69% o fai a través de soportes físicos (CD, DVD…), no que tamén estamos á cola.O que non mudou foi o hábito de ver a televisión. As e os galegos son os que máis tempo dedican, de media, con 193 minutos diarios, case unha hora máis que Baleares. Por último, o informe tamén destina un apartado a coñecer o comportamento da cidadanía con respecto ao uso das novas tecnoloxías para actividades de ámbito cultural. Mentres que o uso de videoxogos se sitúa na tendencia xeral e está por debaixo da media estatal, as actividades artísticas (como a fotografía, escribir ou tocar algún instrumento) son moi superiores.


Summary: O portavoz de Anova, Xosé Manuel Beiras, alega, entre outras cuestións, á lei que fai inelixíbeis aos alcaldes para deixar entrever que Martiño Noriega, rexedor de Compostela, non será o candidato de En Marea á Xunta de Galiza.

A cabeza visíbel de Anova e portavoz parlamentar de AGE, Xosé Manuel Beiras, deixou entrever nunha entrevista concedida á Cadena Ser que Martiño Noriega, alcalde de Compostela, non será o candidato de En Marea á Presidencia da Xunta de Galiza. Na conversa, lembrou que Noriega xa rexeitou liderar AGE en 2012, após ser reelixido rexedor de Teo: "díxenlle a Martiño: debes ser ti. Eu non quería ir máis ao Parlamento, nunca na vida, para que? Levo tres anos perdidos alí, escornándome. Para ser referencia non preciso de estar no Parlamento". A resposta de Martiño Noriega, do que salientou que é "unha persoa leal cos cidadáns", foi clara, "hai un ano que fun elixido alcalde con maioría absoluta, débome aos veciños de Teo, non podo dicirlles que marcho". "Eu creo que esa é a posición que ten e o seu compromiso actual", apuntou Beiras, en alusión á Alcaldía de Santiago. Ademais, referiuse á "reforma Fraga", a normativa que fai inelixíbeis aos alcaldes. Beiras anima a militancia do BNG a botar fóra a cúpula Pola outra banda, o portavoz nacional de Anova apelou á militancia do BNG para que bote fóra á cúpula. Así, animouna a dicirlle aos e ás dirixentes que "están de sobra, que rectifiquen ou, se non, fuera! É elemental", salientou. Respecto dunha posíbel confluencia co Bloque sinalou que "o que non teño eu é ningunha actitude de rexeitamento, aínda que motivos persoais e no plano afectivo non me faltarían porque non fan máis que descualificarme e insultarme etcétera, pero xa sei como son. Non son esas persoas as que supoño que influirían na toma dunha decisión que for converxente".


Summary: A actualización do rexistro de convenios estivo conxelada dende o pasado novembro. Vicepresidencia atribúe a demora á escaseza de persoal e asegura que vén de "reforzalo" para "poder actualizalo"

Os convenios son a forma xurídica dos acordos das Administracións con empresas e entidades públicas ou privadas para realizaren accións conxuntas, con ou sen achega económica por unha ou ambas partes. Ata o ano 2006 Galicia non contaba con norma ningunha que obrigase a Xunta a publicar de xeito sistemático e ordenado os seus convenios; foi daquela cando o Goberno de PSdeG e BNG dispuxo, tras algunhas tensións internas e ao abeiro da primeira lei de transparencia da historia do país, que o contido do Rexistro de Convenios creado polo Goberno de Manuel Fraga en 2002 para centralizar estes acordos pasase a ser público mediante a publicación no sitio web do Goberno das persoas ou entes asinantes, o seu obxectivo, a súa dotación económica e mais a súa vixencia. O actual Executivo ampliou a información pública dese rexistro que, non obstante, en apenas dous anos acumula dous amplos períodos de parálise na súa actualización. O último, de nove meses. A actualización do rexistro de convenios estivo conxelada dende o pasado novembro A nova lei de transparencia, lanzada por Feijóo en xaneiro de 2015 cando os casos de presunta corrupción ameazaban a precampaña municipal do PP -foi aprobada polo Parlamento a finais dese ano e tras unha inusual demora entrou en vigor en marzo de 2016-, introduciu novidades como a esixencia de publicación no rexistro público da memoria xustificativa de cada convenio. Tras esta ampliación de información o rexistro funcionou con normalidade durante uns 8 meses. Pero despois do período electoral, o pasado outono, a súa actualización conxelouse e o último convenio dispoñible para a súa consulta foi un asinado a comezos de novembro para a celebración dun evento na Cidade da Cultura. Así, paralizada en novembro, permaneceu a parte pública do rexistro ata este mes de xullo, cando o Goberno retomou a incorporación de convenios, a maioría correspondentes ao ano 2016. Figuran tamén, polo momento, 24 convenios asinados neste ano 2017 pola Consellería de Sanidade, o Sergas, a Fundación Cidade da Cultura ou a Consellería de Medio Rural, que dá conta dos seus convenios con empresas editoras de 11 xornais impresos para publicar e difundir informacións "relacionadas co desenvolvemento da produción agroalimentaria de Galicia" cun importe global de 317.000 euros. Vicepresidencia atribúe a demora á escaseza de persoal e asegura que vén de "reforzalo" para "poder actualizar o rexistro" Este freo na actualización normal do rexistro de convenios foi o segundo en apenas un ano, cando a parálise tamén fora duns nove meses. Como daquela, ao ser consultada ao respecto a Vicepresidencia da Xunta indica a Praza.gal que a falta de actualización débese a "un problema derivado da escaseza de persoal", que xa se "reforzou" para "poder actualizar o rexistro", o cal "se está a facer" neste mes de xullo. O departamento de Alfonso Rueda apunta, non obstante, que a relación destes convenios "tamén se publica no DOG de xeito cuadrimestral" e que "os cidadáns poden solicitar un certificado de datos dos convenios" e "mesmo copia íntegra deles" a través da web da Xunta. O reinicio da actividade do rexistro prodúcese no ano no que, segundo as previsións do propio Goberno, verá a luz o decreto que regulará o "novo" rexistro de convenios, tamén anunciado por Feijóo en 2015 como parte do seu Plan de Impulso Democrático. Á espera de coñecer ese novo decreto, o avanzado pola Xunta ao respecto indica que o novo rexistro terá maior "funcionalidade tecnolóxica" e "transparencia", así como "maior accesibilidade por parte da cidadanía". Así e todo, no que atinxe ás normas de publicación dos convenios o bosquexo de Vicepresidencia non permite augurar grandes avances, alén da devandita publicación das memorias xustificativas. Non en van, o devandito plan describiu o futuro rexistro reproducindo literalmente treitos da lei de transparencia de 2006. Rexistro de convenios da Xunta Lei de transparencia e bo goberno


Summary: É um dos mitos da Música Popular Brasileira (MPB). Tropicalista de primeira hora, depois exilado em Londres, entusiasta das músicas da diáspora africana que foi incorporando á sua muito extensa obra discográfica, Gilberto Gil (Bahia, 1942) segue activo. O 16 de julho estará no Auditorio do Mar de Vigo para defender a sua última gravação, Ok ok ok (2018) e repasar algumas faixas já lendárias do seu repertório. Responde às perguntas de Sermos Galiza via correio electrónico.

Como é possível continuar a oferecer concertos e gravar discos após mais de meio século em ativo? De onde é que vem essa motivação? Todas as atividades continuam a ser prazerosas para mim e assim... Eu sigo gravando e fazendo shows até quando tiver energia e vontade. Que diferença principal diria você que existe entre fazer música aos 75 anos e fazê-la aos 25, quando registou o seu primeiro LP, Louvação? A diferença é apenas a maturidade que vem com o tempo. Mas a alegria segue a mesma. A alegria de fazer música aos 75 anos segue a mesma que aos 25 O seu último trabalho celebra a vida após ter atravessado um momento de fragilidade. Age a música para você como uma terapia? Acho que a música serve para muitas coisas inclusive como terapia. Parece que depois de meu periodo hospitalar, me veio uma volupia que compus muitas músicas, entre elas todas as de Ok ok ok, e inclusive para Roberta Sá, que fez um disco giro só com canções minhas. De que jeito a sua música é autobiográfica? Não dá para fugir da vida e não deixa-la invadir sua música. Assim creio que todos os compositores sejam bastante autobiograficos em suas músicas, assim como escritores em seus livros, pintores em suas telas. A sua obra é uma amostra da influência negro-africana no Brasil. Incorporou o samba, o reggae, o afrobeat, o funk, o disco. Agora que os discursos racistas voltam a ter poder e audiência no seu país, como deve reagir perante eles a música? Deve manter suas ideias muito claras sobretudo em periodos difíceis como o nosso agora. Os discos a dois vozes -com Caetano Veloso, com Jorge Ben, com Milton Nascimento- caracterizam a sua trajetória. Com quem teria gostado de gravar mais um? Com Bob Marley. [Teria-me gustado gravar um disco] com Bob Marley O concerto de Vigo não será nem muito menos o primeiro que dê em Galiza. Lembra algo em especial de suas anteriores visitas? Tenho proximidade com a Galiza e seu povo, pois a Bahia, minha terra, tem uma imensa colonia espanhola onde prevalecem os galegos. Lembro que me impressionei ao chegar em A Corunha e ver cartazes de nosso xogador Mauro Silva, pois não tinha idéia que ele fosse tão popular na Galiza. Gostei muito da comida na Galiza.


Summary: Ante o que consideran que é un incumprimento da Lei de Memoria Histórica por parte do Ministerio.

Líderes históricos de CCOO como Rafael Pillado e Ignacio Fernández Toxo, dirixentes do nacionalismo galego como Francisco Rodríguez ou historiadores como Manuuel Monge son algunhas das 16 sinaturas de ex presos políticos ferroláns que asinan un escrito dirixido a Defensa no que lle advirten de que acudirán á Fiscalía de non se retirar a simboloxía franquista que persiste na cidade. Estes 16 ex presos lembra que o pasado 21 de decembro dirixiu un escrito a Margarita Robles, ministra de Defensa, notificando que na Galiza existían 23 símbolos franquistas, 13 deles en Ferrol, en instalacións que dependen de Defensa e pedindo a súa retirada en cumprimento da Lei de Memoria Histórica de 2007. Nun novo escrito entregado esta quinta feira, "ás 9:00 horas polo rexistro da Subdelegación do Goberno na Coruña, previa cita", este colectivo manifesta a súa sorpresa porque na súa resposta Defensa lles comunicase que non lle constaba actuacións a facer a respecto desta simboloxía. "Consideramos que hai un evidente incumprimento da Lei de Memoria Histórica por parte de Defensa, unha ofensa ás vítimas da ditadura franquista e un desprezo aos acordos plenarios do concello de Ferrol", manifestan nun comunicado. Lembran que en reiteradas ocasións o pleno do Concello de Ferrol demandou a retirada da simboloxía franquista do Arsenal Militar de Ferrol, "peticións que non foron atendidas". Dous significados militares golpistas como Salvador Moreno Fernández e Antonio Barroso aínda dan o seu nome a un colexio de Pontevedra e a unha residencia de Santiago que dependen de Defensa, engaden. "Por outra parte, hai unha falta de coherencia por parte de Defensa: a ministra de Defensa Carmen Chacón retiraba en Burgos en 2010 o nome de Juan Yagüe de instalación militares, en cumprimento da Lei de Memoria Histórica, pero no edificio de Capitanía Xeneral na Coruña Defensa mantén unha placa co nome "Sala de Honor Tte. Gral. Yagüe". Este colectivo afirma que se o Ministerio de Defensa continúa coa súa actitude, poñerá os feitos en coñecemento da Fiscalía porque "o incumprimento reiterado da Lei podería ter un carácter penal". Asinan: Rafael Pillado Lista, Francisco Rodríguez Sánchez, Sari Alabau Albors, Vicente Couce Ferreira, Raúl Pillado Lista, Alfonso Tellado Sande, Antón Martínez Aneiros, Xosé Piñeiro Arnoso, Anxo Ferreiro Currás, Ignacio Fernández Toxo, Fina Varela Fontán, José María Freire Piñeiro, José Loureiro Fernández, Manuel Monge González e Ricardo Aneiros Sixto.


Summary: O máximo que se conseguiu foi un forzado acordo para cambiar o actual sistema por un novo sistema de financiamento, sen concretar, que deberá entrar en vigor no ano 2018

Unha Conferencia de Presidentes (como así se deu en chamar ao cumio autonómico creado no ano 2004) como a celebrada recentemente (17 e 18 de xaneiro) na que (por razóns políticas) non participan nin o lehendakari de Euskadi (I. Urkullu) nin o president da Generalitat de Catalunya (C. Puigdemont) nace de seu moi, pero moi devalada. Moito mais se temos en conta que é a primeira vez, dende que existe esta institución, que tal cousa sucede. Unhas ausencias claves dado que un dos temas centrais a tratar era "o novo modelo de financiamento autonómico". Novo modelo que, a ninguén se lle escapa, resultará inviable de implementar se non conta co apoio, ou cando menos o beneplácito de Catalunya e Euskadi, por razóns obvias. Dúas comunidades que, ademais do peso histórico coñecido, copan o 25% da demanda global española, achegan o 22% dos ingresos fiscais e acollen o 16,5% da poboación residente no estado español. Resulta, xa que logo, dunha enorme irresponsabilidade tanto por parte do Presidente do actual goberno español (M. Rajoy) como do seu partido (PP) o dar validez política a unha conferencia con tales ausencias. Unhas ausencias que, por outra parte, deberían ter sido suficientes para que o PSOE invalidara a mesma. Gran responsabilidade, por parte de ambos os dous, se temos en conta que dende o ano 2012 no se celebraba tal conferencia: os tempos, é ben certo, están cambiando e a falta dunha maioría absoluta está obrigando ao PP a mudar as formas e os escenarios. Nembargantes, aínda persisten moitos tics autoritarios e centralistas: lévano no sangue. Unha conferencia que nacía condicionada por varios feitos destacados pero con un fío común: as novas regras fiscais que a lombos da gran crise impuxeron os distintos poderes públicos europeos e españois. Unha regras fiscais que teñen como norte e guía a austeridade compulsiva –un auténtico austericidio-. Un rigor fiscal imposto a nivel europeo (Pacto de Estabilidad y Crecimiento) que en España adoptou a forma dun mandato constitucional (Reforma artigo 135 Constitución España, 27 setembro 2011) que posteriormente foi convertido en lei (Ley Orgánica 2/2012, de 27 de abril, de Estabilidad Presupuestaria y Sostenibilidad Financiera). Pero cunha aplicación claramente asimétrica e discriminatoria en prexuízo das comunidades autónomas e os concellos a pesar de que estas soportan o 65% do gasto público. Velaí os enormes condicionantes –auténticas camisas de forza- que, hoxe por hoxe, practicamente impiden en España a operatividade de calquera conferencia de Presidentes que queira tratar temas financeiros e fiscais ao atacar a soberanía das autonomías e os concellos. Unhas regras fiscais que como demostran as evidencias son apoiadas e defendidas pola gran coalición PP/PSOE –velaí, por caso, o recente acordo entre ambos os dous partidos sobre o teito do gasto-. Como era previsible, dada a conxuntura política que estamos a vivir, a sombra do gran pacto PP/PSOE planeou, en todo momento, sobre este cumio de presidentes freando as expectativas. Algo que confirmaron tanto a pouca atención mediática que tivo –xa se sabe que intereses defenden a maioría dos medios- como a escasa importancia real e práctica dos acordos tomados. Así e en relación ao que debera ser o tema central, o financiamento autonómico, o máximo que se conseguiu foi un forzado acordo para cambiar o actual sistema por un novo sistema de financiamento, sen concretar, que deberá entrar en vigor no ano 2018. Un acordo para cuxa materialización "porase en marcha unha comisión de expertos encargada de formular un novo modelo de financiamento autonómico" (sic.). Un acordo aceptado a regañadentes polo goberno español (PP) e que, unha vez mais, contou inicialmente coa oposición do presidente da Xunta de Galicia Alberto Núñez Feijoo quen novamente –ai están as hemerotecas para comprobalo- aliñouse coas posturas mais centralistas do seu partido (PP) esquecendo as súas responsabilidades como presidente dunha comunidade autónoma histórica pero deficientemente financiada. Un acordo que na súa materialización, non faltaba mais, deberá de axustarse ao dogma neoliberal do axuste fiscal, algo que apoian os dous grandes partidos estatais (PP e PSOE: velaí o seu acordo, xa citado, sobre o teito do gasto), polo que só cabe agardar un magro resultado. Un acordo, xa que logo, claramente insatisfactorio que non resolve, nin de lonxe, os problemas crónicos do sistema español de financiamento autonómico. Un sistema que, para a súa definitiva e sólida configuración, precisa dun diálogo profundo, continuado e serio entre a Administración Central e as Administracións Autonómicas. Diálogo que, como podemos ver, escasea: mentres nos estados europeos da nosa contorna (Alemaña, Italia …) as administracións publicas celebran varias xuntanzas anuais para tratar os temas financeiros que lle afectan conxuntamente, en España levábamos catro anos sen que se celebrara xuntanza ningunha. En relación a este relevante aspecto o máximo que se conseguiu nesta nova conferencia foi que de agora en diante se xunten mais, unha vez ao ano (!). O tempo dirá para que serviu esta Conferencia de Presidentes, pero as evidencias non convidan ao optimismo, nin moito menos. Máis ben dan para pensar que "a montaña pariu un rato". As evidencias non convidan a optimismo porque a día de hoxe, e como xa subliñara dende as páxinas deste diario, o sistema español de financiamento autonómico continúa a agochar problemas moi serios. "Uns xa bastante antigos (modelo dual asimétrico, escasa responsabilidade fiscal, deseño institucional deficiente) e outros mais actuais (negociación bilateral, cotas de investimento do Estado, ausencia de discurso político integrador). Mais estes problemas xa estaban ou subxacían nos entresixos do sistema" (X. Álvarez Corbacho: "Crise no financiamento autonómico"). Un sistema que permite que as CCAA de réxime foral teñan, segundo algúns cálculos moi fiables, entre un 40% e un 60% mais de recursos fiscais per cápita que as comunidades de réxime común (Instituto de Estudos Fiscais: "Informe para a reforma do sistema de financiamento autonómico") Un sistema, xa que logo, que aínda segue precisando dunha fonda revisión ou reforma. Unha reforma que logo da citada Conferencia de Presidentes continua pendente…, e todo parece indicar que continuará por bastante tempo.


Summary: Alexis Tsipras, líder da coalición grega e candidato da esquerda europea a presidir a Comisión, protagoniza con Lidia Senra o acto político celebrado por AGE este domingo en Compostela, e no que tamén participaron Willy Meyer, José Soeiro (Bloco), Xosé Manuel Beiras e Yolanda Díaz.

Nas últimas eleccións autonómicas, AGE fixo bandeira de ser a Syriza galega. E puxo en práctica a metáfora cun moi lembrado mitin na Coruña na que contou coa participación dun dos líderes desta coalición grega de esquerdas e que funcionou como catalizador de toda a campaña das autonómicas. Agora, de novo, busca repetir o efecto, e lanzar a Alternativa Galega de Esquerdas en Europa, con Lidia Senra como candidata, co acto que este domingo protagonizou Alexis Tsipras en Compostela, xunto con Lidia Senra, Xosé Manuel Beiras, Yolanda Díaz, Willy Meyer (número un da candidatura da Esquerda Plural no Estado español) e José Soeiro (dirixente do Bloco de Esquerdas). Un acto no que por dúas veces se cantou o Grândola, vila morena. Tsipras é, ademais, o candidato oficial da esquerda europea a presidir a Comisión, un referente que mesmo conseguiu impulsar un chisco a desnortada esquerda italiana e que serve como bandeira de enganche ás esquerdas de España e Portugal. Nesta guerra de guerrillas, de resistencias, na que virou a política dos países do sur de Europa dende os primeiros embates da troica, a oposición do pobo grego, unha sociedade espoliada e ao borde dun cambio de paradigma, deveu un símbolo de todas as loitas. A coalición de esquerdas liderada por Alexis Tsipras apareceu da nada e estivo a piques de obter a vitoria nas eleccións de 2012. Agora, para estas eleccións europeas que semellan un pulso directo coas imposicións da troica e unha antesala de novas eleccións internas en todos os países, Syriza está en disposición, segundo as enquisas, de ser a forza máis votada. Será ese o momento das batallas decisivas, de tomar decisións que poñan ao descuberto a xestión do poder no continente. "Syriza vai ser primeira forza en Grecia. E a nosa vitoria vai ser un exemplo para toda Europa, vai traer un novo vento a toda Europa. En vez da Europa do medo, defendemos a Europa da solidariedade" Tsipras falou en grego, traducido ao galego, ante un auditorio ateigado e entusiasta. E destacou, unha vez máis, o carácter que estas eleccións adquiriron de combate directo contra a troica e as súas políticas de austeridade e recorte aplicadas, sobre todo, no sur de Europa. "Syriza vai ser primeira forza en Grecia" -dixo- "e a nosa vitoria vai ser un exemplo para toda Europa, vai traer un novo vento a toda Europa. En vez da Europa do medo, defendemos a Europa da solidariedade. En vez da Europa dos bancos, a Europa dos pobos. Non cremos na Europa de Merkel e dos banco, imos mudala por outra Europa". Tsipras salientou a importancia dos comicios do 25 de maio: "xa non se trata de elixir entre unha ou outra forza política, nestas eleccións votamos pola nosa propia supervivencia. Europa está ante unha encrucillada histórica: ou continua polo camiño da pobreza e da austeridade, ou muda para o camiño do progreso e da democracia". "O dilema nestas eleccións é austeridade ou democracia", concluíu. "Grecia é unha cobaia. Non foi un castigo, foi un exemplo para que os demais pobos permanezan de xeonllos" Afirmou que as "bárbaras" políticas aplicadas "teñen un propósito: redución da democracia". E sinalou que "Grecia é unha cobaia. Non foi un castigo, foi un exemplo para que os demais pobos permanezan de xeonllos", advertindo ao tempo de que "esta débeda non a crearon os pobos e polo tanto os pobos non a van pagar". Para Tsipras, o obxectivo principal é "reconstruír Europa" e "reconquistar o dereito ao traballo", en referencia ás "inaceptables" taxas de desemprego no sur de Europa. Tamén se referiu aos intentos do PP de eliminar o dereito ao aborto, sinalando que "España con Rajoy está a volver atrás 35 anos atrás con este ataque reaccionario aos dereitos da muller". O líder grego concluíu que "o neoliberalismo non é invencible" e que "a esquerda pode ser a gran sorpresa nestas eleccións", destacando que "vai ser o maio sa esquerda, o maio da esperanza". Por ese motivo pediu o apoio para a súa candidatura, "unha candidatura que une Europa, une todos estes pobos que sofren a austeridade e esas política barbaras do neoliberalismo, unha candidatura para dicir basta, para dicir nunca máis". "Este encontro demostra o grande ascenso que vai ter a esquerda en Galicia. Nestas eleccions vostedes van demostrar que son a Syriza de Galicia", despediuse. Lidia Senra dedicou boa parte da súa intervención a exhortar a que "a defensa dos bens comuns" estea no primeiro plano das loitas e dos debates políticos Pola súa banda, Lidia Senra chamou a aplicar un "espirito de fraternidade e dignidade para tecer alianza de iguais entre as esquerdas de Europa". "Levamos en Europa bastante tempo", afirmou respondendo ás palabras de Núñez Feijoo nas que acusou a AGE de ser antieuropeísta. "Pero non cremos nesta UE. Por iso queremos construír outra". "O avance da esquerda rupturista será un gran atranco para a troica" -engadiu- "Vai sendo hora de que o medo cambie de bando". Senra dedicou boa parte da súa intervención a exhortar a que "a defensa dos bens comúns" estea no primeiro plano das loitas e dos debates políticos. Falou da privatización da auga, xa en marcha en Galicia, e das sementes. Falou da espoliación da propiedade da terra en beneficio dos grandes propietarios, da megaminaría que ameaza Galicia, ou da continuidade "irresponsable" dun sistema económico baseado no petróleo, a poucas décadas de esgotarse. Falou tamén da pobreza, que "non é casualidade, é consecuencia das actuais políticas". "En Galicia hai nais e pais que non teñen recursos para alimentar os seus fillos e fillas", engadiu. Falou da falta de traballo no país, e dos cen mil mozos e mozas galegas que se viron obrigadas a emigrar nos últimos anos, e chamou a empregar o Parlamento europeo como "caixa de resonancia das reivindicacións do noso pobo". "Vai ser un maio de morte para a troica e un maio de voda para todos nós" "O pobo galego está sendo a vangarda desa loita emancipadora contra ese Cuarto Reich sen Wehrmacht, contra esa Europa antieuropeísta, dese exercicio de dignidade sen o cal non somos nós mesmos" "Maio longo, maio longo, todo cuberto de rosas, para algúns telas de morte, para outros telas de vodas". Xosé Manuel Beiras comezou a súa intervención citando a Rosalía, e recollendo as palabras de Tsipras sobre o maio da esperanza: "Vai ser un maio de morte para a troica e un maio de voda para todos nós". Beiras destacou que "Galicia está a ingresar nesta internacional dos pobos europeos agredidos, a internacional da periferia europea, dende as fisterras atlánticas até o Peloponeso, do Samos galego á illa grega de Samos. O pobo galego está sendo a vangarda desa loita emancipadora contra ese Cuarto Reich sen Wehrmacht, contra esa Europa antieuropeísta, dese exercicio de dignidade sen o cal non somos nós mesmos". "A liberdade só se conquista, nunca se regalou" -sinalou- "Podemos perder batallas pero non a guerra, porque está en xogo a supervivencia". O líder de AGE avogou por practicar un "nacionalismo internacionalista" e centrado na loita das maiorías sociais: "todos os procesos de autodeterminación do pobo galego, dende os irmandiños, o Rexurdimento, os Mártires de Carral, os maquis, a loita obreira contra o franquismo ou a loita labrega, sempre foron un proceso de loita social. A maioría social da que se fala agora sempre foi a estratexia das nosas loitas". "O Parlamento europeo ten que ser o lugar no que retroalimentemos o proceso de emancipación do pobo galego e de todos os pobos de Europa, o lugar dende o cal practiquemos a veracidade e o irrespeto" Beiras sinalou a necesidade de levar a cabo "crebas democráticas" en Galicia, o Estado español e en Europa, "para sermos cidadans e que non nos confinen en súbditos e despois en escravos". "Que máis congruente que elixir a Lidia Senra?" -preguntouse- "a lider que nunca deixou de practicar a humildade, a muller que nunca quixo ser outra cousa que muller libre, igual e labrega que aínda exerce". Beiras concluíu afirmando que "pode que o Parlamento europeo non serva para moito", pero dicindo que "ten que ser o lugar no que "retroalimentemos o proceso de emancipación do pobo galego e de todos os pobos de Europa, o lugar dende o cal practiquemos a veracidade e o irrespeto". "Queremos ser esa dinamita que estoupe o bipartidismo inane" Díaz cualificou a Núñez Feijoo de "satélite da troica en Galicia" e preguntouse "que diferenza hai entre PP e PSOE?" Na súa intervención, Yolanda Diaz foi moi crítica con "esta Europa insoportable para as clases traballadoras e os pobos de Europa" e fixo un chamamento aos pobos do sur para "dende a nosa diversidade construír unha alternativa. Ser pobo" e "reunir forzas en defensa das nosas vidas", en referencia ao apelo de Tsipras sobre a importancia destas eleccións para a propia supervivencia de moitos e moitas. A vicevoceira de AGE subliñou que "na loita social non hai milagres. Hai traballo e pedagoxía", e lembrou outra cita do líder de Syriza na que afirmaba que a esquerda "só perderá se non hai unidade" Díaz cualificou a Núñez Feijoo de "satélite da troica en Galicia" e preguntouse "que diferenza hai entre PP e PSOE?", aludindo ao seu voto conxunto na meirande parte das leis, dos tratados europeos, na reforma laboral ou na reforma constitucional. "A actual crise do capitalismo necesita dunha dinamiteira" -concluíu- "AGE queremos ser esa dinamita que estoupe o bipartidismo inane". "A socialdemocracia é un problema, porque nos deixaron sós" Meyer pediu que as eleccións europeas sexan a culminación do ciclo de maobilizacións en marcha dende o comezo da crise, para avanzar "cara a un proceso constituínte" Willy Meyer, número un da candidatura da Esquerda Plural, definiu esta unión de forzas como "a candidatura confrontada co BCE e a troica" e pediu que as eleccións europeas sexan a culminación do ciclo de mobilizacións en marcha dende o comezo da crise, para avanzar "cara a un proceso constituínte". Avogou por "outra Europa", cun BCE e unha moeda controlada polos poderes democráticos, por unha auditoría da débeda a partir da cal se decida "non pagar a débeda produto da especulación". E tamén por outra política exterior: "dáme vergoña o que está a suceder en Ucraína, e que a UE estea a apoiar un golpe de Estado". Meyer denunciou que "os gobernos e os parlamentos xa non teñen capacidade de decisión" e afirmou que "levamos combatendo en Europa dende 1848. Levamos 166 anos loitando por poñer a economía ao servizo da política". "Observamos con verdadeiro pesar como a socialdemocracia arriou todas as bandeiras da política social e da esquerda. A socialdemocracia é un problema, porque nos deixaron sós", dixo, ao tempo que sinalou que "a troica presenta dous candidatos en España: Elena Valenciano e Arias Cañete". "E a nosa hora de axustar contas. O 25 de maio non podemos desaproveitar esta oportunidade, na que o voto do pobre vale o mesmo que o voto do rico" Finalmente, o portugués José Soeiro, despois de facer unha referencia ao 40 aniversario do 25 de abril, denunciou que "a austeridade non resolveu problema ningún, empobreceu a democracia e foi unha política de roubo organizado". "E a nosa hora de axustar contas. O 25 de maio non podemos desaproveitar esta oportunidade, na que o voto do pobre vale o mesmo que o voto do rico", dixo. "O 25 de maio "hai unha esquerda que se vai levantar, unha esquerda que se vai poñer en pé. No 25 de maio o pobo é quen máis ordena", concluíu.


Summary: Varios centos de persoas manifestáronse esta quinta feira en Santiago de Compostela para reivindicar "dereitos xustos e dignos" no servizo de axuda no fogar.

Baixo o lema 'Pola defensa do sector de axuda no fogar da Galiza. Traballo e salario esencial', a manifestación convocada por CCOO e UXT saíu desde a sede dos sindicatos en San Lázaro até a Consellaría de Política Social, en San Caetano. En declaracións aos medios ao comezo da marcha, a secretaria xeral de CCOO-Hábitat, Alejandra Xesto, remarcou que queren "conseguir uns dereitos xustos e dignos para este sector", ao que cualificou como un "sector precarizado e feminizado", xa que, segundo Xesto, o 98% son mulleres. Tamén demandou como "reivindicación primeira e principal" que as empresas abonen o 6,5% da subida salarial polo IPC que "xa é seu por dereito", xa que se aprobou en marzo deste 2022. Os contratos laborais no sector de axuda a domicilio non poden ser inferiores a 25 horas Nesta liña, o secretario do sector sociosanitario de UXT-Servizos Públicos, Javier Martínez Fuentes, demandou que "queren que as empresas que se están lucrando á custa das traballadoras senten a negociar unhas condicións de traballo dignas". Así o trasladarán na mesa sectorial do próximo día 20 de setembro, que terá lugar no Consello de Relacións Laborais. "Non imos consentir que se siga empobrecendo o sector", advertiu. Expuxo a situación pola que están a pasar moitas das traballadoras deste sector, que "realizan máis de mil quilómetros no mes co seu vehículo" e non "poden asumir os gastos". Neste sentido, lembrou que desde que se asinou o último convenio até a actualidade "o combustíbel subiu máis dun 100% e séguenlles pagando 0,18 céntimos por quilómetro igual que hai 10 anos". Xesto tamén puxo o foco na situación "de explotación e de precariedade obvia" pola que pasan as mulleres e recriminou que "o convenio ten que servir de ferramenta de axuda o sector". Así, fixo un chamamento á Xunta para que "implemente cambios normativos" na Lei de dependencia e exemplificou que "as franxas horarias dos usuarios teñen que ter unha certa flexibilidade porque se non é imposíbel regularizar o sector". Máis mobilizacións Ambos os sindicatos alertaron que "se non hai avances" irán á folga, que xa fora convocada pero foi aprazada por un motivo de "paz social". Martínez, preguntado por máis posíbeis mobilizacións, indicou que "non descartan nada" e que na última reunión que tiveron no Consello Galego de Relacións Laborais, as patronais "fecháronse en banda" ante as peticións de ambos os sindicatos. Así, aclarou que coa mediación conseguiron que a patronal "sente a negociar" a proposta que lle fixeron en maio, e cualificou este paso como "un logro". Para poder levar a cabo a negociación, Martínez explicou que a patronal pedira "paz social", de aí o motivo de que a folga que estaba prevista se aprazase.


Summary: Pasamos máis dunha década reivindicando o Día das Letras Galegas para Ricardo Carvalho Calero (RCC) e mesmo se celebrou en 2020 o seu agardado e merecido ano. Porén, é unha realidade que as investigadoras e investigadores da memoria deixamos a un lado unha etapa de vital importancia que, sen dúbida, marcaría o devir da súa vida. As actas do proceso custodiadas no Tribunal Militar de Sevilla saen á luz

Coa etapa de vital importancia que marcaría o devir da súa vida referímonos ao proceso sumarísimo de urxencia núm. 45004/39 contra o tenente de Intendencia RCC acusado de cometer delitos de rebelión militar penados no título VI, capítulo primeiro, do Código de xustiza militar de 1890 e no Bando declarativo do estado de guerra publicado en días posteriores ao golpe de 1936. O Xulgado Militar núm. 4 da Praza de Xaén, nun xuízo rápido de pouco menos de tres semanas de abril de 1939 contra xefes e oficiais do exército republicano, condena a RCC "a doce años y un día de reclusión temporal, con las accesorias de inhabilitación absoluta durante el tiempo de condena". Posteriormente, a pena reduciríase a dous de prisión. As actas do Consello de Guerra contra Carvalho Como se sinalou anteriormente, existe unha eiva do memorialismo (así como das institucións que deberían abandeirar a investigación da memoria histórica na Galiza) na pescuda e divulgación do acontecido e sufrido por RCC durante eses anos. Aínda na actualidade se descoñece o contido íntegro da acta do Consello de Guerra contra el e outros once compañeiros procesados e tampouco se esclareceu a cantidade e o contido dos avais solicitados pola familia para tentar amortecer ou exculpar a RCC das acusacións do tribunal militar franquista. En canto aos devanditos avais, existen referencias de tres deles na obra da profesora Aurora Marco Foula e ronsel. Os anos que marcaron a biografía de Carvalho Calero (1910-1941), seguindo fontes orais da familia de RCC. Trátase dos escritos de Jesús Suevos, Torrente Ballester e Ferro Couselo. Ao longo de 2020 publicáronse distintas obras biográficas de carácter xeral que referenciaban a obra de A. Marco, mais sen achegar ningún dato novidoso sobre o tema que abordamos. Con todo, este non é o caso do historiador Bernardo Máiz Vázquez que, despois de consultar a causa, amplía esta listaxe en dous traballos colectivos publicados nese ano; o primeiro no volume Hei de entrar no meu povo: Reivindicarmos Carvalho Calero e o segundo en O Carvalho que fun en Ferrol. Aproximación a Ricardo Carvalho Calero. B. Máiz cita os avais de Jesús Suevos, José Rapariz, Manuel Masdías, Torrente Ballester, Santiago Hevia, José María Montalbo, Francisco Rey e dalgunha outra persoa, fose oficial do exército franquista ou civil. Os datos do Tribunal Militar Territorial Segundo de Sevilla Se nos cinguimos exclusivamente ás actas do Consello de Guerra contra RCC custodiadas polo Tribunal Militar Territorial Segundo de Sevilla, constatamos no auto de procesamento que "se han recibido por correo varias certificaciones, unidas a los folios 93 al 96 y 114 y 115, que acreditan, como persona honorable, de familia afecta al Movimiento, por el que han derramado su sangre, habiéndole llevado al Partido Galleguista su equivocado amor por aquella Región". Nos folios citados figuran os seis avais que se inclúen na causa. Ben seguro que foron máis, que puideron chegar ao tribunal por distintos medios, mais compróbase que no sumario só se reflicten os que corresponden a José María Montalbo Azpiri, tenente da Armada (folio 93); José Rapariz Braña, profesor e membro da Falanxe (folio 94); Francisco Rey Rey, tenente de Artillaría (folio 95); Manuel Masdías Sánchez, profesor (folio 96); Gonzalo Torrente Ballester, profesor universitario e militante de Falanxe (folio 114) e José Lage Martínez, mestre e miliciano de Falanxe (folio 115). As certificacións informan o tribunal de que os avalistas declaran voluntariamente e que coñecen o procesado. Ademais, en conxunto, cónstalles que era de familia afecta ao Alzamento (o seu irmán Gabriel, tenente de Infantaría no bando franquista). Outros datos que salientaban eran a súa afiliación ao Partido Galeguista, o seu antimarxismo e que foi apoderado nas eleccións de 1936. O aval de Torrente Ballester asinado en Ferrol o 7 de abril de 1939 é totalmente explícito e verídico. Sobre a conduta pública e privada de RCC afirma que era "irreprochable" e como afiliado ao Partido Galeguista foi (remarcando en maiúsculas no texto orixinal) apoderado nas eleccións de 1936 e posteriormente compromisario para a elección a presidente da República. Outros aspectos dos que dá conta Torrente son as conversas entre ambos onde RCC expresara a desconformidade coa evolución ideolóxica da Fronte Popular e que o 13 de xullo de 1936, en Madrid, RCC lle manifestara a súa "absoluta disconformidad con los métodos de la política frentepopulista". Independentemente do contido dos avais recibidos, RCC sería condenado igualmente, como aconteceu con milleiros de oficiais republicanos acusados de feitos semellantes. Nese senso, as actas do Consello de Guerra son clarificadoras cando especifican que "no existe ninguna prueba de la autenticidad y veracidad de tales certificaciones".


Summary: O Concello de Carballo realizou o ano pasado máis de 500 desinfeccións en edificios e espazos públicos

Aceite doméstico; vidro, a quinta fracción ou os composteiros caseiros… Carballo é todo un exemplo en materia de reciclaxe. E agora aumenta o seu compromiso uníndose á campaña "Recicla, supérate" para aumentar un 10% os residuos plásticos no contedor amarelo. Carballo é un dos 15 concellos galegos que participan neste concurso da Xunta e Ecoembes, que permitirá que o máis reciclador invista 2.000 euros nunha causa social. A primeira incursión da campaña foi a instalación na zona do mercado dos xoves dun gran contedor que serve como punto de información á veciñanza. A campaña durará 3 meses, ao longo dos cales se repetirán as accións de rúa durante os mercados dos xoves. O obxectivo é que neste prazo se incremente polo menos nun 10% a porcentaxe de achegas ao contedor amarelo en comparación co mesmo período do ano anterior. Desinfeccións Fixo contabilidade o concello de todas as labouras de desinfección realizadas o ano pasado co gallo da pandemia. Foron máis de 500 desinfeccións en edificios e espazos públicos, como Unidade de Condutas Adictivas (UCA) e a antiga sede da Asociación Antidroga Vieiro (as primeiras), ou Casa do Concello, a Policía Local, o Mercado Municipal, a UCA, o edificio de Servizos Sociais, o Fórum, Protección Civil ou Brigada Municipal de Obras, desinfectadas periodicamente. Os centros de ensino tamén. Dende o Concello lembran que no caso de detectar unha necesidade puntual debe poñerse en contacto da empresa a través do número de teléfono 981 754 917, no enderezo electrónico info@carballolimpo.com ou a través da APP de avisos do Concello de Carballo.Así mesmo, xa están en marcha as accións de desratización que se levan a cabo cada trimestre en todas as rúas de Carballo. Tamén neste caso, sempre que se detecte un problema, pode comunicarse a través da APP de avisos ou chamando ao 981 754 699. NOVAS SOBRE RECICLAXE EN CARBALLO Xaneiro 2021: Segue aumentando a reciclaxe de aceite doméstico en Carballo . Decembro 2020: Xa podes pedir un dos 150 composteiros de Carballo. Outubro 2020: Carballo "Recicla vidro por elas". Outubro 2020: Carballo fachendea de auga da billa. Agosto 2020: As familias de Carballo xa superan a reciclaxe de 11.100 quilos na quinta fracción.


Summary: A Casa da Cultura de San Sadurniño acolleu na tarde do sábado o encontro audiovisual Chanfaina Lab, onde se reproduciron 21 curtas cun nexo en común: a propia vila.

O encontro audiovisual Chanfaina Lab chegou á súa segunda edición cunha presenza de público que superou as expectativas. Durante a tarde do sábado proxectáronse un total de 21 curtas que tiveron un fío condutor común: San Sadurniño. As pezas, na súa maioría de autores e autoras locais, como David Anca, Fran Bermúdez, Sabela Íñiguez ou Patricia Lamas, foron gravadas na fin de semana do 4 ao 6 de setembro con absoluta liberdade sobre o tema e o tratamento visual. A única esixencia era que tivesen a ver con San Sadurniño e que contasen cunha duración de entre tres a cinco minutos. As curtas reproducidas na tarde do sábado trataron temas tan dispares como o devir do tempo, o rural, a emigración ou as diferenzas sociolóxicas entre as parroquias do concello, entre outras. O encontro audiovisual, impulsado pola Aula CeMIT, continúa nas próximas semanas coa estrea na canle de Youtube de Fálame de San Sadurniño. A organización salienta o suceso que recadaron as curtas na pasada edición, con numerosas reproducións na internet. Dúas curtas da pasada edición foron premiadas no Curtocircuito O eco do Chanfaina Lab vai alén de San Sadurniño. Na pasada edición, o Curtocircuíto premiou Cruz Piñón, curta de Xisela Franco e Proba de axilidade, de Jaione Camborda. "Outro dos obxectivos do Chanfaina é o de dar a coñecer o territorio tanto na rede como diante dos públicos que asisten a festivais ou que acceden a estes contidos por outras canles de difusión", salienta a organización. Amais dos autores e autoras de San Sadurniño, Fran Bermúdez, Ary López e Sabela Íñiguez, Abel Vega, Patricia Lamas, Miguel Sanjurjo e David Anca, participaron no encontro Antón Caeiro, Lucía Vilela, Sandra Sánchez, Mar García, Miguel Mariño, Diana Toucedo, Gonzalo Veloso, Ana Domínguez, Xiana Gómez, Susana Rey, Mar García, Giselle Llanio, Natalia Porca, Álvaro Gago, Alberte Branco -director de fotografía do filme Los Fenómenos-, Gabriel Tizón -encargado do resume fotográfico- e os realizadores Cristina Esteiro e Carlos A. Quirós -este último con raíces en Naraío-, responsábeis do viral "Ferrol Mola".


Son os pequenos detalles os que demostran as capacidades de empatía das persoas, a forma de coidar o teu e ós teus, amosa no fondo a túa capacidade humana. Está é unha máxima tamén no mundo empresarial e, como non, no xeito de xestionar dende a política. A Xunta, directamente, pasa do Patrimonio, bordeando a incompetencia. Actuando en moitas ocasións dunha forma que supón unha clara deixadez de funcións A forma na que o PP coida os detalles no eido do patrimonio deste País, é un feito singular que demostra o sentimento deste goberno da Xunta cara o que nos diferenza como pobo e nos da singularidade: as raíces, a orixe. A Xunta, directamente, pasa do Patrimonio, bordeando a incompetencia. Actuando en moitas ocasións dunha forma que supón unha clara deixadez de funcións. Galicia é unha terra rica en Patrimonio de todos os tempos, é unha cultura con fondas e fortes raíces. Un Patrimonio que con xeito debe ser transformado nun motor económico. Mais hoxe non o é pola falta de visión e de traballo serio e rigoroso dos nosos xestores. En Irlanda ou Inglaterra, por exemplo, potenciarían este sector atraendo xente de todo o mundo e xerando actividade alí onde fose preciso Basta unha ollada na rede e na prensa para ver aberracións: castros plantados de eucalipto, dolmens desmontados, círculos líticos soterrados por estradas, camposantos antigos cunha pista forestal polo medio, BIC´s en estado de ruína, construtoras que cobran unha indemnización por arrasar un poboado castrexo e medieval, obxectos históricos en caixóns, a muralla de Lugo coas luces de Nadal "atornilladas" e como cumio dos depropósitos as figuras do Pórtico da Gloria para goce da familia Franco. Mentres isto ocorre o Presidente de Galicia mira cara outro lado. Este é o detalle, non lle importa a singularidade de Galicia. En calquera lugar do mundo a nosa riqueza patrimonial sería un piar da economía, o descuberto e o que está por descubrir, o que se olla e o que non. En Irlanda ou Inglaterra, por exemplo, potenciarían este sector atraendo xente de todo o mundo e xerando actividade alí onde fose preciso. Con sentidiño e preservando o que temos está podería ser unha ferramenta para fomentar un emprego de calidade e un turismo tamén calidade e sobor de todo desestacionalizado. Non están os tempos para desbotar tan facilmente unha vantaxe competitiva que poucos países e rexións teñen. Pode facilmente ter un peso moi forte e importante no noso PIB Calquera persoa que sinta os seus orixes, estaría fachendoso de ensinar estes tesouros que xunto o patrimonio inmaterial terían que ser un polo de atracción. Compre poñer en valor está realidade, compre coidar o noso e potenciar o que nos da os sinais de pobo, compre resaltar o potencial do Finisterrae que atraía asentamentos e culturas. En definitiva o que foi facendo e construíndo Galicia e aos galegos. Non están os tempos para desbotar tan facilmente unha vantaxe competitiva que poucos países e rexións teñen. Pode facilmente ter un peso moi forte e importante no noso PIB. O caso é querer. O caso é sentir. O caso é coidar o detalle.


Summary: Eliseo Fernández agradece o apoio "crecente" da cidadanía de Ferrol e asegura que no caso de que a sentenza fose desfavorable, "hai argumentos legais e testemuñas suficientes para levar o Concello a xuízo", de xeito que se ocupe da débeda.

A continuidade dos 135 anos de historia do Ateneo Ferrolán (case 40 dende a súa reapertura tras a fin da ditadura) dependen dunha decisión xudicial. Este mércores quedou listo para sentenza o xuízo que estuda a demanda presentada pola empresa Mudanzas Félix por unha débeda de 39 mil euros (en concepto de transporte e almacenamento do importante patrimonio da centenaria). A entidade, que non dispón desa cantidade (semellante ao seu orzamento anual), aduce que a empresa foi contratada de forma obrigada cando o Concello de Ferrol decidiu realizar unha obra de rehabilitación no edificio e que, ademais, o Goberno municipal comprometérase -verbalmente- a correr cos gastos desa operación. Porén, a vitoria electoral do PP en 2011 mudou os plans, negándose a nova corporación a asumir o compromiso do anterior executivo. Este martes pola tarde ao redor de 500 persoas participaron nunha concentración de apoio á entidade, un acto no que se atopaban representantes de numerosos colectivos sociais e asociacións culturais da cidade, ademais de representantes das forzas da oposición municipal, sindicatos, ou as deputadas Yolanda Díaz e Beatriz Sestayo. A este respecto, o historiador Eliseo Fernández, presidente do Ateneo Ferrolán, destacou nunha entrevista difundida por Radiofusión que o apoio entre a cidadanía de Ferrolterra e o seu tecido social é moi importante e "crecente". Porén, advertiu de que unha "sentenza desfavorable colocaríanos nunha situación complicada", pois os 39 mil euros que tería que pagar a entidade equivalen practicamente ao seu orzamento anual. Está en risco, pois, a continuidade da institución e a continuidade dunha actividade de fomento e difusión da cultura "fundamental" na cidade de Ferrol. O Ateneo é unha das entidades culturais máis activas da comarca e, na citada entrevista, Eliseo Fernández volveu incidir en que "o ataque ten que ver coa defensa que o Ateneo fai da cultura participativa, aberta e dende abaixo". Dende a entidade acúsase ao PP de querer "converter o mundo da cultura nunha parcela para que a exploten determinadas empresas que todos coñecemos". Nun manifesto redactado estes días, o Ateneo afirma ser "unha entidade molesta para un goberno municipal autoritario, que non acepta a discrepancia nin tampouco as expresións de cultura participativas e populares que caracterizan ao Ateneo de Ferrol, en colaboración con boa parte do tecido asociativo e das creadoras e creadores da cidade". E sinalaba, en referencia ao Goberno local, que "mentres eles nos dan productos de consumo cultural de escasa calidade, nós reivindicámonos como un pobo que foi, é e será sempre creador de cultura. Unha cultura popular e na nosa lingua, unha cultura reivindicativa e rebelde, que o tecido cultural desta cidade mantén". Fernández destaca que con actos coma o realizado este mércores queren "erguer a voz, chamar a atención, que a xente se decate de que hai un problema que escapa de toda lóxica e que racha a confianza mínima entre a administración e os administrados". "Se non te podes fiar do teu propio concello, non sei de quen te podes fiar", engadiu. Criticou así mesmo a falta de vontade de diálogo demostrada polo Concello de Ferrol: "hai 8 meses que vimos pedindo unha cita co alcalde. Semella que non queren ningún tipo de diálogo nin chegar a ningún acordo", dixo. "Hai argumentos legais suficientes para levar o concello a xuízo, hai testemuñas, mesmo de concelleiros daquel tempo, que demostran que temos razón" En calquera caso, o presidente do Ateneo advirte de que unha sentenza desfavorable non sería o final do camiño, sinalando a intención da entidade de levar a xuízo ao Concello de Ferrol: "Hai argumentos legais suficientes para levar o concello a xuízo, hai testemuñas, mesmo de concelleiros daquel tempo, que demostran que temos razón". Un patrimonio en perigo O Ateneo Ferrolán dispón dun importante fondo de hemeroteca e biblioteca –con coleccións de máis de 450 cabeceiras e 7.500 volumes-, que dende hai tres anos se atópanse en mans da empresa Mudanzas Félix, nunha nave industrial. A este respecto, os deputados de AGE Yolanda Díaz e Xabier Ron esixíronlle este mércores á Xunta que asine un convenio de colaboración co Ateneo que "garanta as condicións materiais necesarias para que os fondos da biblioteca hemeroteca teñan condicións óptimas de preservación e consulta nas dependencias" da agrupación. Fernández lembrou que o Ateneo "sempre tivo problemas en épocas de ditaduras e de réximes autoritarios. Agora é o PP de Ferrol, de xeito sibilino, que ataca a institución" A biblioteca do Ateneo de Ferrol está declarada polo Goberno autónomo como de "titularidade privada de especial interese" e dende 1996 intégrase na Rede de Bibliotecas de Galicia. "Todo este asunto", denunciou Ron, "tamén amosa a incompetencia do responsábel de Cultura na Xunta, o señor Anxo Lorenzo, que a preguntas dos xornalistas respondeu que non coñecía o tema". Na rolda de prensa tamén participou Eliseo Fernández, que lembrou que o Ateneo "sempre tivo problemas en épocas de ditaduras e de réximes autoritarios. Agora é o PP de Ferrol, de xeito sibilino, que ataca a institución". "O que vemos é como o PP aposta por aparatosas infraestruturas culturais baleiras", engadiu Fernández, antes de concluír: "Nós pedimos sensibilidade, comprensión e xustiza".


Summary: Os militantes e simpatizantes non terán opción á hora de votar os seus candidatos provinciais. Catro homes por catro provincias compoñen a listaxe de precandidatos. A única sorpresa das primarias de CxG sería que a formación política decidise non se presentar ás eleccións.

Branco ou votar un único candidato por provincia. Esta é a opción que militantes e simpatizantes poderán escoller á hora de votar na convención nacional de primarias que a organización política celebrará este mesmo sábado ás 16.45 no Auditorio de Galiza de Santiago de Compostela.Ás xa anunciadas candidaturas de Xoán Xosé Bascuas pola Coruña, Xosé Manuel Pérez Bouza por Ourense e Rafa Cuiña por Pontevedra súmase agora a de Iván Marrube por Lugo. Desaparece, no entanto, a proposta de Sandra Araúxo que se perfilara como precandidata por Pontevedra. A súa ausencia fai que todas as candidaturas de CxG, se a convención así o aproba, van estar encabezadas por homes.Cada candidato inclúe na páxina web da formación unha breve explicación das razóns polas que se presentan:Xoán Xosé Bascuas: "Compromiso por Galicia é máis que o proxecto para desenvolver o partido nacional galego que o noso país precisa; é o proxecto necesario para facer país. Para iso fai falla moita ilusión, moito entusiasmo e a esperanza, así como a intelixencia colectiva que fomos quen de demostrar coa práctica da radicalidade democrática que levamos exercido na nosa curta vida"Rafael Cuiña: "É por iso que aspiro a converterme no cabeza de lista de Compromiso por Galicia na provincia de Pontevedra. Porque sei que, até o de de agora, os gobernantes deste país NUNCA tiveron confianza, fé, nos seus veciños, nos seus votantes. Para min Galicia é máis, moito máis que un "celeiro de votos", como se fala moitas veces. Para min Galicia é o centro de todas as cousas, a medida perfecta pola que guiarme, sabendo que, mentres mire polos seus intereses, nunca darei un paso en falso".Xosé Manuel Pérez Bouza: "Outra das razóns polas que decidín dar este paso é porque penso que non é momento de quedarse quietos, de baixar os brazos, de mirar para outro lado… todo o contrario, é momento de implicarse, de dar a cara, de compromoterse,… por Galicia e por os seus cidadáns, e por iso, con toda honestidade estou disposto a por a miña experiencia, o meu traballo e a miña dedicación, o servizo dun instrumento político, CxG".Iván Marrube: "A miña concepción parte de que un partido político debe ser ferramenta ao servizo da cidadanía para acceder ao goberno, e vexo neste proxecto a mellor ferramenta para a xente Comprometida con Galicia, para canalizar un movemento cidadán de goberno que lle ofreza ao noso país e a súa xente o mellor futuro posible"


Summary: Ladrones de tiempo, de Fran X. Rodríguez, vén de ser recoñecido como mellor curta no Festival de Cans, mentres que Lurna recibiu o premio especial do xurado da veciñanza. Diaryatou Daff e Xosé Barato acadaron os recoñecementos a mellor actriz e actor.

Fran X. Rodríguez recolleu o premio á mellor curta no Festival de Cans por Ladrones de Tiempo. O xurado, formado por Dani de la Torre, Belén Constenla, Manuel Jabois, Helena Miquel, Nacho Castaño e Ana Cermeño, valorou o "traballo de imaxe real" e a "fraccionalidade do tempo", así como a "orixinalidade" do proxecto, que cualificou de "ambicioso". Esta fita tamén recibiu o premio Agag do xurado a mellor guión. Aliás, a mellor curta de animación recaeu en Viaje a pies, de Khris Cembe, pola súa "imaxe potente" e pola posta en escena e un guión "sorprendentes". O premio á mellor actriz foi para Diaryatou Daff, protagonista da curta Lurna, mentres que Xosé Barato recolleu o premio a mellor actor por A liña política. Lurna tamén foi recoñecida co premio especial do xurado da veciñanza, que valorou o reflexo "dunha realidade social triste" da inmigración, e co premio do xurado á mellor banda sonora. Aliás, o Premio CREA do xurado á mellora realización foi para Juan Hervella-Rego por Share o no share. Videoclips A respeito da categoría de videoclips, o xurado, formado por Pablo González Batista, Teresa Cuíñas Lavandeira, Déborah Vukusic Rodríguez e Amaro Ferreiro deulle o premio ao mellor traballo a Buscando a Superfama, de Heredeiros da Crus, un clip dirixido por Olga Osorio. O vídeo El último esfuerzo, de Manos de Topo, dirixido por Alejandro Marzoa, obtivo unha mención especial, mentres que With my hands, de Furious Monkey House, dirixido por Violeta Mosquera, foi premiado polo público.


Summary: A presidenta madrileña comunicou a decisión nunha conferencia de prensa de urxencia, sen estar acompañada por ningún dirixente do PP e despois de lla trasladar a Mariano Rajoy.

A presidenta da comunidade de Madrid, a popular Esperanza Aguirre, puxo fin de forma abrupta á súa carreira política dimitindo de todos os cargos. O anuncio fíxoo a propia Aguirre despois de manter un encontro co presidente do goberno, Mariano Rajoy, en que o puxo ao corrente da decisión. Previsibelmente será substituída polo actual vicepresidente, Ignacio González. Visibelmente emocionada, coa voz entrecortada e ao bordo das bágoas, a que foi até hoxe unha das principais referencias do Partido Popular, e cabeza do seu sector ultraliberal e máis españolista, compareceu diante dos medios de comunicación na sala de prensa do goberno de Madrid. A presidenta madrileña alegou "motivos persoais" sen concretar e afirmou que entre os factores que motivaron a decisión está a súa enfermidade --hai varios meses foille diagnosticado un cancro do cal en principio está recuperada-- e outros "acontecementos persoais recentes". Porén, Aguirre desvelaba que nos vindeiros días se someterá a unha nova revisión médica, o que faría aínda máis inexplicábel a decisión de hoxe. Aguirre comparou a súa decisión con ter "cruzado o Rubicón" A saída de Aguirre, unha das principais dirixentes do PP, que mesmo estivo tentada de disputar o liderado do Partido ao propio Rajoy no congreso de Valencia de 2006, prodúcese en plena precampaña das eleccións autonómicas en Euskadi e Galiza do vindeiro 21 de outubro, en que o seu partido enfronta expectativas difíciles, nomeadamente no noso país, onde que Feijóo perda o goberno é unha posibilidade certa. "Por que?", "por que agora? e "por que así?" Esas son as tres preguntas chaves que xorden tras o sorpresivo anuncio, do cal non houbo ningún indicio previo. A escenificación non se corresponde cunha saída amigábel e con avinza, máxime nun contexto electoral e menos nalguén que atesoura 42 anos de experiencia política. Ao contrario, a soidade con que Aguirre fixo pública a dimisión nunha conferencia de prensa de urxencia en prime time informativo, sen estar acompañada por ningún dirixente do PP --nin rexional nin estatal-- nin do seu goberno, ou o feito de que Mariano Rajoy apenas reaccionase cun sucinto comunicado expresando recoñecemento á traxectoria da "lideresa" alenta as teses que apuntan un conflito entre Aguirre e o propio Rajoy como posíbel explicación. "Mariano Rajoy comprende e valora esas razóns (as que lle trasladou Aguirre) e expresoulle os mellores desexos para esta nova etapa" reza o comunicado. Todo apunta a que as causas reais desta dimisión pouco terían a ver co desexo de compartir máis tempo coa súa familia, que alegou Aguirre. O tono críptico da comparecencia, en que comparou a súa decisión con ter "cruzado o Rubicón" provocou un regueiro de especulacións. Nesa liña, o portavoz de CiU no Congreso, Josep Antoni Duran i Lleida, manifestou que non descarta que a saída "se deba a discrepancias con Mariano Rajoy". O PSOE, pola súa banda, limitouse a expresar o "respecto" á decisión, ainda que o secretario xeral do PSM, Tomás Gómez, comparecerá diante dos medios ás 17h. En termos semellantes se expresou, desde a rúa Génova, o portavoz do PP, Carlos Floriano, quen despois de afirmar que o de hoxe "é un día triste" para o partido, descartou que a discrepancia da presidenta do PP madrileño en relación ao excarceramento do preso da ETA, Josu Uribetxebarria Bolinaga, tivese nada a ver coa súa dimisión.


Summary: O primeiro disco de Zumaque, 'Silván', viu a luz a finais do pasado ano, consolidando a orixinal aposta desta formación, actualmente xa cuarteto. Repasamos da man do clarinetista Pablo Pascual, compositor dos temas, as liñas deste traballo de fusión que atopa na improvisación o nexo de tres formas de entender a música, a que bebe do jazz e as que afondan raíces nas tradicións galega e bretoa.

"Estou farto da música omnipresente, do fío musical, e agora dos teléfonos móbiles con música e sen cascos nos autobuses, que aínda que non estea ben vista e até prohibida (ou é unha lenda urbana o da prohibición?) si está consentida por obra e graza do hedonismo, que é unha das revolucións populares dos nosos tempos", escribe Celso Fernández Sanmartín nunha das caras internas da caixa de Silván. O poeta e contacontos introduce como remedio contra a reuma que adoece o noso tempo o primeiro traballo discográfico de Zumaque, un trío (cando menos naquela altura) formado por tres intérpretes de bagaxes moi diferentes, con base en Compostela: a arpista bretoa Bleuenn Le Friec, de dilatada experiencia na música sinfónica; o contrabaixista Alfonso Calvo, vencellado a múltiples proxectos de jazz e de músicas improvisadas; e o clarinetista Pablo Pascual, cuxa carreira decorre por diversos eidos, sempre comprometido coa música tradicional galega. Do dúo ao cuarteto Zumaque naceu como dúo, a partir do encontro de Pascual con Le Friec nun fest-noz (festa tradicional da Bretaña, esencialmente ligada ao baile) organizado na capital da Galiza. "Xa de cativo gostaba moito da música bretoa e tiña contacto con ela", admite Pascual. Montando un repertorio para este evento deu comezo unha relación que, co paso do tempo, os levaría a precisar "ampliar o soporte harmónico" da formación coa entrada de Calvo. "Logo do traballo no disco, que funcionou tan ben coas percusións, tanto de Miguel Hiroshi como do meu irmán Pedro, decidimos incorporar un cuarto membro, Miguel Cabana", a cargo do apartado rítmico. Aínda que el non figura no álbum, si estivo nas poucas presentacións e formará parte de Zumaque a partir de agora. A gravación conta con outras colaboracións de luxo, como a da zanfona e a caixa de música de Germán Díaz; o violín, a mandolina e o serrón de Diego Galaz; ou os acordeóns de Jorge Arribas; aos que se suman o diatónico e a acordina de Pedro Pascual. O rexistro complétase coas frautas de madeira, o bansuri e o kaval de Jaime Muñoz; e a guitarra eléctrica de Marcos Teira. Algarabía especiada O nome do grupo fai referencia a unha especia moi presente na conca mediterránea, dun vermello intenso e sabor moi característico, empregada na cociña de Oriente Medio. Aliás, en certas zonas de Latinoamérica, mantén o significado antigo da verba como sinónimo de festa ou algarabía. Desta polisemia colle Zumaque a esencia dun son condimentado que quere trazar un percorrido renovado -como a fusión culinaria- por diferentes ritmos da tradición, conectando especialmente a galega coa bretoa, mais non só. "Penso que os distintos universos musicais enriquecen moito o resultado final. Todos achegamos desde os nosos campos visións particulares", opina Pascual Do valse para "Antonciño" a ese "Scottish do doutor Alveiros", cantos de berce ou de arrieiro, polcas, mazurkas e até un gwerz conforman ese repertorio senlleiro. Mais é reelaboración sobre a muiñeira vella, con ese "carácter case tribal da música oral", sobre a que se ergue o tema que dá título ao disco. "Penso que os distintos universos musicais enriquecen moito o resultado final. Todos achegamos desde os nosos campos visións particulares", opina Pascual. Ao tempo, nin a Calvo nin a Le Friec as sonoridades de raíz lles son alleas. Improvisación como nexo Neste diálogo de linguaxes ten moita presenza a improvisación, que, segundo destaca Pascual, "forma parte estrutural da música tradicional", se ben na segunda metade do século XX a institucionalización deste patrimonio, filtrada pola folclorización, relegou a dimensión espontánea á práctica desaparición, cedendo espazos a outros discursos. Porén, contra a imaxe pautada que domina hoxe, a improvisación era algo absolutamente imprescindíbel nesta manifestación. "A improvisacion forma parte estrutural da música tradicional", asegura Pascual Pascual pon o exemplo dun gaiteiro, que tiña que dar sempre varias voltas á peza para adaptarse ás exixencias do torreiro. "O que non se concibe é que toque todas as veces a mesma melodía", asegura o intérprete, algo que, xa sen falar das letras, que moitas veces se inventaban no momento, levaba de maneira totalmente normalizada a incorporar "adornos, variacións da melodía ou mesmo cambios de modo". "O que transcende son os ritmos bailábeis", explica, "o que fixese por riba non importa tanto" para gozar danzando. Así pois, "aínda que a improvisación se ve hoxe vencellada a linguaxes moi contemporáneas, é ao revés", asegura o compositor, ofrecendo unha visión desta estratexia "moito máis antiga". O traballo de Zumaque quere precisamente reivindicar esa espontaneidade da tradición, así como a creatividade dos intérpretes tradicionais, de quen se pensa que simplemente reproducían un repertorio, cando "sempre estaban a darlle voltas" procurando diferenciarse co seu toque de orixinalidade. . Boa parte das cancións de Silván son orixinais, se ben tamén hai arranxos sobre temas populares como "Geordie", unha balada escocesa popularizada por Joan Baez, traducida ao galego. En ambos os casos, masi especialmente no primeiro, a composición atópase para Pascual moi marcada pola propia biografía: "As harmonías e melodías retrotráente a experiencias persoais, a partir das que lles vas dando forma", explica. As sonoridades remiten "a marcos moi concretos", quer lendas como a de "O coto da Vella" quer lembranzas como a homenaxe ao avó "Salvador". En calquera caso, "os títulos foron despois", asegura Pascual. Fechar o ciclo A pandemia obrigou a demorar o lanzamento de Silván, previsto para febreiro ou marzo do ano pasado. Porén, o confinamento foi frutífero para traballar en novas pezas, que poderían formar parte dun segundo álbum. De momento, fechar o ciclo con concertos semella un horizonte case imposíbel. Pascual apunta a necesidade de buscar "outras canles", se ben confesa que "o directo é o directo". Nos últimos meses tivo que dar varios bolos sen público, para retransmisións en streaming, e a fórmula non lle convence, fóra de dar saída a un problema puntual. "Dá medo que se converta na norma", confesa a respecto dunha "interacción que dista moito" do que esta supuña de punto de encontro. Ese lugar onde se atopan os corpos, outra dimensión fundamental do tradicional, vencellada ao social, que se manifesta relevante na renovadora achega de Zumaque.


Summary: O procès leva un duro golpe. A declaración unilateral de independencia fica máis lonxe ca onte e semella que a bandeira da consulta catalá podería ser a nova referencia das forzas de Junts per el Si

A CUP catalá ven de rexeitar a investidura de Màs, malia que a metade dos votos da súa asemblea de Sabadell do domingo pasado foran a prol desta decisión. A abstención dos cupaires impediría que os 62 deputados de Junts per el Si invistan ao até de agora president. Haberá novas eleccións en Catalunya o 5 de marzo. As democracias avanzadas baséanse nas liberdades, na xustiza social, en tecer consensos, na transparencia, na participación cidadá, na inclusión e na cohesión social. Na democracia avanzada "o pobo é quen máis ordena" e a boa gobernanza tenta construirse coa cidadanía, dende a cidadanía e para a cidadanía. Mais en último de contas, sexa dende posicións indepes, fór dende o autonomismo, federalismo ou confederalismo, a política trata de regras de xogo e de Institucións, trata da gobernanza. Un pode estar máis ou menos dacordo-ou en desacordo- co proces, mais do que trata é de construir unha República, nonsí?. E velaí o grave erro da CUP, que xa diagnosticou no pasado debate da investidura Pilar Rahola, porque parte substancial desa organización anticapitalista non quere construir novas Institucións de goberno, instalados nun certo aquel de anarquismo que afunde as súas raíces na poderosa CNT-FAI da II República. Mesmo hai nesa organización quen olla con superioridade a vontade de construir pactos e de cumprir unhas regras de xogo. O anticapitalismo foi quén de vencer a construción nacional. Pero xa verán como non van facer mañá a revolución. As eleccións de marzo serán letais, en primeiro lugar, para a CUP. Esquerra (ERC) vaille papar, soa ou na coalición Junts per el Si boa parte do seu electorado, consciente da ledicia coa que esta votación da CUP foi recebida nos partidos unionistas. E outra boa parte migrará cara a coalición de ICV, EUiA, Podemos e o partido de Ada Colau (Barcelona en comú). Antonio Baños, número un cupaire nas eleccións do 27-S, xa anunciou a súa demisión. Outros, como Julià de Jòdar poderían ser os seguintes. E o procès leva un duro golpe. A declaración unilateral de independencia fica máis lonxe ca onte e semella que a bandeira da consulta catalá podería ser a nova referencia das forzas de Junts per el Si, das que non sabemos se concorrerán xuntas ou por separado, como de certo non o saben arestora nin Màs nin Junqueras.


Summary: A coalición abertzale fixo un chamamento para que nas próximas eleccións non haxa "ningún goberno en contra do dereito a decidir" en toda Euskal Herria.

O presidente de Sortu e parlamentario de EH Bildu, Hasier Arraiz, pediu ao PNV que rescate o Plan Ibarretxe como "punto de partida" cara a independencia de Euskal Herria. Unhas declaracións dirixidas lehendakari, Iñigo Urkullu, durante o pleno de control ao Goberno vasco. "Como Ibarretxe, nós tamén estamos a favor de negociar até a extenuación co Estado español, nun exercicio honesto de negociación, para demostrar a comunidade internacional que ese Estado español non ten ningunha vontade democrática de aceptar o que decida a poboación vascas", sinalou Arraiz. Arraiz abriu a porta a pactos que aseguren a maioría soberanista e sirvan de impulso ao proceso independentista O líder de Sortu pediu que o PNV "saque do caixón a proposta dun novo estatuto", inda que sinalou que para EH Bildu o texto só o mellor punto de partida pero non a "estación término". A coalición abertzale fixo ademais un chamamento para que nas próximas eleccións forais e municipais non haxa "ningún goberno en contra do dereito a decidir en todo o país". Arraiz abriu a porta a pactos que aseguren a maioría soberanista e sirvan de impulso ao proceso independentista. Sinalou que EH Bildu está en "sintonía" coas palabras de Juan José Ibarretxe, que afirmou esta semana que tanto Euskal Herria, como Catalunya, Escocia ou Quebec, serán nacións independentes recoñecidas pola ONU antes de 2030.


Summary: O conselleiro de Educación someteuse esta terza feira a unha reválida. E suspendeuna. Suspendeu en Competencia Cívica e Social por non rexeitar a LOMCE. Suspendeu en Competencia Lingüística por non asegurar un ensino en galego. Suspendeu en Competencia Matemática por continuar a discriminar a lingua galega recortando o número de horas impartidas.

Así protestaba A Plataforma Galega en Defensa do Ensino esta mañá fronte a Consellaría de Educación contra a LOMCE e as reválidas. Unhas probas innecesarias e que cuestionan a labor do profesorado en palabras de Anxo Louzao, portavoz da plataforma e secretario da CIG de ensino. Dende a Plataforma, afirman que xa se coñecen as carencias e as necesidades do sistema educativo e por este motivo, "non deixa de ser un insulto até certo punto", declara Anxo Louzao. O portavoz resalta, aliás, e cualifica de impresentábel e precupante que a Consellaría se escude en que o beneficio das probas é un aumento do profesorado nos centros cando xa se estaba demandando previamente e non se están atendendo estas solicitudes. "Estas probas non deixan de ser un insulto ata certo punto" , Anxo Louzao "Estamos ante unha actitude da Consellaría de Educación de obstinación, de autoritarismo e de estar de costas ao que é a comunidade escolar", afirma Louzao . O portavoz acusa ao tempo a Consellaría de facer seguidismo das directrices que chegan de Madrid e non ter en consideración o que opina a comunidade escolar. Máis do 80% das familias non enviaron os seus fillos á escola As reválidas que entraron en vigor coa LOMCE foron unha das medidas máis polémicas desta lei, xunto coa supresión de filosofía como materia obrigatoria no último curso de bacharelato ou dotar de maior peso no currículum a asignatura de relixión. Estas probas pasaron a ser de carácter diagnóstico após a forte oposición recibida no ámbito do ensino. Esta terza feira 23 de maio estánse a realizar nos centros de ensino galegos ao alumnado de sexto de primaria e cuarto da ESO. Aliás, máis do 80% das familias non enviaron os seus fillos á escola e hai mesmo centros nos que ningunha rapaza nin rapaz se presentou ás probas, dados que destacan dende a plataforma.


Summary: O CIS de abril -realizado nos primeiros días do mes, antes de estourar a Operación Lezo- rexista un significativo descenso do PP, ao pasar de 33 a 31,5 por cento dos votos. O PSOE ultrapasa lixeiramente Unidos Podemos, que cae dous pontos. O inquérito confirma a liña descendente de En Marea. O maior ascenso, cun incremento de 2,5, protagonízao o Cs de Albert Rivera, que se sitúa en 14,9 por cento dos apoios.

En febreiro, Podemos e as confluencias lideraban con certa comodidade a oposición, con 21,7 por cento dos apoios segundo a prospección do CIS. A principios de abril, o decorado muda sustancialmente e a marca liderada por Pablo Iglesias deíxase no camiño 2 por cento dos seus apoios até se situar en 19,7. Mentres, o PSOE, aínda sen cabeza orgánica, en pleno proceso congresual, continúa a súa lenta escalada, desde 18,6 do último inquérito até 19,9 por cento desta mostra. O inquérito é o primeiro que se realiza após a defenestración de Íñigo Errejón como número dous de Podemos, o primeiro após Pablo Iglesias se facer con todo o poder interno na formación morada. En troca, o que non recolle a sondaxe é o eventual impacto que poda ter no PP o estourido da Operación Lezo, pois se realizou antes de trascenderen as pesquisas policias e xudiciais sobre este novo episodio de corrupción arredor do PP. En Marea continúa a perder apoios No plano da política nacional galega, o principal titular que deita o inquérito é que En Marea -en aberta crise interna con Luís Villares no albo dos sectores críticos que lidera Xulio Ferreiro- continúa costa abaixo: a confluencia pasou dun rexisto de 1,6 en Outubro a unha marca de 1,4 en Febreiro para ficar desta volta en 1,2 por cento. Está, pois, a perder 0,2 pontos en cada mostra demoscópica. En todo caso, a intención directa de voto -1 por cento- mostra que En Mara mantén un sólido solo eleitoral, embora sexa evidente que está a pagar a factura da súa división interna. Canto ás formacións soberanistas, a maior oscilación -neste caso, negativa- é a que rexista o PNV, que pasa de 1,8 a 1,2 por cento, en tanto que EH Bildu gaña dúas décimas, ao dar un pulo desde 0,9 por cento a 1,2. A antiga Convergència tamén medra, de 1,7 a 2 por cento. Tampouco recolle o inquérito o impacto, neste caso aparentemente positivo, que eventualmente poda ter sobre as expectativas eleitorais do PNV o acordo co PP sobre o cupo vasco. CIS. Inquérito Abril. Eleccións xerais Create column charts


Summary: Era un empresario, en maiúsculas, dialogante pero rochoso o maior de sete irmáns que encabezo co seu Máster en dirección de empresas debaixo do brazo o crecemento do negocio do seu pai "Aceites Manuel Pérez Delgado" situado nunha dos barrios de Ourense até transformalo en Aceites Abril.

Mentiría se afirmase que coñecía a José Manuel Pérez Canle, o coxerente de Aceites Abril e Presidente da Confederación de empresarios de Ourense. Con todo, si coincidira con el nalgúns momentos importantes. Durante a cea do corenta aniversario da Confederación de empresarios de Pontevedra, nunha das reunións de principio de ano da Confederación de empresarios de Galicia tras a dimisión de Antón Arias. O día da Toma de Posesión da Presidenta do Círculo de empresarios de Galicia. En todas estas ocasións, sinaladas, obsérveo e bo confórmeme unha opinión acerca del, xunto coa información que fun recollendo e as opinións que fun escoitando evidentemente non lle dei a ninguén a opinión formada. Agora co seu falecemento aos 55 anos presa dun cancro recentemente diagnosticado se estou liberado de poder dala. Era un empresario, en maiúsculas, dialogante pero rochoso o maior de sete irmáns que encabezo co seu Máster en dirección de empresas debaixo do brazo o crecemento do negocio do seu pai "Aceites Manuel Pérez Delgado" situado nunha dos barrios de Ourense até transformalo en aceites Abril. Aceites Abril, que o ano pasado facturou máis de 200 millóns de euros sendo un referente de empresa e o cal se expandiu polo catro continentes. Decidiu encabezar a patronal de Ourense e conseguiuno superando a dimisión de dúas dos seus vicepresidentes e conseguindo unha patronal con estabilidade interna e contas razoablemente saneadas, unha organización estable. Un empresario cun modelo de empresa na cabeza, comprometido con Ourense e respectado na súa provincia e fóra dela. Intento ser presidente da Confederación de Empresarios de Galicia e non o conseguiu pero empresario dos pés á cabeza volveuno a tentar e acabaría conseguíndoo. Unha historia como peche. Hai uns seis anos o Coordinador de Rexistro de Buques da Capitanía Marítima de Villagarcia coméntome que tivera a visita do Presidente de Aceites abril, o cal desexaba realizar a instalación duns depósitos no porto para acumular o aceite que traía de Andalucía e outras rexións para procesar despois na planta de Ourense, o funcionario indícolle que non era posible e pregunto porque a planta tíñaa en Ourense se a materia Prima adquiríaa nos Oliveirais do Sur e se non sería máis cómodo o instalar a planta alí. A resposta querido lector: Porque somos unha empresa Galega. Descanse en Paz Publicidade


É posíbel que esta afirmación resulte estraña ou sorprendente, porque semella que "sorte" e "adolescentes" non acaban de cadrar no mesmo enunciado para que este sexa coherente Con motivo da preparación dos disfraces, tiven a sorte de pasar, nos días previos ao Entroido, máis horas das habituais cun grupiño de adolescentes. É posíbel que esta afirmación resulte estraña ou sorprendente, porque semella que "sorte" e "adolescentes" non acaban de cadrar no mesmo enunciado para que este sexa coherente. E, porén, síntome afortunada por iso e, por suposto, non me importa recoñecelo ante calquera, mesmo sabendo de antemán que o máis probábel é que me encontre coa incomprensión do meu interlocutor. Iso tampouco me importa e, ademais, sei ben do que estou a falar. Non é unha idea que se me ocorrese de súpeto, senón unha certeza que se foi formando ao longo de anos de traballo. Son inquietos, barullentos, egocéntricos, exhibicionistas, caóticos, irritábeis e irritantes, desquiciantes, desobedientes e rebeldes (case sempre sen causa) Como profesora, comparto normalmente moito do meu tempo con adolescentes. É o que toca, claro, e non sempre é agradábel nin fácil lidiar con eles. Nada fácil, de feito, porque son inquietos, barullentos, egocéntricos, exhibicionistas, caóticos, irritábeis e irritantes, desquiciantes, desobedientes e rebeldes (case sempre sen causa)… todo iso que os fai insoportábeis aos ollos de calquera persoa adulta. E, mesmo así, case sempre teñen un encanto irresistíbel ou, cando menos, ben interesante. Por suposto, para o descubrirmos, non podemos ficar coa primeira impresión. Que é, de feito, o que costumamos facer. E é unha mágoa, porque gañan nas distancias curtas, cando xa non teñen que finxir diante dos demais que son o que aínda non son –e o que quizais nunca cheguen a ser–, e desaproveitamos a mellor oportunidade de os coñecermos como merecen; nós, que poderiamos achegarnos a eles dunha forma absolutamente revolucionaria e construtiva, porque temos unha marxe de manobra que non teñen as nais e pais –limitada polo propio feito de seren nais e pais–, encanto eles perden tamén a oportunidade de coñeceren de cerca as persoas adultas que teñen máis probabilidades de se converteren nos seus modelos nesa transición entre a infancia e o noso mundo. O problema, chegados a este punto, é o esquecemento. Esa capacidade das persoas adultas para deixarmos de lembrar que, hai moitos máis anos do que nos gustaría, tamén fomos adolescentes e eramos exactamente iguais que os de hoxe e que, igual ca eles, tivemos que pasar por esa transición –metamorfose incluída– ante as olladas de incomprensión e desaprobación dos que daquela eran adultos. Esquecemos o difícil que nos resultou construír unha identidade propia –que nos diferenciase dos demais–, deixar a crisálida quentiña que envolvía a infancia e saír ao exterior, ao mundo real, disfrazados de adultos, sen o sermos realmente, e acabamos converténdonos nas persoas incomprensivas e desaprobadoras que nalgún tempo outras foron con nós. A educación, en sentido amplo, non é –non debería ser– só a materia que cada un imparte nin os valores que transmiten as familias Se cadra é precisamente non querer esquecer ese pasado o que me diferencia doutras persoas adultas; que, mesmo me encontrando na idade perfecta (desde o punto de vista adulto, obviamente), sigo convivindo –en perfecta harmonía– coa adolescente que fun e que me nego, definitivamente, a abandonar. Se cadra é por iso que me encanta o meu traballo. O que fai que adore dar clase, mais tamén compartir tempo coas miñas alumnas, e cos meus alumnos –que me encantan, unhas e outros–, fóra da aula. Non como entretemento persoal, mais como parte da aprendizaxe, porque a educación, en sentido amplo, non é –non debería ser– só a materia que cada un imparte nin os valores que transmiten as familias, senón tamén todo o tipo de contidos transversais, e aínda outras cousas, moito máis difíciles de clasificar, que non sempre se poden desenvolver na clase. Ademais, esta aprendizaxe debe(ría) entenderse como un proceso bilateral, de forma que os adolescentes aprenden de nós, adultos –na nosa faceta como nais/pais ou como profesoras/profesores–, e nós, á vez, deles –como as criaturas incríbeis, e en metamorfose, que son. Claro que, para iso, habería que recoñecer que aínda podemos aprender cousas, mesmo e especialmente dos adolescentes, e asumir que nos había de ir mellor se tivésemos a súa espontaneidade e despreocupación (esa que nos había de liberar de toda a represión que cinxe incluso o movemento máis aparentemente insignificante das persoas adultas); se aprendésemos a aproveitar cada momento; a rir máis. O mellor, sen dúbida, é que, unha vez que comeza a se tecer unha relación de igualdade entre unha persoa adulta e outra adolescente –e é posíbel facelo, se conseguimos liberarnos de todos os prexuízos–, baseada, por riba de calquera outra cousa, na confianza e na complicidade, elas, eles, saben actuar en consecuencia, mesmo que ás veces non poidan fuxir do feito de seren adolescentes (nin nós do de sermos adultos). E, a pesar diso, son bos, riquiños, empáticos e comprensivos… calidades que non son propiedade exclusiva das persoas adultas, aínda que pensemos –na nosa prepotencia– que si. Os adolescentes son bos, cando lles ensinan (ensinamos) a que o sexan; e con quen é bo con eles. Ven, perciben, que pola outra parte hai entrega e confianza e saben agradecelo e, cando non o fan, non é porque sexan adolescentes, senón porque as persoas –tamén as adultas, lamentabelmente– somos así. E preocúpanse por ti se te ven triste (e intúen, con acerto, cando o estás, porque, no fondo, son sumamente observadores) e alégranse cando estás contenta (porque se nota e llelo transmites, mesmo sen querer) e inventan termos para ti (e que orgullo, como profesora de lingua!), como "tristenta", cando preguntan o que che pasa e lles explicas que estás triste e contenta asemade. Con toda a confianza, claro. Esa mesma confianza que, ao contrario do que se podería pensar, é tamén a que lles fai aceptar a disciplina, cando é preciso, e ter respecto, sempre; porque non é cuestión de lles reñer, nin tampouco do contrario, senón, só, de confianza. E en canto se crea esa relación, aceptan todo o demais. Mesmo enfados e berros. Nestas condicións, que comezan a agromar dentro da aula e que se han desenvolver aos poucos e con moita dedicación e coidados e mimo –e tamén paciencia!– fóra dela, cando por fin nos esquecemos das xerarquías e dos roles previamente asignados a cada unha, a cada un de nós, a relación na aula tamén pode mellorar considerabelmente (con todo o que iso significa para a interacción persoal e mais para a propia aprendizaxe), sobre todo se se sabe explorar, e explotar, as posibilidades que nos ofrece a complicidade creada, e imaxino que o mesmo sería aplicábel a calquera relación entre adultos e adolescentes, excepto, talvez, cando hai polo medio vínculos materno/paterno-filiais. Agora ben, debemos ser conscientes do que son e pedirlles só até onde poidan dar Agora ben, debemos ser conscientes do que son e pedirlles só até onde poidan dar. Non son adultos aínda nin teñen a nosa experiencia e non van saber comportarse conforme a certas convencións sociais. E, con todo, nós, estupidamente apegados ao camiño social alcatranado que dicía a canción e que nos impide voar libres, non conformes con (des)vivirmos totalmente absorbidos ou abducidos polo sistema que nós propios creamos, aínda pretendemos que os adolescentes, en plena efervescencia madurativa, se enzoufen no mesmo alcatrán ca nós. E por iso nas aulas (e na vida, en xeral) intentamos conducilos ao noso rego e coutamos calquera asomo de excentricidade, para que non se afasten demasiado dese centro ficticio que nós lles impoñemos, sen desfrutarmos, como cumpriría, da súa creatividade, tinxida por veces de imaxinación desbordante, que se podería materializar de mil formas diversas –todas aproveitábeis–, e levada ao límite pola radicalidade e ousadía propias da idade. Na realidade os adolescentes non son os seres anómalos, como alguén os definía nun artigo que comentamos na aula hai só unhas semanas, que os adultos cremos Por suposto, todo isto non significa que todos os adolescentes sexan así nin que sexan así o tempo todo. Só faltaría! –e, ademais, por que terían que ser perfectos, se nós non o somos e eles aprenden de nós? E, con todo, creo que está ben lembrarmos esoutra realidade, que case sempre fica relegada detrás do lado escuro da adolescencia (que o ten, claro, non imos negalo agora, se tamén, ás veces, toca sufrilo). Demostrarmos, dalgunha maneira, que na realidade os adolescentes non son os seres anómalos, como alguén os definía nun artigo que comentamos na aula hai só unhas semanas, que os adultos cremos –e creamos, porque, desde logo, se o fosen, habería que ver quen ten a culpa! Talvez se non coñecese as persoas adultas como as coñezo podería acreditar, mais, así, non sei se conseguirei desprenderme da certeza de sermos ben máis estraños nós que os adolescentes. E, canto máis o penso, máis me alegro de ter compartido tanto tempo con eles estes días; de terme disfrazado con Yasmina e a súa banda na festa de Entroido do instituto; de ter sido (e de ser xa, e para sempre) Angie, a trapecista, por e para eles.