Summary: As asociacións galegas de memoria histórica reuníronse esta fin de semana na localidade pontevedresa en reivindicación "dunha política pública da memoria" de carácter estatal e por parte do goberno galego.

Asociacións de memoria histórica de toda Galicia reuníronse este sábado na Casa de Cultura de Riomaior, en San Adrián dos Cobres-Vilaboa, co obxectivo de "poñer en común" as súas propostas de traballo para o 2016, sinalando a importancia deste ano "por cumprírense 80 anos do inicio da represión fascista". Na xuntanza leuse a Declaración de Vilaboa, un documento acordado previamente entre elas que fixa un decálogo de reivindicacións e demandas ás administracións, comezando pola esixencia "dunha política pública da memoria" de carácter estatal e por parte do goberno galego. Así mesmo, as entidades realizaron un acto de homenaxe no peirao de Santa Cristina dos Cobres, un lugar "cargado de simbolismo", destaca a asociación A Regaduxa, "pois está situado fronte a San Simón, moi preto da estrada que foi construída co traballo forzado dos presos da illa, e á beira da ría de Vigo, a maior foxa común do noso país, onde foron fondeados os corpos de ducias de homes que nunca voltaron". "A historia dun país, unha democracia digna de tal nome, non se pode construír sobre o silencio, sobre o esquecemento das vítimas da represión, sobre a ocultación e a desmemoria que aínda perviven hoxe" A Declaración de Vilaboa ábrese sinalando que "a historia dun país, unha democracia digna de tal nome, non se pode construír sobre o silencio, sobre o esquecemento das vítimas da represión, sobre a ocultación e a desmemoria que aínda perviven hoxe, 79 anos despois do golpe militar fascista, 40 anos após a morte do Ditador". Demanda "a aprobación dunha política pública da memoria de carácter estatal e por parte do goberno galego", atendendo ás recomendacións do informe do relator da ONU para os dereitos humanos, Pablo de Greiff e esixindo a derrogación da Lei de Amnistía de 1977. E "apela á conciencia democrática de maxistrados e maxistradas" para que "non amparen a fascistas, integrantes activos da ditadura franquista, aínda vivos; favorecendo o seu xulgamento no noso territorio, así como a colaboración co proceso xudicial aberto desde Arxentina contra o rexime franquista". O documento pídelles aos gobernos municipais e deputacións "que inclúan a política da memoria histórica nas súas prioridades políticas" e solicítalle ao Goberno galego o seu apoio "ao labor das asociacións de recuperación da memoria histórica". Así mesmo, demanda "a recuperación e reactivación –con financiamento da Xunta- do Proxecto Nomes e Voces para a investigación e divulgación sobre a represión franquista", e a "difusión pública da documentación do proxecto: imaxes, documentos escritos, gravacións...". Solicita "unha decidida política de cara a facilitar o acceso aos arquivos que albergan documentación relacionada coa represión, así como a dotación de medios para a clasificación e a divulgación dos fondos na rede". Demanda "a aprobación dunha política pública da memoria de carácter estatal e por parte do goberno galego", atendendo ás recomendacións do informe do relator da ONU para os dereitos humanos Esixe "a desaparición da simboloxía franquista e de todo tipo de elementos que lembren a Ditadura e sexan ofensivos para as vítimas". Propón a creación "dunha rede galega de Lugares da Memoria, sinalizados mediante unha imaxe e simboloxía común", dándolles prioridade a lugares de represión, lugares de resistencia, espazos de solidariedade e foxas comúns". E pide, igualmente, que a Illa de San Simón "volva ser Illa da Memoria, e acolla prioritariamente actividades relacionadas coa memoria histórica". Propón a creación "dunha rede galega de Lugares da Memoria" As entidades de memoria histórica propoñen finalmente a organización ao longo de 2016 -en colaboración con concellos e deputacións- dun programa de actividades de investigación, divulgación e homenaxe sobre as vítimas do franquismo. E, no que atinxe á divulgación, atendendo especialmente aos centros educativos. Declaración de Vilaboa (.pdf)


Summary: Nun xesto político tan audaz como surprendente, o mediático ministro de Finanzas grego Yanis Varoufakis anunciou esta noite a súa demisión, a pesar do abrumador triunfo do NON no referendo.

Como non podía ser doutro xeito, Varoufakis -que onte voltou a eclipsar Tsipras na guerra das imaxes, ao comparecer perante a imprensa vestido cunha camiseta- anunciou a súa demisión por twitter. Se lermos no seu blogue, Varoufakis vaise para non continuar a producir perturbación no resto dos seus colegas de Finanzas do Eurogrupo e, por tanto, para facilitar un escenario de acordo entre Atenas e Bruxelas. Minister No More! http://t.co/Oa6MlhTPjG — Yanis Varoufakis (@yanisvaroufakis) 6 julho 2015 A súa ausencia no Eurogrupo, cobizada polos socios europeus, tamén era vista como "potencialmente útil" polo primeiro ministro grego, Alexis Tsipras, explica con certa sorna Varoufakis. O ministro de Finanzas ve factíbel un acordo con Bruxelas após o NON grego, un acordo que debería pivotar arredor dos seguintes eixos: a reestruturación da débeda, menos austeridade, redistribución a prol das máis persoas máis necesitadas e "real reforms". Na despedida -con cheiro a un até logo porque Varoufakis ten demostrado ser un animal político- o xa ex ministro de Finanzas afirma que aínda ben está comezando "o sobre-humano esforzo" que suporá honrar o "valente pobo grego" polo seu OXI do que se orgulla xa "todo o mundo".


Summary: Activista de ODS-Coia, Diego foi denunciado pola policía municipal de Vigo que o acusa dun presunto delito de "atentado" contra a autoridade no marco das mobilizacións contra a instalación do Bernardo Alfageme.

Pouco antes de conversar con Sermos Galiza, Diego Lores acudía a un escracho contra o alcalde de Vigo, Abel Caballero. "Non apareceu porque estabamos nós", relata este veciño de Coia e activista da Oficina de Dereitos Sociais deste barrio obreiro vigués. Foi un escracho "falido", di entre sorrisos. Non é a primeira vez que acontece, o rexedor da cidade olívica está a esquivar os protestos veciñais. Reaxe a fotografía que poida suxar a imaxe que construíu nos últimos anos da cidade a golpe de declaracións nos medios de comunicación. Un Vigo "fermoso" no que "ninguén durme na rúa", no que non hai miseria ou necesidades. Unha cidade na que grandes barcos locen en rotondas mentres a veciñanza pasa dificultades económicas. Mais tamén, un lugar no que a cidadanía é chamada a votar para decidir colectivamente a cor do estadio dun clube de fútbol (Balaídos). "Para iso si hai democracia e cartos", lamenta Diego, coa mente posta tamén nos 600 mil euros que custou colocar o Bernardo Alfageme na rotonda. Dereitos sociais O conflito no barrio de Coia --que vén de longo-- retrata dúas cidades. A do alcalde e a da xente. É "un símbolo", explican as persoas que integran a asemblea aberta de Coia. Un holograma no que proxectan, aínda hoxe, a batalla a prol "dos dereitos sociais". Embora estar instalado o Bernardo Alfageme @s activistas continúan a tentar paralizar as obras que visan dar por rematada a rotonda "a semana que vén". O conflito no barrio de Coia --que vén de longo-- retrata dúas cidades. A do alcalde e a da xente. A Diego o seu compromiso social e político estalle a custar un proceso xudicial polo que encara unha acusación que o sinala como responsábel dun presunto delito de "atentado" e "agresións". Atribúenlle uns feitos que el nega e que terían acontecido o 15 de decembro de 2014. "É algo demasiado habitual, non só en Coia", di, "tamén en Compostela contra activistas de Stop-Despexos, os dous traballadores da Citröen para os que se pide o indulto ou mesmo na Coruña". "Buscan un castigo exemplarizante", apunta a respeito do seu caso. Até o momento a causa atópase en proceso de instrución e non sabe que condena solicitará a Fiscalía mais logo do acontecido con Xurxo Romero poderían ser varios anos de cárcere. Diego Lores está a ser xulgado por un presunto delito de "atentado" á autoridade A declaración perante a xuíza que instrúe o caso e que tivo lugar na cuarta feira (18 de marzo), "foi dura", sinala. A estratexia de resistencia desenvolvida pola asemblea aberta durante as mobilizacións contra o Bernardo Alfageme "foi sempre pacífica", explica. Neste senso, Diego coida que a policía viguesa "tomou isto como un conflito persoal" e de ai as graves acusacións contra el e Romero; mais tamén as sancións económicas contra vehículos que se solidarizaron co movemento veciñal tocando o claxón. Contra o asistencialismo Mais o verdadeiro conflito, entenden, non radica aí senón na realidade social, económica e política que atinxe a cidade. "Levámolo denunciando desde hai moito tempo", di. Servizos sociais "privatizados" que non atenden as problemáticas reais da veciñanza e que son denunciados polas propias traballadoras municipais. En paralelo, van xermolando proxectos populares que visan paliar as consecuencias desta realidade mais que para Diego teñen tamén "unha parte moi perversa" que é a xeralización de políticas "asistencialistas" baseadas na "caridade". Os bancos de alimentos, apunta, que cada vez se extenden máis "non resolven o problema real" dunha veciñanza que "non ten cubertas as necesidades básicas" por falta de emprego ou por salarios que quedan curtos a fin de mes. "É preciso reflexionarmos como comunidade" perante o "retroceso" padecido nos últimos anos en relación aos "dereitos sociais", sentencia.


Summary: O 30 de abril está convocada unha nova concentración ante o salón de xogo, un acto que contará co apoio dunha quincena de entidades de toda a cidade e que reclamará máis controis para a instalación destes locais. "Non a carón dos parques infantís" ou "O xogo: A droga do século XXI" son algunhas das mensaxes da protesta

Hai unhas semanas abriu as súas portas no barrio vigués de Navia unha casa de apostas, unha das moitas que nos últimos meses e anos están a ser instaladas nas zonas urbanas. Alertada polos riscos xerados por estes negocios e polo incremento das persoas que están a ter problemas de adicción ao xogo (mozos nunha gran parte) a veciñanza do barrio mobilizouse hai uns dúas ante o local con carteis nos que se podía ler "Casas de apostas non", "Non queremos este futuro para @s nos@s fill@s", "Non a carón dos parques infantís" ou "O xogo: A droga do século XXI"."Casas de apostas non", "Non a carón dos parques infantís" ou "O xogo: A droga do século XXI", podía lerse nos carteis da protestaO vindeiro 30 abril a mobilización repetirase no mesmo lugar e nesta ocasión contará co apoio dunha quincena de entidades e organizacións da cidade, entre as que destacan MODEPEN, Oficina Dereitos Sociais, Os Ninguéns, RSP Vigo, Sindicato de Estudantes, CCOO ou CGT. Ademais, a Asociación Veciñal Novo Vigo, organizadora da protesta, contará co apoio da Asociación Veciñal A Miñoca e da Asociación Veciñal Emilio Crespo. A Asociación Galega de Xogadores de Azar (AGAJA) tamén apoia a convocatoria. A mobilización esixirá "medidas máis estritas de control" das casas de apostas nos barrios vigueses.En Galicia hai case 150 casas de apostas, sobre todo en Vigo e A CoruñaNavia é o barrio con máis poboación moza de Vigo, un grupo de idade ao que estas casas de apostas se dirixen especialmente con ofertas e promocións e que en moitos casos está a ter problemas graves por mor dos cartos perdidos nestas instalacións e da adicción ao xogo xerada polo seu uso. O 30% dos mozos entre 14 e 17 anos recoñece que apostou algunha vez. Calcúlase que o 2% da poboación pode desenvolver unha adicción ao xogo, e esta porcentaxe seguramente pode ser maior nesas idades. "As apostas normalizáronse como unha forma de ocio máis dos nosos rapaces", alertaba nesta entrevista Xan Lamas, director técnico de FEJAR (Federación Española de Jugadores de Azar Rehabilitados).A Rede de Solidariedade Popular de Vigo comezou este xoves unha "campaña por un Ocio Digno para as clases traballadoras e populares" en resposta "á proliferación de #CasasApostas que estamos a vivir nos nosos barrios". A Rede destaca que esta proliferación "non respecta os espazos reservados para os e as meniñas xa que a miúdo atopamos locais deste tipo preto de escolas e parques, normalizando un estilo de ocio no que a promesa de obter diñeiro fácil é unha constante". Os galegos perderon 28 millóns de euros nas salas e máquinas de apostas no ano 2016Calcúlase que no ano 2017 as apostas deportivas en España supuxeron uns ingresos para estas empresas de 742 millóns de euros (a diferenza entre os cartos xogados e os gañados), unha cifra que duplica os datos de 2013. A comezos deste ano 2019 había en Galicia 136 casas de apostas, así como 3.171 terminais en locais de hostalaría e outros 682 nas propias tendas e salóns de apostas. A Coruña (24) e Vigo (22) concentraban o maior número de salóns de xogo. Os galegos perderon 28 millóns de euros nas salas e máquinas de apostas no ano 2016 (últimos datos dispoñibles, ofrecidos polo Ministerio de Facenda)


Summary: A pesar de que o patrimonio cultural que presenta a Galiza é rico en todas as súas vertentes, son moitos os templos, as igrexas, os mosteiros esparexidos por todo o territorio galego que amosan un estado ruinoso, mostra dun desleixo por parte da Administración. Un exemplo desta falta de protección é o da igrexa parroquial de San Paio de Loeda, no Concello de Piñor de Cea.

Este confín do Vello Mundo que é a Galiza móstrase rico en patrimonio cultural, con pegadas da historia de todo tempo, envellecidas e exposto a fenómenos de todo tipo. Certo tamén que se está mans á obra, comezando por Compostela: rehabilitar para revitalizar a cultura. E comparamos co que ollamos cando viaxamos por esa Europa irmán, como as Illas Británicas, Francia ou Alemaña, ben o saben os nosos emigrantes: atopamos os templos abertos, atendidos por xuntas de fregueses e mesmo poida que, alí, alguén lle estea poñendo clase de música ás crianzas, cántico, órgano... Pois velaí a Igrexa aberta e cunha misión de interrelación en idades, ensinando arte, historia e tradicións. Aínda queda moito que facer neste noso estremeiro occidente. Entre tantos recursos de vida e de cultura que avalan a nosa Historia, un dos principais carteis de presentación son os camiños a Compostela. Convídasenos a pór os pés no chan, a furar polo labirinto de aventuras e desventuras, a enxergar o que facemos e desfacemos a unha e outra banda de cada paso. E, con base nas posibilidades, imos valorando as prioridades, o que levar adiante canto antes. Non vale calquera cousa cando se ve un templo desamparado, aberto á meteoroloxía e ao salvaxismo, deixando perder os seus altares e imaxes artilladas en arte e con eles as emocións, as ilusións e as devocións dos devanceiros. Doe ollar a cultura en destrución, saber de proxectos anestesiados nun longo ritual burocrático, entre o fastío das Administracións, xeralmente centralizado nas máis inmediatas delegacións provinciais da Dirección Xeral de Patrimonio Cultural. Despachos que, con base nos anos de experiencia deberan asumir o principio da axilidade para evitar males maiores e gastos na conservación sobre un patrimonio do que son titores. Ao menos e mentres tanto, tomar axiña medidas preventivas, pouco custosas: sensibilización, vixilancia, protección de labras, pinturas, paramentos... A unha persoa sensíbel —e máis se é amante da historia e da arte, isto é da cultura— féndeselle a alma e a ilusión ao ver un templo abandonado, cos altares e as imaxes a mans da depredación. Situacións así, de desleixo, non son máis que efectos con causa, evidencian o estado da cuestión cultural. Pese as leis e a tanto organismo apelidado "de cultura", que haber hainos, semella que narcotizados entre os botafumeiros de conmemoracións, actos e na mesma liturxización da cultura. Pois a cultura lévase ou non se leva posta e enxérgase e facémola, como se fai camiño ao andar. Situación que nos implican a todos. Doe ollar a cultura en destrución, saber de proxectos anestesiados nun longo ritual burocrático Ao respecto do devandito tráenos aquí o estado actual da que foi igrexa parroquial de San Paio de Loeda, a do cemiterio parroquial, no Concello de Piñor de Cea. Até que en 1969 lle quita protagonismo a inauguración do novo templo, encargo de Eduardo Rodríguez Legísima, de ilustre familia franciscana da parroquia do seu carón, Lousado. Templo construído sobre terreos doados por Ramona Careaga Vieitez, sobriña do filántropo don Perfectino Viéitez, deseño do arquitecto do Movemento Moderno Eusebio Calonge Francés, pero aquí sométese a liñas case escurialenses, seguramente impostas polos seus promotores. Vella igrexa de San Paio ou Pelaio, dedicación moi antiga, quizais de orixe alto medieval. Templo que asoma para servir á concorrida Vía da Prata ou Camiño Mozárabe a Compostela, non afastada do mosteiro de Oseira, con vestixios románicos, do século XII, no que unha labra apunta que é refuxio para peregrinos. Trátase dunha edificación reformada integralmente e anovados os seus retablos cando o Barroco se debate co neoclásico, a finais do século XVIII. Tempos nos que as esmolas en romarías de sona, como a próxima do San Benitiño do Marañao, os foros, e as bulas permiten solemnes construcións e rituais. Non é que que esta igrexa de San Paio de Loeda sexa un gran monumento. Ás veces, a sinxeleza nun ambiente de Historia semella ter maior grandeza. Os de antes ben sabemos o que significaban aqueles altares e imaxes de santiños, centro de segredos, de esperanzas, de leais devocións, agora á intemperie, criando musgos e edra, aniñando neles os paxaros. Se queres proseguir con esta lectura, achégate ao quiosque e merca Nós Diario. Tamén atoparás a reportaxe na versión dixital do xornal, que podes descargar aquí. Para evitar quedar coa intriga noutra ocasión, fai a subscrición xa!


Summary: O presidente da Xunta asegura que o seu Goberno ocupa agora o lugar que antes tiña Cataluña, cando era ollada con "envexa". A oposición galega lamenta que se centre na súa "promoción" persoal e non observa nada positivo na reunión da Moncloa nin no primeiro treito do mandato.

Houbo un tempo en que as visitas dos presidentes da Xunta ao palacio de La Moncloa remataban nun relatorio de promesas, xeralmente vinculadas a substanciosos investimentos en obra pública, ou de agravios, en función da coincidencia ou non da cor política dos gobernos galego e central. Sucedía así cando Manuel Fraga visitaba a Aznar -ata que o Prestige o manchou todo, tamén as relacións do fundador do partido da dereita co seu sucesor-, cando Touriño era recibido por Zapatero ou cando, tras o cambio de Goberno, Alberto Núñez Feijóo acudía a Madrid para reunirse co líder socialista. Este luns Feijóo foi recibido por segunda vez na Moncloa dende que Rajoy é o inquilino da sede presidencial española e, tras facer cen días dende o inicio do seu segundo mandato na Xunta, o xefe do Executivo galego apostou por presentar a súa xestión como "modelo". Máis que promesas, Feijóo debullou ante a prensa madrileña o abano de peticións que antes lle trasladara ao seu xefe de filas, a comezar por que as persoas afectadas polas preferentes de Novagalicia Banco sexan compensadas con cartos e non con "papel ou accións" da entidade bancaria. Rajoy está "predisposto" e é "proclive" a esta solución, asegura, ao tempo que obvia que a devolución do diñeiro atrapado é practicamente imposible, atendendo ás condicións do rescate bancario da Unión Europea ao Estado español. Feijóo tamén reclamou "ou dique ou barcos, ou barcos ou dique" -o PP vén de rexeitar o dique flotante no Congreso dos Deputados- para os estaleiros de Ferrol e entregoulle un informe sobre as alegacións da Xunta á lei de reforma local que ten en pé de guerra os alcaldes e alcaldesas do PP. Feijóo obvia as condicións do rescate bancario e di ver a Rajoy "proclive" a unha solución para as preferentes No capítulo de promesas concretas -no que a datas se refire- figura a conclusión da autovía do Cantábrico neste ano, do eixo atlántico ferroviario para 2014 e outra que antes de que a crise o impregnase todo era carne de enormes titulares: o AVE. Desbotada a data de 2015 -como antes o foron as de 2012 ou 2009- Feijóo regresa asegurando que Rajoy empeña a súa palabra en que os recortes orzamentarios non impedirán que o tren rápido circule entre Galicia e Madrid no ano 2018. Mentres, dende Moncloa, un escueto comunicado sinala que Rajoy e Feijóo "repasaron a situación das infraestruturas en Galicia", "en especial" as devanditas autovía e vías férreas, e "falaron da colaboración en materia de seguridade e da cooperación para desbloquear convenios tecnolóxicos", así como da "situación dos sectores lácteo, pesqueiro e naval", da "reforma da administración local" e da "problemática dos cidadáns galegos que adquiriron determinados produtos financeiros". Feijóo saca peito, a oposición censúrao Á marxe da orde do día, Feijóo aproveitou o atril madrileño para gabar a súa propia xestión económica. Hai anos Galicia "miraba a Cataluña con moito interese e certa envexa" polo seu "benestar", asegurou o presidente, para despois sentenzar que o "modelo" a seguir é agora o da Xunta. A Administración galega é "solvente" e a súa situación financeira, "estable", asegura, e como mostra exemplifica que a Xunta non recorreu ao Fondo de Liquidez Autonómica (FLA) ou que rematou 2012 co déficit público no 1,19, cando o límite fixado no Consello de Política Fiscal e Financeira era do 1,5%. Pero o que para Feijóo é motivo de fachenda para a oposición galega é motivo de preocupación e crítica cando se fan os simbólicos cen días. Feijóo, di o voceiro do PSdeG no Parlamento, Abel Losada, debería ter en contra que "vai á sede do Goberno español, onde se deciden cousas extremadamente relevantes" e non a unha "feira de mostras" para "promocionarse a si mesmo". En todo caso, sinalou Losada dende Santiago cando en Madrid comezaba a xuntanza, "agardo que o documento que presente" Feijóo "non sexa o panfleto do xoves pasado", en referencia ao informe distribuído pola Xunta sobre os primeiros cen días de Goberno. O titular da Xunta, censura, está inmerso "nun afán desmedido por protagonizalo todo" pero "absolutamente desconectado da realidade social, económica, laboral e política" do país". A oposición ve a Feijóo centrado na súa "promoción" persoal e non agarda nada positivo da reunión da Moncloa Mentres o PSdeG transforma a Feijóo en "Alberto no país das marabillas" AGE ve constatado, tras os primeiros cen días, que "o resultado das receitas aplicadas" polo PP na Xunta recunca no resultado "coñecido" durante catro anos: "destrución", xa sexa "do emprego", "do medio ambiente", "do tecido produtivo" ou "da lingua". "Os cen primeiros días do novo Goberno do PP supoñen acelerar o camiño cara ao abismo social", din. Para o voceiro parlamentario de Alternativa, Xosé Manuel Beiras, Feijóo "e os seus acólitos ocupan San Caetano" para "facer antipolítica e agravar o impacto destrutivo da crise" mentres amosan "pasividade cómplice" coa corrupción" e lle "faltan ao respecto ás soberanías popular e nacional galegas". Tampouco o BNG tira nada positivo nin dos primeiros cen días nin da reunión da Moncloa. O voceiro do Bloque na Cámara galega, Francisco Jorquera, xa non agardaba "nada" da reunión con Rajoy, porque Feijóo "carece de actitude necesaria" para "defender a Galiza". Ben ao contrario, di o nacionalista, Feijóo mantense na súa actitude de "escudeiro de Mariano Rajoy" aínda que "cuestións fundamentais derivadas da política estatal" están a "afectar moi negativamente aos sectores produtivos galegos" como o naval, o pesqueiro ou o lácteo.


Summary: O material estaba valorado en 5 millóns de euros.

Deteñen un empresario en Santiago de Compostela pola substración de 2 millóns de máscaras e outro material sanitario, todo no seu conxunto por un valor de 5 millóns de euros. As máscaras terían sido subtraídas dunha nave do polígono do Tambre, no término municipal compostelán. A nave pertencería a unha empresa de material sanitario que está en concurso de acredores. A investigación aponta a que as máscaras foron vendidas a unha sociedade afincada en Portugal. A operación comezou despois de recibir o aviso de que na nave podería haber un "gran número de máscaras do modelo FFP2, luvas cirúrxicas, pantalóns, uniformes sanitarios, kits de primeiros auxilios e alcol" segundo informa a Vicepresidencia da Xunta nun comunicado. Os autores do roubo "eran plenamente conscientes de que se trataba dun material moi necesario na loita contra a enfermidade e que xa estaba escaseando no mercado" A nave é dunha empresa, que se dedica á venda de equipos médicos e que está actualmente en situación concursal. Así, ante este aviso, os axentes solicitaron a autorización do administrador concursal e accederon ao interior da nave, onde comprobaron que a mercadoría fora roubada. En concreto, as máscaras foron roubadas case na súa totalidade, xa que apenas ficaban nas instalacións un milleiro de unidades. Todo o material roubado, para o que se calcula un valor aproximado duns cinco millóns de euros, foi extraído das súas caixas e plásticos de protección co "obxectivo de ocultar a súa procedencia", sinalaron as mesmas fontes. Vicepresidencia detalla que "todo parece indicar que o roubo se produciu cando a pandemia de coronavirus xa estaba presente en varios países e era considerada un problema de saúde pública". Por este motivo, os autores do roubo "eran plenamente conscientes de que se trataba dun material moi necesario na loita contra a enfermidade e que xa estaba escaseando no mercado", sinalaron as mesmas fontes. De feito, fixéronse cos materiais "que actualmente teñen máis demanda e deixaron outros que non están en demanda, como botas ou botiquíns", engadiron. A comprobación das imaxes das cámaras de seguridade e declaracións de testemuñas permitiu dirixir as investigacións policiais cara a este empresario. Este empresario foi detido e posto a disposición xudicial. O empresario detido ficou en liberdade investigado por roubo con forza. Así o informaron esta segunda feira fontes xudiciais despois de que o empresario arrestado pasase a disposición do Xulgado de Instrución 1 de Santiago, en funcións de garda. El Correo Gallego afirma que o empresario é Javier Conde


Summary: Vince Vaughn e Owen Wilson fan de dous perdedores que tratan de encamiñar o seu futuro na empresa Google sen entender papa de informática. O que a priori pode ser gracioso non ten apenas graza. É unha película plana e previsible con toques de comedia lixeira

Título orixinal: The Internship Ano: 2013 Duración: 119 min. País: Estados Unidos Director: Shawn Levy Guión: Vince Vaughn Música: Christophe Beck Fotografía: Jonathan Brown Reparto: Owen Wilson, Vince Vaughn, Rose Byrne, John Goodman, Max Minghella, Aasif Mandvi, Tyra Sircar, Will Ferrell SINOPSEDous comerciais corentóns perden o emprego. No canto de seguir no mundo comercial con outros empregos miserentos do mesmo estilo deciden cambiar radicalmente as súas aspiracións e se anotan nun programa de prácticas para a empresa Google. O camiño para acadar un posto de traballo non será fácil porque terán que competir con universitarios expertos en informática mentres que eles aínda viven ancorados nos oitenta. CRÍTICAVince Vaughn e Owen Wilson xa coincidiran en varias películas pero tras "De voda en voda" (2005, David Dobkin) e máis esta, parece que estamos ante a nova parella cómica de Hollywood. Nada que ver co gordo e o fraco, a parella Vaughn/Wilson son máis ben un longueirón e un paspán de ollar difuso e nariz imposible, e lonxe de ser un mero detalle físico a verdade e que fan moita menos divertidos que Laurel e Hardy. Nesta ocasión fan de dous perdedores que tratan de encamiñar o seu futuro na empresa Google sen entender papa de informática. O que a priori pode ser gracioso non ten apenas graza. É unha película plana e previsible con toques de comedia lixeira. Lembra moito a "Monstros University" por como descorre a historia. Incluso as personaxes teñen un aire: un tipo grande e outro pequerrecho. O guión é do propio Vince Vaughn que xa colaborara no de "Todo incluído" (2009, Peter Billingstein), outra comedia menor, pero desta vez en solitario. Un guión cheo de clichés, plano e absolutamente previsible. Todo apunta a que ese traballo quédalle incluso máis grande que o de actor. Aquí os protagonistas son dous comerciais que viven dos recordos dos oitenta. Practicamente monotemática referencia á película Flash Dance metida con calzador mesturada con charlas de motivación de saldo e referencias a X-Men ou a Harry Potter, intentando subliñar as diferenzas xeracionais entre os protagonistas e os demais bolseiros vinteañeiros. Facendo un pouco de spoiler, unha das escenas máis rechamantes é a do partido de quidditch, o xogo estrela da saga de Harry Potter, cunha patética aparición ao final do partido da famosa pelota dourada representada por un fulano disfrazado de burbulla de Freixenet. Nese momento desexas que pronto aparezan os títulos de crédito. Moita insistencia na trama de que a pesar das carencias en tecnoloxía das personaxes coa verborrea de comerciais poden vender ata un xeado no Polo Norte fai pensar, tras a metade de filme, que precisamente acaban de vendernos a moto. En calquera caso algo interesante ten a película que é que os traballadores de Google no mundo real teñen eses privilexios que se ven na pantalla: comida gratis, sala de xogos, actividades lúdicas frikis, e demais. Pero isto sumado a un par de sketches medianamente logrados, un deles a cargo dun extravagante Will Ferrell de perilla, en dúas horas eternas de película penso que é demasiado pouco que ofrecer nin sequera para os menos exixentes.


Summary: O borrador do Real Decreto Estatuto do Consumidor Electrointensivo presentouse esta segunda feira. Após un período de consulta podería ver a luz no mes de marzo.

O Real Decreto Estatuto do Consumidor Electrointensivo, cuxo borrador iniciará esta terza feira o seu período de consulta co obxectivo de que vexa a luz no mes de marzo, despois de case un ano de espera polo sector, garantirá á gran industria unha nova partida de 90 millóns de euros para compensar os cargos na súa factura eléctrica destinados a financiar as renovábeis e a coxeneración de alta eficiencia. Así mesmo, incorpora a creación dun mecanismo de cobertura para o impulso dos contratos de compravenda de enerxía a longo prazo co obxectivo de abaratar os custos enerxéticos dos grandes consumidores. Esta partida de 90 millóns de euros complementará a compensación polas emisións de CO2, que ascende actualmente a uns 172 millóns de euros en 2019 tras ampliarse no último exercicio, e que se manterá dentro das medidas do novo estatuto. En concreto, esta nova compensación para consumidores electrointensivos será por 85% do sobrecusto pola retribución ás renovábeis (primas), que correrá con cargo aos orzamentos do Ministerio de Industria, Turismo e Comercio. O borrador, que estabelece as bases para a súa concesión, fixa un mecanismo transitorio para calcular o importe de cargos que está a pagar de forma efectiva cada consumidor e así poder compensarllos, en tanto se fixan os cargos da factura eléctrica. Condicionado polos orzamentos Nun encontro coa prensa, fontes do Ministerio de Industria, Turismo e Comercio e do Ministerio para a Transición Ecolóxica e Reto Demográfico indicaron que a dotación total que se garante á grande industria está condicionada á aprobación duns novos orzamentos Xerais do Estado, mais que será "superior" á que había até agora. Os orzamentos actuais recoñecen esa partida de 172 millóns de euros en compensación polas emisións de CO2, unha cifra que mesmo podería ser superior tamén só neste apartado debido ao incremento a futuro no prezo do CO2. Iso si, as fontes gobernamentais advertiron de que esta proposta de estatuto, que así superaría as posíbeis trabas por parte de Bruxelas, é "a mellor" e "única posíbel". "Levamos máis de ano e medio traballando, e após unha longa negociación, especialmente a nivel comunitario, o resultado final é o único posíbel polo que nos permitiu levar ao máximo o marco comunitario", sinalaron. Fin da interrompibilidade Co que si que se porá practicamente fin será co sistema de interrompibilidade, polo menos tal e como estaba concibido no pasado, como un mecanismo ao que acudían os grandes consumidores como compensación. Fontes do Executivo precisaron que agora haberá que ver cal é o seu deseño a curto prazo e como se fan "máis áxiles", pero xa non serán compensacións para os electrointensivos, senón un mecanismo de xestión da demanda, sendo así "acorde co que estabelece a Comisión Europea". "Dependerá da cantidade que se poxe e do proceso competitivo", engadiron. Este Real Decreto, que abre agora o seu período de consultas públicas, posteriormente pasará polo Consello de Estado en trámite de urxencia.


A Reconquista de Vigo supuxo o gran fito na chamada guerra contra os franceses. Así o argumenta Barreiro Fernández na Historia social da Guerra da Independencia. Desterra o mito da batalla de Ponte Sampaio, acontecida meses despois. A diferenza: o primeiro combate foi protagonizado pola nación e o segundo polos militares. A mitificación da batalla de Ponte Sampaio pretendeu prestixiar o exército español tras a súa deserción. Cando os franceses perseguen os soldados ingleses por Galiza adiante, as tropas das prazas militares galegas saían cara a meseta, desprotexendo o antigo Reino de Galiza e ofrecéndollo ao inimigo sen resistencia. A actitude dos ingleses con John Moore á cabeza (morto na batalla de Elviña) propiciou o poema de Rosalía de Castro dedicado a este xeneral de orixe escocesa. Resulta indiscutíbel, na nosa opinión, que a experiencia da autoorganización nas xuntas, a composición ou a elección dos cargos das alarmas (ou guerrillas) supuxeron un troco drástico na mentalidade duns artesáns, fidalgos e labregos até entón fóra das decisións de poder político. De súpeto pasaban a dirixir o combate contra o invasor e a tomar o poder institucional. Asomaban os principios liberais. Tense dito que a loita contra os franceses era a loita contra o liberalismo posto que a Francia napoleónica traía a liberdade. Mais consideramos ben inexacta esa afirmación. Napoleón era un imperialista que tiña un escaso interese pola situación da humanidade. De feito, os communards de 1871 tirarían coa columna da praza Vendôme de París, coroada por Napoleón, xa que representaba un episodio do imperialismo francés e, polo tanto, contrario ás ideas comunistas da comuna. O exército galo realizou abusos a eito sobre a nación e esta non ía permitir que continuasen con esa inmunidade. Expulsaron o invasor mais non ao berro de viva Fernando VII. Todo o contrario, xustamente ese enfrontamento e a citada autoorganización supuxo unha experiencia democrática de tendencia liberal da cal moitos non estaban dispostos a renunciar. Isto non quita que tamén houbese quen loitase a prol do regreso do Borbón. Xurdía a dialéctica entre liberais e absolutistas que marcou os anos iniciais do século decimonónico. Galiza, daquela Reino, converterase no XIX nun dos focos máis subliñados do pensamento liberal, progresista e republicano (segundo os tramos temporais). Porlier érguese na Coruña contra o absolutismo en 1815. O triunfo de Rafael De Riego en 1820 contou co apoio de Galiza sendo o primeiro lugar que así o facía e que axudaría a decantar a vitoria. Os pronunciamentos de 1840, 1843, 1846, 1848, 1854... Unha destacada nómina de galegos estaban na vangarda do combate. É falsa a idea irradiada de que fomos un país de conservadores. O Rexurdimento ten uns piares liberais por evidentes motivos e non por arte de birlibirloque. É un conto que pretende ocultar a historia dos devanceiros e ofrecernos a imaxe dun pobo servil e conservador. Usei o termo nación no sentido de pobo ou cidadanía, non no senso político actual. A nación no XIX era, ante todo, a antítese do Antigo Réxime (monarquía absolutista e aristocracia). Neste ano, que celebrarán o bicentenario da Constitución de 1812, virán refachos de artigos e opinións sobre a orixe da nación española. Dirán que en Cádiz foi onde se blindou esa conformación da identidade nacional española que viña de tempos antergos e que se expresou rotundamente contra os franceses. Dirán que foi a defensa da integridade territorial do Estado español a que cohesionou á cidadanía e a razón primeira da entregada e heroica loitar popular. Todo un silabario infértil. A nación non era o berro a prol da entidade político-administrativa que ten conciencia da súa diferencialidade e vontade por expresala. A nación é a xente que se repón a un poder despótico e que o tumba mediante un proceso revolucionario. A nación é a proclama de seren cidadáns e non súbditos. Cando esta nación (pobo ou cidadanía) asuma o poder e se desliza polo aparello do estado asumindo o seu control, entón é cando se produce a identificación do estado coa nación e, así, a construción ideolóxica da mesma. Isto sucede nos anos posteriores á francesada. No caso español, durante a edificación do sistema liberal. Borja de Riquer na súa obra Escolta, Espanya expón o fracaso do sistema liberal á hora de construír o discurso da nación española. Un fracaso debido, sen dúbida e entre outras razóns, á presenza no poder da monarquía corrupta que impedía á vella nación sentirse identificada co estado. O que debemos ter presente é que a nación como a entendemos hoxe (comunidade da cal emana a soberanía, que posúe unha serie de trazos que a diferencian e ten conciencia disto) non é igual que a nación do XIX, nin para os galegos nin para os españois. Polo tanto, alá aqueles que queiran esaxerar a celebración do bicentenario da primeira constitución española como se aquilo fose a fundación mítica da España de Pelayo, do Cid ou do imperio Aznar.


Summary: O xornalista está acusado dun presunto delito de espionaxe contra o Estado polaco. O seu avogado, Gonzalo Boye, e a muller, Oihana Goiriena, non saben practicamente nada del nin do seu estado.

O avogado e a muller do xornalista Pablo González lamentaron esta terza feira no Parlamento de Nafarroa a "falta de información" case tres meses despois da súa detención en Polonia por unha acusación de presunta espionaxe. O letrado, Gonzalo Boye, e a muller, Oihana Goiriena, compareceron a pedimento de PSN-PSOE, EH Bildu, Podemos e Ezkerra para informar sobre o arresto e incomunicación do xornalista vasco. Á sesión de traballo non acudiu Navarra Suma. Gonzalo Boye expresou durante a sesión a súa "preocupación" pola situación de Pablo, "despois de case tres meses de detención e na práctica incomunicación", tendo en conta que Oihana Goiriena "non puido falar co seu marido" e el como avogado tampouco puido "falar con el nin visitalo". O avogado explicou que inicialmente se lles explicara "que era unha acusación por espionaxe e que fora detido polos servizos secretos polacos". "Soubemos dalgunhas incidencias procesuais sen maior información. En dúas semanas cúmprense os tres meses de prisión provisional que inicialmente se acordaron e non sabemos se se van a prorrogar ou non, seguimos sen saber o contido da acusación, nin cal é a razón legal para que un avogado previamente designado por Pablo non o poida visitar, nin cal é a razón legal para que a súa propia familia non poida comunicar directamente con el, porque non pode recibir nin cartas, nin chamadas, nin visitas", afirmou. Os cinco datos chave da detención do xornalista Pablo González en Polonia, 50 días despois Boye asegurou que, "a excepción do cónsul español, o resto de autoridades españolas non parecen preocupadas pola situación de Pablo, nin tampouco fan grandes esforzos para restablecerlle uns dereitos básicos, o primeiro o de presunción de inocencia". "As autoridades españolas deberían exixir ás polacas que se garantise o acceso á familia, a unhas comunicacións mínimas e tamén un acceso a un avogado de libre elección", afirmou. Boye subliñou que "tres meses de incomunicación é unha bestialidade porque pode ser utilizado, e non me cabe dúbida de que é a intención das autoridades polacas, para tentar modificar a vontade de Pablo González". O letrado explicou que "as autoridades polacas pediron unha documentación", que eles traduciron e enviaron. "E despois pedíronnos máis documentación e que fose traducida por un tradutor xurado. Envióuselles e a resposta foi o silencio", afirmou, para insistir en que non dispoñen de máis información do caso. "Co código penal polaco na man estamos a falar dunha relevante pena de prisión que debería basearse nun proceso debido", dixo. Con todo, asegurou que "aquí non respectaron unha soa norma europea en materia de dereitos fundamentais de trato a persoas en prisión, non respectaron unha soa das normas da carta de dereitos fundamentais en materia de procesos coas debidas garantías". Polonia pide dez anos de prisión para Pablo González, acusado de ser un axente da Intelixencia rusa Pola súa parte, Oihana Goiriena explicou que leva "case tres meses sen falar" co seu marido e el leva "case tres meses sen falar coa súa muller e os seus fillos". "Non podemos falar con el, sabemos que non lle fan chegar as nosas cartas, a incomunicación é practicamente total e iso pódelle afectar o seu estado moral e anímico, e non me parece moi xusto", sinalou. Goiriena precisou tamén que o cónsul español "é o único medio de información semidirecta" que teñen. "A través del fágolle chegar mensaxes, pero só o visitou dúas veces e só dúas veces soubo de nós. O que sabemos del é moi pouco, que está ben de saúde, que está ben de ánimos, que está forte dentro do que cabe e nada máis, non se nos pode dicir nada máis e iso é moi duro", afirmou.


Summary: Os nenos e nenas do Consello Local da Infancia e a Adolescencia demandan nunha sesión extraordinaria con motivo do Día Internacional da Infancia. o apoio municipal para levar a cabo a campaña "O galego rebélase", no marco dos dereitos lingüísticos recoñecidos no artigo 30 da Convención dos Dereitos do Neno aprobada en 1989.

O Consello Local da Infancia e a Adolescencia de Moeche (CLIA), impulsado por este Concello e que dá voz a crianzas e mocidade na toma de decisións que lles afectan como colectivo celebrou o 20N - Día Internacional da Infancia - un pleno extraordinario ao que asistiron tanto os seus membros como a totalidade do alumnado do CEIP San Ramón. Un pleno onde rapaces e rapazas pediron maior compromiso e defensa do galego. O CLIA anunciou a posta en marcha para o próximo mes de febreiro dunha campaña de promoción da lingua no marco do artigo 30 da Convención dos Dereitos da Infancia. A alcaldesa, Beatriz Bascoy, recibiu o alumnado. A rexedora explicou a nenos e nenas cal é a función do Consello Local da Infancia e a Adolescencia e como se encarga de recoller as demandas que van xurdindo entre a xente da súa idade para logo trasladarllas ao Concello para que as leve a cabo. Entre elas estivo, por exemplo, a elección do deseño para o feche exterior do colexio, a escolla do modelo de xogos que se instalaron no patio ou incluso a decisión do nome da principal arteria do centro urbano, denominada agora Avenida 23 de Abril por acordo infantil. O Grupo de Participación Infantil -órgano executivo do CLIA- reúnese na Casa do Concello todos os últimos sábados de mes para traballar nas ideas e peticións que despois se lle presentan ao equipo de goberno. "Non queremos que se perda" As encargadas de achegar as últimas iniciativas foron Marta Mera, Leticia Caaveiro e Emily Méndez. O Grupo de Participación Infantil decidiu "traballar a prol do recoñecemento da nosa lingua e do seu valor porque non queremos que se perda", tal e como expuxo Marta Mera argumentando que "os nosos avós e avoas loitaron por poder falalo, e agora nós que podemos facelo imos perdendo esa oportunidade". A parte expositiva do texto remata sinalando que "o galego representa Galiza e polo tanto temos que coidalo entre todas e todos". Tomando como base este argumento, a vicepresidenta do CLIA, Leticia Caaveiro, debullou as medidas "para promover o galego e dar a coñecer a súa historia" englobadas todas baixo o lema "O galego rebélase". A frase tamén é o título dunha campaña para a que a rapazada pediu a implicación municipal. Máis en detalle, os nenos e nenas solicitaron dispor de máis libros en galego na biblioteca do Concello, promover representacións teatrais, xogos e actividades na nosa lingua.


Summary: Xa hai solución para o culebrón cultural dos últimos meses en Vigo. A Xunta de Galicia vén de acudir ao rescate, logo das desavinzas do Concello coa Universidade de Vigo, para traer finalmente a Galiza o Pergameo Vindel, a xoia da litetura medieval galega: o documento orixinal das sete cantigas de amigo de Martin Codax.

Un dos acontecementos máis agardados do 2017 era o regreso do Pergameo Vindel a Galiza como parte dunha exposición e un congreso sobre o tema. Pero o asunto paralizárase por mor das desavinzas entre Concello de Vigo e Universidade. O que inicialmente se anunciara como unha exposición no Marco, titulada 'Os tesouros da cidade', pasará ao Museo do Mar de Vigo (propiedade da Consellaría de Cultura) e chamarase 'Berce da nosa cultura'. Entre os meses de outubro de 2017 e marzo de 2018 o pergameo, documento orixinal das sete cantigas de amigo de Martin Codax, regresará a Vigo. A obra, que xunto ás sete cantigas de amor de Dom Dinis é a única mostra atopada ata o momento da canción profana galego-portuguesa, será o eixo central da exposición 'Berce da nosa cultura' que terá lugar no Museo do Mar de Galicia en Vigo durante cinco meses, nos que en paralelo se desenvolverá un completo programa de actividades académicas, culturais e de divulgación da época e da obra do trobador. O que inicialmente se anunciara como unha exposición no Marco, titulada 'Os tesouros da cidade', pasará ao Museo do Mar de Vigo (propiedade da Consellaría de Cultura) e chamarase 'Berce da nosa cultura' O reitor da Universidade de Vigo, Salustiano Mato e o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, Román Rodríguez, foron os encargados este mediodía de dar a coñecer os detalles do regreso do Pergamiño Vindel a Galicia, onde chegará procedente de Nova York, tras máis de corenta anos depositado no Morgan Library Museum, propietario da obra desde a década de 1970. De "magnífica noticia para Galiza" cualificou o reitor o retorno a Vigo do pergamiño, "berce da nosa lingua, que amosa por onde e cando naceu unha parte importante da nosa identidade", dixo Mato. Pola súa banda, Román Rodríguez, cualificou o día de hoxe "como brillante para a cultura galega", por ctraer a Galiza "o que algúns consideran a acta fundacional da lingua galega". O documento orixinal das cantigas de Martin Codax exporase no Museo do Mar situado en Alcabre, nunha furna climatizada, deseñada expresamente para a ocasión, que se localizará nunha sala de 200m2, na que se realizará a obra necesaria para garantir a conservación e a seguridade do pergamiño, garantindo ademais as óptimas condicións espaciais e lumínicas. Ademais de acoller o Pergameo Vindel o Museo do Mar disporá dun espazo especialmente acondicionado no que se desenvolverá a exposición 'Berce da nosa cultura', comisariada polo historiador Francisco Singul, con obras vencelladas ao documento, ao mar, aos trobadores galegos, a súa obra e a súa época. Eventos académicos, musicais e de divulgación, especialmente dirixidos ao estudantado de ensino primario e secundario, conformarán o programa de actividades que se desenvolverán ao fío do regreso do Pergameo a Vigo.


Summary: Un xulgado de Lugo recoñece a relación laboral con Frigolouro de 105 persoas que traballaban nas instalacións de Novafrigsa, ambas as dúas empresas do Grupo Coren.

O Xulgado do Social número 1 de Lugo vén de recoñecer nunha sentenza a relación laboral con Frigolouro de 105 traballadores que prestaban servizos como falsos cooperativistas nas instalacións de Novafrigsa, en Lugo, dúas empresas pertencentes ao Grupo Coren. Segundo constata a sentenza, as persoas empregadas facían o seu traballo como supostas cooperativistas de Servicarne, sociedade que a Administración do Estado xa descualificou como cooperativa, aínda que este caso está en estudo pola Audiencia Nacional. Frigolouro alegaba que a relación das persoas empregadas era "mercantil" con Servicarne, que "é unha cooperativa real con ampla bagaxe na actividade das cárnicas", defendía. Con todo, a xuíza confirma que estas 105 persoas actuaban non como falsos autónomos, senón como traballadores de Frigolouro na planta de Novafrigsa de Lugo por varios motivos. Un deles é que "a alternativa" que se lles deu a facerse cooperativistas foi "ser despedidos". "Os socios cooperativistas que declararon na acta (de inspección) e na vista (do proceso xudicial) non querían realmente pertencer á cooperativa, pero derívaselles a esta opción se queren traballar en Frigolouro", recalca a sentenza. Tamén recolle que estas persoas "se sentiron sempre traballadoras de Frigolouro, aínda que formalmente sexan autónomas e que ningunha relación tiveron coa cooperativa senón a través da coordinadora, que perciben como unha xefa máis que non dá ordes directas". A xuíza argumenta que estas persoas "non participan nas decisións" de Servicarne "como calquera outra cooperativistas, polo que funcionan como verdadeiras empregadas laborais" aínda que "sen todos os dereitos sociais" que teñen aparellados. "No fondo os cooperativistas son peóns operativos en que por unha banda está quen lles marca a produción, que sería Frigolouro, e por outro quen lles paga a nómina, que sería Servicarne", resume a xuíza para considerar "probada" a fraude. Por todo iso, a sentenza estima a demanda presentada pola Tesourería Xeral da Seguridade Social e secundada por CCOO para declarar de "natureza laboral" a relación entre estas 105 falsos cooperativistas e Frigolouro. O fallo non é firme e contra el cabe recurso ante a Sala do social do TSXG.


Summary: Tiña 45 anos.

Un traballador duns 45 anos de idade, M.D.V, veciño de Viveiro, faleceu no concello de Xove, na comarca da Mariña, despois de recibir un golpe nun ollo cun ferro nunha nave industrial. Segundo informou o 112 Galiza, este accidente sucedeu pasadas as 20,00 horas da terza feira nunha nave industrial situada no Polígono de Camba, tal e como indicaron os compañeiros do falecido a través da súa chamada ao servizo de emerxencias. Respecto diso explicaron que a vítima recibiu o impacto dun ferro á altura do ollo e nada puideron facer por salvarlle a vida, sinalaron as mesmas fontes. En concreto, confirmaron a Europa Press fontes sanitarias, o 061 enviou ao lugar unha ambulancia de soporte vital avanzado para atender ao traballador, cuxo persoal sanitario confirmou o falecemento. Aumento da sinistraldiade No Estado hai 3,24 sinistros mortais por cada 100.000 traballadoras. Na Galiza hai 6,05. Galiza está á cabeza en índice de incidencia en sinistros laborais mortais. Unha situación que os sindicatos afirman que vén de lonxe polo que piden unha convocatoria do Consello Galego de Seguridade e Saúde no Traballo materia: Instituto Galego de Seguridade e Saúde (ISSGA), Inspección de Traballo, Xunta da Galiza e axentes sociais.


Summary: A formación nacionalista Cerna exixe ao Goberno galego o "control das fronteiras galegas" e o "seguimento de viaxeiros que entren en Galiza".

A poucas horas de entraren en vigor as restricións á mobilidade anunciadas para este luns, 21 de setembro, pola Comunidade de Madrid, a Federación de Asociacións Veciñais de Madrid (FRAVM) impulsou no mediodía do domingo unha ducia de mobilizacións en protesta por unhas medidas que consideran "ineficaces e discriminatorias". Co lema "Pola dignidade do Sur, paramos Madrid", os veciños dos distritos de Villaverde Bajo, Villaverde Alto, Puente de Vallecas, Villa de Vallecas, Carabanchel Alto, Carabanchel Bajo, Arganzuela, Ciudad Lineal e San Blas ─aos que tamén se sumaron os de Getafe, Parla e Fuenlabrada─ secundaron unhas marchas que se desenvolveron respectando en todo momento as medidas de seguridade sanitaria e de distanciamento social. Sr. presidenta, aún está a tiempo de rectificar. El mensaje que esta mañana le envían los vecinos y vecinas de los barrios humildes es claro. #OTodosONinguno #DignidadDelSurNo queremos más policía para controlar el gueto sino más recursos en sanidad, residencias, educación... pic.twitter.com/ITABOmZgw3— FRAVM (@FRAVM) September 20, 2020 A FRAVM dixo que as mobilizacións son froito do malestar xerado nos barrios máis humildes por unha "xestión desastrosa" da pandemia da Covid-19 á que se suman "décadas de abandono institucional dos nosos gobernantes". Na tarde deste mesmo domingo estaba prevista unha asemblea veciñal co fin de "acordar posturas e accións unitarias" para os próximos días. O alcalde de Madrid, o popular José Luis Martínez-Almeida, criticou as concentracións argumentando que "non hai madrileños de primeira e de segunda", e cualificou de "profundamente irresponsábel" este tipo de concentracións. A postura do rexedor contrasta coa sostida en primavera, cando enmarcou no "dereito de protesta" as manifestacións que se desenvolveron milla de ouro de Madrid contra o confinamento decretado daquela polo Goberno do Estado. "Nós desde logo entendemos que se produzan esas protestas, calquera persoa pode manifestar o seu acordo ou desacordo", dixera na altura. A partir desta segunda feira ficará restrinxida a mobilidade en 37 zonas básicas de saúde, localizadas en seis distritos da capital española. Estará limitada a entrada e a saída nestas zonas salvo para cuestións básicas, como os desprazamentos ao lugar de traballo ou a centros sanitarios, a unha citación xudicial, coidado de persoas dependentes ou para ir ao colexio. "Control e seguimento de viaxeiros", pide Cerna Por outra banda, ante o temor a que se produza un desprazamento desde Madrid a segundas vivendas, similar aos acontecidos na primavera durante a primeira vaga da pandemia, a formación política Cerna solicitou á Xunta a través dun comunicado difundido aos medios que tome "medidas drásticas de control da pandemia" para "protexer as persoas residentes no noso país, en boa medida convertido nun xeriátrico en amplas áreas da nosa xeografía". "Pedimos o control e seguimento de viaxeiras que entren en Galiza coas medidas pertinentes: probas PCR, toma de temperatura e obrigatoriedade do rexistro de destino", afirman, e engaden que "as autoridades galegas deben se valentes e protexer á nosa poboación cunha razoábel contención da importación de contaxios tanto dende España como dende Portugal". Xa non hai desculpas para non tomar medidas drásticas de control da pandemia https://t.co/fhoZqXTJ4Y— Cerna (@cernaviva) September 18, 2020 Ademais de aseverar que os "recortes matan", criticando a falla de investimentos en persoal laboral e medios, Cerna incidiu na necesidade do "control das fronteiras galegas sometendo á corentena aconsellada polos expertos as persoas procedentes de áreas con alto índice de contaxio e adoptar no interior medidas de control das aglomeracións". "Hoxe, co descontrol e caos sanitario no que se atopa a Comunidade de Madrid que pasou a ser a área de maior índice de contaxios de toda Europa, e ante as anunciadas medidas de restrición de movementos anunciados para o vindeiro luns, provocando un novo éxodo cara outras zonas ─como xa aconteceu na primeira─, o Goberno Galego debe tomar medidas de protección da poboación galega", sosteñen.


Summary: O deporte galego suma seis medallas en Toquio

Iván Villar fechou a representación galega nos Xogos Olímpicos de Toquio do mellor modo posíbel: gañando unha medalla de prata. A pesar de que non foi da partida -de feito, foi un dos descartes do seleccionador Estatal, Luís de la Fuente-, Iván Villar volve á Galiza cunha medalla de prata colgada do pescozo, aínda que ben puido ser de ouro, pois a final ante o Brasil chegou até a prórroga. Finalizado o tempo regulamentario con resultado de empate a 1 -adiantouse o Brasil e empatou Oyarzabal de soberbio remate acrobático a pase de Carlos Soler-, o encontro alcanzou a segunda metade da prórroga, cando o ex barcelonista Malcom superou o madridista Vallejo na cobertura e bateu Unai Simón para estabelecer o 1-1 definitivo. Esta é a terceira medalla galega que chega no penúltimo día de competición, logo do bronce de Rodrigo Corrales no balonmán e a prata de Arévalo e Germade no piragüismo, que se una ás conseguidas anteriormente por Teresa Portela (prata) e Ana Peleteiro (bronce).


Summary: O voceiro do PSdeG na Deputación de Ourense congratúlase de que se investigue a política de contratación de José Luis Baltar, "aínda que sexa tarde", e advirte de que a vía política non está esgotada, xa que aínda hai marxe de manobra para que Manuel Baltar teña que someterse a unha investigación na propia institución provincial, di

Ignacio Gómez recoñece que para desenvolver o seu labor político cómpre un chisco de "valentía". Como voceiro do PSdeG na Deputación de Ourense correspóndelle levar boa parte do peso político da formación que presentou a querela contra José Luis Baltar por 104 contratacións presuntamente irregulares, concretadas poucos días antes do congreso celebrado polo PP nesa provincia en 2010. Como membro do Partido Socialista asegura que na súa formación "nos sentimos moi sós" durante moitos anos denunciando as prácticas laborais da familia Baltar. Non obstante dálle "a benvida á Xustiza, aínda que sexa tarde". Por que cre que a xustiza actúa agora? Vostedes están a lembrar que levan anos denunciando os casos de presuntas contratacións irregulares... É unha boa pregunta, pero a verdade é que non temos a resposta exacta. Dise que agora Baltar pai neste caso xa está fóra da política, que a posible condena que lle puidese caer sería tardía porque sería unha inhabilitación. En calquera caso, nós o que fixemos foi facer unha denuncia no 2010 e cremos que ao mellor a tardanza se debe a que a Fiscalía fixo un traballo por aclarar a cuestión pouco a pouco, chamando a declarar a xente que estaba dentro deste tema, como xefes de servizo da Deputación, ata facer un informe de máis de 700 páxinas. O noso obxectivo principal non é buscar unha condena de ninguén, non estamos perseguindo a ninguén; nós denunciamos o presidente da Deputación, non a José Luis Baltar. Gustaríanos que fose no seu tempo, porque o obxectivo é rexenerar esta provincia despois de tantos anos. Ata onde saben ou sospeitan que poden chegar estas contratacións, alén das 104 que agora se investigan? "Nestes anos púidose beneficiar a máis de 8.000 persoas vinculadas ao PP, parece ciencia ficción" O abano é enorme. Moitas veces parece ciencia ficción. Cando nós falamos de que pensamos que, probablemente, se puido beneficiar a 8.000 persoas vinculadas ao PP dun xeito ou doutro, non estamos dicindo ningunha barbaridade. Ao longo destes anos foron multitude de contratos. Agora non se lembra, pero o hospital Santa María, por exemplo, que no seu momento dependía directamente da Deputación, era un niño de contratacións. E non o digo eu, hai poucos días saían declaracións nos medios de persoas que dicían abertamente que foran colocadas alí por Baltar ata que chegou o momento de facer uns exames e non puideron seguir. O abano non se pode cuantificar, é moi amplo. Tamén estamos falando de cando había unha entidade financeira, que todos sabemos cal é [Caixa Ourense] e que tamén estaba controlada pola Deputación. Tampouco é unha invención nosa; é moi curioso que moitos alcaldes e cargos do PP nesta provincia traballan ou traballaron nesa entidade bancaria. É unha sucesión de casualidades que, dende logo, non cremos. De 700 persoas que traballan na Deputación, só hai 15 casos nas que non damos localizado ningunha vinculación do PP. Así é moi doado gañar eleccións; historicamente ese é o triunfo do caciquismo: cando peor está a xente é cando se recorre a este tipo de técnicas e iso é o que aconteceu durante máis de vinte anos mentres moita xente mirou cara a outro lado Politicamente, que marxe de manobra lles queda despois de que o PP vetase a investigación interna na Deputación? "Pódese dar un escándalo maiúscula, da oposición en franca minoría gañando a votación e que se teña que abrir unha investigación" Politicamente, xa veremos, porque nós fixemos algo que legal e democraticamente nos outorga a lei: recorrer esa votación que se fixo no pleno extraordinario. O secretario, a petición nosa, informou verbalmente no pleno de que os deputados do PP tiñan o deber de absterse se algún deles tiña algunha vinculación familiar ou doutro tipo coas persoas contratadas das que estabamos a falar. Dos 15 deputados do PP, 14 teñen algún tipo de relación con esta xente; en moitos casos son fillos ou donas, noutros teñen vinculacións políticas moi claras. Pedímoslle ao secretario que sexa escrupuloso coa legalidade e ao mellor ten que informar con valentía algunhas cuestións. A vía política pódenos outorgar, creo, o que sería un escándalo maiúsculo, que unha oposición en franca minoría [PSdeG e BNG suman 10 deputados] gañe a votación contra un do PP e se teña que abrir unha investigación política. Se isto non ocorre, hai a posibilidade de acudir á vía xudicial, porque o presidente estar incorrendo nun delito de prevaricación. Ademais, nós imos seguir denunciando todo o que teñamos que denunciar e o seguinte paso, unha vez que remate este primeiro proceso, é pedir todos os expedientes de contratación destas 104 persoas e despois, que se cuantifique o gasto que supuxo este capricho, porque as responsabilidades non remataron cando marchou José Luis Baltar. Os propios funcionarios están dicindo que non poden garantir que haxa un rexistro de expedientes que non se manipule. Valoran estender estas accións contra o actual presidente? Estamos valorándoo. Quen ten a responsabilidade de saír defender os contratos é o presidente. Unha cousa vai unida á outra. Quédannos dous anos e medio de mandato se non acontece nada raro. Van ser bastante duros, tamén para a oposición, porque ao final isto tampouco é prato de gusto de ninguén. Manuel Baltar acúsaos a vostedes de promover o enchufismo... e mesmo de militar no PP "A foto é de alcaldes imputados, alcaldes inhabilitados e tránsfugas que son deputados do PP recibindo a Baltar no xulgado" Non é táctica só da Deputación, é unha táctica que segue o PP e que estamos vendo a nivel de todo o Estado español: "e ti, máis". No fondo, durante moito tempo funcionoulles moi ben. Eu non son das persoas que ten adhesións inquebrantables por ninguén, e se alguén do meu partido comete unha ilegalidade, o que ten que ocorrer é que a Xustiza actúe sempre. Pero por cada problema que pode ter ter o Partido Socialista, o PP ten cen. E nesta provincia en concreto, esa desculpa non lle vale. A foto [do pasado mércores] eran alcaldes imputados, alcaldes inhabilitados, tránsfugas recoñecidos por primeira vez na historia da democracia, imputados que a día de hoxe son deputados provinciais... Un senfín de persoas con problemas na Xustiza recibindo a Baltar no xulgado. Meter a todos no mesmo saco? Nós, con esa estratexia, non nos imos frear nas nosas denunicas. Hai quen chega a considerar que estas prácticas son endémicas na política ourensá... Aquí ocorreu algo que non se dá en moitos casos: na Deputación de Ourense nunca houbo alternancia, polo que non se nos pode acusar de facer nada nesta institución. Eu coido que estas institucións terían moito que mellorar en todo o Estado, pero maiores casos de mal funcionamento e de escándalos nas deputacións sonlle tres en toda España. Castellón, no seu momento a de Lugo, e a de Ourense. As tres teñen un denominador común, estiveron gobernadas case sempre polo PP. E cando entra outro goberno distinto, non hai eses escándalos. Cando o PSOE ten un problema de corrupción nalgunha administración no PP son expertos en utilizar todos os adxectivos: ladróns, despilfarradores... Agora ben, cando son eles, a culpa é dos políticos en xeral.


Summary: O presidente erixe a lingua galega nunha "autovía" no Panteón de Galegos Ilustres. PSdeG e BNG apostan polo cumprimento das leis e normas vixentes en materia de protección do idioma.

Hai dous días no ano nos que Alberto Núñez Feijóo acode ao Panteón de Galegos Ilustres en calidade de líder do PPdeG: a xornada previa ao Día Nacional de Galicia e antes do Día das Letras. No primeiro caso realiza unha ofrenda floral a Castelao e no segundo, a Rosalía. En ambos, faino acompañado de membros das Novas Xeracións da formación conservadora, que o acompañan nas escaleiras de San Domingos de Bonaval durante a lectura dun manifesto que xira, esencialmente, sobre a lingua e a identidade galegas e a necesidade de que ambas non "separen", senón que "unan". Isto vén sendo así dende que Feijóo é xefe do Goberno galego e este ano non foi unha excepción. Nas horas previas ao 17 de maio depositou unha coroa de flores ante o sartego de Rosalía xunto ao líder das mocidades do seu partido, Javier Dorado, que o acompañou cunha bandeira galega pendurada do cinto. Despois, o presidente transmitiulles aos mozos e deputados presentes a súa visión sobre o idioma que debe ser "ponte" e non "muro". Trátase, segundo Feijóo, de recoller a herdanza dos "milleiros de galegos anónimos" que "non están aquí, pero merecen un panteón na nosa memoria". Como xa asegurara en anteriores visitas a Bonaval, eses antergos "formaron un exército invisible e pacífico conxurado para a supervivencia da nosa cultura". "Non hai peor inimigo da lingua que o que a utiliza para separar, para establecer lindes ou diferenzas", explicou. Porque as linguas "utilizadas como ferramentas de división acaban suicidándose porque o seu propósito é cativo". Só "perduran", asegura, "as que son gardadas con agarimo por un pobo que quere sentirse unido". O xefe de filas dos conservadores galegos "pídelles" aos seus que sexan "axentes activos" nun "gran reto" para a lingua, que non é outro que "desempeñar o seu papel entre os demais pobos de España, de Europa e do mundo", para que así os galegos poidan achegar "os innumerables valores dos que fixeron acopio os nosos avós". Cumprimento do Plan Xeral de Normalización Tamén houbo peticións nos actos protagonizados polas dúas forzas da oposición na xornada previa ao 17 de maio. O BNG, como membro da plataforma Queremos Galego, asiste á manifestación convocada por este colectivo en Compostela como acción central do Día das Letras, se ben tamén enmarca nesta data a presentación dunha iniciativa parlamentaria con aire de "última oportunidade" para o PP na que se inclúe unha petición esencial: o "cumprimento do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega" aprobado por unanimidade da Cámara en 2004. O PP, di o voceiro nacionalista en materia de lingua, Bieito Lobeira, "mántén unha posición belixerante e de desprezo co idioma galego" polo que, "de non mudar esta política, votaremos á situación de hai trinta anos", "con mobilizacións sociais e a golpe de pincel e spray". Lobeira: "De non mudar a política do PP volveremos á situación de hai trinta anos, con mobilizacións e a golpe de pincel e spray" Se esta proposta non sae adiante, advirte Lobeira, "o BNG romperá calquera tipo de acordo ou interlocución co PP". "Nós non imos ficar sós na defensa duns acordos que sistematicamente son desprezados polo Goberno", di o parlamentario, polo que, se os conservadores non desenvolven o acordo, "volveremos á situación previa ao ano 2004 para restituír a lingua galega alá onde quede excluída". Pola banda do PSdeG os actos previos ao Día das Letras levaron o seu secretario xeral, Pachi Vázquez, ata o cemiterio de Lérez, en Pontevedra, nunha homenaxe a Valentín Paz Andrade. Acompañado do fillo do autor homenaxeado, Alfonso Paz-Andrade, Vázquez presentou un manifesto a prol da cultura e da lingua galega no que resumiu as posicións do partido "como galeguista e socialista". Despois de que, nos últimos días, diversos representantes da formación tamén lle esixisen á Xunta o cumprimento do PXNL, Vázquez comprometeuse a que, "dende calquera ámbito da acción política" no que o PSdeG "teña a confianza da cidadanía", apoiará "as industrias culturais, a creación artística, a produción e programación cultural" en lingua galega. Nun marco de "revalorización e aposta pola nosa cultura e a nosa lingua" o líder socialista ve ademais "imprescindible" que a CRTVG "conte con medios humanos, económicos e técnicos precisos" e fai especial fincapé na "necesidade de dotar a Galicia dun novo marco estatutario", un ámbito no que "reivindica o papel xogado polos nosos compañeiros socialistas e galeguistas demócratas na historia da nosa autonomía, na que tiveron papel protagonista figuras como a de Xaime Quintanilla, na defensa do Estatuto da II República, ou de Rodríguez Pardo e Ceferino Díaz no de 1981".


Summary: Seis de cada dez persoas considera que viviría mellor de producirse este escenario, segundo unha enquisa publicada por GARA con motivo do Día da Patria Vasca.

Os partidarios dun Estado propio en Euskal Herria superan aos detractores. O 40% da poboación móstrase a favor deste escenario, mentres que a percepción de que vivirían mellor ou igual ten o respaldo do 57,2%, segundo unha enquisa publicada por GARA. Só dous de cada dez cre que viviría peor. Tamén é maioritario o apoio ao dereito a decidir, que secunda o 66,8% das persoas preguntadas. Estas son algunhas das conclusións do estudo realizado polo diario co grupo Parte Hartuz e a fundación Ipar Hegoa, que realizou 2.001 enquisas en todo o país, que celebra este domingo o Aberri Eguna, o Día da Patria Vasca. O 66,8% da poboación está a favor do dereito a decidir, segundo a enquisa. Por idades, o apoio a un Estado vasco/navarro conta co respaldo da mocidade. Só unha cuarta parte das persoas entre 18 e 34 anos situase en contra do Estado propio. A relación invértese entre os maiores de 55, onde o non é maioritario, mais en menor medida que en anteriores sondaxes. Unha posición que defende o 35% da poboación de Euskal Herria. ETA reivindica a vixencia do independentismo Con motivo do Aberri Eguna, Euskadi Ta Askatasuna (ETA) manifestou a vixencia do proceso independentista. "Euskal Herria non só sigue viva, senón que se encontra ante un reto histórico para dar pasos decisivos cara a liberdade", aseguran nun comunicado remitido a GARA, onde destacan os prexuízos cada vez máis evidentes" da subordinación de Euskal Herria. Sinalan as políticas de represión dos estados español e francés que, din, "recorreron a todo para acabar co noso pobo". Tamén advirten de determinados axentes vascos, "unha elite política e económica", queren frear o proceso de cambio no país.


Summary: A chegada de Jácome ao Concello de Ourense sería incomprensible sen a súa canle de televisión e, sobre todo, sen a súa principal bandeira: zorregar sen piedade nos Baltar, que lle veñen de dar a alcaldía sacrificando a Jesús Vázquez e sen oposición de Feijóo, que en campaña considerou "letal" que o líder de DO puidese chegar ao poder

Quen queira trazar un perfil crítico ou mesmo unha caricatura de José Manuel Baltar, herdeiro da saga que controla a Deputación de Ourense baixo as siglas do PP dende hai tres décadas, podería fornecerse de materia prima nunha única fonte. A canle de YouTube de Auria TV, televisión local propiedade do líder do partido Democracia Ourensana, Gonzalo Pérez Jácome, é todo un compendio de críticas, insultos e retratos delirantes contra o poderoso líder dos populares ourensáns. O mesmo que este sábado lle prestou os votos do PP para convertelo en alcalde da cidade a cambio de que o blinde como presidente da Deputación. Mesmo sacrificando para isto ao ata agora rexedor, o popular Jesús Vázquez, que tamén o votou.A chegada de Jácome ao Concello de Ourense sería incomprensible sen a súa canle de televisión e, sobre todo, sen a súa principal bandeira: zorregar sen piedade nos Baltar, que lle veñen de dar a alcaldíaPérez Jácome logra a alcaldía oito anos despois de acceder por primeira vez como edil ao Concello de Ourense no ano 2011 xunto a outro membro do seu mesmo partido. A súa chegada á corporación baixo as siglas da formación que montara cuns amigos unha década antes sería incomprensible sen a súa televisión local e sen a súa principal bandeira, zorregar sen piedade nos Baltar. Sobre todo en Baltar fillo, un "psicópata con gravata" que "vén aquí, como un neno pequeno", a "xogar co xoguete que lle deixou o seu pai", a Deputación, espetou no pleno da institución no primeiro mandato no que conseguiu escano.A fórmula parecía funcionar e antes das eleccións de 2015 Pérez Jácome xa se presentaba a si mesmo como "alcalde in pectore". Case o logra. Disparouse nas urnas de 2 a 8 concelleiros, pero na corporación -de 27 membros- non atopou a ninguén que quixese pactar con el, que dicía estar disposto a chegar a un acordo ata "co demo" se iso supuña "o ceo" para Ourense.Todos o coñecían e todos viran tamén os seus vídeos -en Internet ou na súa canle de televisión, que os emite en bucle- cheos de diatribas contra "os políticos" en xeral e contra os Baltar en particular, pero tamén de escenas pouco edificantes como a inefable celebración en directo dun magosto do partido na que atribuíu aos efectos do viño comezar a falar en galego. Un verdadeiro fenómeno viral en Ourense e fóra del."Un fantoche cacique"Os cualificativos de Jácome contra Baltar e o seu férreo control do poder na provincia foron durante estes anos tanto dixitais e en diferido como analóxicos e en directo. Como portavoz de DO no Concello e na Deputación Pérez Jácome trazou innumerables retratos do líder popular ao que agora blinda no poder, un "fantoche cacique" máis ben "patético" e con vocación de "showman" que non se inmuta" ante os problemas da provincia. Porque "esa -razoou nun pleno- é unha das características dos psicópatas".Jácome chegou a considerar a Baltar un verdadeiro "cadáver político" do que só faltaba "saber cando é o enterro" despois de que eldiario.es revelase a denuncia da muller que acusaba ao popular de ofrecerlle un emprego na Deputación a cambio de sexo. O líder de DO asegurou que o episodio -arquivado pola xustiza en maio de 2017- non lle estrañaba en exceso por ser algo "típico nas ditaduras" que o seu "amado líder" faga "o contrario do que predica" entre propaganda que non impedía observar a súa condición de "persoa sucia"."É o momento de pór fin á saga tóxica dos Baltar", apelou Pérez Jácome na campaña das pasadas eleccións municipais"A todo porco lle chega o seu San Martiño", prognosticou o, agora si, alcalde de Ourense sobre Baltar a finais de 2015. Ese mesmo final volveuno prognosticar na pasada campaña das eleccións municipais nos seus mitins e tamén nos seus vídeos. Por exemplo, no que pedía o voto para pór fin ás "paranoias" dos Baltar, a quen censuraba que tratasen a provincia coma se fose "súa". "É o momento de pór fin á saga tóxica dos Baltar", animaban. Nesa mesma campaña Jácome pediu o voto acompañado dun robot que repetía "fóra caciques", en referencia aos Baltar.Tras o paso polas urnas do 26M o partido de Jácome perdeu un concelleiro e quedou en 7, pero volveu ser chave de goberno nunha corporación liderada polo PSdeG. Aínda que cunha diferenza fundamental con relación a 2015. Os seus dous deputados provinciais son tamén clave para completar a maioría na Deputación despois de que o PP de Baltar a perdese.Por iso o barón ourensán lle ofreceu a alcaldía a cambio do seu apoio e el aceptouna. Os insultos, di Baltar, son "cousas pasadas". Segundo Alberto Núñez Feijóo, ausente nas negociacións culminadas este venres e tamén na sesión de investidura deste sábado, "para Ourense sería letal ter a Jácome de alcalde". Agora só falta que o líder de DO cumpra a súa parte do trato na mesma institución da que prometeu botar aos Baltar, a quen mesmo levou ante os tribunais en diversas ocasións.Tras erguer o bastón de mando Pérez Jácome asegurou que se dispón a acometer a tarefa de "salvar Ourense". Nun discurso en castelán no que se referiu á cidade como Orense en diversas ocasións, o novo rexedor enumerou algunhas das súas promesas, como a construción dun parque acuático, e afirmou que tentará que na cidade "se viva mellor", o cal é "bastante fácil". "Se en catro anos non consigo facer o que prometín, volvereino poñer na lista de fracasos da miña vida", asegura.


Summary: CIG-Ensino e a Asociación Socio Pedagóxica Galega (AS-PG) xuntaron máis de 200 persoas nas XXVII xornadas de Lingua e Literatura e nas XXI xornadas de Educación Infantil. Unha actividade en que tamén se presentou O Diario Galego, xornal que Sermos Galiza, S.A. prevé lanzar o ano que vén.

O IES As Fontiñas de Santiago de Compostela acolleu este sábado ao longo do día as xornadas que cada ano organizan a CIG-Ensino e a Asociación Socio-Pedagóxica Galega, a XXVII edición das xornadas de Lingua e Literatura e a XXI edición das xornadas de Educación Infantil. Abriu a xornada de Lingua e Literatura Rosalía Fernández Rial, quen expuxo unha proposta artística para renovar as aulas de lingua e literatura. A continuación, Xoán Costa, presidente do Consello de Administración de Sermos Galiza S.A., deu a coñecer o proxecto para a saída de O Diario Galego en 2019 de sumar 3.000 persoas subscritoras e insistiu na necesidade de que o corpo docente poida contar cun diario impreso en galego para poder empregalo nas aulas, posibilidade que a día de hoxe non existe. Costa tamén expuxo as tres liñas básicas ao redor do ensino que Sermos Galiza S.A. comparte coa CIG-Ensino e coa AS-PG, "a necesaria normalización da lingua; o uso de medios propios nas aulas e a recuperación da memoria". Após a presentación de O Diario Galego, tivo lugar un interesante debate sobre o papel das e dos docentes de lingua galega no proceso de normalización lingüística que contou coa participación de Leonardo (Leo) Fernández Campos; Valentina Formoso Gosende; María Pilar García Negro e Mercedes Queizas Zas. Dado o éxito da palestra, contemplouse a posibilidade de que este tipo de debates continúen no tempo integrando outras perspectivas alén da lingua e da literatura. As catro relatoras coincidiron na necesidade de impulsar o galego como idioma vehicular do ensino con independencia da materia. As APP e ferramentas en liña de balde, tamén dirixidas a persoas opositoras; a poesía como espazo para a muller; a expresión oral e o traballo en equipo; a figura de María Victoria Moreno e a obra de Pilar Pallarés foron outras das temáticas que se abordaron na xornada, en que, máis unha vez, ficou demostrado o seu carácter eminentemente práctico e vinculado á realidade diaria do traballo nos centros educativos. O secretario nacional de CIG-Ensino salientou que xornadas como a de Lingua e Literatura "significan un pulo e un recoñecemento a todo o colectivo docente que está a traballar pola súa normalización nas aulas". Engadiu que "a situación da nosa lingua é preciso abordala de maneira transversal en todos os niveis educativos e en todo o currículo". Educación infantil Por outra banda, nas Xornadas de Educación Infantil explicáronse dúas propostas de traballo sobre espazos de aprendizaxe e matemáticas inclusivas. O programa completouse coa presenza de Luís Prego, mestre de canto e de baile tradicional e autor dos libros Para cantar e bailar e Xogos tradicionais, que achegarou recursos para traballar o ritmo e a melodía coas crianzas de 0 a 6 anos. Así mesmo tamén se puido apreciar a importancia dos contos no ensino e na sociedade galega a través da intervención Contar para medrar, da ensinante e contadora Vero Rilo.


Summary: En 80 municipios non se constituiu entre xaneiro e agosto ningunha sociedade mercantil, o que supón o 25% do total de concellos do país.

En 80 dos 314 concellos galegos no que vai de ano non se constituíu nin unha soa empresa. O que significa que bno 25% dos municipios de Galiza, un de cada catro, de xaneiro a agosto non se creou ningunha sociedade comercial. Son concel,los maioritariamente do interior do país, pequenos, mais non sempre cumpren estes requisitos. Tamén hai municipios da área de pulo económico que atravesa o país, o Eixo Atlántico, nos que nestes meses non naceu ningunha empresa. De Laxe a Pobra de Trives, de Ourol a Avión. Lembremos que durante a crise en Galiza desapareceron por volta de 11.000 empresas. En 2008 había máis de 210.000 compañías no noso país e en 2015 esa cifra era de 198.800. Ademais, por volta do 70% das empresas en Galiza non teñen ningún traballador asalariado. Un 19% teñen entre 1 e 2 traballadores. As que teñen máis de 20 persoas asalariadas non chegan ao 1,5%. En só cinco anos, os que van desde 2010 a 2015, Galiza perdeu máis de 87.000 persoas ocupadas. Onde máis de notou foi entre as persoas asalariadas do sector privado. Tamén entre asasalariadas do sector público . Mais o golpe á ocupación non se limitou ás persoa asalariadas. Na categoría de 'empresarios con asalariados' pasamos de ter 71.300 en 2010 a 68.900 en 2015, o que significa que neses cinco anos perdeuse 2.400. Se analizamos o grupo de traballador independente ou empresario sen asalariados ao cargo' hai agora 14.300 menos que en 2010. Entón eran 154.200 e agora 139.900.


Summary: O primeiro programa de compra de débeda estatal reportou ao Banco Central Europeo en 2012 uns 1.100 millóns de euros. Só a débeda grega supuxo un ingreso de 555 millóns de euros para a caixa do BCE.

O Banco Central Europeo (BCE) pechou 2012 cun beneficio millonario grazas, en grande parte, á débeda soberana de estados en crise: Grecia, Irlanda, Portugal, España e Italia. Máis de 1.100millóns de euros ingresaron as caixas deste organismo por este concepto. Grazas ao aumento dos ingresos netos por xuros, o BCE aumentou os seus beneficios en 2012 comparanza con 2011 en máis de 270 millóns de euros. Segundo os propios datos do organismo presidido por Mario Draghi, o BCE ten no seu poder débeda estatal de países en crise por valor de 208.700 millóns de euros, dos cales 99.000 millones de euros serían títulos italianos e 43.700 millóns de euros débeda española. Os estados da UE pagan en xuros á banca comercial o equivalente ao 3% do PIB Paralelamente a se coñeceren estes dados, o economista Alejandro Nadal publicaba un artículo no cal se expón que os países da Unión Europea pagaran máis de 370 mil millóns de euros een xuros aos bancos comerciais en 2011. Unha cantidade que equival a 2,9 por cento do PIB da UE. Para Nadal, non hai autonomía dos bancos centrais,é un simple espellismo para ocultar a "subrdinación das finanzas públicas á banca comercial".


Summary: Denuncian "a extrema carencia de persoal que se foi xerando co paso dos anos nesta empresa" para xerar un modelo "afastado das verdadeiras necesidades sociais e económicas da cidadanía".

O Comité Xeral de Empresa de ADIF tomou o acordo por unanimidade de convocar paros parciais de dúas horas, que comezarán na sexta feira 26 de febreiro e que se estenderán nas sextas e sábados até o 26 de marzo, data na que terá lugar unha xornada de folga. Estas protestas xorden pola "privatización de actividades e polo encarecemento dos custos de xestión das tarefas que ten encomendadas o xestor da infraestrutura ADIF". Segundo denunciou o Comité nunha nota de prensa, recollida por Europa Press, "a extrema carencia de persoal que se foi xerando co paso dos anos nesta empresa ten o firme propósito de xerar un modelo de empresa afastado das verdadeiras necesidades sociais e económicas da cidadanía". Incumprimento da taxa de reposición Ademais, censuran o "incumprimento dos ingresos de persoal comprometidos no II Convenio Colectivo ADIF", que tal e como sinalan, "debía estar moi por encima do 110% da taxa de reposición". "Por mor desta situación tan complicada, en materia de deficiencia de recursos humanos, ADIF está a levar a cabo un sistemático plan de privatización de actividades en numerosas áreas da empresa, o que supón perdas de carga de traballo, feche e reestruturación de dependencias e incumprimento de gráficos de servizo, que están a dar paso a un gran número de externalizaciones en áreas críticas", subliñan. Por iso, chaman a secundar os paros parciais que empezarán na vindeira sexta feira 26 de febreiro e que se irán sucedendo as sextas e os sábados até o próximo 26 de marzo, cando se producirá a xornada de folga.


Non sei quen foi o que primeiro berrou Viva España, nin morro por sabelo; pero os aborixes de Cadrón, cando celebramos algo, sempre rematamos berrando que Viva España. Xúrovos que o dicimos de xeito animal, inconsciente; moitos de nós nin sabemos quen é esa España que queremos que viva, e os que si a coñecen impórtalles pouco que viva ou que morra. Eu mesmo, hai xa anos, nos brindes dun casorio bloqueiro, deixeime levar pola ledicia circundante e alcei a copa berrando Viva España. O que tal me dixeron non é para contar aquí, nin vos podo debuxar as caras que me puxeron. Aleguei daquela na miña defensa que era un berro atávico e endémico da miña aldea, unha especie de salvaxismo animal que non tiña cura. Aínda hoxe teño que dar explicacións do feito de cando en vez. Hai combinacións de palabras que xuntan tan ben, que rematan vivindo nos nosos cerebros, convertidas en tópicos, ditos, refráns, axiomas e cousas polos estilo O certo é que hai combinacións de palabras que xuntan tan ben, que rematan vivindo nos nosos cerebros, convertidas en tópicos, ditos, refráns, axiomas e cousas polos estilo. Un día, a alguén se lle escapou que o cerebro humano só estaba utilizado nun 10 por 100, e de alí a pouco tempo, xa se convertera nun tópico que podía saír en calquera conversa de café, nos parladoiros televisivos ou nos artigos xornalísticos. Ninguén poñía en cuestión tal aseveración. Os listos dábana por boa: "Non vos quero nin contar se chego a usar mais do 10 por 100"; e os burros tampouco a vían mal: "Se me tedes por burro é porque só utilizo o 10 por 100, que senón xa vos contaría". Outro dito que se se escoita moito é o de que a realidade sempre supera a ficción. Home, se isto cho di un león do Serenguetti ou cho conta un porco bravo do Candán, pois ten un pase; xa se sabe, son cuadrúpedes rudos e de poucas palabras. Pero que o digamos nós, que inventamos a Deus, a Supermán, a Mortadelo e Filemón; que facemos cada semana o programa de televisión Cuarto Milenio, e tódolos días os xornais ABC e La Razón; que fomos quen de escribir, hai unha chea incontable de anos, un libro de mais de mil páxinas sen papel nin bolígrafo; por iso, que o digamos nós, soa a chufa retranqueira. E se queredes a proba do algodón de que a realidade case nunca (e poño case, por educación) a ficción, aí tedes a María Dolores de Cospedal ficcionando a súa "indemnización en diferido en simulación de contrato ou do que fora aquilo ...". É ou non é isto superior a realidade que quería describir, fose a que fora? O pobo vai por diante dos seus gobernantes é outra das lerias amplamente asumidas, repetidas e dadas por certas O pobo vai por diante dos seus gobernantes é outra das lerias amplamente asumidas, repetidas e dadas por certas. Co gallo das marchas dos indignados de todo tipo, os parladoiros dos medios de comunicación recorren a esta máxima para tratar de explicar a realidade. Ata o propio Caneiro, home cabal e sisudo, recoñecía na súa columna dos xoves que a tal leria era para el un axioma, que repetía con constancia, tesón e fe absoluta. Xa vedes, as mais egrexias plumas tamén caen no seu feitizo, deixándose encerellar nunha inconsistencia lóxica; a saber, que sendo os gobernantes unha parte do pobo, é imposible que o todo vaia diante dunha das partes que o conforman, xa que calquera parte forma parte do todo e o todo viaxa canda tódalas partes, canda as que van por diante e canda as que veñen atrasadas. Porén, tería sentido afirmar que calquera das partes ocupa unha determinada posición en relación ao todo. Por exemplo: O Atlético de Madrid vai de primeiro e o Betis de último (na Liga de fútbol española); ou que os matemáticos da USC son punteiros en tal materia no coñecemento matemático mundial; ou que Caneiro vai abrindo novos vieiros na literatura galega. O pobo é coma un chicle de fresa ou unha bola de plastilina, que vai estirando cara un lado ou cara outro, a impulsos dalgunha das súas partes, sexan gobernantes ou aspirantes a selo Por iso, no caso que nos ocupa, si tería sentido dicir que a parte gobernante xa non turra do pobo, e que son outras partes as que o fan. O pobo é coma un chicle de fresa ou unha bola de plastilina, que vai estirando cara un lado ou cara outro, a impulsos dalgunha das súas partes, sexan gobernantes ou aspirantes a selo. Algunhas veces, de tanto estarricar nel, pode ata chegar a rachar. No 36, unha parte moi cativa do pobo colleu as escopetas e turrou do pobo asustado e resignado cara unha ditadura; no 78, outra parte, non moito mais grande, estarricou o chicle cara unha monarquía parlamentaria. Nas revolucións, non é o pobo o que se levanta e pon todo patas arriba, senón unha elite que engaiola e vai estarricando o chicle cara ese lado. O groso do pobo, enredado nas angueiras cotiás da subsistencia, vai indo cara onde corre a auga e mirando de non afogar. No 36, ao meu avó mandáronlle aviso de que había que guerrear, e guerreou; tres anos despois, mandáronlle recado que xa non facía falta guerrear mais, e parou; no 78, dixéronlle que a leria cambiara e que tiña que ir votar, e votou. Non sei que pensaredes vós, pero eu nunca vin ao meu avó por diante dos seus gobernantes.


Summary: A antiga praza dedicada ao xeneral fascista é desde este xoves a das Atochas, logo dun acto ao que asistiron centos de veciños, todo o goberno local e todos os grupos do Concello, agás o PP, que non considera "prioritaria" a retirada da simboloxía franquista O PP négase a achegar fondos para as exhumacións porque "non hai máis fosas por descubrir"

O PP négase a achegar fondos para as exhumacións porque "non hai máis fosas por descubrir" "A emoción é tan grande que non podo falar". Mariquiña Villaverde secaba as bágoas ante centos de persoas, no mesmo barrio onde a represión se cebou hai case 80 anos coa masiva militancia anarquista da Coruña. Seu pai, José Villaverde, era o líder da CNT local e un dos tantos asasinados polo réxime franquista tras o golpe de estado militar contra a República. Asasinado polo fascismo, ese que defendía, impulsaba e do que presumía o xeneral Millán Astray, ao que a mesma praza que onte ateigaba a veciñanza homenaxeou durante décadas. Ata este xoves, cando pasou a ser a das Atochas. Veciños, persoeiros públicos, todo o goberno local e concelleiros de PSdeG e BNG acudiron a un acto do que se absentou o PP Foi nunha homenaxe pública, convocada polo Concello, coa presenza de centos de veciños e dos concelleiros do goberno local da Marea Atlántica e dos grupos do BNG e do PSOE. Todos agás o PP, que non enviou ningún representante ao considerar "non prioritario" o acto. O seu voceiro e anterior alcalde, Carlos Negreira, cualificara hai uns anos a Millán Astray de "coruñés de pro" e gabara a figura do fundador da Legión, o mesmo que cualificaba o fascismo como "sanador de España" e que adoitaba berrar aquilo de "viva la muerte". Durante décadas, e malia os continuos gobernos socialistas na Coruña, o nome do xeneral fascista e doutros moitos franquistas e represores mantivéronse nas placas das rúas coruñesas. "Abaixo a morte, viva a intelixencia!", dixo José Manuel Sande, concelleiro de Culturas da Coruña, que advertiu da "normalización dunha parte da nosa historia" cun acto -o primeiro dos que se levarán a cabo para eliminar todo o rueiro franquista- no que se puido ver o escritor Manuel Rivas, o editor Francisco Pillado ou o secretario xeral de CCOO-Galicia, Sánchez Aguión, entre outros. Tamén Manuel Monge, fundador da Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica (CRMH) da Coruña e un dos membros da comisión de expertos que elaborou a lista de símbolos a retirar en 2009. "Un pobo sen memoria non ten futuro", lembrou no seu discurso o tamén ex concelleiro, que celebrou o comezo da fin da Coruña como "capital da simboloxía franquista" e que lembrou que as dúas primeiras rúas aos que o franquismo cambiou o nome foron Liberdade e Progreso, a tan só uns metros das Atochas. "Porque non querían nin liberdade, nin progreso". Ferreiro destacou o "privilexio de comezar, co cambio de nome da praza, a devolver en parte a débeda pendente coa nosa memoria" Foi o alcalde, Xulio Ferreiro, o encargado de descubrir a nova placa, á que durante un tempo acompañará outra máis pequena. "Antes praza General Millán Astray, Retirada pola debida restauración da memoria histórica", pódese ler. O rexedor celebrou poder ter o "privilexio de comezar, co cambio de nome desta praza, a devolver en parte a débeda pendente coa nosa memoria". Descubriu a nova denominación acompañado polos membros do goberno e polos concelleiros de PSOE e BNG, que se repartiron apertas, saúdos e bicos mentres soaba o Grândola, Vila Morena e algúns enarboraban bandeiras republicanas. A só uns pasos, camións de mudanzas cargaban mobles no edificio que coroa a praza e varios nenos xogaban no parque infantil, nunha imaxe que, como recordaron varios dos intervintes, simbolizaba unha nova era. No mesmo espazo onde ata unha estatua chegou a homenaxear ao "novio de la muerte". Aplicouse a lei e retiráronse as denuncias. Tan só unhas horas antes, o alcalde anunciou que a CRMH e o Concello solicitaran conxuntamente ante o xulgado do contencioso-administrativo número 4 da cidade a retirada da demanda que presentara a asociación contra a administración local polo incumprimento da Lei de Memoria Histórica e dos acordos municipais do propio executivo para a retirada de máis de trinta símbolos franquistas aínda presentes na urbe. A CRMH decidiu retirar a demanda ao Concello por incumprir a Lei de Memoria Histórica e os acordos municipais de 2009 A Coruña líbrase das demandas por incumprir a lei Anunciouno o rexedor coruñés no mesmo día no que a cidade comezou a dar comezo ao cumprimento da Lei de Memoria Histórica e a retirar do rueiro da Coruña as múltiples denominacións franquistas e golpistas que aínda quedan. Cumprirase así coa normativa estatal e tamén co acordo do pleno municipal, que en setembro de 2009, hai máis de seis anos, aprobou a eliminación de 52 símbolos franquistas, entre eles o nome de máis de vinte rúas, ademais de 4 placas en grupos de vivendas, 21 distincións honoríficas e outros 4 monumentos e cos votos a favor de PSOE e BNG e a abstención do PP. A Coruña mantén máis de vinte rúas franquistas, ademais de catro placas en grupos de vivendas Pouco se soubo máis alá da colocación simbólica de novas placas que debían substituír as anteriores -como o caso da avenida de Oza en lugar de General Sanjurjo- e que acabaron por ser retiradas para manter a denominación anterior. O Concello licitara incluso por máis de 70.000 euros os traballos de retirada da simboloxías franquista e publicitara uns bosquexos sobre a futura imaxe das novas placas. Segundo avanzou Ferreiro, o resto de actuacións que non foron aprobadas polo pleno do ano 2009, e que teñen que ver co cumprimento da Lei de Memoria Histórica e coa reposición ás vítimas do franquismo, serán analizadas polo miúdo "buscando sempre o máximo consenso". Ademais, e no intento de "xerar os menores prexuízos posibles á veciñanza", as novas placas terán un período de transición, polo que debaixo da nova permanecerá unha máis pequena "onde se indique o nome anterior e se especifique que foi mudada de denominación en cumprimento da lei". O acto deste xoves nas Atochas foi só un primeiro paso. Na Coruña quedan no rueiro o Viaducto del Generalísimo, praza General Mola, rúa Teniente Coronel Teijeiro, Cabo Santiago Gómez, División Azul, Alférez Provisional ou Avenida de los Caídos, entre outras, así como placas conmemorativas nalgún grupo de casas. Nada diso, que se acordara retirar naquel pleno municipal co goberno presidido polo socialista Javier Losada en 2009, foi suprimido. Coa chegada do popular Carlos Negreira á alcaldía, calquera intención de cumprir coa lei e co acordo foi paralizada. A Marea Atlántica xa anunciara na campaña que, no caso de chegar ao executivo local, a retirada da simboloxía fascista sería unha das súas primeiras medidas.