Summary: O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, considera que o momento non é o "oportuno" para Galiza solicitar ao Estado que se transfiran competencias, debido ao auxe do independentismo.

Alberto Núñez Feixoo afirmou no Parlamento galego que o momento actual non é "oportuno" para reclamar transferencias do Estado para Galiza, debido ao auxe do independentismo. Con este argumento respostou á pregunta oral formulada pola portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, quen o acusou de ter alimentado o centralismo desde a presidencia da Xunta. Pontón recriminou a Feixoo por desdicirse a si mesmo á hora de esixir competencias para Galiza, actuando como "un polo sen cabeza teledirixido por Casado". Pontón tirou de declaracións de Feixoo aos medios, contrapoñendo o anuncio que o presidente efectuou en xaneiro en prol do autogoberno, co posterior rexeitamento de transferencias para Galiza en sintonía co programa que vén de publicar o PP de cara ás eleccións xerais. Así mesmo, Pontón criticou ao presidente por primeiro reclamar poder gastar o superávit galego "para despois dicir que o ve pouco operativo", coincidindo co voto en contra de Casado ao gasto en superávit. Pontón acusou a Feixoo de non "conseguir en 11 anos ningunha transferencia para Galiza" Pontón acusou a Feixoo de non "conseguir en 11 anos ningunha transferencia para Galiza", e comparou o caso da AP9 co feito de que Euskadi lograra "en 48 horas" a competencia sobre a AP68. Feixoo culpou o independentismo de facer que o momento non sexa oportuno para solicitar competencias, e sacou do seu escano o programa impreso do BNG para as eleccións xerais, afirmando que o Bloque quere unha república galega, e que, por tanto, está contra o Estatuto de autonomía e a Constitución. Nese sentido, Feixoo lamentou que Sánchez estea en contacto e negocie coas forzas nacionalistas de Euskadi e Catalunya e queixouse de el non recibir ningunha chamada do presidente do goberno español. Así mesmo xustificou a súa crítica recente ao gasto do superávit en que a proposta que se aprobou no Estado non responde ás necesidades de Galiza. Ademais, o presidente da Xunta respostou ao BNG esgrimindo que a transferencia da AP9 é necesaria para Galiza e afirmou que Casado a apoia. Nós sempre imos solicitar máis transferencias nunha "nación única e indisolíbel" que é España, retrucou. Villares esixiu a dimisión de Miranda por falla de transparencia O portavoz de En Marea, Luís Villares, esixiu no plano do Parlamento a dimisión do secretario xeral de Emigración, Rodríguez Miranda, por terse negado a dar explicacións sobre os gastos de desprazamento efectuados por Feixoo cando este suspendeu a súa estadía en EE.UU. para acudir á manifestación "de partido" pola unidade de España. Luís Villares esixiu a Feixoo explicacións e documentación para coñecer se empregaron cartos públicos para sufragar o gasto realizado polo presidente para acudir á manifestación pola unidade de España. Feixoo atopábase daquelas nos Estados Unidos en viaxe institucional, e adiantou o billete de volta de maneira urxente para asistir á manifestación pola unidade de España. Feixoo recoñeceu que o gasto foi maior, mais que esa diferenza foi pagada polo PP e non pola Xunta, xa que se trataba dun gasto "partidario". Así mesmo, e en requirimento de Villares, deu a data da factura para amosar que o pagamento se fixera desde o PP o día 9 de febreiro, antes de que En Marea pedise explicacións sobre o gasto. Villares, culminou a súa intervención solicitando a dimisión de Rodríguez Miranda por non ter achegado a información a este respecto despois de En Marea telo solicitado reiteradas veces, actuación que Villares cualificou de ser contraria á ética e transparencia. Feixoo cualificou a actuación do seu executivo de "transparente" Feixoo cualificou a actuación do seu executivo de "transparente" argumentado que deron 49.000 preguntas formuladas ao goberno nas dúas últimas lexislaturas, o que, segundo afirmou, "superan o total das preguntas das 7 lexislaturas anteriores". Leiceaga denunciou a ausencia de políticas de benestar para maiores e en dependencia O portavoz do PSdeG no Parlamento Galego, denunciou a dificultade da maioría da poboación maior en Galiza para acceder a residencias públicas a un prezo asequíbel. "Somos líderes en avellentamento en Europa, mais estamos nas políticas á cola", denunciou. Leiceaga asegurou que as listas de esperas son moi longas e que moitas persoas se ven na obriga de optar por unha residencia privada, con prezos que non paran de subir. "A súa política de residencia é un imposto para os maiores", denunciou, xa que "cando non medran as prazas, e a demanda si medra, soben os prezos". "As 200 prazas creadas no último período foron pola vía de residencias concertadas", sinalou Leiceaga O voceiro do PSdeG no Parlamento apuntou que as 200 prazas creadas no último período recollidas polo Consello de Contas foron pola vía de residencias concertadas. Lembrou a Feixoo que o Goberno galego ten terreos a disposición en varias cidades para a construción de novas residencias públicas e centros de día, pero asegurou que isto non avanza. Feixoo respostou a Leiceaga argumentando que o goberno está a investir o triplo de cando se chegou ao goberno, e que actualmente Galiza conta con 61.000 dependentes cobrando a prestación.


Summary: Entrevistamos a actriz Catuxa Leira para o caderno de verán de 'Nós Diario'.

—Cóntenos sobre o seu momento actual, no persoal e no profesional.Pois estou nun momento moi bonito a todos os niveis. Este verán decidín collelo enteiro de vacacións, cousa que desde o ano que me licenciei en Arte Dramática non puiden facer. Caso en outubro e así temos tempo para organizalo todo ben. —Cal é o papel que interpretou que lembra con máis cariño?Teño dous, a primeira é a personaxe de Sabela en Serramoura. A outra é a peli que acabo de rodar. Foi un gran reto, era a primeira vez que interpretaba a unha personaxe protagonista, a miña primeira longametraxe e o meu primeiro traballo de fala inglesa. —Como lle gusta gozar do verán?Mar e montaña. Gústame moitísimo a natureza. Encántame a praia, canto máis salvaxe mellor. —Cal é o lugar da Galiza en que máis lle gusta estar?As praias de Ferrolterra: Doniños, San Xurxo, Covas, Santa Comba, Ponzos... O mar dáme a vida. —Cando vai á praia, é máis de estar na area ou na auga?Son máis de 'lagartear'. Coller sol até que non podo máis. Pero logo podo tirarme na auga horas xogando coas ondas. —O mellor concerto da súa vida?O primeiro que me vén é un de Red Hot Chilly Peppers ao que fun cando tiña uns 15 anos. —A onde non iría nunca de vacacións?A un sitio hiperturístico de torres de apartamentos e praias masificadas. —Prenda que nunca falla no verán?Un vestidiño que entalle na cintura pero que voe co vento. —Unha viaxe que teña gravada como 'a viaxe'?Cando comecei coa miña parella, marchamos a Gran Canaria e acampamos nunha praia nudista brutal. —Unha canción, un libro e un filme que recomende?Cancións Lela, cantada por Dulce Pontes. E OG de Dios Ke Te Crew con Boyanka Kostova. Libro Chámame señora pero trátame coma a un señor de Inma López Silva e filme DHOGS de Andrés Goteira.


Summary: Os xulgados galegos practicaron no segundo trimestre do ano 657 lanzamentos, dos que 501, 76,2%, foron consecuencia de procedementos derivados da Lei de Arrendamentos Urbanos, é dicir, por falta de pagamentos de alugueiro, segundo o informe do Consello Xeral do Poder Xudicial.

Os xulgados galegos decretaron ordes de lanzamento contra cincocentas unha persoas entre abril e xuño deste ano pola falta de pagamento do alugueiro das súas vivendas segundo fontes xudiciais. Do total de lanzamentos practicados, outros 140 corresponderon a execucións hipotecarias e os 16 restantes derivaron doutras causas. En comparación co mesmo período do ano pasado, o número de lanzamentos na Galiza experimentou un aumento do 89,9%, ao pasar de 346 a 657. No entanto, segundo precisan desde o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG), esa porcentaxe de incremento "hai que analizala tendo en conta a folga de funcionarios e funcionarias que entre febreiro e maio de 2018 afectou ao normal funcionamento da Administración de Xustiza na Galiza e que provocou que moitas destas dilixencias non se levasen a cabo". Mentres, no conxunto do Estado, os lanzamentos descenderon 14%. O estudo tamén reflicte que entre o 1 de abril e o 30 de xuño deste ano os xulgados galegos ingresaron 32 demandas, das que resolveron 22, por ocupación ilegal de vivendas en casos nos que as e os propietarios son persoas físicas, entidades sen ánimo de lucro ou entidades públicas posuidoras de vivenda social.


Summary: O Tribunal Superior de Xustiza de Catalunya ditou cinco sentenzas en que esixe á dirección doutras tantas escolas que deixen de aplicar o modelo lingüístico da inmersión.

Desobediencia. Foi o chamamento xeral realizado desde Somescola, Esquerra, Iniciativa per Catalunya e a CUP nas súas reaccións após coñecer as cinco sentenzas do Tribunal Superior de Xustiza catalán en que insta á dirección de cinco escolas a abandonaren o modelo da inmersión lingüística na lingua propia para pasar a impartir en español o 25% das horas lectivas, é dicir, unha de cada catro. As devanditas organizacións acordaron exixir á Generalitat que defenda os dereitos lingüísticos fronte ao que consideran un "ataque" con rango xudicial. As cinco resolucións, inéditas até o de agora, impoñen por vez primeira unha cota a respeito do uso das linguas nas aulas e obrigan a "garantir un uso mínimo do castelán". De acataren as sentenzas, os cinco centros deberán impartir en español polo menos unha materia troncal. Somescola: "O TSJC non ten capacidade pedagóxica" Así as cousas, a coordenadora de organizacións en defensa dunha escola en catalán, Somescola, emitiu un comunicado en que rexeita as resolucións, emitidas en resposta ás queixas de familias cuxas crianzas estudan nos colexios afectados. O colectivo reclama que a Generalitat continue a blindar o modelo da inmersión e recorda que o modelo lingüístico non debe fixarse por imperativo xudicial senón a través do Parlamento catalán. Subliñan que corresponde ao departamento de Ensino nesta institución a quen corresponde distribuír horarios lectivos e asignar as porcentaxes de uso das linguas porque "non é o TSJC quen ten esa capacidade pedagóxica nen esa función organizativa". CUP alerta da "ofensiva españolizadora" nos Països Catalans O mesmo chamamento a desobedecer saíu de Iniciativa, Esquerra e a CUP. A coordenadora nacional de ICV, Dolors Camat, pediu que o goberno manteña a actual política lingüística no ensino independentemente do que diga o TSJC. Anna Simó, voceira de Esquerra, animou a chegar até o Tribunal Constitucional para defender que o marco legal en Catalunya garante a competenza en catalán e castelán sen discriminar o alumnado nin segregar. Aliás, tildou de "absolutamente inxusto" que "o desexo dunha minoría queira pasar por riba das leis". Por derradeiro, a deputada da CUP Isabel Vallet alertou dunha "ofensiva españolizadora" nos Països Cataláns e en todos os eidos. Sinalou como exemplos a LOMCE, o decreto do trilingüísmo nas Illes Balears, o peche da radio-televisión valenciá ou a lei de símbolos catalana e cualificou de "imprescindíbeis" a descobediencia popular e institucional "para non sermos destruídos como pobo".


Summary: Galiza participa nesta edición de Photoespaña con seis fotógrafas e dous fotógrafos. Expresividade interior, denuncia e creatividade contemporánea suman a presenza do noso país neste certame internacional.

O fotógrafo galego Manuel Vilariño (A Coruña, 1952) leva ao Círculo de Bellas Artes de Madrid a exposición Mar de fuera, unha visión moi persoal da natureza máis mística. Explorador na súa versión animal ou coa paisaxe en soedade, as imaxes de Vilariño son, en opinión do comisario da súa exposición Alberto Ruiz de Samaniego, "dunha luminosidade tranquila, interior (...) coma se a mirada gardase o temblor dunha bolboreta voando". A exposición estará aberta ao público até o 8 de xullo de 2012 mais pódese visitar virtualmente aqui.Carla Andrade (Vigo, 1983) é a otra cara da moeda. Participa coa súa obra Camiño-Home-Fume, gañadora do Premio Diálogo-Foro de mulleres a unha artista feminina entre @s concursantes, na exposición "Convergencias" da Galería da Alliance Française de Madrid até o 31 de agosto.Air_port_photoVictoria Diehl e Juan Adrio comparten obra, xunto a outr@s creador@s, na mostra Air_port_photo, a Colección de Aena de Arte Contemporánea, despois de que participaran no premio da fundación do mesmo nome. As fotografías que agora podemos ver estiveron dispersas en diferentes aeroportos e agora compartirán espazo no Real Jardín Botánico-CSIC Praza de Murillo. Victoria Diehl (A Coruña, 1978), gañou en 2010 o IV Premio de Fotografía Aena e Juan Adrio (Pontevedra, 1971), mestre do obradoiro de fotografía na Escola de Arte Antonio Failde de Ourense desde o ano 1999, resultou gañador do segundo premio de fotografía na derradeira edición. A exposición de AENA poderase visitar até o 22 de xullo. Luz Paz, Ana Amado e Marta Marcos reivindican co seu proxecto a figura da arquitecta fronte a especulación CadelasverdesTres arquitectas, reunidas co nome de Cadelasverdes, tiveron hai uns anos a iniciativa de denunciar as consecuencias da crise no mundo da construción que xa afectaba a unha boa parte do territorio. Presentaron o seu traballo na sede do Colexio de Arquitectos de Galiza (COAG) e agora participan tamén en Photoespaña. Luz Paz, Ana Amado e Marta Marcos reivindican co seu proxecto a figura da arquitecta fronte a especulación. O seu proxecto colectivo propón unha reflexión crítica sobre a crise económica e as súas consecuencias. "Na actualidade asistimos a unha situación que está a provocar graves desequilibrios económicos en todo o mundo", sinalan na súa conta de Facebook. A súa obra alude especialmente ao emocional, recreando escenas familiares en espazos en obras sen rematar con un aspecto pouco doméstico e que probablemente nunca o chegará a ter. O proxecto propón a reflexión sobre unha sociedade que, arrastrada polo afán de convertirse en propietarios, esqueceu o verdadeiro sentido do habitar.


Estes días en Ferrol andamos a comprobar como se teñen subordinado os intereses dos veciños para beneficio unicamente duns poucos. Resulta que se nos dicía que se estaban a depurar integralmente as augas sucias de dez mil veciños da cidade e agora enterámonos de que todo era falso. Que non só se lles estaba a cobrar unha taxa ilegal a toda a veciñanza, senón que non se estaban a depurar as augas residuais, polas deficiencias das instalación da Edar de Cabo Prioriño. Isto amosa que as denuncias que se viñan facendo por parte de diversos colectivos da cidade deberon de ser atendidas moito antes por parte dalgunha autoridade competente. E agora tamén atopamos que tivo que ser o novo goberno municipal encabezado por Jorge Suárez quen destapara todas estas irregularidades e falsidades que tanto o anterior goberno municipal como a parte privada de Emafesa estaban a agochar. Estes días en Ferrol andamos a comprobar como se teñen subordinado os intereses dos veciños para beneficio unicamente duns poucos A posta en marcha e as encomendas de xestión da Edar de Prioriño foron procesos totalmente irregulares e opacos, feitos ás presas, sen os informes preceptivos para imputar o cobro da taxa, e co único obxectivo de vender electoralmente un saneamento que non era tal. Chegouse a facer unha visita a depuradora en marzo deste ano por parte da conselleira de medio ambiente e do anterior alcalde felicitándose de que Ferrol xa estaba a depurar integralmente un millón e medio de metros cúbicos de augas residuais e de que gracias a xestión "popular" a ría era xa apta para o marisqueo e para o baño, esta campaña foi moi intensa en prensa radio e televisión nos meses previos as eleccións municipais. Non só se estaba a contaminar o medio mariño senón como que tamén se estaba a intoxicar a opinión pública. Comidas como a que tivo lugar recentemente en Cedeira onde se reuniron Rajoy, Feijoo e Florentino exemplifican moi ben esta forma de facer política e negocios que era e segue a ser moeda común por estes pagos O único que estaban a facer as autoridades disque competentes era verter directamente o mar as augas residuais sen depurar, provocando con elo unha grave contaminación ambiental e un posible delito ecolóxico nunha zona declarada rede natura 2000 e con un grande interese natural. Esta cadea de despropósitos e intereses espurios débese no fondo mestizaxe do poder político e económico que vivimos ou padecemos nos últimos anos. Comidas como a que tivo lugar recentemente en Cedeira onde se reuniron Rajoy, Feijoo e Florentino exemplifican moi ben esta forma de facer política e negocios que era e segue a ser moeda común por estes pagos. E iso é o que temos que cambiar agora, incentivando e participando nos procesos de unidade popular para cambiar este tipo de cousas. E para que os subministros básicos das familias, auga e luz estean garantidos e non estean sometidos aos intereses deste capitalismo feudal que padecemos. Na nosa man está reverter os procesos de privatización e sometemento a intereses que non son os das maiorías sociais. A auga non pode seguir a ser controlada por grandes multinacionais, o control democrático da súa xestión, como vemos no caso de Ferrol, é básico. Na nosa man está reverter os procesos de privatización e sometemento a intereses que non son os das maiorías sociais. A auga non pode seguir a ser controlada por grandes multinacionais A auga ten que volver a ser un dereito humano esencial, un ben non suxeito nin a especulación nin a obtención de beneficios para as empresas privadas: En Ferrol, despois da chamada "crise da auga" e agora logo de terse destapado o cobro fraudulento da taxa de depuración, temos un exemplo magnifico de como con estes modelos de xestión privada os interese xerais quedan sempre relegados nun segundo plano. Non podemos nin debemos seguir aturando este tipo de atropelos. Iniciemos todos xuntos o camiño da remunicipalización. Motivos hai dabondo.


Summary: Ante a avalancha de publicacións arredor do Monte Neme como o Chernóbyl galego, a Plataforma Pola Defensa do Monte Neme quere facer público este artigo, reflexionando sobre a imaxe que ofrece a comarca

Dende vai tempo vimos advertindo da promoción (directa ou indirecta) das balsas e a canteira do Monte Neme como lugar turístico por parte de particulares (instagramers ou non), prensa e incluso entidades públicas. Estes días vemos o Monte Neme moito nos medios, na maioría das ocasións facendo unha denuncia condescendente dos instagramers que se bañan alí, mentres ao mesmo tempo, se loan as belezas das súas augas turquesas e paisaxe exótico ou se cualifica como un paraíso. Bañarse está moi mal, din, pero engadindo na mensaxe "prohibido", "belas augas", "exótico" ou cualificativos semellantes e ademais dicindo que todo o mundo devece por achegarse ata alí. Facendo isto acéptase e foméntase o comportamento de ir á canteira. Hai quen vai máis alá e non de forma inocente o usa para facer chegar a súa mensaxe ou a súa promoción, sexa turística, política, persoal ou audiovisual. E así, agora temos que o Monte Neme é o "Chernobyl galego". Por que? Pois porque se acaba de estrear unha serie homónima sobre a catástrofe nuclear do 86. Primeiro fálase do Monte Neme, dando unha imaxe romántica e adornada da canteira, pasando de ser unha canteira de seixo a unha mina de volframio nazi como preámbulo para chegar a radioactividade e rematar nomeando a serie en cuestión para promocionala. E isto só é o comezo, pois parece ser que se está a rodar alí unha serie e din que en pouco tempo o Monte Neme será tendencia. Máis romaría moderna. O problema é máis ca uns frikis bañándose, é o funcionamento das redes sociais e os medios tradicionais, e é un problema estrutural da sociedade. Porque non somos conscientes e porque se permite. Permítese dende as institucións por acción ou omisión, promocionándoo ou deixando que o problema creza por non tomar as debidas medidas que a lei esixe. Tamén a propia xente común o permite. Hai xente que todo isto o considera positivo e unha oportunidade, un filón que explotar. Que veña a xente e que falen de nós, dá o mesmo que veñan ver as nosas porqueiras. Soa mal, pero é o que é, e é o que lles estamos a ofrecer. Ademais, é tratar a xente de fóra de parvos. Tal turismo ofrecemos, tal turismo recibimos. Aínda peor, convivimos con eles e coa situación, e pasa a formar parte da nosa imaxe e logo de nós mesmos. Nós mesmos, os de aquí, o tragamos cando somos os primeiros que recibimos estas propostas e aceptamos como boa esta situación, para acabar sendo partícipes nesta farsa convertidos en anfitrións de paisaxes alleas. Os esforzos por dignificar e promocionar uns concellos de Carballo e Malpica como culturais, artísticos, naturais, costeiros e megalíticos quédaranse no "Chérnobil galego". Á terra dos mil ríos e mil fontes, non veñen a vernos a nós, a nosa esencia e os nosos paisaxes, os nosos monumentos milenarios e a nosa cultura, non, só veñen ver as pozas dunha canteira, as Maldivas dos probes e fachendosos e o maldito Chernobyl. Cal é a solución, pois? O problema require unha reflexión máis profunda: que tipo de turismo e entornos queremos para nós mesmos? Queremos un "posTurismo" ou "turismo negro" ("dark tourism") de paisaxes degradadas alieníxenas devidas en escenarios do glamour?, ou pola contra, queremos ter unha oferta verde e cultural que encaixe coa historia do noso monte e da nosa terra? Queremos un turismo orientado ao foráneo, ou unha oferta para viaxeiros e propia, que nos defina e poidamos vivir e gozar nós mesmos en primeiro termo? Quen teña a autoridade de decidir e mudar as cousas, polo menos que sexa coherente e aposte por algo abertamente, e que asuma a súa responsabilidade. O primeiro é protexer á xente dos riscos da canteira e arranxar este perigo público coa restauración debida. Ademais debería escoitar, aceptar e incluír as propostas da cidadanía, dende a cal non deberiamos permitir que a restauración e futura actuación sexa un lavado de imaxe das malas praxes mineiras e institucionais. Para nós, sería unha verdadeira mágoa manter a situación actual e deixar crecer a bola ou apostar directamente por un turismo de paisaxes degradadas e que nos coñeceran desa maneira. Se non tiveramos nada... quizáis, pero tendo un monte cheo de patrimonio e historia, sería unha mágoa desaproveitar a oportunidade. Cando poderíamos ser coñecidos coma o "Stonehenge galego", ou o "Monte Olimpo galego" ou, se preferides non ir tan lonxe, a "Santa Tegra bergantiñán" ou o "Monte Pindo bergantiñán". O Monte Neme é o "Monte Neme galego", o monte mítico galego. Os apelidos e alcumes temos que aprender a poñelos nós mesmos. A Plataforma Pola Defensa do Monte Neme, 14 de Xullo de 2019.


Eu pido un referendo porque non son menor de idade e, sobre todo, porque non quero que ninguén decida que eu son menor de idade, que non podo decidir quen quero que me represente, que son parvo, e non sei andar só pola vida sen alguén que me coide. No século XVIII, un optimista Kant declarou que a humanidade chegara á maioría de idade. Que significaba iso para o filósofo de Köningsberg? Pois algo moi sinxelo: que a humanidade xa era capaz de rexer os seus destinos por si mesma, que xa non necesitaba ser tutelada por reis ou curas. Reparemos ben nesa expresión: ser tutelados.... É todo tan infantil.... é tan infantil facernos crer que os logros son obra dun individuo en concreto, dunha sorte de Mago Bo que o fixo todo só... O pobo español seica non fixo nada Tutelado ten que ser aquel que non sabe guiarse na vida. Alguén con dificultades para a toma racional de decisións. Alguén incapaz e que, polo seu ben, ten que ser privado da súa autonomía porque hai un moito de perigo (para si propio) no feito de deixarlle exercer a súa liberdade. Así que, polo seu ben e coidado, haino que levar pola man. O pobriño... non sabe que debe facer nin como comportarse. Mellor que non sexa de todo libre. Non vaia ser. Nestes días, neste intenso traballo publicitario que o poder está a desenvolver para facernos ver que a monarquía é unha cousa boa, insisten moito nesa idea de que menos mal que estivo aí o Rei para guiarnos, para axudarnos a conseguir a democracia. É todo tan infantil.... é tan infantil facernos crer que os logros son obra dun individuo en concreto, dunha sorte de Mago Bo que o fixo todo só... O pobo español seica non fixo nada. Os partidos políticos non fixeron nada. Ninguén fixo nada. Todo foi mérito dunha única persoa. E non dunha persoa normal. Un rei árbitro titor maxestade paidetodos marcaspaña e non sei que máis. A maquinaria publicitaria vende agora a Filipe como o mesmo... pero "máis preparado". Para ser tutelados mellor A maquinaria publicitaria vende agora a Filipe como o mesmo... pero "máis preparado". Para ser tutelados mellor. Por alguén que, como dixo xa mil veces o PSOE, vai levar España a unha era gloriosa "coma seu pai"... É todo tan infantil... Iso é: un asunto infantil. Propio de menores de idade.


Summary: IES A Cachada de Boiro, IES A Sagriña de A Guarda, IES Milladoiro de Ames, IES Carlos Casares de Viana do Bolo e IES Pintor Colmeiro de Silleda participaron este curso no Laboratorio de Educación para o Desenvolvemento impulsado pola Asociación Galega de Reporteiros Solidarios

Cinco centros de ensino galegos (IES A Cachada de Boiro, IES A Sagriña de A Guarda, IES Milladoiro de Ames, IES Carlos Casares de Viana do Bolo e IES Pintor Colmeiro de Silleda) desenvolveron nos últimos meses un proxecto de educación en valores -baixo o nome de Laboratorio de Educación para o Desenvolvemento (EpdLab)- impulsado pola Asociación Galega de Reporteiros Solidarios (Agareso) e no que tamén participou unha radio comunitaria de El Salvador, Itzcanal. Este foi o segundo curso que se leva a cabo o EpdLab, que fai fincapé na formación no uso das TIC como medio de comunicación para a sensibilización social e a formación en valores. "Cremos na aprendizaxe activa e cremos que esta aprendizaxe debe acompañar outros procesos de educación formal, contribuíndo así a unha formación multidisciplinar e integradora", destacan dende Agareso. Os distintos obradoiros céntranse tamén en potenciar unha "comunicación responsable, inclusiva e que acompañe os procesos de transformación social" así coma na análise crítica das mensaxes que se difunden nos medios de comunicación e nas redes sociais. "Nun contexto no que a tecnoloxía revolucionou os procesos comunicativos, a competencia mediática é un aspecto imprescindible para a construción dunha cidadanía activa e responsable", din. O proxecto traballa na produción de contidos transmedia e novas narrativas ao redor de temáticas sociais, facilitando que tanto alumnado como profesorado fagan un uso activo das TIC, dando a coñecer a súa realidade e establecendo redes de aprendizaxe mutua entre eles. Así, os alumnos e alumnas dos cinco centros crearon memes, videos curtos, realizaron dobraxe de películas e realizaron contidos de deseño gráfico para retratar a súa visión das desigualdades sociais, o desenvolvemento sostible, o comercio xusto e a equidade de xénero. Todas estas pezas están dispoñibles na web do proxecto para quen queira consultalas. Agareso destaca que o éxito da iniciativa é resultado "do alto compromiso do profesorado con este proxecto, que precisa de moitas horas para poder levarse a cabo". "A colaboración dos formadores na súa execución foi fundamental para poder mostrar agora todos estes resultados", din Dentro desta iniciativa tamén se levou a cabo un interesante intercambio de videocartas os voluntarios da Radio Comunitaria Itzcanal, en El Salvador, e o alumnado galego. A través dos vídeos os alumnos e alumnas dun e doutro lado do océano puideron coñecer de primeira man moitos aspectos da realidade social de países moi distintos entre si. O proxecto contempla tamén a realización de outros dous obradoiros de sensibilización en torno a cooperación internacional e o contexto de El Salvador. "Nun contexto no que a tecnoloxía revolucionou os procesos comunicativos, a competencia mediática é un aspecto imprescindible para a construción dunha cidadanía activa e responsable" Dende Agareso comentan que "antes de empezar a ver estes vídeos propuxémoslles un xogo. Consistía en contestar, ou ben debuxar, como imaxinaban eles que era El Salvador: a súa paisaxe, alimentación, vivendas... É curioso ver o gran descoñecemento que existe, comezando pola súa localización que algúns situaron en África, Asia… Tamén interesante ver como varios deles, á hora de falar das súas casa dixeron que "vivían en palacios" en "mansións xigantes con piscinas enormes". Supoñemos que o imaxinario dos medios de comunicación xogan aquí un papel moi relevante á hora de construír imaxes doutras partes do mundo e máis de América". Despois os alumnos e alumnas puideron ver os vídeos gravados polos rapaces e rapazas salvadoreñas da súa mesma idade. "Escoitaron como comparten os mesmos intereses, o mesmo ocio, o día a día, mesmo as festas patronais de Santiago Aposto. Porque a conclusión deste obradoiro foi que é moito máis o que nos une que o que nos separa. E estamos convencidos que esta sesión servíu para achegar un pouco máis o Norte ao Sur ou o Sur a Norte, todo depende de onde situemos e nosa mirada", resumen dende Agareso.


Summary: Case 6 meses despois da aprobación da moción, o goberno galego "non fixo nada", denuncian desde querENDO.

En abril de 2015 a Cámara lexislativa aprobou unha moción promovida pola asociación de Mulleres con endometriose (querENDO) e defendida pola deputada de AGE, Eva Solla, na Comisión 5ª de Sanidade. Na altura, o Parlamento instou por unanimidade á Xunta a impulsar medidas concretas que melloren a calidade de vida das doentes, a atención sanitaria que reciben e o coñecemento da enfermidade entre as equipais profesionais. E é que na Galiza cífranse en 60 mil as mulleres con endometriose. Porén, o noso país non conta mais que cunha unidade de atención específica, localizada en Vigo. O tempo medio en se diagnosticar sitúase en 8 anos o que complica os tratamentos. No concreto Sanidade debía "difundir a Guía de coidados" redactada polo Ministerio español de sanidade e asuntos sociais á fin de mellorar a atención sanitaria que reciben as doentes de endometriose; crear grupos de traballo multidisciplinares para avaliar a posta en andamento dun plan de detección precoz da doenza; levar a cabo a creación de unidades de endometriose específicas nos hospitais públicos; e facilitar as derivacións incluíndo áreas sanitarias fóra de Galiza. Sanidade "non fixo nada" Así as cousas, cumpridos cinco meses e medio daquel acordo institucional, desde querENDO puxéronse en contacto coa hoxe ex-conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera, para lle comunicar que "non temos novas de que se dese ningún paso por parte da Consellería de Sanidade para dar cumprimento en tempo ao que esa moción recollía", sinalan na misiva enviada. "Desaproveitados xa os primeiros 150 días dese tempo só nos queda depositar nos últimos 30 todas as nosas esperanzas", acrecentaban con retranca. "[O conselleiro] entenderá que non podemos poñer o contador a cero e agardar outros 6 meses". Desde querENDO amosábanlle a Mosquera a súa disponibilidade para "colaborar [...] en todo canto se precise para mellorar a calidade de vida das mulleres con endometriose". Porén, case un mes após a comunicación remitida, o presidente da Xunta destituíu Mosquera e nomeou Jesús Vázquez Almuíña á fronte da carteira. "Dixémoslle á subdirectora coa que falamos que entendiamos que na consellería non se estarían vivindo momentos moi dóces pero que nós non renunciabamos a que se cumprise o que o parlamento aprobou por unanimidade", sinalaron desde a asociación através da súa conta de Facebook. Perante a inacción e as mudanzas, subliñan, "desexamos que teña moitos acertos na súa xestión. Iso si, entenderá que non podemos poñer o contador a cero e agardar outros 6 meses".


Summary: A expectación previa virou en tensión no exterior do Parlament, con centos de persoas a se concentraren após franquearen o cordón de seguranza estabelecido polos mossos na entrada do Parc da Ciutadella. Ao restabelecer a barreira, algúns manifestantes tentaron voltar a burlala e os axentes cargaron contra eles, o que elevou a temperatura ambiente. A concentración vai ser tamén nocturna: votaron a man alzada e decidiron ficar a durmir perante a sede da cámara catalá.

Actualizar 19:15 Contradicións no bloco soberanista. Non gostou nada a JxCat e a CUP a decisión de Roger Torrent de adiar o pleno de investidura de Puigdemont previsto para esta terza feira ás 15 horas. A CUP ocupou os escanos a esa hora para patentizar o seu enfado, mentres miles de persoas marchaban desde a Praza de San Jaume até o Parlament. O pleno, en todo caso, fica aprazado, mais non desconvocado e só terá lugar, dixo Torrent, cando existan garantías xurídicas de que a investidura sexa "efectiva e sen interferencias". 16.00 Miles de persoas concéntranse xa no exterior do Parlament -no termo dunha manifestación da Assamblea Nacional Catalana convocada días atrás e que se mantivo pese ao adiamento do pleno- e entonan Els Segadors, o himno nacional de Catalunya. Hai tamén unha manifestación, menos numerosa, do bloco unionista. 13:15 Na febril procura de Puigdemont, os Mossos rexistaron o maleteiro do taxi en que Xavier Domènech, líder de Catalunya en Comú, chegou esta mañá ao Parlament. 12:16 Os grupos parlamentares de JxCat e a CUP ignoraban que Torrent fose adiar o pleno, o que causou malestar nestas formacións independentistas. Junts per Catalunya, a formación liderada por Puigdemont, di nun comunicado de imprensa que si se daban hoxe as condicións para realizar o pleno. Felicítanse, porén, de Torrent ter dito que non contempla ningún candidato alternativo ao ex president. 11:38 Fontes da Moncloa avanzan a TV3 que o adiamento do pleno de investidura é consecuencia do funcionamento do estado de direito. 10:18 "Nen a vicepresidenta Soraya nen o Tribunal Constitucional decidirán quen vai ser o president da Generalitat. A quen lle corresponde facelo é as eputadas e os deputados, eleitos democraticamente", afirma Torrent na súa comparecencia. "Non aceitaremos inxerencias nun Parlamento democrático", alegou, ao tempo que anunciou que para dar amparo aos direitos de Carles Puigdemont como parlamentar -protección que este pediu a Torrent formalmente esta segunda feira- os servizos xurídicos da cámara farán alegacións ás medidas cautelares adoptadas polo TC o pasado sábado. Para o titular do Parlament, a resolución do TC refrenda a "fraude de lei" perpetrada polo Goberno español co seu recurso contra a designación de Puigdemont como candidato. "Non proporei outro candidato", esclareceu Torrent. 10:00 Roger Torrent, presidente do Parlament, convoca de urxencia á imprensa. O pleno de investidura está previsto para as 15 horas. Máxima expectación.


Summary: Os deputados Mini Rivas e Olalla Rodil viaxaron este domingo no Feve en convois en sentidos contrarios para reclamar unha mellora do servizo HEMEROTECA | O tren do norte de Galicia, o grande esquecido

HEMEROTECA | O tren do norte de Galicia, o grande esquecido Os deputados autonómicos do BNG Mini Rivas e Olalla Rodil quixeron experimentar este domingo en persoa o vello problema escolar que pregunta onde se atoparían dous trens que saísen de extremos opostos dunha liña ferroviaria. Tras denunciar a pasada semana as dificultades para viaxar en tren entre Lugo e Santiago, os nacionalistas subiron este domingo á liña de Feve que une Ferrol e Ribadeo, cada un en sentido contrario ao outro. Fixérono para acabar reclamando en Viveiro, onde se atoparon os trens do problema, a mellora dun servizo que consideran que está a ser abandonado de xeito "deliberado" polos seus responsables. Os deputados Mini Rivas e Olalla Rodil viaxaron este domingo no Feve en convois en sentidos contrarios para reclamar unha mellora do servizo O Feve, que nas proximidades de Ferrol funciona na práctica como un servizo de cercanías, ten cada día catro viaxes en cada sentido entre esa cidade e Ribadeo, máis que boa parte das liñas ferroviarias que comunican o interior de Galicia. Porén, o mal estado de conservación da infraestrutura fai que sexan habituais as demoras, que impiden á cidadanía que podería beneficiarse do servizo poder fiarse da súa puntualidade. A viaxe de denuncia deste domingo, da que tamén foi dando conta con vídeos en Twitter o concelleiro do BNG en Cabanas Iago Varela, comezouna Mini Rivas en Ferrol subindo ao tren ás 10.45 horas da mañá para chegar dúas horas máis tarde a Viveiro, ao mesmo tempo que Olalla Rodil, que subira ao Feve en sentido contrario en Ribadeo ás 11.34 horas, unha hora e dez minutos antes. Porque tres horas é o que tarda en total a viaxe entre Ferrol e Ribadeo, cun sinuoso percorrido condicionado pola complexa orografía da zona, que por estrada se pode facer en pouco máis dunha hora e cuarto. Pasamos a 500 metros de Alcoa. Non existe conexión entre o #FEVE e a factoría a pesar de que o aluminio se transporta a través do tren até Amorebieta. Non ten sentido, verdade? #NósQueremosTren pic.twitter.com/KdVslpkJ10 — Olalla Rodil (@orodil) 11 marzo 2018


Summary: O Grupo de estudos para a prehistoria do noroeste (GEPN) da USC, xunto cunha equipa do Institut català de paleoecologia humana i evolució social da Universitat Rovira i Virgili, en Tarragona (IPHES), acharon na última escavación nesta cova de Triacastela mostras artísticas da época paleolítica nas paredes.

Todo comezou por un colgante feito cun cairo de animal que se atopou hai catro anos, na primeira das escavacións: o canino serviu para testemuñar a presenza humana no noroeste peninsular desde hai uns 26.000 anos, en pleno período álxido da última glaciación. Nas seguintes escavacións acháronse outros elementos de industria ósea propios do Paleolítico superior, como unha azagaia decorada. No Paleolítico medio, cando a cova estaba ocupada por neandertais, foron recuperadas numerosas ferramentas líticas en seixo e cuarcita. Isto convértea en xacemento de referencia no norte peninsular para estudaren as similitudes e diferenzas entre dúas especies de humanos (sapiens e neandertal). As evidencias de arte rupestre prehistórica suporán a declaración de Cova Eirós como Ben de Interese Cultural (BIC). Cova Eirós revélase como a primeira manifestación de arte rupestre paleolítico do noroeste peninsular. Os paralelos máis próximos están nas representacións ao aire libre dos vales fluviais de Foz Côa e Alto Sabor, no norte de Portugal, e nas cavidades de La Viña, Peña de Candamo ou Pena Oscura, na cunca do río Nalón (Asturias). O reitor da USC, Juan Casares Long, gabou "a cooperación interuniversitaria en materia de investigación" que facilitou este proxecto, e tamén o conselleiro de Cultura, educación e ordenación universitaria, Jesús Vázquez, salientou "o excelente nivel científico do equipo multidisciplinar que se ocupa das intervencións arqueolóxicas". Para a alcaldesa de Triacastela, Olga Iglesias, o achado "coloca definitivamente Triacastela no mapa". Pinturas con carbón vexetal e gravados Ramón Fábregas, investigador principal do proxecto "Poboamento durante o Pleistoceno medio/Holoceno nas comarcas orientais de Galiza", do Ministerio de Economía e director do GEPN, asegurou que desde o comezo dos traballos neste xacemento existía a sospeita de que se podían atopar evidencias deste tipo. Dado o estado de conservación dos motivos, que non ofrecen formas recoñecíbeis a primeira vista, fixéronse varios estudos baseándose en criterios técnicos, analíticos, morfolóxicos e estilísticos. A maioría dos motivos aparecen concentrados nunha gran sala no interior da cova, sobre todo na parede leste. Nos estudos preliminares identificáronse pinturas en negro e gravados: as primeiras, que usaron carbón vexetal como pigmento, atópanse nun panel principal formando contornos de animais incompletos, ringleiras de puntos e marcas na parte inferior das paredes, por veces feitas para resaltaren morfoloxías naturais das paredes que suxiren figuras zoomorfas. Mais os motivos máis numerosos son os gravados: hai sucos con seccións en "V", provocados pola incisión con ferramenta de pedra, e delineacións rectilíneas e sinuosas. Poden abranguer dous momentos do Paleolítico superior: o Graveto-Solutrense, e o Magdalenense, hai uns 30.000 anos, no caso dos vestixios máis antigos. Porén, non se debe desbotar a existencia doutras manifestacións correspondentes a outras etapas, menos históricas ou da Prehistoria recente, debido ao longo período de uso da cavidade.


Summary: O inquérito foi elaborado entre o 29 de setembro e o 20 de outubro entre unha mostra de 2 mil persoas.

Un estudo de opinión elaborado pola Generalitat de Catalunya dá a vitoria electoral a ERC de se realizaren agora eleccións ao Parlament. Neste senso, segundo a intención directa de voto, CiU converteríase en segunda forza cun 13,8% de apoios mentres que o Partido Popular se sitúa como a última forza política, xunto con Ciutadans (2,2%). Podemos irrompe na Cámara lexislativa (6,2%) --coa mesma intención de voto que a CUP-- por riba de ICV-EUiA que fica cun 3,7% de apoios. O PSC perde posicións, mais mantense por riba do Partido Popular cun 5,8% de enquisad@s que o votarían. Porén, as persoas que din non saber aínda a quen apoiarían nestes comicios sitúanse como a segunda forza política en Catalunya despois de Esquerra, co 15,3%. ERC gañaría as eleccións ao Parlament de Catalunya e CiU tornaríase segunda forza. Podemos entraría na Cámara igualando a CUP A simulación muda un pouco se a pregunta inquire á cidadanía por un proceso electoral ao Congreso d@s deputad@s. Neste caso, a forza política máis votada continúa a ser ERC co 18,4% seguida dun 14,8% de persoas que din non saber e o 14,6% que afirma que non votaría. CiU situaríase por baixo de Esquerra co 11,3% e a grande sorpresa tórnase Podemos que recibiría o 10,7% dos apoios. O PSC caería até o 6,9% e ICV-EUiA ao 3,6%. A CUP ficaría cun 3,1% mentres que o Partido Popular obtería o 2,8%. A súa voceira, Alicia Sánchez Camacho sitúase como a política peor valorada de tod@s @s responsábeis, mentres que o mellor puntuado é David Fernández da CUP. Alicia Sánchez Camacho (PP) é a política peor valorada e o seu partido o menos votado xunto a C's Os resultados deitados polo inquérito da Generalitat apuntan tamén a un importante apoio cidadán á independencia. Neste senso, o 45,3% das respostas aseguran que a relación entre Catalunya e o Estado español deberían basearse nun "Estado independente" fronte ao 23,4% que apoia o mantemento da comunidade autónoma e un 22,2% que defenderían un modelo federalista. Así pois, na consulta popular do 9 de Novembro o 64,2% d@s enquisados di que votaría 'Si' á primeira pregunta. De entre estas, o 76,9% votaría 'Si+Si' por razóns maioritariamente de tipo económico. O duplo 'Si' obtería polo tanto o 49,4% dos votos. A respeito dos problemas que atinxen o país, a cidadanía coida que o desemprego e a precariedade laboral son a maior preocupación co 58,7%; seguido polo funcionamento da economía (40,3%) e a insatisfacción política (37,1)%). En cuarta posición atópanse as relacións entre Catalunya e España (23,9%).


Summary: A mediados de agosto, o Estado español era o noveno en termos de mortalidade de Covid.

O Estado español é desde principios de agosto líder europeo en infeccións por coronavirus semanais. Agora tamén o é en falecementos por Covid-19, superando a Romanía, que até agora ocupaba ese posto. Así o indica Nació Digital, que informa que a ratio de positivos segue crecendo, situándose xa en 319,9 por 100.000 habitantes en dúas semanas, segundo os datos do Centro Europeo de Prevención e Control de Enfermidades. A alta incidencia de coronavirus en infeccións detectadas durante case dous meses - en comparación con outros estados - traduciuse lentamente en mortes por mor da pandemia. A mediados de agosto, o Estado español era o noveno en termos de mortalidade de Covid e hai un mes era o terceiro, por detrás de Romanía e Bulgaria, con niveis estrañamente altos en relación aos positivos detectados, especialmente o primeiro. Sexa como for, o Estado español converteuse finalmente no líder das recentes mortes por coronavirus, con 31,6 por cada millón de habitantes, en dúas semanas, superando os 27,1 en Romanía, os 26,3 en Malta ou o 13 de Croacia.


Summary: Para defender os servizos públicos galegos, a #mareaazul busca aglutinar a traballadores e traballadoras da Xunta. Unha camisola azul tinguirá as súas concentracións.

#mareaazul presenta a súa camisola e será da cor do mar, así como a branca foi a cor empregada na sanidade pública e a verde na defensa do ensino público. Será a cor coa que se pintarán as concentracións de traballadores e traballadoras da Xunta que a cada pouco xúntanse na explanada da cafetería de San Caetano, os edificios centrais da Xunta, para mostrar o seu rexeitamento á privatización e recorte de servizos. "A Xunta xa recoñeceu que onde se ía crecer un 0,8% vaise crecer un 1,2%, pero continúa co gasto público conxelado e cos recortes prorrogados", sinalan e anuncian xa próximas mobilizacións, coa nova indumentaria da cor da maré. Membros da xunta de Persoal e do Comité de Empresa dos Servizos Centrais, que representan a preto de 4.000 traballadores e traballadoras comezarán esta sexta feira a repartir as camisolas que será o uniforme oficial das súas concentracións. Será ás 11 da mañá na entrada do edificio da Área de Benestar da Xunta de Galiza Mañá, 9 de maio, venres, ás 11:00 h, na entrada do edificio da Área de Benestar da Xunta de Galiza, en San Caetano os membros da Xunta de Persoal e o Comité de Empresa dos Servizos Centrais da Xunta, que representan a preto de 4.000 traballadores e traballadoras públicas, comezarán a distribuír masivamente as camisetas.


Summary: Ducias de veciños e veciñas denunciaron os prexuízos provocados pola empresa Pizarras Veira do Río S.L., que explota dúas canteiras en Lindín e Santa María Maior.

Ducias de veciños e veciñas protestaron este sábado en Mondoñedo contra os prexuízos causados pola empresa Pizarras Veira do Río S.L. (PIVERI), que explota louseiras en Lindín e Santa María Maior. A Asociación de Afectados polas louseiras do Val do Río Baos denunciou nesta concentración "a situación de atropelo dos nosos dereitos e a indefensión que sentimos polo abandono de todos os que teñen poder de tomar decisións para defendernos", segundo se destacaba no manifesto da mesma. "Constituímonos en Asociación precisamente para defender os dereitos dos veciños sobre as súas propiedades privadas, para defender o equilibrio ecolóxico do Río Baos garantindo a saúde e benestar dos poboadores de todo o seu val ata o mar, para promover o desenvolvemento sostible no rural asegurando a calidade de vida tamén dos nosos fillos e fillas e para velar polo cumprimento da normativa que foi aprobada para protexer cada un deses dereitos", sinalaba tamén o texto, que foi lido ao remate da mobilización. A protesta contou co apoio dos partidos da oposición no Concello de Mondoñedo (PSdeG-PSOE, BNG e a marea local) e foi tamén atendida polo Sindicato Labrego Galego e por En Marea, que levou o tema ao Congreso. Na concentración tamén se manifestou o apoio aos traballadores e traballadoras das canteiras que, segundo se denunciou, neste momento non están cobrando os seus soldos. "A empresa PIVERI pode esnaquizar camiños e estradas circulando coa maquinaria pesada por elas? Pode cortalas impedindo o paso de vehículos, gando e maquinaria agrícola? Verter os lodos aos regatos e ao Río Baos? Amorear montañas de escombro nas beiras das pistas? Invadir as fincas privadas dos veciños? E tamén pode expropiar hectáreas de terras coa axuda da Consellería de Economía, Emprego e Industria sen ter que pagar despois o xustiprezo que estipula un tribunal?", denunciou o manifesto da asociación, que anuncia que desenvolverá novas accións de protesta en vindeiras semanas.


Summary: O que vive o presidente da Xunta é unha queima en público. Esas fotografías arden, e todos contemplamos o espectáculo, uns con xúbilo e con pesadume outros, pero indubidablemente é unha situación terrible para calquera.

A política é perigosa, coma a enerxía nuclear. Manexa potencia pero é tóxica e explosiva, igual alimenta luces e máquinas que verte residuos tóxicos ou explota e destrúeo todo. Por outra banda, os seus protagonistas perecen abrasados a miúdo. É o caso de Alberto Núñez Feijóo. Arde nunha pira que el mesmo levantou, pois chegou á Xunta cunha campaña de falsidades e insidias que quedou reflectida naquela famosa fotografía do candidato entón do BNG, Anxo Quintana, a bordo do iate dun empresario. Alberto Núñez Feijóo arde nunha pira que el mesmo levantou, pois chegou á Xunta cunha campaña de falsidades e insidias que quedou reflectida naquela famosa fotografía de Anxo Quintana A fotografía era de antes de ter un cargo, e que se saiba era un empresario de negocios honrados. Aquela foto serviu para que o Bloque perdese un deputado decisivo que pasou ao PP na provincia coruñesa, onde se lía o xornal que aireou aquela foto. Con aquela foto dunha viaxe en iate subiuse á Xunta. Agora outra foto parecida está a derrubalo. O que vive Feijóo é unha queima en público. Esas fotografías arden, e todos contemplamos o espectáculo, uns con xúbilo e con pesadume outros, pero indubidablemente é unha situación terrible para calquera. É terrible pero non cruel, pois as fotos son reais e se Feijóo non ten nada que ocultar debe defender con naturalidade a súa actuación. Na súa comparecencia pública pediu que lle cresemos que descoñecía quen era o propietario do iate, mansión e outras utilidades que gozou, pero en Galicia é imposible ser tan crédulo porque o sabiamos todos Crueldade sería se as fotos fosen unha montaxe para construír esas escenas, pero non o son. E é evidente que ten moitas cousas que ocultar en torno do que informan esas imaxes, aínda que el afirma que cando se tomaron, sendo un home na trintena e cun cargo de Director Xeral na administración pública, era torpe e inxenuo e descoñecía con quen veraneaba e viaxaba polo mundo. Na súa comparecencia pública pediu que lle cresemos que descoñecía quen era o propietario do iate, mansión e outras utilidades que gozou, pero en Galicia é imposible ser tan crédulo porque o sabiamos todos: sabíao a policía, os xuíces e fiscais, os gardas de prisións, os presos, os lectores da prensa diaria, os espectadores de informativos... Pídenos moito, non lle podemos conceder que un home tan torpe e inxenuo fose xa entón Director Xeral e chegase a presidir a Xunta. Non di a verdade. Que oculta entón?, que ocultou estes anos? Iso sábeo el, pero hai cousas que aínda que pareza mentira eran públicas, sabíaas todo o mundo, pero non se dicían en voz moi alta. A aparición agora destas fotos de cores brillantes lémbranos a sospeita de que Alianza Popular, o partido da dereita antes de denominarse PP, supostamente recibiu diñeiro dos contrabandistas de tabaco. Incluso a prensa de entón publicou informacións sobre as relacións entre Fraga e os clans, incluída unha reunión en Portugal do presidente da Xunta de entón, Fernández Albor, cos contrabandistas fuxidos da xustiza española. A aparición agora destas fotos de cores brillantes lémbranos a sospeita de que Alianza Popular, o partido da dereita antes de denominarse PP, supostamente recibiu diñeiro dos contrabandistas de tabaco Imaxino que esas cousas son presuntos delitos, pero nunca foron investigadas entón. Agora prescribirían, pero esas relacións son as que retratan esas fotos con toda naturalidade, a conexión entre un partido e un sector da delincuencia. Naquel momento, esas escenas de convivencia e complicidade entre contrabandistas e políticos eran o máis natural na Galicia de Fraga. Todo o mundo sabíao, unha boa parte da sociedade aceptábao e os poderes políticos e xudiciais que podían e debían facelo non o perseguían. No relato que fixo Feijóo de como entrou a relacionarse con Marcial Dourado, o condenado por narcotráfico, aparece un personaxe xa falecido pero que pode ser a clave: di que foi un chofer de distintos conselleiros quen lle presentou a Dourado. O tal chofer morreu en accidente de circulación que no seu día a prensa cualificou de estraño. Unha e unha son dúas, sumen vostedes e poderán escribir o guión da súa propia película de delincuentes e corrupción. Este incidente é un grave tropezo na súa carreira política. De feito, debería dimitir do seu cargo inmediatamente e pedir desculpas á sociedade galega pois a enganou facéndolle ver que era unha persoa distinta da que verdadeiramente é Sen dúbida este incidente é un grave tropezo na súa carreira política. De feito, debería dimitir do seu cargo inmediatamente e pedir desculpas á sociedade galega pois a enganou facéndolle ver que era unha persoa distinta da que verdadeiramente é. Pero, aínda que nos custe velo, moitas situacións que son verdadeiramente indesexables en realidade buscámolas, o noso destino en gran medida vai no carácter. Feijóo é un home intelixente, listo e ambicioso saído dunha aldea, un raparigo dunha familia modesta, como somos tantos, que fixo unha carreira política meteórica e que nos últimos tempos destacou un perfil de home forte e con futuro no partido, un activo sucesor de Rajoy. Todo iso malogrouse, simplemente, porque o alcanzou a súa propia vida. Quixo ser quen era, ese home novo en bañador a bordo dun iate, pero tamén un político de éxito, o presidenciable. Dous personaxes que se contradicían. Ao final, o mozo do iate emerxeu das sombras, quedou ao descuberto por esas fotos brillantes e cruzouse no camiño ao presidenciable, que tropezou e caeu. Feijóo deu a entender, adoita deixar caer as cousas, que a culpa era dos socialistas. Pero porque lle convén máis: sería feo recoñecer en público que o liquidan inimigos dentro do seu propio partido Feijóo deu a entender, adoita deixar caer as cousas, que a culpa era dos socialistas. Pero porque lle convén máis: sería feo recoñecer en público que o liquidan inimigos dentro do seu propio partido. Cousa que sería crible, pois nos últimos tempos destacouse como home sen mancha que denunciou a corrupción de Bárcenas -"repúgname", sentenciou- e tamén distanciouse da corrupción no seu propio partido argüíndo que naquel tempo el non estaba afiliado. Ese desmarque imprudente non puido agradar a ninguén no PP. Aínda que non sabemos o que lle agrada ou non a ese partido, pois o PP pasou á clandestinidade desde hai semanas, non fai roldas de prensa e o presidente do Goberno tampouco responde preguntas desde hai tempo. Todos falamos das fotos de Feijóo pero, que pensarán esas outras cabezas tan enmudecidas? Rajoy marchou a Madrid aos touros e a facer todo tipo de méritos para un día chegar a presidente, Feijóo pretendía facelo desde Galicia, saltándose os graos e os ritos e iso nunca podería suceder Unha excesiva velocidade e un punto de soberbia subiron a Feijóo a esa pira ardente. E alguén lanzou unhas fotos para que ardese. Quen sabe se unha vella amizade que sente traizoada. Rajoy marchou a Madrid aos touros e a facer todo tipo de méritos para un día chegar a presidente, Feijóo pretendía facelo desde Galicia, saltándose os graos e os ritos e iso nunca podería suceder. O futuro candidato da dereita sairá de onde debe saír, da Corte. Sexa como for, o mozo ambicioso que quixo voar até o sol abraso as ás.


Summary: A empresa Unipublic, propietaria da Vuelta Ciclista a España, prepara espazos "VIP" para a fin da carreira, que este ano celebra a súa derradeira tirada en Compostela. Entre as ofertas figura un "espazo privado" en pleno recinto público.

O vindeiro 14 de setembro a Vuelta Ciclista a España celebrará a súa tirada final en Compostela. Será unha contrarreloxo que se desenvolverá na derradeira das cinco xornadas nas que a rolda ciclista española transitará por territorio galego como mostra da "forte aposta" da Xunta por este evento deportivo. Co equipo ciclista galego abandonado no esquecemento e mentres a Xunta segue a ocultarlle ao Parlamento canto gastou na edición anterior da carreira administracións públicas como as deputacións da Coruña e Pontevedra xa amosan con entusiasmo o que está por vir e, pola súa banda, a empresa propietaria da Vuelta, Unipublic, prepárase para facer caixa en plena Praza do Obradoiro. Cun perfil centrado no turismo e co deporte como asunto colateral Unipublic oferta varias posibilidades para seguir o desenvolvemento da tirada compostelá da carreira tanto nun local hostaleiro habilitado especificamente como nun espazo público que ese día tornará privado. "Veña celebrar os últimos quilómetros desta carreira mítica cos corredores en espazos idealmente localizado se adaptados á súas necesidades", anima Unipublic nun documento promocional que detalla polo miúdo varias posibilidades, entre elas a de ver a carreira nunha carpa ubicada no Obradoiro por uns 180 euros. Unipublic ofrece un "espazo privado na chegada da derradeira tirada da Vuelta" nunha parte da Praza do Obradoiro, ante o Pazo de Raxoi A denominada "zona VIP" estará enclavada nun lugar que ordinariamente é público, xusto diante da parte do Pazo de Raxoi que é sede da Presidencia da Xunta e doutros servizos do Goberno galego. Pero o que é público pasa a ser un "espazo privado na chegada da derradeira tirada da Vuelta", unha "carpa VIP con terraza na liña de meta" dende a que gozar dunha "vista ao podio" no "corazón da carreira". Quen acuda alí disporá de "seguimento ao vivo da carreira en pantalla de plasma" e, ademais, de "catering" e "barra libre" por 150 euros máis IVE, isto é, algo máis de 180. Os outros dous locais ofertados por Unipublic ubícanse no interior do Hostal dos Reis Católicos, pertencente á rede de Paradores Nacionales. O primeiro deles, denominado La Roja, inclúe "barra libre toda a tarde", "agasallo exclusivo", acceso "exclusivo" a unha "zona protocolaria" e seguimento da liña de meta dende os balcóns do edificio. Cando remate o espectáculo ofrecerase unha "cea gastronómica". Total, 3.500 euros máis IVE por cada mesa de 10 persoas. Tamén haberá "barra libre toda a tarde" e "agasallo exclusivo" no espazo denominado Obradoiro, no andar baixo do Hostal, neste caso por algo menos de 270 euros por persoa. 165.000 euros públicos para o anuncio de 2013 Este evento privado sería imposible sen o soporte loxístico e económico das administracións públicas, cuxo custe para o erario neste 2014 aínda é descoñecido. En 2013, cando a carreira comezou sobre unha batea da ría de Arousa, a Xunta evitou revelar cantos cartos puxera aínda que, como informou Praza, achegou cando menos 165.289,26 euros a través da Axencia Turismo de Galicia. Esta achega económica produciuse a través do contrato do "servizo de promoción do turismo galego en xeral a través do patrocinio da Vuelta Ciclista a España 2013", que consistía na realización dun "spot promocional da Vuelta en TVE". A adxudicataria do servizo foi, precisamente, Unipublic. A Xunta defende a Vuelta como "o mellor escaparate deportivo, cultural e económico de Galicia" O Executivo autonómico xustifica o seu apoio á Vuelta por ser "un evento deportivo do máximo nivel no que se conxuga o deporte coa promoción turística". Segundo a versión gobernamental en 2013 a carreira ciclista foi "o mellor escaparate deportivo, cultural e económico de Galicia" grazas ás "retransmisións deportivas que encheron as pantallas de varios países do mundo". A saída dende unha batea, afirman, "integrou a esencia de Galicia polo mar, a cultura mariñeira e a boa comida".


Summary: O Concello de Ribadeo acolle este sábado unha media maratón para reivindicar a protección de Augas Santas, por onde só no mes de agosto pasaron case 300.000 persoas.

Reivindicación política e agora, tamén, deporte. Case 1.000 persoas están xa anotadas para botarse a correr o vindeiro sábado en Ribadeo co obxectivo de correr unha media maratón e, ao tempo, reivindicar que a praia de Augas Santas, As Catedrais, sexa declarada Parque Natural xunto á súa contorna. Impulsada polo Concello ribadense e mais a Deputación de Lugo, as dúas administracións que, dende hai meses, veñen esixindo maior protección para este masificado espazo natural, a carreira pretende ser tamén un escaparate doutro modelo turístico para o areal. "Non agardabamos tantos corredores inscritos porque é unha proba dura", sinala o alcalde de Ribadeo, Fernando Suárez, para explicar que esta convocatoria deportiva "bate todos os récords de participantes, igual que este verán se bateron todos os récords de número de turistas nas Catedrais, con 270.000 persoas só no mes de agosto". Tamén chegarán á praia as persoas paritcipantes na carreira, entre as 8 e as 9 do serán. Cadrando coa baixamar "a entrega de trofeos será baixo os arcos das Catedrais", punto final dun "percorrido sinuoso e duro, por sendeiros que percorren toda a costa ribadense para reclamar a súa declaración como Parque Natural". Trátase, sinala Suárez, de darlle á zona "un espaldarazo a nivel de promoción turística, porque 1.000 persoas falando ben da carreira e do areal é unha moi boa campaña", pero tamén de converter a competición nun "toque de atención á Xunta e á Dirección Xeral de Costas" a respecto da declaración como Parque Natural, "un clamor social en toda A Mariña". Tamén o vicepresidente da institución provincial, Antonio Veiga, pon o acento na necesidade dun "plan amplo, serio e de futuro, consensuado por todas as administracións" para protexer Augas Santas. Que a franxa litoral de Ribadeo fose declara paraque natural permitiría "desconxestionar As Catedrais da súa presión turística, ofrecendo alternativas para o fluxo de visitantes", ademais de significar "o despegue definitivo e protección da mesma e a consolidación dun reclamo turístico de primeira magnitude". A carreira "bate récord de participantes, igual que este verán se bateron todos os récords de turistas nas Catedrais" "O turismo -di Veiga- é un dos sectores con máis futuro da provincia, pero non calquera tipo de turismo", senón un "turismo de calidade vinculado ao patrimonio e ao medio ambiente, un turismo sostible, non masificado" que protexa "contornas como a das Catedrais". Mentres a Xunta sinala que está a traballar nun plan de conservación dende a Deputación advirten de que é "necesario protexer e conservar xa" a praia, senón "corremos o risco de matar a galiña dos ovos de ouro". O grande reto, conclúe, é "aproveitar o tirón das Catedrais para vender A Mariña e o resto da provincia de Lugo, e facer que os turistas que veñen ver As Catedrais queden varios días na Mariña".


Summary: Segundo un informe que vén de presentar a Zona Franca de Vigo, as empresas galegas están "moi por baixo do límite que debería considerarse aceptábel" en materia de igualdade de oportunidades.

A presenza das mulleres en empresas galegas vaise reducindo nos tramos de salarios máis elevados, segundo un estudo elaborado polo Servizo de Información Ardán da Zona Franca de Vigo sobre a igualdade de xénero nas entidades da Galiza, presentado esta terza feira. O delegado do Estado na Zona Franca, David Regades, sinalou que "as empresas que queiran ser competitivas non deben desperdiciar 50% do talento e das habilidades que achega a muller na estrutura e procesos dunha organización empresarial" , e engadiu que "a incorporación plena do talento feminino nas empresas mellora a creatividade nos equipos, impulsa a innovación, mellora a produtividade e a rendibilidade e tamén a reputación da empresa". Así, apuntou, "a repercusión estimada no PIB per cápita podería chegar até crecementos de 2 díxitos". As mulleres galegas saen a rúa contra a precarización do mercado laboral O informe anual sobre igualdade de xénero nas empresas, cunha metodoloxía deseñada baixo o marco de colaboración da Cátedra Ardán, analiza este ámbito baixo tres perspectivas: igualdade por funcións, igualdade por retribucións e igualdade por actuacións. O estudo compleméntase cunha análise das actuacións e medidas que están a adoptar as empresas en materia de igualdade. Neste senso, obsérvase que no ano 2021 hai unha evolución no desenvolvemento e implantación de políticas igualitarias como a eliminación da fenda salarial, a igualdade de oportunidades no acceso a postos de responsabilidade, a prevención do acoso e a conciliación. O informe valora que, a pesar de que aínda queda camiño por percorrer, "existe un compromiso e concienciación das empresas para potenciar a igualdade de xénero". Para que este compromiso sexa efectivo debe ter reflexo na realidade laboral, con accións para ofrecer dereitos, responsabilidades e oportunidades de traballo sen nesgo de xénero a todo o capital humano, "máis rico canto máis diverso sexa". Indicador de Igualdade O servizo de información Ardán visibiliza cada ano as empresas que teñen índices de igualdade altos, concedéndolles o Indicador de Igualdade de Xénero. Todas as empresas que obteñen o indicador presentan unha puntuación de máis de 800 puntos sobre 1.000, segundo a metodoloxía estabelecida para a avaliación do desempeño empresarial en materia de igualdade de xénero. O último informe reflicte que a media do país fica en 438 puntos, "moi por baixo do límite que debería considerarse aceptábel". "No ensino, sen as mulleres non se podía facer nada" Por outra parte, o Consorcio da Zona Franca de Vigo realizou recentemente un estudo particular sobre a posición das mulleres nos consellos de administración das empresas da Galiza, e puxo en marcha varios 'Focus Group' co obxectivo principal de identificar as barreiras das mulleres para acceder a estes órganos de dirección. As conclusións foron "moi reveladoras": só 25% dos cargos nos consellos de administración están ocupados por mulleres, e esta porcentaxe descende a 18% cando se analizan as conselleiras delegadas, é dicir, cando o posto non é por motivos de participación ou propiedade das compañías.


Summary: As persoas falecidas relacionadas con residencias son 269, case 45% do total de vítimas mortais con coronavirus no país.

As mortes na Galiza con coronavirus eleváronse a 604 tras comunicar neste sábado, 16 de maio, a Consellaría de Sanidade a revisión clínica dos casos de dous homes, un de 70 anos e o outro de 78, que estiveran ingresados Complexo Hospitalario Universitario de Santiago (CHUS). Xa que logo, o número de mortes rexistradas en atención hospitalaria sobe a 472: 126 na área sanitaria da Coruña, 100 na área de Ourense, 91 na área de Vigo, 83 na área de Santiago, 30 na área de Ferrol, 26 na de Lugo (dous dos falecidos, en atención domiciliaria), e 16 en hospitais da área de Pontevedra. A estas defuncións hai que sumar as 132 rexistradas até agora dentro das residencias de maiores, aínda que neste sábado e por noveno día consecutivo, non se comunicaron falecementos con COVID-19 nas residencias. 45% das mortes, de residencias En todo caso, cómpre ter en conta que, dos pasamentos en atención hospitalaria, hai 137 persoas que estaban vinculadas con centros residenciais ─e que faleceron en hospitais ou en residencias integradas─. A ese respecto, os falecidos relacionados con residencias son 269, o que supón case 45% do total de vítimas mortais polo coronavirus na Galiza. Desde que se iniciou a pandemia, morreron 22 usuarios na residencia DomusVi de San Lázaro, 21 na Nuestra Señora de la Esperanza (Ourense), outros 20 na DomusVi de Cangas, 12 na DomusVi de Barreiro (Vigo), 9 na El Portazgo (A Coruña), 8 na DomusVi Matogrande, 8 na Remanso Claudina-Somoza, e 7 na Santa Teresa Jornet. Tamén, 5 usuarios na residencia de Moledo (Vigo), e 3 na residencia As Fragas de Pontedeume, os mesmos que na residencia San Pedro de Crecente, na DomusVi Concepción Arenal (A Coruña) e na Divino Maestro de Ourense. Finalmente, nas residencias Fogar Bellolar, Castro Caldelas, Caser A Zapateira (Culleredo), San Carlos de Celanova, residencia de Foz, Nuestra Señora de Fátima (Barco de Valdeorras), San José de Ourense e Fundación José Otero de Santiago, notificouse unha morte en cada unha delas.


Marcial Dorado é un narcotraficante que está no cárcere cumprindo condena. Dorado tiña un testaferro que se chamaba Manuel Cruz. Mentres Cruz puña a firma para que a fortuna de Dorado flotase, era o chofer de Romay Beccaria. Dorado tiña un testaferro que se chamaba Manuel Cruz. Mentres Cruz puña a firma para que a fortuna de Dorado flotase, era o chofer de Romay Beccaria Romay pertence ao Opus Dei. Nos anos noventa foi conselleiro de sanidade da Xunta, pero sobre todo foi un factótum da política galega: poida que tanto o desembarco de Fraga en Galicia como o seu afundimento os resolvese principalmente el. Tamén é el o único tesoureiro central do PP que librou da xustiza. E até hai dúas semanas presidía o Consello de Estado. Romay é o mestre político de Núñez Feijóo e Feijóo faise amigo de Dorado porque son presentados por Cruz. E navegan e viaxan. Romay é o mestre político de Núñez Feijóo e Feijóo faise amigo de Dorado porque son presentados por Cruz. E navegan e viaxan O que sabemos desta mestura de narcos con políticos ordénase a partir do que explica Perfecto Conde en La Conexión Gallega1. Quen decida mergullarse na fosa séptica para investigala, basearase necesariamente neste amplo traballo e no que sabe o autor sobre a conxunción da droga coa política. Na presentación do libro Diego Ameixeiras apuntou que, segundo información da Interpol, en Galicia operan arestora nas estruturas do tráfico de drogas arredor de seiscentas persoas. Conde dixo que a organización dos narcos cambiou completamente. Agora é piramidal, moi xerarquizada e cunha concepción extraordinariamente violenta do negocio, ao xeito dos cárteles colombianos. Os fantoches de Bugatti, amante e mansión, evaporáronse. Notas 1- Conde, Perfecto. La Conexión Gallega: Del tabaco a la cocaína. (Foca, 2018). Publicidade


Summary: As medidas de restrición da circulación derivadas do vixente estado de alarma provocaron entre os días 14 e 31 de marzo o desplome do dióxido de nitróxeno. Na Coruña a diminución foi de 56%, mentres que en Vigo chegou a 60%.

O informe de Ecoloxistas en Acción "Efectos de la crisis de la COVID-19 sobre la calidad del aire urbano en España", elaborado a partir de medicións oficiais en 24 cidades do Estado (incluídas A Coruña e Vigo) conclúe que a redución drástica do tráfico implica unha mellora sen precedentes da calidade do aire nas cidades galegas e españolas. "A contaminación do aire urbano en Galiza cae en 58% durante a segunda quincena do mes de marzo", afirma esta organización. Así, o documento, no que atinxe a Galiza, recolle os datos oficiais de dióxido de nitróxeno (NO2) nas estacións urbanas de medición existentes na Coruña e en Vigo durante o mes de marzo de 2020 e dos dez anos anteriores. "Presenta polo tanto unha foto fixa da calidade do aire urbano no último mes, antes e despois da declaración do estado de alarma e as medidas de confinamento". Entre a súas principais conclusións está que desde a declaración do estado de alarma o pasado 14 de marzo, produciuse unha baixada drástica dos niveis de contaminación atmosférica por dióxido de nitróxeno, que se cuantificou de 60% para Vigo e 55% para A Coruña, en comparación cos niveis de contaminación habituais nestas datas, durante a última década. Os niveis de NO2 rexistrados durante o estado de alarma son os máis baixos para a segunda quincena do mes de marzo da última década en Vigo, na Coruña e no resto das cidades analisadas. Mantéñense ademais moi por debaixo do valor límite e a guía anual da OMS, cando nas estacións de tráfico o devandito limiar supérase frecuentemente nalgúns días do mes de marzo. O dióxido de nitróxeno (NO2) é o contaminante típico emitido polos tubos de escape dos automóbiles (ademais de polas caldeiras industriais e domésticas), polo que a súa evolución está directamente vencellada ás emisións do tráfico motorizado, sendo esta a súa principal fonte nas cidades e o principal factor que inflúe na calidade do aire urbano. É, ademais, un gas irritante que agrava as doenzas respiratorias e merma a resistencia ás infeccións, polo que a súa drástica redución é unha boa noticia, salientan Ecoloxistas em Acción, no contexto de emerxencia sanitaria actual.


Summary: "A día de hoxe non hai ningunha resolución de inclusión publicada no DOG, polo que non hai ningunha zona húmida inscrita no Inventario", di a subdirección xeral de Espazos Naturais, en resposta a unha solicitude de información dun colectivo ecoloxista á que tivo acceso Nós Diario.

A subdirección xeral de Espazos Naturais, órgano dependente da Consellaría de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda, vén de responder de forma negativa a unha solicitude reiterada da Asociación Cova Crea para acceder ao Inventario de Zonas Húmidas da Galiza. O colectivo demandaba coñecer que espazos están incluídos na listaxe, así como a aplicación de medidas cautelares nos que aínda non foron engadidos. No escrito, ao que tivo acceso Nós Diario, o subdirector, Tomás Fernández-Couto, desbotou ofrecer a información amparándose no artigo 15.2 do Decreto 127/2008 do 5 de xuño, que regula o réxime xurídico das zonas húmidas, que estabelece que a inclusión dun espazo na devandita listaxe non será efectiva até a súa inclusión no Diario Oficial da Galiza (DOG) por parte do titular de Espazos Naturais. "A día de hoxe non hai ningunha resolución de inclusión publicada no DOG, polo que non hai ningunha zona húmida inscrita no Inventario", xustificou. O propio decreto, porén, estabelece que si pasarán a un réxime de protección especial aqueles previamente incluídos no Inventario de Zonas Húmidas da Galiza (sempre a petición da propia Xunta) e que cumpra algún dos seguintes requisitos: que albergue especies "de especial interese" para o mantemento da biodiversidade, que desenvolva unha función hidrolóxica apreciábel no funcionamento natural da contorna, que ofreza refuxio a especies vexetais ou animais "nunha etapa crítica do seu ciclo biolóxico" ou que posúa un "xustificado interese" histórico, ambiental, cultural ou etnográfico. Boa parte destes criterios cumpriríaos o complexo húmido das Brañas de Valadares (Outes), un lugar onde está prevista a construción do parque eólico de Maragouto, cuestión que motivou unha solicitude de inclusión no Inventario. Desde Medio Ambiente limitáronse a responder, con base no artigo 13.4 do citado decreto, que a inclusión dun espazo na listaxe "lévase a cabo unicamente aos efectos estatísticos e de investigación e non implica un réxime de protección", polo que "non procede a aplicación de medidas cautelares" para engadir as zonas húmidas pendentes. Na Galiza hai, desde a aprobación do decreto en 2008, cinco zonas húmidas que si están protexidas, en Corrubedo, Eo, Ortigueira, Umia e Valdoviño. Non se inclúe a lagoa de Antela, un espazo "imprescindíbel" para a biodiversidade, segundo expuña recentemente a Sociedade Galega de Historia Natural a este xornal.


Summary: Na madrugada do martes ao mércores o local foi asaltado, facéndose os ladróns cos fondos económicos deste e doutros centros sociais e tamén de entidades coma Suevia Futebol Gaelico ou o grupo de teatro do Pichel. A Gentalha pon un numero de conta a disposición das persoas que queiran colaborar e convida a asistir á celebración do San Xoán

Na madrugada do martes ao mércores o local da Gentalha do Pichel sufriu un roubo. No asalto ao centro social compostelán (Rúa do Espirito Santo, 21) os ladróns levaron unha importante suma de diñeiro, correspondente aos fondos económicos da propia Gentalha e doutros centros sociais de Compostela. Tamén doutras entidades sociais e colectivos que desenvolven a súa actividade neste espazo como Suevia Futebol Gaelico ou o grupo de teatro do Pichel. Dende a Gentalha destacan que "non é un roubo a unha propiedade privada, senón a proxectos que traballan altruistamente polo colectivo e a cultura de base" e explican que "este roubo deixa nunha situación económica máis precaria do habitual ao tecido asociativo, ás persoas formadoras ou ao traballador do local". Uns cartos, ademais, procedentes de doazóns e do traballo voluntario, activista e altruísta de moitas persoas. A entidade subliña que "só podemos facer fronte a esta situación multiplicando esforzo, artellando actividades e iniciativas solidarias a curto prazo coas que tentar recuperar parte do roubado". De momento, dende a Gentalha ponse unha conta bancaria a disposición de calquera persoa que queira colaborar co centro social e coas restantes entidades que viron desaparecer os seus aforros: ES10 0081 0499 600001411744 Unha vez que foron limpados os desperfectos producidos polo roubo, o centro social retomou a súa actividade e xa esta fin semana acollerá -o venres- as Jornadas pola okupaçom e -o sábado- un concerto da banda ITH, que presenta "O mínimo que o contén todo". O centro fai fincapé ademais na demanda de que as persoas que queiran colaborar co espazo se asocien á Gentalha e, igualmente, que participen na organización da celebración do San Xoán e que asistan a ela, como unha forma de axudar á restitución dos fondos económicos roubados.


Summary: Sidra asturiana? Mellor, galega. Nos últimos anos renaceu con forza no país unha bebida de gran tradición que fora substituída polo viño. A sidra galega, elaborada con mazás autóctonas, resulta agradábel ao padal pola escasa gradación e pola baixa acidez.

Se a palabra sidra evoca algunha imaxe é Asturies, mais a xénese desta bebida remóntase á Galiza da Idade do Ferro. A súa produción aparece documentada no ano 950 no mosteiro de Sobrado dos Monxes. Aliás, a existencia da sidra no país faise tamén patente no Códice Calixtino. Por que, entón, deixou de se producir e de se verter nos vasos das casas galegas? As persoas produtoras consultadas non teñen dúbidas e sinalan á aposta na viticultura. Malia Galiza se centrar na produción e comercialización de viño, a tradición da sidra mantívose en casas particulares que restauraron os lagares nos que se elaboraba unha bebida que durante anos foi cotiá nas mesas dos fogares galegos e que non faltaba en ningunha romaría. Nos últimos tempos aumentou o número de empresas galegas que se dedican á produción e comercialización da sidra. Non é para menos de atendermos á cantidade de mazás que saen das maceiras plantadas no país: unhas 85.000 toneladas ao ano, das que a metade son de sidra. Só na Galiza hai máis de 400 variedades de maceiras catalogadas. A produción de mazás no país, que duplica a de Asturies, permite polo de agora que toda a sidra galega se elabore con froita autóctona. Precisamente, con mazás do país elabora Antonio Garrido López a sidra Val de Traba. "As mazás que empregamos nós son 100% naturais e proceden das nosas maceiras ou de maceiras de Ribadumia, A Estrada… todas do país", sinala o produtor. En Val de Traba (asentada en Noia) empregan até 13 variedades de mazá diferentes para elaborar as distintas bebidas –natural, escumosa, selecta natural e sidra mosta-. Ningunha das mazás é de mesa, senón que son todas propias de sidra. "Agora vimos de sacar unha sidra coa variedade Reineta. Enfocámola para tendas de proximidade e gourmet porque a súa elaboración é complicada e a cantidade é limitada", explícanos Garrido, quen salienta que a empresa "etiqueta todo en galego, vaia para o Centro Galego de Nova York, para Euskadi, Asturies, Málaga ou Granada". Os inicios de Val de Traba remóntanse ao 2009. "O meu sogro foi o cerebro e comezamos a producir sidra de maneira artesanal a raíz de ver como os nosos veciños botaban ao lixo as mazás. A primeira tirada foi de 300 litros e consumímolos cos amigos. A partir de entón leváronnos á festa da sidra da Estrada e, como tivo éxito, animáronnos a comercializada", sinala o produtor, quen advirte de que "cada vez hai unha maior demanda". E é que a sidra galega ten unha vantaxe a respeito da asturiana: é moito menos ácida dadas as propiedades das maceiras do país. A Estrada, berce da sidra Tamén posúe as raíces na casa familiar Lagar de Ribela, unha das sidras con máis sona de Galiza. A empresa atópase na Estrada, berce natural da sidra. Na comarca de Tabeirós-Terra de Montes existen lagares centenarios e variedades de mazá autóctonas antiquísimas. "Coñecemos o proceso de elaboración da sidra na casa da miña socia, unha vivenda na que se facía sidra", cóntanos Jesús Armentero, o propietario do negocio. "Tiramos de tradición, resgatamos o antigo lagar da casa e recolectamos as variedades autóctonas e ecolóxicas da nosa zona", engade. Así comezou, hai cinco anos, esta empresa. "Amais de ser unha fonte de ingresos en tempos complicados, encetei o negocio pola miña paixón polo rural, que non pode esmorecer", salienta. A sidra Ribela obtense a partir de mazás galegas de cultivo ecolóxico, o que permite, segundo Armentero, lograr unha bebida cun sabor xenuíno e con moita trazabilidade. A demanda da sidra, cóntanos, incrementouse nos últimos anos, nomeadamente fóra da Galiza. Os EUA e Suecia son os principais importadores de Ribela. De feito, só nos EUA aumentou a demanda de sidra un 200% nos últimos anos, segundo os dados que nos fornece Armentero. Unha das características que fan da sidra unha bebida con demanda é a súa baixa gradación de alcol. Aliás, o produtor cita como valor engadido o cultivo orgánico da mazá, "o noso é un produto moi san e con compoñentes antioxidantes". Para a elaboración da sidra Ribela empréganse máis de vinte variedades de mazás de cultivo ecolóxico, "cada unha achega as súas propiedades: acidez, dozura, amargor… A clave dunha boa sidra é ir mesturando en función das clases de mazás". O resultado deste traballo é unha sidra amábel, con acidez volátil baixa e cun compoñente doce importante. A presenza da variedade Rabiosa –a máis estendida na comarca de Tabeirós-Terra de Montes- permite á sidra Ribela ter un carácter de seu. "A presenza do sabor e do aroma da mazá é moi importante", engade. Do Lagar de Ribela saíron novas variedades de sidra, "ao ser unha empresa pequena podemos ser moi creativos e agora estamos elaborando sidra sen carbónico, que chamamos Bágoas na Choiva, e sidras con lúpulo, para quen gosta dun matiz máis cerveceiro". For a variedade que for, a versatilidade e a baixa gradación de alcol da sidra casa con todas as comidas. De aí que poida erixirse como a bebida anfitrioa das comidas e das ceas do verán. Historia: A sidra na Galiza O catedrático de Historia Anselmo López Carreira é un dos pequenos produtores que contribuíron ao renacer dunha das bebidas tradicionais do país. Non rexistrou marca ningunha e fabrica para consumo propio. Define a sidra como unha bebida tradicional que pasou a un segundo plano a partir do S.XI, cando foi substituída de maneira paulatina polo viño. "O viño tivo unha aclimatación excelente e tivo máis posibilidades de exportación, entre outras cuestións, porque conta con maior gradación que a sidra e resiste mellor. O viño exportouse principalmente a Flandes e Inglaterra e a sidra pasou a ser cultivo de tipo doméstico", afirma. A respeito da súa historia no país, o profesor explícalle a Sermos Galiza que a sidra xa aparece no banquete da cerimonia de coroación de Afonso VII (ou Reimúndez). Aliás, pon de manifesto o transmitido por Estrabón, quen deixou constancia de que os galaicos bebían zythos (en grego). "A palabra traduciuse por cervexa cando realmente se falaba dun fermentado que debía de ser a sidra", advirte. De feito, alude aos contratos de foro, documentos altomedievais, que recollían de maneira constante referencias ao pumar, á sidra e ás mazás. Lembra, ao respeito, que a sidra é denominada en latín sizera, "por iso, do que falaba Estrabón debía de ser a sidra, o que en grego se pronunciaba tsizos". Tamén salienta que o crego Aimeric Picaud escribiu no Códice Calixtino que Galiza "era moi rica en campos de maceiras e sidra". "Vese que a sidra estaba moi estendida", engade. [Esta reportaxe foi publicada no número 204 do semanario en papel Sermos Galiza]


Summary: O concello de Lalín presentara un recurso para negar a licenza de obra para que Fenosa construíse a liña neste ecosistema, que ten categoría de Monumento Natural.

O xulgado número 3 de Pontevedra sentenciou que o Concello de Lalín non pode emitir unha licenza de obra para que Fenosa constrúa unha liña de alta tensión que afecte á Fraga de Casas Vellas (Catasós). Unha decisión que supón unha vitoria para veciñanza e movementos sociais que durante estes anos protagonizaran mobilizacións e accións na defensa deste espazo , que ten a categoría de Monumento Natural outorgado pola Xunta. Catasós alberga até hoxe unha riqueza paisaxística singular con soutos e fragas con moi bo estado de conservación. Gas Natural Fenosa apostaba na construción dunha liña de alta tensión (LAT 132 KV) desde O Irixo ata Lalín, cuxo trazado ameazaba con destruír o entorno natural da Fraga das Casas Vellas, en Catasós, catalogada como solo rústico de especial protección forestal. Trátase dun ecosistema de gran valor paisaxístico, con milleiros de árbores autóctonas, castiñeiros e carballos na súa maior parte, moitos deles con máis de douscentos anos de vida.


Summary: Sanidade di que está "delimitado e controlado" e que é de orixe familiar.

Un foco de Covid-19 de orixe familiar cuns 45 casos positivos detectados en varios concellos da Mariña permanece "delimitado e controlado". Así o confirmaron a Europa Press fontes da área Sanitaria de Lugo, A Mariña e Monforte, que sinalaron que "hai sobre 45/46 casos vinculados a ese brote" que están "distribuídos en distintos concellos". Nas localidades de Barreiros, Ribadeo, Foz, Mondoñedo, Trabada e Burela En concreto, hai casos de Covid-19 relacionados con este brote de orixe familiar nas localidades de Barreiros, Ribadeo, Foz, Mondoñedo, Trabada e Burela. Respecto diso, as mesmas fontes sanitarias puntualizaron que "as cadeas de transmisión están trazadas", polo que, resaltaron, trátase "dun foco delimitado e controlado".


Summary: 33.859 accións, 53 por cento do capital representado na xunta de accionistas realizada esta terza feira en Palexco. Esas son as credenciais que levan Paco Zas, ex futbolista da canteira branquiazul e profesional do sector inmobiliario, á presidencia do Dépor. Chega basicamente grazas ao apoio do presidente demisionario e segundo accionista do clube, Tino Fernández. Estrella Galicia, máxima tenedora de accións, optou por se abster.

Zas gañou un partido máis disputado do previsto fronte a un Fernando Vidal que se fixo co apoio de 24.956 accións. O discurso do novo presidente, trufado de loas á xestión de Tino Fernández, recibiu non poucos apupos de largos sectores das persoas accionistas presentes en Palexco, sinal de que a base social do clube —dividida entre tinistas e lendoiristas— está ben lonxe de estar pacificada. O discurso de despedida de Tino Fernández tampouco foi precisamente unha achega para a distensión, ao pór o acento no lastre económico que aínda arrastra o clube —80 millóns de débeda— e ao enviar un recado aos críticos: esa situación financeira, da que os tinistas responsabilizan Lendoiro, impediría ao Dépor actual fichar futbolistas internacionais brasileiros ou os xogadores número 12 de Real Madrid e Barcelona (cruciais na construción do SuperDépor). Por súa parte, Paco Zas deixou varios titulares na súa intervención. Todos eles apuntaron nunha liña continuista a respecto da xestión de Fernández. Non é menor nese sentido o anuncio de que o director deportivo Carmelo del Pozo —a quen os críticos responsabilizan dunha política de fichaxes que ten neste momento o equipo fóra dos postos do play off de ascenso— vai continuar á fronte da estrutura técnica. Zas tamén fixo apelos a que a canteira de Abegondo se abra paso e a fichar valores mozos de fóra só no caso de que melloren o que hai na casa. O tinismo non conseguiu o apoio do máximo accionista do clube, unha Estrella Galicia que, fracasada a operación de promover o ex futbolista brasileiro Mauro Silva, preferiu facerse a un lado e non entrar na disputa polo control da entidade. Zas chega á cúpula do poder executivo con menor apoio do que contou Tino Fernández no seu momento e co balance económico máis saneado —menos débeda a curto prazo após o acordo con Abanca—. Mais a frente principal de batalla, e pola que lle pedirán conta os accionistas, está no campo do xogo. E aí o Dépor está nunha situación moi incerta, abocado a facer un pleno nos últimos dous partidos da liga e a agardar que Cádiz ou Mallorca fallen no tramo final do campionato para, in extremis, se enganchar á lotaría do play off.


Summary: Este venres comezan en Silleda unha serie de actividades -concertos, monólogos e contacontos-, que servirán para difundir a causa saharauí e ademais poder financiar o "Programa Vacacións en Paz".

Este venres comezan en Silleda unha serie de actividades -concertos, monólogos e contacontos-, que servirán para difundir a causa saharauí e ademais poder financiar o "Programa Vacacións en Paz" grazas ao que rapaces e rapazas saharauís que residen nos Campamentos de Refuxiados en Tindouf (Alxeria) poden vir pasar o verán a fogares galegos. Tamén serve de apoio para outros proxectos que leva a cabo a ONG Solidariedade Galega co Pobo Saharauí nos campamentos, comezando pola propia axuda humanitaria. Este venres a partir das 21.30 horas Sergio Pazos ofrecerá un monólogo na Casa da Cultura de Silleda. O venres seguinte será a quenda de José Manuel Rodriguez, Isi. O venres 19 Tonhito de Poi ofrecerá un concerto acústico como presentación do seu álbum Soro da Verdade. Os contos de Celsiño e un novo monólogo, a cargo de Victor Grande, completarán un programa, que se pechará o sábado 27 en Dilema 95 cun Concerto por un Sahara libre. Actuarán Skarmento, Tiro na Testa, Zënzar, kanbotes e un grupo convidado.


Summary: Pacífica e democraticamente, pero tamén coa convicción de que ten razón e de que debe esixir o seu, esta xeración ten a tarefa de loitar pola súa supervivencia, aínda sabendo que pode perder. Pero aínda que perda non será unha xeración perdida para si mesma.

Este Goberno e o seu ministro de Xustiza din estar moi preocupados polo non nados, pero é mentira, despois de que naceron e creceron até facerse mozos perséguenos ("Non nados", se existides, case mellor non veñades mentres goberne esta xente). A altísima taxa de desemprego xuvenil, que alcanza nestes momentos o 60%, non é un dato estatístico máis, é o levantamento de acta dunha catástrofe. Unha catástrofe económica, demográfica e persoal de millóns de persoas A altísima taxa de desemprego xuvenil, que alcanza nestes momentos o 60%, non é un dato estatístico máis, é o levantamento de acta dunha catástrofe. Unha catástrofe económica, demográfica e persoal de millóns de persoas. É unha destrución comparable aos efectos dunha guerra, non hai dúbida de que en España se está vivindo unha situación histórica como a que non viviran practicamente as xeracións vivas. Unha situación así pediría que a política económica e social virase en torno desa catástrofe e as súas consecuencias, pero non é así en absoluto. O Goberno pasa no bico dos pés sobre o problema, confórmase con constatar as estatísticas de paro, e a súa linguaxe loxicamente é clara e brutal: a ministra supostamente encargada desa área practicamente celebra a emigración de toda unha xeración sen traballo, referíndose a ela como "mobilidade exterior" nada do "espírito aventureiro" dos "emprendedores", ou sexa, os parados. Non é unha burla, é unha inútil e absurda coartada ante ese grandísimo problema, na práctica a súa política resulta unha verdadeira persecución dos mozos, ese problema molesto que aumenta a cifra do paro. Se os parados novos, os "emprendedores con espírito aventureiro" emigran, ou sexa mobilízanse exteriormente", deixan de ser un problema noso e do Goberno, pasan a ser un problema particular de cada un. Ou sexa, son expulsados e abandonados logo para que desaparezan. Fisicamente seguen existindo, alí onde estean e onde só saiban deles os seus familiares, pero polo menos conseguen facelos desaparecer das estatísticas e, xa postos, da Seguridade Social. A última medida que priva de cobertura a quen estean tres meses ausentes, precisamente porque foron expulsados, resúmeo todo. Se os parados novos, os "emprendedores con espírito aventureiro" emigran, ou sexa mobilízanse exteriormente", deixan de ser un problema noso e do Goberno, pasan a ser un problema particular de cada un Como é algo inesperado, a sociedade española non imaxinara que volvería afrontar opcións persoais e como sociedade que xa se consideraban superadas, non hai tempo para comprender as consecuencias da emigración. Non é o caso de Galicia, onde a emigración coas súas consecuencias é un trazo social e nacional e que orixinou unha extensa reflexión sobre os aspectos positivos e negativos da emigración. A emigración ten un aspecto de triunfo e un aspecto de derrota. Emigrar pode ser unha solución particular para os naturais dun país con tan graves problemas que non é capaz de alimentar os seus fillos, pero sempre é un desastre para esa sociedade que con iso incrementa gravemente os seus problemas ao perder xeracións de mozos. Ao ser inesperada esta onda emigratoria non se comprende a súa gravidade, non só marchan os que teñen máis enerxías senón tamén os fillos que non poderán ter ou que terán noutro lugar. Pero nesta ocasión non se trata soamente da perda incuantificable que a emigración supón para unha sociedade, nin unicamente das rupturas persoais e contratempos que padecen quen emigran senón de algo novo: a diferenza das xeracións anteriores que emigraron para mellorar a súa situación agora emigran coa conciencia de que vivirán peor. Antes emigraban cunha esperanza, agora non. Os que marchan levan un sentimento de ser traizoados, non era iso o prometido e, o que é peor, de impotencia. Vense inermes e vencidos. Se non cambia a situación e non hai unha reacción serán unha xeración amargada e triste. Antes emigraban cunha esperanza, agora non. Os que marchan levan un sentimento de ser traizoados, non era iso o prometido e, o que é peor, de impotencia E é natural, pois unha xeración non é unha clase social, están a emigrar de diversas procedencias sociais, e porque toda xeración é transitoria non teñen organizacións propias que lles permitan defender os seus intereses comúns. Esa falta de organización fai que cada un se vexa só e destinado a resolver o seu problema dun modo exclusivamente particular. Probablemente quen xa marcharon e quen se están vendo abocados a iso non atopen traballo no seu país nos próximos tempos, pero cada xeración debe deixar o seu sinal no seu país, ten unha tarefa, e se non a leva a cabo non só a sociedade, tamén cada individuo pagará un prezo. Esta xeración está a verse como expulsada, pero se así vai ser que polo menos non o sexa sen loita. A loita por gañarmos a existencia é o que nos dá dignidade persoal. Pacífica e democraticamente, pero tamén coa convicción de que ten razón e de que debe esixir o seu, esta xeración ten a tarefa de loitar pola súa supervivencia, aínda sabendo que pode perder Mozos, mozas, poida que vos venzan pero se non loitades quitaranvos moito máis que o dereito a vivir no voso propio país, algo máis profundo e que afecta á autoconfianza e a integridade. Se marchades, que sexa sentíndovos donos de vós e libres. Pacífica e democraticamente, pero tamén coa convicción de que ten razón e de que debe esixir o seu, esta xeración ten a tarefa de loitar pola súa supervivencia, aínda sabendo que pode perder. Pero aínda que perda non será unha xeración perdida para si mesma


Summary: Participou en mitins en Viveiro e Vilalba mentres que Yolanda Díaz estivo con Cayo Lara en Vígo e denunciou que Feijoo é apenas "o mando a distancia de Rajoy".

Este domingo Xosé Manuel Beiras e Yolanda Díaz abandonaron a dinámica dos últimos días, nos que coincidiran en actos en Compostela, Ourense e Teo, e fixeron campaña por separado. Beiras estivo en Vilalba e Viveiro, onde chamou a votar a Alternativa Galega de Esquerda para "abrir un novo ciclo histórico para o noso país, loitando para que Galiza e a mocidade galega teña futuro". Beiras alertou de que unha nova maioría do PP "sería a ruina deste país ademáis de provocar unha situación ingobernable e caos". Pola súa banda, Yolanda Díaz estivo con Cayo Lara en Vígo e denunciou que Feijoo é apenas "o mando a distancia de Rajoy". Díaz asegurou que "Feijóo non é o presidente da solvencia, é o presidente do engano, do paro, dos recortes no ensino, dos recortes nas pensións, dos recortes na sanidade e dos recortes nas liberdades civís" e engadiu que Feijóo "destruíu 153.000 empregos en Galicia en soamente tres anos". Yolanda Díaz estivo con Cayo Lara en Vígo e denunciou que Feijoo é apenas "o mando a distancia de Rajoy" Neste mesmo acto o coordinador xeral de IU, Cayo Lara, denunciou que Feijoo, "pretende desviar a atención para que a xente non pense no señor Rajoy cando vaia ás urnas". Por este motivo, Lara chamou a ir ás urnas "cun ollo posto no señor Feijóo, pero outro no señor Rajoy", posto que "o que se xoga nestas eleccións" é que se o PP consegue maioría nas eleccións autonómicas de Galicia "lexitimaranse as políticas de Rajoy". Así mesmo, censurou o adianto electoral de Núñez Feijóo en Galicia que busca que "os efectos negativos do rescate non os puidesen coñecer, nin tocar os galegos", o que enmarcou nun "engano" que se remonta a casos como non presentar os orzamentos antes das eleccións en Andalucía.


Summary: O BNG exixe á Xunta que vele para que non se empregue o leite como reclamo nas cadeas de distribución tirando os prezos.

Sarria, concello natal da portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, acolleu o seu primeiro acto após ser reelixida como líder do Bloque o pasado domingo. Pontón desprazouse a unha explotación láctea nun momento de caída dos prezos do leite que, ademais, coincide cun incremento dos custos de produción, tanto pola suba da luz como de materias primas e alimentarias básicas, pondo en risco o sector. A nacionalista identificou tres ameazas para a viabilidade das explotacións: os baixos prezos que a industria está pagando ás gandeiras e gandeiros, o incremento dos custos de produción e a práctica das cadeas de distribución de vender a perdas utilizando o leite como reclamo. "Estas ameazas son unha tormenta perfecta que pon en apuros moitas explotacións lácteas", indicou. Ante esta situación, destacou, a Xunta "non pode mirar para outro lado e debe achegar solucións" e, nese sentido, avanzou catro propostas en defensa do sector. Pontón urxe a "transparentar" os prezos do leite e garantir que non estean por baixo do que custa producir A primeira pasa por convocar industria e produtores, "sentalos na mesma mesa" e conducir a negociación que permita pór fin a caída de prezos, "porque non pode ser que teñamos o mellor leite do Estado, pero cos prezos máis baixos", alegou. Para iso, urxiu a "transparentar" os prezos do leite e garantir que non estean por baixo do que custa producir. En segundo lugar, demandou á Xunta que actúe sobre as cadeas de distribución alimentaria e faga cumprir a lei que impide usar o leite como produto reclamo tirando prezos. O BNG tamén aposta pola mobilización de terras para ampliar a superficie das explotacións agrogandeiras e fixa como obxectivo mover 100.000 hectáreas de superficie agraria útil de aquí a 2030, o que tamén permitiría que o sector tivese máis axudas da PAC, pois o factor da extensión xoga a favor. Finalmente, Pontón puxo o foco en mellorar a competitividade das explotacións coa investigación e a eficiencia enerxética.