Summary: A pesar de que os contaxios nos centros residenciais diminuíron, a situación segue a ser precaria para as traballadoras, que denuncian unha "grave falta de persoal" e escaseza de medios e materiais nos centros. Un contexto que incide de maneira negativa no coidado das persoas usuarias. En conversa con Nós Diario, Sonia Jalda, presidenta de Tegra; Paulino Campos, presidente de REDE, e Xan Carlos Ansia, delegado da CIG e traballador no centro público Volta do Castro, explican como se atopan as residencias de maiores da Galiza.

Após un ano da chegada do virus da Covid-19 na Galiza, no cal se deron tres vagas de contaxios que afectaron especialmente aos centros residenciais de maiores, nos que se produciron o 34,8 % das mortes, segundos os datos oficiais, até o 2 de marzo de 2021, "estamos igual ou peor que antes da pandemia". Son palabras da presidenta do colectivo de Traballadoras das Residencias da Galiza (Trega), Sonia Jalda, en declaracións a Nós Diario. Malia que na actualidade os contaxios nas residencias descenderon até os 42 casos activos entre persoas usuarias e traballadoras grazas á implantación de protocolos e, sobre todo, á vacinación destes colectivos; a falta de persoal, de medios e de materiais segue a manter unha situación precaria nos xeriátricos de titularidade privada. Segue a existir un "serio problema de persoal nas residencias" da Galiza, apunta a presidenta de Trega. A ratio entre persoal dos centros e usuarias continúa a ser insuficiente para atender todas as residentes cun servizo de calidade. "En residencias como a de Ribadumia, cuxa xerencia está a cargo da empresa DomusVi, teñen un persoal de seis enfermeiras, 34 auxiliares e nove limpadoras a repartir en tres quendas para atender ás 150 usuarias", exemplifica Jalda. A falta de profesionais empeora na quenda de noite, "onde algúns centros chegan a ter só tres persoas para atender 150 usuarias", indica o presidente da Asociación Galega de Familiares e Usuarias das Residencias e da Dependencia (REDE), Paulino Campos, a este xornal. Esta falta de persoal fixo que en "centros como o de Bembrive (Vigo) houbese máis dun roubo nocturno e que as traballadoras non se decatasen no momento", conta Campos; "é un milagre que non existan máis desgrazas", reflexiona. Nos centros residenciais administrados pola Xunta da Galiza os números son algo mellores, pero non suficientes. Xan Carlos Ansia, delegado da Confederación Intersindical Galega (CIG) no comité de empresa de Política Social da Coruña e traballador do centro público Volta do Castro en Compostela, indica a Nós Diario que nestes centros "traballamos co mínimo persoal e con calquera baixa ou accidente sufrimos unha sobrecarga de traballo porque non se cobren estes postos". Ansia considera que as traballadoras e traballadores "sentímonos orfos pola situación de deixamento e desidia por parte da Administración galega". A precariedade do sector, cun 90% de interinidade e a falta de material e de medios son algúns dos aspectos nos que a xestión da Xunta falla. "Algo tan sinxelo como un triturador de comida, imprescindíbel para o tratamento dos residuos sólidos no comedor da nosa residencia, non se está a substituír pese á maior carga de traballo que isto implica para as profesionais", conta Ansia, "son 1.000 euros de investimento que seguro que gastaron sen problema nas plantas que puxeron na residencia da Porta do Camiño cando a foi visitar na segunda feira o presidente da Xunta", engade. Alén disto, o delegado sindical tamén denuncia que "a pesar de que Feixoo pide ao presidente do Goberno estatal, Pedro Sanchez, que as máscaras FFP2 sexan obrigatorias en certos ámbitos, como no transporte público, nós temos que levar as nosas propias desde a casa porque non nos abastecen das mesmas nas residencias". Ademais, explica que desde a dirección do centro Volta do Castro de Santiago de Compostela, "durante o comezo da pandemia da Covid-19, perseguían as traballadoras que levaban a máscara dentro das instalacións para que as quitasen. Acusábanas de xerar alarmismo entre as persoas usuarias", sinala Xan Carlos Ansia. Novo modelo de residencias A situación vivida pola pandemia nas residencias deixou un total de 788 vítimas, o 34,8% das persoas falecidas pola Covid na Galiza. Debido a que a Xunta só comezou a ofrecer os datos precisos sobre os centros de orixe das usuarias e usuarios a partir do verán do 2020, o epidemiólogo Francisco L. Vázquez Vizoso, analizou para Nós Diario, 591 dos 788 decesos. Os datos de Vizoso, que fora xefe do servizo de Medicina Preventiva do hospital Montecelo de Pontevedra, revelan que nos centros residenciais de titularidade e xestión privada faleceron 508 persoas fronte ás 83 que se produciron nas residencias de titularidade pública e con xestión pública ou privada. Isto implica, segundo a análise de Vázquez Vizoso, que o risco relativo de morte nos centros privados é un 75% superior que nos públicos. Ante esta situación, o Goberno galego formou un Comité Asesor Sociosanitario "integrado por persoal médico e de enfermaría, directores e traballadores non sanitarios dos centros, académicos e investigadores, arquitectos e familiares de usuarios" para a creación dun novo modelo de residencias "cunha maior coordinación e colaboración a través das Consellarías de Sanidade e Política Social", indican desde esta última en conversa con Nós Diario. Segundo a Consellaría de Política Social, "este comité comprometeuse na reunión de traballo decorrida esta semana a completar neste semestre un diagnóstico das residencias de maiores para identificar as fraquezas, as fortalezas e as propostas de mellora que permitan avanzar cara a un novo modelo". Alén disto, o comité ten "sentados os tres piares sobre os que se fundamentará: a aposta polas potencialidades que ofrece a tecnoloxía e poñela ao servizo da calidade de vida das usuarias das residencias; a exploración das melloras estruturais e arquitectónicas que permitan optimizar a atención en todas as circunstancias, desde o realismo e orientadas á máxima eficiencia, e unha maior coordinación entre o eido social e o sanitario, para garantir que en todo momento nas residencias se conte cunha atención sanitaria de primeira calidade", aseguran desde a Consellaría. Pola súa banda, o presidente de Rede, Paulino Campos, sinala que "se o comité considera que estes son os tres problemas fundamentais, máis vale que se ergan da cadeira e dimitan". Alén, apunta que os representantes dos familiares das usuarias no comité "non nos representan". Falta de cumprimento da normativa O presidente da Asociación Galega de Familiares e Usuarias das Residencias e da Dependencia (REDE), Paulino Campos, denuncia, en conversa con Nós Diario, a falta de cumprimento das residencias nas normativas. "Estanse a vulnerar os dereitos humanos dos nosos maiores", asevera. Segundo apunta Campos, actualmente "ningún centro residencial permite as visitas diarias ás residentes cun importante deterioro cognitivo, cos problemas que isto pode ocasionar na evolución da mesma". Alén disto, e a pesar da situación actual, "pódese comprobar a falta de cumprimento mínimo nos protocolos, como é o caso da residencia Paz y Bien, do concello de Tui, xestionada polas Irmás Franciscanas da Inmaculada Concepción e na que faleceron 23 persoas no surto de xaneiro". "Na propia recepción pódese atopar a monxa responsábel coa máscara baixada e no pescozo", advirte Campos. Inspeccións Esta falta de cumprimentos non se ve reflectida nas inspeccións realizadas pola Consellaría de Política Social, expón o delegado sindical da CIG, Xan Carlos Ansia. A Xunta defende que "durante os meses de novembro e decembro de 2020 realizáronse arredor de 300 auditorías". "Semella que quedan esquecidas no caixón dalgunha mesa da Consellaría", afirma Ansia. Na residencia pública de Volta do Castro levouse a cabo unha inspección "da que o único que nos sinalaron foi que as papeleiras tiñan que levar tapa e que a roupa da lavandaría debía levar unha sinalización segundo estaba limpa ou sucia, nin se mencionou a ratio de profesionais por residentes nin a falta de material e medios", asegura Xan Carlos Ansia.


Summary: A cobertura dos xeriátricos galegos incumpre as recomendacións da OMS

As achegas públicas ao mantemento do sistema de benestar non deixan de caer desde a chegada ao Executivo galego de Núñez Feixoo. Se os últimos presupostos que elabora o Goberno bipartito do PSOE e do BNG en 2009 recollen un investimento en materia de servizos sociais de 724 millóns de euros, a dotación orzamentaria de 2020 non chega a 715 millóns. A maiores, esta rebaixa coincide cun aumento na contía total das contas públicas e cando o Produto Interior Bruto(PIB) de 2020 en termos correntes é claramente superior ao do último exercicio do bipartito. A insuficiencia dos investimentos públicos déixase notar na calidade da asistencia ofrecida ás persoas maiores. Segundo os dados do Rexistro Único de Entidades Prestadoras de Servizos Sociais da Consellaría de Política Social, Galiza dispón de 24.819 prazas para maiores, incluíndo xeriátricos e pisos tutelados. A cifra está por baixo dos estándares requiridos pola Organización Mundial da Saúde (OMS), que aconsella 5 prazas por cada 100 persoas maiores de 65 anos e obrigaría a contar con 33.643 prazas. Neste sentido, a asociación de Directores e Xerentes de Servizos Sociais sitúa a Galiza nos postos de cola na cobertura de residencias, só por diante de Andalucía e País Valenciá, uns territorios que presentan unha poboación menos envellecida. Galiza é o territorio do Estado con menos prazas de residencia de carácter público. Segundo os dados achegados polo Instituto de Maiores e Servizos Sociais (Imserso), a cobertura pública en centros de maiores só chega a 22,8% dos usuarios, case 40 puntos por baixa da media estatal, onde o número de prazas públicas chega a 62% e moi lonxe de 74% de Euskadi. Neste sentido, a situación está lonxe de mellorar nos vindeiros anos, unha vez que Núñez Feixoo ten anunciado que os centros de maiores a construír nas sete cidades con cargo a financiamento da Fundación Amancio Ortega van ser de xestión privada. O negocio dos operadores privados Os centros de maiores de xestión privado son o único recurso asistencial para moitas familias. Malia que boa aparte das dotacións que actualmente explotan os grandes operadores privados do sector son inmóbeis de titularidade pública, construídas a cargo dos orzamentos galegos e concedidas en réxime de concesións polo Goberno galego, a súa xestión é de carácter privada. Así, entre as grandes compañías do negocios das residencias sinálanse aqueles grupos controlados por grandes fondos de investimento, como DomusVi, con máis de 29 establecementos na Galiza e a Fundación San Rosendo, xestor de máis de 3.200 prazas e ligada a igrexa Católica. Un e outro grupo significáronse pola súa alta mortalidade durante a pandemia e pola súa proximidade ao PP. O prezo dos centros de maiores son prohibitivos para os usuarios. Segundo sinala a Nós Diario Francisco Vizoso, "na cidade de Vigo os prezos oscilan entre 1.950 e 2.312 euros mes da residencia DomusVi-Barreiro, 2.387 e 4.358 euros mes da residencia de Sanitas e 1.950 e 3.100 euros mes da residencia de Ballesol". Ao tempo, denuncia que "o copagamento, para o acceso ás prazas financiadas das persoas que teñen recoñecido oficialmente algún nivel de dependencia é claramente abusivo, sendo sempre superior a 70% dos ingresos do residente e sendo até 90% cando eses ingresos son superiores aos 1.500 euros". Un sistema de benestar na UCI Os principais indicadores achegados no informe de 2020 da asociación de Directores e Xerentes de Servizos Sociais sitúan ao sistema galego de benestar nos postos de cola do Estado. Así, por exemplo, no mesmo sinálase que "a porcentaxe de gasto en servizos sociais respecto do PIB" colócase en 1,58% do total, dúas décimas por baixo da media estatal. Na mesma liña, recóllese que "o gasto consolidado en materia de servizos sociais por habitante e ano" acada na Galiza os 367 euros mentres no conxunto do Estado chega a 406,3 euros. A fenda tamén é visíbel na "porcentaxe de gasto en servizos sociais sobre o gasto total executado das administracións públicas" que na Galiza achégase a 8,60% fronte a 9,95% na media estatal.


Summary: Presentou un recurso contencioso-administrativo e pediu ao Xulgado que adopte como medida cautelar a suspensión da orde da xunta de fechar ese servizo.

Os servizos xurídicos da CIG presentaran Recurso contencioso administrativo no Xulgado de Ourense contra a Orde do 29 de novembro do 2019 do Xerente da EOXI de Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras de pechamento dos Servizos de Paridoiro e Pediatría de Urxencias do Hospital Público de Verín. Ademais do recurso contencioso administrativo, a CIG solicitou ao Xulgado a adopción dunha medida cautelar de suspensión da Orde de pechamento do paridoiro de Verín. Os motivos que a central nacionalista expón para dar estes pasos son varios, como a "interpretación parcial que realiza a EOXI dunhas recomendacións (non normativas) que aconsellan a "non apertura" de novas maternidades en zonas con posibilidades inferiores a 600 nacimentos ano; esquecendo que tamén propoñen a revisión e "avaliación" das opcións, non o pechamento, das maternidades xa abertas con partos inferiores a 600 ao ano". Ademais, a CIG entende que é "nidia a incongruencia da motivación da Xerencia da EOXI ao utilizar unha recomendación (600 partos/ano) para xustificar o pechamento do Paridoiro do Hospital Público de Verín e manter abertos os Paridoiros dos 6 Hospitais Comarcais de Galiza restantes que tampouco alcanzan isa cifra". A central nacionalista afirma que "un conflito laboral corporativo, do colectivo de pediatras de Ourense, constitúe o real detonante da decisión que se impugna. A Xerencia da EOXI, logo da xubilación do único pediatra de Verín, atopouse coa presión de ter 1.200 pacientes de pediatría en lista de agarda e para solucionar o problema creado por un "lobby" corporativo, decidiu suprimir un servizo público a toda unha comarca, non cunha base normativa, senón cun "verniz" pseudo-técnico que non se cumprimenta en nengún hospital comarcal de Galiza". De aceptarse a medida cautelar, explica a CIG, a Orde de pechamento ficaría suspendida o que implicaría que o Paridoiro do Hospital de Verín "continuaría aberto, polo menos, até que o Xulgado se pronunciara sobre o recurso contencioso interposto". De non aceptarse a medida cautelar, prosegue, a Orde de pechamento "seguiría vixente, á espera de que o Xulgado se pronunciase sobre a legalidade ou non do seu pechamento".


Summary: Un desempregado coruñés queda sen ingresos ao non poder ir renovar a renda activa de inserción por mor dunha grave enfermidade crónica. O Estado desestima o seu recurso malia que presentou os informes médicos.

Parado de longa duración, sete anos en desemprego, sen ingresos, cunha grave enfermidade crónica e agora sen axuda ningunha, malia que lle corresponde. Esa é a dura e indignante situación pola que pasa o coruñés José Manuel Iglesias, ao que o Estado lle vén de retirar a renda activa de inserción (RAI) ao non poder acudir a renovala ao Servizo Público de Emprego. O motivo: unha doenza que o mantivo encamado durante un longo período de tempo. A pesar de presentar a correspondente alegación, na que se incluían os informes médicos que xustificaban a súa imposibilidade para pasar revista na data correspondente, o Estado denegoulla, o que coloca este home de 62 anos, e cunha minusvalía do 9%, en grave risco de exclusión social. Unha grave enfermidade impediulle a José Manuel renovar a axuda; a Administración quitoulla malia que lle quedan oito meses por cobrar É un caso, pero ben seguro que non é o único. No pasado mes de novembro, José Manuel sufriu un brote psicótico que, unido a unha lesión nas cervicais, lle impediu renovar a RAI. "Estaba sendo atendido pola miña filla; cando me deron a alta fun á oficina de Emprego e comunicáronme que me sacaban toda a paga que estaba a recibir", conta a Praza. Levaba tres meses recibindo esta renda, de 426 euros, destinada a colectivos con ingresos inferiores ao 75% do salario mínimo interprofesional, con especial dificultade para atopar traballo e en situación de necesidade económica. Quedábanlle aínda oito por cobrar, pero a Administración non atendeu a súa reclamación malia presentar os informes médicos do Sergas. A lei dálle a razón, xa que aínda que indica claramente que se causará "baixa definitiva" da axuda "ao non comparecer previo requirimento ante o servizo público de emprego e non renovar a demanda", tamén aclara que se aplicará este principio "agás causa xustificada". O Estado denégalle o recurso presentado malia presentar os informes médicos do Sergas Vén de presentar outro recurso pero, de non prosperar, quedará sen nada. Ao contrario que con outras axudas ou prestacións, neste caso o feito de non acudir a pasar revista supón a supresión completa de toda a paga, das oito que aínda tiña por cobrar. Tamén aí ve José Manuel unha discriminación. "Parece que aínda prexudican máis os parados de longa duración, porque neste caso non me penalizan cun mes sen cobrar, senón que me quitan todo; é unha inxustiza", quéixase. "Atópome sen nada, na rúa. Teño 62 anos, unha enfermidade grave e a columna esnaquizada", recorda este coruñés que sobrevive grazas ao soldo de 500 euros que cobra a súa filla por media xornada. "Pagamos 200 euros de aluguer e só nos quedan 300 euros para comer, pagar luz, auga... Para vivir", relata. Este coruñés xa denunciou publicamente hai un ano o bloqueo da súa tarxeta sanitaria A situación empeora se temos en conta que tampouco pode reclamar a xubilación anticipada, xa que non ten os suficientes anos cotizados ao traballar a maioría da súa vida "como autónomo". Agora, está en trámites para solicitar a Risga (Renda de Integración Social de Galicia), tras sufrir xa outros atrancos que a burocracia lle pon á vida, como que lle retirasen a tarxeta sanitaria hai un ano. "Estiven mes e pico sen medicación, pero agora estou na da miña filla", explica un home que asegura coñecer máis casos semellantes ao seu. "Parece que van por min; sempre apertan os máis débiles e foden a quen menos posibilidades ten para saír adiante", lamenta José Manuel, que promete acudir á Xustiza se a Adminstración volve denergalle a segunda alegación presentada. Enfermar e quedar encamado supúxolle tamén quedar sen recursos. O grupo municipal de Esquerda Unida-Os Verdes da Coruña denunciou xa o caso e acusa o PP de "estar a retorcer a lei con interpretacións torticeiras para aforrar cartos a conta dos máis necesitados, amosando unha alarmante falta de humanidade". Ademais, o seu voceiro, César Santiso, pregúntase se a eliminación da paga a este cidadán da Coruña "non será unha represalia", logo de que fose perciamente el quen denunciara publicamente hai xa un ano o bloqueo da tarxeta sanitaria por parte da Administración.


Summary: O que tiña que ser unha solución para a grave situación das empresas e o seu persoal está a ser un pesadelo. A gran cantidade de expedientes de regulación de emprego (ERTE) presentados e o ríxido sistema de xestión do Servizo Público de Emprego (SEPE) deixan en precario miles de traballadores.

Desde que o Goberno español facilitou ás empresas a posibilidade de acollerse a expedientes de regulación de emprego (ERTE), o seu número non parou de medrar. Desde o pasado 17 de marzo até esta terza feira 21 de abril, Galiza sumou 208.164 traballadoras e traballadores afectados nun total de 34.519 ERTE, segundo datos facilitados pola Consellaría de Economía. O principal problema que teñen as persoas que entraron nun ERTE, tramitado no seu momento, é que aínda non cobraron. Rosa López Rico, contadora do Colexio Oficial de Xestoras e Xestores Administrativos da Galiza, explica a Nós Diario que a causa son os prazos. "No primeiro Real Decreto había para os ERTE un prazo de cinco días laborábeis para que se resolvesen. En caso contrario, o silencio era positivo", conta, "logo había outros cinco días de prazo para presentar no Servizo Público de Emprego (SEPE) a relación de persoal que estaba nesta situación", engade. Desde o Colexio de Xestoras e Xestores aseguran que hai situacións tan destacadas como a dalgunha traballadora coa prestación por desemprego concedida, non cobrada, e cun ERTE denegado Estes datos, sinala López Rico, modificáronse pouco despois cando "a Xunta saca unha orde na que afirma que o prazo de cinco días de resolución dos ERTE pasa a ser de dez". Na actualidade, desde o Colexio de Xestoras e Xestores aseguran que hai situacións tan destacadas como a dalgunha traballadora coa prestación por desemprego concedida, non cobrada, e cun ERTE denegado. "O problema máis grave é a falta de coordinación entre as dúas Administracións e as diferenzas de prazos, polo que non sabemos que vai pasar", apunta López Rico. Situación caótica Paulo Carril, secretario xeral da CIG, sinala a Nós Diario que esta situación "advertímola o primeiro día cando dixemos que habería un número importante de despedimentos". Desde a central nacionalista aseguran que a situación é "caótica" con moitas traballadoras e traballadores na rúa sen axuda e outras que tardarán en cobrar e cunha contía de cobro incerta". Segundo datos do propio sindicato até 75% das persoas afectadas están sen cobrar aínda que xa estea tramitado o seu ERTE. O cobro realizado este mes, para Carril, "non foi unha solución, o único que se fixo foi un adiantamento para unha parte moi pequena das persoas con este problema". En opinión de López Rico, a flexibilización das datas de cobro sería o máis axeitado. "O máis doado é que, segundo se resolvan, vaian procedendo ao seu pago, mais a Administración é cuadriculada". O Goberno galego, neste tema, vén de anunciar que tomou a decisión de deseñar un acordo coas entidades financeiras para que as traballadoras e traballadores poidan solicitar un anticipo das prestacións de forma inmediata. A Xunta di que avalará 1.500 euros por cada persoa nesta situación, de xeito que cada traballadora ou traballador que non cobre terá dereito a un anticipo de 750 euros o primeiro mes e outros 750 euros o segundo mes. O sistema do SEPE En CCOO son conscientes da situación causada polos atrasos nos pagamentos de ERTE por todo o país. Maica Bouza, a súa responsábel de emprego, afirma a Nós Diario que "a resolución dos ERTE por parte da administración, malia os atascos, vai razoabelmente ben". Para esta sindicalista "o problema grande para que houbese estes atrasos é que a crise comezase un día 14 de marzo e o recoñecemento non fose até o día 24 polo que os primeiros días entraron poucas prestacións para o seu abono". Asegura que desde o SEPE trasladáronlles a "imposibilidade" de ter un sistema aberto de cobro para que as persoas afectadas puidesen percibir a súa prestación en tempo. "Din que habilitar ese sistema informático levaría tempo", engade. Como chegar a fin de mes Os ERTE afectaron a grandes empresas como PSA Citröen en Vigo, mais tamén, e con anterioridade, ás auxiliares. É o caso de Gestamp que cando comezou a crise pola COVID-19 acababa de asinar cos sindicatos un acordo e tamén decidiu presentar un ERTE para 85% do cadro de persoal. Carlos, un dos afectados, explica a Nós Diario que levan sen cobrar "desde a última nómina a finais de marzo, que tampouco cubría o mes enteiro". Asegura que non lle confirmaron cando recibirá a prestación, mais pensa que até 10 de maio non vai ser. "Non queda outra, tiras do que tes", afirma, "o problema é cando non tes, cando non hai", engade. A nómina de febreiro pagárona con atraso e moitas compañeiras e compañeiros xa chegaban "en números vermellos". Conta que se coa metade da nómina de marzo non chegaban "non quero nin pensar agora que temos unha nómina enteira sen cobrar".


Summary: Os documentos defendidos polo grupo de Villares saen adiante na asemblea por algo máis da metade dos votos, mentres que os formulados por Recuperar En Marea roldan o 45% dos apoios Os sectores de En Marea miden forzas nun plenario clave para a unidade da formación

Villares: "Tomamos nota, é fundamental comprender que somos diversos e non queremos fractura" Prevíanse votacións axustadas e así foron. O plenario de En Marea concluíu este sábado tras máis de dez horas de debate e fíxoo aprobando os documentos políticos defendidos pola actual coordinadora, a encabezada por Luís Villares como voceiro, que manterá esta condición segundo o votado. Estas aprobacións producíronse cunha marxe estreita a respecto das teses críticas defendidas dende o grupo Recuperar En Marea. Marxes de entre 30 e 80 votos e de menos de dez puntos porcentuais caracterizaron a maioría das votacións tras uns debates que viviron varios momentos de tensión. A primeira votación da xornada foi a emenda defendida por Recuperar En Marea ao regulamento do plenario, isto é, ás normas de desenvolvemento da propia asemblea, que foi rexeitada por 237 fronte a 205 votos. Co conclave xa en marcha os debates comezaron polas intervencións de "rendición de contas" da actual dirección do partido instrumental e mais do grupo no Parlamento de Galicia, representado polo deputado Pancho Casal. Segundo a coordinadora, que tivo como voceiro a Gonzalo Rodríguez, o informe aposta por "consolidar o espazo" e "buscar camiños" para "seguir todas xuntas", mentres que os críticos, con voces como as de Rafael Dopico ou Xan Xove, consideraron que o documento non representa o sentir de todo o Consello das Mareas, senón só da coordinadora, e aborda un espazo que "para estar consolidado ten que ser mestizo, plural e diverso". Esa rendición de contas tivo finalmente o visto e prace do plenario polo 56% dos votos e a do grupo parlamentario, do 72%. Relatorio político A coordinadora deu sacado adiante tamén as súas teses nun dos debates que se presentaban, a priori, como máis relevantes da xornada, o do relatorio político que traza as liñas xerais da definición de En Marea e os seus horizontes de futuro. O documento da coordinadora foi defendido por Villares, quen subliñou o ofrecemento de "transacción" coa emenda á totalidade presentada por Recuperar En Marea mediante a "integración" do seu texto, que entre outros aspectos rexeitaba a conformación de En Marea como un "partido clásico". "Non hai que escoller, non é o momento de confrontar", afirmou. A emenda á totalidade recibiu un 54% de votos en contra e un 46% a prol En representación do texto alternativo Antón Dobao subliñou que, contra o afirmado por Villares, "si hai que escoller" sen que iso implique "dividir nada", senón abordar un "debate político" que coa suma dos dous relatorios "non se dá". Tras ser desbotada a votación dunha redacción conxunta a emenda á totalidade foi rexeitada polo 54% do plenario fronte ao 46% que a apoiou -nas emendas non caben abstencións- e o texto político xunto coas emendas que si foran incorporadas recibiu a aprobación do 55%, cun 42% de votos negativos e un 2% do plenario que optou pola abstención. O documento político xeral coas emendas que foron incorporadas obtivo un 55% de apoio do plenario A sesión da mañá concluíu, cun atraso dunhas dúas horas sobre o horario previsto, co debate e votación do documento político sobre "ventres de alugueiro ou maternidade subrogada". Aínda que cunha menor participación que as teses organizativas e de política xeral este foi o documento con maior apoio na primeira metade do plenario, chegando a recibir o 85% dos votos a prol. Portavoz e carta financeira Detalle dunha das votacións A coordinadora defende que o texto aprobado xa garante unha portavocía "colexiada", mentres que o grupo promotor do texto alternativo coida que equipara o cargo a unha "secretaría xeral" Ligados cos debates organizativos da mañá estiveron os dous principais da tarde: os regulamentos de consello e coordinadora e mais a carta financeira. A proposta da coordinadora asenta o modelo dunha portavocía nacional "asistida" por dúas viceportavocías, un modelo que a xuízo de Ana Seijas, que defendeu o texto oficial, xa supón desenvolver as funcións de xeito "colexiado". Para Recuperar En Marea, no entanto, este modelo supón tornar a coordinadora "nunha auténtica executiva" e a portavocía, "nunha secretaría xeral", en verbas de Mariano Fernández, que defendeu a emenda á totalidade do grupo para os regulamentos de coordinadora e consello. A emenda á proposta base para a coordinadora foi rexeitada co 54% dos votos e a que atinxía ao consello, polo 62%. O modelo aprobado, daquela, avala a continuidade de Villares na portavocía orgánica xunto á parlamentaria. Igualmente saíu adiante, aínda que con modificacións pola vía das emendas parciais, a proposta da coordinadora para a carta financeira, isto é, para o réxime económico dos cargos de En Marea. Un dos aspectos nos que se sustentaba a oposición de Recuperar En Marea ao texto oficial, a inclusión do "lucro cesante" como vía para compensar os salarios de cargos institucionais que tivesen maiores remuneracións na súas profesións anteriores, foi un dos aspectos emendados. Tamén o foi o baremo dos tres salarios mínimos interprofesionais como referencia para os soldos, ao mudarse a cantidade do SMI pola de 1.000 euros. A votación da emenda á totalidade neste punto resultou cun 43% dos votos a prol do texto alternativo e do 57% polo mantemento do texto base coas emendas parciais. Durante o plenario da asemblea estiveron presentes, ademais dos membros da actual coordinadora e consello, un bo número de representantes da Marea Atlántica e outras mareas locais, así como de Anova, co seu portavoz nacional, Antón Sánchez e mais con Xosé Manuel Beiras -que manifestou o seu apoio aos documentos de Recuperar En Marea-, quen a preguntas da prensa instou a ler a xornada como un "debate de ideas" e non como unha liorta "polo poder". Villares, pola súa banda, manifestou a súa confianza en dar chegado a "acordos" para non ofrecer a imaxe de que as diferenzas son "persoais". No que atinxe aos principais dirixentes municipais estivo a participar o alcalde de Ferrol, Jorge Suárez, pero non os rexedores da Coruña, Xulio Ferreiro e Santiago, Martiño Noriega. A rendición de contas do grupo no Congreso tivo o apoio de case o 80% do plenario No plenario participaron, asemade, os representantes de En Marea no Congreso, que segundo o previsto presentaron a súa "rendición de contas" ante o plenario na voz do deputado Antón Gómez-Reino e mais do coordinador dos deputados de En Marea integrados no grupo de Unidos Podemos, Xaime Subiela. Ambos consideraron "moi elevado" o nivel de cumprimento do programa e convidaron a espallar o documento que, a través dun sitio web específico, recolle a actividade nas Cortes do "primeiro espazo galego" que, por exemplo, resalta Gómez-Reino, "puido participar nunha moción de censura ou bloquear unha reforma constitucional". Esa rendición de contas foi apoiada por case o 80% do plenario.


Summary: O Consello de Ministras aprobou esta terza feira máis de 50 novas medidas en materia de aluguer, moratoria de cotas a autónomos e pemes ou un subsidio para contratos temporais ou empregadas do fogar despedidas.

O Consello de Ministras aprobou esta terza feira un real decreto lei que contempla a prórroga dun mes tras o estado de alarma de todas as medidas xa implementadas para mitigar o impacto da COVID-19, salvo as que teñan un prazo específico, e aprobou máis de 50 novas medidas en materia de aluguer, moratoria de cotas a autónomos e pemes ou un subsidio para contratos temporais ou empregadas do fogar despedidas, entre outras. Ademais, espera ter "moi pronto" plans de reactivación e impulso económico. Así o anunciaron na rolda de prensa telemática posterior á reunión a portavoz do Goberno e ministra de Facenda, María Jesús Montero, o vicepresidente de Dereitos Sociais e Axenda 2030, Pablo Iglesias, e a vicepresidenta terceira de Asuntos Económicos e Transformación Dixital, Nadia Calviño, quen destacou que con este segundo "escudo" contra a COVID-19 búscase protexer "da mellor maneira posible" aos máis vulnerábeis. Montero e Calviño insistiron en que co decreto do pasado domingo de paralización de actividades non esenciais "non se detivo a economía", senón que se introduciu en "unha sorte de hibernación", xa que permite ás empresas adecuar os seus persoais para manter unha "base", non perder contratos e manter certa actividade produtiva que se poida reactivar tras o estado de alarma. "Trátase de non parar e de ter un sistema basal da economía para que cando pasen os días podamos recuperar a normalidade; é coma se prolongásemos as vacacións de Semana Santa", indicou Montero, quen avanzou que o restablecemento da normalidade e a vida cotiá farase de forma "progresiva", cando se aproxime a fin de semana Santa para consolidar as actuacións que tiveron efecto e o confinamento non perda "efectividade". De feito, Calviño dixo esperar que "moi pronto" haxa plans para a reactivación e o impulso económico co fin de que a economía recupere o ritmo que viña marcando ata finais de febreiro, cando comezou a ter impacto a pandemia provocada polo coronavirus. 50 novas medidas e prorrogadas as actuais O real decreto lei aprobado esta terza feira, que previsibelmente se publicará no BOE na cuarta, segundo apuntaron a Europa Press fontes gubernamentais, prorroga un mes tras a finalización do estado de alarma as medias urxentes aprobadas as últimas dúas semanas para mitigar o impacto económico e social da COVID-19, fóra das que conten con prazos propios, como a moratoria hipotecaria, determinados aprazamentos ou as axudas de aluguer. Atendendo a unha das principais demandas, o Goberno aprobou un paquete de medidas en materia de aluguer que beneficiarán a 500.000 familias vulnerábeis, segundo precisou Iglesias. En concreto, aproba a suspensión de desafiuzamentos (lanzamentos sen alternativa habitacional) durante seis meses tras o estado de alarma e a prórroga extraordinaria de seis meses dos contratos de aluguer de vivenda habitual para evitar subidas abusivas aproveitando a COVID-19. Tamén impulsa un microcrédito para colectivos vulnerábeis que dará o Estado a tipo de interese cero, a devolver en 6 anos ampliable a 10, con condicións de vulnerabilidade amplas que permitirá acollerse a traballadores baixo un ERTE, redución de xornada ou autónomos con dificultades. Para os que continúen con dificultades tras a crise, o Estado pagará a débeda de aluguer cunha liña de axudas públicas por importe de 700 euros que contempla axudas de ata 900 euros ao mes e 200 euros de subministracións e mantemento. Ademais, os grandes posuidores ou fondos de investimento terán que realizar unha quita do 50% ou ben reestruturación da débeda en 3 anos. Moratoria de hipotecas e subministros En paralelo, amplía a tres meses a moratoria no pago de hipoteca para aquelas persoas que perdesen o seu emprego ou visen reducidos os seus ingresos, fronte ao mes previsto ata o de agora, e estendeu a medida a todo tipo de préstamos. Igualmente, mentres estea en vigor o estado de alarma, non poderá cortarse a subministración enerxética de ningún tipo, nin a auga na vivenda habitual, salvo por motivos ligados á seguridade de subministración, segundo a norma aprobada, que amplía tamén o bono social para que as persoas que quedaron en situación de vulnerabilidade poidan acollerse a el, ampliándoo cunha moratoria no pago de subministracións para autónomos e pemes e a posibilidade de adaptar os seus contratos ás súas novas realidades de consumo, sen penalización. Moratoria de cotas a pemes e autónomas Outra das medidas aprobadas máis reclamadas, a moratoria do pago das cotizacións á Seguridade Social durante seis meses dos autónomos e empresas, para o que dispoñerán de dez naturais para solicitar a medida, que vén acompañada dun aprazamento do pago de débedas até o 30 de xuño de 2020 e unha moratoria das cotas polos días traballados de marzo sen intereses. Igualmente, amplíase a cobertura para protexer novas situacións de traballadores afectados pola crise sanitaria ao cubrirse neste caso aos traballadores temporais cuxo contrato chegou ao seu fin tras a declaración do estado de alarma. Para iso, establécese un subsidio de 430 euros de desemprego excepcional, dun mes de duración ampliable, sen requisito de carencia, para estes traballadores temporais que non teñan a cotización necesaria para acceder a outra prestación ou subsidio. O decreto recolle tamén a extensión, de maneira excepcional, da prestación por incapacidade temporal (IT) a aqueles traballadores por conta allea ou por conta propia obrigados a desprazarse de localidade e con obrigación de prestar servizos esenciais que non poidan facelo debido ao confinamento da poboación. Empregadas do fogar Ademais, créase un subsidio por desemprego temporal para as empregadas do fogar que poden solicitar se quedan no paro ou se ven reducidas as súas horas de traballo, que é compatíbel co mantemento dunha parte da actividade laboral. Por outra banda, modifícase o réxime de garantías para axilizar e facilitar a xestión de axudas do Ministerio de Industria, con facilidades para o refinanciamento, e habilítase ao ICEX a devolver ás empresas os gastos incorridos en feiras organizadas polo organismo que tiveron que ser canceladas. Tamén se suspende un ano o pago de intereses do programa Emprendetur, entre outras medidas, e permítese a utilización de hoteis e aloxamentos turísticos como "alternativa habitacional segura" para vítimas de violencia machista se os servizos de acollida non teñen dispoñibilidade. O Executivo pide "desculpas" Asemade, O Goberno de Pedro Sánchez pediu "desculpas" polo "ritmo vertixinoso" ao que se ve obrigado a tomar decisións polo coronavirus e comprometeuse a seguir "estreitando a coordinación" cos Gobernos dos diferentes territorios estatis e os partidos políticos para que estean puntualmente informados acerca das accións do Executivo. O vicepresidente segundo Pablo Iglesias admitiu que o Goberno de coalición fixo "cousas mal" e "cometeu erros", mais puxo o acento en que "con medidas" como as que aprobou o Consello de Ministras está a avanzarse "na dirección correcta". Agora ben, recoñeceu que "nestas horas decisivas" é un "deber" do Goberno "tender a man á oposición con toda a humildade para que se somen e acheguen as súas ideas e a súa visión de forma construtiva". "O patriotismo non é outra cousa que defender o común, é poñer o interese xeral do país por diante dos intereses particulares", resolveu.


Summary: Nova edición das 'Palabras con memoria' de Ramiro Torres.

alzadeiro.- (Ademais de significados rexistrados) Escorredoiro, normalmente metálico, no que se colocan os pratos para que sequen. Adoita ter unha bandexiña debaixo para recoller a auga sobrante.Lugar de escoita.- Bembibre (Val do Dubra).Fonte.- Hortensia Vázquez Fraga. apear.- (Ademais de significados xa coñecidos) Peza de coiro curtido que unía as cangallas do xugo por debaixo da gorxa do animal. Alí tamén se amarraban as campaíñas que ían soando cando os animais tiraban do carro.Lugar de escoita.- Carbeiral - Bardaos (San Sadurniño).Fonte.- Avelino Sanjurjo Beceiro (X. Ortigueira). carranca.- (Ademais de significados xa rexistrados) Aparello feito con paus unidos por táboas que se pon na parte dianteira do carro.Lugar de escoita.- O Páramo (Lugo).Fonte.- Suzana do Páramo. Palabras con memoria: coidando a saúde espurridelo.- Parte dianteira do carro.Lugar de escoita.- Seoane (Monforte de Lemos).Fonte.- Paz Rodríguez López.Outros apuntamentos.- Enviado desde o Centro de Día Vida (Monforte). timucela.- Peza de madeira para enganchar unha parella de bois ou vacas.Lugar de escoita.- O Courel.Fonte.- Dun vocabulario courelao. tranca.- (Ademais de significados xa rexistrados) Pega, traba, solta.Exemplo.- "Púxolle á besta unha tranca."Lugar de escoita.- Aldariz (Lousame).Fonte.- CPI de Lousame.


Summary: No coloquio, aque tivo lugar en Donostia, tomaron parte representantes de Hizkuntz Eskubideen Behatokia (Euskal Herría) e Conradh na Gaelgie (Irlanda).

O presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, Marcos Maceira, participou estea quinta feira nun coloquio no Foro Europeo da Diversidade Lingüística en Donostia. Un encontro titulado 'O protocolo para a garantía dos dereitos lingüísticos, o que é? De onde vimos? Onde imos?' e no que participaron tamén representantes de Hizkuntz Eskubideen Behatokia (Euskal Herría) e Conradh na Gaelgie (Irlanda). Preguntado pola razón pola que, sendo o galego unha lingua oficial en toda Galiza, os axentes sociais que traballan pola normalización da lingua galega participaron activamente na elaboración do Protocolo, Maceira asegurou que a declaración de oficialidade do galego está moi lonxe de ser plenamente real. Denunciou a imposibilidade de poder facer unha vida normal totalmente en galego e, a nivel oficial, non se actúa para corrixir as limitacións históricas impostas desde fóra senón que atopámonos cun goberno galego que destaca por abandeirar a persecución da lingua galega. "Todos os avances para a lingua galega, incluída a oficialidade por precaria que for, foron conquistas sociais, éxitos da mobilización e do activismo a favor da lingua galega, a cal sufriu sancións gobernativas, despedimentos e outros ataques máis ou menos explícitos". Maceira explicou que, no que tinxe a educación, desde o 2010 deuse un importante retroceso. No ano 2004 aprobouse por unanimidade parlamentar un acordo amplo en relación ao galego en todos os ámbitos, tamén no ensino, chamado Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega no que participaron centos de entidades sociais e persoas. Este Plan, propuña avances para o galego e contemplaba o ensino en galego en educación infantil e un mínimo do 51% en todas as etapas. Po´ren, o goberno de Feijóo aprobous un decreto para o uso do galego que prohibe a utilización do galego nas materias da área científico-técnica e contempla como obxectivo reducir presenza do galego ao 33%. "O obxectivo de reducir a presenza do galego, cando nunca se chegou a acadar na práctica o 33%, está hoxe aínda máis rebaixado grazas á aplicación da LOMCE que, coa súa distribución horaria das diferentes materias sitúa o galego en arredor do 15% do total". Preguntado sobre vai facer A Mesa co Protocolo apontou que o primeiro paso é "publicalo e achegalo a todas as entidades sociais galegas para que continúen adheríndose e que coa súa implicación activa se impulse o seu cumprimento pola administración pública". Tamén se lles presentará as principais institucións galegas en todos os ámbitos (institucións académicas, órganos consultivos, concellos, parlamento, goberno galego...) para que se comprometan co seu contido e coas medidas que establece, "Galiza non pode ficar atrás no novo impulso internacional que representa o Protocolo", sentenciou.


Summary: A Xustiza de Israel desouve os argumentos da poboación palestina e non cre que fosen "residentes permanentes" desde antes de comezos da década de 1980, cando o Exército decretou o territorio de Masafer Yatta, en Cisxordania, "zona de adestramento".

O pasado mes de maio o Tribunal Superior de Xustiza de Israel deu o visto bo á expulsión de 1.300 cidadáns e cidadás palestinos e a destrución dos seus fogares na comunidade de Masafer Yatta (Cisxordania), após considerar que a área é "unha zona de adestramento" do Exército israelí. Deste modo, os xuíces desouviron o argumento esgrimido polas persoas residentes, que as súas familias habitaban o lugar, que comprende unha extensión de 3.500 hectáreas, desde moito antes de que o Exército de Israel o decretase "zona de adestramento" a comezos dos anos 80. Segundo o tribunal, a cidadanía palestina non lograra demostrar, en dúas décadas de litixio, que eran residentes permanentes deste territorio antes da chegada das tropas israelíes. Fayez Elemare: "O pobo palestino seguirá firme na defensa da terra" Tampouco quedou demostrado, sempre segundo esta sentenza cuestionada por ONGs de todo o mundo, que se trate dun "desprazamento forzoso" da poboación, malia que todo apunta a que si o será. En concreto, o maior desde 1967, ao desprezar até 1.300 persoas. A coordinadora humanitaria da ONU en territorio palestino ocupado, Lynn Hastings, alertou en declaracións recollidas por France 24 que "calquera desaloxo que resulte nun desprazamento podería constituír un traslado forzoso, en contra das resolucións do Consello de Seguridade de Nacións Unidas e do dereito internacional". Xa neste mes de xuño, nos últimos días, o Exército comezou a ofensiva contra unha comunidade, a de Masafer Yatta, que se nega a abandonar os seus fogares. A ONU culpa Israel da inestabilidade e tensións na rexión Esta mesma semana, por outra parte, a ONU presentou un informe no que conclúe que a ocupación exercida por Israel sobre os territorios palestinos e a discriminación da poboación son as "principais causas" da inestabilidade e as tensións permanentes nesta rexión. Israel perpetrou en Gaza un ataque "semellante ao uso de armas químicas" malia estar prohibido Así, apunta precisamente aos desprazamentos forzosos, as demolicións, a violencia exercida polos colonos israelíes, o bloqueo de Gaza e a "cultura da impunidade" ante todas estas cuestións como chave para entender a persistencia no tempo, mesmo agravamento nos últimos meses, deste conflito.


Summary: ENTREVISTA Xa pode escoitarse no soundcloud a primeira das partes que compoñen o triple CD 'Agricultura livre', o novo disco do ourensán Emilio José. Un traballo libertario. No fondo e na forma.

O primeiro CD do novo disco de Emilio José, 'Agricultura livre', xa está na rede. O día 23 chegarán os outros dous que o completan, ademais do CD físico, que editará, como o anterior, Foehn Records. Emilio José volve co seu persoalísimo proxecto, con máis instrumentos, con algunhas ideas revisadas e coa mesma, ou con máis, reivindicación da liberdade. Di el mesmo que non quere facer manifestos políticos. Que só fala desde a súa posición. Mais, que hai máis político ca iso? Sobre todo cando se é tan claro coma el. Xa 'Chorando apréndese' eran dous CDs. Agora son tres, con algún tema de 20 minutos. Nun momento no que o que se leva é sacar vídeos... Levabas moito tempo traballando nel? Si, e funo facendo nestes cinco anos. Por iso hai cousas que están máis de actualidade e cousas que menos, pero non é que eu buscase tampouco unha actualidade rabiosa. Gústame moito a música pero pásame unha cousa: que se empezo a escoitar moita, comezo a pensar que o que eu fago non vale nada. Para evitar iso, non escoitei tanta ultimamente, porque senón xa non acababa máis. Por iso non estou tan pendente do que se leva. En calquera caso, sei que non é habitual sacar un CD triple. Chámase 'Agricultura livre' e fala, como o anterior disco, dun rural que non é o tópico. Aínda que está a esmorecer, podendo supoñer unha oportunidade de vivir doutra maneira. Hai unha reivindicación nese sentido? Eu non quería facer algo así como un manifesto político, senón só pensar onde está o problema. O que vai no disco é porque a min me gusta. E o mesmo pasa co título. Gústame como soa. Tampouco é que o meu obxectivo fose facer unha reivindicación do rural, porque o que pasa é que o que queda hoxe é todo mercado, negocio. Cando se fala de agricultura no rural a imaxe que nos vén é a dun señor cun chimpín indo buscar estrume. Pero tamén hai granxas estilo Coren, que van chuchar o sangue do rural. Tampouco quero dicir que poida ser a mellor forma de vida. Máis ben é como un intento de descubrir, de pensar cal é o problema. Agora fálase moito nos medios por exemplo da parella que volve ao campo, e parece moi cool, pero por cada unha que volve ao campo igual hai 20 que marchan para a cidade. Ademais, das sociedades agrarias tamén veu a domesticación, os primeiros imperios.. O que queda hoxe no rural é todo mercado, negocio Ao escoitar fun apuntando: hip-hop, electrónica, jazz, rock, pop... Moita influencia americana, en xeral. E non falo só de Estados Unidos. Hai máis variedade que non anterior, nese sentido? Non é un tipo de música que inventase eu, claro. Son cousas feitas, que xa se puideron ouvir en todas partes. Pero é verdade que cando estou facendo cancións tampouco penso en facer tal ou cal homenaxe. O que me preocupa é que estea ben. Non é unha construción artística consciente. Se me gusta, vai. Pero si é certo que este é un disco máis tocado. Os instrumentos son tocados en directo. No anterior era eu co teclado. Aquí hai máis guitarra, por exemplo. Entón non tes colaboracións? Pois son moitos instrumentos... Supoño que levas moito tempo tocando... É o que escoitas, si. Pero non deixa de ser unha lista simple. E si, toco desde pequeno. Tocaba o piano. Aínda sen ver as letras, é galego do Brasil... De alguén que xa antes dicía que non era español, senón ourensán. Non, non... é ourensán, se o escribes en normativo. Ou ourensiano, se es de Ourense. Non é galego do Brasil nin portugués. Claro que eu quero comunicarme con todo o mundo. E non é que considere que Ourense sexa mellor que outro lugar. O que pasa é que a situación é a que é, e se quero que me entendan teño que falar desde ela, desde a miña realidade. É Ourense, que é unha parte do mapa de España e do galego. E eu nin reivindico a división provincial española nin a base romana que puido ter. Falo de Ourense porque, se non o fixese, o que digo sería incomprensible. Falo de Ourense porque, se non o fixese, o que digo sería incomprensible Todo o disco ten un ton moi libertario. Máis que o anterior, se cadra. Eu diría que ten un ton moi humano. Aínda que, claro, humanas poden ser moitas cousas. Pero entendo o que dis. Xa estaba no anterior, o que pasa é que neste, ao ser máis longo, podo concretar máis as cousas. Refírome á crítica ao Estado en si. Alén dos partidos, que tamén. Dis neste disco, por exemplo, que non hai diferencia entre Rajoy, Pablo Iglesias e Beiras. É que o que pasa coa política non é algo que opine eu. É unha realidade incontestable. Por iso todo o mundo está no seu dereito de pensar e de dicir, por exemplo, que Rajoy é un patán. E non o digo porque teña nada contra Rajoy como persoa. Se cadra coñécelos e son persoas excelentes. Pero o que pasa é que, tal como funciona o mundo, non hai posibilidade de que alguén, sexa do partido que sexa, mude as cousas. Por iso digo que non hai diferencia. Aínda Beiras, con todo o que sabe, se chegase á posición que leva tanto agardando e que lle gustaría ocupar, acabaría facendo o mesmo que Rajoy. Pode haber un proxecto que comeza, que parece que mola moito, co seu subidón inicial... pero ao final nun muda nada. Tal como funciona o mundo, non hai posibilidade de que alguén, sexa do partido que sexa, mude as cousas Por iso falas de esquerda caducifolia? Porque a esquerda tamén se vai amoldando. A ideoloxía un día é unha cousa e mañá a outra. Sempre se sustenta sobre a base de que alguén ten que mandar. E se hai algo que molesta para poder mandar, escórase cara ao lado que permita facelo mellor. A esquerda debería enfrontarse a si mesma e admitir que é tan dereita como a dereita ou afirmarse na súa busca da liberdade e renunciar a presentarse e competir nese sistema. Porque forma parte do problema, e mentres o sexa vai ter que seguir camuflándose. Primeiro fala de xuntarse, despois sepárase... todo se vai amoldando e nunca se chega a un cambio auténtico, que sería a fin do capitalismo. A esquerda debería enfrontarse a si mesma e admitir que é tan dereita como a dereita ou afirmarse na súa busca da liberdade e renunciar a presentarse e competir nese sistema Falas de fame, desigualdade, colonialismo... Como cando dis que ETA non matou tanto como o Estado español, se miramos a historia colonial. Sobre pobreza e colonialismo xa falou moita xente e mellor ca min. Pero nesa canción refírome a algo concreto. Suponse que temos toda a sabedoría do universo ao noso alcance, con internet e todo. Pero por moito que calquera organización teña matado en 20 ou 30 anos, non pode matar máis que calquera Estado, que o que fixo calquera Estado de maneira directa, e xa non digamos indirecta. Pois que o supremo asasino che veña falando de xustiza, de liberdade... Non ten sentido. Só na guerra civil mira todo o que matou España... Ou que falen de democracia. Termo que tamén cuestionas que exista no noso mundo. Pois de pobo soberano... nada. O Estado é represión... Si, esa crítica á democracia tamén é algo concreto e xa estaba no outro disco. Lembro cando saíu o alcalde de Nova York dicindo que Vidal-Quadras, o de Vox, é un defensor da democracia... E isto é así: canto máis falan de democracia, menos democracia hai. É como se agora ás FAES, por poñer un exemplo, lles dá por preocuparse polo cambio climático. Será porque atoparon a maneira de facer negocio ao facer iso. O Estado é a propiedade e por iso precisa da represión, da policía... No disco anterior alguén dixera que por que me queixaba, se non vivía no Terceiro Mundo. Non creo que faga falta ser, por exemplo, un refuxiado sirio para queixarse. No Primeiro Mundo o que aparentemente son ventaxas tamén son cebos para que o negocio poida aumentar. O que pasa é que cando hai diñeiro todo parece que vai ben. Pero coa crise, que eu non creo que haxa que chamala así, pasa o que pasa: coa educación, a sanidade... O Estado é a propiedade e por iso precisa da represión, da policía... Facer letras políticas non é orixinal. Pero ti es moi explícito. Rajoy patán, Feijoo mamón... E xa dixen que persoalmente non teño nada contra eles e deséxolles o mellor. Pero é que ocupan unha determinada posición, e fan cousas como cando Rajoy, cando por fin consegue ser presidente despois de tanto esperar, aparece lendo un papel diante dos medios de comunicación de todo o mundo. Non sabe dicir dúas palabras sen papel. Pois debe ser que ten poucas luces. Obama é a mesma podredume, pero polo menos fai o seu papel e non se pode dicir del que é un patán. E Feijoo igual. Ademais de ser totalmente baleiro, compórtase con chulería, como se tivese algo do que presumir. Pero eu non creo que sexa explícito. Porque ninguén pode ser o bastante explícito como para dicir o que fai esa xente que ten tanto poder: o exército, a policía... Eu penso mesmo que son brando nas letras. Non creo que sexa explícito. Penso mesmo que son brando nas letras A uniformización cultural é outro tema. O mesmo en todos os sitios. Tratado con humor, que é algo moi importante no disco. É o mesmo en todos os escenarios e nós tamén somos os mesmos, que somos parte diso. O do idioma é mostra diso. Hai xente de Ourense que di que o castelán é o seu idioma. E poden ter razón. Pero ao mellor dentro de 200 anos os españois teñen que falar chinés porque lles foi imposto. Non debe ser tan natural falar en castelán se os teus pais falan galego. E ao castelán pode pasarlle o mesmo que a calquera lingua que non é a hexemónica no momento histórico. Ao final é todo por unha cuestión económica. Tes nomes de cancións en árabe, en chinés... E falas bastante de afectos. Como unha contrapartida, se cadra, a esa falta de futuro. Non poden lexislar a nosa vida, dis. É dicir, no creo neste sistema, pero que me deixen en paz. Non é que eu perdese a esperanza de que mañá haxa unha revolución. Se deixase de confiar, de estar a gusto coa xente... Eu teño esperanza, o que pasa é que o poder é demasiado grande, non parece que as cousas vaian mudar. Falo de sentimentos porque é un aspecto da vida. Non é como un refuxio. E, claro, realmente ninguén pode lexislar sobre a nosa vida, por moito que nos manden. Non é que eu perdese a esperanza de que mañá haxa unha revolución Eu quero arar o mundo, dis. Un mundo no que traballar é ser escravo... Dándome conta de que non podo aralo sen meterme na vida dos demais. Se todo o mundo estivese contento coa súa vida, non habería problema. E non creo, como dicía antes, que haxa que ser un marxinal para protestar. Pero mesmo a xente que máis ten non está contenta. Porque, como seres humanos, o que queremos é vivir en liberdade. Os seres humanos non queremos ser escravos, nin os que traballan por 500 euros nin os que aínda que aparentemente levan unha vida material folgada, como poida ser Amancio Ortega, están igualmente atrapados na escravitude de servir ao beneficio. E xa digo que eu non quero facer un manifesto político. Non creo que haxa que ser un marxinal para protestar Pero a túa música é moi política, por acción e non por omisión. Dicías xa no primeiro disco que non eras español, senón ourensán. E tes dito nalgunha entrevista que para ter a autodeterminación, Ourense tería que tela de España e de Galiza... Galiza é Coruña e Pontevedra, despois Lugo é a terra media, e Ourense algo parecido, pero mellor conectado con Vigo e Madrid. Cando fixen o disco anterior pensaba que nun territorio propio, á parte de Galiza e España, nos podería ir mellor. Pero agora penso que, ao final, sería o mesmo. De que serve ter outro Estado. Sería o mesmo que agora, se non mudamos as cousas. Un Estado ourensán, nun mundo capitalista, sería o mesmo que temos. Non hai que repetir o mesmo que hai. Escoita o primeiro CD do disco


Summary: Os sindicatos da área pública manteñen a dinámica de mobilizacións contra as tesoiradas de Rajoy e Feijóo no emprego e servizos públicos

Pola volta de 200 persoas concentráronse na tarde da quinta feira perante as portas do Parlamento galego, na xornada en que tiña lugar un pleno extraordinario onde o PP pretendía aprobar, facendo uso da súa maioría absoluta, a lei de adaptación en Galiza do decreto de recortes de Rajoy nas administracións públicas. As persoas concentradas defenderon o emprego e os servizos públicos, convocadas por diferentes organizacións sindicais e diante un cordón de seguridade de varios policías nacionais. No momento en que os lemas contra os recortes e medidas do goberno acadaban unha grande intensidade, a policía optou por pechar a enreixado de ferro que protexe a entrada ao Parlamento. Antes diso, parlamentares do BNG e do PSOE achegáronse até as persoas concentradas. Os sindicatos sinalan que a degradación das condicións laborais dos e das empregadas públicas, así como o empobrecemento destes servizos van ser sofridos polo conxunto da cidadanía.


Summary: Antón Escuredo e Dani Candal estiveron sobre o terreno, escoitaron moitas voces, a cámara rexistou pequenos e grandes movimentos, a épica dun pobo en marcha, a furia represora, a lágrima emocionada dun voto contra as cargas policiais. Cóntannos todo iso no Tema de Primeira dun novo Sermos, o 266, este serán xa na nosa loxa e esta quinta feira nos pontos de venda habituais.

"Cun pé na independencia", así reza o título, a manchete, a toda páxina na capa dun novo Sermos, o número 266. O subtítulo dá noticia de que a base popular é a que dá sustento ao procés soberanista, centos de miles de persoas nunha mobilización permanente e sen parangón no mundo desenvolvido. Escuredo e Candal estiveron alí e coñeceron de primeiro man como se teceu a rede social que burlou os aparatos represivos do Estado e garantiron que finalmente si houbese referendo, que finalmente si houbese miles de urnas e millóns de papeletas. "O referendo do 1-O foi un caso único de vontade popular froito dunha arela común", escrebe Escuredo baixo as fotos de Candal que espellan o carácter masivo da mobilización popular. Sermos completa a crónica ao pé de rúa coa análise, desta volta obra de Xabier Pérez Igrexas, e a información sobre os cenarios que se poden abrir en Catalunya a partir da máis que previsíbel DUI, unha dupla páxina co título xenérico de "Sen máis camiño que a independencia". O outro grande asunto deste número é o debate do estado da nación ao que dedicamos unha dupla páxina e un editorial sob o suxestivo título de "Feijóo demite como presidente da Xunta". Aliás, hai moito máis nestas novas 40 páxinas do Sermos, desde os artigos de opinión de Luz Darriba e Mercedes Queixas até os cadriños de Nachortas e Tokio; desde unha reportaxe sobre a cosmética ecolóxica a unha peza sobre o perigo que pende sobre as árbores senlleiras; desde unha reportaxe de X.M. Pinheiro sobre o negocio que circula sobre os camiños de ferro do AVE a unha análise de Natividad L. Gromaz arredor da Lei de Iniciativas Empresariais. Fóra de serie A poesía é a raíña do Fóra de Serie neste Sermos 266. Éo porque levamos unha entrevista co flamante gañador do Premio Nacional de Literatura Infantil, Antonio García Teijeiro, e éo porque lle prestamos especial atención á IV edición do festival de poesía Poemagosto, que decorrerá en Allariz do 13 ao 15 de outubro. O FdS complétase con pezas de Iolanda Gomis, Manuel Xestoso, Mario Regueira, Andrés Castro, Francisco Castro, Mercedes Espiño e Olaia Ledo. [Tes todo isto ao teu dispor a un golpe de clic, na nosa loxa, e esta quinta feira 5 de outubro nos pontos de venda habituais]


Summary: Completa cos nomeamentos de Fernando Grande-Marlaska (Interior), Margarita Robles (Defensa) e Màxim Huerta (Cultura e Deporte) un Executivo con 11 mulleres.

Pedro Sánchez completou o seu Goberno cos nomeamentos de Fernando Grande-Marlaska (Interior), Margarita Robles (Defensa) e Màxim Huerta (Cultura e Deporte). O novo Executivo terá 17 ministerios e unha composición innovadora, con maioría feminina (11), perfís na súa maioría de expertos pero tamén sorpresas e mesmo figuras contraditorias. Ademais, a portavoz do Goberno será a ministra de Educación, Isabel Celaá. Sánchez presentou os membros do seu Consello de Ministros logo de terllos comunicado este mércores ao rei Felipe de Borbón nun despacho no Palacio da Zarzuela. O presidente socialista non fixo mención ao que durará o Executivo co que ten a "ambición" de "facer de España un país mellor". "Un Goberno para unha sociedade paritaria, aberta ao mundo pero ancorada na UE, altamente cualificado", di Sánchez Nunha comparecencia sen preguntas dos xornalistas, Sánchez agradeceu aos 17 membros do seu Executivo que aceptasen o seu ofrecemento e salientou que o fagan aparcando as súas "prestixiosas carreiras profesionais". "Quero agradecer publicamente ás personalidades aceptar o ofrecemento e servir aos españois e españolas nos próximos meses para servir ao país, á cidadanía e a quen necesitan amparo do público", dixo ao comezar a súa declaración. "O novo Goberno de España é o mellor do reflexo da sociedade que aspira a ser", afirmou: "Un Goberno para unha sociedade paritaria, aberta ao mundo pero ancorada na UE, altamente cualificado". Sánchez subliñou a presenza de mulleres no Consello de Ministros, que é substancialmente superior ao de homes. "Este novo Goberno está comprometido coa igualdade de maneira inequívoca", aseverou. Sánchez puxo a énfase en que será a "cúspide" do seu gabinete -a través da vicepresidenta Carmen Calvo- desde a que se piloten as políticas de igualdade. Para o presidente as mobilizacións do 8M marcaron un "antes e un despois" na igualdade. "O novo Goberno é un fiel reflexo dese movemento", afirmou tras lembrar que o peso das carteiras económicas están en mans de mulleres. O presidente tamén argumentou por que ampliou de 13 a 17 os departamentos. "En primeiro lugar porque recupérase o Ministerio de Cultura que nunca debeu ser suprimido". Tamén destacou a creación do Ministerio de Transición Ecolóxica a través do que Teresa Ribera se encargará das áreas de Medio Ambiente, Enerxía e Cambio Climático que, segundo sinalou Sánchez, son "desafíos" aos que non se prestou " a suficiente atención" por parte do PP. O presidente do Goberno central resaltou a "vocación europeísta" do novo Goberno Ademais, recalcou que a área de Educación "fai emerxer" o obxectivo da formación profesional e salientou que o Alto Comisionado para a loita contra a pobreza infantil, que dependerá directamente do presidente, buscará "extirpar" ese problema. Sánchez tamén resaltou a "vocación europeísta" do novo Goberno que, máis aló da relación dalgúns dos seus membros coas institucións comunitarias, inclúe por primeira vez no Ministerio de Exteriores e Cooperación a concreción de Unión Europea. Á fronte colocou a Josep Borrell. "Os membros do Goberno son plenamente conscientes de que a política non é unha carreira persoal. E que a política é escoitar, dialogar e acordar. É un Goberno aberto, proposto polo PSOE, pero con ánimo de representar á sociedade española", asegurou respecto a un Goberno e uns ministros dos que velaquí vai cadanseu pequeno perfil. Pedro Duque O astronauta ocupará a carteira de Ciencia, Innovación e Universidades, e dá o salto á política tras un traballo contrastado para diferentes axencias espaciais. Ten 55 anos e é licenciado en Enxeñaría Aeronáutica pola Universidade Politécnica de Madrid. Desde aí pasou a traballar para a Axencia Espacial Europea. En 1992, foi seleccionado polo mesmo organismo nun dos concursos que buscaba mozos que puidesen ser astronautas. En 1998 realizou a súa primeira viaxe ao espazo, onde pasou nove días entre outubro e novembro para supervisar un módulo da ESA no transbordador Discovery. En 2003, volveu á Estación Espacial Internacional. Gran Cruz ao Mérito Aeronáutico en 1999 e premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional, sempre mostrou o seu compromiso na loita contra as pseudociencias e os negacionistas da viaxe á Lúa de 1969. Pedro Duque sempre mostrou o seu compromiso na loita contra as pseudociencias e os negacionistas da viaxe á Lúa en 1969 Dolores Delgado Experta en terrorismo xihadista, está moi vinculada ao ex-maxistrado Baltasar Garzón, con quen compartiu publicacións e traballou na unidade de apoio da Fiscalía Xeral do Estado. Como fiscal da Audiencia Nacional opúxose en 2013 á entrega a Suíza do informático francoitaliano Hervé Falciani. Delgado defende que para loitar contra o terrorismo xihadista é necesaria unha "estratexia integral" no ámbito xudicial e denunciou que na actualidade "non existe". Sánchez impulsou o pacto de Estado contra o terrorismo xihadista que asinou con Mariano Rajoy. Tamén foi moi crítica coa eliminación da xustiza universal que levou a cabo en solitario o PP co rolete da maioría absoluta no primeiro mandato de Rajoy. Isabel Celaá A vasca era até o de agora presidenta da Comisión de Ética e Garantías do PSOE. Licenciada en Filosofía, Filoloxía Inglesa e Dereito, acumula unha dilatada traxectoria profesional na xestión da Administración e na política, sempre ligada ao terreo educativo. Como presidenta da Comisión de Ética e Garantías do PSOE xogou un papel clave no Comité Federal de 2016 polo que posteriormente Pedro Sánchez acabou renunciando á acta de deputado no Congreso. Alí, Celaá formou parte do núcleo que apoiaba o actual presidente do Goberno. Profesora de profesión e nada en Bilbao no ano 1949, exerceu de conselleira de Educación, Universidades e Investigación no Goberno do PSE-EE, presidido por Patxi López, desde o ano 2009 ao 2012. Foi viceconselleira de Educación con Fernando Buesa (asasinado por ETA no ano 2000) cando en 1992 agromou o Pacto Escolar. Magdalena Valerio Esta dirixente socialista foi conselleira de varias carteiras nos gobernos de José María Barreda en Castilla-La Mancha, entre elas as de Traballo e Xustiza. Foi unha das dirixentes que apoiou a Sánchez nas primarias fronte a Susana Díaz. Co triunfo do líder socialista, Valerio incorporouse á Executiva do PSOE como responsable de Seguridade Social e Pacto de Toledo. Nese posto traballou intensamente nos últimos meses formulando a proposta dos socialistas en materia de pensións nun momento de mobilizacións contra o Goberno de Mariano Rajoy. Malia ser unha das dirixentes máis afíns a Sánchez, quedou fóra do Congreso. Compatibilizou o seu labor no partido co seu traballo como funcionaria: secretaria provincial da Consellería de Fomento en Guadalajara. Teresa Ribera A nova ministra de Enerxía, Cambio Climático e Medio Ambiente era unha figura constante nos últimos cumios sobre o clima, onde non dubidaba en dar as súas ideas sobre a necesidade de abandonar os combustibles fósiles e virar cara a unha economía descarbonizada. Teresa Ribera non dubida en dar as súas ideas sobre a necesidade de abandonar os combustibles fósiles e virar cara a unha economía descarbonizada A política (Madrid 1969) é licenciada en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid, diplomada en Dereito Constitucional e Ciencia Política polo Centro de Estudos Constitucionais, ademais de pertencer ao Corpo Superior de Administradores Civís do Estado. Foi a directora da Oficina Española de Cambio Climático desde 2004 a 2008 e entre 2008 e 2011 asumiu a secretaría xeral do Cambio Climático no Ministerio de Agricultura e Pesca, Alimentación e Medio Ambiente en Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero. Desa época arrastra unha polémica: a sinatura da Declaración de Impacto Ambiental positiva do almacén submarino de gas Castor. Os tribunais non chegaron a imputala. Actualmente era directora do Instituto de Desenvolvemento Sustentable e Relacións Internacionais, (IDDRI). En 2017 foi nomeada coordinadora do Consello Asesor para a Transición Ecolóxica da Economía do PSOE. Luis Planas O ex-conselleiro andaluz e ex-embaixador en Marrocos e ante a UE será o novo ministro de Agricultura. Licenciado en Dereito e Ciencias Económicas, ten 65 anos e desempeñou en dúas etapas o cargo de conselleiro de Agricultura da Junta de Andalucía. Primeiro entre 1993 e 1994 con Manuel Chaves, e despois con José Antonio Griñán entre 2012 e 2013. Con Chaves tamén foi conselleiro de Presidencia desde 1994 a 1996. Postulouse como rival de Susana Díaz na loita polo liderado do PSOE andaluz, pero non logrou o mínimo de avais necesarios para forzar unha votación. Nado en Valencia, é inspector de Traballo e ata agora era secretario xeral do Comité Económico e Social Europeo. Tamén traballou na carreira diplomática, cando foi nomeado embaixador de España en Marrocos polo Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero. Tras saír de Rabat, foi o representante español ante a Unión Europea ata 2011. Eurodeputado durante varios anos, chegou a ser vicepresidente do grupo socialista do Parlamento Europeo. En 1996, foi nomeado director do gabinete do Vicepresidente da Comisión Europea.Foi deputado por Córdoba no Congreso entre 1982 e 1987. É membro fundador do Transatlantic Policy Network, unha entidade dedicada a impulsar a cooperación entre a UE e os Estados Unidos. Nadia Calviño A coruñesa Nadia Calviño, economista e avogada, será a nova ministra de Economía. Desde 2014 é directora xeral de Orzamento da Comisión Europea, un dos postos máis importantes que ocupa agora mesmo un español no executivo comunitario. O seu nomeamento foi recibido con satisfacción, entre outros, pola Comisión Europea e pola presidenta de Banco Santander, Ana Botín. Interpretouse como unha mensaxe de tranquilidade, rigor e estabilidade económica a Bruxelas. A galega Calviño ocupaba un dos postos máis importantes que agora mesmo tiña un español no executivo comunitario Calviño, que como os seus dous antecesores é funcionaria membro do Corpo Superior de Técnicos Comerciais e Economistas do Estado (os coñecidos como tecos), xa traballara no Ministerio de Economía de España. Entre 2004 e 2006 foi directora xeral de Defensa da Competencia, durante o goberno de José Luis Rodríguez Zapatero, nomeada por Pedro Solbes. Tamén exerceu como profesora na Universidade Complutense de Madrid. Josep Borrell O que fora titular de Obras Públicas con Felipe González e breve líder do PSOE no Congreso volveu á primeira liña política durante o enfrontamento de Sánchez con Susana Díaz para facerse co control do PSOE e converteuse nun dos principais valedores do novo presidente do Goberno. A crise independentista manteuno nun primeiro plano. O ex-ministro participou nas mobilizacións de Sociedade Civil Catalana cun discurso moi aplaudido nas filas do PSOE. Reyes Maroto Deputada do PSOE na Asemblea de Madrid, será a nova ministra de Industria, Comercio e Turismo. É a actual secretaria de Desenvolvemento Sustentable do PSOE madrileño e portavoz de Orzamentos, Economía, Emprego e Facenda na Cámara rexional. Licenciada en Economía pola Universidade de Valladolid, é Máster en Economía e Finanzas polo Centro de Estudos Monetarios e Financeiros (CEMFI). Foi portavoz do PSOE na Comisión de Orzamentos, Economía, Emprego e Facenda do Concello de Madrid, profesora asociada do Departamento de Economía da Universidade Carlos III de Madrid e responsable entre 2005 e 2010 da área de Economía Aplicada e Territorial de Analistas Financeiros Internacionais, a firma de análise que preside o economista Emilio Ontiveros. José Luis Ábalos O novo ministro de Fomento, mestre de formación e pai de cinco fillos, é un político profesional desde os anos noventa e foi concelleiro, deputado provincial e deputado no Congreso, así como vicesecretario xeral dos socialistas valencianos (2000-2004) e secretario xeral da provincia de Valencia (2012-2017). Nas primarias que, contra prognóstico e contra a vella garda do PSOE e o seu aparello, devolveron a Sánchez en 2017 á secretaría xeral tras derrotar a Susana Díaz, Ábalos foi case o único apoio orgánico de certa relevancia co que contou o dirixente, xa que a provincia de Valencia é a segunda, detrás de Sevilla, en número de militantes. Ese episodio colocouno como secretario de Organización e home de confianza do actual presidente do Goberno central. Carmen Montón A consellera valenciana que fixo efectiva a recuperación do hospital de Alzira para o sector público será a nova ministra de Economía. Ese hospital é o paradigma da privatización do PP: Eduardo Zaplana --hoxe encarcerado-- privatizou o centro que máis tarde tivo que ser rescatado. A 'consellera' valenciana fixo efectiva a recuperación do hospital de Alzira para o sector público Montón formou parte da Executiva de Sánchez durante o seu primeiro mandato á fronte do PSOE como responsable de Igualdade. Mantívose fiel a Sánchez cando 17 membros desa dirección dimitiron para forzar a súa saída do liderado. Nada en Burjassot (Valencia) en 1976 e licenciada en Medicina, ten unha traxectoria no PSOE que arrinca desde as Juventudes Socialistas e chega a un posto no goberno, tras un itinerario no que destaca o seu compromiso cos temas de igualdade. Feminista comprometida, foi deputada no Congreso, onde foi relatora da lei do aborto na época de José Luis Rodríguez Zapatero como presidente. así como da lei do matrimonio homosexual. Fernando Grande-Marlaska O maxistrado, vogal do Consello Xeral do Poder Xudicial desde 2013 a proposta do PP polo Senado e presidente da Sala do Penal da Audiencia Nacional, é o novo ministro de Interior de Sánchez. Nado en Bilbao, deuse a coñecer a nivel estatal logo de substituír a Baltasar Garzón na Audiencia Nacional. Destacou pola instrución de distintas causas contra a banda terrorista ETA e foi o xuíz do caso do accidente do Yak-42 en Turquía. Nado en 1962, ingresou na carreira xudicial en 1987. Considerado un dos xuíces estrela da xudicatura española, entre outras causas procesou a Arnaldo Otegi e instruíu o caso Faisán. Carmen Calvo Viceprsidenta única e ministra de Igualdade, Calvo foi ministra de Cultura no primeiro Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero (2004-2007) e actualmente era a secretaria Federal de Igualdade no PSOE, así como unha das persoas máis próximas a Pedro Sánchez. Nada en Cabra (Córdoba) en 1957, é doutora en Dereito Constitucional e unha destacada defensora do feminismo. A xurista levou ademais o peso dentro do PSOE das negociacións ao redor da aplicación do 155 en Catalunya. Meritxell Batet Batet foi unha das persoas de máxima confianza de Sánchez na súa primeira etapa á fronte do PSOE. Preséntase a si mesma como un exemplo da socialdemocracia española: pagou a carreira de dereito na Universitat Pompeu Fabra (UPF) cunha bolsa do Goberno de Felipe González e traballando de camareira polas noites. Despois de completar os seus estudos universitarios, colaborou co daquela líder do PSC Narcís Serra como independente. Non se afiliou ao PSC ata 2004, tras concorrer e gañar por primeira vez un escano no Congreso, onde transcorreu a maior parte da súa carreira política: revalidou o seu escano en 2008, 2011, 2015 e 2016. María Jesús Montero Médica de profesión e ata o momento conselleira de Facenda e Administración Pública con Susana Díaz na Junta de Andalucía. Ten 52 anos e dúas fillas. Militou na súa mocidade no Partido Comunista e entrou como independente no Goberno andaluz en 2002, como viceconselleira de Saúde de Francisco Vallejo, despois de ser directora médica do Hospital Virgen del Rocío de Sevilla. É, con moito, a persoa máis experimentada e veterana do Executivo, 16 anos no Consello de Goberno: foi conselleira de Saúde e de Benestar Social no gabinete de Manuel Chaves, cambiou á carteira de Facenda e Administración Pública da man do ex-presidente andaluz José Antonio Griñán, e mantivo o cargo baixo o mandato de Díaz. Margarita Robles Robles será ministra de Defensa, onde terá o control do CNI. A ex-xuíza foi a persoa en quen Sánchez confiou para defender a portavocía do PSOE no Congreso tras a vitoria nas primarias. Xa foi secretaria de Estado de Interior e Xustiza durante os gobernos de Felipe González. Desde 2004 ata o seu regreso á política en 2016, foi maxistrada no Tribunal Supremo. Robles terá o control do CNI, que volve a Defensa, de onde o sacara Soraya Sáenz de Santamaría Terá o control do CNI, que volve ao lugar de onde o sacou Soraya Sáenz de Santamaría nun xesto que asentou a súa imaxe de poder á fronte da vicepresidencia. Màxim Huerta O xornalista Màxim Huerta será o novo ministro de Cultura e Deporte. O seu nome fíxose esperar. Foi o último en coñecerse da lista de 17 ministerios que comporán o novo Executivo Socialista, o que desatou todo tipo de quinielas durante a xornada sobre quen collería finalmente esta carteira. Màxim Huerta (Valencia, 1971) é ademais escritor e foi presentador de televisión. Comezou a súa carreira profesional na televisión valenciana, a antiga Canal 9, onde foi presentador do informativo Metropolità e o Informatiu de Última hora. En 2000 deu o salto a Telecinco para presentar os informativos. En 2005 aterrou como copresentador do programa de Ana Rosa.


Summary: As vellas artes de Marte sobreviviron o paso á modernidade en escuros códices, en manuscritos medio esquecidos. Grupos de persoas dedícanse a reconstruílas como exercicio de historia e práctica física. Entre eles atópase Arte do Combate que, promovido por Diniz Cabreira en Compostela, bucea no Kunst des Fechtens, con orixe na Centroeuropa do Sacro Imperio Romano e base no texto do século XIV Há uma única arte da espada. Eis un extracto da reportaxe publicada no número 327 de Sermos Galiza.

Alenta, contraditoria e nada pacífica construción dos Estados tal e como se entenden hoxe en día, a instalación da modernidade ao cabo, tivo enormes consecuencias nas vidas das clases subalternas. Non foi a menor o paso do monopolio da violencia ao Estado, característica fundamental desa nova forma de organización social. Porque antes dese intre histórico, "era útil saber defenderse fisicamente", explica Diniz Cabreira (Vigo, 1982). Faino para contextualizar as artes marciais históricas europeas, materia en que é experto e á que dedica saber teórico e práctico. Porque Cabreira é fundador, investigador e instrutor do proxecto Arte do Combate, radicado en Compostela e un dos arredor de dez colectivos galegos centrados na recuperación destas formas culturais. Arte do Combate traballa para reconstruír a tradición do Kunst des Fechtens, orixinaria de Centroeuropa en tempos do Sacro Imperio Romano, dacabalo entre os séculos XIV e XV. "É dicir, na época de apoxeo e inicio da decadencia da cabeleiría", relata a Sermos Galiza, "a finais da Idade Media". De feito, o Kunst des Fechtens é "unha arte marcial da cabaleiría". Aínda que na súa versión practicada na Galiza contemporánea prescinda de cabalos. "Empregamos a panoplia tardomedieval, composta de espada de dúas mans, espada dunha man, lanza curta e lanza longa. Ademais, inclúe o corpo a corpo", di. Malia a orixe etimolóxica das artes marciais estar relacionada directamente coa guerra -as artes de Marte, o deus romano da guerra-, a do Combate non está pensada para o campo de batalla, senón para duelos xurídicos, figura legal existente na altura, ou para a autodefensa manual. No texto de finais do XIV que serve de manual e que o propio Cabreira traduciu como Há uma única arte da espada advírtenno: "O autor pregúntase como loitar contra varias persoas á vez e axiña responde: Non o fagas". A existencia de documentación con "descricións técnicas precisas" é un dos requirimentos que, segundo o fundador de Arte do Combate, cómpren para considerar histórica unha arte marcial, "a esencia dos sistemas de loita". "Por exemplo, a narración dun combate en Homero non significa que aí haxa unha arte marcial. O texto de Johanenes Liechtenauer [do que deriva Há uma única arte da espada] si ofrece detalles. Aínda que sexa unha arte que se deixou de practicar, é posíbel retomala", apunta. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 327 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Seguen a chegar adhesións á marcha unitaria polo 25X, que suma apoios de partidos, sindicatos, colectivos e movementos sociais.

A CIG fai un chamamento activo á súa militancia a "participar activamente" na mobilización unitaria do Día da Patria Galega. "É un bo momento para que a clase obreira do noso país poida deixar claro o seu máis enérxico rexeitamento ás políticas económicas e sociais da dereita española e da súa sucursal na Xunta de Galiza, o PP", sinala a central nun comunicado. O sindicato considera que o actual marco xurídico é insuficiente "tanto para garantir os dereitos nacionais de Galiza como para defender os nosos dereitos como clase traballadora", polo que é necesario mobilizarse. De por parte, a CUT manifesta nun comunicado co gallo do Día da patria que "a liberación social é inherente á liberación nacional. Non vai haber dereito a decidir se non derrubamos a orde sistémica reconfigurada tralo Franquismo dende o réxime de 1978". Tamén manifestou nas últimas horas a súa adhesión a esta marcha o PCPG, a asociación de emigrantes retornados 'Maruxía' e a Asemblea Republicana de Vigo.


Summary: Lois Pereiro naceu, baixo o pseudónimo oficial de Luis Ángel Sánchez Pereiro, o 16 de febreiro de 1958, domingo de Entroido aquel ano, no primeiro piso da casa de dous andares que o avó Manuel construíra a comezos dos anos 50 en Monforte, no solar da estrada a Ourense onde estivera o Stadium do Lemos F.C. Eu levaba xa 17 meses vivindo alí cos nosos pais, Inés e Manuel. Ela, mestra que desde os 18 anos ía dunha a outra escola rural pola provincia, ata que o deixou para criarnos. El, un avogado que non quixo selo e tiña unha pequena industria de cristalería.

Os invernos, os outonos e as primaveras transcorrían en Monforte, a maior parte do día nos Escolapios de Monforte e o que quedaba del xogando cos amigos, no faiado da casa, na horta, na propia rúa, nos solares (o máis apetecible era un, propiedade do avó de Antón Patiño, no que se amoreaban milleiros de pneumáticos, e que hoxe sería declarado de alto risco e precintado por todo tipo de autoridades) e nas obras que se ían erguendo neles. Pero os veraos pasaban nas aldeas do Incio, primeiro na paterna, Reádigos e logo na materna, Santa Cristiña, cando aínda estaban cheas de xente e de nenos. Monforte, aquela cidade agredida pola reconversión ferroviaria, non era aquel burato negro da cultura que era España a mediados dos anos 50, pero case. Máis que sempre, daquela as inquedanzas había que buscalas. Afortunadamente, estaban os libros, os das librerías monfortinas (Xistral, a que rexentaban Manuel María e Saleta; Balado ou Mapa) e os que caían nas de Lugo (había un pacto familiar: cada visita médica, un libro). Afortunadamente, estaba a música, que chegaba por camiños case clandestinos. E o cine, aínda que había máis referencias lidas que películas que ver, quitados os clásicos que poñían na televisión. Aos 17 anos, quen fora un neno máis ben tí- mido e calado, era un rapaz que recitaba aos simbolistas en francés nas discotecas, compartía a Velvet, Bowie ou King Crimson con aquel novo invento que servía para piratear e partillar música, o cassette, e participaba nos debates dos lectores nas revistas de cine. Posiblemente a eterna néboa que cubre no inverno o Val de Lemos, a ferruxe colonizando os raís e a herba invadindo as travesas de madeira norueguesa foi o que uniu a Lois desde o comezo e para sempre ao que chamaba "a xeada estética centroeuropea" e aos movementos contraculturais. Xosé Manuel. "Aparte de ser o centro do mundo, Monforte non existe, é unha invención dos monfortinos emigrados", declaraches nun perfil que che fixera Manuel Rivas na última páxina do diario El País, a mediados dos anos 80. Como che influíu Monforte? Como escolliches escribir en galego nun ambiente maioritaria, ou hexemonicamente castelanfalante? Lois. Supoño que esa sempre é unha opción, pero a miña lingua xa estaba moi presente na miña vida desde a infancia: o seu son e a súa cadencia eran algo familiar e coñecido. Ao cabo, un non leva nada máis fondo e permanente que as súas vivencias e recordos practicamente abandonados: a néboa de cinco días, a friaxe da nosa infancia, o aprendido durante a formación da alma. E, máis tarde, un vaise alimentando ademais do lido, as súas viaxes e experiencias persoais, que poden enriquecernos ou perdernos nun real extravío sen raíces, pero que soen filtrar as augas estancadas dunha pobre indiferenza ao que nos é máis próximo. A miña lingua xa estaba moi presente na miña vida desde a infancia No que respecta ao idioma, eu xa fun moi claro na miña Modesta proposición1 : "E esta terra, esta visión do mundo, do tempo, este «tempo» musical atmosférico, ruíns e submisos, pero sabios escépticos e resistentes, dun pobo ó que considerei sempre a primeira e esencial referencia xeográfica e mental [...] Agora aínda teño liberdade de opción para exiliar o meu espírito no Ártico, en Asia ou no Nepal, e teño permiso para que nada humano me sexa alleo. Por iso podo decidir militar na miña propia lingua, «porque quero, me peta e me dá a gaña...» XM. "Lois era sempre o que ía diante. Daba a sensación de que manexaba unha radiofonía secreta e que as cousas que pagaban a pena no mundo elixírano a el como depositario, da mesma forma que os tesouros antigos estaban protexidos por un «encanto». Non había que preocuparse polas modas. O que había que facer era seguir os pasos a Lois. Escoitar a súa música. Ler os seus libros. Ver as súas películas. Telo a carón para espantar o frío. Non había nel nada de gurú. Era so un rapaz enxoito e espelido que andaba a zancadas polo lado curioso da vida, con aquel abrigo que parecía herdado de Samuel Beckett". Escribiuno Manuel Rivas na fermosa elexía que che escribiu en Babelia o 29 de maio de 1996... L. Moi fermosa, paga a pena morrer para merecer un texto así. XM. (Non andes con coñas que logo a mai le estas cousas e non lle fan graza ningunha). O que quería dicir é que se sempre é difícil escoller referentes culturais: agora hai que remexer entre tanto lixo, pero mediados e finais dos 70, nin siquera había moito lixo no que remexer para atopar cousas. L. A nosa xeración, a cabalo de cambios simultáneos, e mesmo precipitados, viviu coas portas abertas a todos os mundos que se abrían ante nós nunha perspectiva máis ampla, pero incerta e aínda moi cativa e limitada. Todo o que viamos fronte nosa, aí, a carón, era unha realidade mediocre e censurada, e buscabamos impetuosamente todo o que de novo se abría ante os ollos: o mundo fervía en calquera parte, en inglés, en alemán... Por iso, cando cheguei a estudar a Madrid, a outra metade do día que non a pasaba lendo os libros que atopaba nas librerías ou no Rastro, pasábaa na Filmoteca. Era máis barata que calquera outra cousa. O abono custaba cincuenta pesetas, dez por cada sesión, o mesmo ca unha cerveza Voll-Damn. Vin alí a filmografía completa de Yasuhiro Ozu ou Rainer Maria Fassbinder, fun a encontros en directo con directores como Hans-Jürgen Syberberg, Adolfo Arrieta e Werner Schroeter. Estaban as actividades do Colexio Maior San Juan Evangelista, das embaixadas, e logo os concertos, de Frank Zappa & The Mothers of Invention, en marzo de 1979, The Clash, John Cage, aquel que deu Lou Red en Carabanchel que acabou como as verbenas de antes, desfeito polas forzas e corpos de seguridade... Nunca deixei de pensar, citando a Marguerite Duras que "o que se escribe é algo que se arrebata á morte" X.M Ti eras o prototipo ou mesmo o pioneiro de poeta urbanita. L. Pioneiro, non. Levo a etiqueta, si. Na biografía que me fixo Iago Martínez di que era "capaz de facer quilómetros e quilómetros a pé sempre que houbese estímulos externos, rebumbio, xentes e cousas para as que ollar. Un urbanita, daba igual que estivese en Madrid ou nunha corredoira no Courel". E certo que non teño ese "gancho" para o campo que tedes ti e Rivas, he, he, pero non teño esa impaciencia do urbanita, ou mesmo esa fascinación pitoña polo rural que teñen os de cidade. Ademais, ti definíchesme como un dandy rural e non ías desencamiñado. XM. Cando che dedicaron o Día das Letras Galegas, houbo certa polémica sobre se iso era meter a túa obra no establishment, na cultura oficial, de anular o seu sentido crítico e radical. L. O único galardón que me deron en vida foi o Premio Nacional de Poesía de O Facho, en 1982, por "Atrocity Exhibition", e sempre me sentín moi orgulloso del. Tamén me alegrou moito quedar finalista nos Premios da Crítica de Galicia en 1994 por Poesía última¸ que logo non ganei, o que non me alegrou. Ou sexa que eu de premios e honras non sei moito, pero todo aquel que escribe é para que o recoñezan, ou como dicía o poema de Carver que citaba ao comezo de Poesía última: " E conseguiches o que/ querías desta vida?/ Conseguino, si./ E que querías?/ Considerarme amado, sentirme/ amado na terra." Eu tamén podería dicir o mesmo... XM. Escribes un epitafio («cuspide enriba cando pasedes / por diante do lugar onde repouse / enviándome unha húmida mensaxe de vida e furia necesaria») que é un desafío á morte. Noutro intre dislle á morte: ¡Fuck off (fódete!) Durante anos os teus poemas foron lidos como durísimos relatos de agonía, como chanzos abaixo. Agora cobran outro sentido. Rexorden como oracións, como esconxuros. L. Nunca deixei de pensar, citando a Marguerite Duras que «o que se escribe é algo que se arrebata á morte. E a morte resulta mutilada por cada poema escrito, lido, cada libro acabado». Iso é. A poesía é algo que se lle arrinca á morte. É, polo tanto, unha celebración da vida, coas súas luces e as súas sombras, pero da vida. As respostas están extraídas na súa práctica totalidade das obras de Lois Pereiro Unha modesta proposición e Poesía última, así como da entrevista con Manuel Rivas publicada na mesma edición de Unha modesta proposición por Edicións Xerais de Galicia e tamén de Lois Pereiro, vida e obra, de Iago Martínez Durán (Xerais, 2011) 1 Modesta proposición para facer renunciar a facer xirar a roda hidráulica dunha cíclica historia universal da infamia. (Revista Luzes de Galiza, 1998, reeditado por Edicións Xerais de Galicia, 2011). Probablemente o título máis longo da historia da literatura galega, se o consideramos como un libro independente, e que contén os de obras de dous dos seus referentes, Jonathan Swift e Jorge Luis Borges). Esta peza apareceu no Sermos Galiza nº 170, publicado a 15 de novembro de 2015.


Summary: O beneficio neto foi de 5,4 millóns de euros. Os activos da entidade superan os mil millóns.

A Asemblea anual de Caixa Rural Galega aprobou as contas de 2018 da entidade, que fechou ese ano cun beneficio récord de 5,4 millóns de euros. As contas recollen activos que superan os mil millóns de euros. A entidade fechou o exercicio cunha ratio de morosidade do 6,24 % que continúa a súa tendencia á baixa. A ratio de solvencia sitúase en 13,27%, o que lle permite cumprir con folgura os requirimentos normativos. Os depósitos de clientes aumentan en 9,45% e o investimento crediticio en 11% O presidente da entidade, Manuel Varela, cualificou o exercicio 2018 como o mellor da historia de Caixa, malia ás dificultades do momento, como as incertezas económicas, a inseguridade xurídica ou a persistencia de tipos de xuro extremadamente baixos que dificultan a actividade de intermediación financeira.


Summary: O director xeral do IGVS, Heriberto García, informou esta quinta feira ao Parlamento que en xaneiro haberá concursos de solos públicos na Coruña, Ferrol, Lugo e Pontevedra para construír vivendas protexidas destinadas especialmente ao alugueiro. A oposición critica que a Xunta non fai política de vivenda "porque non quere" e lembra que os gastos en vivenda son unha "carga pesada" para máis da metade dos fogares galegos.

A Xunta cualificou nos últimos catro anos 414 vivendas de protección oficial, 25% delas neste 2019, e sacará a concurso público a comezos do ano próximo vinte e catro parcelas de solo na Coruña, Ferrol, Lugo e Pontevedra para construír 1.439 vivendas protexidas destinadas principalmente ao alugueiro, segundo informou esta quinta feira en comisión parlamentaria Heriberto García, o director xeral do Instituto Galego da Vivenda e o Solo (IGVS). "Eses datos serían alentadores se non fose porque 60% dos fogares galegos din que o gasto en vivenda supón unha carga pesada, e porque temos 14.211 persoas inscritas no Rexistro Único de Demandantes de Vivenda, o que demostra que a Xunta non lle está a dar estabilidade ás familias que máis o precisan", respondeu a parlamentaria socialista María Luisa Pierres. "Así que son datos paupérrimos, señor García, porque todas esas vivendas a construír das que fala non estarán listas antes de 4 anos, e iso sendo moi optimistas", insistiu a deputada. Pierres ofreceu os seus propios datos. E asegurou que o alugueiro converteuse "na única opción para moitas familias" e sinalou que no rexistro público de fianzas, as inscricións aumentaron un 70% en catro anos. O director xeral do IGVS respondeu que o problema está nos prezos. Que a vivenda de protección é máis cara (na media do país) que a de protexida. Que non hai vivenda protexida porque esta só é competitiva en cidades como Madrid ou Barcelona, onde os prezos da libre están moi por riba. E que por iso, porque non se demanda, non se constrúen. E que as solucións teñen que vir por outro lado: as axudas ao alugueiro. O caso de Vigo Antón Sánchez, deputado de En Común, protestou na súa quenda. "Non fan política de vivenda porque non queren... non é que non saiban. E non constrúen porque non queren... porque en Vigo se van recualificar solo para beneficio do presidente do Celta", dixo. O deputado reclamou explicacións polo caso dunha familia que foi desafiuzada en Vigo e á que a Xunta vai conceder un piso na Cañiza, a 58 quilómetros, "porque en Vigo non temos vivenda protexida porque Abel Caballero non colabora", resumiu o director xeral.