Summary: Dous anos de cadencia alivian, pero non solucionan nada. Limítanse a pasar o desafiuzamento de mortal a crónico. A clase política e o sector financeiro pactarán para que isto sexa así. Quizais para desmobilizar. Quizais para parar a fractura social que máis directamente lles afecta. Quizais para mellorar unha imaxe social que, de seguir caendo en picado como cae, os podería expulsar da lexitimidade social por moito tempo.

Do "arrimar o ombreiro" ou o "xunto sairemos desta" fomos pasando pouco a pouco a "isto non é unha crise, é unha estafa" ou "esta crise pagámola nós". Unha linguaxe social que reflicte a cada vez máis clara percepción de que, tras esa pretendida unidade, existe en realidade a clásica división dos que, por unha banda, se enriquecen igual ou máis ca antes e dos que, pola outra, sofren como nunca as consecuencias de tanta avaricia. Unha fractura social que ten no lado negativo, no dos avarentos, a dous grupos claramente identificados: a clase política e o sector financeiro. O empresariado percíbese como unha vítima e isto, sen dúbida, provén da particularidade española de ser o país da UE con maior número de PEMES por habitante. A iniciativa arredor dos desafiuzamentos procede, precisamente, dos dous grupos identificados do lado dos avarentos A iniciativa arredor dos desafiuzamentos procede, precisamente, dos dous grupos identificados do lado dos avarentos. Aínda que na linguaxe se comunique agora sobre a necesidade de evitar as inxustizas que todos os días se cometen, nada se dixo nin se fixo antes de que se manifestara esta fractura social. Agora que as cinchas apertan, e quizais a algúns lles comece a doer, é cando se reacciona. Tarde, mal e arrastro. Aínda que a xustiza ten sentenciado a favor dos clientes vítimas de engano nada se ten proposto para que os responsables de todo isto paguen, e as vítimas deixen de pagar Con todo, a reacción estratéxica a evitar a consolidación desta fractura social garda unha porta traseira. Aínda que se recoñece a venda de hipotecas en condicións de abuso. Aínda que se recoñece a actuación abusiva da banca respecto aos seus clientes na venda de produtos financeiros. Aínda que a xustiza ten sentenciado a favor dos clientes vítimas de engano nada se ten proposto para que os responsables de todo isto paguen, e as vítimas deixen de pagar. Cando o lóxico é anular o acto de abuso e suspender as débedas, e que os responsables das fraudes asuman a responsabilidade derivada e paguen como corresponde, nada se propón neste sentido. Por que? Dous anos de cadencia alivian, pero non solucionan nada. Limítanse a pasar o desafiuzamento de mortal a crónico Dous anos de cadencia alivian, pero non solucionan nada. Limítanse a pasar o desafiuzamento de mortal a crónico. A espada de Damocles pende sobre quen non o merece. Todos os casos de abuso xustificado e demostrable seguirán tendo unha débeda inxusta, e quen os meteron nesta situación seguirán durmindo tranquilos sen pagar polos seus actos. A clase política e o sector financeiro pactarán para que isto sexa así. Quizais para desmobilizar. Quizais para parar a fractura social que máis directamente lles afecta. Quizais para mellorar unha imaxe social que, de seguir caendo en picado como cae, os podería expulsar da lexitimidade social por moito tempo. A clase política e o sector financeiro pactarán para que isto sexa así. Quizais para desmobilizar. Quizais para parar a fractura social que máis directamente lles afecta Dentro de dous anos esta bomba de reloxería volverá a estoupar. Se as previsións económicas se cumpren, en 2015 España estará nunha situación moi parecida á actual: terá unha cifra de desemprego similar –as previsións estiman o comezo da creación de emprego neto para 2014 polo que a reversión da situación nos devolvería dentro de tres anos á situación que agora temos; os recortes de déficit e a devolución dos préstamos ou axudas que se pediron e se poden seguir pedindo, posiblemente, empeorarán a calidade de vida de moitos cidadáns, cebándose en quen en peor situación está. Como se espera que xestionen as familias durante estes dous anos a súa situación, se as propias previsións do goberno din que estaremos daquela igual ou peor ca agora? A bomba de reloxería estoupará e volveremos ao punto de partida España afronta os problemas como Grecia: no canto de amañalos no momento os converte en bombas de reloxería aprazando a súa solución, ou as consecuencias do problema (agravadas no tempo, claro), cara ao futuro. A burbulla inmobiliaria xurdiu precisamente así. Moitos outros problemas esperan solución do mesmo xeito. Un país que non sabe amañar os seus problemas é un país morto e sen futuro. A bomba de reloxería estoupará e volveremos ao punto de partida. O problema seguirá aí e, posiblemente, volveremos a reprogramar a bomba esperando que o problema se amañe, ou se esqueza ou dilúa a súa importancia para que deixe de afectar tanto como afecta á clase política e ao sector financeiro. Se os que toman estas medidas son os que pretenden sacarnos da crise, apañados estamos.


Summary: Os da Ría pechan a xira do "Disco díscolo" cun concerto no Teatro Principal de Pontevedra este sábado día 26. Con "voces aveludadas nun punto delicioso", non se resistiron a candidatarse á alcaldía, unha vez non prosperaron as súas propostas para presidentes de Agadic, da Real Academia Galega ou da Consellaría de Educación.

Á concelleira de Cultura de Pontevedra, Anxos Riveiro, custoulle conter o riso cando Os da Ria propuxéronlle na rolda de prensa de presentación do concerto que pechará a xira do "Disco Díscolo" que transmitira a súa candidatura ao goberno de Pontevedra. O dúo cómico-musical chegan a Pontevedra xa con moitas negativas, unha vez non prosperaron os seus ofrecementos para seren presidentes de Agadic, da Real Academia Galega ou da Consellaría de Educación. "Estivemos falando a primeira hora da mañá con Sesús e igual que nos ofrecimos para ser os presidentes de Agadic e non quixeron e tamén nos candidatamos a presidentes da Real Academia Galega e tampouco quixeron e decote propuxémonos ser Conselleiros de Educación", sinalaron Os da Ría nun día de multitudinarias manifestacións ás que non puideron asistir por ter a presentación do concerto, o que levou a que solicitaran ao Xesús Vázquez que "cancelara esta trangallada, na amizade que nos xungue", sinalaron, referíndose á Lei Wert. "Asumimos a responsabilidade, dimite", recomendáronlle a Vázquez. Recoñécense artífices de levar a "canción livián galegueira aos puntos máis relevantes da súa historia" e din que se atopan nun "punto de perfección vocal con voces aveludadas" coas que chegan Arturito Puy e Fabián Santomé ao concerto de Pontevedra, co acompañamento de "Homes sen medo". Un ano despois de que o "Disco díscolo" botara a andar, pechan a xira en Pontevedra anunciando o agasallo ao "pobo pontevedrés cos seus xites máis senlleiros: Infanta Helena; Fernando Ónega; Manuel María, é tío ou é tía?". Definen o seu "Disco Díscolo" como "un traballo de culto do que aínda se fala no mundiño musical con ese ton estraño que non sabe el mesmo se é admiración ou perplexidade". Manifestan tamén Os da Ría o seu contento por "culminar" a xira na cidade do Lérez, "unha cidade pola que profesan unha paixón incontible desde que souberon que Pontevedra é boa vila e dálle de comer a quen pasa". A Pontevedra volverán dentro de aproximadamente un mes, para anunciar novidades no Culturgal.


Summary: "Os ollos que falan" é o título do disco que o sexteto Tempo Catro presenta este día 20 de setembro ás 20.30 no Teatro Jofre de Ferrol nun concerto organizado pola Asociación Cultural Medulio. O novo traballo de Tempo Catro, proposta da Asociación Socio-Pedagóxica Galega, musica once cantares de Rosalía de Castro.

O concerto, baseado en once cantares de Rosalía de Castro é o resultado dunha proposta da Asociación Socio-Pedagóxica Galega a través da Sociedade Cultural Medulio de Ferrol. Suso Iglesias e Andrés Pazos, profesores do Conservatorio de Ferrol, forman parte de Tempo Catro canda Antonio Romero (contrabaixo) e Javi Cedrón (violín). Begoña Lorenzo pon a voz a este proxecto que busca difundir os cantares de Rosalía neste ano no que se fai o 150 aniversario da súa publicación. Andrés Pazos e Suso Iglesias son autores dunha música no que se senten ritmos de valse, fado, salsa, mazurca, xota ou pasodobre.


Summary: CIG realizou esta terza unha xornada de asembleas e concentracións en todas as comarcas para esixir a derrogación das reformas laborais, das pensións e da negociación colectiva.

A mobilización como a ferramenta para facer fronte á situación de "emerxencia nacional e social" que vive Galiza e que permita "recuperar os dereitos perdidos nos últimos anos baixo o pretexto da crise". A CIG realizou unha xornada de asembleas e protestos para esixir a derrogación das reformas laborais, das pensións e da negociación colectiva. O secretario xeral da CIG, Paulo Carril, emprazou a manter a dinámica de mobilizacións nas rúas e nos centros de traballo "para reivindicar a necesidade de recuperar os nosos dereitos e que as galegas e os galegos teñamos emprego, salarios e pensións dignas". Calendario de actuacións Acusou o goberno español e o goberno galego de ter nula vontade para reverter as "duras políticas neoliberais que nos teñen conducido a esta situación". "Os meses pasan, a propaganda duns gobernos e outros vai en aumento pero na realidade hai un drama social que, como CIG, queremos denunciar e ofrecer unha alternativa". A este respecto, instou o goberno de Pedro Sánchez e ás forzas políticas que o sustentan, a pór en marcha de maneira urxente un calendario de actuacións para a derrogación das reformas laborais, das pensións e da negociación colectiva "que tanto dano causan". "Estamos fartos e fartas de propaganda, de xustificacións de intereses doutro tipo e de escusas. É hora de actuar", aseverou.


Summary: A experiencia, cando menos a máis recente, indica que os procesos de transformación do espazo urbano traen aparelladas fortes resistencias. Na Galiza hai varios exemplos, aínda que se cadra ningún tan ambicioso e tan significativo como o de Pontevedra. Hoxe, 18 anos despois, practicamente ninguén dubida do éxito que supuxo a todos os niveis. Escribimos sobre o reto de facer das vilas o lugar das e dos peóns no Sermos Galiza 264.

En plena Semana Europea da Mobilidade, que culmina a sexta feira 22 co Día sen Coches, son moitas as localidades galegas que se atopan inmersas no debate, máis ou menos avanzado, segundo os casos, sobre a humanización dos cascos urbanos. Non hai directriz ou recomendación dos organismos internacionais que poña en dúbida as virtudes destes procesos e só as reticencias iniciais do colectivo de comerciantes e de parte das persoas residentes dubidan da súa conveniencia ou do xeito de implementalos. O urbanismo e a mobilidade sostíbel apóianse hoxe nuns fundamentos técnicos e científicos –a redución das emisións, por exemplo– resultantes dun amplo proceso de participación nos seus diversos campos –o medio ambiente, o xénero, a inclusión social e tamén a arquitectura–, así como nun completo catálogo de solucións para cada casuística. Mais hai quen se resiste. A enxeñeira e experta en Sostibilidade Urbana María Ramos achaca esta actitude belixerante por parte dalgúns colectivos a algo innato: "En xeral todos os seres vivos tendemos a ser conservadores co noso hábitat e os cambios, a priori, aínda que sexan para ben, producen inquietude. Temos as nosas rutinas moi estabelecidas e calquera mudanza suscita debates apaixonados como se nos fose a vida niso. É o normal". [Podes ler a reportaxe íntegra no Sermos Galiza 264, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: Tres horas durou a reunión constitutiva da mesa bilateral de diálogo entre os Executivos catalán e español. Realizouse onte no Palacio da Moncloa e estivo marcada por un "diálogo franco" e "honesto", segundo aseguraron ambas as partes, as cales se comprometeron a reunir a mesa todos os meses co obxectivo de procurar unha saída dentro da "seguridade xurídica" ao conflito político en Catalunya.

A sede da Moncloa, en Madrid, acolleu onte a primeira sesión da mesa de diálogo bilateral entre o Executivo catalán e o español para a resolución do conflito político en Catalunya. As delegacións de ambos os Gobernos acordaron volver reunir a mesa de diálogo unha vez ao mes para procurar posíebeis consensos que se han de formular "no marco da seguridade xurídica", segundo recolle un comunicado conxunto acordado polas dúas partes. Ese texto non fai mención á Constitución española. Acordouse tamén que as reunións da mesa se alternen entre Madrid e Barcelona. A próxima será na capital catalá, segundo manifestou o president da Generalitat, Quim Torra, en rolda de prensa após o primeiro encontro de onte. A delegación catalá e a española salientaron o clima "afectuoso" Tanto a delegación catalá como a española resaltaron que o debate foi "honesto" e que transcorreu nun clima afectuoso, a pesar das discrepancias. Torra defendeu na mesa que a solución do conflito político pasa polo recoñecemento do dereito de autodeterminación dos pobos e pola amnistía, e lamentou que o Goberno español non se pronunciase sobre estas reclamacións. "Non nos levantaremos da mesa", afirmou ademais o president na rolda de prensa. Torra quixo iniciar a súa intervención na xuntanza lembrando que deberían ser Carles Puigdemont, Oriol Junqueras e o resto de presas e exiliadas quen alí deberan estar sentadas. Un novo encontro Sánchez-Torra A reunión de onte chegou após o pasado 6 de febreiro terse celebrado a primeira entrevista entre o presidente do Govern catalan, Quim Torra, e o do Executivo español, Pedro Sánchez. Esa reunión, realizada na sede da Generalitat, en Barcelona, fora o preludio da mesa de diálogo de onte, e nela Sánchez entregou a Torra o mesmo documento que onte o mandatario español volveu tomar como punto de partida para as negociacións. Tal escrito recolle en 44 puntos o camiño que o Executivo central ofrece para resolver o conflito político. Porén, xa naquela reunión do 6 de febreiro o president catalán non valorou idónea a oferta de Sánchez, ao entender que os 44 puntos se limitaban a formular cuestións unicamente relacionadas con transferencias. Torra lamentou que a ese documento que Sánchez voltou a presentar onte non aborde a cuestión central do conflito: o bloqueo que España exerce sob o dereito á autodeterminación e a represión contra líderes políticos e sociais do independentismo. As delegacións A mesa de diálogo naceu do acordo asinado entre a dirección de Esquerra Republicana de Catalunya e o Partido Socialista no marco da investidura de Pedro Sánchez. Foi pois, un dos compromisos que a formación soberanista puxo ao PSOE para desbloquear a gobernabilidade do Estado e permitir a formación dun Executivo de carácter progresista que dependese dos escanos independentistas. Porén, a polémica desatouse nos últimos días ao coñecerse a inclusión na delegación catalá da mesa de diálogo de representantes e asesoras do Govern que non forman parte do actual Executivo catalán. Eis o motivo do roce, xa que no acordo se entendía que cada parte estaría composta por membros de ambos os Executivos, cuestión que, de feito, Torra reprochara xa en xaneiro a ERC, pois o mandatario avogaba por ampliar a composición da delegación de Catalunya ás entidades políticas e sociais soberanistas. Finalmente, pola Generalitat, e do mundo de Junts per Catalunya, acudiron onte o president Quim Torra, o conseller de Políticas Dixitais e de Administracións Públicas, Jordi Puigneró; a deputada e unha das máximas referentes de Junts per Catalunya, Elsa Artadi; e o ex xefe de gabinete de Torra e do ex president Carles Puigdemont, Josep Rius. Pola banda de ERC, a outra pata xunto a Junts do Govern, acudiron o vicepresident da Generalitat, Pere Aragonés, a deputada e portavoz republicana Marta Vilalta, o conseller de Acció Exterior, Alfred Bosch, e o deputado Josep Maria Jové, investigado pola xustiza polo seu papel no desenvolvemento do referendo de autodeterminación de 1 de outubro de 2017. Torra e Aragonés non forman parte da delegación permanente e só acudirán á mesa cando se trate de ratificar cuestións de calado. A delegación do Executivo español estivo composta polo presidente Pedro Sánchez e a vicepresidenta Carmen Calvo, ademais de pola portavoz do Goberno, María Jesús Montero; o ministro de Transportes, José Luis Ábalos; o de Sanidade e secretario de organización do PSC, Salvador Illa; a ministra de Política Territorial, Carolina Darias, e o de Universidades, o catalán Manuel Castells. Desta maneira, por Unidas Podemos tan só acudiu o profesor Castells, xa que o líder da formación morada e vicepresidente do Goberno, Pablo Iglesias, non puido participar ao atoparse doente dunha forte amigdalite. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube


Summary: Manuel Pampín leva tres días protestando ante unha sucursal do Banco Santander, co que contratou un seguro de desemprego que paga desde hai oito anos. Agora que está no paro, a entidade desenténdese e di non ter constancia dese contrato.

Manuel Pampín leva tres días protestando diante dunha sucursal do Banco Santander en Arteixo. Pasa alí toda a mañá, desde que abre ata que pecha a oficina, cun cartel pendurado: "Llevo ocho años pagando un seguro de vida con seguro de paro del Banco Santander. Ahora me encuentro en paro y ellos se desentienden de su contrato". Logo de vinte meses de negociacións, xuntanzas e reclamacións varias, este veciño da localidade coruñesa non atopou outra solución máis que a reivindicativa. "Nin estou afogado nin a cantidade que se me adebeda é alta, pero son os meus cartos", reivindica Pampín, ao que o banco lle incluíu un seguro de protección nun préstamo concedido hai ben tempo. Leva oito anos pagando día a día os recibos. Entre 90 e 125 euros ao mes por un seguro do que abonou todas as cotas, a última o pasado 23 de outubro, tal e como amosa con toda a documentación. Nos papeis lese claramente que o contrato incluía un seguro de desemprego polo que se lle pagaría unha cantidade "durante un ano enteiro ou tres alternos" no momento no que quedase sen traballo. Manuel Pampín leva oito anos pagando un seguro de desemprego que o Santander lle nega agora que quedou en paro O seu avogado acláralle que, "como moito", o banco debería abonarlle uns 4.000 euros, pero Manuel non recibiu aínda un peso a pesar de que a letra pequena de toda a documentación que achega é ben clara. Leva meses reclamando unha solución ao banco, que asegura que "en Madrid" esa cláusula ben clariña no contrato asinado na sucursal de Arteixo "non aparece". Na oficina desenténdese do caso e derívano ás oficinas centrais dunha entidade que lle solicitou unha copia do contrato, que achegou mediante fax, e que agora di non ter recibido nada. No comprobante de envío lese claramente o OK de recibido. O afectado pagou o seguro durante oito anos mes a mes e ata o pasado outubro "Paguei mes a mes desde o ano 2004 e agora néganse a darme o que me corresponde e quítanme os meus dereitos malia que nin nunca me reduciron o importe nin nunca lles deixei de pagar", aclara nun descanso da súa protesta no centro de Arteixo. Hai quen lle ofrece esmola, e aí é cando el aclara que non pide caridade nin o que non lle corresponde. "Hai quen non le o cartel e pensa que estou aquí pedindo unha axuda cando non é así", recoñece logo de que unha señora lle ofrecese unhas moedas. Desde a oficina, mentres, chegárono ameazar con chamar á Garda Civil. Na sucursal derivan o problema a Madrid -"está todo informatizado aló", disque lle argumentan-, e ofrécenlle chamar a un número de teléfono de tarificación adicional que xa lle ten feito pagar facturas "de entre 50 e 60 euros". Pero aí segue, loitando contra a burocracia de quen non dá resposta e o "vuelva usted mañana" dos que non queren dar solucións. "Unha empregada do banco chegoume a dicir que a aseguradora coa que asinei o contrato non ten nada que ver coa entidade", asegura mentres amosa un recibo no que se pode ler o nome do beneficiario das cotas: "Santander Seguros y Reaseguros SA". O máximo que lle adebedaría o banco serían 4.000 euros Manuel Pampín non está nunha situación desesperada "nin afogada", como el mesmo aclara. A súa muller traballa e el seguirá cobrando o paro ata o vindeiro mes de xaneiro, pero asegura tamén que os 4.000 euros que lle corresponderían "é unha cantidade insignificante para o banco", pero non para el, que insiste en que non pide máis do que se lle debe. "Se o banco considera que a cantidade é menor, non hai problema, pero que o aclaren co meu avogado e que me dean o que me corresponde legalmente", insiste. Incluso chegou a propoñerlle ao Santander que accedese a devolverlle os cartos que lle cobrou "de máis" polo seguro en comparación cos prezos medios doutras pólizas semellantes. "Confórmome con iso xa", engade. Pero tampouco hai resposta. Así, Manuel Pampín asegura que seguirá protestando diante da oficina de Arteixo, agás que o tempo empeore moito. Ten unha doenza nos pulmóns que lle impediría permanecer moitos horas baixo a chuvia e o frío nos vindeiros días. Pero volverá se non llo amañan.


Summary: A taxa de protección dos desempregados en Galicia é do 26,8%, tres puntos menos que no trimestre anterior, 12 menos que hai catro anos e máis de un punto inferior á media estatal. Hai case 163.000 parados no país que non reciben prestación ningunha.

O número de persoas paradas sen protección aumentou en case 25.000 en Galicia desde que o PP recuperou a Moncloa en 2011, segundo se tira dun novo estudo da Fundación 1º de Maio, elaborado por Enrique Negueruela, membro do Consello de Emprego, Economía Social e Relacións Laborais deste organismo. Nel, debulla as cifras para determinar a protección real da cidadanía sen traballo contrapoñéndoa á denominada taxa de cobertura -que basea a súa porcentaxe só nos parados rexistrados nas oficinas de emprego pero non na EPA nin en todas as persoas sen emprego- e que se situaría nuns vinte puntos máis. Así, o número de persoas paradas desprotexidas aumentou en Galicia desde que Rajoy chegou ao poder nun 18%, nove puntos máis que o incremento no conxunto do Estado, de ter en conta as últimas cifras da EPA do terceiro trimestre do ano. Xa que logo, o número de perceptores de prestacións sitúase nas 59.702 persoas, unhas 27.000 menos das que había cando o PP accedeu á Moncloa. Así, a taxa de protección no país sitúase no 26,8%, tres puntos menos que no trimestre anterior, case 12 menos que no mesmo trimestre de 2011 e máis de un punto inferior á media estatal, deixando así atrás un diferencial positivo que foi reducíndose a cada estatística. A taxa de protección en Galicia é do 26,8%, tres puntos menos que no trimestre anterior e 12 menos que hai catro anos En Galicia, menos de un de cada tres parados percibe prestacións. A taxa de protección do 26,8% é de 11,8 puntos menos que no mesmo trimestre de 2011, polo que de terse matido a mesma taxa, agora habería 31.207 persoas protexidas máis. É o terceiro maior descenso no Estado entre o conxunto das comunidades autónomas. Hai, en definitiva, máis de 160.000 parados que non percibe prestación ningunha (162.934), unha situación que é moito peor para as mulleres, que teñen unha taxa de protección 8,7 puntos menor cós homes. Pero peor caso é o dos mozos galegos menores de 30 anos: tan só un de cada quince percibe prestación, o 6,5%. O que é o mesmo: menos de sete de cada cen mozos e mozas desempregados non reciben achega ningunha. Hai, xa que logo, hai máis de 50.000 novos sen prestacións e menos de 3.500 con elas. As mulleres novas teñen unha taxa de protección 1,5 puntos superior aos homes. Tan só un de cada quince mozos galegos parados percibe prestación Por outra banda, as persoas entre 30 e 44 anos teñen unha taxa de protección do 24,8%, polo que unha de cada cartro percibe unha prestación, mentres que case 70.000 persoas desta franxa de idade non percibe axuda ningunha. A taxa feminina, neste caso, é inferior á dos homes en seis puntos e, desde 2011, a taxa de protección caeu en 17 puntos. É entre os maiores de 45 anos onde a taxa de protección é maior en Galicia. Algo menos de un de cada dous está protexido, aínda que a porcentaxe de mulleres con prestación é 24 puntos inferior á dos homes. Taxa de protección de parados en Galicia 3º trimestre 2011 3º trimestre 2015 Homes 45,1% 31,2% Mulleres 32% 22,5% Total 38,6% 26,8% Ante estes datos, Enrique Negueruela considera no seu informe que son "claramente reveladores da situación do emprego" no Estado. "O grao de precariedade no que está o mercado de traballo é tal que nin tan sequera se xeran prestacións", aclara o economista, que lembra que o feito de ter "parcializado" os subsidios leva a que estes "adoiten non solicitarse despois dun contrato a tempo parcial, permanecendo á espera doutro tempo completo que moitas veces tarda en chegar". "O grao de precariedade no que está o mercado de traballo é tal que nin tan sequera se xeran prestacións", advirte Negueruela Negueruela advirte que en 2016, "de non modificarse a normativa elaborada por este Goberno en relación cos maiores de 55 anos, asistiremos a un forte aumento da desprotección dos parados de moi longa duración, os que levan máis de dous anos". O economista urxe por unha "modificación legal das prestacións no sentido contrario ao realizado polo PP". "É preciso facer valer o artigo 41 da Constitución e que as persoas paradas estean protexidas", remata.


Summary: Esta quinta feira remataba o prazo para presentar alegacións ao proxecto que presentou Pirotecnia Calo S.L. para abrir unhas instalacións en Teo. Veciñas e veciños aproveitaron para entregar máis documentación argumentando a perigosidade do plan empresarial e lembrando traxedias como a de Tui.

Veciñas e veciños de Teo, xunto con representantes do BNG, presentaron no Rexistro Xeral da Xunta da Galiza as últimas alegacións para solicitar á Subdelegación do Goberno español que denegue a autorización para a instalación dunha pirotécnica no lugar de Solláns, na parroquia de Calo. Unha das portavoces da veciñanza, María, explica a Nós Diario que aproveitaron até o derradeiro día para seguir entregando documentación. "Máis de 300, aínda que é moi difícil pór un numero ao entregarse unha parte por outros rexistros e mesmo desde fóra ao ser período de vacacións", asegura. "Medo" en Teo pola posíbel reapertura de Pirotecnia Calo: "Non queremos que volva pasar o mesmo" Nas alegacións, sinalan que no proxecto que presentou Pirotecnia Calo S.L. "figuraba que as instalacións estaban illadas cando non é así, mesmo hai vías polas que pasan transportes escolares e hai unha parada de autobús". Alén diso, apunta que "as distancias que figuraban no seu proxecto non son reais e algunhas casetas que din que arranxarán en realidade non existen". María sinala que a empresa de pirotecnia conta cun informe favorábel da Garda Civil de Madrid "mais ao proxecto que presentou non é a realidade que nos constatamos". Neste sentido, afirma que se o proxecto reflicte "que o núcleo de Solláns é pequeno e pouco poboado, isto non é así, é un lugar con numerosas vivendas, así como con distintos locais comerciais, a sede dunha asociación ou mesmo a sede do Conxunto de Escolas Rurais Agrupadas". Precisamente, a mesma empresa de Teo, na madrugada do 13 de febreiro de 2006, sufriu unha explosión a tan só 150 metros de vivendas habitadas destruíu propiedades nun radio de 400 metros, afectando a 40 casas da contorna con danos estruturais nalgunhas vivendas. A Audiencia Provincial condenou o seu propietario, Alfonso Calo, a 21 meses de cárcere, unha multa económica e a inhabilitación profesional por 9 anos. O "medo" a "unha polvoreira" Desde o BNG de Teo demandan que se tome nota da oposición veciñal "e as gravísimas consecuencias que podería ter na parroquia se se autoriza a instalación dun taller pirotécnico no lugar de Solláns". Nesta segunda entrega dirixida á Subdelegación do Goberno español, a portavoz nacionalista Patricia Castelao, defendeu que o número de alegacións recollida demostra "o clarísimo rexeitamento e o medo a pór unha polvoreira á beira das súas casas". Por este motivo exixiu que "as administracións tomen nota da oposición dos veciños e, de maneira especial, de todas as razóns, de carácter técnico, que achegan para demostrar que autorizar un proxecto así sería unha temeridade imperdoábel". No día de onte tamén o PP amosou o seu posicionamento en contra do proxecto. Lembrando Tui Na memoria da veciñanza de Calo, ademais, está a traxedia que tivo lugar en Tui en maio de 2018. Daquela o almacenamento de material pirotécnico provocou unha explosión na parroquia de Paramos que causou a morte de dúas persoas, trinta resultaron feridas e os danos materiais cifráronse en ao redor de 8 millóns de euros. Detido de novo o dono da pirotecnia de Tui por tenza de explosivos A empresa responsábel do suceso, La Gallega S.L., tiña depósitos ocultos de material explosivo, un deles nunha vivenda dese lugar. O xuízo ao seu propietario, en liberdade na actualidade, aínda está pendente de data e a previsión é que terá lugar en 2023, tendo que afrontar entre 4 e 8 anos de cárcere por dous delitos de homicidio imprudente. No caso de Teo, as veciñas e os veciños acudiron ao mesmo avogado que está a levar o caso de Tui.


Summary: Un total de 116 fitas amateurs participan nesta mostra que, promovida pola Asociación Marearte, busca crear canteira entre escolares e non profesionais. A votación para o premio do público pecharase o próximo 9 de maio

Un ano máis, a Asociación Marearte lanzou o convite a mediados de xaneiro. Abríase o prazo para presentar fitas ao V Festival Audiovisual Olloboi. Catro meses despois e co proceso pechado, un total de 116 produción compiten nas oito categorías nas que se divide o certame. Un certame que, dende as súas orixes, pretende fomentar a canteira do audiovisual galego. Por iso o concurso está aberto a todos os amadores que, individual ou colectivamente, busquen iniciarse no sector ou queiran amosar as súas creacións. Deste xeito, no certame participan todo tipo de estudantes, dende a primaria ao ensino superior, como tamén afeccionados de calquera idades. Nesta quinta edición, das 116 propostas 92 corresponden a traballos escolares presentados por trinta centros educativos. Esta cifra amosa a implantación que acadou entre os estudantes galegos un Festival como Olloboi que, ademais, nos últimos anos contou coa participación de profesionais do sector como Miguel de Lira, Alfonso Agra, Luís Avilés ou Tonhito de Poi. Todos os participantes dispuxeron coa liberdade creativa para realizaren os seus traballos, aínda que a organización valorará especialmente o uso do galego, o respecto aos dereitos dos animais e a sensibilidade social e medioambiental. Partindo destas consideracións, todos os vídeos se atopan na páxina web á vista do xurado e do público, xa que agora o certame inicia o seu treito final cara aos palmarés. Votacións e gala de entrega O próximo día 23 de maio a Casa da Cultura de Boiro acollerá a gala de entrega dos premios nas oito categorías: Olloboi Cómico (humorístico), Olloboi Pelón (o máis reivindiciativo e con maior crítica social), Olloboi Fotoxénico (mellor estética, fotografía), Olloboi DJ (música e son), Olloboi orixinal (mellor guión), Olloboi na Escola (mellor experiencia académica), Olloboi Online (os máis votados polo público) e Olloboi Zamburroi, sendo este apartado o que premie a calidade da mellor proposta. Os premios do festival entréganse o vindeiro día 23 en Boiro O xurado decidirá sete dos oito galardóns, mentres que o público se encargará de escoller entre todas as producións o premio Online. Os espectadores-internautas poderán votar, unha única vez e achegando o seu DNI, a través da páxina web do certame. Nesa mesma web, Olloboi defínese como "un festival independente e sen ánimo de lucro que non recibe achegas institucionais", mais que conta co apoio de patrocinadores e organizadores. As súas achegas económicas empréganse na súa totalidade no desenvolvemento do festival. Os organizadores facilitarán un resumo contable do festival na súa web despois da súa conclusión.


Summary: Socialistas e populares subscriben un pacto polo que se repartirán a Alcaldía durante o resto do mandato.

PSdeG e PP veñen de subscribir un acordo polo cal presentarán una moción de censura contra o actual goberno local, do BNG, e pasarán a establecer una coalición na que se repartirán a Alcaldía até o final do mandato, previsto para 2023. O portavoz do PSdeG nesta vila da comarca de Caldas, Alberto García, e o do Patido Popular, Iván Caamaño, asinaron un documento dirixido á veciñanza e na que explican que a Alcaldía pasa a se repartir entre socialistas e populares. "Vamos realizar un cambio de goberno en Catoira. Un cambio no que o PP e PSOE van crear un goberno de coalición", explican nun escrito rubricado tanto por Caamaño como por García. "O que resta de mandato a Alcaldía estará dividida a partes iguais. Metade gobernará Alberto García e a outra metade Iván Caamaño, mentres un sexa alcalde outro será tenente de alcalde", reza el documento. Así pois, desaloxan como alcalde o nacionalista Xoán Castaño, que chegara a rexedor co apoio do PPdeG. Nas eleccións municipais de maio de 2019 o PSdeG foi a forza máis votada, con 5 edís (2 menos que en 2015), o BNG atinxira 3 representantes (os mesmos que 4 anos atrás) e o PP, 3 (2 máis). O socialista Alberto García levaba tres décadas á fronte deste concello. Pontón pregunta PSdeG que "mensaxe" quere mandar A portavoz nacional e candidata o BNG á presidencia da Xunta, Ana Pontón, advertiulle ao PSdeG sobre "a mensaxe que manda antes das eleccións" ao pactar co PP esta moción de censura. Preguntada por este acordo nun acto celebrado en Vigo, Pontón sinalou que descoñece os termos concretos da moción de censura pero, ante o pacto entre socialistas e populares, reflexionou: "Non sei se esa é a mensaxe que quere enviar o PSOE xusto antes dunhas eleccións" O PP de Pontevedra desmárcase da moción A moción de censura carece do respaldo da dirección provincial do PP de Pontevedra, que á espera de coñecer os detalles sobre o movemento, abre o porta de sanción contra o seu portavoz na localidade. Así o confirmou o presidente do PP de Pontevedra e vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, quen, a preguntas dos, afirmou que a moción "non foi consensuada nin ten a autorización" da dirección do partido.


Summary: A petición do PSOE está apoiada na sentenza do Tribunal Supremo sobre o transfuguismo. Está tamén pon en dúbida o sucedido en Viana do Bolo.

O recurso do PSOE contra a resolución do pleno de constitución do novo Goberno de Castrelo de Miño vén de atopar comprensión na Xustiza. O xulgado do contencioso-administrativo de Ourense aceptou a trámite esta cuestión debido á sentenza do Tribunal Supremo sobre transfuguismo. O deputado autonómico Juan Carlos Rivera explicou que esta chamada á xustiza, que tivo lugar a finais de outubro, é para "reclamar unha posición clara ante a moción de censura" que decorreu no municipio e a posterior creación dun novo Executivo local. "Ou estamos contra o transfuguismo ou estamos noutra cousa", resaltou o socialista, que pensa que na cidade de Ourense dáse a segunda situación. Rivera instou ao PP de Ourense a "asumir os principios fundamentais da democracia" para "condenar" os pactos que se deron quer en Castrelo de Miño, quer en Viana do Bolo. Neste sentido, ao líder dos populares, Xosé Manuel Baltar, pediulle que "se absteña de empregar a un tránsfuga para manter o Goberno da Deputación". A mensaxe crítica tamén foi para Miguel Caride, un dos escindidos de Democracia Ourensá após as críticas ao alcalde de Ourense, Gonzalo Pérez Jácome, por unha suposta xestión sospeitosa dos fondos do partido. No pasado verán En Castrelo de Miño chegouse á situación actual despois de que o 11 de agosto se fixera unha moción de censura contra o alcalde do BNG. Agora goberna o PP grazas ao apoio de dous edís socialistas non adscritos que "obtiveron melloras económicas e políticas". Posteriormente houbo un cambio de Goberno en Viana do Bolo, tamén cun rexedor nacionalista ao que lle fixeron unha moción de censura.


Summary: O conxunto de grupos políticos que compoñen o arco parlamentar, agás o PP, coinciden en que a contrarreforma de Wert non é pedagóxica, senón ideolóxica. Namentres as formacións nacionalistas de Galiza (BNG), Euskal Herria (Amaiur e PNV) e Catalunya (ERC e CiU) rexeitan o proxecto por poñer en xaque as linguas propias e españolizar o ensino, UPyD, artífice da emenda que tornará o español idioma vehicular en todo o Estado, di que "as linguas propias non existen, son construcións ideolóxicas".

O debate previo á votación da contrarreforma educativa rematou e ao seu principal valedor, o ministro José Ignacio Wert, só o apoiou o seu partido. Após pasar polo Congreso, agora remitirase ao Senado. Todos os grupos da oposición presentaron emendas a unha norma que consideran amparada en criterios ideolóxicos, non pedagóxicos. Foro Asturias só presentou emendas parciais e informou de que se absterá na votación. Pola súa banda, UPN non fixo ningunha intervención no debate. O balanzo: a LOMCE --Lei de mellora da calidade educativa-- nacerá cos votos que lle garante a maioría absoluta do PP, mais nacerá morta, pois todos os grupos da oposición avogaron por que sexa derrogada en canto mudar a composición do hemiciclo e a formación conservadora perder a hexemonía que lle permite quitar adiante a reforma malia non ter máis apoios que os seus propios. A lei recibiu 11 emendas á totalidade, de todo o arco parlamentario. Uxue Barkos (Geroa Bai) = lembra que "nin unha soa" das emendas presentadas por Geroa Bai foi aceptada e que o ministro "non escoitou a comunidade educativa". Lendo un bocadiño do texto consensuado por todos os grupos da oposición, Barkos ratifica a postura do seu partido: derrogar a lei "en canto mude a actual maioría parlamentar". BNG: "Onde están os aspectos pedagóxicos na blindaxe dos concertos económicos e a legalización das subvencións a colexios que segregan por sexo?" Enrique Álvarez Sostres (Foro Asturias) = cualificou a LOMCE de "suave lifting", sinalando que a "única aportación" é a redistribución de competencias en materia educativa e as reválidas. Joan Baldoví (Bloc Nacionalista Valencià) = "Wert, fágalle un favor á educación e retire este proxecto; fágase un favor a si propio e non pase á historia por aprobar a lei máis efémera". Cita a Unamuno: "venceredes, mais non convencederes. Para persuadir fáltavos a razón". Pedro Quevedo (Nueva Canaria) = ratifica o posicionamento de derrogar a lei cando o PP non teña a maioría no Congreso. Rosana Pérez (BNG) = enceta a intervención co texto que consensuaron a maioría dos grupos da Cámara, ratificando a intención de a derrogar en canto mudar a maioría parlamentar. "Debatemos, ouvimos expertos, emendamos e a día de hoxe a columna vertebral da LOMCE segue intacta; estamos no mesmo punto de partida que hai un ano". Repróchalle a Wert lexislar ao servizo "dos intereses que nada teñen a ver coa educación, coa formación, coa calidade e, moito menos, coa igualdade" e que vincula coa "patronal educativa, coa xerarquía eclesiástica e cos sectores máis retrógrados do seu partido". Vaticinou máis unha "resposta masiva" contra esta lei na greve xeral convocada a nivel estatal para o vindeiro 24 de outubro. O Bloque presentou máis de 50 emendas na liña de "manter e afortalar unha educación pública, universal e de calidade que periga enormemente", mais o debate co ministro "foi un diálogo de xordos". Recriminoulle a "cruzada" emprendida "contra todo e contra todos" amparada no argumento de reducir as altas taxas de abandono escolar. Amaiur acusa o Goberno español de aproveitar a crise para "facer súa a doutrina ultradereitista de FAES e aplicala cada sexta feira, decreto a decreto" "Onde están os aspectos pedagóxicos na blindaxe dos concertos económicos e a legalización das subvencións a colexios que segregan por sexo? Son estes os que van acabar do fracaso escolar?", espetou a deputada nacionalista a Wert, a quen acusou de querer rematar "coa configuración plurinacional, pluricultural e plurilingüística" a través de proxectos de lei como o da LOMCE. Joan Tardà (ERC) = tamén le o texto consensuado por todos os grupos. "O seu sectarismo non ten perdón porque o seu proxecto persegue asegurar para os seus a mellor parte do pastel sen ter en conta as desigualdades sociais; o seu clasismo non ten perdón porque decidiu enterrar a igualdade de oportunidades que garantía a escola pública". "O seu nacionalismo non ten perdón porque pretende o triunfo da asimilación do meu País mediante o control dos contidos curriculares; a súa irresponsabilidade non ten perdón porque pretende dinamitar a cohesión social das nacións con lingua propia finiquitando os sistemas de inmersión lingüística; o seu fanatismo non ten perdón porque converteu o seu proxecto nunha cruzada nacionalcatolicista propia dos tempos do No-Do; teranos enfronte e non pasarán!". "En Catalunya non aplicaremos a lei. Repítollo: non aplicaremos a lei. Franco intentou matar a nosa lingua e non o conseguiu. Vostede tampouco". Wert revólvese no seu escano. Xabier Mikel Errekondo (Amaiur) = "ratificámonos no noso apoio a derrogar esta lei á máis mínima oportunidade". Garante que "esta aberrante lei" non se aplicará nas escolas de Euskal Herría. "Esta lei é unha auténtica bomba no corazón do noso pobo", sentenza o deputado, e resume a postura da súa formación política "cun simple 'Non pasarán!'". Errekondo acusa o Goberno español de aproveitar a crise para "facer súa a doutrina ultradereitista de FAES e aplicala cada sexta feira, decreto a decreto, como ferramenta estratéxica para recentralizar Euskal Herria facéndonos volver 40 anos atrás e invadir as nosas aulas co retrato do rei Borbón-franquista". Cualifica a LOMCE de "veleno mortal de necesidade" contra a normalización do euskera no ensino e emprega esta lingua para repasar bocados da súa intervención. O presidente do Congreso, Jesús Posada, chámao á orde e el responde: cun libro colocado en cada man, imita os castigos da escola franquista ao non poder falar no idioma propio. Isabel Sánchez Robles (PNV) = enceta a súa intervención en euskera e le deseguido o texto consensuado polos grupos comprometéndose á derrogación da lei cando mude a maioría parlamentar. Acusa a Wert de facer un uso "maniqueo" dos mecanismos parlamentarios "para lle facer tragar a toda a sociedade española cun exercicio de imposición". ERC: "O seu nacionalismo non ten perdón porque pretende o triunfo da asimilación do meu País mediante o control dos contidos curriculares" Carlos Martínez Gorriarán (UPyD) = "Non hai linguas propias, só hai linguas maternas; o demáis son construcións ideolóxicas", subliña, para defender a emenda que foi aceptada polo PP e que tornará o español en lingua vehicular no ensino en todo o Estado español "restaurando o que di a Constitución". Caridad García (Izquierda Plural) = atribúe á LOMCE "obxectivos clasistas e privatizadores" e un carácter "netamente mercantilista que supedita a educación suspendendo materias que se estiman pouco útiles e sitúa as empresas como parte primordial do sistema educativo". Martí Barberà (CiU) = le tamén o texto consensuado para derrogar a lei cando mude a composición do hemiciclo. Basea a intervención na "laminación de competenzas que muda o compartir polo repartir impedindo que o modelo de escola catalana poida desenvolverse" e no "ataque" á inmersión lingüística de Catalunya. "Nós respectamos igual o castelán e o catalán, son vostedes os que non o fan. Non imos permitir que creen un problema que non existe pola súa manía persecutoria contra o catalán". UPyD defende a emenda para que o español sexa lingua vehicular: "Non hai linguas propias, son construcións ideolóxicas" Mario Bedera (PSOE) = após ler o texto consensuado pola oposición, cualifica a LOMCE de "desatino" e di que non é necesaria porque "crea problemas onde non os había e non resolve os existentes". Critica o recorte do 45% do orzamento en Infantil desde 2011, así como a eliminación da etapa 0-3 "porque non o consideran unha etapa educativa" e repróchalle ao ministro Wert que non escoitara a comunidade educativa. Bedera critica que o PP aceptase unicamente as súas propias emendas "que responden ás súas tradicionais obsesións: subordinar a escola pública á concertada, españolizar e recortar a participación da comunidade educativa". Sandra Moneo (PP) = "nós cremos nas maiorías parlamentares e teriamos gostado doutro debate menos ideoloxizado e mais propio da lei en cuestión". Di que a formación conservadora quixera "falar de educación" e debater "sobre esa España de dúas velocidades que racha día a día coa igualdade de oportunidades". Por derradeiro, acusa ao resto de grupos de "impor os seus intereses partidistas e ideolóxicos ao interese xeral".


Summary: O día 23 de xuño é costume saír recoller as plantas para facer a auga de San Xoán. Métense nunha talla con auga e déixanse ao orballo durante toda a noite para, á mañá seguinte, lavar a cara con elas. Normalmente utilízanse sete especies diferentes, porén dependendo do territorio no que nos atopemos, esta cantidade e o tipo de herbas poden variar.

A de San Xoán é unha festividade pagá celebrada polos celtas con motivo do solsticio de verán. Cada ano, na madrugada do día 21, os nosos antepasados prendían fogueiras para recibir a entrada da estación máis calorosa e festexar que o sol alcanzaba o seu punto de maior poder. Durante esa noite, tamén denominada Litha, non só o astro acadaba o seu apoxeo, senón que o mal tamén adquiría unha maior capacidade de aflixir danos ás persoas, ao gando e á colleita. Ao abeiro destas temerosas crenzas fóronse tecendo rituais cuxo obxectivo era o de afastar as doenzas que a malignidade puidese causar. Unha das cerimonias que se constituíron foi a de facer o cacho. Esta imperecedoira tradición consiste en encher un recipiente de boca ancha (de aí o seu nome) con auga e engadir as follas e as flores de sete herbas e plantas. Unha vez feito, a mestura débese deixar macerar ao orballo durante toda a noite para, á mañá seguinte, lavar a cara con esta auga. Dentro da cultura popular estabelécese que a noite de San Xoán e o resío multiplican as propiedades atribuídas ás plantas Dentro da cultura popular estabelécese que a noite de San Xoán e o resío multiplican as propiedades atribuídas ás plantas. Nun primeiro momento, estaban asociadas a quitar o demo do corpo, afastar as bruxas e curar a envexa. Porén, na actualidade están ligada a propiedades medicinais como a protección ante as enfermidades cutáneas. Como se fai o cacho? Para facer a auga de San Xoán non existe unha única receita de plantas e herbas, senón que varían en función da súa dispoñibilidade territorial. A pesar disto, si se pode falar dunha fórmula común para a maioría dos concellos galegos conformada pola abeloura, o fento, a malva, o romeu, o codeso, o fiúncho e o estalote. A maiores tamén existen infinidade de variantes que inclúen o uso da macela, o mexacán, a hortensia, a ruda, o ourego, o loureiro e as follas do amieiro, do carballo, do castiñeiro, da nogueira, da figueira e do laranxeiro. Estas son as máis habituais: A herba de San Xoán, tamén denominada herba das feridas ou abeluria, é unha planta conformada por flores de cinco pétalos amarelos con pintas negras e moitos estames. A tradición oral dicía que era moi efectiva contra o demo e en medicina utilízase como cicatrizante e antiséptico. O fento macho é unha planta de aproximadamente un metro e medio de altura pertencente á familia dos fieitos. Entre as súas características cómpre falar da súa toxicidade e da súa calidade antiparasitaria. A malva é un conxunto de máis de vinte especies pertencentes á familia do hibisco, cuxas flores constan de cinco pétalos brancos ou violetas. As súas propiedades son calmantes e antiinflamatorias polo que posúe gran efecto en casos de bronquite, tose ou arrefriado En tempos pasados críase que a súa presenza atraía a abundancia de medicinas para o fogar. O romeu é un arbusto de dous metros de altura cuxa utilización está moi estendida dentro da gastronomía como condimento. Mentres que a crenza popular consideraba que o seu uso protexe e purifica os fogares, no ámbito médico atribúeselle trazos beneficiosos para o sistema circulatorio, dixestivo e respiratorio. O codeso, da mesma familia que as xestas, é unha árbore de follas pequenas e flores papilonácea cuxas calidades son tóxicas para o gando . Na antigüidade utilizábase para facer as vasoiras coas que barrer a casa dos malos espíritos. O fiúncho é unha planta aromática, de follas miúdas e flores amarelas pertencente á familia das apiáceas. Considerada no pasado como un remedio efectivo contra o mal de ollo, na actualidade asócianselle propiedades diuréticas. O estalote ou dedaleira é unha herba tóxica cuxo aspecto está determinado polas súas flores violetas con forma de campás. Na medicina antiga utilizábase para facer fronte as enfermidades cardíacas. Purificármonos no solsticio de verán Cóntanse por ducias os refráns e as cantigas que beben do San Xoán, unha das festas máis populares das que se celebran na Galiza. Catarse colectiva, é esta unha cita ancestral que amalgama elementos animistas, panteístas, celtas, gregos e romarnos. As cacharelas; as Herbas de San Xoán; as sardiñas molladas no pan de millo; o roubo de cancelas… fan parte da linguaxe simbólica dunha data de socialización, non só entre persoas, senón tamén coa entorna, coas especies vexetais e animais e, sobre todo, co pasado. Unha data na que a dualidade ben/mal cobra o máximo significado. A cristianización bautizou o solsticio de verán como San Xoán (polo nacemento de Xoán o Bautista), unha festividade eminentemente popular. A cristianización bautizou o solsticio de verán como San Xoán (polo nacemento de Xoán o Bautista), unha festividade eminentemente popular. Que sexa a xornada de máis sol e, por ende, de máis luz implica que sexa considerado o día máis sagrado do ano. Deste feito derivan boa parte das características do San Xoán, segundo explica, en declaracións no seu día Sermos Galiza, o antropólogo Xosé Ramón Mariño Ferro, "considerábase o día máis santo do ano por ser o de máis luz". A respecto do San Xoán, o profesor da USC sinalaba que serve de modelo para dar conta das festas católicas, "todas posúen o mesmo esquema: teñen a véspera, onde se ritualiza o mal, que se enfronta ao ben e o ben maniféstase o día santo". "O día anterior teste que purificar para entrares no día sagrado e os medios de purificación por excelencia son o lume e a auga", engade.


Summary: Así o acordou o xulgado de instrución número nº2 de Betanzos nun auto, no que alude á condición de aforado do deputado polo BNG Néstor Rego. "Aínda considerando que este proceso xudicial é un sen sentido, estamos dispostas e dispostos a enfrontalo", aseguran nun comunicado as encausadas.

As 19 galegas e galegos denunciados pola Fundación Francisco Franco e as familiares do ditador tras a acción simbólica realizada no Pazo de Meirás en 2018 será xulgadas polo Tribunal Supremo. Así o resolveu o Xulgado de Instrución nº2 de Betanzos, o que até agora instruía a causa. No auto, o xulgado acordou a inhibición da causa a favor do Tribunal Supremo ao ter en conta o aforamento dun dos denunciados, o deputado polo BNG no Congreso Néstor Rego. As letradas alegaron a indivisibilidade da causa que impide que só Rego sexa xulgado polo Tribunal Supremo, pois a denuncia formulada atribúe de xeito conxunto a realización dos presuntos delitos a todas as imputadas. "Non me parece que o feito de que a causa pase ao Supremo mude nada, en todo caso seguimos valorando que a causa é un despropósito en si mesma", valora o propio Néstor Rego por teléfono desde Madrid. "É o mundo ao revés, o ladrón exixindo que condenen a que piden que devolvan do roubado", engade Rego, "falamos ademais dunha acción simbólica que durou menos de tres horas e que se produciu nun día en que o pazo tiña que estar aberto ao público, foi pacífica e tiña como propósito a devolución do pazo ao pobo galego". Nun comunicado, as 19 encausadas e encausados lembran que a denuncia procura "criminalizar o exercicio ao dereito democrático da liberdade de expresión". "Un feito que consideramos en si grave e inadmisíbel", afirman. Os Franco exixen 13 anos de cadea A demanda presentada pola Fundación Franco e a familia do ditador acusa ás encausadas de presuntos delitos de odio, danos, vulneración da morada e contra o honor. "A failia Franco debera ser a que sentase nos tibunais e non persoas que representamos, penso, o sentir maioritario do pobo galego", retruca Néstor Rego, incidindo en que a devolución do Pazo de Meirás "é unha cuestión de dignidade democrática, de reparación ás vítimas do franquismo". O 31 de xaneiro deste mesmo ano tivo lugar a vista previa ao comezo do xuízo na que ambas partes desbotaron chegar a un acordo. Agora será no Tribunal Supremo onde continuará a causa na que as demandantes esixen 13 anos de cadea e 500.000 euros de multa ás 19 galegas e galegos que se manifestaron no Pazo de Meirás. "Os herdeiros dun ditador que co seu réxime trouxo ao noso País o terror de máis de 40 anos dunha cruel e asasina ditadura, están agora pedindo até 13 anos de prisión para quen defende a democracia e a memoria histórica" censuran as 19 de Meirás, asegurando que están "orgullosas e orgullosas do que fixemos". A súa acción, salienta Rego, devolveu á axenda pública a restitución deste ben patrimonial. Unha loita, lembra o deputado nacionalista, con moitos anos de percorrido. "A raíz disto elaborouse un informe sobre o ben expoliado, pronunciáronse activamente institucións coma o propio Parlamento da Galiza e mais a Deputación da Coruña", expón Néstor Rego. O propio Estado iniciu un recurso xudicial para exixir a devolución do Pazo de Meirás ao público. "A partir de aí, confianza na xustiza española? Non teño moita, mais nós continuaremos e defenderemos unha acción que cremos xusta e necesaria", conclúe o deputado do BNG.


Summary: Volve o certame 'Quero cantar' da Deputación da Coruña, que no puido decorrer en 2020 por mor da pandemia, e faino para o estudantado xuvenil e incorporando unha programa de formación con recoñecidas artistas do país.

O certame musical "Quero cantar," da área da Cultura da Deputación da Coruña, chega coa súa quinta edición logo de que a pandemia derivada da Covid-19 impedise a súa realización en 2020. Desta volta, o concurso ademais de adaptarse ás necesidades actuais simplificándose nunha soa fase e dirixido unicamente ao estudantado xuvenil, inclúe como novidade un programa formativo dirixido por figuras da música como Sés, Ugia Pedreira, Paco Cerdeira, Belem Tajes ou Xosé Lois Romero. "Consideramos que esta nova fórmula é máis acaída para a situación que estamos a vivir e garante a seguridade das rapazas e rapaces participantes", explicou na presentación do certame o deputado de Cultura Xurxo Couto, quen engadiu tamén que "quixemos darlle unha volta e que se achegase ao mundo da música profesional, a figuras do panorama actual galego coas que poderán traballar e aprender todas as prácticas do oficio". Na mesma liña, o coordinador do premio, Tono Formoso, apuntou que a presente será "unha edición moi especial que permitirá a nenos e nenas dos grupos gañadores ter unha experiencia única achegándose a artistas que coñecen e admiran e de quen poderán aprender e partillar unhas xornadas". Así, desta volta serán dúas as propostas seleccionadas e os premios consistirán na gravación dun videoclip e na participación no programa formativo titorizado polos citados artistas. Unha guía en liña na que alumnado e persoal profesional da música crearán unha nova canción que, na fase final do proceso, será gravada por todos eles nun estudio de gravación. Ademais, este programa formativo abrangue tamén a grupos das edicións anteriores e, deste modo, Os nenos da vella formaranse con Belem Tajes, Quenindiole con Xosé Lois Romero, Máis boas cás patacas con Sés, Noa e Ugia Pedreira e Pequenos besbellos farán o propio con Paco Cerdeira. Certames musicais Ademais, este ano convócase o XIV Premio Andrés Gaos de Composición Musical, dotado con 6.500 euros. Así mesmo, vai decorrer a XIII edición do Premio Fran Pérez 'Narf' para grupos e artistas "de calquera concello galego" e non só do ámbito administrativo da Deputación da Coruña. Os premios consistirán en 3.000 euros para o grupo que resulte gañador, 2.000 para o segundo clasificado, 1.500 para a banda que quede en terceiro lugar e 1.000 euros para os grupos cuarto e quinto.


Summary: Naceu galega en Madrid. Andaluza de Xaén , a terra dos "aceituneros altivos" que escribiu Miguel Hernández e cantou Paco Ibáñez , fixo súa a nosa patria alá pola década dos anos vinte, da man do seu compañeiro na vida e na loita Xosé Ramón e Fernández Oxea.

Non residiu en Galiza máis de cinco anos, partidos entre Ourense e Lugo, mais como galega e por galega aprendeu e falou o noso idioma, militou no Partido Galeguista, Sabela Algarra rexistra o libro de afiliados do vello Partido, asinou cantos chamados e manifestos elaboraron as mulleres nacionalistas, foi apartada durante catro anos do seu posto traballo como funcionaria do da admistración de xustiza por "ideas separatistas", exiliouse canda o seu Ben-Cho-Shey, seguíndoo no desterro, en Cáceres e Madrid e alí aínda seguiu a exercer de galega, segundo as súas propias palabras en carta a Ramón Piñeiro, desde que " me nacionalice como tal el 30 de Junio de 1930 el día que contraje matrimonio con mi Pepe Ramón". "Remata por converterse na trabe mestra daquel grupo de apoio aos patriotas presos que dirixía o Ben-Cho-Shey e que financiaban principalmente o Álvaro Xil e o Fermín Penzol". Foi a man de santa dos presos nacionalistas. Unha vez encadeados en 1946 os dirixentes do Partido Galeguista Ramón Piñeiro, os irmáns Saco e Evaristo Mosquera facéndose pasar por curmán do primeiro, aproveitaba a coincidencia no segundo apelido co de Lancará, o seu traballo como funcionaria do poder xudicial e tamén a influencia dos irmáns Rosón, na altura destacados falanxistas, remata por converterse na trabe mestra daquel grupo de apoio aos patriotas presos que dirixía o Ben-Cho-Shey e que financiaban principalmente o Álvaro Xil e o Fermín Penzol. A nosa galega andaluza, Isabel Algarra, a partir de ai foi unha militante multiusos, era a lavandeira que se fixo cargo do roupeiro dos detidos, era a cociñeira que facía chegar todas as semanas á cadea comida para os catro, era o correo que sacaba e metía cartas familiares, correspondencia orgánica ou directrices. Non houbo semana neses catro anos que durou a estadía do último dos presos en saír que a Isabel Algarra non pisase a cadea. Non tiña máis forza ca do patriotismo. Xosé Bieito Abraira que visitou ao Ben-Cho-Shey en Madrid en 1950, no seu informe ao Consello de Galiza, referiuse impresionado sobre este episodio da militancia da a Algarra afirmando que "Non e galega; pro canto paisano vai a cadea por aitividades patrióticas cerca da Vila do Oso e Madroño, conta coa sua esistenza desintresada, tenra e heróica. Os nosos presos non lles falta nunca ren, gracias a sua astucia e dilixencia. Facendose irman dos galeguistas unhas veces, prima outras e amiga sempre. Logra introducir os nosos patriotas na cadea o cariño e axuda dos que teñen ainda a ilusión d-algunha liberdade na celda enorme que demarcan hoxe os límites da penínsua. Iste asunto dos nosos presos e tamen consolador saber que son os que mais axuda reciben en todol-os ordes: alento, adhesión e cariño no espritual e patriótico no material, deica onde o permiten as circunstancias e ardides dista mañífica dona que os coida, roupa, tabaco, víveres, etc." "O compromiso a tempo completo. Así viviu a militancia, enfrontando o nacionalismo de lei con aqueloutro nacionalismo apócrifo que se abría paso da man de quen durante anos se reclamou curmán" O compromiso a tempo completo. Así viviu a militancia, enfrontando o nacionalismo de lei con aqueloutro nacionalismo apócrifo que se abría paso da man de quen durante anos se reclamou curmán. Non lle faltou valor e naquel debate entrou de cheo facéndolle chegar a Piñeiro as diverxencias dela e do Ben- Cho-Shey. Así en carta remitida o de Láncara o 11 de Novembro de 1958 afirma "Tu sabes que la ínica ilusión de mi marido ha sido su tierra y el galleguismo, que por servirlo no ha dudado en expner todo, incluso a mi en sus mismos peligros" para rematar aseverando "Si yo solo pensara en mi y en mi hija, te diría que casi alegro de vuestra posición, porque estoy cansada de que todo lo referente a vosotros y a Galicia sea lo preferido para el, pero mi egoismo no llega a tanto porque esta es una pelea entre mi marido y vosotros para salvar a su madre, que tambien es la mía y pense que tambien la tuya, te hablo de Galicia" Morreu galega en Madrid. A súa vida foi loita, loita tamén pola familia tras a morte do seu irmán en 1942 en Xaén e da súa irmá en Soria en 1951 que lle obrigou a facerse cargo de facto dos fillos e fillas dos mesmos, loita pola filla, aquela Mabeliña cantada polos meirantes poetas galegos que hoxe reside en Alacant, loita polo Pepe Ramón contra unha enfermidade que rematou por vencer, loita contra as dificultades económicas que non remataron por aliviarse e loita, tamén pola súa condición de derrotada naquela dictadura. A vitoria sempre é dos que dedican a súa vida ao triunfo do ideal, é Isabel Algarra López esta con nos porque é exemplo resistente de comportamento as duras, porque é lealdade nos principios fronte as tentacións de coller o atallo, porque é camiñante no deserto que sabe que non hai travesía longa se as convicións son certas, porque é vitoria do ideal e non ideal da vitoria


Summary: Os xornais da dereita española amencían contentísimos co anuncio do eurocomisario Almunia (até estas, un 'traidor socialista') de que unha Catalunya independente ficaría fóra da Unión Europea. E todo isto servido cunha prebe de que o independentismo catalán, como non, lava o cerebro ás crianzas.

El Mundo, ABC, La Razón, La Gaceta… desde o 11 de setembro non paran. A presenza na rúa de millón e medio de persoas reivindicando a independencia debeu ser o máis parecido a un infarto que viviu a caverna mediática españolista desde as eleccións xerais nas que Amaiur atinxiu grupo propio (gañado nas urnas, roubado nos despachos da legalidade española). Desde a Diada, portada tras portada dos catro medios para describir o inferno dunha Catalunya independente. As desta terza feira non decepcionan. "As declaracións do eurocomisario Almunia nese sentido foron acollidas con xúbilo nas redaccións da caverna mediática" Así, o ABC titula: "Advertencia da Unión Europea aos sediciosos cataláns". Isto, ilustrado cun debuxo onde Artur Mas e Puigcercós mollándose baixo a choiva e fóra dun paraguas coa bandeira da UE. As declaracións do eurocomisario Joaquín Almunia nese sentido foron acollidas con xúbilo nas redaccións da caverna, onde o do Psoe, até estas, era un pusilánime e un traidor. En La Gaceta, 'idem de lienzo': "A independencia deixaría a Cataluña fóra da UE". Os artigos inciden no apocalipse que suporía para os cataláns xa non independizarse, senón simplesmentes realizar a consulta. Os artigos inciden no apocalipse que suporía para os cataláns xa non independizarse Máis madeira!! El Mundo opta por outra baza de éxito contra o independentismo, neste caso catalán: a 'manipulación' das crianzas. O xornal de Pedro J abre a cinco columnas cun "España terá que se render", frase que atribúe a un neno que estivo na Vía Catalá. Este medio asegura que "TV3 empregou nenos que participaban na Via Catalana para fomentar a independencia nun informativo infantil". Coas fotos dos nenos en portada, nome e idade! La Razón tamén opta por esta vía en canto á foto (a da manipulación dos nenos), mais o titular dallo a "A UE deixa claro a Mas que unha Cataluña independente estaría fora de Europa". A conexión Madrid/Bruxelas, polo que se ve, está desposta a poñerse dura. Cos mercados? Cos bancos? Coas multinacionais? Co incumprimento de dereitos? Cos recortes?... Pois non, cos cataláns. Que se vaian preparando…


Summary: Por treitos horarios, o prezo máximo da luz para esta cuarta feira darase entre as 21 e as 22 horas, mentres que o mínimo será entre as 17 e as 18 horas.

O prezo medio da electricidade coa tarifa regulada sitúase esta cuarta feira nos 308,6 euros o megawatt/hora (euros/MWh) —incluíndo os custos de comercialización, peaxes e outros cargos, isto é, o prezo real sobre a factura—, segundo os datos publicados no día de hoxe por Rede Eléctrica de España. Por treitos horarios, o prezo máximo da luz para esta cuarta feira darase entre as 21 e as 22 horas, con 391,43 euros/MWh, mentres que o mínimo, de 257,55 euros/MWh, rexistrarase entre as 17 e as 18 horas. Esta cuarta feira o prezo medio do 'pool' —prezo base que negocian as compañías produtoras e comercializadoras de enerxía— é de 226,57 euros/MWh. Deste modo, cae 2,23% a respecto do prezo medio desta terza feira, segundo datos publicados polo Operador do Mercado Ibérico de Enerxía (OMIE). 2021 fechou como o ano máis caro da serie histórica, cun prezo medio de 111,93 euros/MWh debido á espiral alcista rexistrada no 'pool' no segundo semestre. En comparación con hai xusto un ano, o prezo do 'pool' para esta cuarta feira será considerabelmente superior aos 93,57 euros/MWh do 6 de xullo de 2021. Por outra parte, o prezo medio do mes de xuño foi de 211,8 euros/MWh, uns 24 euros superior ao prezo de abril, que foi de 191,52 euros/MWh, e case 100 euros por baixo de marzo, que deixou o rexistro máis elevado da historia (283,3 euros/MWh).


Summary: A contracción de 18,5% entre abril e xuño é a maior da serie histórica.

A economía española rexistrou entre abril e xuño a maior caída da súa serie histórica, debido á paralización de moitas actividades como consecuencia do estado de alarma decretado pola Covid-19. O PIB experimentou unha contracción de 18,5%, o que coloca ao Estado español novamente en recesión técnica, ao encadear dous trimestres consecutivos á baixa. Esta caída do PIB no segundo trimestre aproxímase bastante ás previsións que realizaran distintos organismos. A AIReF prognosticara un descenso de 20%, o BBVA situábao na contorna de 17% e o Banco de España estimou que a contracción do segundo trimestre oscilaría entre 16% no mellor escenario e 21,8% no peor, cunha caída media de 20%. O retroceso trimestral da economía española supera ao rexistrado noutros países europeos, como Alemaña (-10,1%) e Francia, que acaba de publicar tamén o seu dato de PIB: -13,8% no segundo trimestre. Os datos trimestrais amosan tamén un afundimento do consumo dos fogares sen precedentes na serie histórica de 21,2%. Pola contra, o gasto público aumentou entre abril e xuño 0,4%, moito menos do que o fixo no primeiro trimestre (+1,8%), mentres que o gasto en consumo das institucións sen fins de lucro e ao servizo dos fogares avanzou 0,5%, tres décimas menos que no trimestre precedente. O investimento, pola súa banda, rexistrou un recorte histórico no segundo trimestre de 22,3%, con caídas da contorna de 25% ou superiores tanto no caso do investimento en vivenda, en maquinaria e bens de equipo. As exportacións e importacións tamén esborralláronse no segundo trimestre, 33,5% no primeiro caso e 28,8% no segundo. As vendas ao exterior viñan de decrecer 8,2% no trimestre anterior, mentres que as importacións caeron no primeiro trimestre 6,6%, moito menos do que o fixeran no segundo. Golpe no emprego O INE sinala que a excepcional situación fai que certas variábeis, como as horas efectivamente traballadas, sexan máis relevantes nos momentos actuais á hora de medir a evolución do emprego. "Considérase que esta variable, fronte aos postos de traballo equivalentes a tempo completo, é a que reflicte de maneira máis clara os efectos inducidos no emprego pola pandemia e as sucesivas medidas adoptadas para combater os seus efectos", apunta. Neste senso, en termos interanuais, as horas traballadas decrecen no segundo trimestre 24,8%, taxa 20,6 puntos inferior á do primeiro trimestre. Pola súa banda, os postos equivalentes a tempo completo retroceden 18,5%, o que supón que nun ano destruíronse case 3,4 millóns de postos de traballo equivalentes a tempo completo.


Summary: Jungle World, centro infantil situado no centro da Coruña, vén de remitirlles ás traballadoras unha carta na que expresamente se lles impide o uso do galego nas actividades que desenvolven.

Belén Tajes é profesora de música en Jungle World, un centro infantil localizado no centro da Coruña destinado a crianzas de entre 2 a 8 anos. A finais de setembro foi convocada a unha reunión, co resto do persoal, na que se advertiu que os idiomas vehiculares do centro son, unicamente, o español e o inglés. Posteriormente, o 6 de outubro, recibiu, como as demais traballadoras, unha carta na que se indica expresamente que non se permite o emprego do galego no centro, que é cofinanciado pola Xunta de Galiza, a través do IGAPE. Belén Tajes: "Nin sequera nos permiten cantar cancións nin ler poemas en galego" "Decatáronse de que unha compañeira e mais eu impartiamos as actividades en galego", explícanos Belén Tajes, a quen nunha conversa privada lle dixeron que se seguía falando galego "me ativese ás consecuencias". "Nin sequera nos permiten cantar cancións nin ler poemas en galego", denuncia en conversa con Sermos Galiza. "O día que recibín a carta sentinme indignada e decidín acudir á Mesa pola Normalización Lingüística para denunciar publicamente o meu caso. Penso que é un deber facelo, porque hai moitos profesores e profesoras e traballadores e traballadoras en xeral que sofren racismo lingüístico nos seus postos de traballo", sinala Belén Tajes, que se enfronta unha ameaza de sanción grave. Esta profesora de música, cunha ampla formación e experiencia ás súas costas, volverá mañá ao seu posto de traballo e confésanos que espera que a Dirección do centro -da que nos di que exerce continuamente represión sindical sobre as traballadoras, chegando a despedir unha delas- rectifique ante a denuncia pública que se deu a coñecer hoxe. Belén Tajes expresa o seu agradecemento público tanto á Mesa como á CIG por apoiala nesta denuncia e anima a quen sofre de persecución lingüística a facer público o seu caso. A Mesa e a CIG denuncian a empresa, que recibe subvencións, ante a Xunta A Mesa e a CIG-Ensino, que esta mañá ofreceron unha rolda de prensa coa afectada, denunciarán o caso presentado diante da Xunta de Galiza que, a través do Igape, cofinancia este centro. Marcos Maceira, presidente da Mesa, advirte de que no caso de que non se rectifique solicitarán a retirada das axudas da Consellaría de Industria a Jungle World. Anxo Louzao: "Chegan ao extremo de obrigar a retirar cartaces en galego, como un que puña Outono" Anxo Louzao, secretario nacional da CIG-Ensino, salienta que o sindicato xa presentou unha denuncia perante á Inspección de Traballo pola vulneración dos dereitos fundamentais e lingüísticos traballadoras. Considera un despropósito a prohibición expresa de utilizar o galego, "chegando ao extremo de obrigar a retirar cartaces en galego, como un que puña Outono". Amais de toda a lexislación que ampara o uso da lingua propia de Galiza, Anxo Louzao considera que a Consellaría de Servizos Sociais debe sancionar a empresa, que "debería tratar de maneira semellante o galego e o español. Xa non se está falando de que o galego sexa lingua vehicular, fálase de que Jungle World non permite o uso da nosa lingua". O secretario nacional da CIG-Ensino alerta de que o denunciado por Belén Tajes "non é un caso illado" e acusa o PP de "provocar comportamentos como o deste centro coas súas políticas de persecución ao idioma". Insiste en que "non se lle pode impedir a ningunha crianza o coñecemento ao idioma" e ironiza con que "o próximo será vacinar os nenos e as nenas contra un virus que se chama galego". Jungle World, unha empresa de "La Coruña", que só permite falar galego na intimidade Na súa páxina web, na que Jungle World emprega o topónimo ilegal "La Coruña", defínese a empresa como un centro dedicado "á prestación de servizos de garda e custodia, educación e ensino, lecer e entretemento, orientados ao público infantil". No propio portal, pode comprobarse nun apartado salientado como a Consellaría de Industria, a través do IGAPE, cofinancia o proxecto. A empresa di que o uso do español e do inglés é "unha directriz" e sinala que de non axustarse a isto cometerase unha falta grave Da carta remitida ás traballadoras despréndese a filosofía antigalega da empresa, "a utilización dos idiomas indicados -español e inglés- para cada unha das actividades referidas non é algo discrecional, orientativo, arbitrario ou optativo. É unha directriz marcada pola propia dirección referida á programación e, polo tanto, debe cumprirse como tal". "Non axustarse ás programacións do centro tería a consideración de falta grave", engade o texto, que tamén obriga expresamente á "retirada de carteis e demais material didáctico colocado na aula que figuren nun idioma diferente aos sinalados para a actividade". Jungle World remata a misiva "permitíndolles" ás traballadoras elixir ou empregar "como lingua vehicular tanto para a vosa comunicación eficaz fóra do ámbito da prestación do servizo como en calquera outro ámbito que exceda do que atinxe ao centro". Tamén permite a empresa utilizar o galego "en datas sinaladas" de maneira esporádica para "algunha canción, poema ou conto en galego".


Summary: A economía galega medra un 1,8% a respecto de 2014, mentres que o crecemento do PIB español supera o 3%. A Xunta prevé que o país remate 2015 medrando o 2,6%.

O "plus de resistencia", primeiro. O "adianto" na austeridade para ser "primeiros" en saír da crise, despois. Os dous últimos gobernos galegos ilustraron deste xeito un suposto feito diferencial galego a respecto da economía da súa contorna máis inmediata e, nomeadamente, no que atinxe ao crecemento económico en relación co Estado. Cando picou a burbulla e o Estado español se encamiñou á recesión dende a Xunta asegurouse que Galicia "resistía" mellor, aínda que despois se observou que a crise, simplemente, chegou un chisco máis en chegar. O que despois se publicitou como adianto na saída revélase agora, cando menos, como retardo. Mentres, a fenda no crecemento económico entre Galicia e o Estado é a maior dende o inicio da crise. O IGE e mais o INE fixeron públicos este xoves os datos de evolución do Produto Interior Bruto (PIB) do segundo trimestre do ano e deles cabe tirar, cando menos, dúas conclusións: que en termos intermensuais o estancamento continúa, cun 0,6% de crecemento que chega tras o 0,5% do trimestre anterior, e que interanualmente se produce un lixeiro despegue o cal ratifica a fenda a respecto do Estado. A economía galega medra un 1,8% a respecto de 2014, mentres que o crecemento do PIB español supera o 3% Segundo o último cálculo a economía do país avanza un 1,8% a respecto do mesmo trimestre de 2014, mentres que o medre estatal supera o 3%. No inicio do ano Galicia medraba ao 1,3% e España, ao 2,66% tras rematar 2014 cun crecemento galego do 0,8% mentres que o español superaba xa o 2%. Cómpre remontarse á segunda metade de 2013 para atopar un dato galego mellor que o español. Daquela, con ambas economías en recesión, a de Galicia retrocedía un 0,6%, mentres que a de España caía máis dun 1,6%. Con estes datos sobre a mesa cabe concluír que, botando a vista ata antes do inicio da crise, a fenda do crecemento galego a respecto do español aséntase no seu nivel máis alto, por riba dos 1,3 puntos porcentuais. O PIB galego compórtase peor que o español na primeira metade do 2015 despois de facelo xa durante todo 2014. O mesmo veu acontecendo durante 2011 e 2012, en plena recesión, aínda que a diferenza non era tan acusada como na actualidade. Atendendo aos datos do IGE o escenario neste ámbito é xustamente o inverso ao dos trimestres inmediatamente anteriores ao inicio do máis profundo da crise. No terceiro trimestre de 2007 España medraba ao 3,6% e o PIB galego acadaba un crecemento do 5%, o que daba lugar a unha diferenza de algo máis de 1,3 puntos a prol da economía galega, case exactamente o contrario do escenario actual. Estes datos danse nun escenario no que a Xunta, á hora de prever o marco macroeconómico para 2015, foi máis optimista. Así, os Orzamentos Xerais do Goberno galego prognosticaban que o país medraría neste exercicio ao 2,6%, case un punto máis do crecemento actual. Se esta previsión non se cumpre sería o quinto ano consecutivo no que o Executivo galego se trabuca á hora de prognosticar o dato de crecemento económico.


Summary: Implícate, o festival organizado pola ONG Implicadas no desenvolvemento, chega este domingo 11 de xaneiro a súa décima edición. Unha ocasión especial cun poderoso cartel para conmemorar unha década de noites de música e palabras solidarias.

A poeta Yolanda Castaño e a actriz Isabel Blanco presentan no Teatro Principal de Santiago o domingo 11 de xaneiro ás 20.30 horas a décima edición do Implícate, o festival que cada ano convoca a relevantes figuras de todos os ámbitos da cultura para se comprometer con distintos proxectos desenvolvidos pola ONG Implicadas no Desenvolvemento. Desta volta, o cartel inclúe a Mercedes Peón, Uxía e Abe Rábade no apartado musical e Nova Galega de Danza ademais de Celso Parada e Isabel Risco en artes escénicas. A literatura estará presente nas voces de Antón Reixa, María Lado e Lucía Aldao, Fran Alonso e Marilar Aleixandre. "O cartel inclúe a Mercedes Peón, Uxía e Abe Rábade, Nova Galega de Danza, Celso Parada e Isabel Risco. A literatura estará presente nas voces de Antón Reixa, María Lado e Lucía Aldao, Fran Alonso e Marilar Aleixandre". "O Implícate diferénciase doutros festivais deste tipo porque o seu obxectivo é principalmente visibilizar o traballo de Implicadas e a creación dunha rede crítica e cómplice que arrastre tanto ao público como as e os artistas. O Implícate traduce dunha forma clara o latexo que move a Implicadas e no que temos que empezar coa crítica do próximo e integrar nela tamén ás outras. A cultura é un espazo especialmente vizoso polo que comezar, dando visibilidade á nosa lingua e ás persoas que se moven por facer reflexionar dende lugares diversos e todos eles sumamente interesantes", explica a escritora María Reimóndez, ex-presidenta e fundadora da ONG e promotora do festival desde os seus inicios hai dez anos. Redes profundas que se tecen Como balance do tempo percorrido, Reimóndez destaca a visibilidade conseguida para Implicadas a través do festival ademais dos 30.000 euros recadados para apoiar distintos proxectos de cooperación no sur ademais de estar na orixe doutras iniciativas como os libros Vanakkam/Benvidas ou As que rubimos montañas, obras colectivas de poetas galegas, támiles e etíopes que se suman a outras moitas iniciativas como un encontro que xuntou a través da danza artistas de Galiza e Etiopía. "Esas redes que tecemos vemos que son cada día máis profundas e que a participación das artistas non é algo meramente accesorio ou anecdótico. Algunhas probas disto que como activistas nos conmoven profundamente son o tema que Mercedes Peón nos dedicou hai xa anos, Derorán, ou recentemente a honra de que Eva Veiga nos dedicase A distancia do tambor", engade Reimondez ao tempo que aproveita a ocasión para convidar a sumar novas socias e voluntarias a Implicadas. Desta volta, o recadado no Implícate irá para un proxecto contra o infanticidio en Salem e outro de empoderamento de mulleres en Támil Nadu.


Summary: A Mesa pola Normalización Lingüística e o Grupo de Normalización do estudantado de Medicina presentáronlle ao Presidente do Parlamento, Miguel Santalices, a campaña polo apoio ao galego como lingua normal de relación entre doentes e persoal .

A Mesa pola Normalización Lingüística e o Grupo de Normalización do estudantado de Medicina presentáronlle a campaña Falar galego é saudábel ao Presidente do Parlamento, Miguel Santalices, como representante da primeira institución de Galiza, e médico de profesión. A campaña Falar galego é saudábel xurde co obxectivo de que a lingua galega se desenvolva con normalidade como lingua de relación entre persoal e doentes, nun contexto no que -segundo o último estudo IGE- 41% das persoas que falan só en galego ou máis galego que castelán mudan ao castelán ao se dirixiren a médicas e médicos; e no que, segundo ten documentado amplamente a Mesa, existen casos de discriminación lingüística que fortalecen o prexuizo de que o correcto é deixar de falar galego ao se dirixir ao persoal médico. Segundo o último estudo IGE, 41% das persoas que falan só en galego ou máis galego que castelán mudan ao castelán ao se dirixiren a médicas e médicos Durante o encontro, Marcos Maceira e Celia Armas, da Mesa; Francisco Pérez e Sarela Betanzos, do Grupo de Normlización Lingüística do Estudantado de Medicina; e Henrique Villena, médico no Hospital Clínico Universitario de Santiago fixéronlle entrega a Miguel Santalices dunha copia dunha fotografía inédita da promoción de Medicina do curso 1909, da que formou parte Castelao, e que, como recordou o presidente da Mesa, Marcos Maceira, "enfrontou a epidemia de influenza de 1918 co galego como lingua de relación entre profisionais e doentes". As entidades incidiron no uso do galego entre persoal sanitario e doentes como boa práctica que evita erros de comprensión e favorece a precisión: "O que é bo para as e os doentes é bo para o persoal sanitario", recordou Sarela Betanzos. Mentres que o seu compañeiro Francisco Pérez manifestou que o obxectivo do seu grupo é "normalizar o uso do galego tanto nas aulas como nas consultas". "Esta campaña", afirmou Marcos Maceira, "vai ser unha maneira de demostrar pola vía dos feitos que lingua e a saúde pública son dous elementos de cohesión social". "Fronte a prexuizos e malas prácticas", asegurou Maceira, "a lingua galega únenos a persoal sanitario e a doentes, da mesma maneira que a necesidade de termos un servizo público de calidade".


Summary: O Goberno galego debía no inicio do ano 225 millóns máis dos que ten para gastar. En 2008 o orzamento da Xunta superaba en máis de 6.000 millóns a súa débeda

"Non gastar máis do que se ten", "facer máis con menos", "disciplina orzamentaria". Este foron algúns dos lemas que reiteraron ata a saciedade os gobernos durante os anos máis duros da crise económica. A caída de Lehman Brothers e o picazo da burbulla inmobiliaria española fan que o ano 2008 se sitúe como inicio dunha crise xestada moito antes e na que entes máis ou menos abstractos, como a troika ou os mercados, comezaron a ser convidados habituais do debate político, tamén en Galicia. O control do déficit, equilibrar anualmente ingresos e gastos, converteuse en norma constitucional e case en dogma de fe. Pero, ao mesmo tempo, a débeda das administracións, isto é, os cartos que piden prestados aos bancos e outros actores financeiros, non deixou de medrar. Tanto que, no caso das comunidades autónomas, só cinco delas teñen neste 2015 máis orzamento que débeda. Só Asturias, Canarias, Extremadura, Navarra e Euskadi teñen máis fondos para gastar que cartos que devolver Aínda que cada autonomía presenta cadanseus datos dun xeito propio é posible obter unha visión global a través dos informes nos que o Ministerio de Facenda amosa as contas dos Executivos autonómicos dun xeito homoxéneo. O cruzamento desta información cos datos de débeda que trimestralmente ofrece o Banco de España permite concluír que no inicio do presente 2015 unicamente Asturias, Canarias, Extremadura, Navarra e Euskadi tiñan máis orzamento de gastos, é dicir, máis fondos para investir nas diferentes áreas do goberno, que diñeiro pendente de devolver. Todas as demais teñen máis débeda que orzamento, Galicia incluída. A radiografía que amosa o gráfico sobre estas liñas é o resultado de sete anos nos que a débeda autonómica se multiplicou mentres os orzamentos de cada unha das comunidades se estancaba ou, na maior parte dos casos, se reducía. Así, resulta ilustrativo observar cal era o panorama en 2008, os derradeiros orzamentos aprobados, nos máis dos casos, sen prever un escenario de crise, recesión e caída da recadación tributaria. En 2008 o orzamento da Xunta superaba en máis de 6.000 millóns a súa débeda Naquel ano o orzamento de todas as autonomías, sen excepción, superaba as respectivas débedas e a única na que ambos valores estaban próximos era a Comunitat Valenciana, cunha diferenza de apenas 400 millóns entre o que gastaba e o que xa debía. No caso galego a Xunta dispuña aquel ano dun orzamento de gastos de 10.668 millóns de euros, case 1.000 máis que en 2015, e a débeda era de 3.954 millóns, 6.000 millóns menos que na actualidade. Así as cousas, tampouco neste indicador Galicia pode gabarse de ser "a primeira" das comunidades autónomas en xestión económica. Das cinco autonomías con máis orzamento que débeda a maior distancia entre ambos valores dáse en Euskadi, que pode gastar 1.742 millóns de euros máis dos que debe en 2015. A continuación sitúase Extremadura, cuxo orzamento supera en 1.674 millóns a súa débeda, e Canarias, con 947 millóns en positivo. Navarra (640), Asturias (447) e Cantabria (72) completan unha lista na que a pequena comunidade de La Rioja actúa como fronteira, cunha diferenza de orzamento e débeda de apenas 1 millón de euros. Neste panorama Galicia é a primeira, pero entre as que presentan valores negativos, con 225 millóns menos de orzamento que de débeda. Estas cifras rexistráronse nuns anos nos que a Xunta incrementou a súa débeda pública por riba do 150%, chegando o pasado 2014 a superar os 10.000 millóns de euros por primeira vez na historia da autonomía. Mentres a oposición parlamentaria contrapón estes datos co perfil "xestor" prometido por Alberto Núñez Feijóo ao chegar ao poder e insta a aclarar "en que se investiu" este endebedamento, a Consellería de Facenda reitera que "a comunidade galega vén mantendo unha política de control do endebedamento e do déficit público", e destaca que en 2014 foi "a comunidade de réxime común que menos incrementou o seu endebedamento".


Summary: Máis de 30 dos 45 bancos acreedores xuntáronse para ver que facer coa débeda que con eles ten Pescanova e analizar o escenario no que se atopa a firma. Algunha das entidades quererían ver Antonio Basagoiti, de Banesto e conselleiro en Pescanova, levando as rendas da multinacional

A división no seo do Consello de Pescanova é evidente entre o presidente (Fernández de Sousa, 14,4% da multinacional) e o segundo e terceiro accionistas: Damm (6,1%) e Luxempart (5,8%). Un enfrontamento con cruce de comunicados ante a CNMV acusándose uns a outros de mentir. Un "espectáculo lamentábel", en palabras dun accionista, para unha compañía con perto de 11.000 traballadores, 1.500 dos cales en Galiza. Un escenario do que, como é facil e entender, non gosta nada a banca. Un total de 45 entidades acreedoras. Delas, 35 mantiveron unha xuntanza en Madrid. Para alén de determinadas decisións (criar un comité de dirección, steering committe, para renegociar débeda), tamén se tería falado de nomes para tomar as rendas da multinacional, substituíndo a Fernández de Sousa, ao que se critica tanto a xestión da empresa como da crise. Malia ser membro do Consello de administración da multinacional desde hai máis de 15 anos, Basagoiti non asistiu á xuntanza que este organismo tivo a pasada quinta feira, a primeira após a petición de preconcurso de acreedores Así, varias entidades gostarían de ver Antonio Basagoiti, actual presidente de Banesto e conselleiro de Pescanova dese 1996, no sillón que actualmente ten Fernández de Sousa. Malia ser membro do Consello de administración da multinacional desde hai máis de 15 anos, Basagoiti non asistiu á xuntanza que este órgao tivo a pasada quinta feira, a primeira após a petición de preconcurso de acreedores. Cal é a débeda? Os cáculos de acreedores e técnicos sitúan a débeda de Pescanova entre os 2.500 e 2.700 millóns de euros. CaixaBank, Sabadell, Novagalicia Banco e Popular terían empréstimos concedidos a Pescanova de máis de 150 millóns de euros. Entre 125 e 150 millones estarían Bankia e Deutsche Bank. Entre 100 y 125 millones, BBVA y Caixa Geral. Entre 75 e nos 100 millones, RBS, Commerzbank e Ceiss. Movéndose entre os 50 e os 75 millónss, Rabobank, Banesto, Banco Espirito Santo, Kutxabank, BPI, HSBC y Catalunya Banc.


Summary: No seu Informe Anual fai fincapé nas cargas dos Mossos d'Esquadra contra o 15M en Barcelona e sinala unha vez máis os casos de detención en réxime de incomunicación nas cadeas españolas. Porén, salienta o fin da violencia de ETA. No contexto internacional lamenta que a primavera árabe ficase nunha "oportunidade perdida" e critica a "inoperancia" da ONU.

Amnistía Internacional presentou este xoves o seu Informe Anual (que fai 50 edicións), demandando un tratado "sólido" sobre o comercio de armas "dado que o Consello de Seguridade da ONU parece cada vez menos axeitado para a súa función". Tamén fixo fincapé en que Oriente Medio e o Norte de África se están "desperdiciando as oportunidades para o cambio que crearon os manifestantes" e culpa diso ás "alianzas oportunistas e os intereses económicos". A este respecto, volve apuntar á "inoperancia" da ONU": "a súa non intervención en Sri Lanka e a súa pasividade ante os crimes contra a humanidadr en Siria fixeron que o Consello de Seguridade da ONU parecese incapaz de levar a cabo a súa función de gardián da paz mundial" e engade que "as superpotencias emerxentes de Brasil, India e Sudáfrica foron cómplices co seu silencio". O informe chama a atención sobre as cargas policiais ordenadas por Felip Puig, contra os indignados e indignadas concentradas na Plaça Catalunya en maio de 2011 En canto ao Estado Español, Amnistía Internacional parabenízase polo abandono do terrorismo por parte de ETA, pero sinala algúns déficits, relacionados principalmente coa violencia policial e algúns agromos de racismo. En concreto, chama a atención sobre as cargas policiais ordenadas polo conseller de Interior da Generalitat, Felip Puig, contra os indignados e indignadas concentradas na Plaça Catalunya en maio de 2011, sinalando que os axentes non levaban a obrigada placa co seu número de identificación e que o goberno catalán se negou a abrir unha investigación sobre o sucedido. O informe sinala outros caso, como un sucedido en Madrid en agosto, cando os antidisturbios provocaron feridas a dúas mulleres que se atopaba próximas ao percorrido dunha manifestación. Amnistía Internacional chama a atención, igualmente, sobre numerosos casos de torturas a detidos, fundamentalmente inmigrantes, que nalgúns dos casos finalizaron con lesións graves Amnistía Internacional chama a atención, igualmente, sobre numerosos casos de torturas a detidos, fundamentalmente inmigrantes, que nalgúns dos casos finalizaron con lesións graves, e que non foron investigadas suficientemente. O informe tamén salienta que España seguíu desoíndo os chamamentos dos organismos internacionais de dereitos humanos para que deixase de aplicar a detención en réxime de incomunicación aos sospeitosos de delictos de terrorismo, pois as persoas sometidas a este réxime poden permanecer recluídas até 13 días, e nese tempo non tiñan acceso a un avogado e non podían comunicar a seu paradeiro á súa familia. O informe trata tamén o problema do racismo e alerta de que se seguen efectuando controis discriminatorios de identidadr, centrados específicamente en personas pertencentes a minorías étnicas.


Summary: O galardón recaeu en anos anteriores en Stephen Hessel, un dos redactores da declaración dos Dereitos Humanos, o preso afro-americano Mummia Abu-Jamal ou o militante palestino Georges Abdallah.

Desde 2011, a Fundación Frantz Fanon outorga o premio que leva o nome do autor de 'Os condenados da terra' a persoas cun historial e compromiso de loita contra as inxustizas e a opresión. Nesta edición, o premio vai para Leonard Peltier, un indio sioux que é o preso político máis antiguo dos Estados Unidos. O galardón foi recollido en París por unha delegación do Movemento Indio Americano. Leonard Peltier está condenado a dúas cadeas perpetuas pola morte de 2 axentes do FBI en 1975 en Pine Ridge, unha reserva india. Este activista nativo-americano leva entre reixas catro décadas e movementos de dereitos humanos dos Estados Unidos volveron insistir nos últimos meses nas peticións e demandas para que sexa posto en liberdade. Argumentan que o seu encarceramento fíxose sen haber probas concluíntes na súa contra, nun proceso baixo sospeita e nun momento (década dos 70) nos que desde FBI, servizos de intelixencia e Policía había programas específicos de criminalización dos movementos afroamericanos e nativoamericanos. Peltier era militante do AIM (Movemento Indio Americano). Este activista nativo-americano leva entre reixas catro décadas. Movementos de dereitos humanos dos EUA insisten nas peticións e demandas para que sexa posto en liberdade. Peltier é "un símbolo dos pobos orixinarios" de América, sosteñen estes colectivos e movementos. Amnistía Internacional reitera que debe ser liberado. Columnistas de xornais como o NYT avogan por unha revisión do proceso. Xa Nelson Mandela `pedira a súa liberación a Bill Clinton no ano 2000. O daquela presidente de EUA aceptou estudar a demanda mais a marcha-protesta de 500 axentes de FBI até a Casa Branca fixo que Clinton optase por dar carpetazo ao asunto. Peltier ten graves problemas de saúde. Está encarcerado en Florida, a 3.200 kilómetros dos seus familiares (que viven en Dakota do Norte). Sufriu agresións e maos tratos, denuncian desde as plataformas a prol da súa liberación. Como acabou este indio sioux-chippewa en prisión, condenado a 2 cadeas perpetuas? A raíz dun tiroteo nunha 'reserva indíxena' en xuño de 1975. O 26 dese mes axentes entraban nun rancho da reserva de Pine Ridge para deter a un mozo que presuntamente roubara unhas botas de montar. Pine Ridge estaba, ao igual que outras moitas comunidades indias, baixo investigación e vixiancia do FBI polas actividades do movemento nativo-americano. Testemuñas recoñeceron sufrir presións do FBI para acusar a Peltier e mesmo, anos despois, a Corte de Apelación recoñecía que "hai probas de condutas indebidas" no proceso Nas semanas anteriores varios indios foran asasinados por homes brancos, polo que a tensión en Pine Ridge era moi alta. A irrupción dos axentes levou a anciáns desta comunidade a pedir protección ao Movemento Indio Americano (AIM). Varios activistas responderon a esa chamada, entre eles Peltier. "Montaxe" A resultas do titoreo morreron 2 axentes do FBI e un indio. Peltier e dous compañeiros seus do AIM foron xulgados polos feitos, mais estes dous nunha causa separada. Ficaron libres por entender que actuaran en defensa propia. Mais Leonard non. Porén, testemuñas recoñeceron sufrir presións do FBI para acusar a Peltier e mesmo, anos despois, a Corte de Apelación recoñecía que "hai probas de condutas indebidas" no proceso e mesmo a comisión afirmaba textualmente: "A Fiscalía admitiu a falla de evidencia en que Peltier participase persoalmente na execución de 2 axentes do FBI".