Summary: A decisión do número dous de Anova foi transmitida ao Consello Nacional através dunha carta, segundo informou a Radio Galega. A súa saída agrava a crise aberta na organización liderada por Xosé Manuel Beiras. Na carta encamiñada ao órgano de dirección de Anova, Noriega asegura que se dedicará a rematar "con garantías" o seu ciclo como alcalde de Teo.

Na misiva enviada ao Consello Nacional, Martiño Noriega debrúzase nun demorado repaso aos seus últimos anos de militancia política e á súa escolla na pasada Asemblea Nacional de Anova como coordinador nacional através dun proceso de listaxes abertas. Neste senso, argumenta as razóns da súa saída na necesidade de economizar enerxías que, no seu caso, di, dirixirá cara á un "traballo colectivo, directo, en defensa da maioría social" mais, iso si, como "militante de base". Noriega di que continuará como militante de base e abandona a Permanente de Anova Noriega fica tamén como integrante da Coordenadora Nacional de Anova mais sairá do seu órgano permanente para, subliñou, "rematar con garantías un ciclo persoal ilusionalte en Teo". O que até o de agora foi número dous de Anova e claro aspirante a se converter en portavoz nacional da organización cando Xosé Manuel Beiras abandonar a responsabilidade, insiste no escrito achegado ao Consello nacional en amosar a súa posición na actual crise aberta e dise partidario de continuar a pular por "fórmulas de partido-movemento inclusivas" con vocación, acrecenta, "de fronte ampla" pois, afirma, "unha nova cultura política" é "nestes intres, unha necesidade, non unha estratexia". A fenda aberta en Anova A demisión de Martiño Noriega é produto, segundo diversas fontes consultadas por Sermos Galiza, do profundo clima de división interno que se vive en Anova. O confronto coloca dun lado o sector oficial -en que se situarían como cadros referentes Mario López Rico, Francisco Trigo e Luís Eyré- e, doutro, o crítico, no que alén de Martiño Noriega está o deputado Antón Sánchez. Nas últimas horas mesmo se chegou a barallar a hipótese de Antón Sánchez se dar de baixa como afiliado de Anova e continuar como independente no grupo parlamentar de AGE. Porén, todo apunta a que isto non se irá producir polo de agora. Os movimentos que faga Antón Sánchez estarán en todo caso coordenados cos de Martiño Noriega. As mesmas fontes apuntan a que a demisión se produciu ao constatar Martiño Noriega que Beiras rachaba a equidistancia e se colocaba acarón do sector oficial, o maioritario neste momento na militancia de Anova. O sector maioritario defende que Anova poda mudar de aliados en función das distintas citas eleitorais, iso precisamente foi o que aprobou a I Asemblea Nacional da formación, mentres que o grupo nucleado arredor de Martiño Noriega é máis partidario de camiñar cara á converxencia con Esquerda Unida. As hostilidades desatáronse durante o proceso de negociación da fórmula de concorrencia ás eleccións europeas, ao decantarse claramente Martiño por reeditar a coligación con Esquerda Unida -neste caso, con Izquierda Unida, ao ser eleccións de ámbito estatal-, cando, en troca, o sector maioritario se inclina máis ben por explorar as hipóteses de concorrer nunha alternativa soberanista cuxos perfís ainda estarían por debuxar.


Summary: Coa súa novela 'Luns' obtén a primeira edición do Premio de Narrativa Torrente Ballester que se convoca coa modalidade de lingua galega.

Eli Ríos é a gañadora a primeira convocatoria do Premio de Narrativa Torrente Ballester que se convoca coa modalidade de lingua galega. Faino con 'Luns', unha novela. O xurado destacou que a novela está construída arredor dunha protagonista que é unha "personaxe feminina perfilada con solvencia que se bota un pulso a si propia ante unha situación vital dramática". O xurado está composto por Ramón Nicolás Rodríguez, Mercedes Queixas, Eva Moreda, Ledicia Costas e Mario Regueira, con Mercedes Fernández-Albalat de secretaria e Goretti Sanmartín de presidenta. A decisión foi por maioría. Valoran na obra de Eli Ríos "a capacidade de reflexionar sobre as duras circunstancias que acontecen na súa vida". Esta primeira convocatoria do Premio, promovido pola Deputación da Coruña, acadou cifras de récord: 18 obras finalistas das 101 presentadas, o que supón máis do dobre da edición que máis obras en galego recibiu: a do 2009 con 47 títulos. Todo indica que a razón que explica semellante éxito é a dotación económica, que ascende a 25.000 euros, máis do dobre dos máis suculentos premios da literatura en galego que existían até o momento: o Repsol de Narrativa Curta (12.000 euros máis publicación), o Blanco Amor (ídem) e o Xerais de novela (10.000 euros incluíndo os dereitos de autor dos 3.000 primeiros exemplares vendidos). En ampliación


Summary: 64 proxectos escolares participarán nesta feira, que se celebrará entre o 19 e o 21 de novembro en Tecnópole, en Ourense, por onde pasarán máis de dúas mil persoas.

A maior feira científica de Galicia, Galiciencia, celebrará unha nova edición entre o 19 e o 21 de novembro en Tecnópole, en Ourense, por onde se calcula que pasarán máis de dúas mil persoas. Ao igual que outros anos, a parte máis importante do evento será a participación de estudantes de centros de ensino, que presentarán un total de 64 proxectos innovadores. Nesta edición, ademais, a principal novidade será a participación de alumnos e alumnas de Primaria, que defenderán as súas propostas (unhas 20) nunha sección especial. Entre os 64 proxectos que se presentarán na feira destacan unha cúpula para bicicletas, unha aplicación móbil para aparcar o coche ou un sistema para cultivar leitugas mediante luces LED. Outro dos equipos traballou nun sistema antirroubo para mochilas mediante tecnoloxía RFID. Outro elaborou prototipos de plástico biodegradable utilizando como materia prima leite de orixe animal. Un grupo de Ortigueira presentará o proxecto de construción do prototipo de robot submarino Tecnorov. Outro traballou nun freo de seguridade para cadeira de bebé e outro elaborou un estudo sobre o policultivo entre o Mitylus G e as algas laminarias na ría de Vigo. Algúns dos proxectos buscan responder a hipóteses e preguntas do tipo "Comer chicle ao tempo que facemos un exame mellora os resultados?", "Cheira igual a mesma colonia en diferentes persoas?", "Que nivel de ruído soporta un adolescente no instituto?" ou "Os videoxogos son beneficiosos para a nosa capacidade de concentración?". Actividades paralelas A feira ofrece unha ampla oferta de actividades paralelas á exposición de proxectos que inclúe a conmemoración do Ano Internacional da Cristalografía e da Agricultura Familiar e do Ano da Biotecnoloxía en España a través de varios obradoiros orientados a diferentes idades. Neles os participantes experimentarán cos cristais e coñecerán cales son os procesos biotecnolóxicos tradicionais da agricultura familiar, unha actividade que conta con máis de 500 millóns de explotacións en todo o mundo. Estes talleres complementaranse con actividades de planetario e robótica LEGO para os máis pequenos e un obradoiro de tecnoloxías punteiras para os maiores, xunto cunha charla sobre a relación entre a ciencia e a música que poderá seguirse online desde calquera centro educativo de Galicia. Ademais, a Fundación Barrié ofrecerá unha charla para que os docentes coñezan a iniciativa educaCiencia e levará á Tecnópole a exposición de fotografía InvestigArte. A feira enmárcase na Semana da Ciencia en España, organizada pola Fundación Española para la Ciencia y la Tecnología (FECYT), patrocinadora do evento xunto coa Consellería de Economía e Industria. Entre o mércores e o venres a feira permanecerá aberta de 10 a 13 horas pola mañá e de 15 a 18 horas pola tarde.


Summary: Hai gran confusión coas datas e pouco axuda a substitución de tradicións propias por campañas comerciais. O antropólogo Rafael Quintía bota luz sobre o calendario e os rituais populares do ciclo de Defuntos, que abrangue todo novembro.

Aínda que o 2 de novembro non sexa feriado e a mercadotecnia do Halloween se volatilizase, o certo é que o Día de Defuntos cae sempre en día 2 e non no 1 de novembro, que é o Día de Todos os Santos. Hai gran confusión coas datas e pouco axuda a substitución de tradicións propias por campañas comerciais. Nós Diario conversa co antropólogo e profesor Rafael Quintía para botar luz sobre este período en que, desde tempos inmemorábeis, fanse rituais e especiais lembranzas aos seres queridos que deixaron o mundo. Quintía empraza a entender a festa de Defuntos como un ciclo que se estende durante varios días, que é como se conciben este tipo de festas rituais que marcan un tránsito, ben sexa o ciclo de nadal, o ciclo de maio, do entroido.... Así, o ciclo de Defuntos comeza o día 1 de novembro, segue o 2 e engloba tamén os magostos -que tradicionalmente se facían a partir do 1-, o San Martiño e a matanza ritual do porco. "É un ciclo que cobre todo este mes". Popularmente, a noite importante é a do 1 para 2 de novembro (que no contexto céltico é cando iniciaba o novo ano), e non a noite do 31 como actualmente se celebra polo Halloween. O cristianismo adaptou as festas populares e no século IX o Papa Gregorio IV estabelece o día 1 de novembro como Día de Todos os Santos, collendo así unha xornada en que se celebraba o inicio do inverno en gran parte de Europa. Porén, o papa só dedicou este día a algúns falecidos: os santos mortos da Igrexa Católica. Despois, no século XI é cando se dedica o día 2 para o resto de defuntos. Unha noite para non varrer Así a noite "por excelencia" é a que dá paso ao día 2, sinala Quintía, pois é cando nos veñen visitar os seres queridos mortos. De aí a tradición de non recoller a mesa pola noite para que teñan de comer. Tampouco se varre para evitar expulsar as ánimas que nos veñen visitar... "Aínda que xa hai o tabú de non varrer normalmente polas noites, porque a noite é do reino das ánimas. Con ese varrer para fóra non fose ser que botases o avó que che vén visitar a casa". Tamén é do 1 para o 2 cando se facían as castañas cocidas con anís, pois había a crenza de que cocer castañas axudaba as ánimas. Fanse os magostos, que son ritos de carácter funerario, tállanse cabazas... Aliás, no pasado "había banquetes de carácter funerario que facía a veciñanza en igrexas en honra aos mortos, aínda que isto á Igrexa non lle parecía ben, ao igual que tampouco gostaba de que os nenos fosen pedir polas casas", explica o antropólogo. Efectivamente, aínda que aquí non se dixese "truco ou trato", a tradición de que as crianzas fosen pedir polas moradas xa existía. "O Halloween significa Todos os Santos, é a adaptación nortemaricana das festas de defuntos que levamos os europeos alí. Eles comezan a celebralas nos anos 30 do século pasado cando aquí xa estábamos fartos de tallar cabazas e ir polas casas", di Quintía. Mesmo tamén había mascaradas, e nalgunhas zonas pintaban a cara de negro nos magostos. O bispo de Mondoñedo, monseñor De Guevara chegou á Galiza no século XVI e prohibiu moitas desas prácticas ao non consideralas cristiás. Chegou a pór multas de dous marabedís aos pais dos nenos que fosen pedir polas casas en Defuntos e tamén multaba os curas que permitisen os banquetes fúnebres nas igrexas. Lugo recupera a tradición dos colares de zonchos O Centro de Artesanía e Deseño recreou este 1 de novembro en Lugo, nunha actividade promovida pola Vicepresidencia da Deputación luguesa, a tradición dos colares de zonchos –castañas cocidas coa casca-, un costume ligado ás celebracións de Santos e Defuntos. As crianzas púñanos e ían con eles visitar as tumbas. A mitoloxía popular atribúe á castaña, un alimento de colleita outonal, un valor simbólico, ligado ás crenzas sobre a morte. A actividade contou coa intervención do narrador oral Celso Fernández Sanmartín.


Summary: A área sanitaria de Vigo suma un terzo dos novos positivos detectados entre a sexta feira e onte, un total de 277 en todo o país nunha xornada na que aumentaron as PCR realizadas.

Entre as 18 horas da sexta feira e a mesma hora do sábado Galiza sumou 277 novos positivos por coronavirus, 60 menos nun período no que se incrementaron as probas PCR en máis dun millar, 1.292 en total, e no que a taxa de positividade descende a 4,7%. Esta semana o número de falecidos na segunda onda superou o da primeira, un total de 631 persoas que contraeran o virus. Respecto a onte a presión hospitalaria elévase ao aumentar as persoas ingresadas en planta e tamén nunha Unidade de Coidados Intensivos (UCI). A cifra de ingresos volve superar os 400, oito máis que onte, con 406 persoas hospitalizadas nalgún hospital galego das cales 64, tres máis, se atopan nunha unidade de críticos. O número de hospitalizacións descende unicamente na área sanitaria da Coruña que, non obstante, continúa a acumular a maior parte. En total hai 120 persoas ingresadas das que 23 están nunha UCI. Por contra, o resto empeoran o manteñen a súa situación. Na área viguesa, por exemplo, permanecen 65 persoas hospitalizadas nunha planta convencional e 12 nunha UCI. Tampouco hai mudanzas na de Pontevedra e O Salnés, con 42 ingresos ordinarios e 9 en coidados intensivos. A área sanitaria de Compostela e O Barbanza presenta un incremento das hospitalizacións, con seis doentes ingresados máis até alcanzar os 49 e tres pacientes máis en críticos, 9 en total. Na área de Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras mantéñense en 42 as hospitalizacións en planta convencional mais aumentan nas de críticos até alcanzar as 5. En Ferrol aumentan tamén os doentes nesta planta, con tres máis, se ben os ingresados fican en 35 por mor das altas. Por último, a área de Lugo, A Mariña e Monforte presente o maior incremento da xornada con seis pacientes máis, se ben continúa a ser a que menos ingresos ten de toda Galiza. En total, permanecen 32 pacientes en unidades ordinarias e un en coidados intensivos. Vigo suma un terzo dos casos Do total de casos detectados entre a sexta feira e o sábado a área viguesa suma un terzo, 92 en total, manténdose como a que máis positivos activos acumula, 1.800. Na de Compostela e O Barbanza foron detectados 45 casos, ficando con 784. A da Coruña e Cee sumou 40 novos positivos e conta con 1376 casos activos en total. Na área sanitaria de Ourense foron detectados 18 casos da Covid-19, manténdose como a que menos positivos activos acumula, un total de 402. Tamén descenden os novos positivos en Pontevedra e O Salnés, con 30 detectados e 990 positivos activos. Na de Lugo foron 29 os novos casos localizados, ficando os activos en 788. Por último, a área ferrolá informou de 35 novos positivos e de 586 activos. Nese mesmo período realizáronse 6.699 probas PCR, case 1.300 máis que no anterior. Paralelamente a taxa de positividade experimentou un descenso a 4,7%, situándose por baixo do limiar da Organización Mundial da Saúde para considerar a pandemia controlada. Porén, a media nos últimos días supera esta porcentaxe, 5,63%.


A nosa estatura moral non se deduce directamente do noso status económico. Hai pobres ruíns e tamén ricos exemplares. Vostede pobre non é e goza de respecto e admiración, en parte grazas á súa imaxe de self-made man extremadamente discreto e mesmo austero. Claro que aos ricos sempre lles interesou invisibilizar o seu benestar. En todo caso, o politicamente relevante non é isto, senón o que Thomas Piketty nos conta en Le capital au XXIe siècle, quizais a obra de economía política máis importante dos últimos tempos. Malia as críticas que recibiu –desde a dereita pero tamén desde a esquerda–, demostra que o sistema leva décadas transferindo recursos masivamente dos pobres aos ricos. A crise desencadeada en 2007 serviulles ás clases dirixentes, das cales vostede forma parte, para impulsaren a deriva antisocial da globalización neoliberal. Segundo Oxfam, vostede pertence a un grupo transnacional de menos de 10 individuos que atesouran o mesmo patrimonio que outros 3.600 millóns de persoas, a metade máis pobre da poboación mundial. En canto á distribución das rendas, o seu país, España, é o máis inxusto dos oito máis grandes da Unión Europea. E tamén en Galiza medra a desigualdade. A taxa de risco de pobreza e exclusión social supera aquí o 22%. En máis dun terzo dos fogares dos seus concidadáns galegos, os ingresos mensuais por persoa están por debaixo dos 600 euros. Todo indica que un compañeiro seu de fortuna, Warren E. Buffett, tiña razón cando confesou que a guerra de clases si existe e que son vostedes, os ricos, quen a están a librar e a gañar. Son vostedes os beneficiarios da desigualdade extrema que xera o noso demencial sistema económico e toleran as nosas democracias enfermas e expostas ao avance dos populismos de dereitas. A desbocada concentración dos ingresos e da riqueza constitúe un perigo real, non só para a economía, senón, e sobre todo, para os nosos réximes políticos, que, gravemente distorsionados, xa non son quen de atender as necesidades dunha parte importante da poboación. Porén, se hai algo que a cidadanía ten un interese vital en impedir é precisamente a descomposición moral da sociedade e a laminación da democracia. Así que necesitamos renovar o compromiso entre a democracia e o capitalismo. É preciso recuperarmos e desenvolvermos a capacidade redistributiva do Estado, basicamente mediante impostos progresivos sobre o ingreso e sobre o capital acordados a nivel rexional e internacional. Que vostede sexa tan obscenamente rico mentres centos de miles dos seus concidadáns viven inseguros e vulnerábeis, condenados á indixencia e á precariedade, é algo obxectivamente inxustificábel e radicalmente incompatíbel coa idea dunha comunidade virtuosa que teña sentido do ben común. Sabemos que, como nos recordou Tony Judt en Ill Fares the Land, os ricos non queren o mesmo que os pobres. Pero cando alguén puido, en contra de toda racionalidade, amasar unha fortuna tan xigantesca como a súa, o seu compromiso público efectivo coa xustiza social e coa democracia convértese na medida da súa responsabilidade e da súa estatura moral. Pode haber pobres ruíns e ricos exemplares. Vostede pobre non é.


Summary: É o eixo do III Curso de Verán Ciencias Sociais, Educación e Sociedade, organizado pola Universidade da Coruña e que reunirá relatores de universidades e institucións adicadas á recuperación da memoria histórica.

A importancia da memoria histórica á hora de construír unha sociedade democrática ou cal é o estado de saúde do movemento memorialístico na Galiza actual, analizándoo desde o ámbito educativo, legal, patrimonial e cívico; son algúns dos temos a debullar estes días na Coruña. O 28 e 29, cuarta e quinta feira, a Universidade da Coruña acolle o III Curso de Verán Ciencias Sociais, Educación e Sociedade. Un evento que se fai baixo a dirección do profesor Uxío-Breogán Diéguez e coordenado polos tamén docentes da UDC Sara Carou García e Roberto García Morís. Dez ponentes, de diversas universidades, así como de institucións adicadas á recuperación da memoria histórica, tomarán parte neste congreso. A conferencia inaugural do curso correrá a cargo de Joan Pagès Blanch, catedrático de Didáctica das Ciencias Sociais da Universitat Autònoma de Barcelona e decorrerá sobre 'O ensino das Ciencias Sociais e a educación para a cidadanía democrática'. O III Curso de Verán Ciencias Sociais, Educación e Sociedade conta coa colaboración, do Instituto Galego de Historia e de Murguía, Revista Galega de Historia, así como da Iniciativa Galega pola Memoria, da Fundación Alexandre Bóveda, a Agrupación Cultural Alexandre Bóveda da Coruña, a Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña e a Fundación Moncho Reboiras. Ao final da primeira xornada, realizarase un roteiro pola cidade da Coruña, reparando na (des)memoria de lugares, feitos e figuras que serán postas e postos en valor por Fernando Souto, presidente da Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña, celebrándose ao final do roteiro unha homenaxe aos represalidos polo fascismo.


Summary: A manifestación demanda ''dereito a decidir'' fronte á división territorial imposta por París e que divide Breizh (o país bretón)

Por unha Bretaña reunificada e polo dereito a decidir. Baixo esta chamada marcharon esta fin de semana en Naoned ( Nantes) máis de 3.000 persoas, segundo a organización. Os manifestantes demandaban un referendo para que o Loira Atlántico poida reunifircarse coon Bretaña, da que historicamente fixo parte. Actualmente, Breizh está divida entre as 'rexións' de Bretaña e Loira. A manifestación, convocada e apoida por dierentes organizacións, entidades e colectivos, decorreu co lema 'Decide en Bretaña!' e reivindicouse a lingua bretoa e a organización de referendos populares sobre a reunificación. En 2014 a plataforma 'Dibab-Que Bretaña decida' impulsou a idea de pular pola reunificación de Bretaña a través de consultas populares, implicando á cidadanía e apostando en ligar esta cuestión coa necesidade de abrir un debate sobre o autogoberno e a soberanía. Desde entón, varios concellos bretóns acolleron estes referendos populares. Na mobilización tamén houbo momentos para a solidariedade co proceso catalán e demandar a liberdade dos presos políticos cataláns.


Boris Johnson, antigo alcalde de Londres (2008-2016), acadou a xefatura dos conservadores británicos logo dunhas primarias nas que xuntou a maioría do grupo parlamentario e máis dous terzos dos votos dos 160.000 afiliados, nun 75% homes e un 97% da raza caucásica. De contado foi nomeado prime minister pola raíña Elisabeth e formou un goberno dos seus seareiros, de brexiters radicais, enchendo os principais ocos do Consello de Ministros, baleirados pola demisión dos colaboradores de Theresa May e David Cameron que non querían aturar o previsíbel extremismo antieuropeísta do Johnson.O brexit está previsto para o vindeiro 31-Ou. Johnson anuncia que vai tentar un mellor amaño ca o preasinado pola May. A Unión Europea é unánime en non lle achantar o camiño. A súa maioría parlamentaria arestora xa non existe, porque ten xa unha minoritaria fracción europeísta dos seus compañeiros tories en contra. Son fulcrais dúas cuestión: a backstop irlandesa e a desafección escocesa. A primeira significa que nin a República de Irlanda nin a maioría norirlandesa (votaron case un 56% contra o brexit) aturarán unha frontera real (hard border) entre as dúas Irlandas. A segunda ven de ser expresada pola first minister escocesa, Nicola Stugeon, quen ven de lle pedir ao novo prime minister Johnson as competencias para convocar un novo referéndum de independencia. Porque o 62% dos escoceses votaron en xuño de 2016 para ficaren na UE e porque xa entre un 53 e 55% de escoceses semellan estar por votar yes a un segundo referéndum de independencia. Ben podería ser Johnson o derradeiro dos prime minister con xurisdición ao norte do Tweed, cando mesmo o 40% dos electores laboristas en todo o Reino Unido aceptarían a independencia escocesa. Que grande lección para o centroesquerda español. Mais Johnson tamèn terá problemas con Gales onde os soberanistas do Plaid Cymru seica deron coa mensaxe para se converter nun partido de maiorías, dirixido por Adam Price, un líder moderno e representativo da transversalidade galesa. E moitos terá na Inglaterra. Os lib dem veñen de acadar o segundo posto nas eleccións europeas de maio e elixiron tamèn unha nova leader, Jo Swinson. Lib dem e verdes queren un novo referéndum do brexit e o líder laborista Corbyn, haberá pactar con eles e cos soberanistas galeses e escoceses, quer para iso, quer para derrubar Johnson cunha moción de censura antes da previsíbel xogada do loiro da perrera disolvendo o Parlamento de Westminster.O futuro do Reino Unido está cheo de treboadas e doutras adversas meteoroloxías. Para máis,. o dano na inflación e no PIB no curt prazo pode ser catastrófico. A experiencia da gobernanza do antigo major londinense pode ser un desastriño.


Summary: Dirixiuse ao Mecanismo de prevención de Tortura (MNPT) para que "exerza as súas competencias" e acuda á prisión de Dueñas para entrevistarse co preso independentista.

O Observatorio para a defensa dos dereitos e liberdades Esculca pide a "actuación inmediata" do Mecanismo nacional de prevención da Torutura (MNPT) da Defensoría del Pueblo en relación aos presuntos maos tratos sufridos polo preso independentista Antom Santos na prisión de Dueñas a mans de tres funcionarios. Fernando Blanco, en nome de Esculca, argumenta no seu escrito que perante as novas recollidas en diferentes medios sobre presuntas agresións ao preso "que lle provocaron hematomas e equimose en varios pontos do corpo", entende que a MNPT debe proceder. Así, solicítalle que exerza as competencias que lle son conferidas polo Protocolo Facultativo da Convención Internacional para a Prevención da Tortura "e compareza por medio de comisionado no CP de Dueñas a fin de manter entrevista reservada co preso A.S. e proceda a incoar expediente a fin de prevenir situacións de tortura/tratos degradantes no penal".


Summary: A voceira do PP en materia de servizos sociais asegura que "non hai ningunha privatización" de centros da 'Galiña azul', aínda que o Consorcio vén de outorgar a xestión de tres delas á unha fundación que a CIG liga co Opus Dei e dúas máis están pendentes de adxudicar

"Non hai ningunha privatización". Deste contundente xeito a voceira do PP en materia de servizos sociais, Marta Rodríguez, negaba este martes no Parlamento as acusacións da oposición sobre a xestión das escolas infantís. No marco dun debate dunha moción do BNG encamiñada a garantir o carácter "público" das antigas Galescolas, o deputado nacionalista Manuel Parga instaba os conservadores a reverter a "decisión política" tomada e garantir o carácter "público" dunha rede que, lembra, continúa adscrita á Consellería de Benestar malia á promesa formulada ao inicio da lexislatura, segundo a cal sería transferida a Educación. Dende a banda popular, Rodríguez insistiu na súa negativa. Só hai "formas distintas de prestar servizos sociais". O resto, mantén, é "estratexia política" e "demagoxia" de PSdeG e BNG. As acusacións de Parga referíanse, nomeadamente, a cinco escolas infantís, instaladas nos concellos de Coristanco, O Pino, Pontevedra, Carballo e Betanzos. Trátase de cinco centros que, se ben seguirán sendo edificios públicos, prestarán o servizo a través dunha entidade privada. Mentres que no caso de Carballo e Betanzos o proceso aínda non rematou, nas últimas dúas semanas xa foron concretadas as adxudicacións das tres restantes, cun montante total de 1,6 millóns de euros. Desta cantidade, as privatizacións de Coristanco e O Pino supoñen 480.093 euros cada unha e o resto corresponde a Pontevedra. A encargada de prestar o servizo será, nos tres casos, a Fundación de Estudios y Análisis (Fesan), na cal recaeron as adxudicacións, formalizadas o 23 de febreiro, para a escola pontevedresa, e o 2 de marzo para as outras dúas. Segundo a CIG, a Fesan ten fortes "vínculos" co Opus Dei. A CIG vincula co Opus Dei á fundación adxudicataria das tres privatizacións Malia a estas adxudicacións, Rodríguez mantén que o único que fai o Goberno galego é aplicar a Lei de Servizos Sociais aprobada polo bipartito, na cal se contempla que a "prestación de servizos sociais" se pode facer "directa ou indirectamente". "A lei non obriga a privatizar a xestión das escolas infantís nin os centros de día", retrucou Parga. Trátase, subliña, dunha decisión "unilateral e política" da Xunta que, "para redondear a xogada", lles "serve en bandexa" ás empresas privadas "unha suba das taxas" das propias escolas, a cal tamén tentou, sen éxito reverter a través da mesma moción, rexeitada polo PP e apoiada polo PSdeG.


Summary: O Goberno Sánchez e os seus aliados están en minoría no órgao de goberno do Congreso dos Deputados. Que o executivo non dispoña de maioría na cúpula da cámara é algo que non acontecera nunca no actual réxime político e alimenta permanentemente o conflito institucional. De feito, a dereita tombou esta segunda feira o atallo procedimental con que o grupo parlamentar socialista, co apoio de Podemos, tencionaba arrebatar ao Senado a capacidade de veto que o PP lle concedeu durante o goberno Raxoi.

Cunha emenda, a 32, á Lei de Violencia Machista, o PSOE tencionaba deixar sen efecto a capacidade de veto do Senado sobre o teito de gasto. Esa faculdade de bloqueo non ten moito sentido democrático: a Cámara Alta arrastra un evidente déficit de representación, até o punto de que o PP —un partido que apenas obtivo 33,01 por cento do voto nas últimas eleccións xerais, xuño 2016— desfruta de maioría absoluta no seu seo. A manobra do PSOE, respaldada por Podemos, bateu esta segunda feira co muro da maioría de que dispón a dereita (PP e Cs) na Mesa do Congreso. De pouco valeron os apelos ao rol institucional da presidenta da Cámara, Ana Pastor. A dirixente conservadora actuou como tal e avalou o voto contrario á tramitación da emenda socialista. Esta derrota politica complica extraordinariamente o trámite para a aprobación dos orzamentos do estado para 2019. Sen aprobar un novo teito de gasto, o Goberno Sánchez non poderá aplicar o incremento do déficit pactado pola ministra Calviño con Bruxelas (por volta de 6.000 millóns de euros máis a disposición das arcas públicas, arredor de 130 millóns máis para Galiza). O que tenta provocar a dereita é que se subliñe a impresión de debilidade parlamentar do Goberno Sánchez e forzar un escenario de desgoberno que resulte na convocatoria de eleccións anticipadas.


Summary: O encarecemento da materia prima, a celulosa, e a alta demanda dos derradeiros meses: as causas que argumenta Ence para o aumento de beneficios.

Ence rexistrou un beneficio neto atribuído de 13 millóns de euros no primeiro trimestre de 2022, fronte ás perdas de 9,6 millóns de euros que rexistrou no mesmo período do exercicio anterior. Segundo a compañía, este cambio de tendencia tivo como causas o encarecemento da materia prima, a celulosa, e a alta demanda dos derradeiros meses. O comité de empresa de Ence e CCOO, da man na concentración do transporte en Compostela Precisamente, o prezo da celulosa é 60% superior ao do primeiro trimestre de 2021. En abril, o prezo superou os 1.200 dólares/tonelada. As previsións apuntan a subas adicionais, até os 1.250 dólares/tonelada. Os ingresos da pasteira nos tres primeiros meses de ano ascenderon a 234 millóns de euros, cun incremento de 40% con respecto a hai un ano. Situación da compañía en Pontevedra O consello de administración da empresa sinalou que este aumento dos beneficios é chave para enfrontar os "retos" que lle agardan á compañía. En concreto, referiuse á situación da factoría que Ence mantén na ría de Pontevedra. Neste sentido, o consello afirmou sentir "positivismo" pola permanencia da planta de Lourizán, apoiándose na admisión a trámite, por parte do Tribunal Supremo (TS), de dous recursos de casación contra as sentenzas ditadas pola Audiencia Nacional sobre a anulación da prórroga extraordinaria da concesión da compañía en Pontevedra. A marcha de Ence, "máis perto" malia que a empresa recorrerá o fallo Ence xa comunicou en varias ocasións que esgotará todas as vías xudiciais en defensa da legalidade da prórroga extraordinaria da concesión, acordada polo Goberno de Mariano Raxoi mentres aínda estaba en funcións, "sempre, e como non podería ser doutro xeito, desde o absoluto respecto ás decisións da Xustiza e aos cursos que esta estabelece".


Summary: A Pataforma cidadá convoca unha manifestación nacional o Día das Letras en defensa da lingua e contra as agresións do goberno galego

A convocatoria vén de ser anunciada a través das redes sociais e partirá da Alameda de Compostela ás 12.00h. Co gallo do Día das Letras Galegas a Plataforma unitaria Queremos Galego volverá reunir milleiros de persoas nas rúas da capital da Galiza en defensa da lingua. Ao igual que o pasado ano Queremos Galego chama á cidadanía a se manifestar "pola lingua que nos une" e contra os ataques ao galego aos que, nesta ocasión, se suma a aprobación da reforma educativa. Os atrancos do goberno local Cómpre lembrar que en 2012 o concello de Santiago impediu á plataforma colocar un palco, unha faixa e amplificadores de son no acto de feche argüíndo que a mobilización coincidía coas festas da Ascensión. Após presentaren un recurso, a xustiza desautorizou a decisión adoptada polo goberno local e exixiu que o Concello outorgase os permisos necesarios para a celebración da manifestación. No entanto, os impedimentos por parte da equipa liderada por Ángel Currás reiteraríanse en vindeiras convocatorias como a do 27 de xaneiro. O goberno municipal exixiu nesta ocasión á Plataforma o pagamento dunha fianza de 600 euros para permitir a colocación dun palco co gallo da manifestación convocada contra a política lingüística da Xunta. Fica por ver se nesta ocasión o Concello de Compostela tentará atrancar a celebración desta xornada de festa e reivindicación arredor da lingua.


A reválida, así demos en chamar esa proba de avaliación diagnóstica que a consellería de educación decidiu facerlles aos rapaces e rapazas de terceiro de primaria. En realidade só revalida parcialmente dúas materias, lingua e matemáticas, sen ter en conta ademais a evolución nin as capacidades de cada alumno ou alumna, cunha proba liñal para todo o mundo, que non pode ser adaptada nin contar con medidas de apoio (nalgúns casos imprescindíbeis para a propia realización da proba) e realizada nunha situación nova, estraña e difícil de entender, asimilar e afrontar por parte de cativos e cativas de 8 anos. Cos resultados desta estrambótica proba realízase un informe individual para o centro e os pais e nais das sufridas criaturas e logo un informe global do centro para o que se exclúe, iso si, o alumnado de orixe estranxeira que leve menos dun ano no país e o alumnado con necesidade educativas especiais. Nin para iso os teñen en conta, postos a excluír, exclúamos de verdade. A coherencia feita exclusión. Só revalida parcialmente dúas materias, lingua e matemáticas, sen ter en conta ademais a evolución nin as capacidades de cada alumno ou alumna, cunha proba liñal para todo o mundo, que non pode ser adaptada nin contar con medidas de apoio A proba non vai servir nin para dotar de máis medios aos centros con máis dificultades nin para prestar máis apoios ao alumnado que máis os precisa. Non vai servir para igualar por arriba, para ofrecer atención individualizada nin para dotar de recursos e formación ao profesorado e aos centros. Non vai servir para mellorar a nosa educación. Xa que logo, máis que reválida deberíamos chamarlle a inválida, porque non serve para nada, é nula, non ten valor ningún. Non vai servir para mellorar a nosa educación. Xa que logo, máis que reválida deberíamos chamarlle a inválida, porque non serve para nada, é nula, non ten valor ningún A que queda desvalida é a educación pública, á que non lle vale quen debería facelo, pois se a administración que debería ocuparse de mellorala, de dotala de máis medios, de ofrecer máis formación e recursos ao profesorado, de buscar o consenso cos pais e nais decide, ao contrario, recortar recursos cada ano, excluír cada vez máis alumnado e agora tamén desconfiar por sistema do labor dos seus traballadores e traballadoras, convértese máis na súa inimiga que na súa valedora. Un sistema educativo baseado na competición con recursos desiguais, nunha carreira na que hai quen vai en deportivo e quen vai en carrilana, nin é un sistema nin é educativo. Escoitei ao conselleiro de educación lamentar que eu perdera a oportunidade de saber cal é o grao de competencias do meu fillo. Quero tranquilizalo. Non se preocupe, señor Rodríguez, eu sei perfectamente cal é o grao de competencias do meu fillo Ao meu fillo maior tocáballe pasar a reválida este curso e, como a maioría dos seus compañeiros e compañeiras, non foi a clase. Escoitei ao conselleiro de educación lamentar que eu perdera a oportunidade de saber cal é o grao de competencias do meu fillo. Quero tranquilizalo. Non se preocupe, señor Rodríguez, eu sei perfectamente cal é o grao de competencias do meu fillo e o profesorado que está con el cada día na súa escola tamén o sabe. Tamén sabe cal é o seu grao de competencias o profesorado de apoio que precisa e que cada vez ten menos horas dispoñíbeis e a orientadora que compartimos con outro centro e que sabe cal é o grao de competencias do meu fillo desde hai anos. Desde que conseguimos un diagnóstico con tres anos e medio nunha entidade privada consta no seu expediente e os posteriores informes que fomos conseguindo constan tamén. Deberon de chegar á súa consellería cos correspondentes informes do equipo de orientación e da dirección do centro así que vou deducir que tamén vostedes coñecen cal é o seu grao de competencias, de non ser así non terían aprobado unha adaptación curricular como a que ten. Desgraciadamente o feito de que na consellería coñezan vostedes o grao de competencias dos nosos fillos e fillas non serve para que aumenten o profesorado onde fai falla, para que haxa máis profesoras de pedagoxía terapéutica e de audición e linguaxe, para que contemos con máis orientadoras, nin sequera para que os "equipos específicos" provinciais deixen de ser unipersoais e sexan eles, como noutras comunidades autónomas, os que avalíen aos nosos fillos e fillas sen que teñamos que acudir a entidades privadas. O seu coñecemento, señor Rodríguez, do grao de competencias dos nosos fillos e fillas non serve sequera para cubrir as baixas das coidadoras senón que lles recomendan vostedes aos pais e nais que non envíen aos seus fillos ao cole mentres a coidadora non se reincorpore. Quizais a reválida habería que facerlla ao goberno deste país A estas alturas todo o mundo no centro escolar coñecemos o grao de competencias do meu fillo e tamén o grao de competencias do seu predecesor no posto, o señor Vázquez. Coñecemos o seu propio grao de competencias, señor Rodríguez, igual que tamén vostede coñecerá o do seu fillo sen necesidade de que realice reválida ningunha. Quizais a reválida habería que facerlla ao goberno deste país que nos quere convencer, con circular na mochila dos nenos incluída, de que educar aos nosos fillos e fillas é mandalos a un cole sen enterarnos do que pasa alí cada día, aprendelo cando veña alguén de fóra a facer un exame igual para todo o mundo, e logo que cada quen se busque a vida segundo os seus recursos. Pois non, iso non é educar, igual que o que vostedes fan non é gobernar, é estragalo todo e logo que cada un turre do seu para que lle medre.


Summary: Aquí vos deixamos o resumo das citas culturais que conforman a #AxendaCostadaMorte da fin de semana do 22, 23 e 24 de marzo. Unha axenda que vén marcada pola chea de citas co teatro e andainas ao aire libre.

PARTE DE METEOGALICIA: TEMPO SOLLEIRO Meteogalicia avísanos que o venres persiste a influencia anticiclónica sobre Galicia, co que se agardan ceos pouco anubrados ou despexados. O sábado, ao igual que a xornada do día anterior, seguiremos con influencia das altas presións. Polo tanto, os ceos estarán despexados, con presenza de nubes medias e altas no interior ao longo do día. A situación non cambiará o domingo, xa que continuará na influencia das altas presións con ceos pouco anubrados ou despexados en xeral. Venres 22 de marzo -Cata de viños espumosos en Laxe. -Presentación en Vimianzo do libro do SEMESCOM. -Proxección do filme Entre la Ola y la Roca en Cee. -Rock Carballo 2019. -Obradoiro Nós Mesmas en Carnota. -Feira da Primavera en Santa Comba. Sábado 23 de marzo -Día da Árbore en Carballo. -IV Mostra de Teatro Afeccionado de Zas. -Teatro en Cee. -Teatro en Muros. -Sábado de teatro en Vimianzo. -Concerto de Emilio Rúa e Rosa Cedrón en Malpica. Domingo 24 de marzo -Marcha saudable pola igualdade en Laxe. -Adaina Coñece o teu Concello en Santa Comba. EXPOSICIÓNS As Torres do Allo, en Zas, abren todos os sábados, domingos e festivos en horario de 11:00 a 19:00 horas. A programación habitual: – Visitas Guiadas: ás 13h e 17h. Permitirán coñecer o conxunto etnográfico que inaugurou unha tipoloxía edilicia en Galicia. – O Xogo de Pistas "Os secretos Ocultos nas Torres: deforma continuada durante o horario de apertura (sen necesidade de reserva previa). Castelo de Vimianzo. A fortaleza así como a súa mostra de artesanía ao vivo pódese visitar martes a domingo de 10:30 a 14 e de 16 a 19 horas. Conxunto etnográfico do Mosquetín. O conxunto de muíños e batáns do Mosquetín abre as súas portas todos os días da semana dende as 11 horas ata ás 18 horas. Os sábados e os domingos hai visita guiada ás 13 e ás 18 horas. No dolmen de Dombate ofrécense visitas guiadas, en temporada baixa, de venres a domingo de 10:30 a 14:00h e de 16:00 a 18:30. En temporada alta (Semana Santa, e do 1 de xullo a 16 de setembro), visitas guiadas todos os días. A tenda turística Stoupa acolle a exposición 'Voantes' da ilustradora carballesa Laura Tova. TODA A INFORMACIÓN DEBULLADA NA #AXENDACOSTADAMORTE


Summary: En 2011 Emgesa (filial de ENDESA) iniciou a construción da central hidroelétrica do Quimbo, no departamento de Huila, Colombia. Toda a rexión se está a ver afectada xa na súa actividade produtiva, baseada na pesca e no agro, polo asulagamento de 2.000 hectáreas de cultivos. Ao grave impacto económico, social e cultural súmaselle o impacto ambiental, como o é a inundación de 8.550 hectáreas da Reserva Forestal Protexida da Amazonía.

O 14 de febreiro de 2011, Emgesa (filial de ENDESA, participada á súa vez pola italiana ENEL) iniciou a construción da central hidroelétrica do Quimbo, no departamento de Huila, Colombia. Este proxecto, que supón un investimento de máis de 700 millóns de dólares, engadirá 400MW á xeración eléctrica colombiana, cubrindo, xunto co encoro de Betánia (tamén de ENDESA), o 8% da demanda nacional. A central, cunha vida útil de 50 anos, asolagará 9.000 hectáreas de terreo e xerará importantes impactos ambientais e sociais para a rexión Por parte do Goberno colombiano e da empresa afirmouse que a finalidade do novo encoro é garantir a soberanía enerxética do país, pero ó mesmo tempo o Ministro de Comercio tamén afirmou que a enerxía xerada polo Quimbo podería ser destinada á exportación. A central, cunha vida útil de 50 anos, asolagará 9.000 hectáreas de terreo e xerará importantes impactos ambientais e sociais para a rexión. Os municipios máis afectados son Gigante e El Agrado, xa que case a metade da área destes municipios quedará somerxida, así como algunhas comunidades como a Escalereta, formada por unhas 500 persoas que levan 35 anos sementando a terra de forma cooperativa. En total, a Asociación de Afectados polo Quimbo (ASOQUIMBO) contabilizou que 1.466 persoas serán desprazadas polo encoro sen que se garanta o mantemento da súa situación socioeconómica. Inundación de 9.000 hectáreas Toda a rexión se está a ver afectada xa na súa actividade produtiva, baseada na pesca e no agro. O encoro acabará por inundar 2.000 hectáreas de cultivos, coa conseguinte afectación da produción e comercialización agropecuaria que se estima nun valor de 1,25 millóns de euros. Por outra banda, a inundación da zona deixará fóra de servizo as pontes das estradas principais e incomunicará territorios entre si. Ao grave impacto económico, social e cultural súmaselle o impacto ambiental Ó grave impacto económico, social e cultural súmaselle o impacto ambiental, como o é a inundación de 8.550 hectáreas da Reserva Forestal Protexida da Amazonía e a afectación da biodiversidade, así como a contaminación das augas por químicos e sedimentos. Por outra banda, segundo diferentes estudos científicos, as centrais hidroeléctricas producen emisións de gases de efecto invernadoiro, sobre todo no caso dos encoros construídos nos trópicos, xa que este fenómeno aumenta coas altas temperaturas. Por iso, a Comisión Mundial para Encoros considera que os únicos proxectos que se poden considerar "limpos" son os que teñen unha capacidade inferior ós 10MW, 40 veces menor á proxectada para o Quimbo. Como consecuencia de todo isto, Asoquimbo considera que está a comezarse a producir unha crise humanitaria no departamento de Huila e piden a suspensión das obras e a nulidade da licenza ambiental outorgada polo Ministerio de Medio Ambiente, ata que non se faga unha Audiencia Pública Ambiental e os estudos de viabilidade do encoro. Días despois da resistencia civil ó proxecto, o 14 de febreiro, o Goberno enviou á zona ó Exército e ós antidisturbios para desaloxar o cento de persoas que se atopaban á beira do río Magdalena A falta de resposta do Goberno levou ós afectados á acción, e o pasado mes de xaneiro un numeroso grupo de persoas trataron de impedir que a multinacional española ENDESA desviara o río Magdalena. Días despois da resistencia civil ó proxecto, o 14 de febreiro, o Goberno enviou á zona ó Exército e ós antidisturbios para desaloxar o cento de persoas que se atopaban á beira do río Magdalena. Na defensa do río varios activistas resultaron feridos graves. Ademais, as forzas de seguridade prohibiron o acceso á zona ós observadores internacionais e xornalistas, e as poucas imaxes que transcenderon, a través dun vídeo realizado por Bladimir Sánchez, custáronlle ameazas de morte. Tralos feitos, os afectados volveron a acampar, pero finalmente o 3 de marzo fíxose efectivo o desvío do río Magdalena.


Summary: No contexto da crise do Ébola, son moitas as voces que critican o peche do Carlos III como hospital de referencia para enfermidades tropicais e o efecto dos recortes na capacidade de resposta do sistema. Falamos con Agustín Montes, profesor de Medicina Preventiva e Saúde Pública na USC

No contexto da crise xerada pola aparición do primeiro caso de Ébola no Estado, son moitas as voces que critican o peche do Hospital Carlos III como centro de referencia para enfermidades tropicais. Estas voces tamén alertan sobre o efecto que anos de recortes poden ter na capacidade de resposta do sistema público de saúde. Falamos con Agustín Montes, profesor de Medicina Preventiva e Saúde Pública na USC, que aínda que cualifica de "visión curtopracista" o desmantelamento do Carlos III, destaca que "o sistema sanitario español dispón das infraestruturas necesarias para o manexo e tratamento deste tipo de pacientes" e que "o seu persoal está altamente cualificado para o diagnóstico e tratamento de calquera tipo de enfermidade incluídas as infecciosas". O profesor Montes si subliña a "falta de información sobre as medidas de protección a adoptar fronte a este virus", que está sendo criticada nos últimos días polos mesmos profesionais sanitarios. E sinala os efectos que certas medidas de aforro adoptadas polos gobernos español e galego están tendo sobre o funcionamento do sistema sanitario, nomeadamente a taxa de reposición ou a exclusión do sistema dos inmigrantes en situación irregular. "O sistema sanitario dispón das infraestruturas necesarias para o manexo e tratamento deste tipo de pacientes, e o seu persoal está altamente cualificado para o diagnóstico e tratamento de calquera tipo de enfermidade" Conta o sistema sanitario galego e español cos recursos suficientes para enfrontar a situación creada por mor da enfermidade do Ébola, tanto no que respecta a infraestruturas coma a formación? O sistema sanitario español dispón das infraestruturas necesarias para o manexo e tratamento deste tipo de pacientes, e o seu persoal está altamente cualificado para o diagnóstico e tratamento de calquera tipo de enfermidade incluídas as infecciosas. A enfermidade polo virus do Ébola era unha enfermidade á que non se lle prestaba moita atención porque nin en Galicia, nin en España nin en Europa se diagnosticaban casos, agora iso cambiou. Dado que non existe un tratamento eficaz para eliminar o virus, as medidas que se toman con estes pacientes son as de soporte vital, como ocorre noutros moitos tipos de pacientes, polo o que os nosos profesionais están sobradamente cualificados para este tipo de atención. O que parece detectarse por parte dos diferentes colectivos profesionais é unha falta de información sobre as medidas de protección a adoptar fronte a este virus. Os protocolos ante o Ébola están deseñados desde hai tempo, agora hai que dalos a coñecer entre os profesionais sanitarios, pero tamén á poboación para non causar un alarmismo innecesario. "Veremos se o aforrado nesa visión curtopracista vai compensar o gastado agora para a posta en marcha de novo dos servizos para a correcta atención e da posible diminución dos ingresos por turismo debido á perda da boa imaxe de España" En que medida o desmantelamento do Hospital Carlos III e os recortes que afectan ao Instituto Carlos III agravaron a situación actual ou supoñen unha irresponsabilidade? É difícil responder a esta cuestión. O Hospital Carlos III era o hospital de referencia para enfermidades infecciosas como o VIH e as enfermidades tropicais. O seu desmantelamento como hospital de referencia destas enfermidades para convertelo hospital de estancia media (non agudos) manifesta, ao meu xuízo, unha visión curtopracista na que non caben as medidas preventivas xa que estas demostran a súa alta eficacia a medio/longo prazo. Os resultados económicos da súa área sanitaria seguramente melloraron nestes dous anos ao estar as súas camas ocupadas con máis pacientes, pero a calidade da asistencia aos pacientes diminuíu. Para poder atender ao primeiro misioneiro houbo que volver a montar a unidade en tempo récord cos problemas que poden xurdir nun proceso tan rápido. Pero o máis importante é a perda da súa pericia. Un piloto de avión debe realizar un número de horas mínimo para manter a súa cualificación como piloto. O mesmo ocorre co profesional sanitario que ten que realizar ao cabo do ano un número mínimo de actos (diagnósticos, de tratamento médico ou cirúrxico) para manter un nivel de excelencia no manexo concreto dun tipo de pacientes. Esta alta cualificación pode perderse se o profesional xa non ten tempo para actualizar o seus coñecementos nin investigar sobre estas enfermidades raras se agora ten que atender a outras enfermidades máis comúns. Posiblemente se tiveran máis tempo para a formación, os diferentes profesionais da saúde que atenderon no Hospital Carlos III aos dous pacientes repatriados de África puideran ter feito previamente simulacros de atención a este tipo de pacientes, polo que chegado o momento coñecerían perfectamente cada paso que deberían dar para tratar de mellorar a saúde dos pacientes, e ao mesmo tempo como protexer a súa propia saúde. Veremos se o aforrado nesa visión curtopracista vai compensar o gastado agora para a posta en marcha de novo dos servizos para a correcta a atención dos misioneiros, do seguimento e control dos profesionais que os atenderon, e da posible diminución dos ingresos por turismo debido á perda da boa imaxe de España. En que medida os recortes económicos (tanto en persoal, dotación...) están prexudicando, en termos xerais, a atención sanitaria en Galicia e España? É difícil de cuantificar xa que aínda non temos estudios que midan o impacto das diferentes medidas tomadas polo goberno central e galego. O momento de crise económica que nos toca vivir pode ser unha oportunidade para corrixir algún dos problemas que afectan ao sistema do saúde. Por exemplo o recorte do gasto farmacéutico, proposto como medida de aforro, parece que está chamando a atención sobre algo que moitos profesionais hai tempo estabamos denunciando: o alto consumo de antibióticos sen indicación, o que está ocasionando un incremento das resistencias dos xermes, facendo ineficaces moitos dos antibióticos e retrotraéndonos a épocas anteriores ao descubrimento da penicilina. Tamén é positivo porque pode ser un aliciente para revisar e actualizar os tratamentos dos polimedicados crónicos. Porén, esa mesma medida, á da diminución do gasto farmacéutico, tamén está a provocar efectos non desexados. O pago dos medicamentos por parte dos pensionistas ou a eliminación de algúns medicamentos da lista de produtos financiables por parte do sistema de saúde, poden ter efectos negativos aumentado a inequidade do sistema ou desprazando a dispensación a outros produtos que si están financiados polo sistema, pero son máis caros ou con maior número de efectos secundarios. Outras medidas como a taxa de reposición de só o 10% dos profesionais do sistema que se xubilan, a non substitución das baixas ou vacacións, o peche de camas, etc, fan incrementar as lista de espera, co conseguinte atraso no diagnóstico e tratamento dos procesos, a saturación dos servizos coa conseguinte diminución da calidade e o incremento do síndrome de burnout ou de desgaste dos profesionais sanitarios. "Outra hipótese sobre o efecto da exclusión de colectivos da asistencia sanitaria é a perda do control sobre as enfermidades transmisibles" Os recortes en atención primaria (ou a exclusión de certos colectivos, coma os inmigrantes en situación irregular) e en xeral en prevención poden empeorar (por sobreocupación) os servizos de urxencia? Esa é unha hipótese moi plausible, pero como no caso anterior aínda non hai estudios que cuantifiquen este desprazamento entre os diferentes niveis da atención sanitaria. Outra hipótese sobre o efecto da exclusión de colectivos da asistencia sanitaria é a perda do control sobre as enfermidades transmisibles. Antes da súa exclusión toda persoa que se atopaba mal acudía a un centro sanitario para ser diagnosticada e tratada. Desta forma se tiña controlados a todos os pacientes, e no caso dos infecciosos se poñían en marcha as medidas de prevención e control adecuadas. Agora, como estes pacientes non poden acceder ao sistema, non poden poñerse en marcha estas medidas de prevención e control co conseguinte risco para a saúde de toda a poboación. O que xa é coñecido, polos medios de comunicación, é a morte de algunha persoa pertencente a estes colectivos excluídos por falta de asistencia sanitaria. Poden ter consecuencias negativas na falta de control de certas enfermidades, evitables se hai unha atención continuada e unha detección precoz? De seguro. Como xa comentei antes, o descoñecemento da situación dos pacientes infecciosos polo sistema fai que sexa imposible poñer en marcha as medidas de prevención adecuadas. Por exemplo, un paciente tuberculoso activo pode estar espallando os xermes ao non estar correctamente tratado, xa que o proceso tuberculoso en si mesmo non é unha urxencia e polo tanto non podería ser atendido no servizo público de saúde.


Summary: Esta semana o cadro de traballadoras e traballadores de Siemens-Gamesa nas Somozas tornará á folga indefinida.

O persoal da factoría que a multinacional Siemens Gamesa ten no polígono industrial das Somozas decidiu retomar na segunda feira, 11 de xaneiro, a folga indefinida que paralizaran tras inciar o período de vacacións de Nadal recollido no seu calendario laboral. A decisión foi tomada por unanimidade durante unha asemblea desenvolvida á entrada da zona industrial. O presidente do comité de empresa, Sergio López (UXT), trasladou que os traballadores seguirán adiante coa folga ante a ausencia de carga de traballo e a falta de comunicación coa empresa. O representante sindical detallou que xa teñen programadas unha serie de actuacións fóra das Somozas para facer chegar a toda a cidadanía a situación que atravesa esta planta dedicada á fabricación de pas para aeroxeradores. Unha parálise que, segundo denuncian, "afecta toda a comarca", xa que hai pouco eran 300 as e os operarios aos que tiña contratados, aos que hai que sumar outros 200 postos de traballo indirectos. A vindeira terza o persoal ten previsto levar as súas protestas de 10 a 12 horas á entrada do Porto de Ferrol. Dous días máis tarde, o 14 de xaneiro, tamén de 10 a 12 horas, a protesta será ante o edificio administrativo da Xunta na praza de España de Ferrol. Reclamacións e conflito Para a seguinte semana as e os traballadores teñen previsto levar as reivindicacións a Santiago e á Coruña. O día 19 de xaneiro será ante a sede central da Xunta na capital galega e o día 21 desprazaranse á cidade herculina para concentrarse ante a sede da Subdelegación do Goberno. O persoal reclama a realización de investimentos suficientes para producir novos modelos de pas para aeroxeneradores. Sobre todo as de maior tamaño, unha tendencia actual do mercado marcada polas repotenciacións ou os parques con menos muíños e cunha maior potencia. A finais de decembro, até 24 traballadores eventuais recibiron a noticia da non renovación dos seus contratos, sumándose así ás 58 persoas ás que non se lles renovou no mes de novembro, polo que só quedaron traballando na planta das Somozas 240 empregados, todos indefinidos da empresa, que non teñen carga de traballo máis aló das festas de Nadal. Desde 2018 viñan alertando da necesidade de traer "novos modelos" para facer a sede coruñesa máis competitiva, mentres que a directiva trasladou que non o tiña previsto.


Summary: Anuncia Casado, coñecida como 'A Pasionaria' de Viana do Bolo, será homenaxeada este sábado nun acto organizado pola Asociación Cultural Os Torgueiros da Gudiña. Dionisio Pereira, investigador e participante na homenaxe, sinala a 'Nós Diario' que 'A Pasionaria' é "un símbolo da invisibilidade da represión contra as mulleres".

Nesta semana en que se conmemorou o Día da Galiza Mártir leváronse a cabo diversas homenaxes ás persoas represaliadas polos franquistas. Porén, aínda quedan moitas historias sen divulgar, especialmente arredor das mulleres. Unha desas historias é a de Anuncia Casado Atanes, máis coñecida como 'A Pasionaria'. Este sábado recórdase a súa figura nun acto de homenaxe no que participan os investigadores Dionisio Pereira e David Simón e a investigadora Lola Varela. O acto desenvolverase nas terras de Viana do Bolo e da Gudiña, onde o exército franquista asasinou a Anuncia Casado hai 86 anos. Anuncia Casado, pertencente a unha familia humilde, emigrou xunto co seu marido e os seus catro fillos ao Euskadi, onde se vinculou en gran medida co Partido Comunista. Coa morte do seu home, 'A Pasionaria' retornou á Galiza, concretamente á zona de Viana do Bolo, para traballar nas terras que herdara da súa familia. Daquela, Casado non abandonou o seu compromiso político e social. De feito, organizou numerosas loitas para protestar polas precarias condicións que sufrían os traballadores do tecido de ferrocarrís que se estaba a construír entre Zamora e Ourense, e reivindicou os dereitos dos labregos da zona. Concorrida e emotiva homenaxe a Alexandre Bóveda na Caeira (Poio), no 86º aniversario do seu asasinato Lola Varela, unha das participantes no acto que decorrerá esta tarde, comenta que "era unha auténtica líder sindical". Varela explica que nas eleccións da Fronte Popular durante a II República, Anuncia Casado xa se distinguía como unha muller con facilidade para a palabra e das poucas que participaba en mitins políticos. Responsábel do Partido Comunista na zona de Ourense, chegou a ser unha figura moi importante na época. 'A Pasionaria' tamén enfrontou o cura da zona, quen elaboraba escritos "amañados para aproveitarse da xente do lugar", a maioría analfabeta, e quedar el coas terras. "A campaña de desprestixio que levou a cabo contra o cura xerou unha inimizade enorme", explica Varela. Todas estas cuestión provocaron que, co golpe de Estado, Anuncia Casado resultase un obxectivo claro co que o exército franquista quería rematar. A morte da 'Pasionaria' Co comezo da guerra, Casado fuxiu, pero atopárona perto da Gudiña. O 21 de agosto de 1936, 'A Pasionaria' foi torturada, violada, ultraxada e, finalmente, asasinada polo exército franquista nas Revendeitas (Viana do Bolo). "Ao ser unha muller que saíu do seu papel, pois non era unha ama de casa calada e submisa, cebáronse con ela", apunta Varela a este xornal. Marín homenaxeará Carmen Pesqueira 'A Capirota', asasinada polos falanxistas hai 86 anos Despois de violala de maneira colectiva e de mutilárenlle os peitos, fusilárona e despois, xa morta, paseárona en carro polas vilas da zona. Posteriormente, os gardas franquistas fixeron unha fogueira e queimaron todo o que tiña na casa diante dos seus catro fillos, que tamén foron detidos. "Resulta fundamental coñecer a represión das mulleres, invisible e dobremente silenciada", indica Pereira. Non hai rastros documentais porque o tipo de represión que sufrían as mulleres estaba moi vinculada á violencia sexual, polo que anima a todas as persoas investigadoras e historiadoras a rachar con esa invisibilidade desde os seus campos. A homenaxe Esta é a primeira vez que se falará publicamente da figura de Anuncia Casado. O acto comeza ás 18.30h en Revendeitas (Viana do Bolo) e continuará no cemiterio de Castro, onde repousan os restos de Anuncia Casado grazas á veciñanza que atopou a foxa onde os asasinos a soterraran. Matías da Torre: "San Simón debe ser nomeada como illa da memoria" O evento pretende reivindicar a figura da 'Pasionaria' de Viana mais tamén visibilizar a dobre represión que sufriron as mulleres, por antifascistas e por mulleres. No acto tamén se abordarán outras figuras relevantes pois, como comenta Pereira, cómpre realizar unha "homenaxe a todas as persoas represaliadas que non tiveron un recoñecemento público".


Summary: O candidato do Partido Popular á Presidencia da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, chama a acudir ás urnas, das que espera que saia "un Parlamento claro, que dea estabilidade" a Galiza, "no momento de maior dificultade dos últimos 40 anos".

Alberto Núñez Feixoo acudiu ao colexio Neno Xesús de Praga, en Vigo, para exercer o seu dereito ao voto. Desde alí, e xunto á candidata do PP número 2 por Pontevedra, Corina Porro, chamou participar das urnas, das que espera que saia "un Parlamento claro, que dea estabilidade" a Galiza, "no momento de maior dificultade dos últimos 40 anos". Así se pronunciou tras votar ás 11,45 horas deste domingo, asegurando que "canto máis nítida sexa a decisión (expresada mediante as eleccións), máis claro será o mandato". Neste sentido, incidiu en que os comicios deste domingo representan o momento en que "Galiza decide cal quere que sexa o seu Goberno" e esperou que sexa "posíbel" que a resolución se adopte "esta mesma noite". Así, chamou a votar "masivamente" para afrontar a liña que marcará "un futuro que non é fácil" debido á crise sanitaria e as consecuencias económicas que implica, o que, ao seu xuízo, provoca que este momento represente o de "maior dificultade dos últimos 40 anos".


Summary: A decisión foi tomada por unanimidade e os feitos probados abren a porta a que o xuíz poida decretar unha sentenza de prisión permanente revisábel

O xurado popular declarou por unanimidade o Chicle, Enrique Abuín, culpábel de agredir sexualmente a moza Diana Quer e de matala intencionadamente logo de cometer a agresión, coa intención de ocultar o primeiro delito que cometeu. Este é un dos feitos probados que deixa a porta aberta á prisión permanente revisábel, malia non se determinar que a violou. Os membros do xurado determinaron que o único acusado do crime, espiu a moza e «realizou con ela actos de contido sexual que non se puideron determinar». O veredicto determina, con todo, que non se pode probar que o Chicle a violase ou a intentase violar. Non obstante, o feito de o acusado matar a moza Diana Quer co obxectivo de ocultar o primeiro delito que cometeu -isto é, un crime subseguinte a outro, como é o da agresión sexual- posibilita que finalmente o xuíz poida decretar unha sentenza de prisión permanente revisábel.


Summary: A autora catalá Marina Gibert é a gañadora do XIV Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado, un certame organizado polo Departamento de Educación do Concello de Santiago de Compostela e pola editorial Kalandraka. Coa súa obra Selva, Gibert fíxose co galardón, que conta cunha dotación de 9.000 euros e que implica a publicación do libro nas cinco linguas peninsulares. Orixinaria de Girona e afincada en Lisboa, Gibert estudou na Escola de Arte e deseño La Llotja de Barcelona e ampliou a súa formación no Seminario de Ilustración do Centro de Arte e Comunicación Ar.Co da capital portuguesa.

'Selva' vén de ser premiada co XIV Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado. Como nace este libro? Xorde como un exercicio do seminario que estaba estudando en Lisboa. A proposta versaba sobre a ilustración dun álbum sen empregar palabras, co tema a elixir totalmente libre. Eu sabía que quería debuxar plantas e animais, porque quería pasalo ben mentres o facía e era o que me apetecía naquel momento. Fun facendo esbozos, visitando o xardín botánico e buscando referencias. Ao final acabou saíndo, pero tampouco empecei cunha idea moi clara do que ía ilustrar, funa traballando. Por que elixiu a selva para representar a memoria? Creo que non foi algo que xurdiu intencionadamente. De entrada eu non pensei en traballar a memoria, senón que fun pouco a pouco, e finalmente as imaxes e a historia en si acabou por suxerir isto. Quería xogar entre eses dous espazos que son a natureza e a cidade. Si que pensei moito, sobre todo cando ía visitar o xardín botánico, en como un neno imaxinaría o espazo, con animais ou non... Tamén me centrei no que pasaría unha vez saíse de alí, se levaría todo iso con el. Non pensei en traballar a memoria, xurdiu a medida que me ía formulando preguntas a min mesma. Foi a través da selva, pero podería ter sido a través de calquera outro elemento, simplemente me apetecía traballar a natureza. A min encántame o xardín botánico e imaxinei como o viviría un cativo ou cativa, cunha imaxinación incríbel e que de seguro que vía miles de cousas. Desde o momento en que me fago esas preguntas xorde todo. Fun guiándome sobre todo polo que me apetecía nese momento. O xurado do certame destaca que é unha obra "brillante e orixinal". A que cre que se debe esta valoración? Quizais polo final, que ao meu parecer é o que máis sorprende do libro. Durante toda a obra hai unha dinámica, cun espazo que é a selva e cunha paisaxe que simula un animal. Todo sempre nese contexto. De súpeto, chega un momento no que sae fóra dese lugar e dá coa cidade e alí fusiónanse os dous espazos. Creo que foi ese final, que tentei que fose un pouco diferente e que dentro da historia sorprendeuse un pouco, así que imaxino que por iso. Como valora a situación actual do mundo da ilustración? A verdade é que aínda estou comezando e non sabería moito que dicir. Este é un dos meus primeiros libros, o primeiro como autora, e estou intentando abrirme camiño neste mundo. Penso que non é sinxelo, pero estou ilusionada e teño moita motivación. Coñece algún ilustrador ou ilustradora da Galiza? Galegos non, pero si portugueses, xa que estudei en Lisboa. Hai profesores que admiro moito e fascíname o traballo que fan, por exemplo Tiago Guerreiro, Catarina Sobral ou André Letría. Si que é certo que non coñezo aínda persoalmente o equipo da editorial Kalandraka, pero tamén son figuras bastante importantes no mundo da ilustración e síntome moi afortunada. Que proxectos lle gustaría levar a cabo nos próximos anos? Gustaríame facer máis libros. En xeral hai moitos ámbitos do mundo da ilustración que me interesan, pero os libros fascínanme. Gustaríame poder formar parte deste mundo.


Summary: Valentina Matviyenko, presidenta do Consello da Federación rusa, sinalou que a reacción militar de Rusia ante a adhesión de Finlandia e Suecia á OTAN será "proporcional" e "adecuada". Croacia afirmou rexeitar a entrada de Suecia e Finlandia na alianza militar. Pola súa parte, Ucraína asegurou que non fará cesións territoriais para obter a paz con Rusia.

O Goberno ucraíno anunciou esta quinta feira que non quere negociar con Rusia un alto o fogo, ao tempo que e exixiu a retirada completa das tropas rusas. Por contra, Moscova afirmou a súa dispoñibilidade para retomar as negociacións en canto Ucraína así o pida. Ademais, o asesor da Presidencia ucraína, Oleksei Arestovich, sinalou que non cederán parte do seu territorio para pór fin á guerra nunha hipotética futura negociación con Rusia. Rusia avisa dunha resposta "proporcional" á OTAN Valentina Matviyenko, presidenta do Consello da Federación rusa, sinalou esta quinta feira que a reacción militar de Rusia ante a adhesión de Finlandia e Suecia á OTAN será "proporcional" e "adecuada". "En primeiro lugar, en termos militares, a reacción de Rusia será proporcional e adecuada á presenza da OTAN nos territorios destes dous estados, e ao tipo de armas despregadas", dixo Matviyenko. A OTAN recibe a "histórica" solicitude de adhesión de Suecia e Finlandia A representante rusa explicou que a entrada destes Estados na OTAN "afectará negativamente o estado político de Europa e non lle agregará "estabilidade", xa que son países que demostraron "neutralidade" histórica, un consenso compartido en Europa. Así mesmo, argumentou que esta decisión "non é soberana" e que se tomou "baixo a presión de Occidente", principalmente dos Estados Unidos de América e os países que conforman a Alianza Atlántica. "Está a moverse moi rápido. Nun tema tan serio e significativo. Nin sequera consideraron necesario realizar un referendo para pedir a opinión dos cidadáns destes países", indicou a representante rusa. Rusia di que a entrada de Suecia e Finlandia na OTAN sería "un grave erro" "Entristéceme que tal decisión dos dous Estados poida conducir a unha diminución no volume da nosa interacción e cooperación", indicou, agregando que "haberá unha oportunidade de reiniciar o diálogo" cando se complete a "operación militar especial". O presidente croata rexeita a adhesión escandinava O presidente de Croacia, Zoran Milanovic, confirmou que instará ao representante permanente do país balcánico ante a OTAN, Mario Nobilo, para que vote en contra da adhesión de Suecia e Finlandia ao bloque militar. "Isto non sería un acto contra Finlandia e Suecia, senón en favor de Croacia", subliñou Milanovic. O presidente croata lembrou que Turquía "está por agora en contra" desa adhesión, o que demostra, segundo dixo, "como se comportan os Estados que se preocupan polos seus intereses e os seus obxectivos de política exterior e utilizan todos os instrumentos legais dispoñíbeis". Croacia critica a OTAN polo impacto dun dron militar que se estrelou na súa capital Milanovic mostrouse convencido de que a negativa de Croacia a aceptar aos dous países escandinavos na OTAN fará que a comunidade internacional preste atención aos intereses dos croatas étnicos en Bosnia e Herzegovina, e afirmou que esa é a única forma de resolver tal problema.


Summary: O número de núcleos deshabitados en Galiza non para de medrar, un indicador máis dun proceso de despoboamento e 'desertización' do rural que obriga a repensar o territorio.

Somos un país con 1.614 aldeas abandonadas e 1.960 a piques de estalo, pois teñen 1 ou 2 habitantes. pobadores, ademais, dunha avanzada idade. En só un ano (2014), ficaron sen xente 75 aldeas, mentres que outras 25 traspasaban a 'liña vermella' e pasaban ter só 1 ou 2 veciños. Emigración (máis de 483.000 galeg@s tiveron que marchar do país nestes 24 anos) e baixa natalidade (8 nacementos por cada 1.000 habitantes, a segunda taxa máis baixa de todo o Estado español) son dous factores a ter en conta para explicar isto, mais non os únicos. Cuestións económicas, sociais, mesmo culturais teñen que ser tidas en conta para avaliar o que é un dos grandes retos que ten o país: a desertización que chega a grandes áreas do rural. En 2012 o Instituto Nacional de Estatística documentaba 1.408 aldeas deshabitadas en Galiza. En dous anos, pois, aumentou ese grupo en máis de 200 aldeas. Un ritmo desolador. Máxime se se compara coa nosa contorna. En Asturies hai 690 aldeas abandonadas, tamén unha cifra preocupante. Mais en Cantabria son 4 e en Euskadi, 12. En Castela-León, 242. A idea estendida é que este proceso de abandono é propio das provincias interiores de Galiza, as máis 'rurais', Lugo e Ourense. Mais non, é un proceso que afecta tamén, e non pouco, a A Coruña e Pontevedra. En Lugo hai rexistradas 692 núcleos que ficaron sen veciñanza, na Coruña 623. Un total de 153 aldeas están abandonadas en Pontevedta e 146 en Ourense. Trasvase O 41,2 por cento dos galegos viven en 70 parroquias das 3.790 que hai en Galiza, 70 parroquias que supoñen apenas o 1,2% da superficie do noso país. Máis dun millón cento cincuenta mil persoas concentradas en menos de 348 kilómetros cadrados dos perto de 30.000 que ten Galiza. Hai 70 parroquias en Galiza cualificadas como ZDP (Zonas Densamente Poboadas). Hai 8 zonas así identificadas no país e que se corresponden coas sete grandes cidades e a área de Vilagarcía-Cambados. O 24% da poboación galega viven en zonas pouco poboadas (ZPP 'superbaixa') e que ocupan o 87,5% do territorio galego. De calcularmos as densidades de poboación en ambas as dúas zonas a diferenza saltaría aínda máis á vista. Na ZDP a densidade é de 3.316 habitantes por kilómetro cadrado mentres na ZPP 'superbaixa' é de 25,6.


En poucos días, os terreos da Solana volverán ser o que nunca deberon deixar de ser: públicos. O xoves 16 de xaneiro, o Pleno do Concello da Coruña aprobará de xeito definitivo a modificación do planeamento urbanístico que comezamos no goberno da Marea Atlántica, para recuperar a natureza pública deste solo, que lle foi arrebatada en 2013 por un burdo cambiazo do PP, con nocturnidade e aleivosía, na fase de aprobación definitiva do Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM), pintando nun plano, cun rotulador vermello a palabra "privado" onde antes poñía "público", sen ningún tipo de informe técnico nin xurídico que o xustificara. O xoves 16 de xaneiro, o Pleno do Concello da Coruña aprobará de xeito definitivo a modificación do planeamento urbanístico que comezamos no goberno da Marea AtlánticaOnde hoxe está a Solana atopábase a praia do Parrote, o histórico areal da Cidade Vella que os gobernos franquistas fixeron desaparecer para construír un club deportivo privado. Os terreos seguiron sendo públicos, ata que o Partido Popular cambiou a súa natureza para tentar especular con eles. Lograr impedirllo foi un dos maiores exemplos de como as políticas da Marea Atlántica, da man da mobilización cidadán, conseguiron protexer o patrimonio das tentacións privatizadoras. Este plan de privatización iniciouse, como dicía, en 2013. E xogouse en tres actos. No primeiro, o concelleiro de Urbanismo do PP, Martín Fernández Prado, encargouse de executar o cambiazo, contando coa complicidade da Xunta e da Autoridade Portuaria. No segundo , o presidente da APAC negociou a porta pechada un pacto cunha inmobiliaria interesada en mercar o solo. Sacou unha poxa, sabendo que xa tería unha oferta de antemán. E por último, no terceiro acto, o o Consello de Administración da Autoridade Portuaria aproba sacar a poxa o solo a finais de 2016. Co voto favorable de todos os representantes da Xunta e do Estado, en mans do PP naquela altura. Entre eles, a exconselleira de Medio Ambiente e posteriormente candidata á Alcaldía da Coruña, Beatriz Mato. Por desgraza, o único voto en contra naquel fatídico Consello de Administración foi o meu, como representante do Concello da Coruña. Pero aquelo non ía rematar alí; a Solana é un lugar importante na memoria da veciñanza da Coruña, que se mobilizou para defendela. O guión do PP rompeuse en maio de 2017, unha manifestación de máis de 4.000 persoas dixo ben claro que eses terreos non se vendían. E grazas a ese apoio cidadán, o Concello da Coruña puido impedir a tentativa de roubo e desfacer a privatización. Un proceso que culmina hoxe, e que tamén forma parte dos acordos aos que chegamos co PSOE no inicio deste mandato municipal. É a nosa herdanza. O rescate do bordo litoralSó é unha pequena parte do borde litoral da Coruña que segue ameazado pola privatización. Os peiraos de Batería, Calvo Sotelo ou San Diego levan décadas agochados tras un muro, vedados da cidade O caso da Solana é especialmente simbólico, por ser un terreo moi visible e que a xente da Cidade Vella aínda considera como propio. Pero só é unha pequena parte do borde litoral da Coruña que segue ameazado pola privatización. Os peiraos de Batería, Calvo Sotelo ou San Diego levan décadas agochados tras un muro, vedados da cidade. Para recuperar a súa memoria, o seu valor e a súa conexión coa Coruña, no anterior mandato a Marea Atlántica puxo en marcha o proceso Tecendo Litoral, do que formou parte a iniciativa Tribuna pública, o director de esta última, Juan de Nieves, resumiu moi ben o proceso nun recente artigo. Foi unha iniciativa na que participaron centos de persoas, aberta a voces plurais, que quixo contribuír a derrubar mentalmente o muro que non nos deixa ver o noso Porto, para que non se poida especular con el na sombra. A Autoridade Portuaria ten unha débeda inasumible, duns 300 millóns de euros, froito das obras do Porto Exterior. E o seu maior acredor é o propio Estado. Ata o de agora, o "plan" era vender os peiraos interiores da cidade para pagar unha ínfima parte desa débeda e encher uns cantos petos con negocios que nada teñen que ver co mar. O goberno de Xulio Ferreiro opúxose frontalmente e parou a operación, pero o certo é que esa posibilidade segue estando aí, recollida nos convenios asinados en 2004 entre os concellos da Coruña e Arteixo (onde se sitúa o Porto Exterior), a Xunta e o goberno do Estado.Agardamos do novo goberno de coalición que dá os seus primeiros pasos, a xenerosidade e responsabilidade que non tiveron os anterioresAgora, agardamos do novo goberno de coalición que dá os seus primeiros pasos, a xenerosidade e responsabilidade que non tiveron os anteriores. É tempo de mudar estes convenios, condonar a débeda como se fixo en Valencia, e permitir que sexa a veciñanza da Coruña a que decida sobre o futuro do seu litoral. Tamén é necesario mudar a Lei de Costas para impedir que estas operacións especulativas nos peiraos poidan levarse a cabo e que os terreos gañados ao mar, que deixen de ter uso portuario, podan ser recuperados para o uso público e cidadán. Pois a cobiza polos terreos en primeira liña de costa non é exclusiva da Coruña. Tras os pasos de Celidonio de UribeNinguén dubida xa de que que o bordo litoral da Coruña deberá seguir sendo o que sempre foi; patrimonio públicoHai tres anos escribín outro artigo, en La Opinión de A Coruña, onde dicía que "o que está a suceder estes días puxo de actualidade a Celedonio de Uribe (Oiarzun, Guipúscoa, 1823-Madrid, 1871) o home que na segunda metade do século XIX ampliou a cidade co novo porto, e defendeu que os terreos gañados ao mar fosen destinados a xardíns para uso e goce de toda a cidadanía coruñesa e non á construción de vivendas, como pretendían daquela o Estado e certas forzas da cidade". "A transcendencia da decisión de Uribe naquela época definiu o modelo urbano actual, impedido a privatización duns terreos esenciais para a Cidade, co apoio da presión cidadá. 150 anos despois celebramos aquela decisión tan esencial para a cidade; loitaremos todo o posible para que noutros tantos anos o litoral da Cidade siga sendo un ben común."Subscribo hoxe cada palabra. Loitamos e paramos a especulación na Solana, demostrando que era posible mudar a senda que outros marcaran para a cidade. Ninguén dubida xa de que que o bordo litoral da Coruña deberá seguir sendo o que sempre foi; patrimonio público .


Summary: Este histórico manuscrito ficará exposto na sede de Afundación de Compostela os próximos 30 días.

A Biblioteca América da Universidade de Santiago de Compostela (USC), situada no Colexio de Fonseca, atesoura o que se considera o libro máis antigo da Galiza, o Libro das Horas de Fernando I, datado en 1055 e que esta quinta feira abandonou, por vez primeira en máis de 20 anos, a cámara acoirazada na que se conserva para ser exposto na mostra 'Santiago de Compostela no tempo', que se inaugurará esta sexta feira na sede de Afundación na rúa do Vilar, na capital galega. O conselleiro de Cultura, Román Rodríguez, e o director xerente de Afundación, Pedro Otero, así como o reitor da USC, Antonio López, asistiron ao traslado deste valioso exemplar desde o lugar no que se custodia até o que ocupará durante o próximo mes. A súa exhibición resulta excepcional, xa que é a primeira vez en case tres décadas que o libro abandona o Colexio de Fonseca, tras a exposición 'Extramuros', da que tomou parte no ano 1993. Aliás, a última mostra na que participou, esta vez dentro de Fonseca, foi no 2000, hai máis de 20 anos. Fortemente custodiado, hoxe o Libro das Horas de Fernando I e Sancha, da @UniversidadeUSC chegou á sede de @Afundacion_org para a expo Santiago de Compostela no tempo.Só 100 metros en liña recta. Pero unha gran viaxe para un libro do ano 1055.Unha xoia da cultura europea. 👇 pic.twitter.com/cqk4HpinNO— Manuel Gago (@magago) June 2, 2022 Por motivos de conservación, a súa estancia na exposición limitarase a un mes, período tras o que será substituído por un facsímile até o final da mostra, en setembro. Agasallo da raíña Sancha a Fernando I O Libro das horas de Fernando I foi un encargo realizado pola raíña Sancha a modo de agasallo para o seu marido, Fernando I, conde de Castela, no marco dunha estratexia de lexitimación dos seus dereitos, cuestionados pola aristocracia. Galiza no mapa da raíña Sancha e do rei Fernando O manuscrito contén textos litúrxicos, musicais e unha rica iluminación, entre a que destaca unha escena onde a raíña ordena ao escriba a entrega do libro ao seu consorte. Segundo apunta Manuel Gago, comisario da mostra, é un dos primeiros testemuños da linguaxe formal románica e da espiritualidade medieval privada. 'Santiago de Compostela no tempo' é a primeira do sete mostras dun amplo proxecto expositivo, 'Cidades no tempo', que profundará na cultura e identidade de cada unha das sete principais urbes galegas. Está organizada pola Xunta, a través da Fundación Cidade da Cultura, e pola Obra Social de Abanca, Afundación.


Summary: O día 2 de febreiro, véspera do San Brais, di a tradición galega que é o día que casan os paxariños.

Estamos ante unha das festas do ciclo da invernía, que ten lugar xusto na metade do inverno e que prepara a inminente chegada da primavera e, con ela, o renacer da natureza. Coa cristianización, que absorbeu canta celebración puido, convertiuse na Candeloria e traduciuse no costume de acender candeas. Coincide tamén coa celebración celta do Imbolc, tamén vencellada ao lume, que en Irlanda foi cristianizado como o Día de Santa Bríxida. Este día sinala o retorno das aves migratorias e os cortexos que preludian o renacer primavera. "É unha data dedicada ao amor e á fecundidade, os paxaros serven como referencia de observación da natureza e como obxectos de construción simbólica", segundo sinala o antropólogo Rafael Quintía, presidente da Sociedade Antropolóxica Galega. Desde algúns blogs mesmo se defende que o día 2 debería ser a data do amor romántico na nosa cultura. O noso refraneiro popular tamén lembra que "a partir da Candeloria, ningunha ave voa soa". E o antropólogo Anxo Rosales ten documentado un exemplo máis dramático desta tradición en Santa Mariña de Covelo (Pontevedra), onde aínda se di que "o paxariño que non consiga compañeiro neste día, suicídase". Do mesmo xeito, Rosales lembra que Murguía, ademais doutros estudosos, ten rexistrado o costume de ceibar pombas por parte dos nenos o día da Candeloria na misa que se dedicaba á virxe en Compostela. Como previsión meteorolóxica A Candeloria tamén serve para anunciar a chegada máis ou menos próxima da primavera: "Cando a Candeloria chora, o inverno xa vai fóra; cando a Candeloria ri, o inverno está por vir". É o mesmo concepto que o Día da Marmota estadounidense, cando este animal prevé a chegada inminente da nova estación (ou non). Noutras culturas, como a francesa, é un oso que sae do seu tobo, sinala Rosales. En Sorbia, unha festa viva Os sorbios, unha minoría cultural e lingüística en Alemaña, celebran o 'Vogelhochzeit' (Casamento dos paxariños) o 26 de xaneiro. Ese día os nenos póñenlle pratos con comida e lambonadas típicas para os paxaros e nas escolas celébrano con cantos e outras actividades. Mentres, en Galiza é unha tradición que aínda segue viva na memoria sobre todo do rural, pero que se non se actualiza corre o perigo de desaparecer ao igual que outras moitos costumes e lendas.


Summary: Xa está no interior da Audiencia Nacional Oriol Junqueras, vicepresident do Govern, quen terá que prestar declaración sob a acusación de ter cometido delitos de rebelión e sedición, gravemente penados. Non estará só, canda el tomarán parte nestas dilixencias 7 consellers. O Govern aplica a estratexia decidida o mesmo día, sexta feira 27-O, en que o Parlament declarou a independencia e o Estado activou o 155.

Na Audiencia Nacional serán xulgados os membros do Govern formalmente destituídos polo Consello de Ministros español, ao teren perdido así a súa condición de aforados, en tanto que, ao manter ese estatus especial, os membros da Mesa que autorizaron a votación da DUI -a comezar pola presidenta da cámara, Carme Forcadell- declararán perante o Tribunal Supremo. A estratexia do Govern é que parte do executivo acudise á chamada da xuíz, en tanto que Puigdemont e 4 consellers se mantivesen en Bruxelas. Denúnciase así por unha banda o carácter político do xuízo e presérvase o rol do president como altofalante da socialización internacional do conflito, tarefa moito máis doada de acometer se se fai desde a capital da Unión Europea. Este movimento táctico pode, alén do máis, perseguir que Junqueras e o resto dos consellers que si comparecen esta quinta feira podan participar na campaña eleitoral do 21-D, sempre e cando a xuíza non dicte contra eles unha medida cautelar que resulte na súa prisión incondicional, tal e como fixo a Audiencia Nacional cos líderes da ANC e Òmnium Cultural, Jordi Sànchez e Jordi Cuixart. Terá difícil argumentar a xuíza o risco de fuga no caso de Junqueras e os demais membros do Govern -ben como o de Forcadell e os integrantes da Mesa-, sendo que é obvio que tomaron un vieiro distinto ao de Puigdemont. Non hai violencia O xuízo ten un marcado carácter politico, sendo que os cargos que se imputan a Puigdemont e ao resto do Govern non se sosteñen de pé, como teñen sustentado un bon feixe de xuristas e até o ponente da reforma do código penal de 1995 -en concreto do seu artigo 472, delito de rebelión-. O artigo 472 é moi explícito ao acotar o delito de rebelión a quen se alce "violenta e publicamente" para conseguir determinados fins, entre eles o da declaración de independencia. É evidente que na sesión do 27-O en que se produciu a DUI en ningún momento nen Puigdemont nen o resto de membros do seu gabinete utilizaron a violencia. Tampouco cabería a imputación por sedición porque non ten habido ningunha incitación aos tumultos para subverter a legalidade española, sendo que as mobilizacións independentistas se teñen conducido por vieiros absolutamente pacíficos.


Summary: Coa fonda pegada de Avelino Pousa Antelo no horizonte, o político e escritor Carlos Mella vén de asumir a presidencia da Fundación Castelao, desde a que se compromete a promover o ideario do autor de Sempre en Galiza.

Desde este fin de semana, Carlos Mella é o novo presidente da Fundación Castelao, cargo que volve de novo ao ámbito público a este home de traxectoria dilatada en postos políticos e culturais entre os que sobrancean o ter sido membro do goberno da Xunta, candidato ao Parlamento Europeo polo BNG ou breve presidente da AELG. Entre os seus varios libros, dous títulos da súa autoría deron tamén ben que falar, Non somos inocentes e Memorias dun ninguén. "Levo moitos anos arredado da política e das institucións e o único posto que conservaba era o do padroado da Fundación Castelao, da que fun fundador. Propuxen a miña candidatura e o consello aceptouna. Para min é unha grande honra e un dos desexos máis queridos", comeza a falar Mella para deixar sobre a mesa, de saída, a ilusión que lle fai presidir unha entidade que ten como obxectivo a promoción e difusión da figura de Castelao. Obxectivo, difundir o seu ideario Na súa idea, a débeda con Castelao é facer valer o seu pensamento. "Recoñecer a súa figura é fácil, agasallar seus libros, tamén. Castelao é coñecido mais hai que comezar a poñer a disposición da xente a súa doutrina e o seu pensamento para que se asimile", afirma ao tempo que idea iniciativas para difundir o seu ideario en colexios e vilas. Cos debuxos de Castelao non se ri, dan para pensar e sacar unha filosofía. Temos que traducir o traballo en feitos, coñecer, respectar e transmitir as súas ideas galeguistas", engade o novo presidente da Fundación Castelao. Como todo o tecido cultural, a Fundación Castelao vive a crise e falta de recursos do momento. "Todo está moi verde e son tempos ben difíciles, mais traballar na leira de Castelao e sachar nela é unha grande satisfacción", comenta. De saída, aceptan a oferta do alcalde de Rianxo, Adolfo Muiños, para teren unha sede fixa na localidade natal de Castelao. Por diante quédanlle dous meses para estabelecer o plan de traballo da equipa que presidirá. "Temos que defender a importancia maiúscula da Fundación Castelao", comenta. A falta de cartos vai ser unha dificultade que conta solventar a forza de traballo, xestionando os poucos recursos con imaxinación e esforzo. Declarar BIC a súa obra, a creación dun Centro ou Museo Castelao arredor da súa figura e mesmo facerse coa casa de Rianxo en propiedade son obxectivos que promoveu a Fundación e que agora a situación económica sitúan aínda máis lonxe e obrigan a reconducir os obxectivos e o traballo da entidade. A Carlos Mella non se lle esquece recoñecer a forza e enerxía de quen o precedeu, a entrega á causa de difundir a figura de Castelao por parte do anterior presidente Avelino Pousa Antelo, quen coñecera de rapaz ao fundador do Partido Galeguista.


Summary: Os textos fundacionais de Abrente-Esquerda Democrática Galega recollen a vontade do novo colectivo de "traballar a prol dunha Galiza soberana e socialmente xusta".

Un "colectivo organizado no seo do BNG" co "propósito de traballar a prol dunha Galiza soberana e socialmente xusta". Son os trazos básicos cos que se define Abrente-Esquerda Democrática Galega ou, o que é o mesmo, o novo grupo que botará a andar no Bloque o vindeiro 9 de xuño e que ten como membros máis destacados ao ex portavoz parlamentario da formación, Carlos Aymerich, así como a actual vicevoceira, Ana Luis Bouza, representantes do mundo municipal como a alcaldesa de Tomiño, Sandra González, ou militantes históricos como Camilo Nogueira e Xesús Veiga. Tras os avatares derivados da pasada Asemblea Nacional frontista este novo grupo, constituído esencialmente por persoas antes integrantes de Máis Galiza que non apoiaron a escisión, defende nos seus textos fundacionais que o BNG "pode e debe ser a casa común dos e das nacionalistas". Abrente sinala nos seus textos fundacionais que vai "traballar para recuperar a unidade do nacionalismo" O de "traballar para recuperar a unidade do nacionalismo" é, precisamente, un dos primeiros retos que Abrente-Esquerda Democrática Galega se marca nos seus primeiros documentos, aos que tivo acceso Praza Pública. A nova formación ve no Bloque unha "peza básica do patrimonio colectivo xerado polo movemento nacionalista galego" e coida que "segue aberto a integrar a cantas persoas queiran traballar a prol dunha Galiza máis libre e máis xusta". "Entendemos que o funcionamento interno do BNG debe ser un espello do que defendemos para a sociedade" e por iso, din, asumirán a "pluralidade ideolóxica como un valor" e "a procura constante do acordo e da lealdade a un proxecto colectivo" van "guiar a nosa actuación como militantes do BNG". Á marxe das cuestións internas estes primeiros textos, que serán sometidos á propia asemblea constituínte, sitúan como "obxectivo" xeral de Abrente o "reforzo da vontade nacional da cidadanía galega" de cara ao "recoñecemento de Galiza nun Estado plurinacional e como nación europea". "O logro de institucións de autogoberno supuxo un punto de inflexión no que atinxe ao desenvolvemento económico e á consolidación de Galiza como espazo político diferenciado" no que, "a pesar das insuficiencias do marco autonómico", sinalan que "a experiencia de Goberno do BNG demostrou a posibilidade de lograr avances substanciais". En calquera caso ven en episodios como a sentenza do Tribunal Constitucional sobre o Estatut de Catalunya a proba de que o "autogoberno nacional efectivo" non pode ser resultado "dun cambio constitucional outorgado polas institucións e partidos estatais". "Só a hexemonía nacionalista en Euskadi, Catalunya e Galiza, como condición necesaria para o exercicio da autodeterminación, pode asegurar o pleno recoñecemento da plurinacionalidade e do autogoberno real", din. O novo colectivo ve na "hexemonía nacionalista" a "condición necesaria para o exercicio da autodeterminación" A outra vertente destes textos é fundamentalmente socioeconómica e de análise da actual crise, dende a concepción de que "Galiza dispón de capacidade económica para sustentar o pleno autogoberno", "evidencia" que, cren, "debe ser empregada non só como argumento mobilizador", senón "tamén e sobre todo para impulsar a consciencia e vontade política nacional". Neste contexta a súa aposta será a de considerar "imprescindíbel a existencia dun sector público eficaz, en condicións de intervir na economía", con "mecanismos públicos de regulación dos mercados" e iniciativas concretas como a que vén sendo proposta bandeira do BNG nos últimos meses, a "constitución dunha banca pública galega a partir da asunción polos poderes públicos galegos da participación estatal no capital" de Novagalicia Banco. "A inacción da Xunta do PP ante a actual crise, afogando sectores básicos da estrutura económica do país" retrata, a xuízo de Abrente, "a urxencia da necesidade dun outro goberno, liderado polo nacionalismo". Ese novo Executivo non só terá que mudar a política económica, advirten, senón tamén realizar apostas estratéxicas como o afortalamento do galego como "lingua nacional", cuxo estatus legal debe "depender exclusivamente das decisións adoptadas polos poderes públicos galegos", tendo en conta o seu carácter "internacional", que "nos abre a porta do mundo lusófono".


Summary: 'Diario do Támega' publica un documento que contradí a versión do Goberno de Núñez Feixoo.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo nega que se estea a "perseguir" ao xefe do departamento de Xinecoloxía do Hospital de Verín, Javier Castrillo, pola súa participación nas mobilizacións para que non se cerrara o paridoiro da instalación. Non foi a consellaría, afirmou o presidente, a que iniciou o proceso senón que atendeu a unha denuncia dunha pediatra coa que Castrillo supostamente tivo un enfrontamento no pasado polo traslado dun bebé a Ourense. Porén, un documento ao que tivo aceso o 'Diario do Támega' desmentiría a versión de Núñez Feixoo e indica que foron Cebrián e Rubial, xefe do Servizo de Pediatría do CHUO e xerente de Área, respectivamente, os que deron os pasos para ese expediente. "O pasado 5 de novembro, Alberto Fuentes Losada, secretario Xeral Técnico da Xunta, asinaba dixitalmente o acordo de incoación do expediente disciplinario contra o xefe do Servizo de Xinecoloxía do Hospital de Verín", publica este medio dixital, que a seguir reproduce o contido do que afirma que é ese documento. "O pasado 23 de decembro de 2019, a pediatra comparecía ante a Inspección de Servizos Sanitarios da Xefatura Territorial dá Consellería de Sanidade de Ourense. A primeira das preguntas expostas á facultativa pola inspectora médica foi, de tenor literal: - A quen deu traslado do escrito no cal se describen o feitos obxecto desta información reservada? -en referencia ao acontecido o pasado 1 de decembro de 2019, cando Javier Castrillo tentou impedir que se trasladase ao último (ata entón) bebé nado no paritorio verinés, que xa ese día estaba pechado por orde de Rubial-. Ao que a pediatra respondeu: - Á Xerencia a través do meu xefe de servizo. O informe naquel momento non se fixo por iniciativa propia, foi o meu xefe de servizo que falou con Xerencia e pedíronme que o fixese". Desta resposta, indica Diario do Támega, infírese que a peditara "non tiña intención algunha de, por "iniciativa propia", de redactar o informe que máis tarde si rubricaría a pedimento do responsábel do Servizo de Pediatría do CHUO, Fernández Cebrián, e do xerente de área, Félix Rubial".


Summary: Neste novo número do semanario 'Sermos' afondamos tamén no centenario da artista María Antonia Dans e na obra arquitectónica de Mauro Lomba.

Como cada sábado, Nós Diario trae entre as súas páxinas un novo número de Sermos Galiza. O semanario protagonízao, desta volta, poeta Ismael Ramos, que é entrevistado por Montse González após gañar o Premio Nacional de Poesía Xuvenil Miguel Hernández pola súa última obra, Lixeiro (Xerais). Ismael Ramos gaña o Premio de Poesía Miguel Hernández "Neste libro, por un lado, a precariedade impregna todos os afectos escollidos, como a amizade e a parella. Cando hai precariedade económica, acaba enchoupando todo, tocando todo. Porque supón incerteza e por tanto precariedade afectiva. A relación coas amizades e coa parella está marcada pola precariedade contemporánea", sinala nesta conversa que se publica o sábado. Centenario de María Antonia Dans O xornalista Manuel Xestoso abre este novo Sermos Galiza cunha reportaxe que leva por título María Antonia Dans. Unha artista na busca do seu relato, co gallo da celebración este ano do centenario do nacemento dunha artista "que ocupou un lugar principal na súa época pero que na actualidade continúa a ser vista desde unha óptica pouco contemporánea". "María Antonia Dans nace en 1922 en Oza dos Ríos. Cando era aínda moi nena, a súa familia trasládase a Curtis, o lugar de onde extraería no futuro a inmensa maioría das súas imaxes pictóricas. A historia marca desde moi cedo a súa traxectoria. En 1939 matricúlase na escola das Terciarias de Rubine, na Coruña, un lugar habilitado como hospital de atención aos feridos de guerra. Con dezasete anos, súmase aos labores de enfermaría", explica Xestoso. Mauro Lomba e 'o sensorial' A segunda reportaxe deste Sermos asínaa Iago Valverde, que aborda a obra arquitectónica de Mauro Lomba, que, "ademais de funcional, busca a compoñente sensorial da arquitectura". "Un espazo ten que dar unha resposta funcional, pero tamén sensorial e emocional. Os materiais deben transmitir texturas agradábeis ao tacto. Cando entras nun espazo e che apetece botar a man ao pasamáns ou a un moble, quere dicir que hai un poder de atracción nel. A arquitectura ten que dar resposta a todos os sentidos", di o arquitecto. Música, arte e lecer O apartado musical corre a conta de Fernando Montenegro, que trae as últimas novidades, a comezar por Road to Balance, de David Lojo, mentres Herminio González asina o artigo titulado O Brasil negro e cosmopolita de Gilberto Gil. Como vén sendo habitual, o experto en cinema Andrés Castro analiza os filmes máis destacados, entre eles Unicorn Wars, de Alberto Vázquez, e Anxo Fole ofrece na sección de Cociña un menú de fin de semana composto por cabaza asada, solombo de porco e flan de castañas. Noutra orde, Tensi Xesteira analiza na sección de Libros a obra Fútbol contra o estado, de Gabriel Kuhn (Ed. Menino Morreu), así como outras novidades literarias, mentres Inma Otero Varela fala de Pesadelo da creación, de Branca Vilela (Ed. Medulia). Aliás, o colectivo Xea lévanos a facer un percorrido 'de Sanxenxo a Cabicastro'. Por último, as dúas páxinas de pasatempos corren a conta de Xerardo R. Roca e Xoán Costa. *Lembra que podes atopar o Sermos Galiza este sábado acompañando o xornal Nós Diario 64 páxinas por tres euros!