Dolores Ben recibirá este sábado, na gala dos Mestre Mateo, o Premio de Honra Fernando Rey. Con este galardón, recoñécese a traxectoria profesional de Ben, quen é presidenta da Asociación Galega de Produtoras Independentes (AGAPI) e da Asociación de Empresas de Dobraxe de Galicia (AITEGA). Que significa para vostede recibir este galardón? Emocionoume moito. É de agradecerlle ao sector este premio. Levo moito traballando e pelexando, levo moito traballado. É unha honra, pero hai moita xente no sector que o merece, porque temos un sector moi bo. É un premio que dá ánimos para seguir, sobre todo nestes tempos. É un esforzo moi grande o que temos que facer nestes tempos. Non só os políticos, nós tamén temos que aprender. E moito que traballar. A ver se saímos adiante, porque está a cousa complicada. "O bo que temos no audiovisual galego é que é un sector relativamente novo. Houbo xente que comezou cun sector que agora ten sentido, que é o terceiro de España en facturación e produción" Di vostede que "todos temos moito que aprender". Fai falla autocrítica no sector? Sempre. É necesario. O bo que temos no audiovisual galego é que é un sector relativamente novo. Houbo xente que comezou cun sector que agora ten sentido, que é o terceiro de España en facturación e produción. Realmente, no sector audiovisual estamos afeitos a loitar e a buscarnos a vida. Por exemplo, a xente que non tiña cabida aquí, pois buscou o seu espazo fóra e alucinas coa boa imaxe que hai do sector audiovisual galego por alá fóra. En todos os sentidos. Iso é o que me dá esperanza, porque ademais de haber xente moi boa, hai xente nova moi formada e preparada. Esa xente nova vai ter que partirse os cornos para saír adiante? Si, pero é que están moi preparados. Saen fóra, estudan fóra e teñen outra visión das cousas. Para nós foi todo doutro xeito, paso a paso... Ademais, preocúpame a situación do sector, non só a nivel galego, tamén a nivel estatal. Os recortes sabíamos que acabarían caendo, pero os que houbo foron brutais. "Sabía que chegarían os recortes, xa os houbo o ano pasado, pero non eran os desta categoría. Todos os sectores de España dependemos do ICAA. E de verdade, é todo unha incógnita. Tiraron o modelo de súpeto e anuncian outro, pero non o presentan aínda" O cambio de goberno en Madrid freouno todo? Si, moitísimo. Sabía que chegarían os recortes, xa os houbo o ano pasado, pero non eran os desta categoría. Todos os sectores de España dependemos do ICAA. E de verdade, é todo unha incógnita. Tiraron o modelo de súpeto e anuncian outro, pero non o presentan aínda. Din que para despois do verán... E mentres que facemos? Se falamos do terreo galego? Os recortes, en contía, non foron tan grandes como a nivel estatal. En calquera caso hai unha cousa que non se debe recortar: as axudas ao talento, ao desenvolvemento, aos guións, ás curtas. Iso non se pode quitar. Na Agadic dixéronme que se plantexarían sacalas despois do verán. "Hai unha cousa que non se debe recortar: as axudas ao talento, ao desenvolvemento, aos guións, ás curtas. Iso non se pode quitar" Están no aire. Preocupa esta situación no sector? Si, a todo o mundo. Sobre toda á xente nova, pero tamén ás produtoras. O audiovisual non deixa de ser un laboratorio de ideas. Ás veces hai que axudar un pouco para que determinados proxectos se leven a cabo. Aí fan falla axudas, pero claro... Como non hai cartos! Sempre che acaban botando en cara que é que non hai cartos e que a sanidade e a educación están aí. Calas, sabes que é razoable, pero non deixa de haber algo de demagoxia niso. Anunciouse a desaparición do Consorcio Audiovisual e dise que a Agadic vai asumir as competencias. Parece que por fin chega a tan esperada e tan desexada... A tan ansiada ventanilla única! O proceso de desmontar o Consorcio leva tempo, é lento. A min dixéronme que para xuño estaría rematado. As competencias pasarán todas a Agadic. "O proceso de desmontar o Consorcio leva tempo, é lento. A min dixéronme que para xuño estaría rematado" É boa noticia? Boa e necesaria. Agora hai que ver como se organiza dentro da Agadic. Non sabemos aínda como vai funcionar. Ás axudas á produción e ao resto agora únense a comercialización, a distribución e os festivais. Hoxe en día é o máis importante. E agora hai que dicir que estaba funcionando moi ben o Consorcio nese sentido. "Precisamos un modelo. E ten que estar consensuado por dúas partes: pola administración e polo sector. Temos que saber que é o que queremos e a onde queremos ir" Hai unha frase que se di moito dende hai moito: O audiovisual é un sector estratéxico. Indo máis alá, podemos preguntar: É un sector estratéxico sen estratexia? Claro que é estratéxico, é un sector de futuro. Eu non me canso de dicir na Xunta que é un sector de futuro. O gran problema é a indefinición. Non hai modelo e déronse moitos bandazos. Comezamos dun xeito, logo chegou o bipartito e foi doutro. Hai que dicir neste sentido que eu admiro o traballo que fixo Manolo González. Despois chegou outro goberno e todo goberno novo tarda un tempo en colocarse, ademais está a crise. Está todo iso, pero o que pasa é que precisamos un modelo. E ten que estar consensuado por dúas partes: pola administración e polo sector. Temos que saber que é o que queremos e a onde queremos ir. Como presidenta da Agapi, nótase a parálise no número de producións en marcha? Si, totalmente. Noutros anos estarían arrancando catro ou cinco rodaxes de cine. Outros tantos de telemovies e de curtas. Anunciadas que se van facer -ou que eu saiba que se van facer- hai dúas neste momento. Hai parón. Nótase, como non sei vai notar? "As cousas están moi fastidiadas. Agora é cando hai que ver se o que denomina o goberno como sector estratéxico para eles é de verdade estratéxico" Con esa falta de traballo, a situación de crise, os recortes... Podemos vivir un ano de peche de varias produtoras e empresas? Moitas xa caeron. Estamos todos asfixiadas. Eu mesmo estou asfixiada. Teño unha empresa, Cinemar, e se non hai rodaxes nin traballo, que fas? Nesa situación, que fas? Como pagas ás nóminas? As cousas están moi fastidiadas. Agora é cando hai que ver se o que denomina o goberno como sector estratéxico para eles é de verdade estratéxico. Se queren este sector, este é o momento de botarlle unha man.


Summary: A Galiza estrea un novo curso escolar con menos matrículas en Infantil e Primaria e cun lixeiro aumento de alumando en ESO, FP e Secundaria. En total perde máis de 6.000 estudantes que a Xunta sinala como pretexto para un "axuste" de unidades e profesorado que os sindicatos revelan con outro nome, o dos "recortes".

Un total de 311.179 alumnas e alumnos galegos regresan esta quinta feira ás aulas de Infantil, Primaria, Educación Especial, ESO, Bacharelato e FP da Galiza. Son 5.725 menos que o curso pasado. A perda de estudantes concéntrase nos primeiros niveis de escolarización. Os centros de Infantil, Primaria e Educación Especial rexistraron 6.861 matrículas menos. Pola contra, os institutos de ESO e Bacharelato anotaron un lixeiro aumento, con 390 e 746 matriculacións máis respectivamente. Segundo datos da Consellaría de Educación, esta quinta feira abren as portas ao alumnado 1.591 centros educativos, 1.206 de titularidade pública. Polo que respecta ao profesorado, o Goberno galego asegura non dispor das cifras definitivas e apunta só unha previsión, "que se superen as cifras previas á pandemia, en termos similares aos do ano pasado, aínda que con variacións propias da adaptación ás necesidades de cada etapa". As organizacións sindicais censuran as reservas e as contradicións da Xunta. Falan ás claras de "recortes" tanto de persoal docente como de unidades escolares, unha mingua que analizan en termos laborais mais tamén de oferta e calidade educativa. A comunidade educativa galega concéntrase para exixir a fin dos recortes no ensino público do país Desde a CIG-Ensino, sindicato maioritario no sector, Suso Bermello asegura que o regreso do ensino público a cifras anteriores á Covid non é unha boa noticia, porque os recursos dispoñíbeis antes eran inferiores aos do ano pasado, cando segundo "datos oficiais da propia Consellaría houbo unha mingua de 869 postos de traballo". Os centros abren o curso baixo mínimos, "nunha situación preocupante", asegura o secretario nacional da CIG-Ensino, xa que se consolida unha redución de postos de traballo que foi constante nos últimos anos. "Se o conselleiro di que a situación vai ser practicamente idéntica á de antes da pandemia e que non vai haber recortes, algo non cadra. A mentira ten as patas curtas", apostila. Bermello advirte que na reapertura das aulas conflúe todo: "Redúcense os docentes, dispáranse as ratios e moitos centros non están preparados para acoller ese incremento na relación de alumnado". Docentes critican os "recortes" no inicio do curso académico e exixen melloras na "atención educativa" ao alumnado O curso, aclara, comeza con 717 docentes menos con destino provisional. No caso de Infantil e Primaria apunta unha perda duns cen postos de traballo tras a clausura de 59 aulas, ademais da redución de prazas que se viñan cubrindo con carácter provisional en moitos centros de apoio infantil, Pedagoxía Terapéutica e Audición e Linguaxe, que están a negar este curso. En secundaria, o recorte "xeneralizado" de postos de traballo elimina desdobramentos que durante a pandemia amosaron un gran rendemento e empobrece a diversidade de optativas ou a ensinanza de adultos en moitos IES. Pero o impacto tamén se pode medir en termos de calidade laboral e educativa. O cese de profesorado interino -máis dun millar segundo a CIG-, "empeora as condicións para o conxunto do profesorado con independencia da súa situación administrativa". En secundaria e FP "pasan a impartir máis afíns das que viñan asumindo, que non son propias da súa especialidade". En Infantil e Primaria aumenta o profesorado itinerante, é dicir, o que ten que atender máis dun centro, dous na maior parte dos casos, pero tamén hai quen nunha semana ten asignado tres ou catro. Lomloe sen currículos A Galiza inicia o curso sen mudanzas no horario lectivo do profesorado. É o único territorio que non chegou a acordo ningún para recuperar as 18 horas lectivas en secundaria e 21 no corpo de mestres, unha demanda que desde CCOO-Ensino reivindican de forma urxente canda a redución de ratios e a activación do acordo de agrupamentos que este sindicato asinou co PP e que está adiado. O curso iniciará con mobilizacións nos centros de ensino ante a redución de docentes "A redución do horario lectivo do profesorado, que non do laboral, permitiría dedicar máis tempo ás coordinacións e dinamizacións de actividades que son esenciais para a mellora educativa do alumnado", asegura o responsábel de CCOO-Ensino José Fuentes, quen observa na realidade demográfica do país unha oportunidade para mellorar a atención educativa. Cae a natalidade e baixan as matrículas. "No canto de reducir as ratios e mellorar a calidade do ensino o que fan é aumentalas ao eliminar unidades e prescindir de profesorado", explica Sandra Montero, responsábel de UXT-Ensino, "o que eiva, a atención especializada ao alumnado con necesidades específicas". No primeiro día de escola, os sindicatos non perden de vista os cambios lexislativos que introduce a Lomloe nos cursos impares, mais coa incerteza dos currículos definitivos que deben guiar as programacións e o enfoque didáctico. A única referencia, os borradores publicados polo Ministerio de Educación, xa que a Xunta da Galiza aínda non deu a coñecer a parte que lle corresponde para ningunha das etapas educativas.


Summary: O investigador e escritor Xesús Alonso Montero é o novo presidente da Academia Galega. O pleno da institución reunido hoxe na súa sede da Rúa de Tabernas escolleu a Alonso Montero como sucesor de Xosé Luís Méndez Ferrín. Péchase así o periodo máis convulso da Academia dos últimos tempos.

Houbo certa confusión á hora de comunicar á imprensa o resultado da votación. Finalmente, Alonso Montero gañou por só dous votos (12-10-1 abstención) porque na segunda volta (a primeira ficara 12-12-1) non se computaron dous sufraxios para a candidatura de González ao teren sido emitidos por correo. A candidatura presidida por Xesús Alonso Montero conseguiu gañar en votos á encabezada por Manuel González, que representaba a sucesión continuista da executiva de Xosé Luís Méndez Ferrín. Canda Xesús Alonso Montero, entran na executiva da RAG, Henrique Monteagudo como secretario, Margarita Ledo no posto de arquiveira, Andrés Torres Queiruga como tesoureiro e Rosario Álvarez como vicesecretaria. Na candidatura de Alonso Montero presentábanse dúas das tan só catro mulleres que compoñen, polo de agora, o plenario da institución. (MÁIS INFORMACIÓN EN BREVE)


Summary: Del Bosque recoñece que estaban a seguir a evolución do xogador de Moaña para chamalo á selección española. Unha opción que semella desbotada após o derbi co Deportivo

Vicente del Bosque estivo uns días en Ribeira, na Barbanza, para asistir a unha celebración deportiva. Alí mantivo un pequeno encontro cos xornalistas no que falou de diversas cuestións deportivas, como Iago Aspas, un xogador que Del Bosque recoñece que viñan seguindo con interese para chamar á selección española. Del Bosque indicou que "tiñamos bos informes del", mais que a acción da cabezada a Marchena no derbi Celta-Depor botou por terra esas posibilidades. É máis, o marqués Del Bosque non tivo intención de quedar como un marqués e afirmou que Aspas malograra a tempada e mesmo que "causara un gran dano" ao Celta.


Summary: Nova xornada de paro dun sector moi feminizado e sometido á precariedade.

Nova xornada de folga en demanda dun convenio digno para o sector da limpeza na provincia da Coruña. Unha folga para a que, novamente denuncian os sindicatos, decretáronse uns servizos mínimos que "vulneran o dereito do persoal a facer uso da única ferramenta que lles deixa a patronal para defenderse dos seus abusos". Así o explicaba o portavoz do comité de folga e representante da CIG Paulo Rubido, quen apuntaba, xa a primeira hora da mañá desta terza feira, que "é unha loita pola dignidade dun sector feminizado que reclama que o seu traballo sexa recoñecido socialmente e que se respecte o dereito a ter unhas condicións laborais, salariais e sociais aos máis de 10.000 traballadores das que 8.000 mulleres". As fregonas amarelas tomaron novamente as rúas, nas primeiras horas da mañá con caravanas de coches que se dexaron notar e sentir en polígonos industriais como o de Sabón e despois con concentracións diante dos centros comerciais do Corte Inglés, onde opera unha das empresas con máis peso da patronal, EULEN, que os sindicatos sitúan entre as máis reticentes a recoñecer o dereito do persoal a ter salarios e condicións decentes. Unha situación que denunciou Rubido, quen salientou que estas empresas "ben que se lucraron durante a pandemia ao ter que reforzar servizos de limpeza e desinfección de edificios e locais". Para o comité de folga a actitude da patronal é "despreciativa, impresentable e inadmisible". Rexeitan a "raquítica oferta" de incremento económico que a patronal puxo enriba da mesa de negociación, dun 0% para 2020 e dun mísero 1% a partir de 2021. "Pretende ademais suprimir artigos do convenio colectivo como o dereito a incrementar xornada ou á xubilación parcial", lembrou Rubido, quen denunciou que isto "imposibilita que melloren as súas condicións de vida". Para esta cuarta feira, día 12, na que será a terceira xornada de folga, teñen convocada unha manifestación que sairá ás 11:30 horas da rotonda de Rosalía de Castro con Mestre Mateo, no campus Sur. Unha mobilización á que agardan que se una o persoal de limpeza da universidade ee da Xunta.


Summary: O presidente da Comisión europea Durao Barroso antecipou castigos de Bruxelas "polo uso excesivo da forza". Rusia exixe á oposición que "pare o derrame de sangue".

O novo episodio de violencia que golpea Ucraína, con perto dunha trintena de mortos, leva a UE a entender que é hora de adoptar medidas e sancións contra este país, unha medida á que até o de agora Bruxelas era refractaria para non perder influencia. Mais aberta a billa, nestas horas non poucas voces saíron en tromba a pedir sancións, castigos e medidas contra Ucraína. Desde Durão Barroso, presidente da Comisión europea, a Merkel ou Hollande. Alemaña e Francia xa amosaran desde un principio o seu apoio (por activa e pasiva) á oposición 'pro-europea'. Desde as chancelarías europeas e Bruxelas responsabilízase de toda a violencia ao goberno, malia que os propios correspondentes de medios occidentais na cobertura do conflito sinalan que esa afirmación non é só que sexa simplista, senón non veraz. Sen financiamento O primeiro paso nesta liña dos mandatarios europeos é ordenar ao Banco Europeo de Investimentos paralizar os proxectos para Ucraína. Por outra banda, desde Rusia estase a alertar dos intentos de golpe de estado que se están a dar na Ucraína. Moscova lanza unha mensaxe á oposición para que "deteñan o derrramamento de sangue e reanuden canto antes o diálogo coas autoridades lexítimas, sen ameazas nin ultimatos". "Ucraína é unha nación irmá de Rusia e o noso socio estratéxico, polo que apostamos na paz e a tranquilidade". Moscova pide á oposición que dialogue co Goberno "sen ameazas nin ultimatos" Ademais, desde o goberno ruso lamentan que a UE "non dea unha resposta coherente" ao que está a pasar", pois non recoñecen "a responsabilidade da oposición" en accións dan oposición na violencia.


Summary: O cambio no Consello Xeral tiña que afrontarse coa fin do mandato en 2018, mais o proceso está paralizado pola falta de achegamento entre as posturas do PSOE e o PP. A situación fixo que algunhas salas do Tribunal Supremo chegasen ao "colapso".

O Consello Xeral do Poder Xudicial (CXPX) suma este sábado tres anos de atraso na renovación dos seus membros, pois o mandato rematou oficialmente en 2018, pola incapacidade de PSOE e PP para atopar un punto de acordo sobre os seus novos vogais. Esta parálise, após a reforma operada para impedir que realizase nomeamentos na cúpula xudicial mentres seguise en funcións, abocou a algunhas salas do Tribunal Supremo a unha situación de "colapso".Nun último esforzo negociador, o ministro da Presidencia, Félix Bolaños, e o secretario Xeral do PP, Teodoro García Egea, estabeleceron o pasado mes de outubro un novo diálogo para renovar os órganos constitucionais cuxo mandato vencera. E así o lograron co Tribunal Constituciona, o Tribunal de Contas ou o Defensor do Pobo, pero o CXPX é a peza que segue pendente. O impedimento para ter un acordo neste estamento é o sistema de elección dos doce vogais procedentes da quenda xudicial. O PP reclama que se modifique a lei como primeiro paso para que os xuíces sexan elixidos polos propios xuíces. Logo procederíase á renovación. No entanto, o Goberno do estado español non fecha a porta a esa reforma normativa pero pensa que a orde correcta para afrontala é fechar inicialmente os cambios no Poder Xudicial. Con estas posturas, as fontes próximas á negociación que foron consultadas por Europa Press non ven posíbel que vaia haber un achegamento das posturas que permita a renovación antes de que finalice o ano. Malestar da xudicatura Así se presenta o feche de 2021 a pesar de que o presidente do CXGX e do Tribunal Supremo (TS), Carlos Lesmes, volveu denunciar, con motivo da apertura do ano xudicial o pasado 6 de setembro, a "insostíbel" situación do órgano de goberno dos xuíces, instando ás forza políticas a que deixen este asunto fóra de loita " partidista" para avanzar. Lesmes alertou de que a falta de renovación non é só un problema para a xudicatura, senón tamén para o conxunto da sociedade española, xa que "foi deseñado pola propia Constitución para garantir a independencia no exercicio da función xudicial".


Summary: PSOE, En Común-Unidas Podemos, En Marea, BNG e Compromiso por Galicia apostan en derrogar a polémica LOMCE, mentres que Ciudadanos avoga en estabelecer como materia obrigatoria no ensino Constitución Española. Así son as propostas en materia de educación.

A derrogación da LOMCE, reivindicada en declaracións públicas por parte do PSOE, mais tamén do grupo de Unidas Podemos-En Común e En Marea na pasada lexislatura, ficou en papel mollado. Tanto o PSOE, como Podemos –agora coa nomenclatura En Común-Unidas Podemos– e En Marea –que se presenta separada dos seus anteriores socios de grupo parlamentar– repiten o compromiso de botar abaixo a polémica lei. BNG e Compromiso por Galicia tamén buscan derrogar a LOMCE en tanto que ataca o ensino público, promove a relixión como materia obrigatoria e supón unha recentralización da educación. Mais esta non é a única proposta recollidas nos programas electorais. Eis un resumo do que defende cada forza política. O BNG propón unha Lei Galega de Educación No seu programa o BNG aposta nun novo marco educativo que asuma a configuración plurinacional e plurilingüe do Estado; que permita "dotármonos dun modelo educativo galego, en que Galiza poida organizar e ordenar o sistema educativo mediante unha Lei Galega de Educación". Nesta liña, busca transferir "toda a capacidade en materia educativa" e un sistema educativo galego "inserido na nosa realidade social, económica, cultural e lingüística, en función das nosas necesidades e carencias e ao servizo de transformación e desenvolvemento de Galiza". O dereito universal á educación dos 0 aos 18 anos e libros de texto, material escolar e actividades extraescolares gratuítas tamén están recollidos no programa do Bloque, que avoga nun ensino "público, galego, laico, coeducativo, gratuíto e democrático". O BNG propón eliminar os concertos educativos dos centros que segregan alumnado por razón de xénero, así como os concertos educativos no ensino non obrigatorio e que a Relixión non forme parte do currículo escolar. A formación política encabezada por Ana Pontón persegue que o investimento en educación chegue, como mínimo, ao 7% do PIB; que as ensinanzas artísticas superiores poidan adscribirse á universidade e unha reforma da normativa de universidades (LOU) que defina claramente o modelo de universidade pública e "elimine enfoques centralizadores e privatizadores". Aliás, aposta en incrementar o financiamento das universidade públicas, tomando como referencia o 1,5% do PIB "para evitar que continúen co camiño de privatización encuberta, e favorezan a participación dos proxectos de investigación universitaria nos programas de I+D+I". A mellora nas dotacións das bolsas e a eliminación do coñecido como decreto 3 máis 2 (tres anos de grao e dous de mestrado) son outras das liñas de actuacións recollidas no programa electoral do BNG. Compromiso por Galicia propón "un modelo adecuado á nosa realidade" Compromiso busca "un modelo educativo galego adecuado á nosa realidade de país" e tamén aposta na retirada da LOMCE. Defende un currículo educativo galego, "con especial insistencia na defensa do valor do galego como lingua vehicular no ensino e a súa potencialidade de conexión coa lusofonía e a internacionalización da nosa economía". En Marea, coa supresión dos concertos En Marea propón unha educación infantil de 0 a 3 anos pública, universal e gratuíta e un orzamento do 7% do PIB, así como asegurar a equidade en todo o territorio e suprimir a taxa de reposición centralizada. Garantir por lei a Atención Temperá para as menores que o precisen; recuperar os contidos de Educación para a cidadanía e os Dereitos Humanos e impartir Educación Ambiental para a sostibilidade son outras das propostas de En Marea. O partido de Luís Villares promove o dereito á educación das persoas mozas con diversidade funcional maiores de 21 anos; a supresión das subidas das taxas universitarias; o aumento das bolsas; a supresión de Relixión dentro do horario lectivo; uns controis de calidade, requisitos de profesorado, titulacións e medios para as universidades privadas equivalentes aos das universidades públicas; a introdución da perspectiva de xénero e da formación en dereitos das persoas dun xeito transversal e medidas eficaces e consensuadas coa comunidade educativa para loitar contra o acoso escolar. Tamén aposta en suprimir a política extensiva dos concertos e auditar a escola concertada, así como acadar un financiamento en I+D equiparábel "ao dos países avanzados". En Común-Unidas Podemos propón estudar as linguas cooficiais En Común-Unidas Podemos chama a recuperar o investimento en educación e a lograr unha cobertura universal e gratuíta do ensino de 0 a 3 anos. Propón que libros, material escolar e servizos de comedor sexan gratuítos e acabar co "pago ilegal de cotas" na escola concertada. Aposta tamén en que "calquera mozo o moza que queira e poida estudar o faga con igualdade de oportunidades á marxe de onde nacese" en un sistema de bolsas "suficiente". A coalición contempla medidas contra o acoso escolar e a violencia e unha nova lei de educación que "blindará a escola pública como eixo vertebrador do sistema educativo". Comprométese a impulsar un "Plan de aprendizaxe das linguas cooficiais do Estado, co obxectivo de que o alumnado poida coñecer e valorar a riqueza lingüística e cultural existente en España e a incorporar a Cultura Audiovisual como materia lectiva. A igualdade sen segregación escolar; a eliminación dos concertos educativos e as subvencións ás escolas que practican a segregación educativa por razóns de sexo e unha educación inclusiva que respecte a diversidade funcional son outras das medidas que recolle o programa de Unidas-Podemos. Unha gran prioridade do PSOE Malia non conseguir tombar a LOMCE na anterior lexislatura, o PSOE sinala a educación como "unha gran prioridade". No seu programa recolle "un gran Pacto de Estado pola Educación", para que o investimento chegue ao 5% do PIB en 2025 e blinde a universalidade, así como unha nova lei "modernizadora" que "axude a previr a violencia de xénero e a fomentar as vocacións científicas e tecnolóxicas, especialmente nas nenas". O PSOE comprométese a reforzar "a profesión docente e as condicións de traballo do profesorado" e a avanzar "cara á gratuidade das escolas infantís de 0 e 3 anos". A modernización e mellora do sistema de bolsas e un plan contra o fracaso escolar son outros dos obxectivos do programa, que recolle unha posta ao día da formación profesional. Ciudadanos propón que se estude a Constitución española Ciudadanos avoga por unha educación de "máis calidade, máis innovación e o triplo de investimento para acabar co fracaso escolar"; un pacto "nacional para unha xeración" e unha "selectividade única". Ademais, propón a materia de Constitución en toda España e premiar as universidades con mellores resultados. O PP quere ampliar o estudo das humanidades O PP, impulsor da polémica LOMCE, aposta en ampliar o estudo das humanidades e da Filosofía, materia que, en virtude da lei de educación aprobada polo Goberno de Mariano Raxoi, perdeu peso no currículo. Tamén avoga na introdución do deseño de apps e páxinas web e busca "apoiar os centros de educación especial" e reforzar a "escola rural". Ademais, comprométese coa formación profesional e propón un plan para "garantir o honor e a intimidade persoal dos estudantes nos centros escolares e protexelos do ciberacoso".


Summary: A tensión non decrece en Anova. Dous candidatos nas primarias para as europeas afirman que a súa comunicación á militancia foi submetida a "censura". Luís Eyré Palleiro denuncia a amputación parcial do documento en que formaliza a súa candidatura por parte do aparato da organización. Anova-Irmandade Nacionalista mudou o documento de candidatura de Xosé Miguel B. Rodríguez após facerse eco Sermos Galiza da denuncia de censura.

O aparato de Anova estaría dificultando a normal comunicación de candidatos do sector crítico co conxunto da militancia da organización, iso é o que concordan en denunciar Luís Eyré Palleiro e Xosé Manuel B. Rodríguez, dous dos 10 afiliados de Anova que o domingo 30 de Marzo aspiran a seren eleitos para cubriren os 2 postos que a formación liderada por Beiras terá na candidatura de IU a Europa. Luís Eyré asegurou na súa conta de Twitter que o documento de presentación da súa candidatura foi obxecto dunha censura parcial. Luís Eyré, candidato de Anova ás europeas: "Colgo a xustificación da candidatura que o aparato de @Anova_Irmandade censura parcialmente" Doutra banda, ao limián Xosé Miguel B. Rodríguez foille solicitada a supresión dunha parte do seu escrito por non se axustar ao formato estabelecido pola organización. No texto achegado inicialmente --e ao que tivo acceso Sermos Galiza-, Xosé Miguel B. Rodríguez lanza unha dura crítica á alianza con IU e pon en dúbida que esta respondese a un procedemento democrático e horizontal. A secretaria de Organización de Anova, Iolanda P. Docampo, instouno a refacer o documento para se cinguir "ao que dede ser un manifesto/texto de campaña". No arquivo enviado finalmente á militancia, as críticas e denuncias deitadas por Rodríguez, desaparecen. Beiras "condicionou claramente o referendo"No seu escrito inicial, o limián amósase contrario á participación de Anova na candidatura impulsada por Izquierda Unida ás europeas, opción que obtivo a vitoria no referendo interno do 23 de febreiro por tan só 11 votos de diferenza. Para Rodríguez, a "inocente declaración do noso portavoz nacional" --di en alusión a Xosé Manuel Beiras-- "condicionou claramente o resultado do referendo". Asemade, denuncia que a militancia descoñeceu os termos do acordo alcanzado entre a dirección política de Anova e IU até o 21 de marzo cando lles foi remitido o texto asinado con data do propio día, "cada quen que tire as súas propias conclusións", subliña o militante no seu escrito. Critican a candidatura de Lidia Senra por a consideraren "pre-seleccionada" por Beiras Lidia Senra, "candidata pre-seleccionada"Xosé Manuel B. Rodríguez tamén expresa no documento remitido á dirección de Anova o seu rexeitamento ao que considera un "intento de dedazo estilo PP". Nestes termos refírese á candidatura de Lidia Senra --favorita na carreira-- e cuxo nome se deu a coñecer mesmo antes de se iniciar o período de presentación das propostas. Aliás, de novo volta a contar co apoio público de Xosé Manuel Beiras. O integrante da asemblea da Limia coida que este comportamento por parte da nova dirección de Anova é un "engano" e visa levar adiante a "espúrea tentación de impor unha candidata pre-seleccionada" por parte de quen, apunta, "presumían de horizontalidade". Asemade, denuncia que a integración de Anova nas listaxes de IU bate contra o pensamento dun dos seus sectores, que é "nacionalista", explica, "non federalista".


Summary: Novo caso de violencia machista, neste caso sen consumarse o asasinato xa que o agresor, un coruñés de 40 anos, causou feridas na muller, coa que mantivera unha relación sentimental no pasado e que xa está fóra de perigo.

Un home de 40 anos de idade foi detido o venres pola Policía Local da Coruña tras apuñalar nun bar da Ronda de Outeiro, na cidade, a unha muller coa que mantivera unha relación sentimental, noutro caso de violencia machista, aínda que nesta ocasión o asasinato non se consumou. En concreto, fontes da Policía confirmaron que o home acudiu ao bar onde traballaba a muller, situado na Ronda de Outeiro, número 234, coa intención de agredila. Non obstante, a vítima puido fuxir do seu agresor e refuxiarse noutro establecemento hostaleiro próximo, grazas ao que salvou a vida. A vítima foi trasladada ao Complexo Hospitalario Universitario da Coruña, onde o equipo médico determinou que presentaba un pequeno corte nun brazo e que o seu prognóstico é leve. Por conseguinte, fontes do CHUAC confirmaron que recibiría a alta. Por desgraza, quedaranlle secuelas psíquicas que precisarán atención. O agresor segue baixo custodia policial.


Summary: Desde a Caeira, o lugar en que foi asasinado, os alcaldes de Pontevedra, Poio e a alcaldesa en funcións de Ourense reivindicaron a actualidade de Bóveda e a súa herdanza de defensa do país neste tempo de crise.

Como cada ano, na xornada de mañá do 17 de agosto, unha ofrenda floral lembra o lugar onde Bóveda foi asasinado. Desta volta, os representantes municipais dos tres concellos presentes na súa biografía xuntáronse diante do monumento que o lembra ao pé da ponte da Barca para reivindicaren a actualidade e a urxencia do seu pensamento. O alcalde de Poio, Luciano Sobral, rexedor do concello no que estaba a súa casa familiar e no que foi asasinado no monte da Caeira defendeu a necesidade de reivindicaren a figura de Alexandre Bóveda e do nacionalismo nun momento como o que estamos a vivir. Pola súa parte, Miguel Fernández Lores, alcalde de Pontevedra , a cidade onde o que fora secretario do PG desenvolveu a súa actividade e pola que foi nomeado fillo adoptivo salientou a importancia do marco teórico que defendeu, de maneira singular a creación dunha banca pública e a defensa do país. Isabel Pérez, alcaldesa en funcións de Ourense -cidade onde naceu- leu un poema que lle dedicou Celso Emilio Ferreiro e reclamou a Bóveda como fillo predilecto da cidade. Como todos os anos, unha persoa da familia Boveda interviu no acto, neste caso a filla Amalia que naceu despois do asasinato do nacionalista e lembrou a súa irmá Lola finada no último ano. Mini e Mero No xantar, organizado pola Fundación Alexandre Bóveda, foi entregado o premio 'Día de Galiza Mártir' a Mini e Mero polo seu labor de recuperación e difusión da nosa memoria histórica.


Summary: A multinacional gala comprométese a repercutir nos produtores as subas de prezo anunciadas en decembro pola distribución após as mobilizacións gandeiras.

Lactalis acepta repercutir nos gandeiros o incremento no prezo do leite de marca branca anunciado pola distribución en decembro e do que se beneficiaban industrias como a multinacional gala, que posúe unha factoría en Vilalba. A través dun comunicado, Lactalis asume subir o prezo que paga os gandeiros polo leite. Os produtores comezaran o ano con diferentes accións (concentracións, boicote de produtos...) para denunciar que a multinacional gala non lles pagaba ese incremento "que nos corresponde". Non se concretou a cuantía da suba Así, nos pagamentos que perciben as explotacións leiteiras en febreiro xa virán os cartos de máis cobrados por Lactalis no leite de decembro; e nos pagos de marzo verán os de xaneiro, e así sucesivamente. Lactalis non concretou no seu comunicado a contía da suba. Fontes da Plataforma en Defensa do Sector Lácteo Galego, organizadora das mobilizacións ante a distribución e ante a industria, citadas por Campo Galego, prevén que este incremento sexa por riba dos 0,5 céntimos por litro que anunciou Leite Celta o pasado mes. Lactalis é lider en volume procesado en Europa e en Galiza. A filial galega de Lactalis reparte máis de 2 millóns de euros anuais en dividendos á compañía francesa. As súas marcas: President, La Lechera, Puleva, entre outras.


Summary: ENTREVISTA A plataforma viguesa defende que que "un proceso de construción da unidade popular ou é de esquerdas ou será unha fraude para a poboación agredida pola crise". Falamos cos tres primeiros membros da súa candidatura: Rubén Pérez, Xosé Lois Jácome e Margarida López.

A Marea de Vigo afronta as vindeiras eleccións locais convencida de que será "determinante á hora de formar o goberno municipal". Ante unhas enquisas que lle dan a vitoria ao actual alcalde, Abel Caballero, e cun panorama amplo de opcións entre as máis de 15 candidaturas que se presentan, o espazo de confluencia de boa parte da esquerda da cidade advirte que "existe un voto crítico, de esquerda, que aínda está instalado na indefinición". Será ese, principalmente, o que intenten conquistar nunha campaña que consideran clave para definir os resultados electorais finais. Falamos cos tres primeiros membros dunha lista elixida nas primarias celebradas no pasado mes de marzo: Rubén Pérez, Xosé Lois Jácome e Margarida López. Vigo conta con 17 candidaturas, moitas delas no espazo da esquerda ou do progresismo, non é unha excesiva fragmentación para o voto alternativo? Reduce isto as expectativas? Rubén Pérez: Para nada. A Marea suma sen dúbida o espazo máis amplo da esquerda política e social de Vigo. Suma a parte substancial de AGE, organizacións como EU, Os Verdes e a FPG, que xuntas xa significaran o 7% do voto nas municipais en 2011. Ten o apoio de máis de 2.500 asinantes do manifesto, levamos máis de 100 achegas cidadás ao programa con máis de 1.450 votos ás propostas. Consideramos que como proceso de construcción da unidade popular a responsabilidade de construír colectivamente non podía pasar por un pacto de lista, como algún espazo dos que finalmente quedaron fóra da Marea esixía, o proceso de primarias abertas era para nós irrenunciable e a transparencia no proceso de toma de decisións, absolutamente definitorio. "Na Marea conflúe todo o significativo e con incidencia social da esquerda viguesa; si se deu o proceso de confluencia" Por que a Marea de Vigo non logrou a confluencia que si se logrou noutras plataformas cidadás? Por que tampouco se logrou un acordo global con outras plataformas do mesmo ámbito? Rubén Pérez: Na Marea conflúe todo o significativo e con incidencia social da esquerda viguesa, polo que si considero que se deu ese proceso de confluencia. Sempre existirán proxectos persoais que devengan en candidaturas que se din cidadás, ou autoexclusións que se plantexan como provocadas, pero o proceso da Marea constrúese sobre debates colectivos e con estruturas políticas e sociais que sexan representativas da realidade da cidade. Comparte a Marea ese discurso común noutras candidaturas de confluencia de "non ser de esquerdas nin de dereitas"? Rubén Pérez: En absoluto, querer xogar a centralidade do taboleiro no ideolóxico é querer optar a captar voto sociolóxico da dereita rebaixando proposta e artellando un programa ambiguo e sen utilidade para a maioría social. Un proceso de construción da unidade popular ou é de esquerdas, con conciencia de clase e tomando como referencia que a contradición principal que vivimos no capitalismo é a contradición capital-traballo, ou será unha fraude para a poboación agredida pola crise. Ese discurso non é nada novo, xa o vivimos co PSOE no 79 e 82 para desprazarse cara ao voto da UCD. "Un proceso de construción da unidade popular ou é de esquerdas ou será unha fraude para a poboación agredida pola crise" A polémica arrodeou moitas das actuacións de Abel Caballero e a súa política social -entre outras- é moi criticada, por que aínda así as sondaxes lle seguen a dar a vitoria? Rubén Pérez: O que apreciamos nalgúns traballos demoscópicos é un notable traslado de voto tradicional do PP ao PSOE, evidenciando outra dimensión, esta institucional, dese discurso ambiguo que antes comentabamos de "nin de esquerdas nin de dereitas só pensamos en Vigo", como se fose un ente abstracto. O que amosan as enquisas é o que existe un voto crítico, de esquerda, que aínda está instalado na indefinición. É certo que a Marea de Vigo xa é coñecida, as enquisas a colocan xa no consistorio, pero é preciso que o espazo que queremos representar recoñeza na Marea cun instrumento eficaz para outro modelo de municipalismo. Que sería o máis urxente que tería que afrontar a Marea de Vigo no caso de gobernar ou formar parte dun goberno na cidade? O paro é se cadra o principal problema, cales son as capacidades da administración local para mellorar as cifras de desemprego? Margarida López: Faremos, ou proporemos, unha auditoría pública de vivenda ademais de impulsar políticas de xestión do solo público para a construción de vivendas protexidas. Tamén se porá en marcha un plan de vivenda municipal de aluguer a prezos asequibles. Comezaremos a tramitar a remunicipalización dos servizos públicos e farase todo o posible para eliminar a situación de extrema precariedade e desamparo na que se atopan as persoas usuarias dos colapsados servizos sociais do Concello. Para reducir o desemprego, aínda que non compete só ao Concello esa tarefa, promoveremos plans de formación específica para poñer en marcha novos proxectos de autoemprego. A creación de distintas empresas municipais que se crearán para xestionar os servizos públicos que pretendemos remunicipalizar, así como, un aumento de prazas nos servizos sociais, que agora mesmo non están cumprindo a ratio de traballador/a por habitante, ademais da revisión dos concertos das empresas que traballan con estes servizos, dirixindo a política cara á municipalización das mesmas. "Queremos unha cidade racional, solidaria e cuns recursos que se redistribúan para garantir as necesidades básicas da cidadanía antes cós proxectos de luxo" Que modelo de cidade, resumindo, propón a Marea de Vigo? Margarida López: Queremos xestionar dun xeito dixtinto o público redifinindo as prioridades e facendo visible o que se pretende invisibilizar. Queremos unha cidade racional, solidaria e cuns recursos económicos que se redistribúan de forma que garantan as necesidades básicas da cidadanía antes cós proxectos de luxo. Ademais, a cultura é esencial na riqueza dunha sociedade, e consideramos que a cidadanía de Vigo merece que se respecte e garanta a pluralidade cultural e lingüística. Tamén queremos unhas institucións laicas non vinculadas á relixión dominante e que, como mínimo, se cumpran as leis de igualdade. Tamén nos gustaría vivir unha cidade verde, que respecte e que potencie as zonas verdes tanto do centro como dos arredores, promovendo a produción e a venda de productos vexetais. Que haxa mercados, tanto cubertos como ao aire libre nos distintos barrios. Queremos que a vida estea no centro da política, a sustentabilidade consiste en facilitar e facer posible a vida. De que forma se achegará a cidadanía ao Concello? Margarida López: Garantindo estruturas de participación estable para a sociedade vinculadas a todas as áreas municipais, pondo en marcha mecanismos para que as persoas responsables do goberno municipal debatan as propostas concretas que cheguen dende a cidadanía. Garantindo, polo menos periodicamente, plenos en horarios e lugares distintos aos habituais, para facilitar á cidadanía o acceso a eles cando os temas tratados sexan do interese dunha área ou colectivo determinado. Xeralizar o uso de consultas populares para aquelas decisións nas que unha parte da poboación afectada o solicite. E fomentar tamén o uso das novas tecnoloxías para que desde o Concello se poida responder a suxestións e propostas. "O barco da rotonda de Coia é un dos moitos agasallos envelenados que deixa Abel Caballero" Que farían co polémico barco da rotonda de Coia? Xosé Lois Jácome: Este é un dos moitos agasallos envelenados que deixa o noso actual alcalde. Deixando de lado o absurdo do investimento e as maneiras absolutistas de levar a cabo a actuación, a cuestión é que o barco xa está alí, entón teremos que actuar con responsabilidade. Haberá que estudar canto custa realmente o mantemento antes de tomar unha decisión. Deixando tamén claro que estamos en contra da actual redacción do PXOM e que estamos certos de que non é posible o seu desenvolvemento, é curioso que nesa rotonda está planificado un túnel que de levarse a cabo faría necesario retirar o barco. O que temos moi claro é que Vigo precisa un espazo onde poñer en valor o seu patrimonio marítimo e industrial e o problema non é a falta de espazos nin de fondos, xa que un espazo así tería retorno económico, senón que é unha cuestión de vontade política. O señor Abel prefire gastar en formigón antes que en cultura. Hai algunha posibilidade de pacto post-electoral co PSOE en Vigo? E con outras forzas? Xosé Lois Jácome: Nós empezaremos a facer política dende o mesmo momento no que entremos no Concello. As nosas primeiras propostas, que non as decidimos as concelleiras senón a cidadanía través do programa colaborativo da Marea de Vigo, serán entre outras, camiñar cara a remunicipalización do servizo de transporte e de auga. Penso que a pregunta é que forzas políticas van apoiar estas iniciativas, cando o saibamos saberemos que posibilidade de pactos pode haber. "Camiñaremos cara a remunicipalización do transporte e da auga; cando saibamos que forzas apoian iniciativas como estas, falaremos de pactos" Coas limitacións que ten unha plataforma, como se afronta a campaña? Como se financia? Xosé Lois Jácome: Pois con puro voluntarismo, non temos ao noso dispor os recursos económicos dos que dispoñen outras forzas. Temos que tirar do tempo e dos cartos das persoas que forman parte da Marea. Confiamos en que a cidadanía nos axude, aproveito para dicir que calquera achega é ben recibida! Unha doazón de moi pouca cantidade ten un valor inmenso cando se fai colectivamente, as persoas que queiran axudar poden facelo coa información que atopara no Facebook da Marea de Vigo. "O actual alcalde non terá maioría e a Marea de Vigo confía en superar por moito as enquisas" Cales son as expectativas electorais da Marea? Atrévense a un prognóstico? Xosé Lois Jácome: Pois penso que está todo por decidir, dependerá moito da campaña que sexamos capaces de facer para dar a coñecer as nosas propostas tanto programáticas como de funcionamento. O que temos claro xa é que imos ser determinantes á hora de formar o goberno municipal. Confío en que imos superar por moito as enquisas que se deron a coñecer ata o momento. Se queredes un prognóstico, apostando sobre seguro, dígovos que o actual alcalde non vai ter maioría.


Summary: A reivindicación da sexualidade feminina, alén do pracer masculino como único fin, continúa aínda a ser unha revolución pendente. Abordámola no A Fondo desta semana, coordenado pola profesora e sexóloga María Lameiras. Faite con el na nosa loxa por apenas 0,50 euros.

A concepción do corpo e da sexualidade da muller en función en exclusiva do pracer do varón é unha das manifestacións sexistas con máis vixencia. Do descoñecemento da sexualidade feminina, mesmo da súa propia anatomía e potencialidade para o pracer, é bo símbolo a ignorancia ao redor do clítoris. A sexóloga María Lameiras, coautora da exitosa guía O clítoris e os seus segredos, coordina o A Fondo desta semana, que aborda cuestións como a reivindicación do clítoris e do pracer feminino, as liberdades sexuais e os dereitos reprodutivos, e as novas manifestacións da violencia de xénero, como a "dating violence" nas parellas de adolescentes, ou o "sexting", que ten no acoso cibernético unha das súas consecuencias. "O clítoris empodéranos" "Que a natureza dote as mulleres dun órgano dedicado enteiramente ao pracer outórganos un poder – empodéranos– que representa o mesmo tempo unha ameaza e convértenos en branco da orde patriarcal", afirma Lameiras no artigo introdutorio. A sexóloga, docente na Universidade de Vigo, denuncia a ablación non só física, senón tamén cognitiva do clítoris, e desvela as estratexias de desvalorización e ocultación deste órgano, coas que no seu momento se aliou o pai da psicoloxía moderna, Sigmund Freud. Entrevista con Puri Mayobre "A educacion sexual é moi deficiente e está baseada en descricións anatómicas censuradas", afirma a filósofa feminista Puri Mayobre na entrevista realizada para Sermos Galiza. "A educación sexual é moi deficiente e está baseada en descricións anatómicas censuradas", afirma a filósofa feminista Puri Mayobre na entrevista realizada para Sermos Galiza. Mayobre, profesora de Filosofía na Universidade de Vigo, conta con ampla experiencia, tanto dende os libros como dende as aulas, na aplicación da perspectiva feminista e de xénero. Nunha das investigacións na que participou, sobre os libros de texto máis utilizados, ponse de manifesto o déficit en contidos sexuais, que se centran só no anatómico e, aínda así, ignoran a existencia do clítoris ou da masturbación feminina. As novas caras da violencia de xénero A "dating violence", manifestación que a violencia de xénero adopta nas primeiras relacións de parellas de adolescentes, e que estala mesmo nas primeiras citas, é obxecto de análise por parte de Yolanda Rodríguez, do campus ourensán da Universidade de Vigo. "Esta violencia comeza cada vez a unha idade máis temperá. Sitúanse os primeiros episodios violentos entre 11 e 17 anos", explica. O "sexting" nace, como termo, da unión dos conceptos "sex" e "texting", e supón o envío, recepción e reenvío de contidos sexuais. O intercambio de material erótico adoita facerse nun espazo de confianza, coa persoa coa que se mantén unha relación, mais unha vez esta rota, pode ser empregado como acoso e chantaxe. "É preciso ter en conta que o Sexting leva consigo unha serie de consecuencias para quen o practica, e moi especialmente para as e os adolescentes, derivadas da perda do control das imaxes", destaca a autora do artigo, Patricia Alonso Ruido. Reparamos, tamén neste A Fondo, nas violencias sufridas polas sexualidades non heteronormativas. A homosexualidade, castigada co cárcere ou coa pena de morte aínda en certos países, en occidente, segue a ser branco de violencias máis sutís, aínda que nalgúns casos, non tanto, como os casos de bullying que teñen levado ao suicidio a adolescentes como, en 2013, a asturiana Carla.


Summary: O alcalde Jesús Vázquez, que xestiona a cidade cuns orzamentos prorrogados desde 2014, asume a "gravísima" situación e pide á oposición que aprobe unha modificación de crédito para sacar 1,6 millóns do remanente que queda en caixa e atender "as necesidades da xente que máis o precisa" HEMEROTECA | Feijóo erixe en modelo de "estabilidade" o Concello de Ourense, sen orzamentos dende 2014

HEMEROTECA | Feijóo erixe en modelo de "estabilidade" o Concello de Ourense, sen orzamentos dende 2014 O goberno local de Ourense queda sen cartos para servizos sociais. Así o manifestou este xoves o seu alcalde, o popular Jesús Vázquez, nunha rolda de prensa acompañado polo resto de concelleiros do PP. Nela anunciou a convocatoria dun pleno extraordinario para dentro dunha semana no que reclamará ao PSOE que apoie unha modificación de crédito de 1,6 millóns de euros que poña fin a unha situación "dramática", segundo as súas propias palabras, ao ter baleira a caixa da que dependen centros cívicos, diversas prestacións sociais, a asisencia a domicilio, bolsas para libros, albergues ou comedores. Vázquez convoca un pleno extraordinario para o vindeiro xoves e pide ao PSOE que apoie unha modificación de crédito de 1,6 millóns Jesús Vázquez -que goberna Ourense cunha prórroga dos orzamentos de 2014, as derradeiras contas que deu aprobado o daquela alcalde socialista- advirte a oposición, e nomeadamente o PSOE, da situación "gravísima" que se daría de non aprobarse o que considera un simple "trámite administrativo". "Porque diñeiro hai", explica. "Trátase das necesidades da xente que máis o precisa", advertiu na comparecencia o rexedor, cuxo goberno foi posto como exemplo de "estabilidade" polo presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo. O alcalde asegurou que o "problema" na área social do Concello non tiña "nada que ver" coa mala xestión política da concelleira de Benestar Social, Sofía Godoy, de quen o PSOE pide a súa dimisión para poder apoiar esa modificación de crédito. Vázquez asegura que foron "trámites administrativos e circunstancias persoais como baixas" as que provocaron esta situación. Tardouse en resolver un recurso administrativo entre dúas concesionarias dun dos servizos municipais e paralizouse o pagamento de facturas ata novembro. Ao estar ausente a funcionaria que debería asinar os pagos, estes non se puideron facer antes de que finalizase o ano, polo que se acabaron sacando fondos do servizo para este exercicio. Deste xeito, ao estar xestionándose o Concello cun orzamento prorrogado desde 2014, a concellería quedou sen eses 1,6 millóns para rematar o presente ano, polo que o goberno do PP piden que se saquen do remanente que queda e que Vázquez cifrou en máis de 53 millóns de euros, "como acredita un informe de Tesoureiría". O PSOE esixe a destitución da concelleira Sofía Godoy para aprobar o modificativo de crédito Desde a oposición, o voceiro do PSOE en Ourense, José Ángel Barquero, asegura que o que pide o goberno local é o apoio dunha modificación de crédito "para taparlle as vergoñas á concelleira de Benestar Social", á que acusa de "gastar todos os recursos dispoñibles" no seu departamento para un ano "en catro meses". "O alcalde ten que depurar responsabilidades e destituír a Godoy; a partir de aí estamos dispostos a falar pero non imos asinar un cheque en branco", di. Jesús Vázquez, pola súa banda, cualifica de "chantaxe" a posición dos socialistas.


Summary: O CDS aprobou finalmente o protocolo para as competicións non profesionais

Tras presentar o Plan Competicional de Preferente, a Real Federación Galega de Fútbol anuncia unha reunión para este vindeiro luns 14 de setembro cos clubs de 1ª, 2ª, e 3ª Galicia do Fútbol da Costa. Unha xuntanza virtual para solventar as dúbidas xeradas nestes tempos de incerteza.O Protocolo Pode ser ademais unha reunión máis completa, con máis respostas, que a deste pasado mércores cos equipos de Preferente, unha vez que o Consejo Superior de Deportes vén de aprobar un Protocolo de actuación para a volta das competicións non profesionais apto para todas as comunidades, e sen necesidade de facer PCRs aos deportistas. Ten a Xunta e a RFGF adaptalo para facer un protocolo-propio que o CDS se compromete a validar no prazo de 10 días. Entre as normas principais do Protocolo estatal atopamos o nomeamento dun "Delegado de Cumprimento de Protocolo" e "Responsable de Hixiene" por cada club. Ademais, utilizarase a ferramenta app de "Radar Covid19", e os clubs terán que firmar un docuemnto no que se comprometen a cumplir a totalidade das medidas do protocolo.O uso de máscara será obrigatorio mentres non estean dentro da zona de competición ou zona de xogo, salvo o adestrador cando estea dando instrucións aos seus deportistas e aqueles deportistas suplentes.Nos adestramentos haberá que manter un fluxo unidireccional, gardar espazos nos vestiarios, cambiar o calzado; levar cada un a súa roupa, non compartir botellas… E a nivel competicional deberase eliminar saúdos e apertas, evitar coincidir nas entradas e saídas das instalacións, aumentar o número de vestiarios para manter as medidas de seguridade… Nos campos terá que haber un termómetro dixital de toma de temperatura extera, botellas de solución hidroalcólica, alfombras desinfectantes para o calzado ("Na medida do posible"), e un númeor mínimo de 5caixas de máscaras para ser disfribuídas entre aquelas persoas que de forma excepcional entran no recinto. Sobre o público, o protocolodo CDS fixou o criteiro dunha "presencia controlada e gradual", sendo as autoridades galegas as que teñan que tomar a última palabra. En caso de que a Xunta e a RFGF decidan abrir ao público, o CDS recomenda un máximo de 500 persoas en recintos pechados e 1.000 persoas en recintos ao aire libre.


Summary: Rey Varela, tomando exemplo das mesmas técnicas que se dan na sanidade ou na educación, nega calquera tipo de investimento en infraestruturas e deita esa responsabilidade nas asociacións, que se ven obrigadas a buscar "mecenas" ou afundir a súa economía, xa bastante precaria, con créditos que poñen en perigo o seu futuro

No pleno do Concello de Vigo, por unanimidade, aprobouse recentemente a cesión gratuíta dunha parcela municipal á Asociación Amencer Aspace. A parcela, ten como obxectivo a construción dun centro de atención integral para persoas con parálise cerebral. Que un Concello, ceda solo municipal, para unha asociación de estas características, entra dentro non só do normal, senón dentro do desexable. O financiamento para a construción de este centro, correrá ao cargo da Fundación Amancio Ortega. Non é intención (nesta ocasión) de falar da idoneidade ou non deste tipo de doazóns, e dos auténticos obxectivos que se buscan cos titulares de prensa, que ben seguro, chegarán cando sexa a inauguración, senón antes, trátase de poñer o foco onde, na miña opinión como traballadora do sector por máis de 16 anos e tamén como delegada de persoal, debe estar. Nomeadamente, na Consellería de Política Social da Xunta de Galicia. A Lei Xeral de dereitos das persoas con discapacidade e da súa inclusión social, non deixa lugar a dúbidas, as administracións públicas desenvolverán as actuacións necesarias para a coordinación da atención de carácter social e sanitario, de forma efectiva e eficiente, (...) e promoverán as medidas necesarias para favorecer o acceso das persoas con diversidade funcional aos servizos e prestacións en condicións de igualdade co resto da cidadanía. A competencia de esta Lei, está transferida ao noso país, e evidentemente a responsabilidade é da Consellería. Mais nunha táctica, xa coñecida por todas nós, Rey Varela, tomando exemplo das mesmas técnicas que se dan na sanidade, ou na educación, nega calquera tipo de investimento en infraestruturas e deita esa responsabilidade nas asociacións, que se ven obrigadas a buscar "mecenas" ou afundir a súa economía, xa bastante precaria, con créditos que poñen en perigo o seu futuro, o futuro dos e das usuarias e por suposto, a estabilidade laboral das traballadoras. Non esta de máis lembrar, que a maior parte de estas asociacións de nais e pais, naceron durante o franquismo, ante a absoluta ineficacia da ditadura en materia de atención ás persoas con diversidade funcional, e que moitas delas funcionan a través de asembleas que escollen directamente as súas xuntas directivas. O funcionamento de moitas é francamente mellorable, mais, que organización asemblearia non ten marxe de mellora? que organización asemblearia non ten problemas de participación no día a día? Moitas nais e pais ante a situación na que vivían as súas fillas/os, xuntáronse, fixeron recadacións e con moitos sacrificios, conseguiron iniciar un camiño, que nalgúns casos dura xa máis de 50 anos, sacaron a duras penas ás persoas con diversidade funcional das súas casas e conseguiron moitísimos obxectivos, tanto na mellora da calidade de vida de esas persoas como das súas familias, alén, dun traballo de visibilización e normalización digno de resaltar. Agora mesmo, estas asociacións funcionan baixo a modalidade de contrato coa Consellería de Benestar, é dicir, reciben ingresos por cada praza, facendo un traballo, que realmente debería estar levando a cabo a Xunta de Galicia. A situación actual, é dunha falta de prazas residenciais na nosa cidade, xa endémica, que trae como consecuencia que moitas familias, polo proceso de avellentamento, tanto da persoa con diversidade funcional, como das propias persoas que exercen a tarefa de coidados no fogar, cando chega o momento inevitable, no que xa non poden exercer esa función con garantías, vense obrigadas á busca dunha praza residencial. E a situación actual é que a Xunta ofrece prazas en Lugo, ou en Ourense (se hai moita sorte) co proceso de desarraigo que iso supón nas familias. Non pasa só co caso de Amencer na nosa cidade, dou por feito que pasa en todo o país. É que sucede cando non aparece un "mecenas"? pois que con sorte cedese unha infraestrutura, que xa non sexa de interese para a administración e cargase na asociación que toque a súa reforma. Así sucedeu coa asociación Aspanaex, que ante a urxente necesidade dunha residencia, a administración, cedeulle o edificio do centro de saúde de Coia. Mátanse así, no caso polo menos de Vigo, dous paxaros dun tiro, por un lado quédase ben sen gastar cartos, e polo outro, dificúltase a reversión de equipamentos á sanidade pública que presta atención a todas e todos, no caso que (de momento parece improbable), un futuro goberno rache coa tendencia neoliberal e de liquidación do Estado de protección e benestar. Iso si, da reforma do edificio, por unha contía millonaria, tense que responsabilizar a propia asociación. É imprescindible, neste punto, dicir que unhas instalacións adecuadas son moi importantes para unha atención adecuada a persoas con dificultades varias. Mais tamén é imprescindible dicir que a atención de calidade non as dan as instalacións. Os coidados dignos e de calidade os dan as persoas traballadoras, que por norma xeral no sector da diversidade, e en calquera sector relacionado cos coidados, malviven con salarios de miseria, cos que é imposible establecer un proxecto de vida independente, con horarios excesivos e cargas de traballo que son responsabilidade directa da administración e que son excesivas debido á proporción traballadora-usuaria. Estas proporcións, non están pensadas para unha boa atención, senón para unha atención meramente asistencial e que aforre cartos de xestión, cartos que posteriormente son usados en cousas máis importantes que as persoas, ben sexa rescate de bancos ou autoestradas ou publicidade institucional que lave a imaxe do goberno de quenda. Non hai "mecenas" para gastos continuados de persoal. Esas doazóns só darían un titular, moitos gastos periódicos e ningún retorno de lavado de imaxe de eses "mecenas" que ao mesmo tempo que financian a construción dunha residencia, deixan que as súas traballadoras en Bangladesh morran queimadas vivas nos seus talleres por 28 euros ao mes. Non existe solución ao traballo dos coidados que non pase por unha intervención decidida do Estado. Os coidados, ben sexan médicos, á terceira idade ou á diversidade, teñen que ser públicos ao 100%, sen matices e sen atallos de colaboración público-privada que sempre acaban coas mesmas vítimas, traballadoras e usuarias. É urxente, tal e como reclaman os sindicatos de clase, o tránsito de toda atención ás persoas ao sector publico. É urxente que dunha forma contundente as organizacións de esquerdas reclamen unha intervención decidida do Estado na economía e un cambio no sistema económico, deixando de lado a falacia da economía especulativa, por irreal, e o centralismo da economía dos coidados. Precisamos xa unha economía feminista. Publicidade


Summary: Escritor, dirixente político e activista cultural, Lois Diéguez (Monforte de Lemos, 1944) é unha peza chave do sistema cultural e da vida política da Galiza dos últimos cincuenta anos. Con motivo do cincuenta aniversario da publicación da novela A torre de Babel, conversamos con el para repasar a súa traxectoria literaria e para pensar o país. Eis un extracto da entrevista, publicada no número 321 de Sermos Galiza.

Fanse 50 anos da publicación de A torre de Babel, a novela xeracional do 68 galego en Madrid. Que significa para vostede esta obra? Canto hai dela na súa posterior produción literaria? Sobre todo, significa o inicio nese xénero, na narrativa. Eu tiña poucos anos e non era moi maduro. Na etapa dos vinte, era algo inxenuo e vía a vida con moita pureza. Reflicte o choque que tiven cando cheguei a Madrid desde Monforte. So saíra de Monforte á Coruña, Lugo… pero nada máis. Entrar en Madrid… aquilo foi para min algo que non daba entendido polo contraste do idioma e o acento e pola cultura en si, tan diferentes. De aí naceron moitas preguntas sobre o que era Galiza. Ese choque é o tema da novela, con certa inxenuidade tamén. Trátase dunha primeira novela con demasiadas páxinas, coido. O valor que tivo para min foi, primeiro, botarme a escribir, e descubrir que me resultaba fácil. Este mundo naceu por Manuel María, que era o meu titor nesa altura. Ao mellor eu sería distinto sen ese contacto directo que tiven con el. Fixo un prólogo no que destacaba que eu era novelista sen dúbida, porque se non, non escribiría tantas páxinas. Ademais, ten o valor de deixar retratada unha xeración que descobre Galiza en Madrid. A cuestión política era para min un mundo descoñecido, e comecei a descubrilo no Clube de Amigos da Unesco, que é onde ían os que chamaban roxos daquela. Estaba abríndome á vida e esa novela ten ese cariño para min. É autor dunha abondosa obra narrativa que transita desde os libros de viaxes á prosa poética, pasando pola literatura xuvenil, e sempre cun fondo compromiso social e cunha vontade por manter o pulso do país. Até que punto iso non o converte nun escritor incómodo para o poder e non lle fechou a porta a un maior recoñecemento da súa obra por parte da oficialidade? É unha obra abondosa, con bastante produción, un esforzo que se ve lendo por etapas o que fun construíndo. O compromiso vén desde o momento en que descubrín que era galego en Madrid, que tiña unha cultura e un idioma e que iso estaba reprimido. A primeira batalla foi cos propios madrileños cando estudaba topografía, cos compañeiros da clase que se burlaban do noso acento. No colexio de topógrafos eran militares boa parte dos profesores por ser eles os responsábeis da topografía oficial do Estado. Sobre un plano a escala 1:50.000 debatíamos os posíbeis erros que tería e sobre el fíxenlles ver as incorreccións cometidas nos que correspondían a Galiza por deformar os topónimos. Cando aínda hoxe se segue defendendo aquí a españolización dos topónimos, xa a finais dos anos sesenta aceptaban os militares a súa barbaridade, outro exemplo de como incide nunha persoa o feito de non poder ser ela; porque eu non podo ser eu sen ser galego. Que conflito hai en aceptalo? Un escritor non está fóra da sociedade, non anda nas nubes, está nun lugar concreto e iso vai diferenciar o seu traballo. Eu o que fago sáeme con toda naturalidade. Cando escribo, sei que iso vai chegar só a un número de xente, se chega. O conflito hoxe, xa con anos de moita batalla, é o silencio. Somos incómodos porque afondamos na vida de cada un, no que sente, no que expresa e no que quere. Se un non se somete ao poder ou se o contradí, resulta incómodo, como o é a muller que loita polos seus dereitos e que axiña silencian e combaten. Eu fun incómodo expresándome política ou socialmente, evidentemente, e nesa batalla fun vítima. Hai tres libros meus que sería interesante reeditar, penso, porque axiña desapareceron. Chegaron a un sector, ponlle 1.000 ou 2.000 persoas daquela, entre 1992 e 1997, e aí morreron e parécenme importantes na medida en que son voz da nación, historia dunha época a través duns personaxes que a conforman. Que obras reeditaría? Cando o caciquismo –aínda potente hoxe– era terríbel nos anos setenta e oitenta había un presidente que actuaba como se tivese dereito de pernada: Cacharro Pardo. Diso xorde Tres sombras góticas e unha rosa, que está descrito cunha atmosfera medieval que, pola contra, resulta actualísima. É o afogo da liberdade, da esperanza, da alegría. A outra trata de varias historias vistas cos ollos humoristas e sabios dunha vella que pasa a vida na galería da súa casa. É reflexo dunha etapa máis aberta con outras alternativas. Trátase de Henriqueta na galería. E anterior a estas dúas hai outra que incide nos aspectos máis negros que podemos ter as persoas, Monólogos no espello. Son como tres etapas: a negra, a gris e a verde. A publicación das tres nun tomo daría unha perspectiva histórica da sociedade galega e tamén dos efectos do tempo sobre unha obra. Ofrecinllo a unha editorial de aquí e sen lelas negouse rotundamente a publicalas, o que indica a que nivel andamos neste campo. O que se silencia ou molesta queda na sombra e iso é terríbel para calquera cultura. [Podes ler a entrevista íntegra no número 321 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Resulta desconcertante a actitude do partido instrumental ao que pertence a mencionada deputada. A actitude do aparato, da dirección, dese partido (e nunca mellor dito), dedicouse reiteradamente á colaboración coa prensa de partido (do outro partido) para manter como noticia un acontecemento que non tiña, razoábelmente, o máis mínimo percorrido.

1. O presunto atestado Comecemos por lembrar que un medio, non do partido ao que pertencen e do que son portavoces os en papel máis coñecidos e belixerantes, chegou a poñer en dúbida que ese atestado fose asinado por toda a patrulla policial e, mesmo, nos deu algúns datos sobre as características do policía local que participou nos feitos. O presunto atestado dicía que a policía local acudiu a certo lugar porque veciños denunciaban que estaban rompendo espellos retrovisores. Unha persoa que estaba por aí dirixiuse á policía con xestos (e/ou expresións) que esta considerou "inapropiados"; ademais, tamén se di que a esa persoa se lle identifica porque, ao parecer, vestía unha prenda dunha cor semellante á de alguén que participaba neses actos de vandalismo, segundo os veciños (o da cor da prenda). Entón un policía acudiu a procurar tal identificación; o caso é que esa persoa acabou no chan; ante esa situación (de violencia policial, como é evidente, engadimos nós), a deputada interviu para tranquilizar os ánimos; por unha banda, indicándolle á persoa coa que estaba, entre outras, que se identificase; e, por outra, enfrontando a súa autoridade, como lexisladora electa, á autoridade gubernativa que representaba o policia. Digamos, de pasada, que a identificación de lexisladores, ante situacións de violencia policial, se teñen dado en multitude de ocasións, e aconsellamos un simple repaso da hemeroteca. E iso aconteceu en multitude de ocasións precisamente co fin de mediar e interrumpir esa violencia policial que, ao parecer,a simple condición de cidadá non consegue deter, como é ben sabido, pero que ao opoñer a pertenza a un dos poderes do estado, coas posíbeis consecuencias de información pública e de presión sobre autoridades executivas, si o pode conseguir. Por outra banda, todos estamos ao tanto do obxectivo da chamada "lei mordaza" e como se está a utilizar (sen que, curiosamente, ningún xuiz que a teña que aplicar teña dúbidas da súa legalidade e presente unha "cuestión de inconstitucionalidade"; pero a xudicatura que temos é así). Ao enfrontar á violencia policial, non son moitas as alternativas que lle queda a un cidadán común, máis cando a palabra policial ten unha superior consideración (ademais, non consta que fosen sancionados policías por mentir, cando en denuncias formuladas por eles quedou en evidencia a súa mentira e, por iso, foron absoltos cidadáns; pero a xudicatura en ningún caso considerou sancionábel a falsidade policial, cando iso é máis grave que a falsidade dun cidadán común, precisamente polo superior recoñecemento da palabra dunha autoridade). Que unha deputada faga referencia á súa condición como tal nun caso de violencia policial non se dá, pois, nunha situación privada, senón que é nun acto público, de defensa de dereitos e liberdades fronte da súa vulneración por un axente de policia; e iso, identificarse, é o que debe facer un membro do poder lexislativo nunha situación de tal tipo. En definitiva, a actitude desa deputada non só non é censurábel, senón todo o contrario, é de louvar; e non é, repetimos, unha intervención privada, senón unha intervención pública. Pero aquí acaba o presunto atestado policial. En ningún momento se acusa a ninguén, nin sequera a esa persoa identificada, de estar rompendo espellos; tampouco, e seguimos a falar do atestado, se acusa a ninguén que acompañase á deputada de estar protagonizando acto ningún de vandalismo. Nin, por suposto, se acusa á deputada deses actos; si o fai, tempo despois, o mentiroso e demagogo profesional que é M.Rajoy. 2. A prensa de partido O "caso" da deputada autonómica que se identificou como deputada diante da policía local de Compostela deixou moi claro, para quen non o sabía, a falta de profesionalización e de decencia da prensa de partido; isto é, como certa prensa (xa dixemos que outra non; non toda é igual, evidentemente) se despreocupa de acceder á verdade dos feitos e utiliza partidariamente calquera incidente no que se vexa envolta alguén que non sexa do propio partido, senón da oposición ao mesmo, para desinformar, manipular, mentir, distorsionar, insultar, inxuriar, calumniar, en suma, para facer política partidaria (a "política" que eles interpretan como política: o seu modo de entender o que é a política). Calquera atisbo de profesionalidade, de procura da verdade dos feitos, de investigación duns acontecementos, de limitarse á información do coñecido e de opinar, sen prexulgar en función dos propios e espurios intereses, é absolutamene alleo a esta prensa de partido. Que aconteceu realmente? Iso preocupou nalgún momento a esta prensa de partido? A partir dun "presunto" atestado policial encheuse a "presunta" información de insinuacións reiteradas, de presuposicións produto da imaxinación partidaria de presuntos periodistas, de opinións de opinadores nas que se dá a entender (non a afirmar rotundamente, claro, poderían verse denunciados ante tribunais) o que interesa para intentar desprestixiar e afundir a actividade política de alguén que non pertence ao partido do que ese medio é portavoz. Do que se trata é de que eses dar a entender e esas insinuacións cren opinión na cidadanía; que a cidadana acabe por pensar que efectivamene o que pasou foi o que se insinúa, que non se atreven a afirmar abertamente, claro. E de conseguirse que unha insinuación adquira publicamente a aparencia de verdade (e aquí podemos lembrar o coñecido de Goebbels e as mil veces), podemos pasar ao seguinte paso, que é aumentar o grao de insinuacións. O final de todo iso é o que puidemos escoitar de M.Rajoy, acusando a esa deputada de romper cristais de automóbiles. En efecto, lendo esa presunta prensa e eses presuntos periodistas, articulistas e opinadores, o que está claro é que esa deputada andaba cuns vándalos, cunha xente que andaba a divertirse nunha noite de borracheira a romper espellos retrovidores, ou directamente cristais de automóbiles. Nalgúns casos "crear" esa opinión conseguiuse, ou procurouse, mediante insinacións, outras dando a entendelo, outras acudindo a expresións como"presuntos" (cando presunto é alguén denunciado e pendente de xuízo, no que se probe ou non a denuncia; e iso é falso neste caso, ninguén é "presunto", porque ninguén está denunciado pendente de xuízo por romper espellos retrovisores nin nada parecido; pero para a prensa libre de ataduras de honestidade e/ou profesionalidade, tanto dá). Mesmo chegou a haber algún caso en que un opinador "profesional" acusou abertamente á deputada de andar con vándalos que se dedicaban a romper cristais de automóbiles e que ela os defendeu, tentando impedir a súa identificación. Porque isto foi o seguinte paso, nas insinuacións; tras dar a entender, sen ningunha base, nin sequera o presunto atestado policial, que os acompañantes da deputada participaran en actos vandálicos pásase a acusala de utilizar a súa condicion de deputada para defendelos. Para defendelos de que? Acaso a policía non pode acusar a uns cidadáns de cometer actos vandálicos por moito que unha deputada diga que é deputada? Acaso a policía non pode identificar a unhas persoas por moito que unha delas sexa deputada? Isto lembra cando a extrema dereita acusaba a Sánchez Gordillo de utilizar a súa condición de deputado autonómico, de aforado, para cometer "actos vandálicos", como foi o caso de apropiarse de alimentos en supemercados; o seu aforamento converteuno a extrema dereita en impunidade: así calquera, dirían (outra cousa é a opinión que poidamos ter desa apropiación de alimentos). Pero a verdade é que aforamento non é impunidade. Mais neste caso, no da deputada autonómica galega, non hai referencia a ningún aforamento, porque non hai ningunha conduta presuntamente delictiva; a ela non se lle acusa de nada, pero é que tampouco ás persoas que a acompañaban. Sen dúbida, o máis probábel é que a maior parte das persoas que dalgún modo seguiron este acoso (pero non derrubo, mal que lles pese) mediático, están seguras de dúas cousas: que as persoas acompañantes da deputada dedicáronse a cometer actos vandálicos; e segunda, que ela os defendeu utilizando a súa condicón de deputada. Que non se saiba como podería defendelos se iso fose certo (ou, simplemente, se a policia pensase que fose certo) é o de menos. Que sexa un absurdo, tanto dá. E que moitas persoas estean seguras disto é suficiente para esta prensa de partido: triunfaron, conseguiron o seu obxectivo. Claro que iso tamén di moito dese partido, e desa prensa; como actúan politicamente; como recorren a mentiras e falacias para conseguir os seus obxectivos. Non deben estar moi seguros nin das súas "verdades" nin dos seus "argumentos". Desgraciadamente, aínda que moita xente dubide bastante da veracidade informaiva, non só da prensa pública de partido senón tamén da privada, tamén maioritariamene portavoz do mesmo partido, ao final acaba formando a súa opinión en boa medida a partir das mentiras e falacias, das opinións manifestamente interesadas dos periodistas que son a voz do seu amo. Aí hai un gran ámbito de loita contrahexemónica, que diría o Gramsci. 3. Acoso aparateiro Resulta desconcertante a actitude do partido instrumental ao que pertence a mencionada deputada. A actitude do aparato, da dirección, dese partido (e nunca mellor dito), dedicouse reiteradamente á colaboración coa prensa de partido (do outro partido) para manter como noticia un acontecemento que non tiña, razoábelmente, o máis mínimo percorrido; agás, de ter algún, o da felicitación á deputada por mediar nunha situación de violencia policial. Semellaba que estabamos nun mundo de fantasía, cunha prensa libre e que debiamos tomar decisions en función das ocorrencias desa prensa libre. Mais nin nese mundo imaxinario, en que tomamos por verdade, non só un presunto atestado policial, senón tamén unha chea de sobreentendidos e insinuacións, se entendería a actitude dese aparato. Ou sexa, aínda no suposto, que nada ten que ver coa realidade, de que a deputada cometese un acto censurábel, tiña a máis mínima xustificacón política as reiteradas intervencións, con "luz e taquígrafos", ou sexa coa prensa de partido como se se tratase dunha notaría, para manter "vivo" o "incidente". Nin sequera, repetimos, se fose certo un uso indebido da condición de palamentaria (cando foi ao contrario, como xa insistimos: o uso que hai que darlle en certas situacións). Todo iso debería dirimirse internamente, aplicando os estatutos. A irresponsabilidade política dese aparato de partido aparece como incomprensíbel. Ademais, aínda que fose certo que houbo un uso indebido, resulta desconcertante a sanción extrema que mereceria; pero, ademais, baseándose na ética; o que, a verdade resulta bastante irrisorio na boca do portavoz do aparato, unha persoa que se presentou nunha lista cun proxecto político e que elixiron nesa lista con ese proxecto para logo votar cos que se presentaban noutras listas, con outros proxectos. Curiosamente, na súa defensa da unidade, dicía, motivadora do seu voto, non vía diferenzas entre todas as listas, agás unha, mira ti por onde, que esas outras listas que a súa o propoñían para portavoz do aparato, mentres que a lista pola que se presentaba non, pretendía diferenzar organización de partido e grupo parlamentar. En fin, como di o refrán: dime do que presumes e direiche do que careces. Por certo, que, finalmente, como é ben sabido, a tal unidade que defendía e que era o seu norte consistiu na unidade dos que o propoñían como portavoz do aparato e a ruptura con todos os demais. Curiosa maneira de construír a unidade. Nun primeiro momento podería parecer que a explicación de tamaña irresponsabilidade política era a pretensión de gañar unha batalliña (este aparato está cheo de persoas expertas en querer gañar batalliñas, que non guerras, que para iso hai que ter proxectos estratéxicos e non é ese o caso). A batalliña era a saída da deputada, unha deputada moi nova, que militaba nun partido pequeno, que aínda que integrado en Podemos formaba parte da oposición á dirección deste último; ou sexa, alguén que non parecía contar con moitos apoios políticos: "presa fácil". Así, nun grupo parlamentar no que a dirección aparateira estaba en franca minoria, podia mellorar algo a situación, só algo, contando con que o substituto era próximo á dirección do aparato. Dubidamos moito que o acoso (e non derrubo, por moito que lles pese) sería tal se a deputada fose de Anova, de Esquerda Unida, ou de Podemos (sector da dirección). Mais unha vez visto que a dignidade se impoñía sobre a inmoralidade e a manipulación aparateira e que a deputada atopaba más apoios dos esperados (o grupo parlamentar, por moi ampla maioría quedou satisfeito coas exlicacións da deputada e non satisfizo á "ética" do portavoz; e que a dirección de Podemos Galiza, a pesares das diferenzas políticas internas, manifestou o apoio á deputada), sorprendentemente, a dirección aparateira seguiu o seu acoso; que nin sequera se detivo cando outro "atestado policial" (neste caso non presunto) deixou fora de xogo (tras varios digos e diegos, iso si) ao recambio, próximo á tal dirección. Naturalmente, non tomamos en consideración, como explicación real, o que desde a portavocía se presenta como xustificación (ademais de que non aceptamos que houbese uso indebido da súa credencial, senón ao contrario), e menos vindo de onde vén, que, co tempo, todo o mundo se coñece, e coñece a ética de todo o mundo. Pero pensándoo ben, é comprensíbel. Pensandoo ben, pensamos qe damos cun aparato especializado en procurar vitorias pírricas en batalliñas: esta é a súa historia. E, como na fábula famosa do escorpión, "está na súa natureza" reducir todo a batalliñas, pero, iso si, dalas con todas as forzas, son contumaces, aínda que estean a facer o ridículo político máis evidente, aínda que estean a cometer a irresponsabilidade política máis evidente: non poden evitalo ("está na súa natureza"); para evitalo, xa o dixemos, habería que ter unha perspectiva da que estes cortoplacistas carecen. Pensemos, por outra banda, e xa pasando do aparato á "cabeza" (é un dicer) de tal aparato; como acabou co seu creto político e, de paso, coa súa historia política, case antes de que comezara, o actual portavoz, ao vender a súa alma política, por así dicer, a un sector ben minoritario de En Marea (e minoritario por moito que conxunturalmente estea na dirección, ou mesmo, co seu dominio das batalliñas, consigan vitorias pírricas asemblearias: están amortizados pola historia). Cando ese sector caia, más cedo ou máis tarde, pero cairá, pois carece de proxecto de futuro e é claramene minoritaro, con el caerá tamén o portavoz defensor acérrimo da ética ... dos demais. Alguén pensa que En Marea ten futuro sen as Mareas Municipais, sen a maioría de Anova, sen Esquerda Unida, sen Podemos? Pero nese futuro xa non hai lugar para o gran timonel de En Marea; na súa gran intelixencia política apostou pola unidade (do partido; e nunca mellor dito e en boa medida grazas a el), e así obtiña un gran carghiño. Quixo queimar etapas, converterse en líder antes de tempo, confundindo liderado político con liderado de aparato. E en vez de queimar etapas queimouse el. Pero non hai mal que por ben non veña: ao mellor recuperamos un bon xuíz, que falta nos fai. Publicidade


Summary: Un xuíz desestima o recurso presentado por Globalvía contra a decisión de Sacyr de vender a súa participación no xestor de autoestradas ao fondo Corsair.

Nova vitoria para o fondo Corsair na súa batalla con Globalvía para facerse co control do xestor de autoestradas Itínere, propietario, entre outras, da AP-9, AG-55 e AG-57. A construtora Sacyr vén de recibir o aval dun xuíz á operación pola que en febreiro do pasado ano vendeu a Corsair a participación de 15,5% que tiña na empresa de autoestradas. O Xulgado de Primera Instancia número 82 de Madrid desestima a demanda que Globalvía presentou contra esta transacción. A batalla pode continuar aínda na Audiencia Provincial, xa que Globalvía, que controla 40,4% de Itínere, pode recorrer o fallo.


Summary: O Comité de expertos do Consello de Europa estudará na Galiza o cumprimento da Carta Europea das linguas. A Mesa presentará un informe negativo e a CTNL denuncia a súa exclusión.

O Comité de expertos do Consello de Europa reunirase esta segunda feira con diversas entidades e colectivos co fin de obter informacións e opinións sobre o grao de cumprimento da Carta Europea das linguas no caso do galego, despois de que o anterior informe fora claramente negativo para o goberno da Xunta. A Mesa xa avanzou que lle trasladará na xuntanza os incumprimentos en ámbitos como o ensino, a xustiza, a administración ou as relacións económicas e servizos sociais. "É importante pór en evidencia que o Estado español e a Xunta de Galiza incumpren sistematicamente os tratados internacionais en materia lingüística", sinala o seu presidente Marcos Maceiras. O Comité de expertos examinará dos anos 2010 a 2013 e contrastarán a información aportada polo Estado para a elaboración dun informe que terá que pasará posteriormente ao Consello de Ministros do Consello de Europa. Os anteriores informes evidenciaron o incumprimento da Carta Europea no caso galego, de maneira especial no ámbito do ensino onde defendía que tiña que "ofertarse unha educación predominantemente en galego" así como na xustiza e na administración pública. "O desprezo do Estado e da Xunta polas linguas diferentes da española, en particular á galega, está nos máis altos niveis da historia autonómica, malia estaren comprometidos por tratados europeos como a Carta Europea das Linguas, que xuridicamente forma parte do corpo constitucional do Estado", sinala Marcos Maceira presidente da Mesa, entidade que está a ultimar un informe para entregarlle ao Comité de Expertos na xuntanza da segunda feira. A CTNL denuncia exclusión Pola súa banda, a Coordinadora de Traballadores/as de Normalización da Lingua (CTNL) vén de denunciar que o Comité de Expertos non vai ter en conta o coñecemento e a visión de quen traballa de maneira continuada no proceso de normalización lingüística en Galiza. Lamentan que o Comité, que se reunirá con diversas entidades públicas e colectivos sociais, non convocase á CTNL e o seu presidente, Nel Vidal, cualifica o feito como "un erro que empobrece o informe" xa que, ao seu ver, técnicos e técnicas poderían aportar datos, opinións e valoracións que farían que o documento final fose máis "completo e obxectivo". A Mesa expresou tamén o seu malestar por non ter convocado outras entidades en defensa da lingua. Con respecto ao informe previo elaborado polo Estado, a CTNL denuncia que, con respecto ao galego, "non recoñece practicamente ningún problema e pinta unha situación case ideal, moi afastada da realidade». Ao igual que a Mesa, lembran que o anterior informe era "tremendamente crítico co goberno galego e denunciaba múltiples incumprimentos deste con respecto á lingua propia, mais a situación aínda foi a peor pois a acción da Xunta con respecto ao galego é de desleixo e desprotección", din.


Summary: Hoxe celébrase o III Día da Ciencia en Galego e universidades e centros de ensino realizarán varias actividades ao longo de toda a semana.

O primeiro día da Ciencia en Galego celebrouse en 2010 e estivo dedicado a exaltar o papel da Ciencia na creacion e profundamento da Cultura Galega. Os homenaxeados, daquela, foron Afonso X, Ramón Aller e James Clerk Maxwell. O segundo centrouse na Química posto que coicidía co seu Ano Internacional e o centenario do Nobel de Marie Curie. Este conxunto de iniciativas segue o camiño comezado en 2010 coa campaña "En galego tamén se fai ciencia" organizada polas tres universidades galegas e continuado o pasado 2011 cun programa de actividades que se estendeu por oito centros dos campus de Compostela e Lugo. Nesta edición haberá actividades nos centros educativos IES "Chano Piñeiro" de Forcarei (Pontevedra), IES Aquis Celenis de Caldas de Reis, IES de Melide, IES Laxeiro de Lalín e no IES de Chapela de Redondela. Campus de Lugo O Campus de Lugo acollerá a maior parte de actividades entre as que figuran exposicións, videoconferencias e visitas guiadas a laboratorios de investigación. A terza 6 de novembro terá lugar a actividade central. A partir das 12:30 horas celebrarase a videoconferencia organizada pola CGENDL "Facendo física de partículas polo mundo", seguida en tempo real por arredor de 6.000 alumn@s de secundaria e bacharelato pertencentes a cen institutos de toda Galiza. A interactividade está garantida posto que os estudantes realizarán as súas preguntas e achegas a través da rede social Twitter e o hashtag #cienciaetecnoloxiaengalego, este último podería chegar a trending topic da xornada ese día. Os relatores desta videoconferencia serán Patricia Conde, investigadora no LIP de Lisboa e física do experimento ATLAS do CERN; Olalla Castro, profesora no City University en Londres e investigadora en teoría cuántica de campos; Abraham Gallas, investigador no CERN e na USC e físico no experimento LHCb do CERN; Carlos Salgado, e investigador no CERN e na USC no ámbito do estado da materia nos primeiros instantes do Universo; e Cibrán Santamarina, profesor da USC e investigador no experimento LHC do CERN. A videoconferencia tamén se poderá seguir desde a Facultade de Ciencias do Campus de Lugo. O día 7 de novembro entregaranse os Premios á calidade lingüística dos traballos académicos e de investigación convocados polas facultades de Ciencias e Formación do Profesorado e pola Escola Politécnica Superior "De Leonardo a nós" O día 7 de novembro entregaranse os Premios á calidade lingüística dos traballos académicos e de investigación convocados polas facultades de Ciencias e Formación do Profesorado e pola Escola Politécnica Superior (EPS) nun acto que ademais ten a intención de salientar -en presentacións breves- o labor técnico e científico de Leonardo da Vinci e o seu influxo na ciencia moderna e contemporánea. Falarán Francisco Javier López, Escola Politécnica Superior, sobre "Leonardo: a representación gráfica das súas ideas", Matilde Lombardero, Facultade de Veterinaria, sobre "A anatomía de Leonardo e a actual: similares pero diferentes", Manuel Andrade, Escola Politécnica Superior, sobre "Da Vinci: sobre luares cinzentos e planetas afortunados", Roberto Iglesias, Facultade de Ciencias, sobre "De cómo os autómatas de Leornado da Vinci evolucionaron ata converterse en valiosos compañeiros robóticos" e Montserrat Valcárcel, Escola Politécnica Superior, sobre "Leonardo enxeñeiro: os seus deseños hidráulicos". Ese mesmo día poderánse visitar dúas pequenas exposicións: unha mostra conmemorativa do bicentenario do nacemento de Antonio Casares, elaborada por Isabel Fernández e "Os nosos Leonardos", elaborada pola Biblioteca Intercentros.


Summary: Os argumentos do Goberno na súa batalla contra as pensións.

Despois da Segunda Guerra Mundial unha relación de forzas relativamente favorábel ao traballo permitiu deixar fóra do mercado elementos fundamentais da vida humana como a saúde, a educación e as rendas para a vellez. Un arranxo nomeado con precisión estado de benestar, xa que a vida dunha traballadora que dispón de asistencia sanitaria gratuíta, que confía en que as súas fillas e fillos poidan chegar á universidade, e que sabe que non padecerá pobreza na vellez é máis segura e máis libre. Contra o que proclaman dereita e ultradereita, liberdade, condicións materiais de vida e democracia están intimamente relacionadas. Nas sociedades avanzadas gástase en educación ao redor do 5% do PIB, en saúde por riba do 9% e en pensións máis do 12%, deixando lonxe da valorización do capital máis da cuarta parte do produto social, e case un terzo en países con políticas públicas decentes de atención á dependencia, escolas infantís, axudas por fillo e vivenda. Acertadamente, os ideólogos do capital denuncian o Estado de benestar como socialista, pois educación, sanidade e pensións públicas son illas de socialismo que prefiguran unha economía non baseada na produción de máis-valía e a extracción de rendas. O Estado de benestar inducía unha alianza entre as clases traballadoras e as clases medias, ambas partillaban centros sanitarios e educativos e recibían pensións dun sistema común. Esta alianza era un importante obstáculo para afincar a hexemonía ideolóxica conservadora. Por último, unha parte considerábel da clase traballadora ficaba lonxe da disciplina laboral capitalista. A reacción capitalista neoliberal Un dos principais obxectivos da reacción capitalista neoliberal foi recuperar o control daquela cuarta parte do PIB. O seu primeiro líder Augusto Pinochet privatizou en 1980 o sistema de reparto chileno. En 1994 o BM proclamaba "un esquema de aforro persoal obrigatorio de xestión privada foi introducido de modo pioneiro no Chile e agora está a ser incorporado nos novos sistemas na Arxentina, Colombia e Perú". Houbo que pór moitos mortos sobre a mesa para introducir a racionalidade económica (capitalista) no deseño das pensións. O BM, coherencia e consciencia, ignorábaos. Na Galiza e no Reino de España o proceso de privatización da educación e a saúde vai "razoabelmente ben". Perto do 20% do gasto educativo e do 30% do gasto sanitario é xa privado. Porén, a penetración das pensións privadas é aínda desprezábel. En 2018, as prestacións públicas superaron os 150.000 millóns de euros, as privadas menos de 5.000 millóns. Despois da torpeza de Fátima Báñez en forma da carta do 0,25%, a Comisión Europea e o sistema financeiro conseguiron situar no Goberno do Estado un economista culto, intelixente e cunha traxectoria impecábel ao servizo das finanzas no BBVA, no BCE, no Banco Internacional de Pagamentos de Basilea e na presidencia da Airef. A misión de Escrivá é abrir o camiño para as pensións privadas substituíren progresivamente as pensións públicas A súa misión é abrir o camiño para as pensións privadas substituíren progresivamente as pensións públicas. Nunha xornada organizada polo banco Ibercaja, Escrivá anunciou que quere que os plans de emprego pasen de 1,6 a 9,5 millóns de asociados e que para conseguilo o Estado impulsará un macrofondo de pensións "de promoción pública e xestión privada", tal e como propuña o BM. Os plans de empresa serán alimentados con desgravacións fiscais de até 10.000 euros anuais por partícipe. Os Orzamentos Xerais do Estado para 2021 recollen o compromiso de presentar neste ano un proxecto de lei sobre fondos de pensións públicos de emprego, mais o ministro precisou que "vai lexislar moi rápido" polo que é previsíbel que o presente en calquera momento. As vantaxes do sistema de reparto O sistema de reparto é moi igualitario se o comparamos coa distribución dos salarios. En 2020, a relación entre a pensión contributiva de xubilación mínima, 604,40 euros, e máxima, 2.683,34 euros, era de 4,4 a 1. En 2019, os executivos mellor pagados do Ibex-35 gañaron de media 5 millóns de euros, 90 veces o salario medio das traballadoras e traballadores das súas empresas e 376 veces o SMI. Os plans de pensións de emprego reproducen as desigualdades salariais. En 2018 existían uns 2 millóns de contas. En 2 de cada 3 non se realizou ningunha achega. En 6 de cada 100, oscilaron entre 3 mil e 8 mil euros. Este 6% de directivos, executivos e altos funcionarios concentraron máis do 50% das achegas. A economista Nekane Jurado calcula que nos Esquemas de Previsión Social Voluntaria do País Vasco o 10% de maiores salarios acumulan o 90% do patrimonio. Robin Blackburn cualifica de estado de benestar dividido o sistema de pensións de capitalización dominante nos EUA e GB, onde o 10% dos fogares máis ricos se benefician da metade das desgravacións fiscais. Este é o modelo ao que nos leva a recomendación 16 do Pacto de Toledo que promove de forma militante o ministro Escrivá. Só unha gran mobilización social podería frustralo.


Summary: O movemento feminista concentrouse ás portas da Consellaría de Benestar para exixir responsabilidades á Xunta polo asasinato de Isabel Fuentes e o desenvolvemento dun Plan de actuación integral contra a violencia machista.

Esta cuarta feira (13 de maio) representantes do movemento feminista e de organizacións como BNG ou a CIG concentráronse ás portas da Consellaría de Benestar coincidindo coa xuntanza do Obervatorio galego para a violencia machista. Ás portas da institución pública deron leitura a un manifesto no que exixen responsabilidades ao goberno galego polo asasinato de Isabel Fuentes, o 8 de maio, no hospital público de Ourense e instaron o desenvolvemento dun Plan de actuación integral contra a violencia machista un "problema estrutural" que constitúe unha "violación dos dereitos humanos". "A pasividade das institucións ante as mulleres asasinadas desespéranos", sinalan. "O pasado ano foron sete as galegas asasinadas e non houbo unha soa comparecenza do goberno galego reclamando un pacto co resto das forzas políticas, un xiro nas políticas dirixidas á igualdade, un incremento dos orzamentos e dos recursos destinados á loita contra este tipo de violencia". Neste senso, reclamaron a comparecencia parlamentar do vice-presidente da Xunta, Alfonso Rueda, para que dea conta dos "recursos e instrumentos de todo tipo que se puxeron en andamento, desde o goberno da Xunta de Galiza, para asegurar a prevención da violencia de xénero e as medidas adoptadas nos casos detectados, en cumprimento da Lei Orgánica 1/2004, de Medidas de Protección Integral contra a Violencia de Xénero". Exixen que o goberno galego explique que medidas e recursos está a desenvolver para loitar contra a violencia machista Aliás, demandan explicacións en relación coas medidas dirixidas a "mulleres novas, con diversidade funcional, mulleres xitanas e migrantes, así como das partidas orzamentarias investidas por parte do goberno da Xunta, no desenvolvemento da lexislación para a prevención da violencia de xénero vixente por cada un dos ámbitos (preventivo, educativo, social, asistencial, xudicial, e de atención posterior ás vítimas), nesta lexislatura". En relación ao acontecido con Isabel Fuentes e a desprotección na que se atopaba, exixiron información sobre "a efectividade das medidas de protección e de seguridade das victimas, da aplicación da tutela xudicial efectiva, da adecuación das sentenzas ditadas, á normativa de igualdade de xénero vixente e da eficacia das medidas adoptadas cos causantes do delito de violencia contra as mulleres en Galiza". A CIG, na concentración e non na xuntanza Pola súa banda, a Secretaría da Muller da CIG apoiou a convocatoria lanzada polo movemento feminista e rexeitou facer parte da xuntanza que decorría no interior da Consellaría de Benestar. A decisión adoptada pola central sindical nacionalista, explicaron, respondeu á evidencia de que "a violencia machista non é unha prioridade na axenda política do Goberno galego, que utiliza as convocatorias do pleno deste organismo como unha escusa para dar a imaxe de que está actuando ante esta problemática, cando na realidade o que existe é unha falta de compromiso real coas vítimas", explicou Margarida Corral.