Summary: Este 2021, a causa das circunstancias sanitarias, non puido ter lugar a tradicional Gala do Fútbol Feminino Galego, que cada ano recoñece os nomes máis destacados do panorama no país, mais iso non foi óbice para que, aínda que a distancia, se recoñeza o traballo de Tere Abelleira, Manu Sánchez, Zulema González e o Silva.

Un ano máis, tal e como vén acontecendo desde 2011, a dirección da Revista do Fútbol Feminino Galego fixo públicos os nomes das galardoadas nos premios que distinguen as deportistas máis destacadas dentro do panorama futbolístico do país. Lamentabelmente, e a diferenza de tempadas anteriores, onde estes ían acompañados dunha gala que se desenvolveu por última vez en Cambre no Nadal de 2019, as circunstancias sanitarias impediron levar a cabo un evento de entrega de premios no sentido máis convencional. Por iso, "e para non perder o fío dun certame que consideramos que após dez anos é xa un referente dentro do que é o contexto do fútbol feminino galego", segundo explica a Nós Diario o seu organizador, Carlos Castro, optaron por reducilos a "catro categorías de referencia que ilustran o traballo das persoas e entidades máis salientábeis nos catro principais estamentos que existen neste deporte: xogadoras, adestradoras, colexiadas e clubs, entre os que se destaca o seu fair play ou xogo limpo". Esta particular e minimalista edición do certame tivo como principal protagonista o Real Club Deportivo da Coruña, que viu como a súa xogadora franquicia, Teresa Abelleira, e o seu técnico, Manu Sánchez, eran recoñecidos como Mellor Xogadora Galega e Mellor Técnico Galego polo seu espectacular desempeño durante a tempada 2019/20, na que a entidade branquiazul finalizou en cuarta posición e foi unanimemente loada como a escuadra revelación da Liga. Abelleira, cuxo bo desempeño no centro do campo do branquiazul a levou á internacionalidade e a asinar polo Real Madrid no pasado verán, faise co premio por vez primeira, tomando así o relevo da valencianista Mari Paz Vilas, quen gañara na anterior edición para pasar a liderar o ránking histórico con tres galardóns, un por diante da compostelá Vero Boquete. Segundo Castro, optaron a esta distinción outros nomes, como o da tamén deportivista Nuria Rábano ou a pivote do Benfica Paula Domínguez 'Pauleta', mais en última instancia o nivel exhibido por Tere Abelleira "fixo que non fose necesario moito debate". No que respecta a Manu Sánhez, "tampouco había discusión posíbel, pois é o único técnico galego dunha Liga Iberdrola na que o equipo que dirixiu foi dos mellores, e en parte grazas ás súas decisións técnicas, que conseguiron elevar aínda máis o nivel dunhas xogadoras que apenas tiñan experiencia na categoría", engadiu. O terceiro premio recaeu en Zulema González González, nomeada Mellor Colexiada Galega da campaña 2019/20 "pola súa condición de única internacional, liderando un ano máis o prestixioso colectivo arbitral do noso fútbol", sobre o que Castro destaca o dato de que "tan só Catalunya ten tantas mulleres en Primeira División como o Comité Galego". E, finalmente, o galardón ao Equipo Galego Máis Deportivo foi para o Silva da Coruña, que toma o relevo da SD Bandeira despois de recibir a cifra de tan só tres cartóns amarelos durante o conxunto da pasada tempada.


Summary: Con base na música afinada a 432 Hz, onde as notas vibran máis completas e pacíficas, e cun legado cultural que bebe directamente do folk e o blues, con Janis Joplin ou Hendrix como eternas bandeiras, Zeltia canta en galego e cun fondo compromiso político e social. Desde Compostela, conversamos coa compositora para coñecer o que será o seu primeiro álbum LP, 'Vacaloura', do que podemos escoitar "Irevire" ou "Agardando o mencer", as dúas inscritas nos Premios Martín Códax da Música.

Zeltia e Irevire é a primeira vez que se xuntan para tocar? De Zeltia e Irevire realmente fixeramos unha gravación en directo nun estudio con 4 temas. Agora estamos con este LP, Vacaloura, que é máis longo, coa banda e moitas colaboracións con outras artistas locais e internacionais desde Irlanda até Cuba. O álbum vai collendo outro tipo de carácter, onde a denuncia de diferentes pobos vén xuntarse na mesma loita común. Por que 'Vacaloura'? A vacaloura, que desde cativa sempre me fascinou incluso na propia estética do insecto, é un elo clave para o equilibrio e a saúde do bosque enteiro. Hai certas particularidades que noto que comparto coa vacaloura. Este insecto pasa 4 ou 5 anos en estado de larva antes de iniciar a súa metamorfose até a súa fase adulta, a cal só dura un mes e medio de estadía. Eu sinto que a miña música tamén precisa dun estado larvario para medrar, pois dependendo do tema hai cancións que teñen xa 5 anos, e creo que si necesitaron ese tempo para crecer. Así, este álbum é a metamorfose para convertirnos en banda. Unha banda que mestura estilos como o folk e o blues. Hai certas artistas que sempre nos acompañaron na nosa vida, a min e ao meu compañeiro Migui Carballido. Á parte do Delta Blues, ao meu carón sempre camiñaron Jimi Hendrix ou Janis Joplin, porque aínda que non se parecen na estética ou na harmonía, si que sinto empatía con esa forza vital, coa esa necesidade de expresar e partillar sentimentos. Por outra banda, se falamos de tribal folk é porque a miña intención é tocar para unha tribo, tocar os sentimentos da xente. Eu sinto que na Galiza temos unha parte ancestral moi forte. Ademais dos bosques e dos legados arqueolóxicos, conservamos as nosas costumes ancestrais, que van de xeración en xeración, e neste disco estou desenvolvendo iso coa introdución de instrumentos típicos como o son o tamboril, a gaita, o sacho ou a pandeireta, entre outros. É unha mestura que parece un pouco estraña, mais dálle sentido a esas emocións. Emocións que se ligan coa reivindicaión dos bosques. Si, porque vexo que hai unha necesidade por parte de todas. Compartimos unha solidariedade que nos une e temos a conciencia de que precisamos protexer o noso, o que nos identifica. Tamén a nivel local a xente está loitanto nese sentido, sumando esforzos, como o fixemos na Festiña Vacaloura. O que procuramos é que a arte non sexa un obxectivo a consumir, senón algo máis relacionado co poder de unión de distintas persoas ás que si podes unirte e darlle forza. Que se reivindicou coa Festiña Vacaloura? A Festiña Vacaloura foi todo un día de charlas, de música e convívio, un informarnos unhas ás outras. O lugar onde gravamos o LP, un estudo que se chama Son Natural en Angueira de Castro, é un paraíso natural ameazado por unha liña de alta tensión que ían poñer xusto por enriba do Castro Lupario, un castros importante, un espazo polo que ademais pasa o Camiño de Santiago e onde tamén se atopa unha ponte romana moi antiga, o pazo de Faramello, uns petroglifos... A veciñanza enterouse moi tarde desa problemática e comezaron a facer alegacións fóra de prazo. Á parte, en Casalonga, están ameazadas polo vertedoiro de Miramontes. Son aldeas moi próximas entre si, mais uns non sabían dos outros. Algo moi pouco democrático por parte das nosas institucións. Que a 7 quilómetros da capital da Galiza aconteza isto non é normal, non podemos ter esa desconexión. Atrevinme a xuntar as dúas causas na Festiña Vacaloura porque me sinto ben arroupada por xente que tamén está comprometida. Son persoas maiores que están loitando por todas nós e eu non quería que se sentisen soas. E emociónaste. Ese é o compromiso que debemos cumprir.


Summary: Os pais e nais que desexen que as súas crianzas estuden en inglés deberán indicalo explicitamente

As crianzas que comecen a escola primaria a partir do curso escolar 2020-2021 nas Hébridas exteriores, Escocia, serán inscritos 'por defecto' no sistema de educación en lingua gaélica a non ser que os pais e nais opten explicitamente porque o sexa en en inglés. Até o de agora, as crianzas estaban inscritas en principio no sistema en inglés e eran os pais e nais as que tiñan que facer constar explicitamente a súa preferencia polo gaélico. A decisión, da que informa Nationalia, foi tomada polo Consello de Hébridas Exteriores, que administra as escolas do arquipélago. Dos 32 concellos nos que se divide Escocia, as Hébridas Exteriores teñen a maior proporción de gaélicofalantes (52%). A educación en gaélico está dispoñíbel en todas as escolas das Hébridas exteriores e nun bo feixe doutras escolas do resto de Escocia. Neste sistema, durante os primeiros anos de primaria, todas as clases están en gaélico. Máis tarde o inglés é introducido gradualmente. O obxectivo é que os nenos e nenas, ao finalizar a escola, dominen os dous idiomas. A través das redes sociais, o Consello gaélico (Bòrd na Gàidhlig) parabenizou a decisión, dicindo que as investigacións demostran que os nenos e nenas que aprenden en gaélico teñen un rendemento mellor en todas as materias, incluído o inglés, que os que o fan sen recibir aulas no idioma celta. Saúde dun idioma antigo O gaélico escocés, noutrora lingua estendida e falada por toda Escocia, está actualmente en risco crítico de desaparición. Ten algo máis de 90.000 falantes, 58.000 dos cales están en Escocia e o resto naqueles países onde existen importantes comunidades escocesas froito da emigración, como Canadá, Estados Unidos ou Australia. En Escocia é o norte do país unha das zonas onde a lingua ten unha comunidade de falantes se ben este mantense baixo mínimos. Unha situación que é perceptíbel principalmente entre a mocidade. No conxunto de Escocia, os escoceses que afirman que falan gaélico son 57.600, o que representa apenas 1,1% da poboación. E 25.000 deles din que empregan ese idioma habitualmente. En 2001 a cifra de falantes era de 58.600. Porén, é na mocidade onde se está a dar un cambio a positivo a respecto do idioma propio do país. Nas franxas por baixo dos 18 anos aumenta a porcentaxe de gaélico-falantes. Nunha década pasou do 0,9% ao 1,2%. Alén dos 57.600 escoceses que din saber falar gaélico hai outros 30.000 que afirman que o entenden e teñen coñecementos do idioma. Por zonas, 61% dos habitantes das Illas Hébridas coñecen o gaélico, así como 7,4% dos que viven nas Highlands. En Glasgow 1,7% da poboación fala gaélico (perto de 10.000 persoas).


Summary: O BNG reclama desde a Casa Cornide a devolución do patrimonio roubado ao pobo galego por Franco e denuncia a existencia dun "posfranquismo" na Casa Real, na xustiza e na política da man de partidos "que traen involución democrática".

Ana Pontón reclamou desde a Casa Cornide a devolución do patrimonio espoliado ao pobo galego polo franquismo e declarou que "non chega con exhumar os restos do Val dos Caídos, senón que é preciso ventilar este franquismo sen Franco". A Casa Cornide é un dos bens da familia Franco que foron espoliados en 1962 ao pobo galego. Desde o BNG voltan defender a adscrición deste ben ao patrimonio público, ao igual que demandaron reiteradas veces co Pazo de Meirás, tamén en mans da familia Franco. Pontón afirmou o compromiso do BNG coa recuperación da memoria histórica en Galiza Pontón afirmou o compromiso do BNG coa recuperación da memoria histórica en Galiza e sinalou que esta "non pode empezar e acabar na exhumación dos restos do Val dos Caídos, porque aquí temos un franquismo sen Franco que queremos exhumar e para iso necesitamos que nos devolvan a Casa Cornide, o Pazo de Meirás ou as estatuas de Isaac e Abraham", salientou a portavoz nacional do BNG. No acto tamén participou o candidato nacionalista pola Coruña ao Congreso, Néstor Rego, que é un dos 19 de Meirás pendentes dun xuízo "no que se xogan anos de cadea por defender algo de elemental sentido democrático que é a devolución do Pazo de Meirás", denunciou Pontón Pontón sinalou que a Casa Real presionou ao goberno de Sánchez para que non presentara unha demanda civil de recuperación do Pazo de Meirás Desde este símbolo da espoliación ao pobo galego polo franquismo, Ana Pontón sinalou que a Casa Real presionou ao goberno de Pedro Sánchez para que non presentara unha demanda civil de recuperación do Pazo de Meirás. Co lema "Franquismo nunca máis, que nos devolvan o roubado", que se puido ler na faixa pendurada desde a fachada da Casa Cornide, o BNG esixiu de novo a devolución deste ben ao patrimonio público galego, como xa fixo o pasado 26 de setembro nun acto que derivou en xuízo por petición do neto de Franco. A faixa despregada tamén tiña un retrato do Rei e de Franco. A este respecto, Pontón asegurou que "non lle sorprende a conexión entre Monarquía e Franquismo pois todo empezou co ditador nomeando como sucesor ao actual rei emérito".


Summary: Bueu acollerá esta versión "minimalista" dun evento que o ano pasado congregou máis de 20.000 persoas, case o duplo da poboación desta localidade mariñeira.

No pasado ano 2019, o Festival SonRías Baixas congregaba para a súa décimo sétima edición 22.605 persoas, unha cifra que resulta espectacular en comparación cos 12.150 habitantes que ten Bueu, a localidade das Rías Baixas na que se desenvolve. Xa o 20 de maio deste ano, en plena efervescencia da pandemia da COVID-19, a organización anunciaba que a edición de 2020 quedaba adiada até 2021. Mais agora sorprende cunha pequena pílula de música destinada ás máis fanáticas: o MicroSonRías. Trátase dunha versión "minimalista" do festival, na que só se desenvolverán dous concertos, ambos en formato acústico, protagonizado por Arco e Rayden. Estas dúas actuacións, "desenchufadas pero amplificadas" nun recinto do festival adaptado aos novos tempos e varias sorpresas en espazos singulares da localidade compoñen o MicroSonRías, unha proposta de pequeno formato coa que a organización do SonRías quere "recuperar o contacto" co seu público, ao tempo que "contribúe a limitar o impacto da crise nunha localidade na que a edición de 2019 xerou un impacto económico que superou o millón de euros. "Aínda que este verán non poderemos achegar toda esa riqueza económica e cultural á nosa terra", lamentan desde a organización, "si que podemos ofrecer a nosa creatividade na forma dunha proposta micro pero moi coidada, adaptada ás circunstancias, que nos permite compartir con parte do noso público o amor pola música, sen pór en risco a súa saúde nin a dos artistas nin a do resto das persoas que colaboran co festival, nin a das veciñas e veciños da vila. Isto é o máis importante para nós agora mesmo", conclúen. Rap e rock 'unplugged' O festival MicroSonRías desenvolverase no recinto da Estacada de Bueu durante os días 31 de xullo e 1 de agosto, e as 800 entradas dispoñíbeis estarán á venda a partir das 12 horas de hoxe a través da web sonriasbaixas.info a un prezo de 10 euros para un día e 15 para os dous. Os seus protagonistas serán Arco -o cantante e compositor de El Puchero del Hortelano- e o artista urbano Rayden, quen o sábado 1 encherá o recinto da Estacada co seu enxeño, tenrura e verbo afiado e oco.


Summary: O comité de empresa da planta da Coruña reclama información sobre o proceso de venda e unha reunión da mesa industrial.

A pasada cuarta feira saltaba a sorpresa. Cando aínda non se cumprira un ano da compra das factorías de Alcoa da Coruña e Avilés (Asturias) por parte de Parter Capital, o fondo de investimento suízo anunciaba a venda da maior parte das súas accións en Alu Ibérica á firma valenciana Grupo Industrial Riesgo. A operación, da que o Goberno español afirma "non ter coñecemento", salvo "contactos" con Parter a finais de febreiro nos que o fondo informou de "xestións con futuros socios para reforzar o capital e desenvolver proxectos vindeiros de investimento", non sentou nada ben en Asturias, onde o conselleiro de Industria, Enrique Fernández, asegurou recibir a nova "con sorpresa e certo malestar". O motivo de dito incomodo é que ningunha das partes que asinaron o acordo para a continuidade da actividade industrial da antiga Alcoa e o mantemento do emprego con vixencia de dous anos tiña información desta operación, tal e como afirmou o conselleiro asturiano. Neste senso, Fernández considera que a operación "dalgunha maneira se propuxo por baixo da mesa" de aí que xerase "incertezas e preocupacións" que confía que se resolvan "xa non en días, senón en horas". "Os acordos están para cumprilos e todas as partes alí presentes adquirimos de boa fe un compromiso. Se hai un acordo firmado hai que pedir ás partes que se cumpra", sentenciou. Silencio da Xunta Nesta liña, o presidente do comité de empresa de Alu Ibérica na Coruña, Juan Carlos López Corbacho cualifica de "inaudito" o acordo para a venda de 74,9% de Aluholdings, a sociedade que controla as plantas. En declaracións a Nós Diario, o representante sindical critica a falta de información en todo o proceso. "Non son as formas nin os tempos", sinala mentres tamén reclama un posicionamento por parte da Xunta que, como lembra, "tamén foi parte activa nas negociacións para a compra das plantas a Alcoa". Desde o comité xa solicitaron ao Ministerio de Industria a reunión da mesa industrial para tratar esta operación. "Quen ten que cualificar se é licito ou non, non somos nós", sinala. O que non lle cadra a ninguén é que agora tome o control das plantas unha firma que "para Alcoa non valía" cando as puxo en venda o pasado ano.


O Goberno galego ultima un decreto do que a Asociación de Actores e Actrices e a Academia Galega do Teatro alertan que "abre as portas á privatización"O decreto que actualmente regula a Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic) e a través dela a dirección do Centro Dramático Galego (CDG), establece no seu artigo 26 que esta última ten entre as súas tarefas "decidir" o plan de programación anual e "seleccionar e contratar" tanto as compañías como os artistas encargados de cada espectáculo. Porén, o Goberno galego ten actualmente en elaboración, cun borrador cuxo prazo de alegacións remata este venres, un novo decreto co que a dirección do CDG pasará a simplemente "propoñer" ambas cuestións. A Asociación de Actores e Actrices de Galicia (AAAG), a Academia Galega de Teatro e Músicos ao Vivo alertan da "externalización e privatización" que ao seu ver permitiría un novo texto que tamén modifica o Centro Coreográfico e adscribe a Agadic o Centro Galego de Artes da Imaxe (CGAI).Segundo o borrador de decreto a exposición pública, a dirección de Agadic, actualmente ocupada por Jacobo Sutil, pasará a ter baixo a súa dependencia un "coordinador xeral xerente" con funcións en materia de contratación e persoal, figura que as entidades representativas do sector temen que non teña un visión artística senón empresarial. O texto tamén modifica as funcións dos departamentos técnicos inferiores dedicados á Política Audiovisual, á Produción Teatral e á Música e Danza. No eido teatral, o responsable do departamento é tamén o director artístico do CDG, cargo actualmente vacante tras a marcha hai uns meses de Fefa Noia e cuxo proceso de selección aínda non foi resolto. Pero agora a persoa que resulte elixida deixará de "decidir" a programación do CDG e da súa sede no Salón Teatro de Santiago e de "seleccionar e contratar" as compañías e os actores para só "propoñer" ou "participar na selección dos artistas".Hai un ano a Xunta xa privatizou a contratación de parte do elenco dunha obra do CDG tras defender previamente un ano antes que os actores e actrices tivesen que pasar un concurso público que deixara en evidencia numerosas irregularidadesPara a AAAG e a Academia, que este xoves ofreceron unha rolda de prensa en Santiago para criticar as mudanzas que prevé a Xunta, isto "abre as portas á externalización e á privatización das montaxes, xa que non se contempla a necesidade de que sexa a propia institución pública quen se encargue da contratación e poderíase derivar a contratación do elenco e do conxunto do equipo artístico a compañías privadas". Iso xa ocorría en parte ata agora, como sucedeu coa contratación de parte do elenco da obra Divinas Palabras, representada o pasado ano, na que o CDG encargou a montaxe á compañía Chévere que á súa vez contratou directamente algúns actores e actrices. Unha situación que se produciu un ano despois de que a propia Xunta defendese a obrigatoriedade de que o elenco doutra obra previa, Martes de Carnaval, fose contratado a través dun concurso público que deixou en evidencia numerosas irregularidades e incoherencias nos sistemas de contratación pública."A solución pasa por darlle unha grande volta ao CDG", din desde o sectorPreguntados este xoves por esa situación, os portavoces da AAAG e a Academia na rolda de prensa que ofreceron, Xose Barato e Imma António, admitiron que xa estaba aberta esa porta á externalización dos contratos, pero lamentaron que a Xunta en vez de abordar co sector os problemas que iso xenera, evidenciados nas anteditas producións, "agora abre o camiño a que a liña de produción, que debe ser do CDG, sexa dunha compañía". "Cremos que a solución non é delegar a produción", di Barato, que salienta que "as condicións laborais non son as mesmas nunha compañía pública ou nunha privada". "A solución pasa por darlle unha grande volta ao CDG", reclamou António, que salientou que se solicitou un encontro co propio presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, sen seren recibidos, mentres que desde a Consellería de Cultura, di, se lles negou a existencia de ningún tipo de problema no sector.O novo decreto tamén modifica as funcións dos departamentos dedicados á Política Audiovisual e á Música e Danza, adscribindo ao primeiro o CGAIO borrador de novo decreto tamén muda o anterior Departamento de Produción Coreográfica por un de Música e Danza no que desaparecen de entre as funcións da súa persoa responsable calquera referencia á selección, contratación e sequera proposta das compañías e artistas a contratar, substituídas por un xenérico "exercer a dirección do Centro Coreográfico Galego". Para Músicas ao Vivo, o departamento "estará baleiro de contidos para o sector musical". Igualmente, o novo decreto adscribe funcionalmente a Agadi o Centro Galego das Artes da Imaxe (Agadic) formando parte do seu departamento de Produción Audiovisual, segundo os participantes este xoves na rolda de prensa "abríndose a porta a que o titular deste departamento asuma as competencias do posto de dirección do CGAI" cunha "perda de independencia da filmoteca galega"."Non constan contactos sobre este asunto co groso do tecido asociativo nin profesional"Segundo as entidades que este xoves amosaron as súas críticas ao novo decreto, o propio conselleiro de Cultura, Román Rodríguez, "asegurou ao anunciar o novo estatuto da Agadic que se falara co sector", pero elas aseguran que "non constan contactos sobre este asunto co groso do tecido asociativo nin profesional, nin se informou dos sensibles cambios que se emprenderán, polo que se debe considerar que o novo estatuto se realiza de costas ao sector".


Summary: O presidente da Fundación Alexandre Bóveda morreu aos 98 anos de idade en Vilagarcía. A entidade destaca o seu "traballo" e "exemplo de firmeza e consenso". "Practicaba o galeguismo ata onte mesmo coa promiscuidade dun adolescente", di.

O presidente da Fundación Alexandre Bóveda, Fernando Quintela Nóvoa, morreu aos 98 anos de idade, segundo vén de informar nun comunicado o secretario desta entidade, Valentín García Bóveda, neto de Alexandre Bóveda, que lembrou o "traballo" levado a cabo por este histórico galeguista a prol tanto da Fundación coma de Galicia que "hoxe segue necesitando exemplos de firmeza e de consenso". "Practicaba o galeguismo ata onte mesmo coa promiscuidade dun adolescente" Nado en 1916 en Vilagarcía de Arousa e veciño desa mesma localidade, Fernando Quintela Nóvoa "practicaba o galeguismo ata onte mesmo coa promiscuidade dun adolescente", destacou Valentín García, que asegurou que a súa figura pasará á "memoria colectiva" como "un bo e xeneroso". O arousán, dentista de profesión, estaba casado coa profesora Lola Gallego, coa que tivo catro fillos, e é pai do concelleiro socialista do mesmo nome en Vilagarcía. O seu corpo foi velado no tanatorio de Rubiáns, ao que se achegaron numerosas personalidades da comarca antes de que se celebre o funeral este día de Reis na igrexa parroquial de Santa Eulalia para despois ser incinerado. Histórica figura do galeguismo, foi presidente do Partido Galeguista en Bos Aires e grande amigo tanto de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao como de Alexandre Bóveda, cuxa fundación presidía. Simpatizou co PSOE, partido do que o seu irmán Armando foi histórica figura na Arousa.


Summary: A inobservancia das "previsións temporais" contidas na Lei dos meios públicos da Galiza en relación ao nomeamento do consello da CRTVG non produce "consecuencias xurídicas singularizadas", entende a Mesa do Parlamento, isto é, PP e PSOE, os únicos grupos parlamentares representados nela. Os servizos xurídicos da Cámara aínda non se pronunciaron.

Tenso debate na Xunta de Portavoces do Parlamento da Galiza esta cuarta feira. No órgao discutiuse a petición formulada por BNG, AGE e Grupo Mixto para a revogación do acordo adoptado pola Mesa do Parlamento o 14 de Xullo en función do cal se puxo en andamento o proceso para a designación dos membros do novo consello de administración da CRTVG. No debate, BNG e AGE afearon a PP e PSOE o incumprimento dos prazos previstos na propia Lei 9/2011 dos meios públicos de comunicación audiovisual de Galiza. Segundo esta lei, o nomeamento dos membros do consello de administración se tería que realizar necesariamente en paralelo á aprobación do Mandato Marco da nova corporación (o Mandato Marco é unha sorte de estatuto que regulará o funcionamento da televisión e da radio públicas da Galiza tal e como saen deseñadas na lei). O Mandato Marco nen sequer comezou o proceso da súa tramitación. Aliás, PP e PSOE xa teñen pactado o nomeamento dos 6 membros do Consello de Administración, cunha distribución de cadeiras (4 para a formación conservadora, 2 para a socialdemócrata) que deixa fóra os grupos parlamentares de BNG, AGE e Mixto. A Mesa do Parlamento, ouvida a Xunta de Portavoces, remitiu aos grupos parlamentares a súa decisión a respeito da petición de revocación do proceso formulada por BNG, AGE e Grupo Mixto. Negativa como cabía agardar. Nun escrito ao que tivo acceso Sermos Galiza, a Mesa argumenta que non existen irregularidades na decisión de aprobar agora o nomeamento dos membros do novo consello -cando aínda non se deu luz verde ao Mandato Marco- porque do suposto "da inobservancia" das "previsións temporais recollidas na Lei 9/2011 de 9 de novembro" non se derivarían "consecuencia xurídicas singularizadas". A argumentación da Mesa é puramente política e non descansa en ningún ditame xurídico A Mesa argüe aínda que "o proceso de designación" non precisa que "se inicie e desenvolva simultaneamente aos procesos de elección de directora ou director xeral nin de elaboración e aprobación do mandato marco da corporación por ter cada un deles -Consello de Administración e director ou directora xeral- unha regulamentación singularizada para a súa elección", sendo que se trata de "dous órgaos diferenciados, co seu propio réxime xurídico". Esta argumentación da Mesa é puramente política e non descansa en ningún ditame xurídico. BNG, AGE e Grupo Mixto solicitaron no seu momento que a cuestión fose avaliada polos servizos xurídicos da Cámara. Estes aínda non se pronunciaron ao respeito. O debate na Xunta de Portavoces foi moi intenso. Fontes consultadas por Sermos Galiza afirman que o PSOE non tomou a palabra e que o PP se limitou a demandar ao chefe dos servizos xurídicos que informase sobre a legalidade da convocatoria dun pleno extraordinario -fixado para a vindeira segunda feira, ás 16 horas- para a designación dos membros do consello, alén de para a renovación do Consello de Contas e a Valeduría do Pobo. Esa non era a cuestión posta sobre a mesa por parte das forzas que instaron o ditame xurídico e estas reiteraron que o tema en causa era a ilegalidade do nomeamento ao non se axustar aos prazos previstos pola lei. Previsións temporais da lei As previsións temporais da lei estabelecen na súa disposición transitoria quinta que "o primeiro Mandato Marco será tramitado e aprobado polo Parlamento de Galiza nos prazos previstos para a primeira elección da directora ou director xeral e demais membros do Consello de Administración". "A lei é inequívoca. O proceso ten de ser paralelo. Non ten lóxica nomear primeiro os membros do consello cando aínda non se ten aprobado o Mandato Marco. PP e PSOE saben perfeitamente que están a incumprir a lei. Iso é gravísimo", valora Francisco Jorquera, portavoz do grupo parlamentar do BNG. BNG e AGE non desbotan emprenderen accións legais se se consumar unha designación que achan ilegal O Bloque, segundo informou a través dun comunicado de imprensa, non desbota emprender accións legais se se consumar a designación por entender que estamos ante "unha ilegalidade manifesta e dun disparate". AGE emitiu un discurso en termos semellantes. Beiras acusou o PSOE de entrega ao PP. "Pasamos dun monopolio a un duopolio", afirmou. O nomeamento dos membros do Consello de Administración é por espazo de 5 anos. O PP garante así o control con maioría absoluta do órgao que dirixe a CRTVG, con independencia de se, após as próximas eleccións galegas, continúa ou non ao fronte do goberno galego. Segunda feira, ás 16 horas O Pleno extraordinario en que en principio se vai substanciar a designación será a vindeira segunda feira por volta das 16 horas. Os membros do consello non tomarán posesión efectiva até que a nova corporación xurdida se materialice (como resultado da disolución da actual CRTVG) e se aprobe o Mandato Marco. En realidade, a previsión é que o novo consello comece as súas funcións apartir de xaneiro de 2016. Non hai ningunha certeza de que o ditame dos servizos xurídicos da cámara sexa coñecido polos grupos antes de que se realice ese pleno extraordinario.


O número de británicos que emigrou a países da Unión Europea desde o referendo do Brexit aumentou 30% e o destino favorito foi España, segundo as conclusións dun estudo elaborado pola Universidade de Oxford e o Centro de Ciencia Social de Berlín a partir de datos da Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económicos (OCDE) e Eurostat. O documento destaca que máis da metade do citado aumento total tomou a decisión de abandonar o Reino Unido nos tres meses que seguiron a aquela consulta celebrada en 2016.De acordo con estes estudos, o promedio de británicos que abandonou cada ano o seu país para instalarse noutro da UE entre 2008-2015 situouse en 56.832, fronte aos 73.642 de 2016-18. O maior incremento rexistrouse na saída de británicos cara a España, onde se estima que agora residen uns 380.000, aínda que a cifra podería variar xa que non é obrigatorio rexistrarse coas autoridades para vivir neste Estado. No entanto, os datos oficiais dispoñíbeis indican que o promedio anual entre 2008-2015 foi de 2.300, mentres que despois do referendo, entre 2016-2018, a emigración de británicos multiplicouse por cinco, ata 21.250. O segundo destino comunitario máis popular para os británicos foi Francia, que tampouco obriga a cidadanía da UE a rexistrarse e onde esas cifras saltaron nos periodos citados de 500 a 5.000, respectivamente. Os datos tamén reflicten un incremento de 500% nas solicitudes de pasaportes de países da UE, como Alemaña, que experimentou un aumento de peticións de até 2.000% e que se traduciu na nacionalización de 31.600 cidadáns británicos. "Este aumento das cifras é dunha magnitude que un agarda ver nun país golpeado por unha gran crise económica ou política", segundo explicou Daniel Auer, coautor do estudo.


Summary: As lonxitudes máximas permitidas para os convois de carga en Galicia seguen estando á cola do Estado tanto nas conexións portuarias como nas internacionais, tamén no Corredor Atlántico da UE. O tamaño do tren inflúe na súa rendibilidade e vantaxe fronte á estrada.

As lonxitudes máximas permitidas para os convois de carga en Galicia seguen estando á cola do Estado tanto nas conexións portuarias como nas internacionais, tamén no Corredor Atlántico da UEA rendibilidade do transporte de mercadorías por ferrocarril fronte á estrada está directamente relacionada coa lonxitude dos trens, que á súa vez depende de que as vías estean preparadas para eles. En Estados Unidos hai trens de dous quilómetros de lonxitude e en Francia algúns chegan a 850 metros. En España Adif permite a circulación de trens de ata 750 metros entre Madrid e Valencia e entre Barcelona e a fronteira francesa, aínda que as limitacións na maioría da rede oscilan entre os 500 e os 600 metros. En Galicia, malia o investimento de preto de 3.000 millóns de euros realizado nos últimos anos só no Eixo Atlántico entre A Coruña e Vigo, as vías que comunican os cinco portos galegos de interese xeral están á cola do Estado en lonxitude de trens permitida, con entre 500 e 350 metros. E o mesmo sucede coa conexión con Portugal, á cola de todas as conexións internacionais de España. A rede galega tamén estaría á cola do denominado Corredor Atlántico entre Irún e Aveiro apoiado pola UE e ao que Galicia aspira a incorporarse dalgún xeito logo de quedar fora hai anos.O tamaño dos trens de mercadorías (e con el a súa vantaxe en custo e contaminación fronte aos camións) vén limitado para o seu peso pola pendente das vías e, para a súa lonxitude, ademais de pola separación existente entre diversos dispositivos de seguridade existentes nas vías, pola lonxitude das estacións ou apartadeiros de trens nos que os convois de mercadorías, máis lentos que os de pasaxeiros, teñen que caber por completo para non entorpecer outras circulacións. Eses condicionantes fan que Adif e a súa empresa irmá Adif Alta Velocidad, que tamén xestiona algunhas liñas aptas para mercadorías, establezan para cada unha das súas vías unha lonxitude máxima permitida para os trens de carga que reflicten cada ano na denominada Declaración de Red, o documento oficial no que informan ao resto de operadores do mercado das capacidades que teñen as súas instalacións para que estes poidan planificar as súas actividades loxísticas.Ano tras ano, a medida que se foi modernizando a rede ferroviaria española, esas declaracións de rede veñen reflectindo un progresivo aumento da lonxitude máxima permitida para os trens de mercadorías en todo o Estado menos en Galicia. A maioría dos portos de interese xeral españois, nodos fundamentais para a intermodalidade barco-tren, dispoñen de vías cunha lonxitude máxima permitida para mercadorías de 550 metros. A maior lonxitude, 750 metros, rexístrase entre Madrid e Valencia e entre Barcelona e a fronteira con Francia. Por detrás, con 600 metros, está a liña Madrid-Sevilla e as vías entre León, Valladolid e a fronteira portuguesa en Salamanca.En Galicia, os portos da Coruña e Ferrol son os mellor preparados, con liñas que permiten trens de ata 500 metros (no caso de Ferrol, coa maior oscilación de toda España entre a lonxitude máxima básica, de só 280 metros, e a a lonxitude máxima especial, para a que os operadores teñen que pedir unha autorización extraordinaria, cos anteditos 500 metros). Pero o porto de Vigo xa cae a 465 metros, e os de Marín e Vilagarcía, na metade do Eixo Atlántico recentemente reformado, só poden recibir trens de ata 350 metros. No resto de España, nas cifras de Galicia só se move unha parte das vías do porto de Huelva, con 450 metros, seguidas das liñas que chegan aos portos de Bilbao, Cádiz, Alicante e Málaga, con 500 metros.Similar limitación que os portos galegos presenta a conexión ferroviaria internacional de Tui-Valença, cun máximo de 465 metros, o que a sitúa á cola das conexións internacionais con Portugal e Francia que xestiona Adif. Do mesmo xeito, a rede ferroviaria galega tamén está á cola das lonxitudes máximas permitidas no trazado actual do denominado Corredor Atlántico que impulsa a UE, do que Galicia quedou excluída hai anos e ao que agora tenta engancharse dalgún xeito.Falta de información de AdifAdif aínda non informou como vai quedar configurada a rede ferroviaria galega cando se remate o AVE coa Meseta, o que limita a capacidade de manobra dos transportistasA esta limitación das lonxitudes dos trens de mercadorías hai que engadir a falta de información de Adif cara as posibles empresas loxísticas interesadas sobre como vai quedar configurada a rede galega nuns anos, cando se remate o AVE coa Meseta, principal problema sinalado polos expertos ferroviarios consultados. Os trens de mercadorías teñen ancho ibérico, fronte ao ancho internacional do AVE no resto de España. Porén, logo da súa reforma e construción de cero en moitos treitos, o Eixo Atlántico de alta velocidade entre Vigo e A Coruña, que substituíu boa parte da antiga vía convencional, está sendo operado en ancho ibérico, o das mercadorías, e non en ancho internacional, o do AVE, para evitar que os portos quedasen sen acceso ferroviario. Cando o AVE propiamente dito chegue desde a Meseta, Adif debe tomar unha decisión: Ou incorporar un terceiro carril ao Eixo Atántico que facilite a circulación por el de trens cos dous anchos, ou habilitar e prolongar os treitos vellos da liña que quedaron sen uso para que poidan ser empregados por mercadorías, ou manter parte da rede galega de suposta alta velocidade con ancho ibérico e non internacional e empregar nela trens de pasaxeiros de ancho variable máis lentos. Ou unha combinación de varias medidas. Sexa cal sexa, Adif aínda non a fixo pública, limitando a capacidade de manobra dos transportistas e, con ela, o incremento do transporte de mercadorías por tren en Galicia.Xunto coa lonxitude dos trens e a indefinición sobre o ancho de vías, varias terminais portuarias e os polígonos máis importantes carecen aínda de tren e non acaban de arrancar as plataformas intermodais da Plisan e MonforteXunto coa lonxitude dos trens e a indefinición sobre como van circular nun futuro próximo as mercadorías polo Eixo Atlántico, do que dependen en maior ou menor medida catro dos cinco portos de interese xeral do Estado en Galicia, os expertos consultados tamén apuntan outras eivas da rede ferroviaria galega para o transporte de mercadorías. Os portos exteriores de Ferrol e A Coruña, e a terminal de Bouzas do de Vigo, carecen de acceso ferroviario e só o primeiro conta xa cunha previsión de obras a curto prazo para dotarse del. Os principais polígonos industriais receptores ou emisores de mercadorías tampouco teñen conexións ferroviarias. E non acaban de arrancar os proxectos de plataformas intermodais de Salvaterra-As Neves (Plisan) e Monforte nas que poder acumular tráfico ferroviario.


Summary: O deputado de Cultura e Lingua, Xosé Leal, presentou onte terza feira as actividades culturais do 'Ano Castelao' que se realizarán en todos os concellos da provincia. Un programa de exposicións, concertos e obradoiros accesibles a todo o mundo.

O deputado provincial puxo o acento no feito de que este ano, ademais de chegar á totalidade dos concellos, tamén se apostou por incluír as novas tecnoloxías e pola integración e a accesibilidade das persoas con dificultades auditivas. No eido da accesibilidade, dúas das exposicións programadas contemplarán o uso de audioguías e signoguías, para cuxa realización se contou coa colaboración da Organización de Xordos de Galicia, XOGA. "Consideramos un fito que a partires de agora haxa un signo establecido en lingua de signos para designar a Castelao, e que o seu uso sexa aceptado e normalizado e que cada vez máis persoas poidan acceder aos nosos contidos" sinalou Xosé Leal. "Presentamos unha variedade de actividades moi completa, que como se di toca moitos paus, para atender ás disciplinas artísticas que cultivou Castelao e para dar cabida aos 62 concellos" afirmou Xosé Leal. A primeira das actuacións desta programación será no Concello de Moaña, o día 26 de marzo, onde se celebrará un concerto infantil a cargo de Migallas. A primeira das exposicións inaugurarase o día 31 de marzo no Porriño e leva por título 'De Castelao ao mañá. Unha ollada ao cómic galego'. Nos contacontos as actuacións enlazarán contos tradicionais europeos con contos extraídos do 'Cousas' de Castelao. O obxectivo da Deputación é que estas adaptacións sexan un primeiro achegamento dos cativos e cativas a Castelao. Poden consultar toda a programación aquí.


Summary: A resistencia e posterior derrota das tribos galas fronte á campaña militar de Xulio César entre os anos 58 e 61 antes de Cristo é a materia dunha das obras máis relevantes da literatura occidental: o relato do sucedido escrito en terceira persoa polo propio César. Alfonso Blanco acaba de traducir ao galego A guerra da Galia.

O libro foi en orixe, explica a editorial Laiovento, responsábel da publicación, "concibido como un relato de campaña bélica destinado a fornecer dunha fonte de primeira man a historiadores posteriores". E, ao tempo, unha "arma de propaganda" sobre a invencibilidade do emperador romano e dirixida a "incrementar a súa influencia e concretar as súas ambicións de poder". Xulio César argumenta neste volume de 370 páxinas que a invasión da Galia foi en defensa do Imperio. Mais os investigadores históricos adoitan sinalar que as razóns principais da campaña militar foi a súa propia carreira política. "Os efectos sobre o territorio séntense aínda hoxe", di Laiovento, "pois a administración da Galia como provincia converteuna nunha peza básica do Imperio Romano, do que xurdiría o reino medieval dos francos e o futuro Estado francés". Ademais, A guerra da Galia converteuse nun clásico non unicamente literario. Compendio político militar, gobernantes de todo signo e variadas épocas admiraron un texto do que aprenderon "nocións de estratexia bélica e de habelencia política". As estudantes de latín e, por suposto, as historiadoras valéronse da obra de César con proveito. A súa prosa directa non só serviu para comprender mellor a época. Tamén nutriu numerosas ficcións, por caso as bandas deseñadas de Astérix.


Summary: Após unha xuntanza desenvolvida esta segunda feira, entre as persoas electas nos comicios o pasado 21-O, a nova forza política que irrompe no Hórreo terá como voceiro do grupo parlamentar a Xosé Manuel Beiras. Yolanda Díaz será vice-voceira, pois afirman querer configurar un "tándem".

Fontes da coalición aseguraron á saída da xuntanza nun hotel da capital galega que a portavocía da formación no Parlamento galego constituirá un 'tándem' entre Beiras e Díaz, como representantes de dúas das organizacións que concorreron de maneira conxunta ás eleccións galegas. Segundo Mario López Rico, quen fixo declaracións á saída do encontro, esta reunión serviu para "preparar" a constitución do grupo parlamentar que terá lugar o vindeiro 16 de novembro. Na xuntanza, @s representantes da coalición aseguraron ter respirado "un bo ambiente" e adiantaron que continuarían coas conversas o vindeiro día 12 de novembro. Aliás, no encontro @s representantes da formación acordaron crear unha comisión de coordinación da que tomarán parte 10 persoas encamiñada a coordinar o traballo d@s nove deputad@s obtidos após o 21-O. A representación na devandita comisión será do 50% para as distintas organizacións que integran AGE (EU, Anova, Ecosolcialistas e Equo).


Summary: Os conservadores aseguran no seu programa para as europeas que van "traballar para liderar programas de reforzo en materias como lingua e matemáticas". A Xunta aplicoulles a estes plans o recorte medio do conxunto dos Orzamentos.

"Os galegos e galegas poden estar tranquilos, porque en plena crise en plena crise económica hai máis prazas de servizos sociais, máis sanidade pública, máis educación e hai máis servizos sociais ca nunca". O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, repetiu en innumerables ocasións este argumento ao longo dos últimos anos, especialmente ante os reproches da oposición en materia de recortes sociais. Para as eleccións europeas do vindeiro domingo o PPdeG aférrase a argumentos semellantes e mesmo auguran que conseguirán o liderado en ámbitos tan sensibles como o reforzo escolar, o mesmo que en apenas media década perdeu en Galicia case o 30% do seu orzamento. No primeiro dos tres puntos que o programa europeo dos populares dedica a educación e cultura a promesa é a de "traballar para liderar, coa axuda comunitaria, programas de reforzo en materias esenciais como lingua e matemáticas". No caso galego, este difuso obxectivo concrétase anualmente no programa de prevención do abandono escolar, dependente dos orzamentos da Consellería de Educación. Este plan, que inclúe "actuacións encamiñadas á prevención do abandono escolar temperán", "medidas para favorecer un ambiente de aprendizaxe que conduza a mellora do éxito escolar" ou "garantir o acceso á educación en condicións de igualdade" está dotado en 2014 con 17,36 millóns de euros. Os populares comprométense a "traballar para liderar programas de reforzo en materias esenciais como lingua e matemáticas" Os cartos cos que o departamento que dirixe Jesús Vázquez financia o programa este ano son case un 30% menos que no ano 2009, no que o PP chegou á Xunta cos orzamentos da coalición de PSdeG e BNG xa en vigor. Daquela Educación reservaba a esta fin 24 millóns de euros. Nunha liña moi semellante mantívose o PP no seu primeiro orzamento, o de 2010, cando mantivo a prevención do abandono escolar en 23,35 millóns de euros. Dende ese momento a liña ascendente apenas se detivo nin sequera neste 2014, cando moitas partidas deixaron de caer. A caída é semellante á do conxunto do orzamento, polo que esta partida non quedou á marxe dos recortes Nas segundas contas públicas con Feijóo na Xunta, en 2011, o programa para previr o abandono escolar estaba xa en 18,33 millóns. Tras un lixeiro ascenso en 2012 ata os 18,49 millóns o Goberno galego recuperou a retallada en 2013, rebaixándoo ata 17,50 millóns, e neste 2014 os fondos quedaron en 17,36 millóns de euros. Se ben é certo que a caída destes fondos de case un 30% é practicamente idéntica á caída xeral dos fondos totais dos Orzamentos non o é menos que este feito contradí os argumentarios oficiais, segundo os cales as partidas educativas, como as sanitarias e as sociais, quedarían á marxe dos recortes.


Summary: Perdeu un de cada dez apoios que tivo hai catro anos, mais mantense , con diferenza, como forza máis votada.

A comarca de Verín protagonizou durante semanas unha loita contra o desmantelamento do seu paritorio e o recorte de servizos hospitalarios cunha dinámica de mobilizacións continuadas e que chegaron a reunir a miles de persoas. Esta comarca é onde o PP rexistrou este domingo a súa maior caída electoral, ao perder 9,93% dos apoios nas urnas a respecto de hai catro anos: 2.300 votos menos. Porén, os populares mantéñense como primeira forza, cun 48,4% dos votos, mentres que o BNG pasa a ser segunda forza (25% das papeletas e 1.900 votos máis que en 2016), e o PSdeG é terceira con 21%. A cuarta forza é Vox, que sobrepasa Galicia en Común. A ultra dereita obtivo nesta comarca 1,97% dos votos mentres que GeC fica en 1,2%. Outra comarca onde o PP rexistra un descenso importante é Viana, cunha baixada de 7,5%, ficando por baixo de 50% dos apoios (48,5%). Tamén aquí o BNG sitúase como segunda forza ao aumentar os votos en máis de 13% e lograr 27% dos apoios. PSdeG foron terceiros (19%) dos votos e, ao igual que na de Verín, nesta comarca tamén Vox adiantou Galicia en Común. A Mariña Occidental (-3,97% e A Mariña Central (-2,65%) foron outras comarcas de perda de apoios por parte do PP, así como nas de Muros (-2,9%), Allariz-Maceda (-2,15%), Tabeirós (-3%) ou A Limia (-2,23%), entre outras.


Summary: Após coñecer que Carlos Callón e Carme Adán apresentaron os seus avais para concorrer ás primarias de Iniciativa pola Unión como cabezas de lista da Coruña e Pontevedra, respectivamente, vimos de coñecer que Olalla Rodil e Noa Presas concorren ás primarias para seren cabezas de lista por Lugo e Ourense.

Amais de Carlos Callón, pola Coruña, e Carme Adán, por Pontevedra, véñense de dar a coñecer outros dous nomes que se postulan como cabezas de lista por Lugo e por Ourense nas eleccións primarias de IpU. Trátase de Olalla Rodil e de Noa Presas, que apresentaron os seus 25 avais de modo a seren elixidas candidatas de Nós. Candidatura Galega. Nada en Ribeira de Piquín, en 1989, Olalla Rodil é xornalista. Licenciada en Publicidade e Relacións Públicas pola Universidade de Vigo, ten un mestrado de Estudos Internacionais e milita en Galiza Nova. Noa Presas naceu en Ourense en 1987 e estudou Filoloxía Galega e Románica na Universidade de Santiago de Compostela, amais do mestrado universitario de Profesorado. Aos 16 anos, decidiu entrar nos CAE e comezar a militar no BNG. Traballou como lingüista e profesora no ensino non regrado, amais de teleoperadora nun servizo de atención ao cliente. No día de hoxe, Iniciativa pola Unión dará a coñecer a listaxe de persoas que presentaron os seus avais para concorreren ás eleccións primarias.


Summary: O Consello da Xunta de onte declarou Ben de Interese Cultural as coleccións de arte das antigas caixas, que inclúen un total de 3.883 obras de autores do talle de Laxeiro, Maruxa Mallo, Picasso, Castelao, Dalí ou Kandinski.

As coleccións de Abanca e de Afundación son dúas das coleccións corporativas máis importantes do Estado. Tal e como establece a Lei 8/1995, de patrimonio cultural de Galicia, a declaración de BIC garante a máxima protección e unidade para esta colección, e a súa utilización queda subordinada a que non se poñan en perigo os valores que aconsellan a súa conservación. Con estas dúas declaracións conclúese o ciclo aberto o pasado mes de xullo coa declaración do Fondo bibliográfico e documental de Abanca; conxuntamente representan as primeiras declaracións de BIC do patrimonio moble das antigas entidades de crédito do conxunto do Estado. Trátase dunhas coleccións que xorden e medran ao abeiro da obra social das extintas entidades financeiras galegas. A partir de agora, estas coleccións de patrimonio moble declaradas BIC gozarán da máxima protección e tutela e a súa utilización quedará subordinada a que non se poñan en perigo os valores que aconsellan a súa conservación. Os propietarios están obrigados a coidalos e protexelos debidamente para asegurar a súa integridade e evitar a súa perda, destrución ou deterioración. Ademais, calquera traslado ha de comunicárselle a Patrimonio para a súa anotación no Rexistro de Bens de Interese Cultural, indicando a súa orixe e destino, e se aquel traslado se fai con carácter temporal ou definitivo. Ademais, a modificación, restauración ou alteración doutro tipo requirirá autorización previa da dita Dirección Xeral, incluídos os cambios de uso. A colección de Abanca Corporación Bancaria ten as súas orixes nos conxuntos artísticos reunidos por Caixa Galicia desde finais dos anos setenta do século XX. O fondo está constituído por un total de 1.350 obras de 251 artistas galegos e universais como Castelao, Laxeiro, Urbano Lugrís ou Luis Seoane; así como outros creadores de primeira fila como Picasso, Marc Chagall, Kandinski, Dalí ou Miquel Barceló. Pola calidade das pezas, trátase dunha das coleccións corporativas de arte máis importantes de ámbito estatal. No caso da colección de Afundación, Patrimonio acordou incoar o expediente para a declaración de BIC da súa colección de arte, consciente de que como conxunto resulta un elemento básico do patrimonio cultural de Galicia, polo seu carácter senlleiro e amplamente representativo da pintura galega moderna e contemporánea. Así se recoñecen e declaran BIC 2.533 obras de 485 artistas como Jenaro Pérez Villaamil, Bello Piñeiro, Fernando Álvarez de Sotomayor, Sobrino Buhigas, Alfonso Rodríguez Castelao, Manuel Colmeiro, Eugenio Granell, Maruxa Mallo, Xulia Minguillón, Isaac Díaz Pardo ou Leopoldo Nóvoa.


Summary: O retrovisor do noso crítico de rock e outras lerias lévanos a un disco fundacional, Salve, de La Polla Records, palabras maiores.

Falar de "La Polla Records" é falar dunha das máis grandes iconas no punk estatal. Trala súa maqueta "Y ahora que?" de 1983, ficharon por Oihuka cos que editaron este seu primeiro longa duración: "Salve". Este disco contiña 19 tema cheos de letras de alto contido político, que será a marca da formación, xenreira e crítica. Atopamos críticas ao Opus Dei na canción que dá título ao álbum, ao capitalismo, ao mercado discográfico ou aos "punkis de pastel", aparecían máis por moda que por convicción. O disco foi todo un suceso e superou o millón de copias vendidas segundo a discográfica. O disco de ouro que lles correspondía foi rexeitado pola banda nun exercicio de coherencia. A portada de "Salve", que amosa a un frade tentando agredir cunha cruz ardendo, xa falaba do que se ía atopar dentro do disco. As corrosivas letras de Evaristo, un son salvaxe e uns coros sinxelos nos retrousos estaban poñendo as bases do que sería a traxectoria da banda. Cancións como o propio "Salve", "Txus", "Come Mierda", ou "Los 7 Enanitos" convertéronse en himnos xeracionais que non podían faltar no seu repertorio. O disco foi todo un suceso e superou o millón de copias vendidas segundo a discográfica Non deixa de ser curioso que 31 anos despois da aparición deste disco, as súas letras sigan estando de actualidade e ben podían ser escritas hoxe. Ou Evaristo, ese rapaz nado en Tui e emigrado a Euskadi, era un visionario cando escribía ou as cousas non mudaron moito. La Polla Records escribiu a súa historia a ferro e lume nos camiños do punk e a día de hoxe non hai problema político o social que non poda ser ilustrado cunha canción. Así que hoxe é un momento para viaxar no tempo 30 anos atrás e volver a escoitar esta pequena xoia do punk. La Polla Records – Salve: Listaxe de temas 1. Venganza2. Porno en acción3. Tope Bwana4. Estrella del rock5. Delincuencia6. Los 7 enanitos7. Nuestra alegre juventud8. Críticos9. Muy punk10. Herpes, talco y tecno pop11. Salve12. Así casca la basca13. Come mierda14. El gurú15. Tu alucinas16. El 7º de Michigan17. Canción de cuna18. Revistas del corazóns19. Txus.


Summary: O estudo de gravación Casa de Tolos e R veñen de crear Tolemias, unha canle de vídeo baixo demanda que se presenta ofrecendo 32 concertos gravados por toda Galicia. R tamén ofrece a canle Play-Doc TV, no que se poden ver o mellores traballos do festival de documentais que se celebra en Tui.

O estudo de gravación Casa de Tolos e R veñen de crear Tolemias, unha canle de vídeo baixo demanda que se presenta ofrecendo 32 concertos gravados por toda Galicia. Se cadra, unha boa opción para ver aquel concerto que perdiches, lembrar aquela actuación que te impresionou ou en xeral para aqueles aos que xa lles empeza a dar algo de preguiza o de trasnoitar de sala en sala. Tolemias inclúe dende concertos multitudinarios ata actuacións en teatros, auditorios ou pequenos pubs, principalmente de músicos galegos pero tamén de bandas estranxeiras que viñeron actuar a Galicia e ademais en todos os estilos: rock, jazz, folk… Polo de agora son 32 pero o catálogo vaise incrementar cada mes con oito novas actuacións. Xa se pode gozar das gravacións de Budiño en Ortigueira, Uxía, Simon Finn, Patricia Moon, Sugar Mountain, Os Resentidos en Ourense, Novedades Carmiña ou Eladio y los seres queridos. A listaxe tamén inclúe a serie ENREDE (Rede galega de Música ao Vivo) cos directos de Los Eternos, Phantom Club ou Roger de Flor. Os máis de 100.000 clientes de televisión de R poderán acceder a esa selección de concertos de Casa de Tolos a través do servizo de subscricións de R, gratuíto neste período de lanzamento. E tamén documentais Neste servizo de subscricións tamén se atopa dispoñible a canle Play-Doc TV, que xestiona o Festival Internacional de Documentais de Tui Neste servizo de subscricións tamén se atopa dispoñible a canle Play-Doc TV, que xestiona o Festival Internacional de Documentais de Tui. A canle ofrecerá unha selección dos documentais máis destacados que pasaron e pasarán polo festival, así coma obras de grandes realizadores aos que o Play-Doc lles dedicou retrospectivas. A programación comezou coa filmografía completa de Ross McElwee, figura esencial do documental autobiográfico norteamericano.


Summary: Ninguén o diría polo nome, pero a ICC Week é un evento cultural de amplo espectro que se celebra do 2 ao 7 de maio en varios puntos da provincia de Ourense, que reunirá profesionais destacados de varios sectores das industrias creativas. Promovido pola Deputación de Ourense.

Esta III Edición do Marco das Industrias Culturais comezará o 2 de maio nun acto inaugural que xirará arredor da cultura e creatividade como valor nos territorios e contará con Javier Rioyo -director do Instituto Cervantes de Lisboa, cineasta xornalista e escritor- e Elsa Punset -escritora e divulgadora- como relatores, para rematar cun concerto de Depedro no Teatro Principal. Ao longo da semana debaterase en diversos lugares da provincia sobre a industria musical, a gastronomía, o audiovisual, internet, as novas tecnoloxías e os retos culturais en Galiza como focos principais. A industria da música e os seus axentes estará representada polo xornalista Javier Becerra, que moderará un encontro Miqui Puig -compositor e cantante-, Almudena Palacios -cofundadora e coordinadora de ¡Queremos entrar!-, Daniel Sanchís -Brand Ac Director en M&C Saatchi- e a galega Patricia Hermida -presidenta de MMF Spain. El Langui tamén ofrecerá unha 'masterclass' sobre produción musical e o produtor ferrolán Carlos Jean será o protagonista dun relatorio no que exporá como a creatividade é capaz de solventar problemas. Pola banda gastronómica asistirán, entre outros, Pepe Solla -Casa Solla-, Javier Olleros -Culler de Pau- ou Mónica Escudero -El Comidista- O sector audiovisual estará representado por Concha Fontenla e Oliver Laxe, un dos seus máximos expoñentes na actualidade tras gañar o Gran Premio da Semana da Crítica do Festival de Cannes co seu último filme 'Mimosas. Laxe ofreceralle ao público unha travesía por este filme e o seu percorrido, mentres que a produtora audiovisual Concha Fontenla afondará no mundo audiovisual, o cine, a televisión e internet dende a perspectiva da produción. La Molinera será o punto de encontro para as persoas máis interesadas nas tendencias da cultura dixital, onde se porán sobre a mesa os principais retos da economía colaborativa e se analizará a fotografía ante a nova economía do coñecemento. Para afrontar esta tarefa contarán con Pako Rodríguez -Ouishare-, Fran Rodríguez -director da ESEI do Campus de Ourense-, Xosé Lois Vázquez -director do Outono Fotográfico-, Javier Gutiérrez -director xeral VEGAP- e Jaime García Cantero -director xeral de contidos de El País Retina-. A xestión cultural en Galiza Galiza tamén será a protagonista absoluta dunha xornada dedicada á xestión cultural no país. Nel tomarán parte iniciativas nas que entra en xogo o patrimonio e a convivencia na xestión cultural, como Espazo Matrioska, Vivir Vilamarín ou Sende, e unha das actividades culturais e de lecer referentes na provincia, a Miteu (Mostra Internacional de Teatro Universitario de Ourense). No segundo dos encontros estarán representados varios festivais do país de variadas disciplinas e contará como moderador con Sergio Lago -coorganizador do Curso de Xestión Cultural da Universidade de Santiago de Compostela e organizador de Coruña Dixital-. Entre os relatores atópanse Ángel Sánchez - do Play Doc Tui-, Alfonso Pato -do Festival de Cans-, Raquel Rivera -do FASE (Festival de arte sonoro español) de Berlín-, Matilde Rodríguez -de O Gato Cósmico e a Maker Faire Galicia- e Piti Domínguez -de O Marisquiño-. Pola banda gastronómica asistirán Alfonso López -Recetas de rechupete-, Pepe Solla -Casa Solla-, Javier Olleros -Culler de Pau-, Mónica Escudero -El Comidista-, Julio Sotomayor e Daniel Guzmán -Restaurante Nova- ou a ICC Technium, unha Lan Party que se celebrará dentro do marco da ICC Week e repartirá máis de 4.000€ en premios, ademais de contar cunha zona de ocio, actividades, charlas, conferencias e torneos dos principais e-sports (League of Legends, CS:GO...), tanto e PC como nas distintas consolas.


Summary: Pobres hóuboos e hainos. A diferenza é que hoxe, cando menos nalgunhas zonas do planeta, os sistemas públicos de saúde impiden que a riqueza sexa a alfándega que marque a separación entre vivir e morrer por efecto dunha pandemia, a da Covid-19.

En maio de 1854 aparece na Galiza un xornal de nome tan orixinal como significativo, o Boletín del Cólera. Tírase en Compostela, e nel participan un feixe de médicos e de xentes relacionadas co mundo das ciencias, caso dos composteláns José Varela de Montes e Vicente Martínez de la Riva, do lugués Juan Manuel Capón Novoa, do coruñés José Villar, do tudense Florencio Cobián ou do químico monfortino Antonio Casares. A publicación resposta á presenza do cólera no país, primeiro na área pontevedresa e logo por toda a beira costeira, con incursións puntuais no interior. Como é de supor, ofrece informacións sobre a pandemia, consellos médicos, medidas hixiénicas e profilácticas..., mais tamén un espazo para a discusión científica sobre o mal e un altofalante para debater sobre o seu impacto social, a actitude das xentes fronte del e as medidas postas en marcha polos poderes públicos para atallalo e combatelo. Sen necesidade de forzar a comparación, é doado atopar coincidencias entre o cólera e a Covid-19 dentro, claro, das súas particulares e intransferíbeis circunstancias tanto sociais como científicas. A orixe de ambas as dúas pandemias é unha delas. A día de hoxe, descoñécese a da Covid-19 alén de teorías por demostrar, e isto deixando de lado as perspectivas "conspiranoicas", porque de consideralas o espectro de posibilidades aumenta ad infinitum. Á altura de 1854 a situación era idéntica, e seguirao sendo até os descubrimentos de Koch en 1884: de feito, nin sequera había unanimidade sobre que se tratase dunha doenza infecciosa, o que convertía calquera medida de prevención e de tratamento nunha proba de ensaio-erro. E, como acontece en calquera sociedade atacada por un problema incomprendido, tamén entón aparecen solucións acientíficas alicerzadas no "cuñadismo", no rumor sen fundamento e na busca dunha explicación simple a un problema complexo: son as acusacións de que os médicos espallan a doenza para poderen aumentar os seus honorarios. "A peste é un castigo de Deus" Doutra banda, e como tamén contemplamos agora, non fallan os que critican por facer e tamén polo contrario (coma o Pepiño Grilo da canción: "faga o que faga sempre chega o sermón"), con obxectivos tan agochados como inconfesábeis e sempre coa intención de achegar o tizón á súa sardiña: a pastoral do arcebispo Vélez de 1834, outro ano do cólera, é un exemplo de chamada á resignación propia da súa fe, mais tamén un nada disimulado intento de aumentar a influencia social da igrexa naquela sociedade tan crente como desconfiada dos seus xestores: a peste é un castigo de Deus (serao na versión do Antigo Testamento, porque a do Novo é de amor e de perdón, como nos ensinaba en Vilaronte don Vitoriano, o noso crego chairego), polo afastamento dos galegos e das galegas do seguimento aos seus pastores. Mensaxes semellantes agroman tamén en 1854, rogativas públicas incluídas. Na Galiza a traxedia albiscábase desde finais de 1852. Xa en marzo de 1853, a prensa fala das novas "desconsoladoras" que chegan de alí, cun temporal durísimo de auga e frío que vai xa para seis meses. As colleitas perdéronse, non se puido sementar e as perspectivas inmediatas son desoladoras. Hai "fame", e son milleiros os que marchan cara ás cidades na busca dun traballo que rarea e dunha esmola que lles dea para sobrevivir. Multiplícanse as chamadas ao Goberno, con peticións de fomento de obras públicas nas que ocupar brazos. Son os ERTE da época, a táboa de salvación dun naufraxio no que as quenllas logo aparecen. Fano en xaneiro de 1854, cando o gobernador civil pontevedrés desmente que haxa cólera no territorio contra dalgunhas informacións, igual que repetirán moitos anos despois personaxes coma Jair (Bolsonaro, non o Rodrigues primeiro rapeiro brasileiro) ou Donald (Trump, non o pato) ao falaren dunha simple gripe. Como adoita acontecer, a primeira resposta é negar a pandemia, que doutra banda non era unha novidade na Galiza, como demostra a pastoral de Vélez recollida antes. San Simón o foco inicial O lazareto vigués de San Simón pasa por ser o foco inicial, e fálase xa da necesidade de fixar corentenas. Logo da fame e da miseria, agora chega o outro xinete da apocalipse coa gadaña afiada: Redondela, Tui, Ponteareas, A Garda, Mondariz, Vigo son as primeiras localidades nas que deixa o seu ronsel de mortes. En Cangas hai 200 persoas atacadas en xaneiro, e en febreiro son xa 147 as mortes na Galiza (La España, 5 de febreiro de 1854). Tampouco agora, como acontece igualmente coa Covid-19, a peste é democrática e socialmente igualadora. Cébase coa poboación debilitada e famenta (co "proletariado" e a xente "pobre": El Católico, 10 de xaneiro de 1854), coas persoas que aturan meses de bandullos baleiros, coas que non poden pagar servizos médicos e coas que non dispoñen de quintas rurais nas que refuxiárense con paneiras ateigadas e adegas fartas: ricos e pobres hóuboos e hainos, coa diferenza de que agora, nalgunhas áreas do planeta, os sistemas públicos de saúde fan o imposíbel por evitar que a riqueza marque unha liña infranqueábel que separe a vida da morte, por máis que os apóstolos das privatizacións, os fanáticos das "externalizacións" e os traficantes coa saúde, fagan o imposíbel por rematar con eles. O mesmo, por certo, que buscan lograr coa educación pública, outro dos nichos de mercado que apetecen. Quizais para que, como na Galiza de 1854, as clases populares dependan da caridade, e para que seus fillos e fillas apenas poidan aspirar a coñecer as catro regras. Despois de todo, nestes tempos post en que andamos nos que medran traballos tan "especializados" como levar comida a domicilio, tampouco é que faga falla moita ciencia.En evidente paralelismo tamén coa actualidade, logo aparece a derivada económica. Algunhas novas apuntan que Valladolid prohibe a entrada a xente procedente da Galiza, unha hecatombe de ter imitadores na véspera da emigración anual para facer a sega ás Castelas e á Mancha, para traballar de "picapedreiros" e para recoller olivas nas Estremaduras e nas Andalucías, fontes de ingresos básicas para economías que se moven no gume da navalla cun perigo permanente de caeren na indixencia. A prohibición das feiras no país engade combustíbel á fogueira da miseria, mais os incumprimentos multiplícanse porque na alternativa de morrer seguro coa fame a facelo, quizais, de cólera, a elección é clara. Que isto fose así mediado o século XIX ten até a súa lóxica nunha centuria que nin albiscara o concepto de cidadanía social, mais non nun século XXI mediado por un Estado do benestar ideado hai 75 anos como resposta aos desafíos, entón moi reais e hoxe só carne de historiadores, do modelo comunista, e como compensación ao holocausto popular da II Guerra Mundial. A comezos de xuño o mal chega á cidade da Coruña, e a prensa salienta a súa dimensión mundial con casos en Xamaica ou Honduras, mar por medio. Mais o peor está por chegar. Faino en outubro e a comezos de novembro, cando as rúas da cidade herculina contemplan o paso constante de carros fúnebres: nun balanzo provisional, El Clamor Público (2 de novembro de 1854) fala de 1.350 defuncións, unha cifra brutal para unha poboación de apenas 27.000 habitantes segundo o censo de 1857. A historia muda en traxedia, co seu acompañamento de heroes (Juana de Vega, que atende persoalmente os coléricos, os médicos que pagan coa vida o seu compromiso, caso de Antonio Gián) e viláns (os gálenos que foxen, igual que o gobernador civil interino Pasarón y Lastra, ou os cregos que desatenden os fregueses agónicos). Confíase en que o nordés barra o andazo..., igual que hoxe se fai cunha vacina camiño de ser xeoestratéxica no balanzo de poderes do século.


Summary: A web galega permite facer achegas económicas para evitar desaloxos e busca completar a listaxe de persoas a piques de perder a súa casa para comezar a conseguir cartos e facer fronte ás débedas co banco.

A mediados do ano pasado, o coruñés Fernando Sierra vía na televisión unha reportaxe sobre desafiuzamentos. El, "afortunado por ter un bo traballo", quedou "impactado" polo sufrimento de milleiros de persoas que quedan sen teito. Decidiu facer algo para axudar, pero sabía que non podía facelo só, así que pensou na maneira de implicar xente que colaborase. Deulle voltas á cabeza ata que no pasado marzo naceu o proxecto de Doafund.com, unha web co obxectivo de axudar a pagar as cotas hipotecarias de persoas con dificultades económicas para así evitar que as entidades bancarias poñan en marcha os procesos de desafiuzamento dos seus inmobles. Logo de moito traballo, no próximo mes de xaneiro as primeiras familias poderían ser "apadriñadas" xa polas persoas, entidades ou empresas que decidan implicarse e evitar así que sexan expulsadas do seu fogar. Porque a través da páxina web, aqueles interesados en colaborar escollen unha persoa ou familia, da súa cidade ou de calquera punto do Estado, e accede a "patrocinar" as súas cotas mensuais evitando que sexa desaloxada da súa casa. "Imos avanzando; os cambios lexislativos en canto aos desafiuzamentos atrasaránnos un pouco, pero estamos xa coa identificación das persoas ás que confiamos en poder axudar neste mes de xaneiro", explica Ricardo Sierra. Varias familias puxéronse en contacto con Doafund, que busca algunha máis para poñer a andar o proxecto Varias familias puxéronse xa en contacto con Doafund nas últimas semanas, pero os encargados do proxecto -agora mesmo catro persoas, tres da Coruña e unha de Madrid- buscan alcanzar unha cifra de entre seis e dez para poñerse en marcha. Por iso, piden colaboración que lles axude a completar o cupo, ben sexa "de forma directa ou indirecta". "Se son amigos ou familiares dos afectados polo desafiuzamento os que se poñen en contacto con nós, terán que convencelos para que sexan eles mesmos os que nos chamen", aclara Sierra. En canto se concrete a lista, a plataforma Doafund poñerase en marcha, polo que particulares e empresas poderán elixir xa a que familia axudar a pagar as súas cotas hipotecarias. En canto se obteña a cantidade adebedada ao banco, a plataforma efectúa o pago íntegro, ingresando o 100% das axudas conseguidas na entidade correspondente, que cede unha porcentaxe do recibido ao proxecto, permitindo así que este sexa sustentable. As achegas pagan a débeda co banco, que cede unhah porcentaxe do recibido ao proxecto para manter a súa sustentabilidade Aí radica unha das novidades deste proxecto: banco e plataforma colaboran e os dous saen gañando. "En definitiva, a entidade sae beneficiada porque recibe os cartos que se lle adebedan", indica Sierra, que aclara que "todos os cartos recadados" por Doafund "van destinados á familia correspondente". "Para seguir funcionando precisamos recursos, pero esta necesidade cargarémoslla aos bancos", explica. Aínda que o acordo coas entidades financeiras non está pechado, as negociacións mantidas van por bo camiño. "Están abertos a facelo", insiste o fundador de Doafund, que asume que o proxecto podería comezar "sen o apoio de ningún banco detrás", pero que sabe que o proxecto irá adiante en canto comecen os "patrocinios" das familias. O feito de que os custos iniciais sexan asumidos polos encargados da plataforma é o que explica que o número de familias, cando menos ao inicio, sexa limitado. Sexa como for, Sierra insiste en que todos os recursos obtidos "serán reinvestidos nas familias". Para poder ser "apadriñados", as familias deberán cumprir dous requisitos: que corran o risco e perder a súa primeira e única vivenda ao non poder facer fronte ás cotas hipotecarias derivadas da súa compra e que os ingresos dos seus familiares sexan insuficientes para facer fronte á cota e a outros gastos básicos de calquera fogar medio. Doafund promete "transparencia" para que os doadores saiban en todo momento cara a onde van os seus cartos No momento no que se inicie o proceso, Doafund xa aclara que será "altamente transparente", polo que permitirá ao patrocinador coñecer todos os datos, xa sexa o momento no que se realizan os pagamentos das cotas ou ben os obxectivos que se van acadando grazas ás súas achegas. Doafund xorde tamén como alternativa a un "modelo tradicional de ONG que está atopando problemas de financiamento debido á súa dependencia de fondos públicos". E aí onde este proxecto intentará poñer o seu gran de area. Por necesidade non será. En Galicia, segundo os últimos datos, prodúcense uns 17 desafiuzamentos ao día e o país suma xa 9.000 familias desaloxadas desde o inicio da crise. Algunhas delas poderían ser salvadas grazas a iniciativas solidarias como esta.


Summary: O galardoado foi o deputado popular Antonio Erias. Un(ha) d@s galeg@s que votaron contra a dación en pagamento no Parlamento español. Vídeo no interior

Con máis retranca do que os habituais "escrachos" membros dos colectivos contra os despexos da Coruña artellaron esta orixinal forma de sinalar aquelas persoas que preferiron priorizar os intereses partidarios aos das maiorías sociais. Baixo o lema "Ningún pobre baixo teito" e "Vivan os despexos" arredor de 70 persoas de manifestantes "homenaxearon" perante a súa morada ao deputado coruñés Antonio Eiras (PP). Porén, non se trataba dun "escracho" senón dun acto convocado --a modo de brincadeira-- pola Plataforma de Afectad@s por estes protestos. Con humor mais sen perder o ton reivindicativo, @s asistentes denunciaron --valéndose da retranca-- algunhas das acusacións verquidas sobre el@s desde o Partido Popular. En máis dunha ocasión, a dirección política do PP acusou ás plataformas STOP-Despexos e á PAH de actuaren como "nazis" e mesmo de pertenceren á contorna de ETA. Os colectivos, procuran agora novas formas de manteren viva a loita e de responderen "con humor" ás acusacións do partido no Goberno.


Summary: O que fora Premio Nobel da Paz en 1980 culpa de gran parte da pobreza previa ao virus ás alianzas de certas correntes políticas cos Estados Unidos. Aos "golpes de Estado" que complicaron a situación, súmase a falta de políticas sanitarias para loitar contra a Covid-19 tanto en Latinoamérica como noutros lugares do mundo.

"A Covid-19 puxo sobre a superficie fortes desigualdades sociais, políticas, económicas... dos países de Latinoamérica con respecto ao resto do mundo". Cunha idea moi simple pero reveladora valorou o Premio Nobel da Paz en 1980 e activista polos dereitos humanos Adolfo Pérez Esquivel a situación que vai quedar en 'América Latina após a Covid-19'. Invitado a unha nova sesión da iniciativa 'Diálogos desde a periferia' que organiza a Fundación Galiza Sempre -desta vez coa colaboración da Deputación coruñesa e con Rubén Cela como presentador- o experto quixo deixar claro o escenario que había en América Latina cando apareceu o coronavirus. Esquivel advertiu de que existen varias "pandemias", pois nos distintos países a xente loita contra a fame, a pobreza, a exclusión social... E agora o virus. Neste sentido apuntou certa culpabilidade aos "mecanismos de escravitude e dominación dos pobos por parte do gran capital, que expolia aos máis pobres". Máis aló das ditaduras militares, o recoñecido activista puxo o foco na historia máis próxima dos países de Latinoamérica. Destacou que xa non se usan exércitos pero si "á Policía e á Xustiza" para cambiar as cousas nos Gobernos. A situación previa á pandemia, con desigualdades e profundos problemas, viu dada, contou polos golpes de Estado que se foron sucedendo "en Honduras, Paraguai, Brasil...". Desde último lembrou que, cando tivo oportunidade de falar no Senado, deu un dos discursos máis curtos que fixo na vida: "Están a preparar un golpe de Estado contra a presidenta Nilma Rousseff". "O obxectivo era impedir que Lula se presentase novamente a través dun acordo cos Estados Unidos", un país ao que ve detrás de todos os cambios para mal. Por exemplo, sostivo que "Bolsonaro está facendo un gran dano non só ao pobo senón ao Amazonas, co desprezo aos diferentes...". En contraposición, puxo o exemplo de Lula mesmo "recoñecido pola FAO". "Sacou da miseria extrema a 40 millóns de homes e mulleres cunha campaña de fame cero", reflexionou. "Estados Unidos non ten aliados" Tamén tivo tempo de pensar na situación vivida por Evo Morales ou a loita para "impedir que a Colombia regrese a paz" pensando, supostamente, nos beneficios das grandes corporacións. E deu pinceladas dos "bloqueos" a Cuba e Venezuela. "Pensan que Estados Unidos é un aliado pero Estados Unidos non ten aliados; ten intereses económicos e políticos", avisou Pérez Esquivel. Sen políticas sanitarias Con este panorama na maior parte dos estados, a pandemia viu a remarcar as dificultades polas que pasan. En lugares como Brasil a realidade da infección "é un drama". Como contraposición só puido pór que algúns pobos indíxenas están a "recuperar as linguas, a identidade, a súa memoria" -até lamentou que en España costase tanto mirar á Guerra Civil- e que as mulleres gañan presenza en todos os ámbitos. Con este panorama na maior parte dos estados, a pandemia viu a remarcar as dificultades polas que pasan. De feito, mesmo alertou de que outros países en mellores circunstancias como Estados Unidos ou algúns de Europa están a padecer moito o virus porque "coas políticas neoliberais privatizaron a vida e non hai políticas sanitarias para o pobo".


Summary: Principal figura política do último medio século no país veciño, o ex-primeiro ministro, ex-presidente da República e fundador do Partido Socialista morreu aos 92 anos. Recibiu a Medalla de Ouro de Galicia en 1993. ENTREVISTA a Mário Soares en Praza: "O lixo são as agências, não Portugal"

ENTREVISTA a Mário Soares en Praza: "O lixo são as agências, não Portugal" Marchou a principal figura política das últimas décadas en Portugal. Firme loitador contra a ditadura, preso e exiliado, voltou ao seu país logo do 25 de abril para exercer de case todo no país veciño, no que é símbolo da democracia. Mário Soares; deputado, ministro, primeiro ministro, presidente da República e eurodeputado, este símbolo lisboeta faleceu este sábado aos 92 anos logo de case un mes internado no hospital. A figura de Mário Soares está presente en calquera acontecemento relevante en Portugal no último medio século Doutor honoris causa pola Universidade de Santiago de Compostela e máis pola da Coruña e Medalla de Ouro de Galicia en 1993, a figura de Mário Sores está presente en calquera acontecemento histórico-político relevante do Portugal do último medio século. Aos seis días do 25 de abril desembarca en Lisboa procedente do seu exilio parisino e convértese ao pouco en ministro de Exteriores durante varios gobernos provisioinais, sendo fundamenttal no proceso de descolonización levado a cabo por Portugal. Pero o seu percorrido foi moito máis intenso aínda antes. Presente en varios movementos de oposición á ditadura do Estado Novo, foi preso unha ducia de veces, cumpriu case tres anos e foi alí onde casou para logo ser deportado ao São Tomé e obrigado a exiliarse en Francia. Aló fóra fundou o Partido Socialista de Portugal en 1973, do que exerceu de secretario xeral durante anos. En 1976, coa vitoria do PS nas eleccións, convértese no primeiro ministro do I Governo Constitucional (1976-77) e tamén o II (1978) e logo tamén entre 1983 e 85 no denominado Bloco Central xunto ao PSD, etapa na que Portugal acaba por entrar con España na Comunidade Económica Europea. Fundador do Partido Socialista de Portugal, foi primeiro ministro en tres etapas tras a ditadura e presidente da República unha década Derrotado por Cavaco Silva, opta á presidencia nunhas eleccións nas que consegue o apoio dos comunistas para derrotar a Freitas do Amaral e ocupar un posto que, en dous mandatos, durou unha década, até 1996. Foi daquela cando a súa relación con Galicia se incrementou ao manter unha fluída relación con Manuel Fraga e co Goberno da Xunta, que lle concedeu en 1993 a Medalla de Ouro de Galicia. Anos antes, segundo desvelou en varias entrevistas, o propio Fraga lle prometera a non intervención da ditadura franquista no proceso democrático que levaría adiante o país veciño. Un era dirixente do réxime fascista e o outro un loitador pola democracia. Eurodeputado entre 1999 e 2004, fracasou no seu intento ao volver disputarlle a presidencia en 2006 a Cavaco Silva e retirouse da política activa. Con todo, continuou mantendo a súa influencia e as súas reflexións foron sempre escoitadas con atención a esquerda e a dereita en Portugal. Especialmente duro co Executivo de Passos Coelho e cos peores anos da troika no país veciño, Soares marchou coa mesma admiración que mantiña dos seus compatriotas. A que leva os xornais lusos a definilo xa como "português maior", "pai da democracia" ou "o primeiro presidente de todos os portugueses".


Summary: Este festival da Ulloa, que xa se fixo moi popular nos seus poucos anos de existencia, modifica a súa denominación para recoñecer, tamén de nome, todas as diversidades afectivas e de identidade.

O Festival AGrocuir dedicará a súa cuarta edición, que terá lugar os días 25 e 26 de agosto, á loita do colectivo transexual e á defensa do bosque autóctono. Entre o seu programa de actividades destacan as actuacións de Mercedes Peón, Rodrigo Cuevas, Tanxugueiras, Radio Cos e Silvia Penide, ademais de proxeccións de cinema LGTBQI, arte de rúa, formación sobre feminismos, ruralidades e común... Nesta edición o festival transita desde o "agrogay" cara ao "agrocuir", nun intento de "abrir o abano de posibilidades de existir, sen xénero que determine se es home, muller, lesbiana, gay, aldeán, urbanita, travesti, transexual, hetero ou calquera das denominacións nas que debemos encaixar para ordear, clasificar, cuantificar a cultural natureza humana". "Somos cuirs", resume Laura Halçague, "porque valoramos a liberdade de sentir, de ser o que cada un desexa". Esta cuarta edición estará dedicada á loita do colectivo transexual e á defensa do bosque autóctono O festival recupera, tamén, nesta edición a bandeira de oito cores, que é a bandeira orixinal que representaba o movemento LGTBIQ. "Perdéronse dúas cores polo camiño", explica Gina Gisbert, "o rosa e o azul claro, que representaban precisamente a bandeira trans". "O colectivo trans", abunda, "foi moi relegado dentro do movemento, a pesar de ser precisamente os que iniciaron a loita". Por iso, este ano o festival dedica os seus premios á visibilidade desta edición ao colectivo trans. A festa comezará o venres 25 en Monterroso, coas actuacións de Silvia Penide e de Radio Cos. O sábado 26, xa de boa mañá, a Granxa Maruxa collerá un taller de baile tradicional con Gabi Reboredo e actividades lúdico-educativas coa Escola Semente, unha táboa redonda sobre a defensa do bosque autóctono e os procesos de eucaliptización e a sesión vermú con Tanxugueiras. Despois do xantar colectivo na carballeira da Granxa, haberá un contacontos musicalizado coa Escola Semente, proxección final do ciclo de cine LGTBIQ e a lectura do manifesto e a entrega dos premios á visibilidade e as actuacións estelares de Rodrigo Cuevas e Mercedes Peón. Pola noite, a festa trasladarase á vila de Monterroso, cos cantos de taberna e o peche na Peneda, a cargo do DJ Moreno Moreno. Unha novidade desta cuarta edición do festival será a existencia dunha Festa Agrocuir previa ao festival. Será a última fin de semana de xullo, tamén en Monterroso. Comezará na sexta feira co concerto de Fresquiños e unha sesión de DJs e seguirá o sábado cun Módulo formativo do PEMAN sobre feminismos, ruralidades e comúns -que incluirá unha acción pública arredor da festa popular- e cunha intervencion mural a cargo do Colectivo Matrioska. Xa pola noite, terá lugar a primeira proxección do ciclo de cinema LGTBQI que continuará todos os sábados até o festival.


Summary: A organización independentista, porén, incide en que non é no eido electoral "onde se xoga o futuro do país" polo cal anima a "traballar no día a día" para impulsar un proceso de independencia.

Causa Galiza non concorre á cita das eleccións europeas do 25 de maio. Uns comicios, afirma a organización independentista, que como o resto das eleccións, non son o campo no que "se xoga o futuro do noso país". Para Causa Galiza, non se debería outorgar á presenza na Eurocámara "un papel trascendental que non ten". Facelo é,apunta, "inxenuidade" ou mesmo "falta de disposición para indentificar os problemas reais" de Galiza. "É, no mellor dos casos, unha caixa de resonancia das loitas e reivindicacións" que existen no país. Ante as eleccións do 25M, Causa Galiza acha lexítimos "tanto o abstencionismo como o apoio puntual ácoligación Os Povos Deciden (BNG e EH Bildu como actores principais)". En calquera caso, descartan apoios á 'esquerda española' que fixo parte da Transición e "hoxe disfrázase de opción rupturista". Democracia para Galiza Para Causa Galiza unha verdadeira "democracia política e económica" para Galiza debería se asentar en tres "rupturas imprescindíbeis": con España, coa Zona Euro e coa Unión Europea. O traballo no día a día da militancia nacionalista e independentista é, sostén CG, o camiño para estender a toma de conciencia nacional, avanzar na autoorganización e partillar loitas e experiencias "para avanzar no proceso independentista".


A liberdade de expresión é un dereito humano, indisociábel da condición da cidadanía e sen o que resulta imposíbel concebir un rexime democrático. Adoptou a súa expresión contemporánea no artigo 11 da Declaración dos dereitos do home e do cidadán, un dos documentos fundamentais da Revolución Francesa, e na actualidade fai parte esencial dos dereitos humanos ao estar recollido no artigo 19, tanto da Declaración Universal de Dereitos Humanos coma do Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos. Poucos Estados hai que non se gaben de seren os grandes garantes e defensores deste dereito, alegando que as restricións ao mesmo son mínimas. E, como non podía ser menos, o reino de España non deixa de se nos presentar como un dos adaís mundiais na defensa e na garantía do exercicio dos dereitos humanos e fundamentais. Porén, a realidade que os apoloxetas do rexime venden dista moito da calidade do produto que pretenden endilgarnos. Realidade que amosa unha involución e un déficit democrático de envergadura, e onde o ataque sostido contra da liberdade de expresión está a acadar dimensións alarmantes. Artistas, xornalistas, participantes en manifestacións pacíficas, usuarias e usuarios das redes, e todo un mundo de activistas están a padecer sancións administrativas e condenas penais produto tanto dun sistema normativo ("Lei Mordaza" e recente reforma do Código Penal) coma institucional (actuacións policiais e resolucións gubernativas e xudiciais) que está a minguar significativamente os dereitos da cidadanía e a dificultar a emisión de expresións e opinións contrarias ao estatuo quo. Porque certamente as denuncias, encausamentos, sancións e condenas dos dous últimos anos teñen evidenciado un rexime autoritario, restrictivo coas liberdades, represivo coa contestación e incapaz de atender os avisos e correctivos que lle chegan desde instancias políticas, civís ou xudiciais internacionais. Para comezar, lembremos o caso dos dous monicrequeiros humillados e detidos en febreiro de 2016 por unha actuación de rúa. Sigamos con Cassandra Vera, acusada e condenada por enaltecemento do terrorismo por mor duns chistes clásicos sobre aquel almirante que foi presidente de goberno na ditadura franquista, Carrero Blanco, motivo polo que tivo que soportar un calvario persoal até lograr a súa absolución. Mais, neste ano 2018, a liberdade de expresión no reino está a ser enterrada con honores. Así, en febreiro, o Tribunal Supremo ratifica a condena, a tres anos e medio de prisión, ao rapeiro Valtonyc, por enaltecemento do terrorismo e calumnias e inxurias contra da Coroa. Fuxido a Bélxica, a xustiza dese país rexeitou a súa extradición. Tamén este ano, ARCOMadrid censuroa e retirou a mostra de fotos de Santiago Sierra tituladas "Presos Políticos en la España Contemporánea". Doce rapeiros, membros de La Insurgencia, son condenados a seis meses de prisión despois de que conseguir que en apelación se lles rebaixase, desde os dous anos e un día iniciais, tamén polo contido das súas letras. Suma e segue: Xulgado do Penal en Jaén; un mozo é condenado a pagar 480 euros de multa por ofensa aos sentimentos relixiosos ao ter colgado en Instagram unha fotomontaxe coa súa cara substutuíndo á do Cristo da Amargura. Joorge Correa, "Boro LH", xornalista de La Haine e Kaosenlared, é condenado por enaltecemento do terrorismo a un ano e seis meses de prisión por compartir publicacións no seu perfil de Facebook. Por Auto de 21 de setembro, decídese o procesamento do actor e produtor Willy Toledo por presuntos insultos a Deus e a Virxe María nunhas mensaxes nas que criticaba, precisamente, a apertura de xuízo oral contra tres feministas imputadas pola procesión do Santísimo Coño Insumiso. Alex García, dono da produtora Resistencia Films, está a ser xulgado na Audiencia Nacional por enaltecemento do terrorismo, por publicar nos seus videos de Youtube entrevistas a presos do GRAPO. Afronta, por este feito, unha petición de dous anos de prisión, dez de inhabilitación absoluta e o pago dunha multa de 2.400 euros. Carolina Martínez e Clemente Bernard, cineastas e editores, veñen de ser xulgados en Iruñea por un presunto delito de revelación de secretos e atentado contra a intimidade por filmar na cripta do monumento aos caídos as cerimonias que a organización de extrema dereita Hermandad de los Caballeros Voluntarios de la Santa Cruz organiza cada mes. Neste caso, a Fiscalía solicita dous anos de prisión e unha multa de 12.000 euros para cada un deles. O libro "Fariña" padeceu máis de catro meses de secuestro. E, pechando de momento os casos de ataque á liberdade de expresión, o xornalista de La Sexta, Dani Mateo, acaba de ser imputado por realizar unha parodia na que usaba coma pano de mocos a bandeira española. E se a isto engadimos as actuacións policias en manifestacións ou concentracións, xunto coas sancións gubernativas, o relatorio faríase interminábel. O panorama desolador, deste e doutros dereitos, é recoñecido pola propia Amnistía Internacional que, no seu ultimo informe sobre a situación dos dereitos humanos no mundo, denuncia e critica que se consideren enaltecemento do terrorismo xeitos de expresión considerados permisibeis consonte o dereito internacional e os dereitos humanos. Tamén, o seu informe "España, activistas sociales y el derecho a la información, en el punto de mira. Análisis sobre la ley de Protección de Seguridad Ciudadana", resulta de grande axuda no desenmascaramento da mercadotecnia que fabrica a imaxe idílica do reino. A verdade é que se está a vivir unha gravísima situación de carencia democrática, na que o recorte dos dereitos e das liberdades está tendo coma un dos seus principais obxectivos o de perseguir e reprimir a discrepancia e o de desactivar calquera reposta de contestación ao rexime. A ameaza e o amedrentamento, a base de prácticas inquisitoriais, están a se utilizar como instrumentos para desincentivar o verquido de opinións e expresións molestas e incómodas para este Estado español que sempre gostou máis do pao que da palabra. Infamia, toda a anterior, que remata en auténtica burla cando día a día podemos observar a inmunidade e a impunidade da extrema dereita e do fascismo, que non só goza de todas as garantías para se expresar ou se manifestar con total liberdade, senón para calumniar, insultar ou ameazar sen merecer o máis mínimo reproche por parte dos poderes do reino. Pola contra, o fascismo está sendo amparado coma un ariete máis para bater contra a disidencia social e política que defende o afondamento democrático que tanto repugna a toda a caste española de elites e oligarquías cortesás. Infamia que se só se repara con máis desafío e máis rebeldía! Publicidade


Summary: Este domingo quen senta connosco a falar no #VenhanMaisCinco é o músico Davide Salvado, que estes días apresenta o seu último traballo, Lobos.

-Como avalías o estado actual da cultura galega? -A nivel de artistas creo que está moi ben, hai un montón de proxectos e proxectos bonitos e interesantes mais os apoios do goberno son nulos entón creo que non está ben. Un país que non apoia a súa propia cultura é un país que non está ben culturalmente. -Que evolución agardas da cultura galega a cinco anos vista? -Pois non sei a verdade. Eu normalmente son bastante positivo, pero vendo a traxectoria deste país e a xente e o que se fai no rural... Paréceme un pouco desencantante. Non me gusta poñerme no peor lugar pero penso que se non cambiamos a sociedade e empezamos a votar a outra "cousa" e valorar o que temos... habería que, por exemplo, que deixar de chamar orquestras para as festas das aldeas e das vilas e empezar a chamar a proxectos do país e que a xente valore os espectáculos pagando a entrada e cousas así, que xa noutros lugares e noutros países xa está normalizado; se non se fai iso, isto non se vai solucionar. Creo que en cinco anos non se vai solucionar tan rápido. -Que esperas de Sermos nos próximos cinco anos e en que cres que podemos ou debemos mellorar? -A verdade é que me encanta a vosa publicación. É un xornal moi necesario, escrito en galego e moi necesario neste país. Espero longa vida para Sermos Galiza.


Summary: Oito entidades alertan de que pode facilitar a entrada de cazadores furtivos e incendiarios e do risco xerado polas obras para as poboacións de oso pardo e de voitre branco

Oito entidades ecoloxista de Galicia e León, entre elas ADEGA, veñen de dirixirse á Xunta de Galicia é á Junta de Castela e León para denunciar a apertura dunha pista forestal nunha área da Serra da Enciña da Lastra con relevancia ambiental e paisaxística de primeira orde. "Nos últimos días detectamos a realización de traballos forestais destinados a abrir o que parece ser unha devasa no límite actual das provincias de Ourense e León, e que continuarán coa entrada dun buldózer pola área desbrozada ata Peña Falcoeira", advirten, alertando ademais de que esta pista pode xerar "un gran dano ambiental e social, facilitando a entrada nunha zona sensible a actividades non desexadas, como a caza furtiva, e sen dúbida proporcionará acceso a posibles incendiarios".A pista pode xerar "un gran dano ambiental e social, facilitando a entrada nunha zona sensible a actividades non desexadas, como a caza furtiva"A Serra de Enciña da Lastra é unha zona dun gran valor ecolóxico situada entre as divisorias das provincias de León e Ourense conta con distintas figuras de protección. Na vertente galega atopamos o Parque Natural "Serra da Enciña da Lastra", e no lado leonés a situación é similar, xa que é un Lugar de Importancia Comunitaria e e unha Zona de Especial Protección para as Aves (ZEPA), ambas figuras de protección incluídas na rede de espazos naturais protexidos pola Unión Europea, a Rede Natura 2000.Alertan do risco xerado para as poboacións de oso pardo e de voitre branco"Non podemos esquecer que os desbroces xa ocasionaron un dano directo nunha formación vexetal típicamente mediterránea asentada sobre rochas calizas que teñen unha elevada singularidade na contorna incluíndo a presenza de algúns endemismos botánicos que a día de hoxe descoñecemos se se viron afectados", explican. "Ademais, causouse unha alteración a unha área que ten unha elevada importación como corredor ecolóxico e representa a zona límite de distribución para a poboación occidental de oso pardo", engaden. Así mesmo, destacan que "a entrada de maquinaria para este lugar pon en risco o éxito reproductor dunha das únicos tres parellas de voitre branco", especie declarada "en perigo".As entidades conclúen subliñando que "a data de realización destes traballos é a peor posible, tendo en conta que estamos en pleno período reprodutivo dalgunhas especies, e calquera alteración do hábitat neste momento é moi prexudicial para as aves e outros vertebrados". Nin que dicir ten que (Neophron percnopterus) toda esta zona da Península Ibérica, especie declarada a nivel europeo pola IUCN como "En perigo."


Summary: O Soneira queda pendente do posible ascenso á 2ªB do Compostela, que provocaría o ascenso do Boiro e podería significar o ascenso do cadro soneirán á Preferente.

Rematou a incerteza. A RFGF vén de emitir, nunha rolda de prensa, a resolución da Comisión Delegada do Comité de Competición, amparada polos asambleístas e en liña coa RFEF, como nos veu contando o presidente Rafael Louzán. O presidente lembrou a rolda de reunións virtuais con todos os equipos do país, e agracedeu a súa presencia. As decisións importantes As decisións máis importantes que atinxen o noso fútbol son: Os ascensos decídense por criterios deportivos. Os ascensos dos equipos da Costa son:- Fisterra a 3ª División (xunto ao Viveiro);- Corme e Ponteceso (este por deportividade) ao Gr.2 da 1ª Galicia;- Montelouro e Nantón, ademais de Camariñas e Outes á 2ª Galicia. Quedan fóra do ascenso, estando en postos de promoción, o Soneira (queda pendente do posible ascenso do Compostela e Boiro) e o Dumbría en 1ª (O Betanzos ascende por criterios de deportividade); a Esteirana na 2ª e os Laxe e Camelle en 3ª. O Soneira depende da decisión da RFEF, que determinará se a plaza vacante do equipo que ascenda á 3ª División, podería sería ocupada polo Boiro (por criterios de deportivade), e provocaría un efecto cascada cara arriba, provocando o ascenso do Soneira, e despois do Vea e o At. Oleiros. Unha circunstancia bastante probable. Do Grupo da Liga Xuvenil costeira non ascende ningún equipo. En Cadetes ascende o Xallas e en Infantís o Dumbría á Liga Galega. Os grupos actuais doblaranse en dous subgrupos, para facer as ligas máis curtas. Non caberá reenchelo en caso de grupos impares. A RFGF non ten claro cando se poderá comezar a competición do curso que vén, pero "outubro ao máis tardar". Faladoiro Esta tarde, ás 17:30h, no FB de Fútbol da Costa teremos un faladoiro cos equipos implicados nos postos de ascenso. Están confirmada a participación de Silvia Cancela e Manolo Corredoira como representantes da RGFG, así como Juan Jesús Martínez (Fisterra), Sergio Pichón (Soneira), César Ferrío (Dumbría), Suso da Torriña (Corme), Alberto Recarey (Ponteceso), Manolo Ferrolán (Esteirana), Xaco Barrientos (Montelouro), Roi Fachal (Nantón), Jorge Martínez Villespir (Laxe), e Gonzalo Lemus (Camelle). Novas de Fútbol Confinado 25-05-2020: Xallas e Outes formulan a posibilidade de incluir equipos B. 23-05-2020: Os asambleístas dan luz verde ás decisiónda RFGF, que determinará os ascensos este mércores. 01-05-2020: Manolo Corredoira analiza o futuro do Fútbol da Costa. 18-04-2020: Conversa de cordura no Fútbol da Costa en tempos de coronavirus. 16-04-2020: O Fútbol da Costa bota o peche á temporada con total probabilidade. 15-04-2020: Rafael Louzan fala con QPC sobre o estado da situación competicional.