Summary: Entrevistamos Francisco Rodríguez co gallo da publicación da súa última obra. Todas as novidades culturais da Galiza, no semanario de 'Nós Diario' que este sábado atoparás nos quiosques.

Este sábado atoparás nos quiosques, xunto ao teu exemplar de Nós Diario, unha nova edición do semanario Sermos Galiza —64 páxinas por só tres euros—. Abrimos este número cunha entrevista de Xosé Ramón Ermida ao crítico literario e historiador Francisco Rodríguez, co gallo da presentación do seu novo libro, Unha etapa estelar e conflitiva do reino da Galiza (a segunda metade do século XIV) - Tomo I: a relevancia do reino medieval galego, editado pola Asociación Socio-Pedagóxica Galega (AS-PG). "Pretender que unha nación é unha invención do capitalismo é unha barbarie total e de aí vén a confusión nación-Estado. A Galiza tiña todas as potencialidades para ser unha nación con Estado se a súa historianon fose interferida é unha realidade contundente", apunta Rodríguez. As macrogranxas, a debate A raíz da recente polémica xurdida a respecto do sector gandeiro e o inzamento de grandes explotacións intensivas, a xornalista Mar Álvarez analiza nunha reportaxe esta problemática que afecta, especialmente, a comarca da Limia. "O principal problema co que se enfronta a comarca da Limia é a contaminación das augas superficiais e subterráneas cuxos niveis de nitratos aumentaron exponencialmente nos últimos anos. Un dos casos máis representativos é o encoro das Conchas, coñecido xa como "a sopa verde" debido á concentración de cianobacterias que producen unha toxina moi potente e daniña para a saúde, as cales proveñen dos xurros dasgranxas industriais", explica. A arquitectura de OLA Estudio Neste novo número de Sermos Galiza tamén hai un oco reservado para a arquitectura. Iago Valverde conversa con Lucía Fernández e Óscar López, de OLA Estudio, nunha reportaxe titulada "Cotián e ecléctico". "A nosa obra é ecléctica, gústanos navegar en distintas augas. Nunca facemos o mesmo. Claro que temos os nososintereses, gústanos a cor, porque nos gusta quitarlle a solemnidade que ás veces se lle dá á arquitectura", afirma López. Música, arte, cinema e lecer O apartado musical corre a conta de Olga Brañas, que trae as últimas novidades, e Fernando Montenegro, cun artigo titulado "A canción galega de Maurice Ravel". No eido literario, Mario Regueira analiza en "As cores dos xoños" a obra Paleta Planeta, da autoría de Yolanda Castaño e Xosé Tomás e publicada por Baía Edicións. "Estamos ante un libro que nos dirixe cara a algo tan básico e tan importante na vida das crianzas como son as cores", afirma Regueira. E Inma Otero Varela fala de Venecia abandonada, de Eduardo Estévez (Edicións Positivas), na súa reseña "Descubrir os sons do silencio". Como vén sendo habitual, o experto en cinema Andrés Castro analiza os filmes máis destacados, mentres Ánxo Fole artella un menú para a fin de semana con sabores "alén do mar" e Belén Bermejo fala da fonda pegada do órgano no cinema en "O carnaval das ánimas". Por último, as dúas páxinas de pasatempos corren a conta de Xerardo R. Roca e Xoán Costa. Como mercar 'Sermos Galiza' Como tes que facer para poder gozar deste número? Procura Sermos Galiza, xunto co Nós Diario, este sábado nos quiosques ou na nosa tenda en liña. Unha opción máis sinxela para que non perdas nada é facer agora mesmo a túa subscrición!


Summary: As comunidades de montes acusan o Goberno do Estado de 'confiscación encuberta'. Ábrese una nova fronte para os montes veciñais. O Goberno do Estado estase dirixindo ás comunidades para reclamarlles a súa propiedade atendendo a unha disposición recollida na Lei de costas de 1988. A batalla está servida e a Organización Galega de Comunidades de Montes prepara mobilizacións.

O Goberno do Estado está decidido a facerse coa propiedade daquelas partes de monte comunal situadas dentro do dominio público marítimo terrestre. A pasada semana, a Dirección Xeral do Catastro do Ministerio de Facenda tense dirixido a varias comunidades de montes do Baixo Miño para informalas que unha parte da titularidade dos mesmos correspóndelles á administración estatal. Así, no escrito remitido sinalan que van a proceder a corrixir "as discrepancias" sobre a propiedade, co obxectivo de que estes terreos pasen á titularidade do Ministerio da Transición Ecolóxica e do Reto Demográfico. Os requirimentos teñen chegado a boa parte das comunidades de montes con terreos no dominio público marítimo terrestre. Segundo sinala a Nos Diario o presidente da Organización Galega de Comunidades de Montes, Xosé Alfredo Pereira, "cónstanos que os escritos foron enviados a varias comarcas galegas e aquí no Baixo Miño á Guarda, Oia, Rosal, Tomiño e Tui". Nesa zona, moitos dos bens afectados sitúanse no esteiro do Río Miño e nunha área sinalada de grande valor para o desenvolvemento dos proxectos da eólica mariña. Unha propiedade de carácter colectivo As comunidades de montes do Baixo non dubidan en cualificar a medida de "confiscación encuberta". Así, teñen contestado a comunicación do catastro sinalando "que os montes veciñais en man común son unha propiedade de carácter colectivo. A efectos xurídicos, os montes comunais non poden tratarse como se fosen titularidades privadas propiamente ditas, polo que os montes veciñais en man común deben continuar no catastro como montes comunais indivisíbeis". A orixe do conflito sitúase na Lei de Costas de 1988. A norma establece que no dominio público marítimo terrestre "non poderán existir terreos de propiedade diferente á demanial do Estado. Porén, o Goberno non ten reclamado a propiedade destes terreos até agora, unha vez transcorridos máis de 30 anos desde a aprobación desta lexislación e cando os traballos de deslinde teñen rematado desde hai máis dunha década. Ao tempo, esta decisión abre o camiño a novos ataques contra o monte comunal, amparándose nas diversas normativas sectoriais de carácter estatal. Pereira non considera casual que o Estado axilice os trámites para facerse coa titularidade destes terreos coincidindo co despegue da eólica mariña na Galiza. "Que apareza isto agora está ligado aos movementos para desenvolver a eólica mariña. Ademais é moi curioso que as primeiras comunidades de montes ás que se ten dirixido o Estado están situados na franxa de costa da Guarda até Baiona, unha área que os estudos do Goberno pero tamén do sector privado considera como boi boa para instalar os parques eólicos mariños", destaca o dirixente da Organización Galega de Comunidades de Montes. Vontade política "A solución ao problema é ao tempo sinxela e complicada. Sinxela porque só require da modificación dun artigo da Lei de Costas e doutro do Código Civil pero ao mesmo tempo complicado porque precisa da vontade política e dos votos necesarios no Congreso para cambiar a lei", afirma Pereira, quen liga o conflito a propia consideración dos montes veciñais. "É necesario que os montes en man común deixen de ser considerados como montes de carácter privado e que a lexislación española recoñeza a propiedade comunitaria, ao tempo que a pública e a privada, como acontece en Portugal". As protestas das comunidades de montes contra esta medida xa están en marcha. Así, no Baixo Miño xa teñen mantido reunións cos diferentes Executivos locais para "solicitarlles o seu apoio á defensa do monte veciñal" e a aprobación nas diferentes corporacións de mocións de rexeitamento á proposta do Ministerio de Facenda. Na mesma dirección, estanse celebrando encontros e asembleas noutras comarcas da Galiza e preparan unha fronte común para tentar paralizar as pretensións do Goberno estatal. A Organización Galega de Comunidades de Montes ten convocado para 17 de xullo unha xuntanza en Sanxenxo "coas forzas políticas galegas con representación no Congreso dos Deputados". Segundo Pereira, no encontro "imos solicitarlles que presenten iniciativas parlamentares para que se modifique o artigo 9 da Lei de Costas. Esta modificación debe orientarse non senso de que o Estado español recoñeza a titularidade comunitaria como unha mais, distinta, pero en igualdade coas titularidades públicas e privadas". Perigoso precedente Xosé Alfredo Pereira considera que o requirimento do Estado en base á Lei de costas "abre un perigoso precedente". Neste sentido, lembra que o franquismo procede en 1941 a apropiarse dos montes veciñais botando man dunha lei aprobada en 1873 polo Goberno da I República que declara o carácter público dos montes veciñais. Na mesma liña, denuncia a ausencia dunha lexislación axeitada á realidade da Galiza.


Summary: Asociacións de pacientes e radioterapeutas agradecen a achega do empresario galego, que doa 320 millóns en equipos oncolóxicos, pero outros colectivos censuran que sexa finalista ou que o dono de Inditex empregue "manobras fiscais" para pagar menos impostos

A Fundación Amancio Ortega vai doar 320 millóns de euros para equipos oncolóxicos. Os destinatarios serán os sistemas sanitarios públicos das comunidades autónomas. Cada autonomía recibirá diferentes montantes: Andalucía 40 millóns, Cataluña 47, Murcia 11 millóns de euros...E Galicia 17, nun convenio xa anunciado no país hai case dous anos. Sempre deberá gastarse a achega en "equipamento para o diagnóstico e tratamento do cancro". "Oxalá houbese moito Ortega", din as asociacións de pacientes de cancro A quen pode lle pode parecer mal que haxa máis recursos na sanidade? Desde logo, aos pacientes de cancro encantoulles a idea. A Asociación de Cancro de Mama ou a Española contra o Cancro mostraron o seu contento ante a perspectiva de que se dote a diversos hospitais con máis aparellos deseñados para tratar a súa enfermidade. "Oxalá houbese moitos", aseguraron. Tamén a Sociedade Española de Oncoloxía e Radioterapia (SEOR) fixo un recoñecemento público á doazón de Ortega o pasado 8 de xuño no seu congreso nacional: agradeceu "o apoio desinteresado" do empresario galego. A SEOR publicou un informe en 2016 que dicía que o 30% dos enfermos de cancro non recibía un tratamento axeitado por falta de material. E que con 280 millóns de euros paliaríase o problema. Asociacións en defensa da sanidade pública, tamén en Galicia, censuraron que o sistema público teña que depender de doazóns particulares Con todo, hai uns días, a Asociación en Defensa da Sanidade Pública en Aragón discrepou. Opina que o sistema sanitario público non pode depender de doazóns particulares para cumprir a súa función. Outras asociacións parecidas no País Vasco ou nas Canarias apoiaron esa visión. Tamén en Galicia, a Asociacion Galega para a Defensa da Sanidade Pública (AGDSP) instou a Amancio Ortega "a pagar os impostos que lle corresponden e abandonar os paraísos fiscais para que con eses cartos o Goberno de Galicia restitúa os recortes sanitarios realizados por Núñez Feijoo e a Conselleria de Sanidade" e denuncia as "manobras" para evitar pagar máis impostos.ou Xosé María Dios Diz, voceiro de SOS Sanidade Pública en Compostela, tamén se amosou crítico coa achega do fundador de Inditex. Pode criticarse o altruísmo? "Independentemente de que moitos afirmen que é mellor que nada, hai espazo para a crítica" O catedrático de Saúde Pública Ildefonso Hernández Aguado deita algo de luz: "Independentemente de que moitos afirmen que é mellor que nada, hai espazo para a crítica". Hernández Augado cuéstionase "quen pon as prioridades e o destino dos fondos". Neste caso, os millóns da Fundación Ortega teñen un único obxectivo: tecnoloxía oncolóxica. Un agasallo finalista É o carácter finalista desta doazón -"o capital ten que utilizarse nisto"- o que xera dúbidas nalgúns. "Non hai unha análise pormenorizada de cal é a necesidade", reflexiona Marciano Sánchez Bayle, ex-pediatra no Hospital Niño Jesús de Madrid e cabeza visible moitos anos da Federación en Defensa da Sanidade Pública. O carácter finalista da doazón é o que xera dúbida nalgúns: "Non hai unha análise polo miúdo de cal é a necesidade" Sánchez Bayle lembra que doazóns "sempre houbo e adoitan ser finalistas". El preferiría que se puidese destinar o diñeiro onde se considerase, tras un estudo, que vai ser máis beneficioso: "Podería ser que fose máis útil ter máis pediatras, ou máis médicos de familia para que as consultas non estivesen tan presionadas, ou reforzar a atención primaria". O deputado rexional de Madrid e antigo conselleiro de Sanidade do País Vasco, José Manuel Freire, que asegura estar a favor destas doazóns, di que "o campo que elixiu Ortega da radioterapia ten necesidades". O catedrático Hernández Augado opina, como posición xeral, que "os servizos públicos deben ser sustentables". Sánchez Bayle insiste en que a sanidade necesita "un financiamento sostido e que proveña de fondos públicos". Freire si considera positivo e "importante que os servizos públicos estean abertos á xenerosidade. Aínda que esa xenerosidade non exime aos gobernos de dotar suficientemente aos servizos públicos". "É importante que os servizos públicos estean abertos á xenerosidade, pero iso non exime aos gobernos de dotar suficientemente aos servizos públicos" Desde a AGDSP, considérase que a doazón de Ortega "avanza na estratexia neoliberal de utilización intensiva de recursos tecnolóxicos, nun contexto de super-especialización e hospitalo-centrismo". E insiste en que, segundo a OMS a loita contra o cancro "debe basearse na promoción, a prevención de saúde e a Atención Primaria e non no diagnóstico da enfermidade cando esta afecta ó paciente". "As listas de agarda do cancro non son por falta de aparellos tecnolóxicos (que non se utilizan polas tardes ou fins de semana), senón por falta de persoal e a mala xestión dos servizos", engade. Rédito político Desde logo, a doazón de Ortega tivo amplo impacto informativo. A rega de millóns vai ir desde Andalucía a Murcia pasando polas Canarias, Aragón, La Rioja ou Castilla-La Mancha e Castilla y León. Cada autonomía recibirá un diñeiro diferente. O anuncio dos 320 millóns fíxose en marzo pasado. Pero hai un ano tamén se publicitou un primeiro protocolo entre a Junta de Andalucía e a fundación. Anteriormente houbo actos públicos sobre o convenio coa Xunta de Galicia por 17 millóns. Trátase do mesmo acordo pero en fases diferentes, presentado varias veces. Os convenios entre Ortega e os gobernos autonómicos tamén teñen os seus efectos políticos. O xa ex-conselleiro de Sanidade andaluz Aquilino Alonso definía así o acordo no parlamento rexional o pasado 6 de abril: "Situará a Andalucía á cabeza da innovación no tratamento oncolóxico e que permite ampliar a capacidade terapéutica da sanidade pública andaluza de face ao futuro". Sobre quen decide o que se fai asegurou que "é o froito do establecemento, dentro do Plan Oncolóxico de Andalucía, da planificación dos equipos a renovar". O convenio entre o Sergas e a fundación foi asinado en novembro de 2015 e incluía a doazón de 17 millóns para mamógraos e equipos de radioterapia En Galicia, por exemplo, a maquinaria de oncoloxía radioterápica do HULA de Lugo está financiada con parte da doazón de 17 millóns realizada ao Sergas pola entidade do propietario de Inditex en novembro de 2015. O convenio que asinaron Sanidade e a fundación incluíu 16 mamógrafos e 12 aceleradores de radioterapia de última xeración que se instalaron en varios centros hospitalarios de toda Galicia. A Fundación Amancio Ortega aliméntase case ao 100% das achegas do seu fundador, segundo as súas contas públicas. En 2015 foron 24,5 millóns de euros. A lei permite desgravar case un terzo das doazóns a fundacións. José Manuel Freire opina que é crucial que existan canles "claras e transparentes" para estes agasallos. Canles que "a día de hoxe en día non existen en España".


As rúas de Belén, en Palestina, permanecen empapeladas con mensaxes que advirten: "Castigaremos calquera persoa que saia da súa casa"As rúas de Belén, en Palestina, permanecen empapeladas con mensaxes que advirten: "Castigaremos calquera persoa que saia da súa casa". As pancartas nos muros da cidade pintáronse de vermello para que non pasasen desapercibidas por ninguén. E as normas cumpríronse; apenas saíu xente das casas nese Nadal de 1988, cando a Primeira Intifada (1987-1993) enchía as rúas de protestas e militares entre longas xornadas de illamento.As semanas de estado de sitio, nas que os colexios e as universidades pasaron a ser centros ilegais, nas que se derrubaron cultivos e casas, nas que a auga deixou de correr libre e houbo que mercala a pesar de posuíla, provocaron unión no pobo palestino. A idea de protestar contra un réxime que confinaba a poboación a redutos dentro dunhas liñas imaxinarias alentou as campañas por unha causa: a liberdade. Entón, as oliveiras pasaron a ser un himno e con elas as kuffies, que servían de mapa dunha Palestina ocupada dende 1948.Confinada nun silente mapa de onde brotaron pancartas e sublevacións, alén dos muros desa cartografía comezou a escoitarse que Palestina se levantaba en pedras contra a ocupación. Mentres, Israel aproveitaba a revolta para construír a imaxe dun estado indefenso rodeado de inimigos que combater. Así o proclamaba a norma de "romper os ósos" dos manifestantes palestinos, moitos deles asasinados durante eses anos (arredor de 1200).Os nacidos nesa Intifada nunca souberon doutro xeito de vivir que non fose o illamento. Algúns dos seus pais xa tiveran que fuxir antes das súas casas e abandonalas, e moitos deles axudaron a construír campos de refuxiados nos que recluírse para se protexer, mentres outros escaparon a cidades e aldeas afastadas, tamén para se protexer. Todos eles buscaron abrigo na unión que ás veces provoca o illamento e a ignorancia do exterior. Os nacidos nesa Intifada nunca souberon doutro xeito de vivir que non fose o illamentoAs rúas de Belén, unidas ás de Xerusalén por unha estrada cortada por un muro de formigón que alcanza os 8 metros nalgúns lados, son, dende hai séculos, un rebulir de xentes que interactúan con turistas de todo o mundo. Con todo, ás veces nin un nin outros poden pasear polo zoco ou entre os centos de igrexas que adornan a vila, como a Igrexa da Natividade, unha icona do lugar, e onde se cre que naceu Xesús.A Segunda Intifada (2000-2005) provocou novas medidas de incomunicación en Palestina e a Igrexa da Natividade converteuse nun templo de reclusión. Ante a falta de turistas que sostivesen a economía local, moitos negocios tiveron que pechar e os que quedaron abertos pasaron a pechar todos os días, a mediodía, nun intento de aplaudir en silencio o valor de resistir. Mais durante o sitio da Igrexa da Natividade, as rúas volveron quedar só custodiadas por soldados. Nestes días, Belén permanece pechada por mor do coronavirus, que dende hai case dúas semanas mantén asediada unha poboación que apenas pode saír do seu lugar de confinamento ningún dia do anoEn 2002, unhas 200 persoas permaneceron atrincheiradas na Igrexa da Natividade. Algúns deles fuxían dos soldados israelís e uníronse a curas, monxes e monxas que vivían daquela no complexo. Outros loitaban contra o exército de ocupación e usaron o templo como acubillo, seguros de que xamais se destruiría un sitio sagrado. Durante 39 días, a Igrexa da Natividade deixou de ser o lugar de culto que fora e é, para ser o centro das protestas palestinas e unha pancarta para amosar ao mundo que pasa no lugar.Os anos da Intifada provocaron peches continuos da cidade de Belén; peches que se prolongan ata día de hoxe. As celebracións xudías adoitan facer que se lle pase o ferrollo ao muro que separa Belén de Xerusalén. Algún outro evento que poida provocar calquera tipo de altercado tamén fai que se pechen as comportas. Nestes días, Belén permanece pechada por mor do coronavirus, que dende hai case dúas semanas mantén asediada unha poboación que apenas pode saír do seu lugar de confinamento ningún dia do ano.


Summary: A taxa de positividade aumentou até o 4%

Galiza fechou a Semana Santa cunha maior presión hospitalaria pola pandemia da Covid-19 que cando principiou este período. En concreto, esta segunda feira os datos da Consellería de Sanidade, elaborados con cifras ate as 18:00 horas do domingo, contabiliza un total de 219 ingresados por coronavirus. Son unha quincena máis que os 204 do sábado 27 de marzo, cando iniciou este período vacacional unha vez pasado a ponte de San Xosé. Iso si, os casos activos da enfermidade na Galiza reducíronse ao longo da Semana Santa. Así, se o 27 de marzo Sanidade notificaba 2.357 pacientes, hoxe hai 2.174. Esta redución de 183 foi posíbel porque, durante as vacacións, déronse máis altas que novos diagnósticos. En calquera caso, na análise a curto prazo, os datos de hoxe reflicten lixeiras repuntas en ambos os parámetros con respecto á xornada do domingo. En canto aos ingresados, os 219 hospitalizados actuais supoñen unha suba de seis. Este incremento dos ingresados por coronavirus na Galiza débese á suba dos hospitalizados en planta, até os 187, oito máis en 24 horas. Con todo, as unidades de coidados intensivos (UCI) experimentaron un alivio ao contabilizar 32 pacientes covid, dous menos. Por áreas sanitarias, tan só dúas delas reduciron o número total de hospitalizados no último día: a de Lugo-A Mariña-Monforte e a de Pontevedra-O Salnés. Segundo os datos publicados hoxe, os casos activos volveron repuntar lixeiramente ao situarse nos 2.174 en total, sete máis que os contabilizados a xornada inmediatamente anterior, a pesar de que son mellores cifras que ao comezo da Semana Santa. Ademais, na última xornada Sanidade sumou 112 novos contaxios de coronavirus detectados por todo tipo de probas -105 confirmados cunha PCR-, polo que o total de infectados desde o inicio da pandemia sitúase nos 117.628. Estes 112 últimos casos dos que se tivo constancia supoñen un incremento de 20 sobre os 92 do domingo. No relativo á taxa de positividad das PCR, incrementouse até o 4%, porcentaxe máis alta de toda a Semana Santa, aínda que continua por baixo do 5% que a Organización Mundial da Saúde (OMS) sinala para dar por controlada a pandemia. O sábado 27 de marzo a positividade era do 1,9%. Desde o inicio da pandemia pola Covid-19 faleceron nas Galiza 2.352 persoas diagnosticadas con este coronavirus, despois de que o domingo Sanidade notificase cinco novas vítimas. Ao longo da Semana Santa, esta listaxe sumou 20 falecementos.


Summary: Unha mostra baseada en fotografías do fondo de Xosé Vidal que dialogan con versos contemporáneos

A Agrupación Cultural Alexandre Boveda, en colaboración coa Deputación da Coruña e o Concello de Laxe, inaugurou onte no Parrote (A Coruña) a exposición Nós somos elas, unha mostra ao ar libre que permanecerá neste espazo privilexiado até o 30 de agosto. Así, as viandantes poderán topar con paneis de imaxes contextualizadas polas verbas de diferentes poetas galegas. O contido está composto por 24 fotografías do fondo do Arquivo Fotográfico Xosé Vidal que forman parte da colección permanente do Museo do Mar de Laxe, que atesouran un patrimonio de preto de 70.000 "instantes da vida dun pobo". Son fundamentalmente retratos feminios que se asocian a 24 voces poéticas, todas elas de mulleres, para servir de elo coa imaxe. Prestan as súas palabras desde poetas sobradamente consagradas até outras máis novas: Ana Romaní, Antía Otero, Berta Dávila, Chus Pato, Clara Vidal, Dores Tembrás, Eli Ríos, Emma Pedreira, Estíbaliz Espinosa, Eva Veiga, Helena Villar Janeiro, Lucía Aldao, Lucía Novás, Luz Pozo Garza, María do Cebreiro, Marica Campo, Marta Dacosta, Medos Romero, Mercedes Queixas, Miriam Ferradàns, Olga Patiño, Pilar Pallarés, Rosalía Fernández Rial, e Yolanda Castaño. A memoria do futuro Nós somos Elas pretende ser "a memoria do futuro", afirma a asociación. Porque se as fotografías de Xosé Vidal son a memoria do pasado, a poesía é a do devir, "o plano para ollar, para volver a remirar". A mostra nace tamén contra a desmemoria e o silenciamento do labor das mulleres no mundo rural e mariñeiro, cunha vontade de recuperación dos lugares que ocuparon. Argallada desde o eloxio desas realidades cotiás, a exposición dá visibilidade a certo vínculo emocional entre esa fotografía de mulleres e a palabra poética, unha verba que abre as portas a entender mellor o representado, mais que tamén respecta o misterio, a beleza, o deleite espido. Unha escolma "para prestar vida a través da palabra, para descubrir sutilezas, praceres, significados, historias fracturadas…", afirman desde Alexandre Bóveda. E, ao tempo, "unha mensaxe de esperanza, a certeza de que o futuro será mellor".


Summary: Unha feira que é, ao mesmo tempo, un festival de creación e un foro de reflexión sobre os tópicos e os preconceptos que contaminan a visión que temos sobre a vida no rural. 'Galiza profunda' desafía os prexuízos para apostar nunha autoorganización que revitalice aldeas e vilas desde proxectos que mostren o seu potencial.

Cambiar a visión que temos do mundo rural -nun momento en que se fala moito del sen demasiado coñecemento de causa e no que algúns sectores pretenden capitalizar a representación de aldeas e vilas en beneficio propio e non da comunidade- non parece unha tarefa fácil. E, non obstante, as asociacións Maruxío e Casal de Creación atrévense a ofrecer alternativas nunhas Xornadas de Arte, Creatividade e Ruralidades que se realizarán na Estrada os días 9 e 10 de abril. Nelas, e arredor dun mercado de ilustración e artesanía que contará con trinta postos, debullaranse conceptos como Galiza profunda -que dá nome as xornadas-, feísmo ou autoodio. "Cando se fala do rural faise nuns termos en que dá a impresión de que o único que podes facer aquí é integrarte no sector primario, dedicarte ou ben á agricultura ou ben a gandaría", protestan desde a Asociación Maruxío. "Son conceptos que dalgunha maneira xa temos integrados e que se van transmitindo", explica María, da Asociación Maruxío, en conversa con Nós Diario. "O problema é que cando se fala do rural faise nuns termos en que dá a impresión de que o único que podes facer aquí é integrarte no sector primario, dedicarte ou ben á agricultura ou ben a gandaría. Hai pouco tivemos un encontro con estudantes de enxeñaría forestal e esa era a visión predominante. E é unha visión distorsionada, hai moitas outras cousas que se poden facer. O que nós pretendemos é, precisamente, abranguer a vida no rural cunha mirada máis ampla que mostre a realidade cotiá que vivimos aquí, desenvolvendo multitude de proxectos que van máis alá dos tópicos que se repiten e que acaban por estender un concepto da vida no rural moi nesgado e falso. Pretendemos animar a xente a que, polo menos, mude eses prexuízos e se atreva a coñecer un pouco mellor esta realidade, que ten unha potencialidade enorme". Arquivan a denuncia contra a xuíza que quitou a custodia a unha nai por vivir na "Galiza profunda" Segundo os datos ofrecidos polo Banco Mundial, 55,7% da humanidade vive nun medio urbano, cando no ano 2000 esa porcentaxe era de 46,6%. O abandono do rural en beneficio das cidades é un patrón que se repite por todo o planeta, xerando un círculo vicioso no que a poboación se despraza cara ás grandes urbes e os núcleos rurais perden actividade económica, o que provoca novas vagas de desprazamentos en busca de oportunidades laborais e un maior abandono de vilas e aldeas. A chegada da pandemia modificou a visión do rural, pondo de manifesto as súas vantaxes en termos de calidade de vida, mais as medidas tomadas polas Administracións para tratar de reordenar a distribución da poboación -cando as hai- teñen un escaso resultado práctico. "Creo que ese é o espírito que debe seguir animándoo: autoorganizarnos e coordinarnos entre nós para rebaixar a dependencia que hai das Administración" "O que se bota de menos é axuda, porque non temos axudas de ningún tipo", sinala a representante de Maruxío. "A nosa proposta pasa por concienciarnos de que a solución tamén está en nós, de que se precisa crear sinerxías entre os diferentes proxectos que se desenvolven no mundo rural. O ano pasado organizamos a primeira feira labrega porque nos decatamos de que había un número elevado de proxectos no concello da Estrada que non sabían da existencia os uns dos outros, non se coñecían. Daquela fomos creando unha rede que nos permitise argallar cousas xuntos. Ese foi o xerme do proxecto e creo que ese é o espírito que debe seguir animándoo: autoorganizarnos e coordinarnos entre nós para rebaixar a dependencia que hai das Administración. Aínda que iso non quita que teñamos que seguir reclamando axudas para necesidades básicas que, no rural, están abandonadas a todos os niveis: desde as comunicacións até os servizos máis básicos". Outro rural é posíbel As xornadas intentarán dar una chamada de atención a través do mundo da creación para dignificar o rural e darlles visibilidade a todas as actividades que se realizan nel, e por iso o programa inclúe, ademais da feira de artesanía, música, poesía, fotografía, cinema ou actividades para a cativada. "Enviar esta mensaxe a través da creación e da arte, que é algo que nos atinxe un pouco a todos e que toca sensibilidades, pode ser máis efectivo que facer grandes discursos sobre como vivimos aquí. Creo que a calidade de vida da que se pode gozar no rural é moito mellor que a das grandes cidades, diso hai poucas dúbidas. Mais falta cubrir algunhas necesidades que temos e que non son atendidas. Por exemplo, apenas existen infraestruturas culturais, ou están moi abandonadas: hai poucos teatros, poucas bibliotecas, poucos lugares onde a xente poida reunirse para escoitar unha conferencia ou asistir á proxección dunha película. E chamar a atención desas carencias a través da cultura parecíanos básico, porque a cultura é a que nos nutre como seres humanos". "A expresión 'Galiza profunda' implica unha valoración pexorativa do país" O programa, en consonancia co espírito que alimenta o proxecto, foise creando a base de contactos persoais e, máis unha vez, a través do traballo en redes. "Isto non sería posíbel sen a colaboración de toda a xente que participa, que vén voluntaria e gratuitamente por afinidade co proxecto, co que queremos dicir e transmitir. E quixemos tocar todos os paus -literatura, música, poesía...- porque nos parece importante non esquecer estas cousas que, cando as temos, nos fan máis doada a vida. Nese sentido, queriamos tamén ofrecer un programa no que todo o mundo puidese atopar algo que lle interesase. En realidade, todo se resume na fórmula outro rural é posíbel", conclúe. As artes ao servizo da cooperación O programa de Galiza Profunda inclúe a presentación do libro Concha do Canizo. Este pandeiro que toco, de Xulia Feixoo; a proxección do documental Acorda, de Marina Carracedo, Lucas Terceiro e Uxía Senlle; un recital de poemas de Iria Medraño González; a presentación do proxecto Creativas galegas, a forza da unión; un concerto de Jásper e Nébeda; outro de pezas tradicionais con Uxío e Serodio; unha mesa redonda sobre A batalla cultural dana as artistas: posicionamento das artistas e a súa creación; un obradoiro para a cativada sobre arte rupestre e historia, a cargo de Fran Ameixeiras; ou o Festivaliño na rúa, dirixido a un público familiar. Ademais, claro, da feira central onde se mostrarán produtos artesanais procedentes de toda a Galiza. "Galegofobia" e "clasismo": BNG leva ao Congreso o rexeitamento do uso pexorativo da "Galiza profunda"


O pasado 22 de agosto falecía Creed Taylor, un nome que quizais non lle diga moito ao público non especialmente interesado, mais que foi unha figura esencial da música do século XX. Taylor foi un produtor e un executivo discográfico, mais sobre todo era un deses visionarios que acaban definindo o son dunha época. Dedicou unha gran parte da súa vida a achegar o jazz ao público, e foi o responsábel da eclosión internacional da bossa nova a principios da década de 1960. Despois de estudar psicoloxía, Taylor estabeleceuse en Nova York, onde comezou a traballar para a casa discográfica Bethelem, onde tivo a oportunidade de gravar a músicos como Charlie Mingus, Carmen McRae ou Herbie Mann. O seu crédito foi medrando e, en 1956, xa estaba traballando para unha produtora das "grandes", ABC-Paramount. Alí creou o selo especializado Impulse!, que acabaría convertido en lenda por poñer son á estética modernista americana que o cine estendía polo mundo. Impulse! revolucionou a imaxe dos álbumes, con despregábeis onde a foto e a tipografía xogaban un papel fundamental e, sobre todo, gravou músicos como John Coltrane, Oliver Nelson, Ray Charles ou Gil Evans. Taylor ideou para o selo o eslogan The New Wave of Jazz Is On… Impulse!, que durante moito tempo se manifestou como unha certeza. Mais a pesar do éxito, Taylor cambiou a Verve cando esta foi adquirida por Metro Goldwyn Mayer e, como xefe de produción, transformouna na gran discográfica do jazz que aínda segue sendo. A compañía xa contaba con estrelas como Ella Fitgerald, mais el ampliou o catálogo con outros músicos que conseguiu transformar en populares a base de arranxos e sons de moda: West Montgomery, Stan Getz, Bill Evans, Carl Tjader e un longo etcétera gravaron algúns dos seus maiores éxitos baixo a batuta de Taylor. Mais talvez, a súa maior achega á música popular foi a "creación" da bossa nova. Cóntase que foi Charlie Byrd quen lle puxo algúns discos que trouxera dunha viaxe polo Brasil, e que Taylor reuniu inmediatamente a Stan Getz co propio Byrd para gravar Jazz Samba, o primeiro dunha serie de éxitos populares da música brasileira. De entre todos estes hits, o que aínda segue soando en todo o mundo é, como non, A garota de Ipanema, que gravou en 1964 con Antonio Carlos Jobim, Stan Getz e o matrimonio formado por João e Astrud Gilberto. Taylor e Jobim fixéronse amigos e crearon outros éxitos como "Desafinado", mais a garota segue resplandecendo nun mercado no que presume de ser -en dura competencia co Yesterday dos Beatles- a canción máis versioneada da historia. Seis anos despois de entrar en Verve, Taylor abandonou as grandes multinacionais para crear CTI (Creed Taylor Incorporated) no seo de A&M Records, propiedade do músico Herp Albert. Aquí, de novo, logrou crear un selo cunha marca de autor: a mestura do jazz co soul e coa música latinoamericana. O jazz de texturas soft como o de George Benson ou West Montgomery, ou os discos de figuras que se achegaban a aquelas novas sonoridades como Chet Baker, Gerry Mulligan ou o propio Jobim atoparon alí o seu sitio, até que dificultades financeiras e algúnhas escollas erradas fixeron desaparecer a Taylor do mapa da industria. Volveu nos anos 90, mais o jazz xa se convertera noutra cousa, mais afastado da cultura popular que lle outorgara o éxito, o prestixio e o seu lugar na historia da música.


Summary: O alcalde alaricano cre que "se crea un precedente" cunha sentenza na que se asegura que a Igrexa "non probou ser unha entidade sen ánimo de lucro". A diócese ourensá terá que pagar impostos por varios inmobles urbanos.

A Igrexa Católica terá que pagar impostos polos seus bens inmobles. O xulgado do contencioso administrativo 2 de Ourense vén de desestimar o recurso que presentou a diócese de Ourense e no que pedía que se anulase un acordo do goberno municipal de Allariz polo que se lle pasaba unha serie de recibos para o pagamento do Imposto de Bens Inmobles (IBI). A sentenza non se pode apelar, polo que o ditame xudicial foi recibido con satisfacción no Concello de Allariz cuxo alcalde, Francisco García Suárez, afirmou que "crea un precedente". A diócese de Ourense deberá pagar 329 euros de catro recibos de propiedades da Igrexa Deste xeito, a diócese ourensá deberá abonar os 329 euros correspondentes a catro recibos de propiedades da Igrexa, xa que estes inmobles de natureza urbana non están exentos nin no Concordato de 1979, nin na Lei de Mecenazgo. Hai xa máis de medio ano, a diócese interpuxo un recurso contencioso administrativo contra a decisión do Goberno alaricano, que en pleno desestimou unha reclamación que presentara a Igrexa de Ourense, na que se solicitaba que non se lle pasasen ao cobro varios recibos de IBI. O bispado argumentaba que o acordo municipal non se axustaba á legalidade ao insistir en que a diócese é unha entidade sen ánimo de lucro e que, segundo a lei, está exenta de pagar ese imposto, tal e como aclara o BNG nun comunicado. O xuíz aclara que a Igrexa "non alegou nin moito menos probou ser unha entidade sen ánimo de lucro" Pero o xuíz acaba de darlle a razón ao Concello de Allariz ao aclarar que os bens sobre os que quere cobrar o IBI á Igrexa non se atopan entre os que merecen a categoría de exentos. Son, pola contra, bens urbanos dos que só se pode recadar "unha cantidade mínima". Ademais, o maxistrado carga contra un informe de Facenda encargado pola Conferencia Episcopal e asegura que a Igrexa "non alegou nin moito menos probou ser unha entidade sen ánimo de lucro". Segundo aclara o Bloque, a documentación solicitada pola Conferencia Episcopal á Dirección Xeral de Tributos non pode ser tida en conta por ningún xuíz. No caso dos concellos, "si deben ter presente as consultas da mencionada dirección xeral en asuntos de tributos". As contraditorias resolucións ditadas nos últimos tempos sobre o mesmo tema fan máis importante este último ditame, xa que a sentenza de Allariz "é a primeira coñecida na que non se lle deu a razón á Igrexa". O seu alcalde, Francisco García, pide que se "unifique a xurisprudencia". O alcalde da localidade aclarou en rolda de prensa que con esta sentenza, "queda claro que a Igrexa, ou outras entidades relixiosas, están suxeitas ao pagamentos de tributos ao igual que o resto dos veciños e veciñas". "Abre unha vía á revisión dos arredor de 95 recibos que agora ten a Igrexa en Allariz", advirte.


Summary: O 23 de novembro a compañía Fantoches Baj estreará en Pontevedra, Pedro e o lobo, unha particular versión do clásico para público infantil e apegado á realidade galega e coa música da banda da cidade ao vivo.

O 23 no Teatro Principal de Pontevedra acollerá a estrea de Pedro e o lobo, o novo espectáculo da compañía Fantoches Baj que iniciará a súa xira por distintas localidades da man das bandas municipais locais. Desta volta, a Banda de Música de Pontevedra será a encargada deste primeiro encontro da montaxe co público, dentro do ciclo "Concertos en Familia" organizado pola Concellería de Cultura da Cidade. Como anteriormente fixo con As Pombas do Carboeiro, a compañía Fantoches Baj idea un espectáculo que ten como banda sonora a propia tradición musical do país, as bandas de música populares que porán sons ao vivo á representación. Non será o único sinal de identidade que achegará Pedro e o lobo á nosa realidade. Inacio Vilariño, o director da obra, decidiu situala nunha en Montefurado, nunha poboación próxima a unha estación de tren abandonada. "Fun á miña infancia e recuperei a imaxe de estar co meu avó nunha aldea ao final da estrada e próxima á vía do tren. A relación é intensa e o que máis me interesa é como aqueles vellos resistían nunha casa que estaba desfacéndose, a relación co agro e o encontro de cando eramos pequenos con todo ese mundo", explica Inacio Vilariño para quen, dalgunha maneira, a obra reivindica tamén o transporte ferroviario de cercanía. Retoma Fantoches Baj a liña que inauguraron con As pombas do carboeiro e volven traballar canda as bandas de música, tanto en espectáculo aberto como en concertos didácticos, adaptando o clásico de Prokofiev á tradición musical galega. Benxamín Otero encárgase dos arranxos musicais sobre o clásico mundial. A paisaxe e a arte Coma en anteriores propostas, o coidado na expresión estética é un dos sinais da compañía que está presente na montaxe. Desta volta, Iván Suárez é o deseñador de figurinos e escenarios imprimindo a súa marca de artista ao espectáculo. A relevancia da paisaxe, a montaxe á maneira de maqueta coa vía de tren como protagonista que permite a extensión da imaxe será unha das singularidades de Pedro e o Lobo. Tres antigos operarios do ferrocarril que senten paixón polo s trens son os que relatarán o conto. A obra recolle a historia de Pedro e Irati son unha parella fillos e netos de traballadores do ferrocarril que viven agora nun parque onde se reproduce en miniatura o circuíto dun tren a vapor. Fantoches Baj, compañía con sede en Lalín, opta desta volta pola técnica do bunraku, con referente no teatro xaponés. Tres son os manipuladores que participan na representación, un deles coa cara á vista engadindo a súa expresividade de teatro de actores ao relato das marionetas. Inacio Vilariño, Luís Iglesias e Larraitz Urruzola son os tres actores que participarán na obra. Para Inacio Vilariño, a iniciativa contribuirá tamén a atopar novos públicos para as bandas e un maior achegamento ás crianzas que valorarán en Pedro e o lobo a calidade das agrupacións musicais tradicionais, que toman desta volta o lugar dedicado tradicionalmente ás orquestras sinfónicas. (Publicado na sección "Okapi no Courel" do semanario Sermos Galiza n. 119)


Summary: Por cuarto ano terá lugar, no Grove, o foro da Toxa, que nesta ocasión contará coa presenza de, entre outras persoas, a ministra española de Defensa, Margarita Robles, os ex presidentes do Estado español Mariano Raxoi e Felipe González e o vicepresidente da Comisión Europea e xefe da diplomacia da UE, Josep Borrell.

Do 29 de setembro ao 1 de outubro decorrerá o foro da Toxa, amplamente criticado pola deturpación do topónimo da illa pertencente ao concello do Grove. Nesta edición, a cuarta, participarán a ministra española de Defensa, Margarita Robles, os ex presidentes españois Mariano Raxoi e Felipe González e o xefe da diplomacia da UE, Josep Borrell. Tamén tomarán a palabra a ex ministra socialista Trinidad Jiménez, o ex presidente da Arxentina Mauricio Macri e a ministra alemá de Defensa, Christine Lambrecht, así como a conselleira do Banco Central Europeo Isabel Schnabel e o gobernador do Banco de España, Pablo Hernández de Cos. O galego Antón Costas, presidente do Consello Económico e Social, intervirá na "mesa de diálogo das autonomías". Nos tres días de foro, trataranse cuestións como "a crise en Ucraína e as súas consecuencias", "o novo concepto de Occidente", a enerxía e a globalización. O maior foro do neoliberalismo que decorre en territorio galego é organizado por Hotusa, a empresa hoteleira do empresario de Chantada Amancio López. Precisamente, a firma galega recibiu un empréstito da Sociedade Estatal de Participacións Industriais (SEPI) por un importe de 190 millóns e outro de 51 millóns, ambos os dous con cargo ao Fondo de Apoio á Solvencia de Empresas Estratéxicas creado polo Goberno de Pedro Sánchez para rescatar compañías afectadas pola crise pos-Covid. Prohibición de manifestacións e Lei 'mordaza' O pasado ano, o foro decorreu entre a polémica, após a Subdelegación do Goberno español impedir á CIG manifestarse na Toxa coincidindo coa clausura do evento. O sindicato nacionalista pretendía protestar contra a "estafa dos prezos da enerxía eléctrica, o fechamento de oficinas bancarias que a Xunta financia con subvencións e a grave crise que atravesa a Galiza". A negativa do Executivo español á mobilización da CIG contrastou co permiso concedido aos traballadores e traballadoras de Ence, que chegaron a protestar ás portas do foro para reclamar a permanencia da pasteira na ría de Pontevedra. Golpes e empurróns contra as concentradas na Toxa para denunciar a deturpación do topónimo Ademais, tamén durante a edición de 2021, decorreu unha concentración pacífica da Mesa pola Normalización Lingüística contra o uso ilegal do topónimo por parte da organización do foro. Axentes da Garda Civil chegaron a empurrar e bater en participantes da mobilización. O presidente da entidade, Marcos Maceira, que acabara no chan, criticara as "moi malas maneiras" dos efectivos da Garda Civil, ao igual que a deputada do BNG Montse Prado. Foi a parlamentaria nacionalista quen reclamou no Parlamento da Galiza o cumprimento da Lei de normalización lingüística e quen denunciou o "branqueamento" do que denominou "capitalismo depredador". Prado instara entón o Goberno galego a retirar o seu apoio ao foro. Cuestionado en comisión parlamentaria polo uso do topónimo ilegal, o secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García, puxera de manifesto que a Consellaría de Cultura, Educación e Universidade enviara unha carta aos organizadores do foro para lles solicitar a restitución do nome correcto, mais advertiu de que se trataba dunha "decisión comercial".


Summary: Debate, e moi de fondo, da ILP promovida pola Mesa pola Normalización Lingüística no pleno do Parlamento galego. Non houbo sorpresa e a maioría absoluta do PP bloqueou unha iniciativa avalada por 28.000 persoas.

Non houbo nen un só parlamentar conservador que dera o seu apoio a unha iniciativa que persegue a plena equiparación de direitos entre galego e castelán. O cada día máis fantasmagórico sector galeguista deste partido non deu sinais de vida. O PP veu argumentar que a ILP é desnecesaria porque o Goberno galego xa promoveu no seu día o Plano de Normalización do Galego no tecido socieconómico 2015-2020. A maioría conservadora argumentou que "os direitos que se pretenden salvagardar con esta ILP" atoparíanse xa "garantidos" no "marco normativo presente", afirmou perante a cámara o parlamentar do PP César Manuel Fernández Gil na súa quenda de réplica á intervención do presidente da Mesa pola Normalización Lingüistica, Marcos Maceira, quen abriu o debate para, cunha intervención de quince minutos, debullar o contido dunha iniciativa respaldada por 28.000 persoas. Fernández Gil defendeu que non ten sentido acrecentar o acervo legal sobre o galego cunha normativa sobre o desenvolvimento do idioma da Galiza no ámbito socieconómico, pois o seu contido xa estaría contemplado no Plano de Dinamización do galego no tecido socieconómico 2015-2020, promovido pola Xunta. Este argumento fora preventivamente contestado por Marcos Maceira, quen no pórtico do seu discurso denunciara o incumprimento por parte da Xunta das distintas normas e planos de normalización da lingua propia do país. O PP recorreu ao seu argumentario tradicional contra a normalización do galego, o "respeito" á "liberdade" dos consumidores e das empresas a elexeren a súa lingua de preferencia, e engadiu un novo razonamento, a inconveniencia de introducir unha nova regulación que puidese acabar prexudicando os axentes económicos vía sancións por eventuais incumprimentos. Todo o discurso de Fernández Gil rezumaba, aínda sen apelar a ela, a doutrina popular do bilingüismo harmónico, isto é, a visión idílica dun país sen rastro de conflito lingüístico. A ILP obtivo o apoio de En Marea, PSdeG e BNG -33 votos-, insuficientes fronte a un PP que se preocupou de ter esta tarde no Pazo do Hórreo o número exacto de parlamentares que constitúen a súa maioría absoluta, isto é, 38. Destarte, a ILP decaía ao ser rexeitada a súa toma en consideración. Unha ILP con enorme respaldo social Non votou en contra de calquera cousa o PP esta tarde. A ILP non só estaba avalada por 28.000 persoas -amplamente ultrapasado o limiar mínimo deste tipo de iniciativas, 10.000 asinaturas-, senón que o seu contido se foi cociñando en contactos con millenta colectivos e organismos do país. "Presentámoslla ao Consello da Cultura Galega, á Secretaría Xeral de Política Lingüística, á Dirección Xeral de Consumo e Comercio, á Federación Galega de Municipios e Provincias, ao Instituto Galego de Consumo, á Confederación de Empresarios de Galiza, a comités de empresa, organizacións sindicais e grupos parlamentares", relatou Marcos Maceira desde a tribuna do Parlamento. O obxectivo sempre foi, esclareceu, o da vontade de a ILP ser tomada en consideración "con todo o respaldo político e social posíbel". Ese respaldo tivo unha tradución gráfica na tribuna de convidadas do salón plenario do Parlamento, ateigado de persoas que quixeron testemuñar coa súa presenza o seu apoio á ILP. Representantes do mundo do traballo -de sectores moi significativos na loita polo alargamento dos usos do galego como o da teleatención- e tamén do ámbito da empresa, entre estes últimos o presidente da Asociación de Comerciantes de Ribeira, Antonio Miranda Blanco, ou Antonio Dieter Moure Areán, ex presidente da patronal galega, ben como a xerente de Leite Noso, Patricia Sánchez Lorenzo. Canda eles, entre outras persoas, asistiron ao vivo ao debate o secretario xeral da CIG, Paulo Carril; a presidenta da Cooordenadora de Traballadores de Normalización Lingüística, María dos Anxos Sobriño Pérez; as representantes da Unión de Consumidores de Galiza, Rebeca Sánchez Andrade e Yolanda Pérez Rivera; o presidente de ACOUGA, Manuel Pérez Arias; e o ex secretario xeral da CIG e presidente da Fundación Moncho Reboiras, Suso Seixo. Tampouco faltaron á cita persoas relevantes das universidades do país como a profesora de Economía da UDC María do Carmo García Negro ou a profesora de Filoloxía na UDC e co-redactora da Declaración Universal de Dereitos LIngüísticos María Pilar García Negro. Un arroupamento social, portanto, sen moitos precedentes, nunha iniciativa que, a vista das persoas convidadas, interesa por igual a traballadoras, empresarios, consumidores, docentes e activistas da lingua. Un cosmos moi plural. En palabras de Marcos Maceira: "28.000 persoas que constataron coa súa sinatura a vontade ampla de termos como galegos e galegas os mesmos dereitos que os utentes de calquera outra lingua oficial no sue territorio como acontece co francés en París, co alemán en Berlín, co finés en Helsinki ou co español en Madrid Persoas que queren ser atendidas na súa lingua cando realizan consultas telefónicas, asinan hipotecas, realizan entrevistas de traballo ou diríxense por escrito ou oralmente a calquera entidade pública ou privada no seu propio país. Son situacións, remarcou Maceira, en que "dunha maneira abafante a nosa lingua está excluída, vetada. Onde o normal é que non estea. Onde non temos liberdade para empregala, simplesmente por non termos opción en galego, na atención, documentación ou información". Os dous esteos da normalización lingüistica Para unha lingua estar verdadeiramente protexida deben funcionar por igual dous vectores: o respaldo social -á vista desta ILP na Galiza diso non falta- e o amparo desde as institucións de goberno. Isto último é do que carecería Galiza, segundo a visión da Mesa pola Normalización Lingüística. "O impulso político precisa tamén que as institucións responsábeis, co goberno galego á cabeza, se comprometan coa súa propia lexislación e cos acordos dos que participaron, así como co acompañamento ás reclamacións lexítimas de impulso e promoción da lingua propia que son, ademais, obriga estabelecida polo propio Estatuto de Autonomía", dixo Marcos Maceira. Nese fragmento da intervención de Maceira descansa boa parte do sentido desta ILP. O problema non é tanto a inexistencia de normas legais protectoras canto o incumprimento delas por parte do Goberno galego. Nese sentido, o presidente da MNL puxo en especial destaque como, 13 anos despois de ser aprobado por unanimidade no Hórreo o Plano Xeral de Normalización Lingüística do Galego, este virou na práctica letra morta ao non ter sido executado nos seus aspectos esenciais. Ese incumprimento sistemático das normas e das súas obrigas é o que levou a MNL a socializar o debate sobre o estado da lingua, un proceso participado por miles de persoas que resultou no despregamento desta ILP. "A realidade é que hoxe en Galiza é practicamente imposíbel facer en galego un acto tan simples e habitual como abrir unha conta, asinar contratos de distinto tipo ou mesmo trámites obrigatorios en entidades públicas como a alta ou a baixa na Seguridade Social, ou determinadas xestións coa Axencia Tributaria", afirmou, para a seguir proclamar que "querer vivir en galego, con toda normalidade, convértenos en estranxeiras na nosa patria". 316 casos de vulneración de direitos lingüísticos E, claro, que hai conflito lingüistico e haino porque as persoas galegofalantes ven violados acotío os seus direitos, tal e como recolleu a Liña de Galego, o servizo da MNL que tramita as queixas das cidadás e que só en 2016 "recolleu 316 casos de vulneración de direitos lingüísticos que son só unha ínfima parte dos que se producen a cotío en Galiza", recalcou. Todo o discurso do presidente da MNL foi contestado sumariamente polo portavoz do PP, se ben é certo que desta volta desde as bancadas conservadoras se optou por un discurso de luva de seda, até o ponto de Fernández Gil abrir a súa intervención cunha gabanza do rol da Mesa como axente normalizador do galego, consciente sen dúbida o partido de Feijóo de que na súa base eleitoral hai sectores que non simpatizan coa política lingüística en curso. Sabedor dese flanco feble do partido no goberno, Marcos Maceira referiu que dirixentes do Partido Popular, "dentro e fóra desta Cámara", tentaron que "o seu partido apoiase este ILP tan xusta e necesaria". Tería xa chegado a "hora", enfatizou no ton vibrante da súa quenda de réplica coa que fechou o debate, de que "todas as persoas que aman o galego e o seu país saian do armario lingüístico e manifesten publicamente o seu desacordo coa hostilidade do PP cara ao noso idioma e cara á nosa normalización". "Que se diga con claridade que na Galiza só o español pode contar con amparo e protección, que todo o que di a lexislación sobre o galego non pasa de retórica", retou as bancadas populares. "De que liberdade podemos falar cando non existir unha opción mínima de uso do galego?",perguntouse. "Velaí o que hai tras o discurso do bilingüismo, da liberdade de idioma e da imposición do galego. Todo vale encanto non se pór en cuestión a superioridade do español. Pretenden converter o galego nun residuo de uso ritual. Os últimos 7 anos foron os de maior agresividade contra o galego na historia autonómica", recapitulou. Embora bater contra o muro da maioría absoluta do PP, o presidente da MNL non renuncia ao diálogo, se ben non perdeu a oportunidade de anotar que "hai tres anos que estamos á espera da resposta á solicitude de reunírmonos co presidente Feijóo". En todo caso, deixou claro que a MNL non vai decretar o cesamento das súas actividades á espera dunha hipotética chamada de Monte Pío: "Continuaremos o traballo de impulso do galego en todos os ámbitos. Non podemos nen imos ficar de brazos cruzados encanto vostés [polas bancadas conservadoreas] se absteñen ou actúan directamente en contra da lingua galega e o seu uso. A situación do galego non é irreversíbel. Animo os miles de galegos e galegas que asinaron esta ILP a continuar reivindicando o direito do galego a existir, a organizarse e a xuntar toda as forzas coas que contamos", concluíu. Todas as imaxes desta sesión plenaria do Parlamento da Galiza son da autoría de Laura R. Cuba.


Summary: O vicepresidente da Xunta defende que unha decisión de tanta importancia pode ser aprobada cos únicos votos do PP malia que a vitoria automática da lista máis votada podería provocar gobernos se capacidade para actuar e a oposición considera que se trata dun "pucheirazo".

O vicepresidente da Xunta e secretario xeral do PPdeG, Alfonso Rueda, urxe a que se aprobe a reforma electoral para que goberne a lista máis votada e defende tamén que o seu partido impulse en solitario a polémica modificación electoral que recentemente retomou o presidente do Goberno español, Mariano Rajoy, a pesar de que non alcance o "consenso" coa oposición. Nunha entrevista concedida a Europa Press e coa vista nas eleccións municipais do ano próximo, Rueda recordou que o PPdeG leva "moito tempo" coa reivindicación de que gañe a lista máis votada aínda que non represente á maioría ideolóxica e manifestou que isto "debería poñerse en marcha canto antes", se ben admite que os "tempos" para esta medida se marcan no ámbito estatal. En todo caso, manifestou que "espera" que frutifique antes de que finalice a actual lexislatura de Rajoy, antes de cargar contra os que "critican e denostan" a proposta dos populares co argumento de que detrás dela se esconde "interese electoral". "Eu tamén podería dicir que eles non queren por puro interese electoral", contrapuxo, para alegar que no actual contexto político a reforma permitiría que os cidadáns "sentan realmente que a súa participación a través do voto", sobre todo no ámbito local, ten "un efecto directo". "Non se me ocorre mellor fórmula", reflexionou. "É ao partido máis votado ao que lle corresponde gobernar", asegura o dirixente do PP galego, que se vale de alianzas en moitos concellos Como o seu xefe de filas, Alberto Núñez Feijóo, Rueda é partidario de que goberne sempre o máis votado. Así, garantiu que se nas próximas eleccións outro partido diferente ao seu alcanzase esta condición, os populares dirían "que é ao que lle corresponde gobernar". "E moito máis cdebería ser así nunhas eleccións onde todo é tan directo como nas municipais", continuou, para expoñer que @s populares non puideron gobernar concellos nos que quedaron moi poucos edís da maioría absoluta" porque os os seus rivais "se aliaron" para impedilo. Por iso, se a oposición mantén a súa negativa fronte á proposta de que goberne a lista máis votada, Rueda cre que o PP "si" debería impulsala igualmente en solitario. Ao seu entender, é preciso buscar o "máximo consenso" pero, se non é posible, os populares tampouco poden renunciar a dar este paso. "¡Tamén teremos dereito a exercer a nosa condición de lista máis votada e de maioría absoluta!", esgrimiu.


"Dixo que a pasividade, como a submisión, era a actitude que correspondía ós pobos en decadencia, ovellas indefensas agardando a chegada do lobo. E o lobo estaba alí, oculto entre todo,disfrazado incluso de alma bendita, predicando a bondade, a tolerancia e a comprensión para debilitar a capacidade de resistencia e a fortaleza das súas víctimas." (Deus sentado nun sillón azul, Carlos Casares). Malia que os da outra esquina da península andan ben encerellados co asunto do referendo, Puigdemont aínda ten vagar de pórse de acordo con Urcullu en "manter unha relación periódica para abordar conxuntamente o obxectivo do recoñecemento da realidade plurinacional". Esta cadencia de sintonía entre Catalunya e Euskadi, por mor da empatía reivindicativa da condición nacional, debería inxectarnos aos de aquí doses de ledicia. Mais tamén merece ser causa dunha fonda preocupación e sisuda mea culpa dos nacionalistas galegos, xa que ámbolos dous líderes denotan ter claro que, a noutrora necesaria presenza de Galicia nese club, non é condición sine qua non para a procura dos seus obxectivos. Cada día que pasa e cada paso que dan evidencian que, para debuxar o mapa das nacións do Estado español, o branco e o azul xa non son cores imprescindibles. Poren, se tiveramos a modestia de analizar con rigor o panorama, deberiamos concluír que os cataláns e os vascos perderon definitivamente a ansia de contar connosco para proseguir coa súa andaina. E non por soberbia ou prepotencia, senón porque o noso desleixo e a preguiza intelectual só nos permiten gastar a escasa listura que posuímos en facer méritos para abdicarmos da natureza de nación, amais de esquecernos de porfiar por desexables e necesarias cotas de benestar, cada vez máis minguadas por esa causa, pola imperdoable renuncia a gobernarnos a nós mesmos. Velaí o dilema da nosa malura endémica. Ou a curamos con remedios caseiros ou renunciamos á nosa existencia como pobo. Ou os sanedríns das organizacións políticas galegas deixen de ser tan gabanciosos e presumidos, de comportarse coma auténticos machos alfas dunha comunidade en proceso de exterminio, de perder o tempo matizando ou definindo as parvadas que os diferencian; ou se esforzan en buscar acordos na abundancia das coincidencias, verbi gratia, na celebración conxunta do Día da Patria Galega ou nunha urxente teimosía por alcanzar maior grao de autogoberno. Ah! O meu tío Lisardo sinte tristura e preocupación, non só por esa pose, talmente tolleita, dos caporais do chintófano, senón pola pasividade e compracencia dunha militancia mexericas e submisa que, no canto de esixirlle a mudanza do comportamento rosmón e apoucado, confórmase con aplaudirlle as parvadas e estulticias, que xa comezan a ser tan aborrecidas como a praxe neocentralizadora de todos e cada un dos partidos de obediencia madrileña.


Summary: "Para camiñar seguro, ecosenda xa" foi o lema co que este domingo se congregaron perto de mil persoas na Guarda convocadas pola entidade local menor de Camposancos co apoio da comunidade de montes homónima e do asociacionismo cultural e deportivo para reclamar á Xunta unha senda peonil.

Unha marcha a pé percorreu este domingo o Monte Trega, na Guarda, para lle reclamar á Xunta de Galiza a construción dunha senda peonil na estrada PO-352 que une Camposancos e A Guarda, sobrecargada de tráfico rodado. A protesta, convocada pola entidade local menor de Camposancos, co apoio da comunidade de montes e de asociacións culturais e deportivas, foi secundada por perto de mil persoas, que emprazaron o Goberno galego a resolver un problema de seguridade viaria que impide camiñar ou percorrer en bicicleta a citada vía. A presidenta da entidade local menor, Mercedes Martínez, puxo de manifesto que a reivindicación esténdese á vila da Guarda, pois "percorrer a pé a estrada pola que vimos de camiñar é simplemente perigoso". O Concello da Guarda encargou o anteproxecto da senda peonil o 17 de febreiro e presentóuselle á veciñanza de Camposancos a semana pasada. A entidade local menor lamenta que tivesen que agardar tanto. De feito afirma que se "perderon oportunidades". Pon como exemplos os fondos Feder da Unión Europea, que en 2017 contemplaban subvencións de até o 85%. "O Concello debera estar máis atento para que non se lle escapen os fondos outra vez se volven saír", puxo de manifesto a presidenta ao remate da andaina por unha estrada da que é titular a Xunta de Galiza. Que é unha entidade local menor? Existen na Galiza un total de 9.935 persoas que viven nas nove entidades locais menores. Unha figura administrativa, de rango inferior ao de concello con funcións e competencias propias. Alén de Camposancos, na Guarda, son entidades locais menores Arcos da Condesa (Caldas de Reis), Bembrive (Vigo), Berán (Leiro), Chenlo (Porriño), Morgadáns (Gondomar), Pazos de Reis (Tui), e Queimadelos e Vilasobroso (Mondariz). Nas eleccións do 26 de maio de 2019, as persoas censadas nalgunha das nove entidades atopáronse con tres urnas no colexio electoral: a das europeas, a das locais e a da pedanía. A tamén chamada presidenta da xunta veciñal da entidade local menor é elixida directamente pola veciñanza, ao contrario que o alcalde do concello, escollido polos concelleiros e concelleiras. O resto da corporación, un mínimo de tres –contando o pedáneo– e nunca máis dun terzo do total dos concelleiros do consistorio, toma asento en proporción aos votos de cada candidatura nos comicios municipais.


Summary: Vigo acolle este venres a celebración dos dous eventos grandes eventos das TIC galegas: os galardóns da Asociación de Empresas Galegas Adicadas a Internet e ás Novas Tecnoloxías, e o cuarta edición anual do Lacon Network, no que participará Enrique Dans.

As TIC galegas celebran este venres en Vigo dúas das súas grandes citas anuais. O Pazo de Congresos Mar de Vigo acollerá a pratir das 12.30 horas a X Edición dos Premios Eganet, que concede a Asociación de Empresas Galegas Adicadas a Internet e ás Novas Tecnoloxías. Previamente, dende as nove da mañá, e nunha cita que se desenvolverá até o mediodía, celebrarase a cuarta edición anual do Lacon Network, o encontro gastronómico que busca animar o desenvolvemento de sinerxías entre proxectos TIC a través do networking, a outra gran festa dos emprendedores TIC galegos, e que nesta ocasión contará coa presenza de Enrique Dans. O xurado dos premios EGANET vén facer públicos os e as finalistas en cada unha das categorías, entre as 105 candidaturas presentadas. Na Gala tamén se entregará o Premio Especial Eganet, elixido en votación interna polos socios de Eganet, que recaeu este ano no programa Banda Ancha da Radio Galega dirixido por Xosé María Fernández Pazos, programa de radio que cumpre cinco anos dedicados á difusión das novas tecnoloxías e a sociedad de información en Galicia. A listaxe definitiva de finalistas é a seguinte: Categoría: Proxecto Colaborativo TIC Murallas Dixitais, presentado por Astrágalo Studio, Academia Postal3 Vigo, G12 Grupo e CLICTIC Portal das Palabras, presentado por imaxin|software, Real Academia Galega (RAG), Fundación Barrié e CG Produccións Integración CMS e ERP, presentado por Visual Publinet e Inteco Ingeniería Feirón, presentado por R, Softwhisper, A Navalla Suiza e Tuapli Categoría: Aplicación Software SmartNauTic - Navegador nautico en realidade aumentada, presentado por Human Soft Pictoaplicaciones, presentado polo Grupo Promedia iPetrol - Monitorización de Estacións de Servicio, presentada por Conexiona Telecom xeoPesca, presentado pola Asociación xeoPesca Categoría: Comunicación Dixital Campaña en Galicia do Sorteo de Oro de Cruz Roja, presentado por Nasas, Agencia Creativa de Marketing Online Open Day Entremetidos - La Atalaya Coruñasa, presentado por Entremetidos O Castelo da Rocha Forte, presentado polo Concello de Santiago de Compostela Portal das Palabras, presentado por imaxin|software Categoría: Negocio Online Felicitame.es, presentado por Contact Comunicación "Un puntazo" programa de fidelización e ecommerce, presentado por Disashop Xcloud Bookstore, presentado por Enxenio El Faro de los Tres Mundos, presentado por Visual Publinet Os finalistas da categoría Proxecto Emprendedor TIC daranse a coñecer este xoves, unha vez rematado o proceso de votación popular que se está a levar a cabo na páxina en Facebook de Eganet. Cuarto Lacon Network A grande afluencia prevista obrigou a cambiar o lugar inicialmente previsto, as instalacións de Porto do Molle, e espérase superar os 450 asistentes da pasada edición O Lacon Network chega á súa cuarta edición, convertido no grande encontro dos emprendedores TIC galegos, e de seguro contará cunha grande asistencia e participación. De feito, a grande afluencia prevista obrigou a cambiar o lugar inicialmente previsto, as instalacións de Porto do Molle, e espérase superar os 450 asistentes da pasada edición. A LaconNetwork celébrase mensualmente e así chegou á súa edición 45, confirmando a súa consolidación dentro do calendario sectorial galego como unha cita mensual de referencia. Pero é na súa adición anual onde congrega centos de persoas, convertida nunha cita inescusable para emprendedores, empresarios, investidores e autoridades. Nesta edición, baixo a lema O fin xa está preto cóntase coa presenza de Enrique Dans, autor de Todo va a cambiar, que falará de comunicación en medios sociais e marca persoal Nesta edición, baixo a lema O fin xa está preto cóntase coa presenza de Enrique Dans, autor de Todo va a cambiar, que falará de comunicación en medios sociais e marca persoal. Emprendedores de éxito e novos emprendedores contarán "as súas peripecias para sobrevivir, buscar financiamento, crear modelos de negocio e contar experiencias de éxito internacional, que tamén as hai", como destacan os promotores do evento. A sesión finalizará co habitual xantar informal.


Summary: O 3 de xullo arrincarán, en colaboración con varias entidades naturalistas, unha serie de actividades para todos os públicos que se desenvolverán ata finais de setembro baixo o lema "Coñecela para querela".

Unha ruta cultural abrirá o próximo mércores 3 de xullo a campaña "Eu quero Razo-Baldaio", unha iniciativa enmarcada no proxecto "Eu quero a Carballo", e que nesta ocasión trata de promover o turismo sustentable. Deste xeito, o litoral carballés será o protagonista dunha serie de actividades para todos os públicos que se desenvolverán ata finais de setembro e nas que o Concello de Carballo conta coa colaboración das entidades naturalistas Senda Nova, Hábitat e Adega. O calendario completo das actividades programadas, que na súa maior parte levaranse a cabo os mércores e os sábados, está dispoñible na web creada especificamente para este proxecto, á que se pode acceder desde o banner superior da portada de www.carballo.gal. Na sección de axenda figura a descrición de cada unha das actividades: en que consisten, a quen van dirixidas, cando e onde se celebrarán, número de prazas, cal é a entidade que coordina e, moi importante, unha ligazón directa ao formulario de inscrición para que poidades realizalo online. A primeira acción, por exemplo, será a ruta "Segredos culturais da costa carballesa", guiada por Senda Nova, que permitirá ás persoas participantes coñecer o patrimonio das nosas parroquias costeiras. Celebrarase o día 3 de xullo, de 10.30 a 13.30 horas, e poden participar persoas de calquera idade ata un máximo de 40. Todas as actividades serán de balde, e inclúen rutas culturais, xeolóxicas ou interpretativas de especies coma a píllara das dunas, observacións ornitolóxicas, obradoiros de biodiversidade, saídas nocturnas, retirada de especies invasoras e xornadas de limpeza dos areias, bioblitz nas micro-reservas de flora, creación de micro-reservas ou un obradoiro de cestaría no que as persoas participantes realizarán unha actuación en vimbios sobre unha figura deseñada polo obradoiro carballés "Artesán" e Idioa Cuesta.


Summary: Así o manifestou nun informe o seu gobernador, Luis Linde, que propuxo tamén a creación de contratos fóra do convenio, adiantar a entrada en vigor da xubilación ao 67 anos ou o mantemento dos baixos salarios "en fases de cremento económico"

Facilitar "a flexibilidade dos salarios" e promover "a desviación temporal a respeito das condicións estabelecidas na negociación colectiva" son algunhas das propostas achegadas polo gobernador do Banco de España, Luis Linde, fronte a destrución de emprego que di, "a reforma laboral non foi quen de frear". Segundo o informe presentado polo Banco de España "a gravidade da situación" que atravesa "o mercado laboral" exixe, di, "afondar o impulso reformador" con medidas adicionais. O informe publicado polo Banco de España coincide coas demandas da Comisión e a OCDE que urxen ao Estado español "revisar" a reforma laboral antes do mes de setembro Neste senso, as propostas achegadas polo seu Gobernador --defendidas con fervor desde a patronal-- permitirían ás empresas contatrataren traballadoras e traballadores por debaixo das condicións de emprego estabelecidas nos convenios colectivos sectoriais e empresariais. Aliás, autorizaría a contratación por debaixo dos 645 euros mínimos, segundo o propio Linde naqueles sectores da poboación "de difícil empregabilidade" --nomeadamente moz@s e maiores de 45 anos. Entre as propostas do Banco de España tamén se atopa o adianto da entrada en vigo da xubilación aos 67 anos. O informe presentado por este órgano supervisor salienta que as reducións salariais --presentes e futuras-- deberán manterse mesmo nun hipotético período de recuperación económica. "A redución do alcance das cláusulas de indexación salarial", di textualmente o informe deberán ser aseguradas para que "non se reverta en fases de crecemento económico". Cuestión, continúa o texto, que consideran "fundamental para favorecer a creación de emprego". As achegas presentadas polo gobernador do BE fanse públicas após coñecerse que a Comisión e a OCDE urxen ao Estado español unha "revisión" da reforma laboral antes do mes de setembro deste ano.


Summary: Menos de dous meses despois de que a plataforma Vía Galega lanzara a campaña 'Non emigramos, expúlsannos. Soberanía para crear traballo digno na Galiza', as demandas para que as Administracións públicas do país se comprometan co problema -"unha sangría á que lle hai que pór cancelas", explicou Anxo Louzao, un dos portavoces- xa foron debatidas en 27 concellos do país e presentadas no conxunto dos 313.

A iniciativa de Vía Galega xa se discutiu no Parlamento -aínda que sen éxito, pola oposición frontal do PP- e vai camiño de asentar unha idea na que os promotores insisten desde o principio: "A emigración non é un problema do pasado; é un problema presente". Anxo Louzao, un veterano da acción sindical, estivo acompañado na Libraría Couceiro por Lucía Veciño e Paulo Alonso, xente moza, que recoñeceu que si, que a posibilidade de emigrar está na cabeza das mozas e mozos do país desde que empezan a preocuparse polo futuro, do mesmo xeito que estaba na cabeza dos avós dos seus pais. Louzao, Veciño e Alonso presentaron a convocatoria de concentracións, o seguinte fito da campaña, que se desenvolven este sábado, día 14, en 46 concellos do país: desde Tui a Viveiro, de Cee a Sarria... Porque o problema está presente en todas partes, porque nesta década van 80.000 mozas e mozos emigrados, insiste Louzao, que ofrece unha relación de datos esmagadores sobre as dimensións da hemorraxia. "Entre 2008 e 2017", di, "emigraron de Galiza 216.413 persoas cos idades comprendidas entre os 16 e os 54 anos". E engade: "no ano 1900 a poboación galega representaba 10,6% do total da do Estado; en 1950 aínda era 9,3%; e en 2018 xa só 5,7%". Detrás das cifras están as razóns do constante fluxo migratorio xeración tras xeración. E non son nin naturais nin subxectivas, lembran desde Vía Galega. "A emigración é un problema estrutural da Galiza", volve repetir Anxo Louzao no mesmo lugar no que hai dous meses María Xosé Bravo, outra das portavoces de Vía Galega, presentou a campaña. "A emigración ten a ver coa subordinación política do país, coa ausencia de soberanía total para poder decidir nós, desde aquí. E ten a ver coa dependencia económica da Galiza, co seu rol de colonia na que se espolian recursos naturais, se extrae man de obra barata e se drena aforro para investir fóra", explica Louzao. E hai responsábeis políticos e Administracións que contribúen a ese estado das cousas, advirten desde a plataforma. Por iso están a petar nas portas dos concellos, sensibilizar á veciñanza desde as prazas, como farán este sábado, e mirar de poñer "cancelas"


Summary: 2.947 industrias fecharon entre 2009 e 2019

A crise económica mandou na sesión de control no Parlamento da Galiza ao presidente da Xunta. A xefa da oposición, Ana Pontón, preguntou a Alberto Núñez Feixoo polas medidas previstas polo Goberno galego diante da "crise industrial e a perda de emprego que vive a Galiza". Pola súa banda, o voceiro socialista, Gonzalo Caballero, interpelou o mandatario galego a respecto do plan da Xunta para reactivar a economía xerando emprego despois dos datos da Enquisa de Poboación Activa (EPA) do primeiro trimestre de 2021. Sector industrial Pontón comezou a súa intervención lembrando a Feixoo que "entre 2009 e 2019, a Galiza perdeu 27.000 empregos no sector industrial, un período onde fecharon 2.947 industrias". Neste sentido, destacou que "o proceso de desertización industrial é anterior á pandemia" e puxo o foco naquelas compañías que actualmente están atravesando graves dificultades. "A súa folla de servizos en materia industrial resúmese na falla de política para este sector e na súa incapacidade para defender os intereses da Galiza", espetou Pontón a Feixoo. A portavoz do BNG acusou Feixoo de ter como "única política industrial" a das "portas xiratorias e de salvar Ence" e criticou o Goberno galego por deixar as decisións en materia económica en mans de "Abanca, Naturgy e Reganosa". A dirixente nacionalista apostou para facer fronte á crise industrial, impulsar unha tarifa eléctrica galega, frear o proceso de deslocalizacións e destinar o diñeiro procedente fondos Next Generation ás pequenas e medianas empresas. Caballero demandou ao presidente galego "un plan de medidas para facer fronte á crise", referiuse á situación delicada no sector servizos e no industrial e denunciou "os problemas no emprego e na negociación colectiva, como acontece coa folga da limpeza na Coruña". A este respecto, reclamou "un plan de reapertura para aqueles negocios obrigados a fechar durante a pandemia, un plan de emprego para a mocidade galega e consenso no reparto dos fondos Next Generation". O "rodete" do PP O portavoz dos socialistas sinalou que "o rodete do PP non pode estar nun pedestal, ten que tocar terra". "Vostede é o máximo responsábel da crise na Galiza", sinalou Caballero, quen puxo de manifesto que a realidade de Feixoo é "ficticia", igual, dixo, que "a súa credibilidade cando reclama agora un estado de alarma". Ao tempo, lembroulle ao mandatario galego que "Galiza contaba en 2009 con 1,159 millóns de ocupados e que 2019 esa cifra se reducía ao 1,096 millóns". Feixoo recoñeceu a Pontón estar "preocupado pola situación económica" do "meu país", mais culpou socialistas e nacionalistas da crise industrial. Nese sentido, afeoulle ao BNG a súa posición favorábel ao traslado de Ence da ría de Pontevedra e de que "cando hai un parque eólico en proxecto en calquera localidade do país, hai unha plataforma liderada polo BNG para oporse ao mesmo". "Vou seguir defendendo os empregos no país e unha economía especializada na industria, que actualmente significa 16% do Produto Interior Bruto", sinalou Feixoo. O presidente da Xunta da Galiza, na resposta a Caballero, sacou peito da súa xestión económica en contraposición coa acción do Goberno de Pedro Sánchez. "A economía galega funcionaba ben até a pandemia, medraban as exportacións, baixaba o paro e aínda hoxe a economía galega resiste mellor que a media española", recalcou Feixoo.


Summary: Foi un exercicio de autoestima. De crenza nun mesmo. O Celta nunca lle virou as costas ao xogo e acabou cazando un ponto nos últimos minutos face o Barcelona dun Messi celestial e un Tello eléctrico. Un ponto valiosísimo. Un ponto que talvez ao final do campionato valla a permanencia na élite.

Nestes xogos acreditar nun mesmo é vital. É a diferenza entre estar ou non estar. Entre viver ou morrer. Entre ficar a salvo ou sucumbir. O Celta creu en si mesmo. Pese a todo. Pese á baixa de Iago Aspas. Pese a que perante el estaba un Leo Messi sedento de récords (de feito Balaídos viu como sumaba unha nova plusmarca, ao se converter no primeiro futbolista da liga española que fai gol en 19 partidos consecutivos, toda unha volta, unha proeza descomunal). O Celta abriu e fechou o taboleiro de marcas. Adiantouse cun gol dun gran Natxo Insa (m. 37), enorme no traballo no centro do campo. Cedeu despois (1-1, m. 42) perante Tello, excelso, unha faca imparábel no costado esquerdo dos celestes, e máis tarde (1-2, m. 72) perante o inevitábel relámpago de Messi, que sen estar na súa mellor versión deitou detalles do que é, un mito vivente, alguén que está a marcar un antes e un despois, un deses semideuses que aparecen unha vez cada tres décadas e que fai que xa nada sexa igual no mundo do fútbol. O Celta non se deixou impresionar en nengún momento. Turrou e turrou. Disciplinado, obreiro, solidario, serio Mas o Celta non se deixou impresionar en nengún momento. Turrou e turrou. Disciplinado, obreiro, solidario, serio. Non estaba o seu mellor talento sobre o relvado, mas si estaba Borja Oubiña, que desta volta foi até o seu futbolista máis premente en ataque. Exixiu o mellor de si propio a Pinto na primeira metade e na segunda, xa abeirando o final do xogo, m. 85, apañou unha bola no flanco dereito da área blaugrana, un centro ben temperado de Orellana, e tirou de repertorio para, nunha cabezada precisa, colocar o definitivo 2-2 no taboleiro de marcas. Ponto heroico para a equipa celeste. Un ponto para continuar soñando. Esta equipa cre en si mesmo. Xusto o necesario para remontar e saír do foxo.


Summary: O vicevoceiro do EI e alcalde de Teo confía en manter a "unidade de acción" cos dous concelleiros do seu equipo que non deixarán o Bloque. Mentres, dende a dirección nacionalista mantense que os cargos públicos do partido de Xosé Manuel Beiras deben "entregar as actas á organización"

Un goberno de maioría absoluta con sete concelleiros independentes e dous do BNG ou un goberno en minoría. Son as dúas opcións que ten diante de si o Concello de Teo, municipio próximo a Compostela que nos últimos días se sitúa como o máximo expoñente do contencioso aberto entre o Bloque e o Encontro Irmandiño. Tres días despois de que o partido que dirixe Xosé Manuel Beiras decidise a súa marcha da formación frontista, o alcalde do municipio e viceportavoz irmandiño, Martiño Noriega, convocou a todos os membros do que as eleccións configuraron como grupo municipal do BNG para coñecer a súa visión do escenario aberto tras a escisión. A xeito de síntese, é posible afirmar que o resultado desa xuntanza é que a maioría absoluta coa que goberna Noriega queda a expensas da dirección que encabeza Guillerme Vázquez. Segundo a explicación do propio Noriega, dos nove edís que as urnas lle outorgaron á formación frontista en Teo, "dous explicitaron a súa decisión de permanecer no BNG" e "vencellan" o mantemento da estrutra de goberno "ao que os órganos do BNG decidan". Un terceiro, detalla, liga a súa militancia no Bloque "a que sexamos quen de manter a unidade de acción". En caso contrario, ese terceiro concelleiro tamén deixaría a fronte. Mentres dende a dirección frontista a mensaxe maioritaria insta aos irmandiños a "entregar as actas á organización" por ter sido elixidos en listas do Bloque, Martiño Noriega matiza que "non estamos falando de cambiar de partido", senón de "darnos de baixa do BNG" e manter a militancia unicamente no EI. "Estou nunha organización que dediciu saír do BNG, non estou cambiando" de partido, conclúe. Así as cousas, e mentres as direccións de ambas formacións deciden o xeito en que solucionarán o conflito, o alcalde teense é "optimista" a respecto desa "unidade de acción" para "garantir a gobernabilidade do Concello". Nesta liña, admite Noriega que "se están adoptando posicións previas duras" dende o Bloque, "pero teño o convencemento de que a situación vai ser transversal no país e de que vai haber que adoptar unha posición global" ao respecto. Esta opinión é compartida por un dos concelleiros máis veteranos da localidade, Rafael Sixto. "Eu, que levo 28 anos de militancia no BNG", di, "o único que pido é respecto". "En todo caso, conviremos todos que, empezando pola propia lei, o transfuguismo é para gañar algo e nós aquí xa o temos todo, alcaldía e maioría absoluta". "Se marchamos non é para gañar nada", conclúe.


Summary: Antón Mascato García (O Grove,1957) atesoura unha abondosa bibliografía sobre a represión franquista no Grove. Autor en 2019 do volume Atila no Grove. Crónica política e memoria da masacre (1923-1948), achéganos agora nas páxinas de Nós Diario da man do coleccionábel Os Nomes do Terror unha investigación sobre os vitimarios nese concello.

Está claro que o golpe de Estado de 1936 e a instauración do novo réxime abriu unha fenda nas nosas sociedades en relación co período anterior, como cualificaría O Grove republicano e que significaría del en termos políticos? No período da II República, no pequeno territorio do Grove, que andaba arredor dos 5.000 habitantes daquela, prodúcese un trebón de actividade social e política. Todo o abano coñecido da época e outras forzas e organizacións de carácter singular e local emerxen con forza. Pero o significativo é que non se trataba de organizacións simplemente formais, ao contrario, todas e cada unha desenvolveron unha forte actividade, en boa parte debido á desmedida represión que se vive no período da ditadura de Primo de Rivera. Tanto ten se falamos de sindicatos, de organizacións culturais e recreativas, ou das diferentes forzas políticas con varias opcións de dereitas, de centristas e de varias de esquerdas. O Grove era un lugar, aínda é, altamente politizado. A CNT era hexemónica entre os traballadores do mar e as traballadoras da conserva ou o Partido Galeguista tiña uns 30 afiliados, e 12 afiliadas, sendo o alcalde Xacobe Barral, o derradeiro da etapa republicana, o seu presidente. O cóengo falanxista Silva Ferreiro chamoulle ao Grove "a meca do comunismo provincial de Pontevedra", e xustamente o comunismo, en 1936, tiña xa algunha célula organizada pero aínda moi pouca forza na localidade, si vai tela mais tarde. 150 mozos saíron, ben organizados, o vinte de xullo cara Pontevedra para defenderen a República, a maioría desarmados, pero o salientábel é o feito de que até 1948 non arrían, os fascistas, o seu labor de exterminio, seguiron perseguindo até entón, precisamente por ese fervello social, tan vivo antes da sublevación, que non se deixou derrotar. Nese ano deteñen a trece militantes do PC, asasinan ao derradeiro guerrilleiro, Enrique Ferreirós, e a Francisco García Moldes, o dirixente galeguista. Foi demasiado nun só ano. Só a partir de aí podemos dicir que O Grove quedou sen referentes políticos activos. Daquela comezou a memoria herdada, a que se transmitía nas casas, pola noite, en voz baixa. Joaquín Álvarez Lores non foi só franquista que o foi, e non foi só falanxista, que tamén o foi, foi o alcalde mais reaccionario que tivemos neste concello Sinala no seu artigo que no Grove teñen "todas as tipoloxías do que aconteceu en 1936", que destacaría da represión desta localidade e cal foi o seu alcance? 400 persoas, entre elas unhas 40 mulleres, son vítimas directas da represión, do rexistro ao que demos chegado documentalmente, falamos de persoas que o son en graos diferentes de sacrificio, non de familiares ou vítimas indirectas, iso é moita xente para tan pequeno lugar. Cando levantamos o rexistro desas vítimas, fixémolo quer fosen elas por feitos acontecidos na península, ou en calquera outro lugar, caso do militar da mariña Manuel Álvarez Porto, que foi fusilado nos primeiros días de agosto do 36, polos feitos acontecidos a bordo do barco no que "servía" á República, o Comandante Casado. Ou de Ángela Caneda Pérez, que aínda non fixera dezaseis anos cando a deteñen e a meten no depósito municipal, para que, a base de malos tratos, denuncie o paradoiro de dous dos seus irmáns, Carlos e José, anarquista e comunista respectivamente, que xa estaban fuxidos dende había meses, cando a poñen en liberdade está en tal estado físico que non dura mais dunhas semanas con vida. A maldade chegou até o punto de bater nunha muller embarazada para que denunciase o agocho do seu home fuxido, coñecéndoa eran sabedores de que só podía estalo del, as tundas provocáronlle un aborto e acusárona de anticristiá por abortar, o que lle custará un proceso e unha condena de cárcere.Nunca delatou ao seu compañeiro, que continuou catro anos metido nunha cova. Cousas destas foron frecuentes. Un dos crimes que ficou máis presente na memoria das xentes do Grove foi o asasinato do dirixente nacionalista Francisco García Moldes, que pon en relevo da súa figura política e que sabe sobre os responsábeis da súa morte? O dirixente local do Partido Galeguista, Francisco García Moldes, mestre de escola e activista cultural, colaborador directo de Bóveda en Pontevedra, onde estudaba maxisterio, foi asasinado nese ano de 1948, cando seguía organizado facendo política e moita actividade cultural con Manuel Lueiro, o escritor. Sabedor de que é un mais dos procurados, dos que están nas listas negras do Mussolini local, aproveita a súa condición de universitario alférez de milicias, para entrar no exército, xa que eran promovidos ao rango de tenentes automaticamente, e pedir praza no corpo xurídico co obxectivo de procurar defender a veciños, camaradas e amigos. Conségueo con varios para os que acada sentenzas absolutorias ou moi minorizadas; faino porque coñece ben aos protagonistas, vítimas e verdugos, implícase a fondo nos casos e ten toda a información para desmontar o embuste das acusacións e das escasas testemuñas de cargo, contrarias aos que eran xulgados. Faino, por exemplo, na causa do dirixente do sindicato de oficios varios "A Fraternidade" do Grove, Manuel Filgueira Filgueira, membro como el mesmo, do Comité Antifascista local, obrigando a desdicirse das acusacións a protagonistas da persecución como o ex alcalde Joaquín Álvarez Lores. En 1943, cando cre que xa nada hai que temer e o réxime da mostras de ter menos contas pendentes de executar, renuncia ao seu estado de militar "provisional" e volve ao ensino. O cura José Bretal Martínez converteu o confesionario nunha oficina de delacións e con quen non rezaba a obriga do silencio polo segredo de confesión O seu asasinato prodúcese mentres le o xornal pola noite, nun café en maio de 1948; dous uniformados un de verde e outro de azul, achéganse á súa mesa e cando están detrás del, alguén -cómplice necesario- baixa o "machete" da luz. Nos vinte segundos do apagón, un tiro de pistola que lle atravesa a cabeza, remata coa súa vida. O falanxista é Jaime Soto Martínez, ourensán casado no Grove, traballador da Sociedade Anónima da Toxa, que fora en 1936 o máximo responsable do sindicato da Falanxe en Lavadores, Vigo. Tres semanas máis tarde, un irmán de García Moldes, Antonio, xuíz naquel momento, agárdao de noite na ponte da Toxa e pelexa con el, cando está a piques de chimpalo ao mar, sabedor de que non sabía nadar, aparecen traballadores da Illa de volta da súa quenda laboral que separan aos da disputa. Houbo un expediente de esclarecemento de responsabilidades pero quedou, como tantos outros, en nada; non houbo testemuñas en contra do xuíz. A única a favor do falanxista foi a do cabo Veneno, Blas Aranda, que non estaba alí, e si na noite do crime de Francisco García Moldes. A figura do alcalde franquista Joaquín Álvarez Lores segue a xerar polémica, mesmo con denuncias nos tribunais de xustiza, cal é a súa visión sobre o labor desenvolto por Álvarez Lores como máximo responsábel falanxista na localidade? Joaquín Álvarez Lores non foi só franquista que o foi, e non foi só falanxista, que tamén o foi, foi o alcalde mais reaccionario que tivemos neste concello.E non emito unha opinión, ofrezo datos: xa en 1923 era membro do Somatén, concretamente sub cabo do Corpo provincial de Somaténs de Pontevedra; e foi o alcalde durante toda a ditadura de Primo de Rivera, sinalado por moitas fontes como o responsábel do exercicio do poder municipal con violencia extrema. Foi logo o alcalde gobernativo nos dous anos do Bienio Negro e membro da Falanxe. Despois aínda será alcalde franquista, nos anos 1941 e 1942, e foi tamén cabo da Garda Cívica de Víctor Lis Quibén. Quer dicir isto que militou en tres organizacións paramilitares que se destacaron na aplicación do terror e a violencia contra os seus adversarios políticos; e alcalde nos tres períodos ditatoriais do seu tempo, sen se someter á elección popular, xa que cada vez que se presentou a un proceso electoral perdeu por "goleada". A xente chamáballe o "alcalde das ditaduras". O seu comportamento fascista está recollido en causas de procesos sumarísimos, nos que non tivo compaixón polos que ían ser fusilados. El e seu pai, Eloy Álvarez Benavides, son as principais testemuñas de cargo contra destacados dirixentes de Izquierda Republicana ou do Partido Galeguista como Jacobo Otero Goday, Ángel Cadavid Camaño, ou Xacobe Barral Otero. Non son os únicos, pero foron terribles, como o foron as acusacións do párroco José Bretal Martínez, militante falanxista, e responsábel de persecucións daqueles que se "descarriaron" afeito a portar o hisopo na man esquerda e unha pistola na dereita; o crego que convertera o confesionario nunha oficina de delacións e con quen non rezaba a obriga do silencio polo segredo de confesión. As denuncias nos xulgados son dunha filla e un fillo do "alcalde das ditaduras"; ela foi a xefa da sección femenina da Falanxe case todo o franquismo, beneficiaria de privilexios desta negra época. Outro fillo do "alcalde das ditaduras" foi o primeiro alcalde, en 1979, do Grove, nas listas do PC, no período da reforma política, aquela que mantivo cargos e privilexios e que nada rachou co anterior, non sendo a airexa de frescura que vendían as proclamas tipo "libertá, libertá, guárdate tu miedo y tu ira...". Non aguantou no cargo mais de dous anos, enfrontado a vellos comunistas como Manuel Lueiro Rey, Antonio Garrido Vidal, ou Ramón Arce. Claro, nós tiñamos que gardar a ira acumulada de tantos asasinatos, de tanta tortura, das violencias reiteradas, de tanta falta de liberdade... tocaba seguir calados que os de sempre xa non vestían a camisa azul. En resumo, a política entendida como unha ferramenta de utilidade para manter os beneficios a perpetuidade, como dixo Juan Gelman "A nosa verdade é o sufrimento. A dos asasinos, a covardía do silenzo. Así prolongan a impunidade dos seus crimes e a civerten en impunidade dúas veces". Non só a Garda Civil, os cívicos, os falanxistas e os militares, todos cumpren coa súa parte no masacre das 400 vítimas Que papel lle atribuiría ao estamento militar e moi concretamente a Guarda Civil no conglomerado represivo no Grove? Pois que vou dicir que non saibamos xa pola sistemática seguida en case todos os lugares. Quizais dicir que entre o 18 e o 25 de xullo non había no Grove nin un só garda civil, carabineiro, militar de terra ou membro da mariña,foron todos concentrados en Vilagarcía. E que os cívicos e falanxistas, estiveron agochados nas súas casas, sen saíren en todo ese tempo, por certo acovardados. As armas que había no cuartel da Garda Civil e as que se atoparon en casas de significados dereitistas como a do cívico Ceferino Solá, ou os Álvarez, bombas incluídas, foron requisadas por delegados do gobernador e trasladadas a Pontevedra, a onde non puideron chegar con elas ao estar xa tomada polos militares sublevados. Cando, o 25 de xullo, entra un destacamento militar ao mando do comandante Revilla, o primeiro que fan é disparar e abater a unha das persoas que estaba na rúa vendo o pasar dos camións, dende onde lle disparan ao mariñeiro José González Prieto "O Gharaghea". Ese foi o primeiro morto. Aquela xornada acumula unha ducia de feridos, e trece detidos. Dende esa data o sarxento González Leiro, da Garda Civil, comeza a instrución de expedientes de represión e varios dos número que ten ao mando participan en accións de sacas, nocturnas, sen calquera arroupe de legalidade. Non só a Garda Civil, os cívicos, os falanxistas e os militares, todos cumpren coa súa parte no masacre das 400 vítimas que demos documentado. E hoxe sabemos quen son os que estiveron detrás das armas asasinas, porque a diferenza doutros lugares, no Grove, quedaron paseados sen rematar, sobreviventes ao seu asasinato; listaxes de letra clara, ben recoñecible, cos nomes dos que había que matar; e mesmo asasinatos a plena luz do día, á vista da xente, que nunca esqueceu que eran os criminais. Nunca. Por iso a memoria herdada, a transmitida de pais e nais a fillas e fillos foi tan importante no Grove.


Summary: Unha iniciativa impulsada pola CUP de Manresa visa introducir obradoiros nos centros de ensino para abordar o ciclo menstrual e as alternativas aos produtos industriais de consumo xeralizado. O conflito está servido.

Que a menstruación continúa a ser un tabú é un feito. Sirva de exemplo a censura por parte da rede social Instagram á artista paquistaní mais residente en Toronto (Canadá), Rupi Kaur, á que lle foron eliminadas unha serie de imaxes intituladas Period (periodo/regra) coas que pretendía visibilizar a menstruación. Nas fotografías a artista recolle escenas cotiás na vida de calquera muller con restos de sangue na roupa, nas sabas ou na ducha. Porén, segundo Instagram, vulneraban a política da empresa polo que decidiu suprimilas, en dúas ocasións. O problema é que a menstruación é un tema tabú na nosa sociedade Na altura e nunha publicación desta volta en Facebook, Rupi Kaur, aseguraba que "o problema é que a menstruación é un tema tabú na nosa sociedade". "A ninguén semella importarlle que aparezan por todas partes mulleres espidas ou con pouca roupa, como meros obxectos sexualizados. Iso pasa nas redes sociais, especialmente en Instagram". En troca, subliñaba a artista na altura, algo "tan natural como é o período feminino, causa incomodidade e convértese nun tema prohibido". Esta sexta feira, o pleno do Concello de Manresa debateu unha moción presentada polo grupo municipal da CUP intitulada 'pola mellora da vida no ámbito da saúde sexual das mulleres mozas'. Unha iniciativa coa que instaban a fornecer información através do Servizo de Información e Atención ás Mulleres (SIAD, nas siglas en catalán) a respeito do ciclo menstrual. A idea xurdiu após os obradoiros que algunhas empresas de compresas e tampóns impartiron en centros de ensino promovendo o uso destes produtos --no concreto os das súas marcas, sen achegar información sobre outras alternativas para alén dunha perspectiva que non partillaban arredor do ciclo menstrual. Así pois, propuñan ao pleno que estes obradoiros fosen impartidos polo SIAD en todos os institutos da cidade ao alumnado de 2º e 4º da ESO, separando en sexos o estudantado á fin de que ambos os dous reciban formación mais de xeito diferente. 'Intervencionismo' na intimidade das mulleres A iniciativa axiña pasou da imprensa local ás cabeceiras do Estado español e tamén da Galiza que a tildaron de "intervencionista", "sorprendente" e mesmo unha agresión á "intimidade das mulleres" por incorporar tamén a promoción de outros produtos como a copa menstrual, a esponxa mariña ou a compresa de roupa. Isto é, alternativas ecolóxicas e máis económicas fronte a materiais dun único uso que, aliás, poden carrexar doenzas como o Síndrome do Shock Tóxico ou infeccións vaxinais como a candidiase provocadas, entre outras cousas, polo mantemento durante períodos demasiado prolongados de tempo os tampóns no interior da vaxina. A imprensa presentou a medida como unha intromisión na "intimidade das mulleres" O conflito estaba servido e a polémica tamén. Xornais como Economía Digital partillaban a nova en Twitter asegurando que "o intervencionismo desbocado da CUP xa ameaza mesmo a intimidade das mulleres" ao coidar que se "quere mudar o támpax por esponxas mariñas ou copas menstruais" facendo referencia a unha das marcas que comercializan tampóns, no concreto a primeira empresa en os patentar en 1931 da man do doutor Earle C. Haas. No nº185 do semanario en papel publicabamos unha reportaxe intitulada 'A copa menstrual, unha alternativa sostíbel' na que falabamos deste produto patentado en 1937 por Leona W. Chalmers e que tiña por obxecto mellorar a calidade de vida das mulleres nos días de regra. Para alén de ser unha ferramenta de desenvolvemento nos países do Sur perante a falta de recursos. A moción da CUP non saíu adiante "tal e como agardabamos" porén desde a conta oficial da organización en Twitter aseguraban que "estamos contentas porque puxemos o debate sobre a mesa". Tot i q la nostra moció no ha prosperat tal i com l'havíem plantejat, estem contentes perquè hem posat el debat sobre la taula. #PleManresa— CUPManresa #sensepor (@cupmanresa) 21 abril 2016 De facto, moitas persoas coñeceron a existencia de alternativas ecolóxicas e mesmo naturais ás tradicionais compresas e tampóns após a polémica suscitada pola moción. Outras mesmo sinalaron nas redes sociais que se animarían a probalas. As mulleres menstrúan 41 anos ao longo da vida o que supón consumir anualmente en todo o mundo aproximadamente 45 mil millóns de tampóns Un conflito tamén económico?No descoñecemento que paira sobre produtos de uso menstrual alternativos sitúase, tamén, a grande industria. E é que as mulleres mentruamos arredor de 41 anos durante a nosa vida. Nese senso, consúmense anualmente en todo o planeta arredor de 45 mil millóns de tampóns o que supón un importante nicho de negocio para as empresas transnacionais que como o grupo Procter & Gamble, actual propietaria de Támpax, Ausonia e Evax, copan en réxime de oligopolio as marcas coas que se comercializan estes produtos.