Summary: Pablo Iglesias resta importancia ao trámite realizado polos avogados e e argumenta que se fixo para evitar "que ningún estraño rexistre as siglas".

Podemos inscribiu no rexistro de partidos do Ministerio de Interior Unidos Podemos, a fórmula de confluencia coa que concorreu ás eleccións xerais de 26 de xuño canda Izquierda Unida e Equo, segundo informan varios medios da capital do Estado. Un paso que tería dado sen o coñecemento deses socios de coligazón aos que informou posteriormente. Medios como 'El Confidencial' engaden que este rexistro decidiuse polo grupo máis próximo a Pablo Iglesias, e que nin Consello Cidadán nin Iñigo Errejón foron informados. O líder de Podemos, porén, nega este extremo e calquera mala fe e sinala que o rexistro foi unha medida preventiva adoptada polos avogados de Podemos. Defendeu que foi unha medida de oficio adoptada polo equipo xurídico da formación morada para evitar "que ningún estraño rexistre as marcas". Unha medida preventiva, dixo, que el tamén descoñecía que se tivese adoptado e aclarou que os avogados non precisan ningunha autorización para facer este trámite. Tirou ferro ao tema indicando que xa falou con Alberto Garzón (IU) e con López Uralde (Equo) e que están "moi satisfeitos". A dirección postal facilitada para o rexistro de Unidos Podemos, informa Eldiario.es, é a actual sede do partido na rúa Princesa 2 de Madrid. Como representante legal rexistrouse o seu avogado, Pablo Manuel Fernández Alarcón. Comunicado Nun comunicado conxunto asinado polos secretarios de organización de Podemos, IU e Equo, afirman que as tres continúan "a apostar na coligazón electoral Unidos Podemos" e que o rexistro da marca "polo equipo xurídico de Podemos" realizouse co "único obxectivo de preservar xuridicamente" a marca.


Summary: A Asociación de Pacientes e Usuarios do CHUS critica a "non contestación" da xerencia do SERGAS aos requirimentos da Valedora do Pobo.

O pasado mes de febreiro a Asociación de Pacientes e Usuarios do CHUS, presentou unha segunda queixa ante a Valedora do Pobo contra a xerencia do Hospital Clínico Universitario de Santiago de Compostela e a xerencia do SERGAS "por vulneración, nos servizos de urxencias, do dereito fundamental a dignidade e intimidade dos pacientes que, con distinto nivel de gravidade, son colados en padiolas e cadeiras de roldas nos corredores de acceso en espera de recibir asistencia nos lugares de atención". A asociación explica que o artigo 26 da Lei 6/1984, do 5 de xuño, do Valedor do Pobo establece unha obriga xeral dos poderes públicos de Galiza de prestarlle o auxilio e a cooperación que lle sexa demando nas súas investigación e actuacións e contempla unha advertencia ás autoridades, funcionarios e axentes que dificulten ou entorpezan a súa actuación, dos seus adxuntos ou delegados, no sentido de advertir de dita conduta ao superior xerárquico e, no seu caso, ao Ministerio Fiscal para o exercicio das acción que podan proceder, e o reflexo de tales actitudes nos seus informes ao Parlamento de Galiza. "A pesar do carácter imperativo desta obriga legal a adxunta a Valedora do Pobo, infórmanos que o Sergas fixo caso omiso dos dous requirimentos de información feitos para a resolución da queixa presentada e que de persistir na súa actitude produciranse as consecuencias legais do citado artigo 26". "Como vimos denunciando reiteradamente o Sergas é un limbo de impunidade administrativa onde os principios esenciais do estado de dereito e dos dereitos recoñecidos aos pacientes e usuarios son vulnerados sistematicamente". Este colectivo afirma que "mentres se dá o silencio como resposta, os servizos de urxencias do CHUS volveron a colocar no mes de xuño a pacientes graves nos corredores de acceso someténdoos a unha grave vulneración da súa dignidade e intimidade e a un plus de deterioro emocional engadido a seu estado de saúde".


Summary: España ratificou o Convenio de Istambul en 2014 e aprobou o Pacto de Estado contra a violencia de xénero en 2017. Porén, moitas das súas disposicións seguen sen aplicarse na lei e na atención ás vítimas. Tanto no ámbito xudicial, coma no policial, no educativo ou na prevención

No ano 2014 España ratificou o Convenio de Istambul, un acordo europeo que busca afianzar en todo o continente a prevención e a loita contra a violencia que sofren as mulleres por ser mulleres. Porén, cinco anos despois moitas das súas medidas seguen sen ser aplicadas, como lembran as organizacións feministas. Xa o pasado ano un 'informe sombra' que analizaba o cumprimento do convenio nos distintos países alertaba de que "España suspende en moitas das cuestións máis cruciais" e dende entón moitas destas eivas seguen sen resolverse.Cinco anos despois moitas das súas medidas seguen sen ser aplicadas, como lembran as organizacións feministasAlgúns dos elementos sobre os que máis se fixo fincapé nos últimos anos teñen que ver coa necesaria ampliación do concepto de violencia machista a todos os tipos de violencia que sofren as mulleres (e non só a exercida por parellas ou ex parellas), a protección das vítimas de violencia sexual (de xeito que o sexo non consentido sexa tratado sempre coma un delito) ou as medidas de protección xudicial para as vítimas de violencia de xénero. Tamén o fomento da educación para a igualdade, a dotación de recursos e formación no sistema sanitario para asegurar a axeitada detección precoz da violencia de xénero, as garantías de que os maltratadores non serán recompensados co dereito á visita de fillos e fillas (como sucedeu no caso de Juana Rivas), ou o esforzo orzamentario dedicado á loita contra a violencia machista e ao apoio ás vítimas.Amnistía Internacional denuncia que "a loita contra a violencia sexual non é aínda unha prioridade nas comunidades autónomas"A aplicación do convenio vai moi lenta nalgúns aspectos, e nin sequera a sinatura en 2017 do Pacto de Estado contra a Violencia de Xénero garantiu a transformación en leis e en políticas das súas boas intencións. De igual xeito, o pasado venres Amnistía Internacional denunciaba que "a loita contra a violencia sexual non é aínda unha prioridade nas comunidades autónomas" e demandaba a aplicación dunha serie de medidas, contidas na súa maioría no Convenio de Istambul.Amnistía Internacional reclamaba a creación de centros de crises que atendan "de maneira permanente" ás mulleres e mellorar a formación con enfoque de xénero aos profesionais cos que se atopan as mulleres que sufriron unha agresión sexual impulsar. Ademais, pedía "reformar o Código Penal, centrándose no consentimento libre e expreso dado pola muller, tal e como establecen os estándares internacionais" e impulsar a aprobación dunha Lei Integral contra a Violencia Sexual.Todas as vítimas da violencia machistaUn dos aspectos que máis se ten reivindicado é a consideración de vítimas da violencia machista. O problema radica en que a Lei integral contra a violencia de xénero do ano 2004 ten como obxecto unicamente a violencia exercida contra as mulleres por parte dos seus "cónxuxes" actuais ou pasados ou de quen "estivesen ligados a elas por relacións similares de afectividade, mesmo sen convivencia". Pero tal e como recomenda o Convenio de Istambul, ratificado por España, o concepto debe ampliarse a outros tipos de violencia que sofren as mulleres, polo feito de seren mulleres, como si recolle a lei galega do ano 2007.O Convenio de Istambul recomenda que o concepto de violencia machista debe ampliarse a todos os tipos de violencia que sofren as mulleres polo feito de seren mulleres, como si recolle a lei galega do ano 2007No marco do Pacto de Estado contra a Violencia de Xénero do 2017, as forzas políticas e os diferentes gobernos comprometéronse a aplicar para eliminar diversas disfuncións na loita contra as agresións machistas. Entre elas, a estatística. De feito, o propio Convenio de Istambul recolle no seu artigo 11 o compromiso de "recoller os datos estatísticos detallados pertinentes sobre os asuntos relativos a todas as formas de violencia incluídas no ámbito de aplicación do presente Convenio". E o mesmo se recolle no Pacto de Estado. Porén, a demora na translación ás leis do Pacto de Estado contra a Violencia de Xénero provoca que, polo momento, as vítimas que non fosen parellas ou ex-parellas dos agresores non aparezan reflectidas como tales nas estatísticas oficiais.Así sucedeu recentemente con dúas das tres mulleres asasinadas en Valga (a nai e a irmá da muller asasinada polo seu ex), que non aparecen oficialmente como vítimas de violencia machista. E sucedía tamén en casos como o de Diana Quer, que non é considerado oficialmente un "feminicidio" ou un "asasinato misóxino", a pesar de ser un asasinato en función do xénero e cun móbil sexual. Iso si, os casos de violencia machista acontecidos fóra da parella si son reflectidos dende o ano 2016 nas análises do Observatorio Contra a Violencia Doméstica e de Xénero do Consello Xeral do Poder Xudicial. "Con iso preténdese visibilizar estoutras formas de violencia sobre a muller e a consecuente concienciación social sobre iso", confirma Ángeles Carmona, presidenta do órgano.Eivas na resposta xudicial e en prevenciónAlgunhas das maiores críticas chegan no eido xudicial, comezando pola ausencia de xulgados específicos de violencia de xéneroAlgunhas das maiores críticas chegan no eido xudicial, comezando pola ausencia de xulgados específicos de violencia de xénero (en Galicia só existen dous, na Coruña e Vigo). Como sinalaba nesta entrevista Paz Filgueira, "nas grandes cidades hai carencias, pero no resto de Galicia o trato ás vítimas é moito peor". Eivas en persoal e tamén na súa formación específica, eivas mesmo arquitectónicas nos edificios dos xulgados (deberían estar deseñados para ter salas separadas para agresores e agredidas, algo que moitas veces non sucede), que se unen a un sistema xudicial que sofre situacións de grandes demoras.Ademais, as axudas económicas son moi limitadas e en moitos casos non serven para romper coa dependencia económica que algunhas vítimas teñen cos seus agresores. Ademais, non son automáticas, pois poden tardar varios meses. Os agresores, así mesmo, moitas veces non pagan as pensións alimenticias dos menores, e o proceso para obrigalos a facelo tamén pode tardar bastante. "Hai mulleres que cando van denunciar, ao final bótanse para atrás ao non verse ben atendidas" denunciaba a este respecto Raquel Doval (Rede de Mulleres Contra os Malos Tratos) nesta entrevista.Outra das claves nas que se reclama facer máis énfase é a prevención, sobre todo na educación nos centros de ensino. No Convenio de Istambul os países asinantes comprométense a incluír nos programas de estudos oficiais en todos os niveis "temas como a igualdade entre mulleres e homes, os papeis non estereotipados dos xéneros, o respecto mutuo, a solución non violenta de conflitos nas relacións interpersoais ou a violencia contra a muller por razóns de xénero". A LOGSE foi pioneira nestas cuestións en 1990, e tamén a LOE do ano 2006 establecía a materia de Educación para a cidadanía. Porén, denúnciase que a LOMCE significou un retroceso na educación en igualdade.Acordo do Parlamento galegoEsta mesma semana o Parlamento galego aprobou por unanimidade de todos os grupos (PP, PSdeG, Grupo Común da Esquerda, BNG e Grupo Mixto) unha moción do BNG que insta á Xunta a dirixirse ao Goberno central para revisar algunha das materias pendentes na loita contra a violencia sexual.O Parlamento galego pediu por unanimidade que o sexo non consentido sexa tratado sempre coma un delitoPor exemplo, demándase "a introdución no marco legal do concepto de consentimento para mellorar a tipificación e tratamento da violación e das agresións sexuais así como a consideración destes delitos como delitos de carácter público" e impulsar a aplicación da directriz do artigo 36 do Convenio de Istambul que estipula que as autoridades deben adoptar todas as medidas necesarias para garantir que o sexo non consentido sexa tratado sempre coma un delito.Reclámase que os delitos de violencia sexual sexan instruídos nos xulgados especializados de violencia machistaA moción pide tamén modificar a definición estatal de violencia de xénero de acordo co Convenio de Istambul de forma que a violencia sexual sexa recoñecida como tal, como xa fixo a Lei galega para a prevención e o tratamento integral da violencia de xénero, aprobada en 2007, tres anos máis tarde que a estatal. A norma entende por violencia de xénero "calquera acto violento ou agresión, baseados nunha situación de desigualdade no marco dun sistema de relacións de dominación dos homes sobre as mulleres que teña ou poida ter como consecuencia un dano físico, sexual ou psicolóxico, incluídas as ameazas de tales actos e a coacción ou privación arbitraria da liberdade, tanto se ocorren no ámbito público coma na vida familiar ou privada". Así mesmo, reclámase que os delitos de violencia sexual sexan instruídos nos xulgados especializados de violencia machista.


Summary: Advirte da alta temporalidade que hai no mercado laboral español mais avoga por reformas que dean maior seguridade xurídica ás empresas nos despedimentos e maior flexibilidade nas condicións de traballo.

O Fondo Monetario Internacional (FMI) vén de publicar o seu informe preliminar tras visitar o estado español a 'misión' deste organismo, onde se reuniu con representantes do goberno, de axentes sociais, da patronal ou organizacións políticas, entre outros. Unha dinámica que se enmarca no 'Artigo IV', que estabelece que todos os estados que fan parte do FMI reciben anualmente unha destas visitas. En base aos datos e perpecións da 'misión' no estado español, o Fondo elabora un informe preliminar, que vén de facer público esta terza feira. Nel pon sobre a mesa recomendacións como revisar o gasto en sanidade e educación ou ben proceder a suba de impostos como o IVE ou os tributos ambientais. Son receitas que procuran, como se indica no documento, reducir déficit e débeda pública, pois o FMI considera que a economía española é moi vulnerábel por mor desas circunstancias. Parabeniza avanzos logrados nestes meses, como a creación de postos de traballo, que atribúe ás reformas laborais. Porén, recoñece que no mercado laboral hai unha alta temporalidade. Propostas para reducilo? Pois, afirma textualmente, "é mester que os contratos indefinidos sexan máis atractivos para os empregadores". Unha proposta que non vén soa, pois acompáñaa doutras dúas medidas para "facer máis eficaces as reformas do mercado laboral": maior seguridade xurídica e administrativas ás empresas nos despedimentos; maior flexibilidade nas condicións de traballo. No documento tamén se sitúa como "compoñente chave para continuar coa recuperación" seguir a "reforzar" a situación dos bancos e "mellorando as perspectivas financeiras". E aponta ao sistema de financiamento autonómico como aspecto no que vai haber que facer "reformas" para, di, "salvagardar" as finanzas públicas.


Summary: Traballadoras e traballadores da Xunta de Galiza manifestáronse en Compostela contra a "perda de dereitos".

Distintos sectores do cadro de persoal público dependente da Xunta de Galiza mobilizáronse esta quinta feira (26 de novemebro) polas rúas da capital de Galiza na defensa dos seus dereitos laborais. Foi convocada polas organizacións sindicais CIG, CC.OO, UGT e CSIF. Desde o ano 2012 a este persoal atínxelle a "anulación" do artigo 19 do V Convenio Laboral polo que se regulan os tempos de descanso e feriados. Persoal forestal, como Carlos Rocha, ou coidadoras de residencias públicas como Julia López, traballan desde entón "máis días". "É absurdo crer que é igual traballar de luns a luns que de luns a venres", afirma Carlos Rocha en conversa con Sermos Galiza após a saída da manifestación do Pazo do Hórreo. "Os servizos contra incendios non se ampliaron" embora "suprimiren a compensación" de días feriados e de libranza que viña rexendo o persoal. Isto provocou, denuncia, "máis sinistralidade laboral" que se "multiplicou". Rocha apunta directamente a un aumento dos "accidentes laborais" e tamén de "doenzas comúns". "Traballamos máis e temos menos dereitos", di. Unha situación que describe tamén Julia López, traballadora dunha residencia para persoas con diversidade funcional psíquica de Sarria. Dez días sen interrupción Ela e as súas compañeiras saíron á rúa para "explicar" á veciñanza "e aos familiares das persoas que coidamos, como a Xunta está a tratar o persoal que traballamos a quendas", sinalan nunha voandeira que leva gardada acarón dun cartaz no que exixe a "restitución do artigo 19 XA!". "Os labores que desenvolvemos diariamente con persoas con discapacidade física e psíquica exixe que estexamos ao 100%" "Desde abril de 2012" perderon os "dous días de descanso" que lle daban após traballar unha fin de semana pasando unicamente a "un e medio" que, na práctica, explica, supón traballar "33 días máis ao ano". "Antes por traballar un domingo ou feriado aplicábannos un descanso adicional que agora non nos dan, nen o pagan como fan noutras consellarías" mais si Benestar Social. Julia e as súas compañeiras traballan nunha residencia para persoas con diversidade funcional psíquica. "Algúns meses só libramos unha fin de semana, con quendas de 7 días continuados ou de 10" nas que só contan con "un día e medio" para descansar. "Os labores que desenvolvemos diariamente con persoas con discapacidade física e psíquica exixe que estexamos ao 100%", afirman apelando á "responsabilidade que require este tipo de traballo". Aliás, denuncian o "esgotamento físico e psicolóxico" máis tamén o "estrés" que lle supón ao persoal.


Summary: O alcalde, Benito Portela, entende que "hai que retirar a Franco do Val dos Caídos" mais tamén "retirar os seus herdeiros do Pazo".

O Concello de Sada vén de pedir ao gobernó español que inclúa o Pazo de Meirás na modificación que impulsa por decreto lei da Lei de Memoria Histórica para blindar a retirada dos restos de Franco do Val dos Caídos. Benito Portela, alalde de sada, afirma nun comunicado que así mesmo insta o executivo de Pedro Sánchez a a que presente unha demanda civil que posibilite a incorporación do inmoble ao patrimonio público. O rexedor partilla que "hai que retirar a Franco do Val dos Caídos" mais tamén "retirar os seus herdeiros do Pazo".. Ao seu xuízo, debe facerse "por hixiene democrática e respecto á memoria histórica". Por outra banda, Portela lembra que o Plan Xeral de Ordenación Urbana de Sada explicita, no que se refire ao Plan Especial de Protección de Patrimonio do Pazo de Meirás, que o mesmo "analizará e responderá á posibilidade de que o Ben de Interese Cultural pase a ser de dominio e uso públicos en base á devolución gratuíta dos terreos ao sector público".


Summary: O Goberno galego demanda para o sector a vacina monodose de Janssen e insta a comezar pola frota de altura e grande altura.

A Xunta da Galiza anunciou esta cuarta feira que está a manter contactos co Instituto Social da Mariña (ISM) co obxectivo de "intercambiar datos e organizar a loxística necesaria para iniciar o antes posíbel a vacinación das tripulacións da frota galega". Responde, deste modo, a unha demanda que se viña repetindo nas últimas datas por parte das e dos profesionais do sector. As conversas entre a Consellaría do Mar e o ISM, órgano dependente do Ministerio de Seguridade Social, Inclusión e Migracións, prodúcense logo de que o Ministerio de Sanidade autorizase o inicio do protocolo para inmunizar o sector pesqueiro. Neste primeiro encontro, a Xunta demandou o ISM acceder ao censo de todas as e os profesionais do mar, a fin de que o proceso se realice "da forma máis áxil e eficiente". "Galiza confía en que nos vindeiros días se poida deseñar o procedemento a seguir e que comece o antes posíbel a administración das doses", expuxo o Goberno galego, a través dun comunicado no que tamén culpou da demora na vacinación do sector ao Ministerio de Sanidade. Prioridade para as frotas de altura A Xunta instou a comezar a vacinación polas frotas de altura e grande altura e continuar pola baixura. "En moitos casos son barcos que realizan mareas de máis de dez días e non contan coa posibilidade de atención sanitaria inmediata ao tempo que se enfrontan ás dificultades para manter as distancias de seguridade", xustificou. Aliás, o Executivo solicitou que as e os mariñeiros sexan vacinados co fármaco de Janssen, xa que é monodose e facilitaría a inmunización do colectivo.


Summary: Foi un dos primeiros proxectos anunciados polo Goberno galego ao pouco de coñecerse o alcance do programa Next Generation. No seu momento, os parceiros escollidos para desenvolvelo foron Inditex e Ence, que non tardaron en renunciar a participar da iniciativa. O paso adiante dos últimos días do grupo portugués Altri introduce novas perspectivas, mais o camiño aínda non está claro. Para comezar, faltan por concretar as posibilidades de financiamento a cargo dos programas comunitarios, cuestión chave en todo proxecto.

A viscosa é unha materia de base natural feita de celulosa, derivada da polpa de madeira a partir dun proceso químico, moi utilizada na fabricación de tecidos debido á suavidade, a lixeireza e a facilidade que ofrece para mesturarse con outras fibras. Habitualmente é presentada como unha opción ecolóxica e sostíbel de cara ao consumidor, sendo cada día máis demandada polas grandes cadeas de moda pero tamén polos deseñadores de alta gama. Actualmente, o groso da produción concéntrase na China, India e Vietnam, os xigantes da fabricación téxtil no mundo, tendo aumentado de maneira moi importante a súa demanda por reducir o custo das prendas producidas con este material. A iniciativa de pór en marcha unha factoría de viscosa na Galiza arranca na segunda metade de 2020. O proxecto presentado polo presidente do Goberno galego, Alberto Núñez Feixoo, en novembro dese ano, recollía un investimento de 950 millóns de euros para producir 250.000 toneladas de fibra de celulosa e crear 1.000 empregos na fase de montaxe do complexo e arredor de 700 postos de traballo directos unha vez entrase en funcionamento. Segundo sinalaron naquela altura a Nós Diario fontes da Xunta da Galiza, "o obxectivo é sumar ao proxecto a Inditex e a Ence", porén a primeira das compañías desmarcouse da proposta e a segunda anunciou unha fábrica de viscosa no seu centro de traballo de Navia (Asturias). O plan da fábrica de viscosa depende da contía das axudas públicas A busca dun socio industrial resultou complexa para "Impulsa Galiza", o consorcio industrial da Xunta con Abanca, Sogama e Reganosa para a xestión de proxectos ligados ás axudas Next Generation. A opción escollida é a multinacional portuguesa Altri, un grupo cun volume de negocio no pasado exercicio de máis de 650 millóns de euros, titular de tres fábricas de papel en Portugal e con arredor de 81.000 hectáreas de plantación forestal. A compañía é unha vella coñecida do mercado galego, onde adquire eucalipto a través da súa filial Celbi. O eucalipto, en cuestión O economista e consultor Marcelino Fernández Mallo entende que "o proxecto da viscosa é un exemplo de como funciona a economía do país". "Agora que o eucalipto se pon en cuestión polos principios que rexen a política económica da Unión Europea, a Xunta búscalle un uso industrial", sinala a Nós Diario Fernández Mallo, quen lembra que "a política da UE fala de especies autóctonas, da biodiversidade e cuestiona de maneira clara a colonización de eucalipto e isto vai ter que asumilo dalgunha maneira o Goberno galego". Neste sentido, afirma que "o eucalipto, a maiores do seu impacto ambiental, non xera ningún valor engadido, senón que se cultiva para fabricar celulosa". "Que este sexa o proxecto estrela de Next Generation é indicativo das intencións da Xunta", continúa Fernández Mallo, quen se pregunta "se é isto a onde queremos destinar os fondos dedicados á transformación da economía". "Os fondos dos programas europeos están dirixidos a apoiar proxectos de dixitalización ou de combate contra o cambio climático e isto non se dá no proxecto de viscosa", salienta Fernández Mallo, quen salienta que "é unha proposta dunha multinacional que non necesita eses fondos. O diñeiro procedente do Next Generation debe transferise ás pequenas e medianas empresas ou ao sector cooperativo". O enxeñeiro forestal e presidente da asociación para a defensa do monte autóctono A Monte, Francisco Pedras, comenta a Nós Diario que "representa un modelo de negocio moi interesante cun sentido de proximidade, pero é moi probábel que favoreza a eucaliptización do país". "A Galiza e o norte de Portugal contan con importantes industrias téxtiles que demandan viscosa para a súa produción, ademais temos abondosa materia prima, polo que me parece un modelo de negocio moi interesante". Pedras destaca que "a fabricación de viscosa é unha tendencia a nivel mundial, con cinco ou seis proxectos deste tipo en marcha en América do Sur" e destaca que "na tecnoloxía da viscosa tense avanzado moito, polo que os procesos que antes eran moi contaminantes agora non o son tanto". Unha maior demanda de eucalipto "Esta fábrica vai provocar unha maior demanda de eucalipto", asegura Pedras, quen apunta que "para producir 200.000 toneladas de viscosa requírese cando menos un millón de toneladas de eucalipto". "A probábel saída de Ence de Pontevedra daría lugar a que toda a produción de eucalipto da Galiza ficase sen centro de transformación", apunta Pedras, quen recorda que "o 25% da madeira de eucalipto da Galiza expórtase fóra pero aínda así non sería suficiente". Neste sentido, Pedras advirte que "o Plan forestal recentemente aprobado fala de reducir a superficie de eucalipto nun 5% nos próximos anos pero cunha instalación deste tipo non sería posíbel, o que nos podería levar a un escenario moi semellante ao do anterior plan, onde as plantacións de eucaliptos duplicaron as previsións". A maior parte da viscosa obtense tras un proceso químico altamente contaminante O biólogo e ecoloxista Ramón Varela considera que "calquera destes proxectos vai apuntalar e incrementar no futuro a produción de madeira de eucaliptos". "É un proceso industrial menos contaminante que o da celulosa", sinala Varela a Nós Diario, quen sitúa como grandes beneficiados do proxecto "Inditex e as multinacionais do sector forestal". A este respecto, lembra que "a lexislación europea obriga os fabricantes de roupa a reciclar as fibras téxtiles en 80% no horizonte de 2025" e critica a demora destas en compañías en pór en marcha estas medidas. O impacto ambiental da fabricación de viscosa é obxecto de polémica no movemento ecoloxista. A este respecto, en 2017, Ecoloxistas en Acción fixo público un informe titulado 'Moda sucia: a contaminación na cadea de subministracións do téxtil está a intoxicar a viscosa', onde salientou que "a viscosa preséntase ás veces como unha opción ecolóxica para os consumidores. Con todo, a maior parte da viscosa que se comercializa hoxe obtense tras un proceso químico altamente contaminante". Neste mesmo informe destacouse que "o proceso de produción da viscosa depende en gran medida de produtos químicos tóxicos como o disulfuro de carbono, o hidróxido de sodio e o ácido sulfúrico, utilizados para romper a celulosa e transformala en fibra de viscosa". A factoría de viscosa de Altri en Cervo Os detalles da fábrica de viscosa que se proxecta no concello de Cervo son escasos. Segundo adiantaron desde a Xunta da Galiza, significará un investimento de 800 millóns de euros, contará cunha capacidade de produción de 200.000 toneladas e xerará 1.700 empregos na fase de montaxes e 1.600 postos de traballo directos unha vez entre en funcionamento. Porén, o proxecto ten aínda un longo percorrido por diante e está por ver que sexa seleccionado polo Estado español e a UE como proxecto a subvencionar dentro das liñas de axuda do programa Next Generation. O socio industrial Altri, nun comunicado ao regulador dos mercados lusos, recoñece a participación nun consorcio industrial na Galiza baixo o seu liderado para "analizar, en exclusiva, a posta en marcha dun proxecto industrial pioneiro". Neste sentido, sinala que "o proxecto implica o desenvolvemento dun complexo industrial con capacidade anual para producir 200.000 toneladas de polpa en disolución e fibras sostíbeis co obxectivo de abastecer a crecente demanda do sector téxtil e sacar proveito do clúster téxtil do norte peninsular". Altri é consciente dos reparos ambientais que xeran os proxectos deste tipo. Por iso, no seu comunicado ao regulador portugués destaca que "este complexo industrial se desenvolverá cos máis altos estándares en materia sustentábel e de innovación, buscando ser un referente na economía circular no sector das fibras téxtiles na rexión da Galiza, ademais de achegar importantes beneficios sociais e económicos para a rexión". A multinacional portuguesa sinala que o seu acordo coa Xunta e o resto dos parceiros de "Impulsa Galiza" non é definitivo, seríao "no segundo semestre de 2022" no caso de cumprirse "un conxunto de condicións precedentes".


Summary: O Consello de Europa volve censurar a política lingüística da Xunta. No seu último informe cuestiona a situación do galego no ensino, na saúde, na Administración da xustiza e do Estado.

A perda da transmisión lingüística interxeracional condena o galego. Advírteo o Consello de Europa. A transmisión de familias a crianzas non está garantida e, polo tanto, a proporción de alumnado cun nivel de competencia alto ou de uso diario do idioma diminuíu de xeito significativo". Proba desta castigo son os estudos sociolingüísticos que amosan un decrecemento progresivo do número de falantes. A denuncia por parte de entidades que defenden o seu coñecemento, uso e normalización non é nova. De feito, levan anos reclamando que se corrixan as limitacións coas que se atopa o galego en eidos fundamentais como o ensino, a saúde ou a Administración. As súas demandas collen forza no último informe presentado polo comité de expertas do Consello de Europa, encargado de avaliar o cumprimento da Carta europea das linguas. Un tratado internacional que busca avalar a normalidade das linguas rexionais e minorizadas e que o Estado español ratificou en 2001. Segundo o convenio, o Estado ten que garantir o uso pleno do galego nos territorios onde é oficial ou está protexido en ámbitos como a educación, a xustiza, a Administración, as relacións sociais e económicas, a ultura ou as relacións transfronteirizas. Así, a Carta europea das linguas minorizadas protexe a lingua galega na Galiza, pero tamén vixía a súa preservación noutros territorios: no Principado de Asturias, onde é recoñecida como galego-asturiano, en Castela e León e, baixo o nome de 'fala', tamén en Estremadura. No seu último escrito, a comunidade de expertas do Consello de Europa recoñece que a custodia do galego é mellor na Galiza é mellor que no resto dos territorios, onde detecta problemas severos para a implementación real dos mandados da Carta europea. O impacto do "decreto contra o galego" Porén, pon o foco na Galiza e no impacto do 'decreto do plurilingüismo' de 2010, que define as materias que deben ser impartidas en galego e que exclúe a posibilidade dunha educación plena nesta lingua "co castelán como idioma predominante", explica a Sermos Galiza Marcos Maceira, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística. "O que recolle a Carta, e tamén recomenda o Consello de Europa, é un modelo de educación que garanta o coñecemento do galego. Para iso, o ensino ten que ser en galego. Mais o decreto actual non permite superar 50% das aulas nesta lingua. O castelán prevalece por riba do galego", unha limitación, di Maceira, que compromete o saber, o uso e a transmisión lingüística capaz de fornecernos de novos falantes. Segundo o presidente da Mesa, "o decreto de 2010 foi un ataque contra o galego e contra a Carta europea das linguas. Galiza está en emerxencia lingüística e a Xunta ten a responsabilidade de solucionar esta situación" motivada polas súas propias políticas e tamén, advirte, pola pasividade do Estado español. Na mesma liña exprésase Isabel Vaquero, técnica de normalización lingüística da Universidade de Santiago de Compostela. "O texto do Consello de Europa é unha advertencia moi seria sobre a política lingüística do Partido Popular e sobre os seus efectos na poboación", asegura. Vaquero salienta o desleixo do Goberno de Alberto Núñez Feixoo á hora de darlle cumprimento a un tratado internacional que parece non ter "carta de lexitimidade. Ninguén o cumpre e parece que non pasa nada". Fronte ao desinterese do Executivo galego, defende que é o momento de retomar o plan de normalización lingüística anterior á chegada de Núñez Feixoo ao Goberno," un decreto de promoción do galego no ensino que respondía ao que fora aprobado por unanimidade no Parlamento de Galiza, e que el mesmo se encargou de tirar abaixo coa escusa da introdución dun novo idioma, que, por certo, non ten ningún éxito", mantén. É o momento de retomar o plan de normalización lingüística anterior á chegada de Núñez Feixoo ao Goberno. Segundo explica a Sermos Galiza, o decreto de 2010 estragou o cumprimento dos obxectivos en materia lingüística no caso do alumnado que remata a ensinanza obrigatoria. "En xeral, acaba o ciclo sen competencias lingüísticas nin en galego nin en castelán", denuncia. Neste sentido, o Consello de Europa manifesta unha "presenza insuficiente da lingua galega no ensino", especialmente en Infantil, onde hai dez anos, sinala Vaquero se realizou unha experiencia de inmersión que se demostrou eficaz. "Competencias bilingües" "O plan de normalización e promoción do galego no sistema educativo aprobado no ano 2007 permitiu abrir dúas liñas de infantil, unha delas integramente en galego". Daquela experiencia, hai resultados oficiais que recoñecen que o alumnado participante rematou ese período escolar inicial con "competencias bilingües", sen perder o dominio da súa lingua materna e cun bo coñecemento daquela que de entrada, non lle era propia. Agora, di, "as nenas galegofalantes perden a súa lingua ao entraren na escola e as castelanfalantes non a adquiren". E este dano, di, é o que trasladan os estudos sociolingüísticos actuais. "Se temos unha sociedade que perde o galego, que non o transmite na familia e a escola non é quen de suplir esa carencia, como van aprender o galego as crianzas?", pregunta Isabel Vaquero. Se temos unha sociedade que perde o galego, que non o transmite, e a escola non é quen de suplir esa carencia, como van aprender o galego as crianzas? O informe do Consello de Europa reforza esta visión pouco optimista do galego no ensino ao confirmar que, a día de hoxe, non existe a posibilidade de ofrecer un currículo en galego en ningún centro de Educación Infantil, Primaria, Secundaria ou Bacharelato. Co fin de reverter unha situación contraria aos intereses do galego e aos mandados da carta europea, pídelle ao Goberno da Xunta eliminar as limitacións ao ensino na lingua propia en todos os niveis, ademais de facer públicos os informes de avaliación do órgano de supervisión en Educación. O galego fóra das aulas tamén fraquea Favorecer o uso do galego en todas as etapas do ensino é unha das recomendacións máis urxentes do Consello de Europa. Pero canda a esta, sinala outras de necesario cumprimento para a supervivencia da lingua e dos dereitos lingüísticos dos seus falantes. A Xunta debe corrixir as dificultades existentes para o uso do galego no Sergas. A Mesa pola Normalización Lingüística incide en que a comunidade experta encargada de avaliar o cumprimento da Carta europea das linguas recorda que a Xunta debe corrixir as dificultades existentes para o uso do galego no Sergas. "Só o fanatismo e o odio ao galego explican que Feixoo e o Partido Popular non sintan a máis mínima vergoña perante o terceiro informe negativo que reciben". Segundo Marcos Maceira, "o seu deber é defender os intereses e as necesidade da Galiza, e a lingua é unha necesidade para calquera pobo". Vivir en galego, recalca, "é un dereito humano" que ampara o tratado europeo. O Estado español, tamén responsábel Ademais, chama o Estado a atender as súas responsabilidades lingüísticas, a ofrecer prazas na Galiza que requiran o coñecemento do galego, a asegurar o seu uso nos procedementos xudiciais e a eliminar calquera impedimento para poderse dirixir a Administración tamén nesta lingua. "Agora mesmo non o é posíbel, e é gravísimo". O Consello de Europa apunta que o emprego da lingua na Administración non mellorou en absoluto "nin é suficiente para satisfacer as necesidades da poboación galegofalante". Neste sentido, urxe a modificación da Lei Orgánica do Poder Xudicial para garantir o emprego do galego na xustiza sempre que o solicite unha das partes, ademais da promoción do uso do galego na Administración do Estado na Galiza e na prestación de servizos públicos.


Summary: Critica que nin a Xunta da Galiza nin o Estado español están a exercer o poder político que teñen para frear esta agresión

O sindicato CIG exixe a convocatoria inmediata do Consello Galego de Pesca para organizar "unha resposta unitaria de todo o sector do mar e de todo o tecido social do país (partidos políticos, organizacións sectoriais, sindicais, sociais etc.)" ante "o golpe mortal" que supón a prohibición da pesca de fondo en 87 áreas do Atlántico Norte, decretada pola Unión Europea. A CIG reclama "facer esta fronte común pero non só co obxectivo de demandar novos informes científicos ou iniciar preitos xurídicos que se prolongarán no tempo indefinidamente, senón para organizar unha acción social e política contundente para que dunha vez por todas tanto a Xunta de Galiza, como o Goberno español, como Bruxelas saiban que significa para Galiza o sector pesqueiro". O responsábel de Mar da FGAMT-CIG, Xabier Aboi, avanza que "ante a barbarie consumada polos burócratas de Bruxelas, novamente teremos que saír berrar a consigna que se repite dende hai anos en todas as mobilizacións en defensa do sector pesqueiro: nin a España nin a Europa lle importa a nosa flota". Decisión política Aboi critica que, "nunha decisión política sen precedentes", a UE decida eliminar "de golpe a pesca de fondo en 87 áreas de Portugal, Francia, Irlanda e o Estado español, a maiorías delas zonas nas que faena a flota galega, non só no Gran Sol senón tamén no noso litoral". A central sindical tamén critica que nin a Xunta de Galiza nin o Estado español "están a exercer o poder político que teñen para frear esta agresión" A central sindical tamén critica que nin a Xunta de Galiza nin o Estado español "están a exercer o poder político que teñen para frear esta agresión", eludindo as súas responsabilidades malia que esta medida xa se anunciou hai tempo. Ademais, engade Aboi, preténdese circunscribir esta decisión a unha cuestión científica "cando o que se debate é un tema político: se queren eliminar ou non a nosa flota". A CIG rexeita que se pretenda agora, coa máxima urxencia, eliminar máis de 1000 barco e destruír milleiros de empregos con todo o impacto socioeconómico que isto supón para as zonas costeiras de Galiza. Neste senso, Aboi denuncia a hipocrisía do discurso ecolóxico utilizado pola UE para determinar este veto (aludindo á necesidade de recuperar o fondo mariño),"cando esta mesma Unión Europea acaba de recoñecer a enerxía nuclear como enerxía verde ou cando permite, ampara e promociona (ao igual que a Xunta e o Goberno español) macro parques eólicos nos nosos bancos pesqueiros ".


Summary: Esta decisión permitirá que o rei emérito español poida volver temporalmente a España.

A fiscal xeral do Estado, Dolores Delgado, prepárase para ditar un decreto para o arquivo das dilixencias indagatorias pre-xudiciais que se abriron en xuño do ano pasado pola investigación dos presuntos ou acreditados, mais non perseguíbeis, comportamentos irregulares de rei emérito Juan Carlos I, segundo informa El Confidencial. O arquivo non é igual que o sobresemento da causa, é dicir, o caso poderíase reabrir, mais permitiría o retorno temporal do emérito ao Estado español. O equipo de fiscais sobre os cales recaeu a causa concluíron que o emérito non é imputábel por mor da súa inviolabilidade mentres era xefe de Estado. Tamén sinalaron que hai feitos que están a ser investigados que xa prescribiron. A Fiscalía considerou que a citación de Juan Carlos I é innecesaria, xa que aseguran que coa documentación da Axencia Tributaria e despois de recibir a persoas que conforman o seu círculo de confianza, como Álvaro d' Orleans, é máis que suficiente para a investigación. Con estas fontes de información, o decreto da Fiscalía exporase en cuestión de semanas. Aínda que fontes do medio que dá a nova aseguran que será un relato "duro" e detallado, este concluirá a imposibilidade de interpoñer denuncia ou querela criminal contra Juan Carlos I. O arquivo non é igual que o sobresemento da causa, é dicir, o caso poderíase reabrir, mais permitiría o retorno temporal do emérito ao Estado español Fontes da Fiscalía aseguran que tanto Dolores Delgado como Juan Ignacio Campos, xefe do equipo de fiscais da causa, actuaron seguindo "criterios profesionais" e facendo caso omiso ás "presións políticas e mediáticas". Con todo, fontes da Fiscalía aseguraron a El Confidencial que son conscientes das consecuencias que este arquivo pode ter e por iso están a traballar exhaustivamente en todas as posibilidades da investigación para que non queden "cabos por atar". O nome do emérito español apareceu ligado a diferentes escándalios, o último é a investigación dos Pandora Papeis, unha gran investigación que sacou á a arañeira de moitas compañías offshore. A ex amante de Juan Carlos I, Corinna Larssen, quería deixar parte da súa fortuna ao emérito en caso da súa morte e así se estipulaba nos papeis atopados nunha das sociedades offshore dos Pandora Papeis.


Summary: O PP chegou á Xunta en 2009 cun endebedamento equivalente ao 8,6% do PIB. Agora é do 18,9%, 10 puntos máis. O Consello de Contas advertiu de que se podía dar un "problema sobre a sostibilidade".

'Austeridade', 'contención do gasto', 'equilibrio' foron palabras que non faltaban estes anos nos discursos de presidente e conselleiros da Xunta. Pronunciadas ao tempo que se fiaba un discurso criminalizador do gasto público e xustificador duns recortes. Que se presentaban como necesarios e inevitábeis. Porén, ese discurso, ideolóxico, bate coa realidade dos datos. O presidente que fixo bandeira da austeridade elevou a débeda pública galega até límites descoñecidos. Cando Feijóo chegou á Xunta, en 2009, a débeda pública era de 4.859 millóns de euros e representaba o 8,6% do produto interior bruto (PIB). No segundo trimestere de 2016 situouse nos 12.727 millóns de euros e o 18,9% do PIB. É un 120% de aumento a respecto de 2009. 2.000 euros máis por galego Froito deste aumento, a débeda autonómica que soporta cada galego tamén experimentou un aumento mconsiderábel. Se no 2009 esta era de 1.756 euros por galego, agora anda abeirando os 3.800 euros, o que supón 2.000 euros máis por persoa que cando Núñez Feijóo tomou posesión. O propio Consello de Contas alertaba no verán de 2015 do alto endebedamento da Xunta. O conselleiro maior deste organismo e ex-conselleiro de gobernos de Manuel Fraga, Xesús Palmou, advertía de que se podía dar un "problema sobre a sostibilidade" de se manter a situación. O presidente da Xunta afirmou, após esas advertencias do Consello de Contas, que un dos compromisos do seu goberno ía ser reducir a débeda pública. Desde entón, a débeda continuou aumentando.


Summary: Da man da europarlamentar de AGE, Lidia Senra, unha delegación de Acerga exporá as demandas do sector perante o comisario de Pesca comunitario, Alain Cadec.

Representantes da Asociación de armadores do cerco de Galiza (Acerga) visitan esta terza feira (10 de novembro) o corazón político da Unión Europea. Convidados pola eurodeputada de AGEe, Lidia Senra, manterán unha xuntanza co comisario de Pesca comunitario, Alain Cadec, a quen trasladarán de primeira man as demandas do sector. O encontro prodúcese após tres semanas de acampada perante os edificios da Xunta de Galiza en San Caetano (Compostela) e manifestacións como a decorrida esta fin de semana en Sada, nas que reclaman un reparto "xusto" das cotas que permitan aos mariñeiros vivir do seu traballo. As demandas do sector continúan a ser as mesmas que hai dous anos. Nalquera altura os protestos chegaran ás portas do Parlamento galego onde máis dun milleiro de mariñeiros e as súas familias se concentraron para reclamar unha solución á falta de cota. A mobilización rematara disolta por unha forte carga policial que se extendeu polas principais rúas do ensanche compostelán. Que reclaman os mariñeiros e Acerga? No número 170 do semanario en papel o xornalista X.M. Pinheiro asina unha reportaxe a dupla páxina na que responde a oito preguntas fundamentais a respeito dun conflito que atinxe 146 embarcacións e máis de 1.500 mariñeiros. Un sector económico estratéxico en portos como Portosín, Cesantes, Sada ou Malpica, entre outros. A frota do cerco galega atópase amarrada en defensa dun reparto "xusto" das cotas pesqueiras principalmente do xurelo --que representa o 80% dos ingresos desta arte-- e da xarda. Até o de agora e embora a galega constituír a principal frota, só lle corresponde menos do 25% da cota da xarda. Isto débese ao modelo de reparto aplicado desde 2012. O criterio que emprega baséase nun "histórico" de capturas entre 2002 e 2012, o que prexudicou ao cerco galego que viña limitando desde hai dúas décadas a cantidade de peixe que pesca para preservar as pesquerías, algo que non fixeron outras frotas. Neste senso, a frota basca ou a asturiana --que conta só con 8 embarcacións-- posúen máis cota que as 146 galegas. "Un barco do cerco basco ten máis cota que os 20 que hai no porto de Vigo", di Andrés García, patrón maior de Sada e voceiro de Acerga. Desde Acerga responsabilizan da situación que atinxe o sector aos representantes das confrarías que na altura fixeron parte das negociacións mais tamén á Xunta de Galza porque "non nos defenderon", aseguran.


Summary: A comparecencia terá lugar a terza feira no Parlamento, nun pleno extraordinario con dous asuntos na orde do día: o debate do teito de gasto e a propia participación do conselleiro de Sanidade.

O conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, comparecerá nun pleno extraordinario a vindeira terza feira, 3 de agosto, para explicar a xestión da quinta onda da pandemia da Covid, tras aprobalo a deputación permanente por unanimidade a petición do BNG. Rastrexadores e atención primaria Ao respecto, a deputada nacionalista Montse Prado remarcou que "a comparecencia do conselleiro é máis que precisa" para "explicar" os "datos preocupantes" da quinta vaga de coronavirus. Así, incidiu en que García Comesaña debería dar conta doutras cuestións como "por que non hai rastrexadores en número suficiente", a situación dunha atención primaria "totalmente colapsada", a autocita para adolescentes e en suma "a descoordinación" en canto ás medidas para combater a crise sanitaria. Déficit de camas e pediatras Desde o PSOE, o deputado Pablo Arangüena chamou a non "descoidarse" porque o virus pode experimentar "mutacións perigosas", malia que España está a ser dos países "que máis vacina" e con "máis porcentaxe de poboación vacinada", un "éxito do que Feixoo dubidaba, dixo. Con este "campo abonado para futuras mutacións", reclamou "reforzar" o sistema de rastrexo e de saúde pública e mostrouse preocupado ao saber "que o Goberno do PP pechou 600 camas, que non se cobren as baixas, que hai un déficit crónico de pediatras e que os centros de saúde están desbordados", detallou entre outras cuestións. Capacidade de xestión O portavoz parlamentario do PPdeG, Pedro Puy, rexeitou "ter un debate sanitario" nesta reunión da deputación permanente e, sobre a petición dun pleno extraordinario para que compareza o conselleiro, dixo que cre "que é bo que veña o conselleiro para ver se esta vez son capaces (os grupos da oposición) de recoñecer a capacidade de xestión" do Goberno galego, e tamén en favor da "transparencia" do Executivo. "A Xunta está a xestionar esta quinta onda creo que con acerto", replicou ás críticas, antes de enumerar algunhas das medidas adoptadas. Malia precisar que, ao seu entender, "o razoábel sería esperar ao fin do ciclo epidemiolóxico para que o conselleiro comparecese nesta Cámara", finalmente o PP votou a favor.


Summary: Eventuais en Loita reúnese cos sindicatos e pide unidade para unha gran manifestación contra a "depreciación da sanidade pública" e pola fin da precariedade. O colectivo esixe á Xunta acabar coa taxa de reposición ou convocar unha macro oferta de emprego

A enfermaría eventual do Sergas rompeu os marcos da mobilización e afondou con forza nas reivindicacións que desde hai meses enchen a sanidade en Galicia. O pasado maio, cadrando cos exames de oposición en Silleda, abriron unha fronte de reivindicación tan intensa como inesperada. Foi alí onde agromou de vez a plataforma Enfermeiras Eventuais en Loita para poñer cifras e rostros á protesta contra a precariedade laboral dun colectivo dunhas 10.000 persoas. Unhas 7.000 tinguiron de negro as probas e aínda máis continúan activas nun movemento masivo que entrou no debate político e que obrigou a Xunta a intentar amornar o impacto das súas demandas. A enfermaría eventual dá un paso máis nas súas demandas e procura unha futura gran mobilización que implique todos os sectores da sanidade e a cidadaníaAgora, Eventuais en Loita dá un paso máis tras reunirse este pasado luns cos sindicatos integrantes da mesa sectorial no Sergas (CIG, UGT, CCOO, Prosagap e Satse) para poñer en común as reivindicacións e trazar o camiño, a través dunha mesa de diálogo, para unha futura gran mobilización que implique a cidadanía e xunte as demandas de todos os colectivos de profesionais e pacientes ante a situación da sanidade pública en Galicia. "Hai que acabar con isto dunha vez; non podemos seguir así". A reflexión é idéntica e chega por separado de dúas das representantes que acudiron á xuntanza, unha de Eventuais en Loita e outra dun sindicato. Á precariedade entre os profesionais e perda na calidade asistencial sanitaria únense outros moito problemas que fixeron rebordar o vaso... Unha vez máis. As protestas continuas abríronlle á Xunta frontes variadas e tamén á marxe das canles habituais. A un ano das eleccións, o obxectivo é erguer unha voz conxunta contra o que consideran unha "depreciación da sanidade pública" na última década en Galicia. "Hai que acabar con isto dunha vez; non podemos seguir así", coinciden varias das asistentes á xuntanza entre Eventuais en Loita e sindicatos"Nesta altura, consolidado o movemento, parecíanos oportuno reunirnos cos sindicatos. A resposta foi gratamente positiva, amosándonos o apoio ás nosas reivindicacións e cun único punto de desacordo", contan fontes de Eventuais en Loita. A discrepancia xurdiu con dous sindicatos (UGT e Satse) que si asinaron co Sergas un contrato de continuidade que o colectivo rexeita por considerar que teima na "escravitude" e "precariedade". No resto, apoio. "A xuntanza foi positiva porque coincidimos nas demandas que no sindicato levamos facendo desde 2010", conta María Xosé Abuín, secretaria nacional de CIG-Saúde, que cre que tamén chegou o momento de "poñerlle fin" a unha situación "precaria" da sanidade, tanto no que ten que ver cos profesionais como no que afecta aos pacientes. Á marxe de denunciar a "depreciación" da sanidade, a precariedade laboral e a "falta de transparencia" por parte da Consellería de Sanidade, Eventuais en Loita trasladou unhas demandas básicas e de inmediata esixencia. "Agora si", advirten.Entre elas, converter inmediatamente en prazas de persoal estrutural todos os postos desenvolvidos de xeito eventual durante máis de dous anos, poñer fin á taxa de reposición que impediu desde 2012 que se convocasen todas as prazas que ían quedando vacantes, unha medida que contou tamén co apoio de sindicatos a nivel estatal. A enfermaría eventual esixe ao Sergas poñer fin á taxa de reposición, unha macro oferta de emprego público ou acabar cos "contratos en fraude de lei"A enfermaría eventual demanda tamén de xeito inmediato unha gran oferta de emprego público (macro-OPE) que inclúa as prazas vacantes, as non ofertadas pola devandita taxa ou as que se consideren necesarias para adaptar os ratios enfermeira/doente aos estándares recomendados. Ademais, reclama que os distintos procesos selectivos teñan un temario pechado e único acordado coa Xunta, poñer fin aos "contratos en fraude de lei e ás prácticas de contratación alegais e abusivas", así como a igualdade de trato en canto aos permisos co persoal fixo. Do mesmo xeito, insisten na "obriga legal de transparencia" do Sergas, reclamando un rexistro de persoal que permita "cuantificar e definir as prazas actuais, a súa cobertura e as previsións de xubilacións" e demandan as modificacións legais necesarias para que "situacións como a actual non volvan repetirse" e garantir así no futuro "un emprego estable e de calidade".A partir de agora, Eventuais en Loita levará a cabo reunións con outras plataformas, asociacións profesionais ou de usuarios para "ir sumando apoios", non só no que ten que ver coas súas demandas, senón con todas as que abranguen a sanidade. "Miguiña a miguiña, chamando ás portas, queremos chegar a unha gran mobilización conxunta que lle deixe claro á Xunta que non somos unha minoría, senón a gran maioría da sociedade a que reivindica que as cousas muden", explican a Praza.gal. Malia o éxito de mobilizacións convocadas por SOS Sanidade Pública, que varios sindicatos ven como a canle máis acaida, a intención é ir máis aló. "Non aturamos máis esta situación e é o momento de poñerlle fin e de deixarllo claro á Xunta", advirten. Nun futuro inmediato, a intención é crear unha mesa de diálogo que "xunte posturas, implique toda a cidadanía e conseguir que a sanidade pública volva ser algo do que sentirnos orgullosas".


Summary: O comité de empresa da Consellería de Traballo e Benestar na provincia da Coruña convoca o persoal laboral a tres xornadas de paro (14, 21 e 28 deste mes) para combater a precarización laboral deste colectivo de traballadores, que ten unha das súas expresións en quendas dunha semana seguida.

O persoal laboral dos centros de Traballo e Benestar pode ter até sete días de traballo continuado, encadear dous domingos seguidos,... todo iso cunhas xornadas "abusivas e estresantes". Un escenario que non cadra cos parámetros de saúde e seguridade laboral que deben guiar unha administración pública. Aliás, este tipo de quendas afectan negativamente a eidos que, coma o da conciliación laboral e familiar, ten sido nestes anos un dos compromisos que desde as diferentes administracións se teñen comprometido a impulsar. Mais, tamén, este tipo de xornadas e quendas non afectan só ao persoal, senón que tamén se traducen n@s usuari@s dos centros, pois o servizo prestado pode non sr todo o óptimo posíbel por mor, precisamente, dunhas xornadas abusivas e desacougantes. Estas son as cuestións que desde o comité de empresa se vén denunciando e alertando desde hai tempo, mais sen obter resposta. Os responsábeis,sen vontade de atinxir un acordo A convocatoria destas tres xornadas de folga faise após "diversos contactos coas persoas responsabeis políticas sen que estas mostrasen nin un ápice de vontade en chegar a un acordo para evitar a actual precarización laboral do persoal dos centros da Consellaría". Aliás disto, afirman desde CIG-Administración, o comité leva feito diversos actos de protestas así como asembleas coas traballadoras e traballadores, "despois dos que se chegou á conclusión de que a folga é a única saída que lles deixa a consellaría na defensa dos seus dereitos". Entre as reivindicacións que se perseguen con esta protesta: "quendas de traballo para o 2013 xustas e equilibradas que respeten os dereitos do persoal laboral e que teñan en conta as compensacións por traballo en domingos e festivos e o descanso por solapamento de xornada"


Summary: Cada primeiro de novembro, os vivos dunha parte do mundo celebran a festa dos mortos mentres que os minimortos festexan... a dos vivos? Mais a que lle teñen medo os minimortos? Conversamos coa súa creadora, Ledicia Costas, neste Día de Defuntos, para saber máis sobre O Día dos Vivos (Xerais, 2021, con ilustracións de Mar Villar), a última entrega da saga dos minimortos.

Cóntenos, que lles dá medo aos minimortos? [Risos] O que lles produce arrepíos aos minimortos son as cousas que lles provocan aburrimento como, por exemplo, ver o telexornal, ter que ir escoller zapatos a unha zapataría, un disfrace de calculadora... N'O Día dos Vivos fixen humor á inversa. Así, as chaves para os seus disfraces nesta festa son cousas que lles dan noxo ou medo. Noxo? Por exemplo, o brócoli, e por iso hai un que se disfraza deste alimento. Ademais, tamén coincide, curiosamente, coas cousas que non lles adoitan gustar ás nenas e aos nenos. Sempre partido do humor. Un humor macabro, é verdade, porque esas nenas e nenos son unha cuadrilla de pantasmas [risos], pero o motor desta serie, de todas estas aventuras, é o humor e a finalidade é que os lectores e as lectoras infantís pasen un momento divertidísimo. Lectoras e lectores infantís que agora tamén poderán gozar dos minimortos en México, coa edición que acaba de tirar do prelo alí. Iso foi moi forte, a verdade. Cando me anunciaron desde Penguin Random House México que arrancaban xusto nos días previos á conmemoración desta data foi emocionante. Toda esta semana estiven en contacto coa prensa mexicana e foi moi estimulante porque, claro, alí celebran o Día dos Mortos dunha maneira moi especial... Non puideron escoller mellores datas. Esta saída coincidiu ademais coa tradución de Kalandraka ao portugués de Escarlatina e Esmeraldina, que tamén saíu nestes días. Así que nada, aí estamos, a morte galega gañando terreo polo mundo! [risos]. O seu é fascinación polo alén. Sempre me gustou o gótico, a literatura de pantasmas, de ultratumba, de vampiros... desde pequena. Bebín dese tipo de literatura. Os libros que me gustaban de adolescente eran dese pau, desde Un ollo de vidro... Ver esta publicación en Instagram Una publicación compartida de Ledicia (@lediciacostas) Cada 31 de outubro miña irmá mais eu realizamos unha sesión de gastronomía e literatura. Facemos fotos macabras, tortas con temática destas datas... E onte [domingo] quixemos pór todos os libros que teño arredor da morte e non entraban na foto! É algo que me fixo moita graza, tomar conciencia de todos os libros que escribín arredor de ultratumba. É moi nutritivo ese mundo e, sobre todo, engancha o público infantil e xuvenil. Algo moi reconfortante. Creo que é porque se trata de escribir sobre o que está prohibido, sobre o tabú. Por iso pode resultar tan atraente, tan fascinante. Parece unha ironía pero a morte é unha parte moi importante da vida e se ninguén nos prepara para iso, cando sucede é absolutamente traumático. Xa o é, de natural... imaxina se non sabemos en que consiste. E que nos pode adiantar sobre 'Golpes de luz' (Xerais, 2021)? Está a piques de saír, faltan 15 días e estou desexando que chegue ese momento. É outra novela para persoas adultas, logo da publicación de Infamia (Xerais, 2019). É unha obra escrita a tres voces. Unha é a de Luz, que é unha muller de 80 anos; outra é a voz de Xulia, unha muller de 40; e a terceira é a de Sebas, que é un neno de 10 anos. Son tres xeracións. Avoa, nai e neto narran os mesmos feitos pero desde o seu particular punto de vista. Crieime na zona de Lavadores (Vigo) xusto cando naceu o movemento veciñal "Madres contra la droga", arredor de todo o tráfico de heroína nos anos 90. Vivía precisamente no barrio onde residiu moitos anos Carmen Avendaño. Nesa zona pasaron cousas bastante intensas arredor do tráfico de heroína e algunhas delas están neste libro. Iso marcou a miña infancia e creo que por iso escribín esta obra. É unha novela que tamén aborda a temática dos coidados, a perda da memoria... Mais, e aínda que pareza mentira por todo o que acabo de comentar, é unha novela onde hai moitísimo humor. O humor ten unha presenza moi importante e os personaxes son moi esaxerados, rozan case o melodrama.


Summary: Por orde do xuíz instrutor do caso Bárcenas, os axentes rexistraron a sede central do Partido Popular na rúa Génova (Madrid) na procura de documentación relativa a unhas obras de reforma que poderían ter sido financiadas con diñeiro negro.

A policía española entrou esta quinta feira (18 de decembro) na sede central do Partido Popular en Madrid no decorrer da investigación xudicial coñecida como 'caso Bárcenas'. A orde foi emitida polo xuíz instrutor, Pablo Ruz, quen soliciou aos axentes que procurasen documentación relativa a unhas obras de reforma que o Partido Popular podería ter pagado con diñeiro negro. A devandita información, que xa fora solicitada por Ruz o pasado mes de xullo, non fora entregada. O pagamento das obras, contratadas á empresa Unifica entre 2005 e 2011, corresponderíase cun dos cobros rexistrados por Luís Bárcenas como doazóns ilegais que, asemade, procedía do arquitecto da mesma empresa, Gonzalo Urquijo. O propio arquitecto prestou hai uns días declaración perante o xuíz Ruz mais este entendeu que os seus argumentos a respeito do pagamento non eran lóxicos. O xuíz instrutor do caso citouno a declarar após emitir un auto no que dá conta de indicios suficientes que apuntarían cara á existencia dunha "certa corrente financeira de cobros e pagamentos continua no tempo, á marxe da contabilidade remitida polo Partido Popular ao Tribunal de Contas".


Summary: Os xulgados voltan a deitar sospeitas de corrupción sobre o PP da Coruña. En plena campaña, o xulgado número 8 da cidade chama a declarar como imputada a Rosa Gallego, número 2 da candidatura de Negreira.

Negreira ficou xa sen a compañía do seu lugartenente Julio Flores, tocado polo caso Pokemon, e agora en plena campaña eleitoral ve como a súa nova número dous, a concelleira Rosa Gallego, tamén se ve atinxida por unha denuncia xudicial. Segundo informa La Voz de Galicia, a xuíza do número 8 da Coruña, María Francisca Justo Vicente, chamaría a declarar por un "delito non especificado" a Gallego e canda ela tamén a Begoña Freire, asemade candidata e concelleira. Estas dilixencias son produto dunha denuncia interposta contra estas integrantes da candidatura de Negreira por unha ex funcionaria do concello, María Elena Álvarez Cortiñas, que as acusaba de "trato degradante" e de "prevaricación" cando se efectivizou o seu cesamento como xefa do servizo de mobilidade.


Summary: Nen un paso atrás. Non parece importarlle en exceso a Donald Trump nen a reacción interna (miles de persoas a protestaren nos aeroportos) nen a externa (con división de opinións na UE) perante o seu veto á inmigración de sete países de maioría musulmá. Esta segunda feira cesou fulminantemente a fiscal xeral, Sally Yates, por bloquear a aplicación da súa orde.

Sally Yates, nomeada por Barack Obama, consideraba que existían serias dúbidas sobre a legalidade do decreto executivo ditado por Trump e, nese sentido, deu instrucións aos avogados do Departamento de Xustiza para que non aplicasen a orde. Nunha misiva, Yates afirmara que non estaba "convencida" de que o decreto executivo de Trump fose plenamente legal. "Levando en conta que son a fiscal xeral en exercicio, o Departamento de Xustiza non apresentará argumentos en defensa da Orde Executiva", engadiu. A resposta da equipa de Trump foi fulminante. Após o seu cesamento, un comunicado de imprensa da Casa Branca acusou Yates de "traizoar" o Departamento de Xustiza "ao se negar a pór en práctica unha orde legal que visa protexer os cidadáns dos EUA". O ataque a Yates foi aínda máis alá ao apoñerlle debilidade face "a inmigración ilegal". Yates foi reemprazada por Dana Boente, até agora fiscal do distrito oriental de Virxinia.


Summary: Sinala que a televisión pública "emitiu" o programa "tal e como foi editado". O grupo amosou o seu malestar pola decisión de cortar a frase final da canción San Marino.

Após a publicación da denuncia pública feita através das redes sociais polo grupo Ataque Escampe a produtora M International Audiovisual púxose en contacto con Sermos Galiza para desmentir que o corte na canción San Marino de Ataque Escampe fose "censura" por parte da CRTVG. "Non é xusto dicir que a TVG fixo algo que non fixo" Neste senso, sinalan que os programas son editados pola produtora e enviados á televisión pública que os emite "tal cal". Aliás, explican que Musigalité constitúe unha produción "multiplataforma" que complementa os contidos emitidos coa publicación através da súa páxina web da versión íntegra na que se pode visualizar a canción en directo sen cortes. M International Audiovisual lamentou que se tivese vencellado a CRTVG coa censura porque "nós como produtora decidimos" e "TVG nunca puxo ningunha pega" como, indican, fixeron saber ao grupo. Destarte, subliñan que ao longo do programa foron entrevistados "39 grupos", de entre eles 5 en galego cos que nunca houbo conflito algún. "Non é xusto dicir que a TVG fixo algo que non fixo", salientan. O grupo mantén o seu malestar por se ter cortado a última frase: "adeus, cabronazos, voume a un paraíso fiscal como fan os do PP" Pola súa banda, Sermos Galiza contactou con Ataque Escampe. O grupo editou tamén a súa publicación na rede social Facebook para engadir que "os traballadores da produtora insisten en que as razóns de eliminar esa frase foron puramente técnicas e que a TVG non fixo ningunha observación sobre o contido da canción". Porén, manteñen o seu malestar pola decisión de teren editado a peza recortando a frase "adeus, cabronazos, voume a un paraíso fiscal como fan os do PP" pois achan que "non parece que sexa por razón de tempo". "Din que é unha decisión técnica, de post-produción, practicamente ao chou", subliña o grupo.


A Pandemia vírica que padecemos neste momento, ademais de ser unha novidade, unha guerra diferente, algo que nunca imaxinamos que nos tocaría vivir, nos obriga a recluíunos, non nas prisións, senón nos respectivos domicilios. Pero ser, somos, toda a cidadanía que vivimos en pisos, presas e presos sen patio onde pasear, correr, etc. Así pasaron dous primaverais meses nos que o confinamento, o comportamento cívico da poboación e a entrega heroica das e dos profesionais sanitarios, conseguiu amortecer a epidemia, remitir algo o andazo. Ao saír en tempo e hora, as persoas, ademais de careta, están obrigadas a gardar a distancia entre persoas. Unha expresión ben coñecida no pasado, no que non había virus nocivos pero había clases sociais e moita diferencia entre elasDaquela é cando o goberno autoriza saír á rúa, primeiramente as criaturas, que normalmente aturan peor a inmobilidade, e despois a persoas maiores, e a toda a cidadanía en tempo e hora determinadas. Non entendo como si puideron saír os cans, acompañados da ou do dono, e non as criaturas. Sei que deben sacalos a ensuciar as rúas e dominios públicos da cidadanía. E iso me enerva. Se son mascotas, se son domésticos, deben facer as súas necesidades na casa ou no dodotis como as criaturas. Non é tolerable que saian a emporcar as rúas. E menos que os cans teñan máis mobilidade e dereitos que a infancia.Cando eu era nena, tamén a infancia mexaba na rúa. Agora a ningunha nai ou pai se lle ocorre cousa semellante. Pero os cans si poden? Privilexio canino e privilexio das persoas que teñen cans. As que teñen criaturas, ademais de sentir pena por elas, vólvense micas para entretelas pechadas nas casas, e que fagan os deberes que lles envían da escola. Na rúa do Principe, eu xa non o vin, había distintas horas para pasear, segundo a clase socialAo saír en tempo e hora, as persoas, ademais de careta, están obrigadas a gardar a distancia entre persoas. Unha expresión ben coñecida no pasado, no que non había virus nocivos pero había clases sociais e moita diferencia entre elas. A clase privilexiada quería gardar as distancias con esa xente. As clases sociais non eran virus mortais pero danaban a humanidade e lixaban as conciencias.Outro aspecto que persoas moi maiores poden lembrar e outras non tan maiores puidemos escoitar, ou, no meu caso, investigar para escribir unha novela da época, é o de sinalar unha franxa horaria para o paseo. Na rúa do Principe, eu xa non o vin, había distintas horas para pasear, segundo a clase social. Non había que usar a policía para chamar a atención, como agora, ou multar as infractoras. A hora fixa da tarde, as e os traballadores, (comercio, telefónica, sombrereiras, modistas, etc) para casa. Entraba logo a clase media. A alta non viña a pasear. Só saían para ir aos seus clubs exclusivos. A xeración anterior, da xuventude dos meus avós, que tiña o seu solaz na Alameda, dispuñan de tres corredores de paseo. Un estreito para o señorío. Outro mediano para a clase media. O máis ancho usábano as criadas coidando a infancia cos seus patinetesAgora tamén temos horarios diferentes de paseo, pero por idades. Coa única función de impedir que haxa moita xente nas rúas e evitar o contacto e o contaxio. A xeración anterior, da xuventude dos meus avós, que tiña o seu solaz na Alameda, dispuñan de tres corredores de paseo. Un estreito para o señorío. Outro mediano para a clase media. O máis ancho usábano as criadas (cunha vestimenta ridícula e cursi para distinguirse cadansúa señora) coidando a infancia cos seus patinetes, bicicletas e outros xogos. A este grupo uníanse soldados que trataban de ligar coas chicas. Xa ven. As circunstancias ás que nos obrigou este virus, remítenos a relacións cívicas no pasado. Recoñecemos que aquel gardar distancias e os diferentes horarios e lugares de lecer eran inxustos, inhumanos e crueis.


Summary: O persoal sanitario precisou da axuda dos Bombeiros do Deza.

Un traballador morreu tras quedar atrapado entre un guindastre e a parede nunha explotación gandeira no lugar de Cora, no termo municipal da Estrada. Segundo informou o 112 Galiza, foi unha persoa particular quen alertou mediante unha chamada ao servizo de emerxencias cando pasaban das 22 horas da quinta feira. Tras a alerta, o Centro Integrado de Atención ás Emerxencias solicitou a intervención de Urxencias Sanitarias de Galiza-061, mais o persoal sanitario non puido facer nada para salvar a vida do home. Ademais, o equipo médico necesitou a axuda dos efectivos do Servizo Local de Emerxencias e dos Bombeiros do Deza, debido a que se atopaba a uns tres metros de altura na cesta do guindastre. Ao lugar do accidente tamén se desprazou unha patrulla da Garda Civil, que confirmou o falecemento do traballador, responsábel da explotación gandeira na que se produciu o accidente. Accidente laboral no Porto da Coruña Por outra banda, un operario foi trasladado de urxencia para ser atendido das lesións provocadas por unha caída desde uns catro metros de altura rexistrada na noite desta quinta feira no peirao de descarga do Porto da Coruña, cando traballaba nun barco. Segundo informou o 112 Galicia, así llo comunicou o equipo médico, que contaba cunha UVI móbil no lugar do accidente para prestar os primeiros coidados ao ferido e trasladalo, posteriormente, ao hospital.


Summary: O departamento que dirixe Agustín Hernández gastou 1,2 millóns de euros en anuncios durante 2012 e asegura que os seus gastos na materia son "acordes cos tempos en que nos atopamos". A Cidade da Cultura destinou máis de medio millón a publicitarse nun só ano.

Propaganda: "Actividade organizada para difundir as calidades, propiedades ou o valor de alguén, dunhas ideas ou dun produto comercial". Publicidade: "Arte ou acción de influír na psicoloxía da xente con fins comerciais, e actividade, medios e técnicas que se empregan con este propósito". Son as definicións que ofrece o dicionario da Real Academia Galega destes dous sinónimos parciais que xeralmente se distinguen tamén por que a actividade publicitaria adoita promocionar obxectos ou servizos e a propagandística, ideas. Neste debate terminolóxico é no que se mergulla a Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas para xustificar os seus gastos publicitarios ou propagandísticos correspondentes ao ano 2012, que entre convenios cos medios de comunicación e anuncios propiamente ditos se elevaron ata 3,9 millóns de euros. Esta cantidade é recoñecida polo departamento que dirixe Agustín Hernández nunha resposta parlamentaria a unha pregunta escrita formulada pola deputada do BNG Ana Pontón a respecto dos "gastos en publicidade e propaganda realizados" pola Consellería durante o pasado ano. Antes de debullar as cifras, Infraestruturas explica que "os medios de comunicación social son pezas clave no proceso de formación de opinión pública e, por ende, no correcto funcionamento das institucións democráticas en canto se erixen en instrumentos esenciais para que os cidadáns poidan formar libremente as súas opinións e participar de xeito responsable nos asuntos públicos. Neste contexto, di, a consellería seguiu en 2012 "a liña e práctica desenvolvida en anos, lexislaturas e gobernos anteriores" en "materia de publicidade institucional, que non propaganda, como se di na pregunta parlamentaria". Entre convenios e anuncios a Consellería gastou 3,9 millóns de euros durante 2012 Á marxe do rexeitamento ao termo "propaganda" -que a propia Consellería inclúe con normalidade nos seus orzamentos anuais-, Infraestruturas explica que realiza estes gastos para que "os cidadáns dispoñan dunha maior e mellor información dos servizos que presta" e cunha "redución significativa" a respecto do bipartito, que sitúa en "máis do 40%". Malia todo isto, en 2012, "asináronse diversos convenios de colaboración cos principais medios de comuniación escritos galegos por un montante global de 2.680.000 euros". Estes convenios, nos que non media concurso público, consisten "na elaboración e difusión de contidos sobre materias incluídas no ámbito competencial da Consellería" e na "difusión de actuacións divulgativas e informativas" sobre ámbitos como "a ocupación racional do territorio" ou "as infraestruturas viarias". A práctica habitual nos convenios, non obstante, é que a información é presentada como unha noticia ordinaria, malia ser un espazo mercado pola Xunta. A estes 2,7 millóns de euros cómpre sumarlles os gastos correspondentes á publicidade -ou propaganda- propiamente dita, isto é, aos "anuncios, insercións publicitarias institucionais e outros en diferentes medios de comunicación escrita, de difusión e incluso televisión", di o mesmo documento. Neste caso o "montante global" foi de 1,2 millóns de euros, resultado de sumar "máis de 300 expedientes de gasto cursados polos distintos centros directivos e entes adscritos desta Consellería", conclúe a resposta parlamentaria.


No conxunto do ano morreron en Galicia 33.118 persoas, case dúas mil máis que as falecidas no ano 2019 (31.189). O incremento da mortalidade concentrouse nas persoas maiores de 75 anosO Instituto Nacional de Estatística (INE) publicou este mércores a estatística completa de defuncións semanais do ano 2020, uns datos que poden ser comparados cos de anos anteriores para observar as diferenzas na mortalidade en cada momento de ano e, en concreto, para analizar o efecto da pandemia de Covid-19. No conxunto do ano morreron en Galicia 33.118 persoas, case dúas mil máis que as falecidas no ano 2019 (31.189). O exceso de mortalidade pode ser atribuído en boa medida ás defuncións provocadas pola Covid-19, que deixou ao redor de 1.300 falecementos no noso país, segundo as estatísticas oficiais de Xunta e Ministerio de Sanidade. O exceso de mortalidade en Galicia (un 6,18% máis que no 2019) é o máis baixo de todo o Estado español, cunha media do 20,45% que supera o 40% na Comunidade de Madrid.De feito, Galicia foi un dos territorios europeos con menor exceso de mortalidade na primeira vaga da pandemia, segundo as estatísticas publicadas por Eurostat.Porén, cómpre tomar esa estatística con moita precaución, pois o exceso de mortalidade en Galicia puido ser inferior, se temos en conta que a diferenza de defuncións entre 2020 (33.118) e 2018 (32.325) foi moi inferior, unha mostra de que estes datos varían moito duns anos a outros e que están influídos por moi distintos factores, ademais da actual pandemia de Covid-19. Ademais, o propio envellecemento da poboación galega fai que o número de falementos leve anos en ascenso de forma habitual.O incremento da mortalidade concentrouse entre o 23 de marzo e o 19 de abril e, de novo, a partir do mes de agostoEn todo caso, a estatística semanal do INE si amosa que en varios momentos do ano 2020 a pandemia de Covid-19 provocou un incremento excepcional do número de falecementos en Galicia. O efecto foi moi claro nas semanas 13, 14, 15 e 16 (do 23 de marzo ao 19 de abril). Neses días o número de mortes foi moi superior ao dos tres anos anteriores, ao redor do 20%.En decembro o INE publicou unha estimación das mortes totais ligadas á Covid-19 durante a primeira onda da pandemia, concluíndo que a COVID puido causar na primeira onda en Galicia cen mortes máis que as rexistradas oficialmente.No ano 2020 o número de persoas menores de 75 anos que morreron en Galicia foi o mesmo que no ano 2019A mellora da situación fixo que ata o mes de xullo non só non houbera un incremento das mortes con respecto aos anos anteriores, senón que mesmo o seu número foi inferior. Porén, a partir dese momento volve detectarse un incremento na mortalidade, que é especialmente claro nos meses de outubro e novembro, coincidindo coa segunda onda da pandemia.Se collemos unicamente os datos referidos aos falecementos de persoas de 75 anos e máis (o colectivo máis afectado pola Covid-19) o efecto desta enfermidade é aínda máis claro. A diferenza de mortalidade no conxunto do ano, 1.900 defuncións, iguala practicamente a cifra total para o conxunto da poboación. É dicir, no ano 2020 o número de persoas menores de 75 anos que morreron en Galicia foi o mesmo que no ano 2019.A diferenza entre as dúas liñas, no que atinxe unicamente aos falecementos de persoas de máis de 75 anos, é evidente nos meses de marzo e abril, pero tamén a partir da segunda semana de xullo (semana 28), a pesar de que ata agosto o número de defuncións ligadas á Covid-19 non volveu aumentar en Galicia.Chama a atención o aumento no número de defuncións que se produciu na provincia de Ourense en outubroPor territorios, o pico de marzo e abril obsérvase claramente na Coruña, Pontevedra e Ourense e algo menos en Lugo (nesta provincia o número de falecementos ligados á Covid-19 foi reducido na primavera). No resto do ano chama a atención o aumento no número de defuncións que se produciu na provincia de Ourense en outubro, coincidindo coa segunda onda da pandemia, que deixou ducias de mortes nesta área, especialmente nas residencias de maiores.


Summary: Entrevistamos o artista galego no Caderno de verán.

Moitas das persoas que pasaron por esta sección recomendaron a súa música. Entendo que foi un verán moi movido con respecto aos concertos. Que ilusión! Si, este verán está a ser moito mellor do que esperaba. Nos meses de febreiro e mazo era moi pesimista no referido ás actuacións do verán, pero realmente estou moi contento e esperanzado coa situación. Ve que hai moita demanda por parte do público de asistir a concertos? Si, penso que hai moitas persoas que necesitan o ambiente das actuacións e sentir que finalmente todo volve á normalidade. Coido que hai unha efervescencia, unha ansia moito maior que en calquera outro momento de ver música en directo. Creo que, dentro de todo o malo que nos trouxo a pandemia, ese desexo de participar en eventos culturais é algo moi bo. Ademais dos concertos, tería algún momento de descanso. Que lle gusta facer durante o verán? É duro de dicir pero eu odio o verán, non me gusta nada; oxalá fose posíbel vivir en abril todo o ano! Non desfruto do sol nin da praia, a verdade. Non me gustaría dar unha imaxe de min como se fose unha persoa antisocial pero no verán prefiro quedar na casa, en Burela, vendo películas e lendo, coa brisa que entra pola ventá do meu cuarto. Outros anos, cando se podía, si é certo que asistía a festivais como o Armadiña Rock ou á Maruxaina. Entendo que viaxar tampouco é algo que lle guste en exceso. Desfruto camiñando por lugares que non coñezo. Pero viaxar en avión cinco días a París non me gusta, non. Realmente nas vacacións encántame estar na casa, faime moi feliz volver e reláxame moito. Eu son do concello de Valadouro e encántame andar polos arredores. Se tanto lle gusta ler no verán, recomende algunha lectura. Eu estudei Filosofía e o meu Traballo de Fin de Grao elaboreino sobre Albert Camus. A verdade é que quedei prendado da súa obra e, desde entón, leo todo o que podo del. Agora estou lendo O Verán, unha obra emotiva que recomendo moito.


Summary: Son catro grandes nomes da nosa música, con carreiras independentes, que agora se xuntan en Rústica, un novo traballo que verá a luz en febreiro da man do selo Fol Música.

"Unha carta de amor ao incríbel patrimonio cultural de Galiza, á amizade e á emoción". Así presentan desde o selo editorial Rústica o novo traballo musical que sairá publicado a comezos de febreiro mais do que Fol Música vén de adiantar unha mostra. Quen asina Rústica non é un grupo nin un nome individual da nosa música, son catro recoñecidas figuras que teñen partillado por solto en multitude de proxectos mais que agora se xuntan nesta homenaxe ao noso patrimonio musical. Davide Salvado, Cristina Pato Anxo Pintos e Roberto Comesaña poñen novos sentimentos a cancións antigas que gardan o regusto do tempo máis toman tamén un son próximo e actual. Gaita, acordeón, zanfona, pandeiros e voz son os instrumentos deste Rústica que sairá á venda o 10 de febreiro e que adiantan como "un tesouro agochado que agora sae á luz".


Summary: Existe a posibilidade de concursar a nivel estatal, lembra o sindicato, mentres que dentrod e Galiza mantense unha moi alta provisionalidade.

A CIG-Ensino demanda á Consellería de Educación que o concurso xeral de traslados (CXT) deste curso sexa exclusivamente de ámbito galego. Unha petición que argumentou na mesa sectorial lembrando que hai a posibilidade de concursar cada dous anos a nivel estatal. Iso garante a mobilidade do profesorado. Mentres, en Galiza continúa a haber unha alta provisionalidade. "Existen arredor de 1.000 persoas sen destino definitivo e máis de 6.000 que concursan cada ano", informa a central nacionalista Educación permite na convocatoria que regulará o CXT deste curso, que é de ámbito galego, que participe profesorado de fóra de Galiza. CIG solicitoulle que restrinxa o ámbito a Galiza, facéndose eco "das demandas do funcionariado que está en expectativa de obter destino definitivo, e que supera as 1.000 persoas". Xesús Bermello, secretario nacional de CIG-Ensino, lembrou que "existen especialidades cun nível altísimo de provisionalidade, con docentes que levan máis de 10 anos sen destino definitivo". "Con esta decisión", engade Bermello, "a administración está a dificultar a redistribución ou a recolocación dos seus efectivos, que é o obxectivo que se fixa na súa propia orde regulatoria". Lingua Por outra parte, a CIG-Ensino demandou que todas as especialidades que se convoquen teñan perfil lingüístico galego co obxectivo de garantir que o profesorado teña as competencias necesarias para desenvolverse no noso idioma. "Non é nin máis nin menos que o que a propia Consellaría exixe para superar unha oposición: ter o nível CELGA 4. A día de hoxe só as especialidades de Infantil e de Primaria do Corpo de Mestres e Historia e Bioloxía de Secundaria, así como todas as específicas da FP teñen ese requisito", lembrou Xesús Bermello.


Summary: A Axencia Europea do Medicamento (EMA, polas súas siglas en inglés) desaconsellou non administrar a segunda dose da vacina contra o coronavirus desenvolta pola compañía AstraZeneca e recomendou inocularla ás 4 ou 12 semanas da primeira dose.

"Con todo, non houbo suficiente exposición e tempo de seguimento para determinar se o risco de coágulos sanguíneos con plaquetas baixas despois dunha segunda dose será diferente do risco despois da primeira dose. Na actualidade, non hai datos ou son limitados para cambiar as recomendacións actuais", dixo o organismo nun comunicado. A vacina está autorizada na Unión Europa e, tal e como lembrou a EMA, a pesar de que se rexistraron casos "moi raros" de trombos en persoas ás que se lle administrou, os beneficios que achega "en todas as idades" superan aos riscos. Para axudar ás autoridades estatais a tomar decisións sobre como utilizar mellor a vacina nos seus territorios, o Comité de Medicamentos Humanos (CHMP, polas súas siglas en inglés) concluíu que a vacina é "eficaz" para previr hospitalizacións, ingresos en Unidades de Coidados Intensivos (UCI) e mortes por Covid-19, e que os efectos secundarios máis comúns adoitan ser leves ou moderados e melloran nuns poucos días. Ademais, a EMA reiterou que os efectos secundarios máis graves son casos "moi raros" de coágulos sanguíneos inusuais con plaquetas baixas, que se estima que ocorren en 1 de cada 100.000 persoas vacinadas. "Está claro, os beneficios xerais da vacina AstraZeneca na prevención de Covid-19 superan os riscos de efectos secundarios moi raros e inusuais. A vacina Astrazeneca é unha parte importante da nosa carteira de vacinas: é unha vacina eficaz que protexe contra enfermidades graves e a morte, na UE e en todo o mundo", dixo a comisaria europea de Saúde, Stella Kyriakides. De feito, a axencia puxo de manifesto que os beneficios da vacinación aumentan co incremento da idade e as taxas de infección, aínda que até a data non conta con "datos suficientes" para pronunciarse sobre os beneficios e riscos deste vacina a respecto do sexo das persoas. Por todo iso, Kyriakides asegurou que o marco europeo garante que contamos cos procedementos de seguridade "máis rigorosos e un estrito control de seguridade" do uso de todas as vacinas na Unión Europea. Na Galiza, 60.000 persoas están pendentes de recibir a segunda dose Na Galiza, segundo os datos fornecidos polo conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, na rolda de prensa da pasada cuarta feira, hai máis de 60.000 persoas consideradas de colectivos esenciais, como o do profesorado ou o das forzas de seguridade do Estado, coa primeira dose da AstraZeneca inoculada, pendentes de recibiren a segunda. Esta mesma semana, o Ministerio de Sanidade desbotaba o uso da segunda dose de AstraZeneca en menores de 60 anos aínda que o solicitase, de maneira voluntaria, a persoa interesada.


Summary: Novas concentracións na defensa das áreas sanitarias do Salnés, Monforte ou A Mariña.

Traballadores e veciñanza volveron a se manifestar esta cuarta feira no Salnés, Monforte e A Mariña na defensa das súas áreas sanitarias e contra o anteproxecto da Xunta de reforma da lei de saúde. A concentración de Valdeorras foi desconvocada ao non ter permiso de subdelegación do goberno. O anteproxecto que modifica a lei de 2008 foi publicado en pleno verán, o que non fixo senón aumentar o malestar. A oposición a este proxecto da Xunta resúmese en que en apenas dúas semanas recibiu por volta de 800 alegacións. O anteproxecto fixa a eliminación das áreas sanitarias do Barco, A Mariña, Monforte e O Salnés, unha decisión que confire aos grandes complexos hospitalarios –localizados nas grandes cidades do país– unha enorme capacidade de absorción de recursos e, ao tempo, afasta moitas persoas da atención sanitaria, "nalgúns casos", denuncia a CIG-Saúde, "a máis de cen quilómetros de distancia do seu domicilio". Este "desmantelamento de servizos nos hospitais comarcais e esta centralización nos grandes complexos hospitalarios sen unha delimitación xeográfica razoábel leva a que se calquera persoa con cataratas que viva hoxe no Barco ou Monforte poida ser derivada a unha clínica privada de Ourense ou Lugo para poder operarse", concreta María Xosé Abuín. A supresión destas catro áreas sanitarias ten outras consecuencias paralelas, non só porque terá un impacto no emprego asociado a un sector que xera moitos postos de traballo nas localidades nas que se asentan eses centros –en moitas áreas os complexos hospitalarios se atopan entre as principais "empresas" en materia de emprego–, senón tamén porque recupera unha vella e obsoleta estrutura provincial, moi cuestionábel desde o punto de vista da organización territorial do país baseada nas comarcas.


Summary: O Concello de Santiago denuncia que deixar estas persoas na rúa "incrementa a súa situación de vulnerabilidade" e reitera que o IGVS debe contar cun parque de aloxamentos que permita dar solucións a este e outros casos

Vén de consumarse o desaloxo dunha familia que residía nunha vivenda do Instituto Galego de Vivenda e Solo (IGVS) en Santiago de Compostela, tal e como adiantaba Praza este mércores. No lanzamento, orixinado polo carácter de inhabitabilidade do inmoble e polos conflitos xerados no barrio, participaron axentes da Policía autonómica. O desafiuzamento foi iniciado polo IGVS a pesar da situación "de exclusión" dos tres habitantes do inmoble e sen ofrecer unha alternativa habitacional para estas persoas. "Recoñecemos a situación conflitiva que se sufría no edificio e a inhabitabilidade da vivenda. Había que proceder ao desaloxo, pero isto non se pode facer sen ofrecer unha solución. Deixalos na rúa incrementa a situación de vulnerabilidade", di Concha Fernández Unha vez coñecido o desaloxo, e como xa fixera este xoves, a concelleira de Políticas Sociais de Santiago de Compostela, Concha Fernández, criticou que a Xunta "desaloxe unha familia vulnerable sen dar alternativa". "Recoñecemos a situación conflitiva e problemática que se sufría no edificio. Tamén recoñecemos a situación de inhabitabilidade desa vivenda. Había que proceder ao desaloxo, pero isto non se pode facer sen ofrecer unha solución. Deixalos na rúa incrementa a situación de vulnerabilidade", sinalou Fernández en conversa con Praza. "Non é admisible que unha administración pública deixe sen fogar a unha familia, co agravante de que a Xustiza lle encargou á propia Xunta a tutela destas persoas", engade. "É imposible atopar vivenda no mercado libre para esta familia e para este tipo de situación. O IGVS, porque é quen ten as competencias na materia, debe contar cun parque público de vivenda social suficiente e diversa para casos coma o desta familia, que non pode continuar vivindo nun residencial comunitario, nun bloque de vivendas", afirma. "Ten que ter tamén un protocolo para realoxar e buscar unha alternativa nestes casos. Outros Institutos de Vivenda e Solo, noutros territorios, teñen equipos específicos para a intervención social", engade. "Agora estas persoas quedarán na rúa, ou ocuparán algún inmoble, ou irán vivir con algún familiar noutro edificio, trasladando alí os mesmos problemas que había na comunidade precedente", comenta Concha Fernández, que amosa ademais a súa preocupación "polo precedente que se abre con este desaloxo". "O IGVS non pode proceder como un banco ou unha promotora, que desaloxa familias. Tememos que se se abre esta vía virán detrás outros casos", engade. Fernández amosa ademais a súa preocupación "polo precedente que se abre con este desaloxo" Este xoves a Consellería de Infraestruturas e Vivenda xustificou o desaloxo afirmando que "a Xunta vese na obriga de garantir os dereitos das familias que conviven no resto de vivendas do inmoble e que levan anos sometidas a unha situación que xa se volveu insoportable". O Goberno galego sinalou que a clave desta situación non está na vivenda, senón na aplicación "de medidas de adaptación social eficaces", das que responsabiliza ao Concello de Santiago. No último ano e medio o Concello levou a cabo preto de 200 actuacións con esta familia, en colaboración con Cáritas ou co Colexio de Psicoloxía.


Summary: As contas galegas remataron marzo cun desequilibrio do 0,19% que se converte en 0,56% se non se teñen en conta os anticipos do Estado. Montoro realiza un alegato europeísta para tentar espantar a pantasma do rescate e evita concretar que subirá o IVE

A economía inúndao todo. A galopante crise económica e os estritos obxectivos de déficit público fixados pola Unión Europea para o Estado e, á súa vez, polo Goberno central para as autonomías provoquen que calquera dato neste ámbito poida traer consigo repentinas decisións gobernamentais, cambios de estratexia política ou, como adoita acontecer, novos recortes. Nesta dinámica foi na que chegaron este venres os datos de execución orzamentaria das comunidades correspondentes ao primeiro trimestre de 2012. Coa vocación de control e de non deixar lugar a dúbidas como bandeira o ministro de Facenda, Cristóbal Montoro -desta volta en funcións tamén de voceiro do Executivo, pola ausencia de Soraya Sáenz de Santamaría- presentou "por primeira vez" os datos trimestrais de déficit das autonomías en termos "de contabilidade nacional", isto é, dunha maneira homoxénea. Amosounos de dous xeitos, tendo en conta os anticipos do Estado -cartos que o Goberno central xa ingresou nas arcas autonómicas- e sen telos en conta. En ambos casos Galicia remata cun lixeiro déficit. Tendo en conta os anticipos do Estado o conxunto das autonomías pechou o primeiro trimestre con 'déficit cero' No primeiro escenario, o que ten en conta os anticipos, as cifras do Goberno galego falan dun desequilibrio entre ingresos e gastos do 0,19% -en 2011 foi do 0,33%- nun contexto no que seis comunidades máis pechan en negativo: Andalucía, Canarias, Extremadura, Madrid, Murcia e Navarra. Grazas a eses anticipos a táboa xeral permítelle ao gabinete de Mariano Rajoy ofrecer unha das primeiras noticias boas para os intereses das súas finanzas dende que chegaron ao poder, que entre xaneiro e marzo o conxunto das autonomías estiveron no "déficit cero", isto é, nun completo equilibrio entre ingresos e gastos -o obxectivo para final de ano é do 1,5-%-. Se non se teñen en conta eses anticipos o escenario é peor en xeral, tamén para Galicia. Así, atendendo aos datos ofrecidos polo Estado a Xunta sería o quinto goberno autónomo con máis déficit nos tres primeiros meses do ano, quedando no 0,56%. Tería por diante a Andalucía (0,60%), Valencia (0,70%), Murcia (0,85%) e Navarra (1,44%), se ben o caso da comunidade foral é particular por ter un sistema de concerto económico. Nesta liña, o vicepresidente e conselleiro de Economía navarro, Álvaro Miranda, aclaraba que as comunidades de réxime común "teñen mellores datos porqeu o seu réxime de ingresos é diferente do de Navarra, sobre todo nos primeiros meses do ano". Por iso "na foto deste venres Navarra sae en peor posición que o resto", di. En millóns de euros o déficit galego ascende a 320 millóns nese período, mentres que hai un ano quedara en 190. Déficit das autonomías xaneiro-marzo 2012 (sen anticipos) Navarra -1,44% Murcia -0,85% Comunitat Valenciana -0,70% Andalucía -0,60% Galicia -0,56% Extremadura -0,55% Madrid -0,48% Cantabria -0,47% Catalunya -0,46% Canarias -0,30% Balears -0,28% Castilla-La Mancha -0,28% Castilla y León -0,24% Asturias -0,23% Aragón -0,20% La Rioja -0,16% Euskadi 0,25% Alegato europeísta de Montoro, que evita confirmar a suba do IVE "A solución chámase euro e Unión Europea, sáese facendo máis euro e máis Europa" O feito de que a orde do día do Consello de Ministros estivese inzada de informes en materia económica ou, o que é o mesmo, de mensaxes dirixidos ao exterior pero sen novas decisións, amosaba a intención gobernamental de tentar aplacar as augas tras unha semana crítica, coas bolsas en caída libre e a prima de risco disparada -chegou a superar os 540 puntos-. Mentres a pantasma do rescate e intervención real paira sobre o Goberno español e mentres, en Washington, Sáenz de Santamaría se reunía coa directora xerente do Fondo Monetario Internacional Christine Lagarde, Montoro nin sequera agardou á quenda de preguntas dos xornalistas para manifestar a súa interese en transmitir "unha mensaxe de confianza, de seguridade" e para "insistir en que temos solucións", tamén vinculadas ao "gran esforzo" que están a facer as autonomías. No día en que en círculos económicos e políticos mesmo se chegou a especular con que o Goberno central xogue a baza de ameazar con abandonar a moeda única Montoro advirte: "a solución chámase euro e Unión Europea e sáese [da crise] facendo máis euro e máis Europa" e "por iso podemos e debemos estar seguros". No que tamén pode ser interpretado como unha mensaxe dirixida cara ao Goberno de Alemaña o titular de Facenda detalla que "vivimos situacións moi difíciles no pasado" que foron superadas, "agora, que somos euro, temos máis capacidade de facelo". "Non estamos śos", repetiu Montoro en diversas ocasións, "temos por tras un proxecto de integración europea que vai responder, como sempre respondeu, cando un país se comporta leal e fielmente con este proxecto". Montoro nega que estea confirmada a suba do IVE pero a continuación avanza que o Goberno modificará os impostos indirectos Pero, por que está tan seguro de que España non vai ser rescatada? Preguntóuselle a Montoro dende a bancada da prensa. E, neste punto, o ministro botou man dun dos argumentos máis recorrentes: o da dimensión da economía española. "España é un país grande de tamaño, é un país internacionalizado, ten fóra do país investido o 47% do seu PIB, é un país que ten unha alta renda per cápita en termos de media Europea", debullou. "O problema", evidencia, é "a débeda externa que acumulamos" e quen se lle adebedan eses cartos... "quedo aí, a eles -aos bancos aos que o Estado lles debe cartos- interésalles que España vaia ben". Pero para facer "máis Europa" cómpre comezar por cumprir as esixencias da Comisión Europea. Unha delas, a de elaborar orzamentos plurianuais -con previsións económicas a varios anos vista- asegura Montoro que xa está na axenda do Goberno. E a suba do IVE, tamén reclamada polo equipo de José Manuel Durão Barroso? O ministro opta por negar e, en todo caso, por deixar a máis que posible suba en "titulares" e ruxerruxes. "O documento" de recomendacións da Comisión "non di o que se difundiu en relación de que Europa esixe subir o IVE". "Iso de que anunciamos que íamos subir o IVE, eu non lembro cando", di, se ben despois da súa negativa explica que o Executivo seguirá "as recomendacións das liñas xerais básicas da política tributaria europea", a saber, a utilización de "elementos de tributación indirecta, incluíndo a medioambiental, e a cambio reducirá as cargas tributarias sobre o traballo", isto é, subir o IVE -tamén podería os impostos especiais- e reducir as cotización á Seguridade Social.