Summary: Federación de Asociacións de Familiares e Persoas con Enfermidade Mental de Galiza esixe o cumprimento do plan de vacinación nos recursos de saúde mental

A Federación de Asociacións de Familiares e Persoas con Enfermidade Mental de Galiza (Saúde Mental Feafes), afirma estar "preocupada" e "contrariada" por como se formula a vacinación das persoas con problemas de saúde mental e dos profesionais de atención directa, nomeadamente unidades residenciais, centros de rehabilitación psicosocial e laboral e vivendas protexidas. "Denunciamos que os dispositivos de atención á saúde mental se atopen aínda no punto de partida do proceso de vacinación", manifesta nun comunicado esta plataforma "de representación e defensa da cidadanía galega con problemas de saúde mental grave e persistente", que integra na actualidade 15 asociacións de atención a este colectivo, con centros e servizos en máis de 30 localidades. Afirman que a vacina non foi administrada aínda en ningunha das unidades residenciais coas que conta a federación, "sendo estes centros prioritarios segundo o Plan de Vacinación da Xunta". Respecto aos centros de rehabilitación psicosocial e laboral, indican, a vacina tan só foi administrada ao persoal de atención directa na metade deles. "Non temos constancia, por outra banda, de que as persoas usuarias das vivendas protexidas e os/as profesionais que as atenden vaian ser vacinados como grupo prioritario, polo que estas tamén quedarían fóra das primeiras quendas de vacinación". Ante esta situación, Feafes dirixiu unha carta á Directora Xeral de Saúde Pública o pasado 26 de xaneiro e ao Conselleiro de Sanidade o 16 de febreiro. "Ambas foron respostadas, xustificando a demora na vacinación polo retraso na recepción de doses, e sinalando, así mesmo, que a semana do 17 de febreiro comezarían a vacinar ás persoas residentes e traballadoras das nosas residencias". Pasados xa varios días dende esa data, indican no comunicado, "non téndose iniciado aínda o proceso de vacinación nas unidades residenciais e estando este incompleto nos centros de rehabilitación psicosocial e laboral, enviamos unha carta ao Presidente da Xunta, D. Alberto Núñez Feixoo, o pasado 26 de febreiro, a cal non foi respostada a día de hoxe". Ante iso, esta plataforma quere denunciar "a desprotección que está a sufrir o noso colectivo neste proceso de inmunización, esixindo que as persoas residentes e usuarias dos nosos recursos poidan beneficiarse das medidas de prevención en saúde que lles corresponden neste contexto de pandemia". "A realidade é que as nosas son as únicas residencias de Galiza nas que aínda non se vacinaron ás persoas residentes, e nos centros de atención diúrna imos con retraso con respecto a outros recursos análogos".


Summary: O barrio compostelán de San Pedro celebra unha nova edición da súa Feira da Primavera, un evento nacido para dinamizar o comercio da zona que agora aglutina un amplo programa de actividades e serve de escaparate para o tecido asociativo da cidade.

Ata o tempo axuda. Despois de semanas de retorno á inestabilidade meteorolóxica e ás temperaturas que convidan a quedar na casa o país vai pasar esta fin de semana cos ceos maioritariamente despexados e as temperaturas ben agradables. Este será o pano de fondo este sábado para unha nova edición da Feira da Primavera, o evento nacido como unha iniciativa para dinamizar o comercio do compostelán barrio de San Pedro e que agora, coa Comisión de Festas e a asociación veciñal A Xuntanza á fronte, é xa unha referencia na capital de Galicia. "Non é unha festa, é unha feira" pero no barrio "xa hai ambiente de festa", recoñece a presidenta d'A Xuntanza, Mercedes Vázquez, quen explica que a dinamización do tecido comercial e hostaleiro do barrio vai na man nesta feita da "convivencia veciñal". "No fondo segue sendo un evento moi comercial", non en van ao longo de toda a feira hai postos de artesanía ou stands montados polas tendas do propio barrio. Pero a feira vai máis alá e tamén serve de escaparate para múltiples asociacións, colectivos e iniciativas cidadás. O programa de actividades está pensado para que quen se achegue este sábado a San Pedro non vaia ás présas, senón que poida quedar todo o día se así o desexa. Unha alborada, a construción dun maio, unha visita guiada ao Museo do Pobo Galego, pasarrúas, circo, arqueoloxía para nenas e nenos, dous concertos, unha foliada e unha sesión de picadiscos animarán ao longo de toda a xornada unha feira que, din dende a comisión, non sería posible sen "a colaboración dos veciños e veciñas, dos comerciantes e das moreas de voluntarios e voluntarias que están a traballar para que isto sexa posible. Praza Pública, na feira Entre as entidades que participan nesta Feira da Primavera está a Fundación Praza Pública, que contará cun posto propio ao longo de todo o día. As persoas que se acheguen poderán sumarse ás persoas que colaboran no sostemento deste xornal, xa sexa mediante unha achega puntual ou periódica ou adquirindo unha das camisolas da Fundación. Tamén estarán dispoñibles para a súa compra os dous primeiros libros da colección Libros de Praza&Meubook, Angrois, o AVE en anacos, de David Reinero e Dajla, apuntes desde o Sáhara, de Héctor Juanatey. Praza trazará dende a feira un retrato xornalístico do tecido asociativo que participa nela A presenza de Praza Pública na feira servirá tamén para trazar, dende o propio diario, un retrato do tecido asociativo que participa na feira e das entidades que se integran no mesmo. Así, ao longo do día o xornal recollerá os testemuños destas organizacións e ofrecerá pezas informativas sobre a súa actividade, as súas reivindicacións e obxectivos e tamén verbo da propia feira.


Summary: O Ministerio de Transportes recoñece a posibilidade de introducir o pagamento nas autovías para sufragar o seu mantemento, aínda que a fórmula está aínda pendente de decidir.

O Goberno incluíu no plan de recuperación que remitirá a Bruxelas antes do próximo 30 de abril a posibilidade de introducir peaxes na rede de autovías co obxectivo de garantir os fondos necesarios para a conservación da rede de estradas. En concreto, entre as medidas prometidas polo Executivo de Pedro Sánchez a Bruxelas no marco da recepción de 140.000 millóns de euros dos fondos europeos atópase a revisión do financiamento das autovías para estabelecer un sistema de ingresos. "Revisarase o financiamento das vías de alta capacidade e estabelecerase un sistema de ingresos que garanta os fondos necesarios para a conservación da rede viaria estatal", sinala nun dos seus puntos o denominado Plan de recuperación, transformación e resiliencia. Desta maneira, o Goberno español pretende reducir o déficit nesta partida (7.500 millóns de euros a feche de 2019), provocado en parte polo levantamento das peaxes que fixo gratuítos varios tramos das principais vías estatais, coa conseguinte diminución de ingresos e fondos para acometer obras nas estradas. Segundo os cálculos da patronal Seopan, o déficit anual xerado pola reversión das autoestradas alcanza case os 1.000 millóns de euros, debido á perda de recadación fiscal e ao aumento do gasto de conservación. O texto que o Goberno español remitirá á Comisión Europea volve referirse máis adiante ao seu plan: "É preciso desenvolver un sistema de pagamento por uso da rede de vías de alta capacidade que permita cubrir os custos de mantemento e integrar as externalidades negativas do transporte por estrada como sucede no resto de infraestruturas". En varias ocasións, o ministro de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana, José Luis Ábalos, abriu a porta a esta posibilidade, aínda que descartando o pagamento por parte da cidadanía que necesite transitar por elas por motivos de traballo ou outro tipo de necesidades. Pola contra, podería introducir un sistema para que sexan as actividades económicas que se benefician da infraestrutura pública ─empresas ás que a circulación polas autovías as fai ser máis competitivas─ as que carguen co seu mantemento. Con todo, Moncloa insistiu en varias ocasións que calquera cambio neste sentido terá que contar co consenso económico, político e social suficiente.


Summary: Miles de persoas se manifestan a favor do retorno "a casa" d@s encarcerad@s nun acto no que tamén contaron co apoio da viúva dunha vítima de ETA ou de dous ex-lehendakaris.

Miles de persoas reclamaron este sábado en Bilbao o fin da dispersión d@s pres@s de ETA por ser "un castigo engadido" e porque o seu final é un elemento "fundamental para construír a paz". A organización anunciou que ten como obxectivo "dar a coñecer ao mundo a dispersión". Para iso, editarán o que denominaron 'Libro da Dispersión', con 500.000 exemplares que repartirán "por todo o mundo" e onde "explicarán a cruel realidade", culminando o próximo 10 de xaneiro cunha manifestación polas rúas de Bilbo. Convocouse unha grande manifestación en Bilbo o 10 de xaneiro Organizado pola rede cidadá 'Sare', a iniciativa contou con intervencións emitidas nun vídeo do ex-dirixente de ETA Eugenio Etxebeste; o ex-dirixente de Xestoras pola Amnistía, Juan María Olano; os ex-lehendakaris Juan José Ibarretxe e Carlos Garaikoetxea ou Rosa Rodero, viúva do sarxento maior da Ertzaintza Joseba Goikoetxea, asasinado por ETA en 1993, entre outr@s. No acto, desenvolvido no pavillón Bilbao Area e que contou con actuacións musicais, proferíronse gritos a favor do regreso dos presos "a casa". Á cita asistiron o dirixente de Sortu Joseba Permach ou @s representantes dos sindicatos ELA e LAB, Mikel Noval e Ainhoa Etxaide, respectivamente, e o ex-conselleiro de Vivenda, Javier Madrazo. Pola súa parte, o ministro de Interior, Jorge Fernández Díaz, abriu a porta a "cambiar a política penitenciaria" se ETA, que xa abandonou a actividade armada, se disolve.


Summary: A historia cóntana os vencedores, e case sempre estes adoitan ser homes. O patriarcado tentou impedir que as mulleres chegasen a ser recoñecidas, aínda facendo esforzos xigantescos en tempos complicados. Ese sería o caso de Maruja Roca, unha muller rescatada do esquecemento e que coñecemos grazas ao libro O feitizo de Maruja, que vén de publicar aCentral Folque na súa colección A Cámara Escura, con textos de Nieves Neira, xornalista e sobriña neta, e a edición de Eutropio Rodríguez.

"Ninguén sabe como chegou unha cámara de fotos ás mans de Maruja Roca no Becerreá de comezos dos anos 40…". Así arrinca a reportaxe que a xornalista Nieves Neira dedicou á que fora a súa tía avoa no ano 2019, publicada no Progreso de Lugo e no Diario de Pontevedra, e que lle valeu o XVII Premio Johán Carballeira de Xornalismo do Concello de Bueu. E foi o xermolo dun proxecto máis ambicioso que se pode apreciar no libro O feitizo de Maruja Roca, publicado recentemente na colección Cámara Escura de aCentral Folque, nunha edición trilingüe que recolle un texto poético e persoal da propia Neira (dispoñíbel en galego, castelán e inglés) e unha selección de fotos desta fotógrafa singular levada a cabo por Eutropio Rodríguez. Sen dúbida, unha historia que merece ser contada e que nos leva a analizar os anos 40 e 50 de Becerreá, esa vila dos Ancares que ela fotografou, coas súas xentes, con tanto cariño. Sábese que Maruja Roca foi unha muller moi querida en Becerreá, tal e como testemuñan Nieves Neira e Eutropio Rodríguez, que puideron comprobalo despois do traballo que levaron a cabo para a edición deste libro. "Cando me ensinaron as fotos da tía Maruja quedei abraiada, non só pola calidade senón polo descoñecemento que na familia tiñamos do seu traballo", asegura Nieves Neira, quen sacou á luz a historia da súa tía avoa, Maruja Roca, dando lugar a un proceso que define como "revolución", e no que tanto o seu tío como a súa nai recompilaron medio cento de fotos do legado desta pioneira da fotografía. Moitas das fotografías feitas por ela levaban o selo de JEMA, que se correspondía co acrónimo Jesús e Maruja, vencellado ao seu marido A descuberta de Maruja Nieves Neira lembra que na familia sempre se falaba da "tía Maruja" e dicíase dela que "facía fotografías", aínda sen ter moi claro o que significaba este traballo. Como adoita acontecer, hai unha grande escaseza de imaxes realizadas por mulleres fotógrafas daqueles anos, como ben explica o fotohistoriador Carlos Castelao, cando, por certo, a fotografía era considerada unha arte menor. Maruja tamén sufriu en carne propia un machismo que condenaba as mulleres a aparecer ocultas no complemento "e fillos" ou "e compañía". De feito, moitas das fotografías feitas por ela levaban o selo de JEMA, que se correspondía co acrónimo Jesús e Maruja, vencellado ao seu marido, "ese home co que foi casar a Becerreá acabada a guerra, o home co que tivo fortes discusións por terse el apropiado da autoría das imaxes que consideraba mellores ante algunha visita, o home do que significativamente non coñecemos ningún retrato", escribe Neira no limiar do libro. O seu labor saíu á luz cando a autora realizaba unha reportaxe sobre o cine de Becerreá e o seu tío, Suso Neira Roca, fillo de Maruja, lle ensinou unhas fotos coas que ela quedou fascinada, polo que pensou que debía dalas a coñecer. Así, en marzo de 2019 publicouse o artigo coa historia e cunha pequena mostra de imaxes pertencentes ao arquivo persoal que Suso atesouraba na súa casa. A sorpresa veu despois de publicar o artigo, porque "comezou a chamar un monte de xente de Becerreá para dicirnos que tiñan fotos de Maruja". Foi nese momento cando decidiu que podería ser interesante recoller o traballo nun libro, e aí xuntáronse os seus soños cos de Eutropio Rodríguez, fotógrafo e editor da colección Cámara Escura de aCentral Folque. "Escribir a reportaxe sobre Maruja implicou un traballo de afastamento, o importante era ela e non eu, e aí foi como conseguín distanciarme para explicar o seu labor", declara Neira, que explica o proceso de escritura da reportaxe xornalística e a súa diferenza con respecto ao texto do libro, moito máis poético e persoal. Foi grazas a ela que sabemos que Maruja Roca naceu en 1912 na localidade de Baralla, e que pertencía a unha familia con seis irmáns. Os pais, Antonio Roca e Manuela Calvo, rexentaban unha cafetaría na localidade de nome Roca, á que ela estivo vinculada até que casou en Becerreá e tivo tres fillos, de nomes Suso, Marisú e José Luís. Precisamente, esa Kodak que recalara nas súas mans foi utilizada por ela como un medio de subsistencia, xa que os cartos que achegaba o marido arranxando bicicletas non eran abondos para alimentar unha casa de cinco bocas. A fabulación e a recreación Tanto Nieves Neira como Eutropio Rodríguez coinciden en que Maruja Roca foi unha pioneira da fotografía, sobre todo porque era quen de "crear escenarios con disfraces e posturas diversas", o que a diferencia doutros profesionais da época. A fotografía foi para ela un medio para gañar o pan naqueles anos 40 e 50 nos que a fame asolaba a poboación sumida nunha longa ditadura. Foi nese escenario no que Maruja realizou as fotos, das que o libro recolle un cento, divididas en cinco apartados que coinciden coas súas facetas e obsesións: mulleres, nenos, fabulación, Becerreá e a vida das súas xentes. Así o sinala Rodríguez, ao tempo que fai fincapé na capacidade desta muller para "fabular e utilizar a fotografía como unha vía de escape, coa que construír un mundo diferente, e facendo de Becerreá a súa propia Arcadia". O laboratorio estaba no medio da casa, cunha porta ao corredor e outra ao comedor, un cuarto cheo de potas e palanganas, illada da luz con mechas de algodón de chisqueiro nas fendas, unha balanza con anacos de cobre por pesas para medir os gramos de hiposulfito de sodio da emulsión Hoxe podería parecer sinxelo, mais naqueles anos a fotografía aínda estaba nacendo, e máis na Galiza. Maruja Roca construía moitos dos retratos no seu salón, "o laboratorio estaba no medio da casa, cunha porta ao corredor e outra ao comedor, un cuarto cheo de potas e palanganas, illada da luz con mechas de algodón de chisqueiro nas fendas, unha balanza con anacos de cobre por pesas para medir os gramos de hiposulfito de sodio da emulsión". A fabulación que caracteriza o seu estilo comeza no Entroido, cando manda facer un traxe de galega e moita xente quere sacar un retrato con el. Aí xermolou a idea de recrear espazos e personaxes, e por iso comezou a fotografar mendigos, e xitanos tocando a guitarra, aos que "se achegaba cunha técnica moi de reporteira", explica Rodríguez, pois é quen de contar historias con moi poucos elementos. Ela quería deixar constancia da vida da súa vila, pero ao tempo tiña outro obxectivo: vender as fotos ás persoas retratadas e tamén como postais, de aí que moitas foran mesmo pintadas posteriormente, nun claro exercicio artístico. O texto que Neira escribiu sobre a súa tía avoa parte dunha emoción moi fonda, mais tamén dunha ardua investigación sobre as fotografías e a vida, de modo que as persoas que se acheguen ao libro descubrirán unha muller que foi pioneira, mais cuxo nome estivo durante demasiado tempo condenado ao ostracismo. Pódese ler, analizar e ver, tamén, como unha publicación que segue á busca das mulleres silenciadas. De feito, Neira escribe que "Maruja non seguiu a estrada en liña recta, a estrada das autoridades e dos desfiles que tanto xebra, senón a curva da auga levantada en veloz presenza, os cegos, os xitanos, os ambulantes, os feirantes, o carboeiro. Polo que mira e por como o mira dicímonos coa mirada: si, é de Maruja". Moitas outras estudosas que se achegaron ás imaxes desta pioneira, como Fernanda Padín ou Tamara Andrés, salientan que as persoas que retratou Maruja sempre aparecen en actitudes espontáneas, outorgando un especial protagonismo a nenos e nenas, pero sobre todo a moitas mulleres, como xitanas e ambulantes que transitaban polo Becerreá daqueles anos 40 e 50, amais de feirantes e outros traballadores, nun claro afán de indagar nas condicións das súas vidas. Nos anos previos ao golpe de Estado, en moitos lugares do país eclosionou un movemento cultural que reivindicaba dereitos para a cidadanía. Eran anos bos, como aquel agosto do 1924 cando Matilda Anderson, fotógrafa investigadora da Hispanic Society de Nova York, desembarcou en Vigo para fotografar os costumes do pobo galego Ruth Matilda Anderson e Walter Ebeling, referentes? O libro xoga coa verdade e a ficción, e mesmo nos propón que imaxinemos acontecementos máxicos. Tería algo que ver o paso de Ruth Matilda Anderson polo Becerreá daquel ano 1925? Vería Maruja como retrataba o 11 de xuño a procesión do Corpus na que foi a súa primeira viaxe á Galiza? Inspiraríase no traballo levado a cabo polo etnógrafo alemán Walter Ebeling? Son preguntas que se fai a propia Nieves Neira e que nos levan a comezos do século XX, como nunha busca das orixes desa inquedanza que Roca manifestou máis tarde pola fotografía. Nos anos previos ao golpe de Estado, en moitos lugares do país eclosionou un movemento cultural que reivindicaba dereitos para a cidadanía. Eran anos bos, como aquel agosto do 1924 cando Matilda Anderson, fotógrafa investigadora da Hispanic Society de Nova York, desembarcou en Vigo para fotografar os costumes do pobo galego, as vidas das xentes e, en especial, das zonas de complexo acceso. Até entón, nin as persoas humildes nin a cultura material e inmaterial da Galiza foran obxecto de atención para a fotografía de modo tan exhaustivo. Polos anuarios, sabemos que na Galiza exerceron como fotógrafas profesionais, utilizando o seu nome, entre 1851 e 1936, unhas catorce fotógrafas; catro delas anunciábanse no primeiro terzo do século XX; probabelmente algunhas outras permanecen no ostracismo por non gozar da visibilidade que proporcionaba a presenza nestes anuarios e nos xornais a través dos anuncios Outro dos referentes que Maruja puido ter en conta sería Walter Ebeling, quen entre 1928 e 1933 recalou na Fonsagrada para estudar os costumes da montaña. Desde a etnografía, tivo que botar man da fotografía para recoller unha forma de vida que esmorecía: costumes, ferramentas e palabras que reivindicaban unha forma de ser propia. Como documenta a fotógrafa Fernanda Padín na web www.fotografaspioneiras.com "polos anuarios, sabemos que na Galiza exerceron como fotógrafas profesionais, utilizando o seu nome, entre 1851 e 1936, unhas catorce fotógrafas; catro delas anunciábanse no primeiro terzo do século XX; probabelmente algunhas outras permanecen no ostracismo por non gozar da visibilidade que proporcionaba a presenza nestes anuarios e nos xornais a través dos anuncios". Maruja, alén da fotografía Contan Eutropio Rodríguez e Nieves Neira que Maruja Roca utilizou a fotografía como medio de subsistencia, aínda que a tivo que abandonar nos anos 50, cando o seu marido faleceu e tivo que facerse cargo soa dos tres fillos. Aínda así, a súa vida continuou sempre vinculada ás imaxes e, tal e como narra Neira no libro, foi unha muller moi adiantada ao seu tempo, fixo cousas que ninguén facía, colaboraba en todo o que se lle pedía. Tal foi así que no ano 1988, cando un grupo de mozos e mozas liderado por Afonso Becerra crea a Asociación A Pipa, a nosa protagonista preséntase nunha das reunións dicindo que quere formar parte dela. Tiña 76 anos, e faleceu avanzados os 90, cunha artrite severa que lle curvaba os dedos pero que non impedía que seguise escribindo cartas e postais polo Nadal. Como ben di a súa sobriña neta, "ninguén te descobre nin te rescata, Maruja Roca, pero se cadra ti podes descubrirnos un pouco máis a nós". Ela, Maruja, non podería imaxinar que hoxe, moitos anos despois, as súas fotografías pasasen a formar parte dun libro e a axudarnos a comprender un pouco mellor o Becerreá daqueles convulsos anos da ditadura. Ela, que utilizara esa cámara como medio de subsistencia, deixou un gran legado deses anos no lugar que a viu medrar como persoa e como fotógrafa, sen saber que un día ía ser a protagonista dunha obra que nacía para ofrecer luz sobre a escuridade. A fabulación, a ollada cariñosa, a análise do mundo que habitou e o protagonismo que outorgou ás mulleres e ás persoas máis desfavorecidas, serán lembradas xa para sempre. A Cámara Escura ACentral Folque conta coa colección A Cámara Escura, que dirixe Eutropio Rodríguez e na que se publican títulos de fotografía, acompañados con textos literarios, coa particularidade de que as edicións son trilingües (galego, castelán e inglés). Iniciaron a súa andaina con O danés curioso en Ordes, con fotos de Gustav Henningsen sobre as xentes, espazos e ritos da comarca de Ordes, e a prosa de Estíbaliz Espinosa. O segundo volume titúlase Os Danzantes dos Reis, onde o propio Eutropio Rodríguez documenta o espectáculo de danzas brancas, que se celebra cada 6 de xaneiro na parroquia de Riofrío (Mondariz), coa compañía da escrita da poeta Alba Cid. Rodríguez define esta colección como "unha investigación sobre a obra de fotógrafos descoñecidos, ou dos que só se coñece unha faceta ou traballo, sen esquecer a liña de imaxes actuais que colleiten tradicións galegas".


Summary: A unidade das forzas revolucionarias e patrióticas é a nova palabra de orde en Caracas o día despois do falecimento de Hugo Chávez. Non só en beizos dos dirixentes venezolanos, tamén no de ilustres visitantes, como o líder boliviano Evo Morales. Maduro, xa ao mando, construirá o seu liderado sobre o apelo á integración de todas as correntes bolivarianas.

Morales, ben como a arxentina Cristina Kirchner ou o uruguaio José Mújica, fai parte da avanzadilla de estadistas latinoamericanos que se deslocaron a Cáracas para asistiren aos funerais polo líder bolivariano, que se realizarán esta sexta feira, embora xa hoxe terá lugar o traslado dos seus restos mortais á Academia Militar nun acto que se prevé multitudinario. Á súa chegada a Caracas, Morales sumouse á palabra de orde bolivariana: a da unidade. Argumentou que a mellor homenaxe que se lle pdoe render ao "irmá e compañeiro" Chávez é "unidade, unidade, unidade". Esta mensaxe xa a asinara o propio Chávez na súa última comparecencia televisiva perante o pobo de Venezuela, en Decembro de 2012, pouco antes de se deslocar a Cuba para ser intervido por cuarta vez do cancro que finalmente acabou coa súa vida. Naquel discurso, Chávez advertiu ao seu pobo de que "os inimigos do país" non descansan e que tentarían tirar proveito dos seus problemas de saúde, fomentando a división interna no seo do movemento revolucionario. "Cal debe ser a nosa resposta? Unidade, unidade, unidade", respondeu enfático, antes de citar unha das súas frases favoritas de Simón Bolívar: "Unámonos ou a anarquía hanos devorar". Foi precisamente nesa alocución televisiva cando Chávez formalizou a súa aposta por que Maduro asumise o mando da Revolución na eventualidade de el faltar. As ordes do líder foron obedecidas e Maduro ten nas súas mans as rédeas do poder, co apoio do Exército. En apenas 30 días enfrentará unhas eleccións con Henrique Capriles, o líder da dereita, como adversario. Capriles, nun calculado xesto pre-eleitoral, chamou hoxe á unidade nacional, após expresar as súas condoenzas polo desaparecimento do presidente da República.


Summary: O líder do PP só participará en catro actos da campaña de Feijóo. PSOE e BNG, convencidos de que tenta "ocultar" recortes para evitar perder a Xunta.

A campaña electoral galega de 2009 tivo moitas claves e o triunfo do PP, outras tantas. Á hora de destacar os puntos estratéxicos que levaron á vitoria a candidatura encabezada por Alberto Núñez Feijóo diversos analistas coincidían naqueles días nun deles: os conservadores multiplicáronse por Galicia. Despois de esforzárense en que Feijóo percorrese os 315 concellos do país para que fose alguén máis que "o que está no sitio de don Manuel" a conxuntura política presentaba os comicios galegos como unha proba esencial para o líder do partido no Estado, Mariano Rajoy, que apenas un ano antes sufrira a súa segunda derrota nas urnas fronte ao PSOE de José Luis Rodríguez Zapatero. Rajoy necesitaba que Feijóo vencese e gobernase e a Feijóo non lle viña mal o apoio de Rajoy de cara a converterse no primeiro dos baróns do PP. E Rajoy baixou á area. Non se limitou a compartir grandes mitins, senón que fixo traballo de campo ata o punto de que, por exemplo, a prensa foi convocada a seguilo por pequenísimas vilas do interior de Ourense á procura do voto mentres Feijóo facía o propio pola Galicia urbana. Pouco ou nada se parece aquel panorama ao de 2012 agás nun punto: Galicia é de novo unha proba esencial para Rajoy. Esa importancia capital dos comicios galegos para o futuro de Rajoy disimulouna -ou, cando menos, iso semellou- o presidente do Goberno central durante a entrevista que protagonizou este luns en Televisión Española, a primeira dende que gañou as eleccións de novembro de 2011. O líder do PP resolveu a cuestión do "tema de Galicia" cunha loubanza xenérica a Feijóo e unha apelación á "confianza" dos galegos á hora de elixir entre o seu partido e un pacto de "seis ou sete". Pero nesa aparición televisiva Rajoy expresou tamén os seus plans a respecto dun elemento que podería condicionar non só as eleccións galegas, senón a súa propia carreira política: o momento de pedir formalmente un rescate total que poucos xa negan. Como noutras ocasións o xefe do Goberno de España fixo gala de indefinición, explicando que o Estado se acollerá ao rescate se "convén" e despois de "estudar" as condicións que traería consigo. E tamén ofreceu unha data. Ese "estudo" estenderase ata que se celebre o Consello Europeo do 18 e 19 de outubro ou, o que é o mesmo, o penúltimo e último día de campaña en Galicia. Polo tanto, o rescate, a intervención e os recortes chegarían despois de que galegos e galegas elixan o novo Parlamento. En 2009 Rajoy percorreu pequenas vilas galegas pedindo o voto para Feijóo, desta volta estará só en catro actos Aínda que o rescate non chegue formalmente ata despois das eleccións a presenza de Rajoy non acaba de encaixar nos plans do PPdeG e será, en todo caso, moito máis medida que en 2009. Xa non actuará como un segundo candidato e volverase a un modelo de participacións puntuais. Non se trata de evidenciar que molesta en Galicia pero aínda menos de que o electorado teña na cabeza o binomio Feijóo-Rajoy á hora de ir votar. Por iso a dirección dos conservadores galegos ten previsto que acuda só a catro actos electorais. A xustificación oficial ofrecíaa este martes o conselleiro da Presidencia e coordinador de campaña de Feijóo, Alfonso Rueda: "Todo o mundo entende que as responsabilidades que ten non son as de 2009" e "o máis importante agora mesmo que ten que facer é dirixir o Goberno de España". Así e todo, asegura, achegará á campaña "todo o que ten que achegar o primeiro afiliado ao noso partido en Galicia", mantén. As 'sospeitas' de Jorquera e Rubalcaba, as explicacións de Feijóo Esta conxuntura non pasa despercibida para as demais forzas que concorren ás eleccións, tanto dende Galicia como dende Madrid. Nesta liña, o candidato do BNG á Presidencia, Francisco Jorquera, acusaba este martes ao PP de "xogar con Galiza como fixo con Andalucía", en referencia á presentación dos Orzamentos Xerais do Estado para este 2012 e dos recortes que contiñan despois dos comicios andaluces. Os conservadores "ocultan as condicións do rescate até após o 21-O", di o nacionalista, convencido de que as pensións serán "o plato forte" das tesoiradas esixidas dende Bruxelas. "Que non nos enganen", advirte. Jorquera: "O PP xoga con Galiza como fixo con Andalucía e oculta o rescate até após o 21-O" Nun sentido semellante o secretario xeral do PSOE, Alfredo Pérez Rubalcaba, amósase convencido de que Rajoy está inmerso nunha "operación Andalucía dous". "En marzo ocultou os Orzamentos e agora o rescate", asegurou o socialista ante o seu grupo parlamentario no Congreso dos Deputados, unha xuntanza na que, segundo cita Europa Press, Rubalcaba explicou que a entrevista de TVE serviu para que Rajoy se "descubrise". "Non sei se foi un lapsus, pero ao falar do Consello Europeo descubriu que non pensa pedir o rescate ata despois das eleccións en Galicia e Euskadi", di. Neste contexto foi Feijóo o encargado de tentar arrefriar as sospeitas. Nunha entrevista concedida á Cadena COPE o candidato á reelección asegurou estar "convencido de que o señor Rajoy fará o que teña que facer e no momento en que teña que facelo". Asegura non estar "preocupado" polo rescate xa que "o que teñamos que facer, témolo que facer". "Non deixamos de facer cusas durante todos estes oito meses de dificultades", abonda.


Summary: Un novo semanario saído do prelo. Falamos do que hai de verdade no tan cacarexado Eixo Atlántico, entrevistamos o xornalista arxentino Horacio Verbitsky, analisamos a contra-reforma do aborto e do sistema de portección á infancia. E estreamos suplemento, 'De volta na Galiza'. Xa á venda na nosa loxa.

O nº141 do semanario Sermos Galiza xa está na rúa e na nosa loxa. Un número que chega até as 48 páxinas da man dun novo suplemento, de carácter trimestral, 'De volta na Galiza', un novo caderno de análise coordinado pola Asociación Marusía de emigrantes retornados. 'Eixo atlántico, o poder da propaganda' é o Tema da Semana deste número. Unha reportaxe a dupla páxina na que falamos de como Fomento e a Xunta anuncian a fin das obras malia deixar de actuar en máis do 35% do trazado orixinal. Completa o Tema un artigo de Francisco Rodríguez, ensaísta e ex-portavoz do Bloque no Congreso dos Deputados. A imposibilidade de facer a declaración da renda en galego volve traer a primeira liña a problemática daquelas institucións do Estado en Galiza que viven en non poucas ocasións de costas ao idioma oficial e propio do país. Contámolo en 'Un Estado xordo e monolingüe'. 'O 24M selará a sorte de Rajoy': Unha derrota en Valencia e Madrid podería activar a fronte interna que opina que só un cambio de cartaz daría opcións ao PP de manter o poder e de frear Cidadáns. A mirada crítica 'Un ollar crítico sobre as reformas do sistema de protección á infancia'. Nesta reportaxe as profesoras da Universidade da Coruña Laura Cruz e Ana Iglesias analizan nun relatorio os recentes proxectos de lei, aprobados polo Goberno central, verbo dunha materia que ficou sen actualizar os últimos 20 anos. Marta González, deputada do PP, asegura que a lexislación actual "asume como réxime xeral as situacións excepcionais". Os dados desméntena. Contámolo en 'A nova contra-reforma do aborto'. Horacio Verbitsky Entrevistamos en Bos Aires Horacio Verbitsky, escritor e xornalista de 'Página 12'. Leva como alcume "El Perro" pola súa escrita directa e incisiva. Quizabes tamén porque no seu traballo latexa o ideal do xornalismo como "can gardián" fronte aos poderes fácticos. É un dos periodistas máis coñecidos da Arxentina, intelectual latinoamericano de relevo e profundo coñecedor da realidade política do continente. "Nisman estaba subordinado á embaixada de Estados Unidos", afirma. Galiza é coñecida pola súa produción leiteira mais unha porcentaxe importante do seu sector agropecuario baséase na carne, un sector marcado pola falta de relevo xeracional. Disto falamos en 'As outras vacas'. Adianto editorial, banda deseñada Na sección de textos entrevistamos Manel Cráneo, creador de banda deseñada e director de demo editorial. "No sector cultural hai moito talento mais falta mentalidade empresarial", afirma. Publicamos un avanzo editorial de 'Destino Hërgüss', a primeira novela gráfica que provén do Planeta Mincha. O seu creador, Manel Cráneo, publica un libro que conta tamén con banda sonora e remite aos seus espazos propios na rede. Publicado a través dunha campaña de micromecenazgo, da nova obra de Cráneo vendéronse máis de 400 exemplares xa antes de se publicar e as librarías mecenas recibiron os primeiros exemplares. En breve, estará distribuida en todos os puntos de venda. Da man do Colectivo XEA percorremos na sección Viaxes na Miña Terra a fronteira surleste de Galiza e terra de soutos. E na contra-capa falamos con tres estudantes da Universidade de Vigo que fabrican un monopraza para competir na Formula Student, un torneo creado en 1998 onde participan centos de proxectos universitarios de todo o mundo. Palabras con memoria E tamén estreamos sección, Palabras con Memoria, que é unha sección da web da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galeg coordinada por Isidro Novo, que recupera palabras e expresións en desuso ou que non recollen os dicionarios. O glosario conta con 1.270 pezas, das que semanalmente facemos unha selección co obxecto de as reintroducir no vocabulario cotián. @s lectoras/ es poden enviar os vocábulos que teñan arrombados no faio da lembranza a palabra.con.memoria@aelg.org, indicando o lugar de escoita, unha breve definición e un exemplo de uso


Summary: Tellado asegura que a Xunta "blinda as infraestruturas sanitarias" no seu proxecto de orzamentos para 2022, mais as partidas sanitarias son as que menos medran e, en concreto, caen os recursos para Atención Primaria. Iso si, mantéñense os millonarios concertos coas empresas sanitarias privadas.

O secretario xeral do PP na Galiza, Miguel Tellado, defendeu esta sexta feira, 22 de outubro, que o proxecto de Orzamentos da Xunta para 2022 "blinda servizos públicos", en resposta ás críticas de BNG e PSdeG a este respecto. De ambas as formacións, asegurou que son "discos antigos que repiten o mesmo unha e outra vez". En rolda de prensa, Tellado asegurou que a mellor vacina fronte ás críticas da oposición son "os datos" que certifican que son unhas contas que "blindan infraestruturas sanitarias". Mais o certo é que eses datos aos que se referiu Tellado, o proxecto de orzamentos para 2022 -publicados esta semana- amosan que as partidas para Sanidade son das que menos crecen (4.588 millóns de euros para 2022 fronte aos 4.587 de 2021). Aliás, a Atención Primaria verá reducida a súa asignación: 1.389 millóns para 2022 fronte aos 1.391 deste ano. Iso si, se Tellado se refire aos concertos da Xunta con centros privados de atención médica, a cifra suma 127 millóns (e todo, sen contabilizar concertos máis específicos como o tratamento de hemodiálise, terapia da insuficiencia respiratoria a domicilio, contrato de ambulancias, pola realización de TAC ou por fisioterapia e rehabilitación). Desa millonaria cifra para concertos, até 85,7 millóns corresponden só área sanitaria de Vigo, onde está o xigante privado Povisa que financia a Xunta co erario público. Ademais, o modelo de construción e xestión concesionada do Hospital Cunqueiro de Vigo leva 37 millóns en 2022, cifra que as contas prevén que se repita nos seguintes anos. Carga contra Podemos por criticar Amancio Ortega Na rolda de prensa, Tellado criticou o que cualificou como "insultos" de dirixentes de Podemos ao empresario de Inditex, Amancio Ortega, pola doazón, a través da súa fundación, de 280 millóns de euros á Sanidade para a compra de dez equipos de protonterapia. Despois de que a secretaria de organización da formación morada, Lilith Verstrynge, asegurase que Ortega "non é un filántropo", senón un "evasor fiscal", Tellado instou a vicepresidenta Yolanda Díaz a "pedir desculpas".


Summary: O delegado do Goberno central en Galicia, Javier Losada, informou de que están previstos operativos específicos de patrullaxe, sobre todo naquelas localidades de especial atracción turística e nas que aglutinan un número relevante de segundas residencias

Galicia está este venres no seu sexto día de confinamento. O quinto, este xoves, coincidiu cun día festivo, que enlaza agora coa primeira fin de semana completa dende que se adoptaron estas medidas. Nas últimas horas as distintas administracións veñen lembrando a prohibición de realizar desprazamentos, agás os imprescindibles. Están completamente prohibidas, por suposto, as viaxes e excursións de fin de semana e os desprazamentos a segundas vivendas.O delegado do Goberno en Galicia, Javier Losada, lembrou a importancia de "non saír de ponte" para continuar coa prevención fronte ao COVID-19.Nestes días, de feito, están a reforzarse os controis de tráfico e policiais nas estradas e tamén nos servizos de viaxeiros, tanto para evitar as saídas á costa ou á montaña, como os tamén habituais movementos cara ás aldeas e localidades de orixe de moitas persoas, para a visita de familiares. O delegado do Goberno en Galicia, Javier Losada, lembrou a importancia de "non saír de ponte" para continuar coa prevención fronte ao COVID-19. Losada incidiu en que continúa en vigor o estado de alarma, polo que os desprazamentos só están permitidos para acudir ao domicilio habitual, e non é posible desprazarse a segundas vivendas ou lugares de vacacións. Están previstos operativos específicos de patrullaxe, sobre todo naquelas localidades de especial atracción turística e nas que aglutinan un número relevante de segundas residenciasAdemais, explicou que están previstos operativos específicos de patrullaxe co obxecto de controlar o cumprimento destas premisas, e sobre todo, naquelas localidades de especial atracción turística e nas que aglutinan un número relevante de segundas residencias. En Galicia, as Forzas e Corpos de Seguridade establecerán dispositivos de seguridade, fixos e móbiles, tanto nas vías e espazos públicos como na rede de transporte, e en particular naqueles lugares ou franxas horarias que específicamente se poidan ver afectados polas restricións acordadas.Xa este xoves producíronse importantes retencións, por exemplo, nas saídas de Bilbao en dirección á costa ou á montaña, motivados polos férreos controis establecidos para evitar os habituais desprazamentos de fin de semana de moitos habitantes de Biscaia en dirección ás súas segundas residencias, tanto en Euskadi como en Cantabria. A policía controlaba que só houbese unha persoa en cada vehículo, e a existencia de equipaxe no maleteiro e comprobaba os enderezos dos condutores: se a persoa non tiña a súa residencia habitual no lugar ao que se dirixía, impedía o seu paso e, nalgúns casos, chegaba a multalas.Tamén en Madrid e Barcelona se están a reforzar especialmente os controis, para evitar as saídas da cidade dos habitantes destas zonas.


Summary: Foi elixida por unanimidade despois de que Carme Freire presentase a dimisión, xunto a outras catro persoas da Executiva, que tamén abandonaron as súas responsabilidades orgánicas, aínda que seguirán na Dirección Nacional da central

A Dirección Nacional do Sindicato Labrego Galego elixiu a Isabel Vilalba como nova secretaria xeral por unanimidade e despois de que Carme Freire, que ocupou o cargo até esta quinta ao serán, presentase a súa dimisión xunto a outras catro persoas da Executiva, que abandonaron tamén as súas responsabilidades orgánicas: Manuel Docampo (Organización), Ana Rodríguez (Finanzas), Xosé Manuel Parente (Sectores Vexetais) e Charo Sánchez Parga (Recursos Produtivos para a Alimentación). Estas cinco persoas continuarán na Dirección Nacional da central agraria, que encargou a Vilalba a formación dunha nova Executiva. Carme Freire fora elixida secretaria xeral no VII Congreso do SLG, en 2007, responsabilidade na que sería reelixida no VIII Congreso, celebrado o pasado 5 de novembro de 2011. Pola súa banda, Isabel Vilalba é responsable da Secretaría das Mulleres do SLG, forma parte da directiva da Coordinadora Europea da Vía Campesina, e rexenta xunto ao seu cónxuxe unha explotación de vacún de leite e fabas en Lourenzá (Lugo).


Summary: A Fronte avoga por un proxecto "en contacto coa cidadanía" e rexeita que o NPC "se prefabrique a porta pechada"

A Fronte Popular Galega (FPG) celebrou nestes días en Redondela a súa Conferencia Nacional, acto no cal "saíu reforzada a aposta pola construción dun novo referente político amplo en defensa dos intereses das clases populares galegas".A organización independentista sinala que a militancia da Fronte recoñece "a validez da proposta dos grupos comarcais e locais de base arredor do que se vén chamando "Novo Proxecto Común" e adquiriu o compromiso de participar de xeito democrático e construtivo nas asembleas abertas, considerándoas a garantía da representatividade para esta nova ferramenta que habemos de artellar entre todas e todos". Iso si, desde a FPG considérase que para que o NPC "sexa algo novo" e poida constituír "unha alternativa real e representativa para as clases traballadoras" debe de xurdir "en contacto coa cidadanía e militancia de base". Fronte a isto, a FPG contrapón o que califica de "o outro camiño", que pasaría por "prefabricar o proxecto a porta pechada", o que vería sendo "máis do mesmo" e "repetirmos erros".


Summary: O colectivo Reforzar Erguer ponse en andamento, afirman as e os seus promotores, após un "período convulso" en que persoas da dirección de Erguer, denuncian, terían atentado contra a súa "independencia" para pór a organización ao servizo de "entes externos provenientes só dunha cidade do país".

Con María Bará e André Vidal como referentes, un grupo de militantes de Erguer acaba de se organizar como colectivo para dar o debate nas vésperas da Asemblea Nacional da organización estudiantil, axendada para o 14 de abril en Pontevedra. "Decidimos organizarnos para socializar os debates a dar na vindeira II Asemblea Nacional o 14 de Abril en Pontevedra, logo dun período convulso para a organización no cal se atentou contra a súa independencia e se tratou de subordinar as decisións dunha organización nacional coma a nosa ás de entes externos provenientes só dunha cidade do país", afirman desde un colectivo que se autocualifica como corrente. Fontes de Reforzar Erguer -que xa teñen aberto un sitio na rede- dixeron a Sermos que os ataques á "independencia" da organización estudiantil terían vido nos últimos tempos de persoas da dirección saínte, lideradas pola secretaria de organización Iria Figueroa. "É un sector que está xa na órbita de En Marea e que están subordinados ás estratexias que pon en marcha Xeira -próxima a FPG-", din as mesmas fontes.O "ente externo" ao que se refere a nota de Reforzar Erguer é a Asemblea Aberta de Compostela, un espazo hexemonizado polas mocidades da confluencia. En Reforzar Erguer estarían 10 integrantes do actual Consello Nacional da organización estudiantil e dous membros da súa comisión de garantías. Tencionan "facer de novo Erguer unha organización operativa e ideoloxicamente ben orientada para dar respostas ás problemáticas conxunturais e estruturais do estudantado galego", afirman en nota de imprensa. Apostan na auto-organización e queren un Erguer "en chave nacionalista e independentista". "Nós", din a Sermos, "non estamos por concertar estratexias con forzas que si colaboran co españolismo". No seu FB, Iria Figueroa contesta o nacimento deste colectivo: "Falan de reforzar Erguer os mesmos que forzaron a que moitas marcharan mediante a intransixencia e endurecemento da liña, ambas cuestións agora aínda máis pronunciadas a través desta patética xogada nas redes sociais. Falan de democracia e soberanía organizativa os mesmos que agora operan de forma extraorgánica, manipulando os debates que encetamos de cara á nosa II Asemblea Nacional". A dialéctica reproduce no campo estudiantil o confronto vivido previamente no seo do nacionalismo político entre a liña partidaria de preservar a auto-organización en chave soberanista e aquela que, desde o apelo á unidade popular, non desbota a colaboración con colectivos próximos a organizacións de ámbito estatal.


Summary: Ao redor de 1.600 activistas atópanse desde mediados de abril nunha folga de fame indefinida para protestar polas duras condicións nos cárceres israelís. Mediador@s de Exipto veñen de facilitaren un acordo que inclúe a aceptación das demandas d@s pres@s en troco de remataren a protesta

A mediación exipcia vén de facilitar un acordo que permitirá pór fin á folga de fame que mantiñan ao redor de 1.600 persoas activistas palestinas encarceradas en prisións israelís, segundo informaron fontes próximas á negociación e segundo recolle a prensa internacional: "Exipto pechou un acordo para resolver a crise dos presos, que inclúe a aceptación por parte de Israel das demandas dos prisioneiros en troco de poren fin á folga de fame". Un terzo das 4.800 persoas presas palestinas en Israel iniciaron unha folga de fame a mediados de abril en protesta polo réxime de detención administrativa que permite o seu encarceramento indefinido sen xuízo e para reclamar melloras nas súas condicións de vida, como a ampliación das visitas familiares e o fin do réxime de illamento solitario. A mediación exipcia reuníuse coas persoas encargadas da negociación palestina en nome do colectivo de pres@s, e faltan por ultimar con elas os detalles para a posta en práctica do acordo. As autoridades israelís aínda non se pronunciaron. Entrementres, o presidente da autoridade palestina, Mahmud Abbas, alertou onte do perigo de morte de dous homes que levan xa 77 días en folga de fame.


Summary: Carlos Carrizosa (1964) é o candidato de Ciutadans á Presidencia de Catalunya nas eleccións do 14 de febreiro. O partido nomeouno número un a pesar de Lorena Roldán gañar as primarias. En decembro, Roldán foise ao PP. Nós Diario recolle esta entrevista a Carrizosa organizada pola Agència Catalana de Notícies.

Está disposto a participar nun Goberno con Vox ou a facilitalo? Un Goberno con Vox non se atopa en absoluto nas nosas intencións, e non o queremos. Xa dixemos que quereríamos un Goberno constitucionalista. E a nosa preferencia é co Partido Socialista. Queremos dar un cambio á sociedade catalá e non ter o mesmo: un Goberno independentista ou un tripartito con ERC. Que papel tería o PP nese Goberno, considerades o seu apoio? Tanto o PP como Vox terán que decidir se queren un cambio nos Gobernos de Catalunya e o que nunca tivemos: un Govern sen forzas nacionalistas ou independentistas. O socialismo sempre gobernou con ERC e escorou a política catalá cara á mesma banda. Nós optamos por un cambio absoluto de paradigma. Espero que o PSC se anime a formar Executivo e que PP e Vox non teñan outra opción que apoiar un Goberno de cambio. Pero para ter isto é importantísimo que se mobilice a poboación que quere mudanza. E que se mobilice votando Ciutadans, pois só se Cs é forte, e suma co PSC, haberá cambio. Se non obrigamos o PSC a pactar con Cs, os socialistas farano con Podemos, e xa sabemos con quen pactarán os dous se suman: con ERC. O verdadeiro cambio implica ter un Cs forte, e que o resto de partidos constitucionalistas sexan responsábeis e apoien un cambio. As enquisas prognostican unha caída de Cs. A caída refírese aos resultados dos 36 deputados que sacamos en 2017. E desde o tropezo de hai un máis dun ano no Congreso, a intención de voto non deixou de medrar. Hai 36% de indecisos. Aspiramos a unha boa participación e que os indecisos acaben inclinándose por Cs. Non atribúe a caída a facer unha oposición moi dura? Somos un partido liberal, de centro, moderado. No social podemos pactar coa esquerda ou a dereita para aplicar medidas para a cidadanía, que está moi angustiada pola crise. A nosa localización ideolóxica é moi clara. Somos a familia liberal. Quereríamos para Catalunya e o resto de España grandes acordos coa familia conservadora, socialdemócrata e liberal. É o que se fai no resto de Europa. Non sei por que aquí non. Co contexto que tivemos de política populista nacionalista, distinguímonos pola nosa firmeza en defensa da democracia e pola denuncia dos excesos populistas. O noso discurso non é duro, si é claro na defensa da democracia. Nós non demos golpes á democracia. Non abrazamos terroristas. A que atribúe a caída, pois? Á polarización moi grande que hai en España e Catalunya. Temos partidos que desde o populismo teñen o control absoluto dos medios de comunicación públicos. E desde aí tensan a sociedade e crean división. Logo, ao amparo do populismo, saíron outros populismos, de dereitas. E nacionalistas, pero doutro signo. E nós atopámonos un pouco no medio desta polarización da política. A defensa das nosas institucións, as nosas liberdades, non pode ser nunca clasificada como radical. Se o independentismo supera 50% aceptaría a independencia? Nunhas circunstancias como estas e nunhas eleccións autonómicas, pensar que superar 50% quere dicir ter o apoio para facer unha declaración unilateral de independencia é ignorar os ordenamentos xurídicos democráticos da nosa contorna. Para mudar unha norma como o Estatut fan falta dous terzos do Parlament, unha norma que nos demos os propios cataláns. Que agora haxa unha parte da poboación que apoie unha opción que diga que declarará a independencia é absolutamente antidemocrático, por moito que neste momento saquen 50% dos votos.


Summary: O Colexio Profesional de Xornalistas de Galiza alerta contra o sensacionalismo nas informacións sobre violencia machista e pide "erradicalo". Emite esta recomendación ao día seguinte do triplo crime machista de Carracido (Valga).

"A violencia machista é un problema social que ten que ser tratado coa suficiente rigorosidade e profundidade", sinala a entidade, "o morbo dalgunhas crónicas de sucesos non só non é aceptábel nun xornalismo responsábel e profesional, senón que ademais illa e descontextualiza estes asasinatos, dificultando a comprensión da violencia de xénero como o que realmente é: unha violación dos dereitos humanos provocada no marco da ideoloxía patriarcal e presente en moitos máis aspectos da nosa sociedade". O colexio non cita exemplos concretos, pero si lembra "unha vez máis" a necesidade de seguir os mandatos do Código Deontolóxico do Xornalismo Galego, da Declaración de Compostela e "do resto de recomendacións específicas para o tratamento das informacións sobre violencia de xénero". "É necesario facer unha mención especial ás imaxes que acompañan as informacións", engade a nota, "resulta esencial que fotoxornalistas e cámaras de televisión coiden que a recollida de imaxes non atente contra a intimidade e a dignidade das vítimas nin aumente a dor das persoas achegadas". Considera ademais que, no caso de que se tomasen "algunhas imaxes inadecuadas", cómpre que a redacción, edición ou dirección dos medios "se evite a súa publicación". Neste tipo de novas, conclúe o Colexio de Xornalistas, debe "primar a reflexión e a sensibilidade e non o sensacionalismo".


Summary: O portavoz nacional de Anova, Xosé Manuel Beiras, pediu "xenerosidade" e "solidariedade" para consolidar a confluencia de En Marea, co fin de construír "un suxeito político propio".

Nun receso da Conferencia Política de Anova que está a ter lugar este domingo na Coruña, Beiras sinalou que a formación aposta na "consolidación da confluencia que desemboque na configuración dun suxeito político propio que combine a expresión da cidadanía, enmarcada nas organizacións políticas que avogamos polas mareas". "É necesaria, absolutamente a xenerosidade e a solidariedade de todos os actores a favor da unidade popular" A este respeito asegurou que "ningún" dos tres partidos que forman a coligazón En Marea –a propia Anova, Podemos e IU- poden pretender o "protagonismo" do proceso. "É necesaria, absolutamente a xenerosidade e a solidariedade de todos os actores a favor da unidade popular", da que dixo que non é "unha fronte de partidos". Neste sentido, apostou nos "procesos de mestizaxe" e explicou que aínda que entre Anova e outras forzas con proxecto estratéxico deseñado a nivel estatal "pode haber unha combinación dialéctica" que "resolva o duplo problema da nación galega", en alusión á soberanía e á defensa da esquerda social. Relación con Podemos Preguntado por se a chamada á xenerosidade tiña a ver con Podemos, Beiras deu conta da conversa telefónica que mantivo a pasada quinta feira con Pablo Iglesias. Unha conversa na que falaron das "distorsións", dos "defectos de funcionamento" e da "falta de axilidade" á hora de chegar a "acordos unánimes e consensuados". Sinalou que estes non se deberon a "discrepancias entre direccións". O portavoz nacional de Anova cargou contra "moitas cousas que se están dicindo en medios de comunicación convencionais", uns comentarios que "non son máis que lixo e moi contaminantes".


Summary: No 117 aniversario do seu nacemento un 12 de xullo en Rianxo, Xerais vén de sacar do prelo a biografía máis completa do poeta realizada polo maior especialista na súa figura, o académico Xosé Luís Axeitos, tamén de Asados coma o autor.

Trescentas catro páxinas hai en 'Manuel Antonio. Unha vida en rebeldía', nas que Axeitos leva traballando toda a súa vida: "A medida que fun traballando e editando desde o ano 89 fun facendo recompilación de datos, de tal xeito que este libro é un resumo de toda a miña vida arredor de Manuel Antonio". Xosé Luís Axeitos: "Este libro é un resumo de toda a miña vida arredor de Manuel Antonio" Autor xa de moitos traballos anteriores sobre o poeta, estamos diante da biografía máis documentada: "Eu cando digo que Manuel Antonio era un rapaz loiro, podo dicilo, porque vin o seu cabelo, e cando digo que é un home alto para a súa época, porque medía 1,72, dígoo porque vin a acta na que aparece o seu talle na mili. Eu non poño nada que non estea documentado". Esta é a biografía máis completa, afirma, pois é "froito dunha investigación de moitos anos en arquivos e tamén na Fundación Barrié", a onde foi parar toda a documentación que Domingo García-Sabell gardou durante décadas. Segundo o investigador, o libro achega "aspectos da súa vida totalmente descoñecidos, como a relación íntima que tivo coa familia, porque conseguín documentación dos seus tíos que eran cregos e de seus curmáns, como Roxelio Pérez". No aspecto político esclarécese a súa "ideoloxía antiimperialista e anticolonial". Pero a súa principal ruptura, explica, é "coa tradición literaria, co Manifesto Máis Alá, porque queda aí, nun terreo de ninguén, para dirixirse a un público e a un lector novo que lle permitise os experimentos que el fai". Esta biografía é "froito dunha investigación de moitos anos en arquivos e tamén na Fundación Barrié", a onde foi parar toda a documentación que Domingo García-Sabell gardou durante décadas. Ademais, no libro Axeitos -que se presentará o 18 de agosto en Rianxo- fai un diario de todas as súas navegacións "practicamente día a día por onde andivo, os trafegos que facía a bordo, a súa vida"... E tamén afonda na súa enfermidade: "recompilei toda a información posible, incluído os seus recoñecementos na mili". O académico mergullouse ademais en todos os seus textos, nos máis de 800 poemas manuscritos que o poeta deixou, e atesoura "apuntamentos do poeta que entregaba nas navieiras cando quería embarcar, e tamén apuntamentos prostibularios". E toda esta documentación que non entra na biografía será publicada noutro volume titulado 'Marginalia', "onde vou incluír todas estas cousas, incluído un texto inédito que apareceu posteriormente nas marxes dun xornal, por iso lle vou chamar así ao libro".


Summary: Un estatuto para as industrias electrointensivas paralizado e os últimos días de negociación do expediente de regulación de emprego (ERE) de Alcoa San Cibrao protagonizaron a marcha que reuníu nas rúas da Coruña centos de operarias e operarios do sector convocados pola CIG, CCOO e UXT.

Centos de traballadoras e traballadores participaron esta sexta feira na Coruña da marcha convocada polas forzas sindicais CIG, CCOO e UXT baixo o lema "Pola defensa do emprego e da industria electrointensiva. Enerxía solución". A protesta partiu da sede da Xunta da Galiza nesa cidade para rematar diante do edificio da Delegación do Goberno español. Esta mobilización estaba prevista para o pasado día 10 de xullo mais tivo que adiarse por motivos de seguridade após o fechamento da comarca da Mariña, onde se atopa a factoría de Alcoa San Cibrao (Cervo), polo foco de coronavirus. Desta vez o persoal desa multinacional tamén puido acudir, con excepción dos que traballan en Burela, concello que ten restricións. Sen novidade do Estatuto de electrointensivas "Seguimos con preocupación pola falta de avances na creación da tarifa industrial que sería o tema do Estatuto das Industrias electrointensivas", explica a Nós Diario Xoán Xosé Bouzas, da CIG. A desinformación e a falta de diálogo son algunhas das eivas máis importantes que salientan desde a central nacionalista. "Descoñecemos cales foron as alegacións que se incorporaron ao novo estatuto", asegura a Nós Diario desde UXT Javier Carreño, "e o día 23 de xullo rematan as negociacións do ERE de Alcoa San Cibrao", engade. Para Bouzas é importante saber tamén cal será o procedemento. "Se é un proxecto de lei atrasaría aínda máis a súa posta en marcha", indica o sindicalista. Xunta e Goberno español A ameaza de despidos masivos é unha realidade a día de hoxe", indica Bouzas, "e tanto o Goberno do PP na Xunta como o de PSOE e Podemos no Estado español seguen sen adoptar ningún tipo de medida que evitaría esta situación", engade. Este é un dos motivos polo que os tres sindicatos decidiron ligar ambas as delegacións gobernamentais da Coruña para centrar as protestas. Víctor Ledo, de CCOO, explica a Nós Diario que as Administracións seguen sen actuar. "No caso de Alcoa a propia Xunta, con competencias en emprego, debería imporlle á empresa unha prórroga na negociación e non o fai". Denuncian que levan máis dun ano "pendentes do estatuto e de medidas complementarias e segue pasando o tempo. Para eles, en realidade, non somos sectores estratéxicos, somos sectores abandonados".


Hai algo máis dunha década, Nicolas Cage comezou gañar fama de estrela en declive que aceptaba case calquera rol por mor dunhas supostas débedas económicas. O gañador dun Óscar, por Leaving Las Vegas, que traballara baixo as ordes de Coppola, os irmáns Coen, Alan Parker, David Lynch, Brian de Palma, Oliver Stone, Ridley Scott, Spike Jonze, John Woo ou Michael Bay, entraba nunha espiral de filmes de serie B, tirando a Z... Por suposto, entre tanta mala elección, tamén houbo boas, como as xeniais Mandy, de Panos Cosmatos, ou Colour Out of Space, de Richard Stanley. O insoportábel peso dun talento descomunal (The Unbearable Weight of Massive Talent) / Tom Gormican / EUA / 2022 / 107 min Todo o mundo adoita destacar as malas eleccións de Nicolas Cage en Hollywood, pero ninguén a sorte que ten por seguir facendo o que máis lle gusta: actuar. Na súa segunda longa, Tom Gormican rompe unha lanza en prol de Cage acrecentando máis, se cabe, a lenda do sobriño de Francis Ford Coppola nun filme en tres actos que conta coa inestimábel complicidade, excentricidade e autoparodia dun entregado, como non podía ser doutra forma, Nicolas Cage. A trama non ten desperdicio. Cage, que se interpreta a si mesmo na versión máis tópica posíbel, está pasando por unha mala racha. Non atopa traballo de actor, a súa filla adolescente comeza a pasar del e a súa exmuller xa non o atura máis. Está a piques de tirar a toalla e abandonar o oficio, pero recibe unha oferta de Javi Gutiérrez, un multimillonario de Mallorca fan de Cage, para que acuda a súa festa de aniversario a cambio dun millón de dólares. A CIA sospeita que Gutiérrez é en realidade un traficante de armas que secuestrou a filla do Presidente de Catalunya (sic), así que fichan a Cage para que a rescate. Parida? Si. Graciosa? Téñoche que dicir que tamén... Pedro Pascal (Narcos) métese do rol deste excéntrico fan ricachón mallorquino dándolle unha boa réplica a Nicolas Cage, mais a gran sorpresa vén da man dun Paco León (Aída) que interpreta con gran solvencia a un desequilibrado secuaz do multimillonario. Non faltan os cameos de xente coma Demi Moore ou David Gordon Green, que dirixira a Cage en Joe, filme que anunciaba, en 2013, a "segura" recuperación artística do autor; cousa que nunca chegou... Até agora? Gormican utiliza á perfección as chaves da comedia, entre a parodia e a homenaxe a Nicolas Cage, pero sen escatimar en escenas de acción e efectos visuais. Atención ao Nick Cage novo (feito con tecnoloxía deep fake), á secuencia LSD ou o momento Mortadelo... Esmendrelle asegurado. Para fans de Nicolas Cage e para quen queira botar unhas boas risas.


Summary: Declina colocar no Museo do Mar o buque alegando que "o propietario" é o Concello de Vigo e a esta institución corresponde, dixo Anxo Lorenzo, determinar o futuro deste ben patrimonial.

O secretario xeral de Cultura, Anxo Lorenzo, tivo que tomar posición a respeito do conflito orixinado en Vigo pola colocación do Bernardo Alfageme na rotonda do barrio de Coia. A pregunta foi formulada pola deputada do BNG, Carme Adán, quen inquiriu o secretario xeral a respeito da "opinión" que lle merece á Xunta a localización do buque e se pensa ou non que "musealizar" o barco sería unha alternativa máis acaída para un elemento do "patrimonio industrial e marítimo" galego como o Alfageme. E é que se trata dun buque construído no estaleiro vigués Hijos de Barreras constituíndo o único exemplar aínda conservado dos 10 barcos que foran construídos nas mesmas condicións. Aliás, salientou Carme Adán, posúe trazos que o tornan nun importante ben patrimonial como o uso da "arte de remachado" substituída hai décadas pola actual soldadura. Para a parlamentar do Bloque a musealización do Alfageme permitiría non só dar a coñecer a historia do barco senón tamén visitalo como parte da oferta de "turismo cultural" de Galiza. O "propietario" é o concello Porén, Anxo Lorezo declinou posicionarse nun asunto que orixinou unha forte resposta veciñal durante 3 meses. Lorenzo referiuse ás mobilizacións sociais como unha "polémica" mais, dixo, "non podemos arrogarnos competencias que non nos corresponden". Desta maneira, o secretario xeral evitou erguer maiores muros entre o goberno local vigués, en mans do PSOE de Abel Caballero, e recalcou que "o propietario" do buque é o concello, "a el é a quen hai que pedir responsabilidades", acrecentou. Anxo Lorenzo afirmou que o propietario do Bernardo Alfageme é o Concello de Vigo polo que desde a Consellaría de Cultura "non podemos arrogarnos competencias que non nos corresponden" Desde o grupo parlamentar do BNG defenderon a incorporación do Bernardo Alfageme como unha peza máis do Museo do Mar, cuxa xestión depende da Xunta. Un feito, subliñou Adán, que se repite noutras cidades do mundo con fonda tradición mariñeira. Viana do Castelo ou Glasgow contan con barcos que poden ser visitados como parte da cultura e patrimonio destes territorios. Tamén na Bretaña. Asesorar No entanto, embora ser viábel o traslado do buque até o museo --como lembrou a deputada nacionalista a partir dun informe elaborado polo propio museo-- Anxo Lorenzo recuncou en que esa non era tarefa do goberno galego. "A nosa intención foi tender pontes cara á procura da solución máis satisfactoria para a cidadanía e o patrimonio marítimo", porén, acrecentou Lorenzo, "non me consta que o goberno [local] quixese estabelecer contacto" para valorar outras alternativas que non fosen a rotonda de Coia. "O papel da Consellaría [de Educación e Cultura] debe ser de prestar todo o apoio e asesoramento en caso de o solicitaren" mais "non podemos arrogarnos competencias que non nos corresponden", sentenciou.


Summary: Forma parte do plan de choque para a hostalaría que se aprobará no Consello de Ministros a terza feira.

O Goberno do Estado vai aprobar a próxima terza feira no Consello de Ministros o plan de choque para a hostalaría e o comercio, que inclúe unha rebaixa de 50% no alugueiro nos locais que pertenzan a grandes propietarios (con máis de 10 inmobles). O inquilino poderá solicitar antes do 31 de xaneiro este desconto durante o estado de alarma, as posíbeis prórrogas e até os catro meses posteriores. Segundo un borrador ao que tivo acceso 'El País', para acceder a esta axuda non debe existir un acordo previo entre as partes para a redución temporal da renda ou unha moratoria no pago durante a pandemia. Ademais, o texto incluirá incentivos fiscais para aqueles que non se consideran grandes propietarios, co gallo de que rebaixen as rendas que obteñen por alugueiro dos seus locais dedicados á hostalaría e ao comercio.


Summary: As compañías deberán remitir aos Estados membros nome, dirección, confesión relixiosa, comida, teléfono, información das tarxetas de crédito, axencia de viaxes, equipaxe e mesmo número de asento da pasaxe.

A norma, proposta pola Comisión europea, chegou ao Parlamento en 2011 mais a Eurocámara bloqueou a súa aprobación en diversas ocasións en boa medida pola falta de garantías dos dereitos individuais das persoas que viaxan en avión. Porén, a alarma 'terrorista' deu empurre á votación que saíu adiante por ampla maioría, no concreto 461 apoios, 179 votos en contra e 9 abstencións. As compañías aéreas deberán informar da confesión relixiosa que profesa a pasaxe A norma, coñecida polas súas siglas en inglés (PNR ou Rexistro de Nomes da Pasaxe) prevé a creación de 28 rexistros nacionais, un por cada estado, ao que as compañías aéreas deberán remitir nome, dirección, teléfono, información das tarxetas de crédito, axencia de viaxes, equipaxe e mesmo número de asento da pasaxe. En total, 19 dados daquelas persoas que collan un avión con destino a un país extracomunitario ou procedente deste. Esta información, aliás, poderá ser partillada entre os territorios e requerida por uns e outros no marco de investigacións, din, 'antiterroristas'. Sorprende que entre a "información sensíbel" que solicitarán á pasaxe se inclúe a confesión relixiosa e mesmo a comida que elixa no voo, un elemento central a respeito da cultura musulmá ao non se alimentar de porco.


Summary: ENTREVISTA Falamos con Pablo Álvarez, presidente da cooperativa galega Nosa Enerxía, unha das alternativas de comercialización de electricidade que aposta polas fontes renovables e por un novo modelo para o sector. Este ano iniciará, así mesmo, un proxecto de produción.

A escalada de prezos da electricidade que se está a vivir nas últimas semanas en España está facendo que moitas persoas dirixan a súa ollada cara ás varias alternativas que dende hai uns anos se veñen conformando en forma de cooperativa. Som Energia (que vén de superar as 30 mil persoas sociais), GoiEner ou Nosa Enerxía, entidades todas sen ánimo de lucro, constrúense de forma paseniña pero sólida, apostando polas fontes renovables e polos mecanismos horizontais de decisión, abrindo unha fenda no ata agora sólido oligopolio que domina o mercado eléctrico español. A cooperativa galega Nosa Enerxía naceu a finais de 2013 e conta xa con 244 socios e socias e aínda que nestes momento centra a maior parte da súa actividade na comercialización, prepara xa proxectos para promover a xeración de enerxía renovable de xeito distribuído e para autoconsumo, apostando "pola promoción dos valores da economía social e do emprego", fomentando "un tecido produtivo enerxético autóctono que sirva para desprendernos das técnicas de xeración de enerxía dependentes do carbono", e tamén impulsando "a intercooperación, a protección do medio ambiente, a democratización do consumo enerxético e a sustentabilidade". "A suba débese ao modelo enerxético que temos en España, no que estamos obrigados a compensarlles ás grandes eléctricas os seus investimentos nas plantas de ciclo combinado" Nosa Enerxía defende que os seus socios e socias xa están pagando menos pola electricidade que os usuarios e usuarias da maior parte das grandes compañías españolas, cun aforro que con respecto a Gas Natural Fenosa pode chegar aos 100 euros anuais para unha vivenda media. Falamos co seu presidente, Pablo Álvarez, que nos adianta que nos vindeiros días a cooperativa lanzará unha campaña pola que os seus socios e socias poderán aforrar 5 euros por cada nova persoas que acheguen ao proxecto, que poden chegar a 20 se achegan tres e 40 se achegan cinco. Como valoras a escalada de prezos da electricidade nas últimas semanas? A que se debe? Con isto da suba o Goberno di o mesmo que dicía Felipe II ("non vin aquí loitar contra os elementos"). Bótalle a culpa a que non chove, a que non hai vento ou a que baixan as temperaturas. Entón eu pregúntome: como fan eses países do norte de Europa que apostan polas renovables? A suba débese ao modelo enerxético que temos en España, no que estamos obrigados a compensarlles ás grandes eléctricas os seus investimentos nas plantas de ciclo combinado. A suba parece moi sospeitosa, hai algo que cheira a podre en todo isto. En España hai ademais un problema estrutural: aquí estanse facendo poxas enerxéticas a diario, cando en Alemaña fanse cun ano de antelación, para poder compensar estas alteracións. Aquí non se fai planificación ningunha. O sistema é arcaico e está deseñado e dirixido por persoas que teñen unha mentalidade moi arcaica, con apostas que veñen mesmo dende o Franquismo: os encoros, o carbón, as nucleares... En comparación con Alemaña, Dinamarca, Suecia e mesmo Portugal estamos quedando moi atrás. "O sistema é arcaico e está deseñado e dirixido por persoas que teñen unha mentalidade moi arcaica, con apostas que veñen mesmo dende o Franquismo: os encoros, o carbón, as nucleares..." O problema é o modelo enerxético? O modelo non é eficaz. É certo que a enerxía eólica estes días está achegando algo menos do que debería e que sobre todo a hidráulica está moi baixa. Pero en cambio non se está aproveitando a solar, que con este inverno seco que estamos tendo podería compensar isto. A enerxía fotovoltaica funciona mellor nos días soleados do inverno que no verán. Temos o modelo que temos e o prexudicado é o consumidor. "Non se está aproveitando a enerxía fotovoltaica, que mesmo funciona mellor nos días soleados do inverno que no verán" A alarma social provocada polo ascenso de prezos está facendo que máis xente se interese por alternativas como Nosa Enerxía? Estamos recibindo moitas chamadas e mensaxes estes días, si. Moitas veces os medios de comunicación crean unha alarma sobre estes temas e iso fai que a xente tome a decisión de buscar alternativas. Esta semana imos lanzar unha campaña para que os socios e socias paguen menos pola luz. Por cada socio ou socia nova que traian, terán un desconto de 5 euros na súa factura; se traen un segundo socio, outros 5 euros de desconto; e se traen un terceiro, xa serían 10 euros de desconto. O obxectivo é fortalecer a cooperativa. Cantos socios e socias tedes agora mesmo? Temos uns 244 E, ademais, algunhas institucións, non si? Si, incorporáronse algúns concellos, como San Sadurniño, Rianxo ou Ames. Este apoio institucional é moi simbólico e pensamos que é moi importante para visualizar o compromiso con este tipo de proxectos. Noutras localidades a proposta tamén se debateu no pleno, pero non saíu adiante. "A maior parte da xente que entra na cooperativa busca apostar por outro modelo, que non estea dominado polas grandes eléctricas, e pola enerxía verde xerada de forma sustentable" Que buscan as persoas que se están incorporando á cooperativa? Mellores prezos? Ou fortalecer un novo modelo enerxético? A maior parte da xente que entra na cooperativa busca apostar por outro modelo, que non estea dominado polas grandes eléctricas, e pola enerxía verde xerada de forma sustentable. Pero é certo que moitas veces, sobre todo cando hai subas de prezos daluz coma na actualidade, moita xente que nos chama busca aforrar no que pagan. "Con respecto a un usuario ou usuaria de Gas Natural Fenosa, as persoas socias de Nosa Enerxía están a pagar ao redor de 100 euros menos ao ano" Podedes ofrecer mellores prezos que as grandes eléctricas, tento en conta que non sodes produtores? Os nosos socios e socias xa están aforrando cartos con respecto aos usuarios e usuarias da maior parte das grandes empresas. Con respecto a un usuario ou usuaria de Gas Natural Fenosa, as persoas socias de Nosa Enerxía están a pagar ao redor de 100 euros menos ao ano. A isto hai que engadir o 4% de beneficios, que nunha empresa privada vai para a corporación, mentres que en Nosa Enerxía contribúe ao fortalecemento da cooperativa, que é dos socios e socias, que deste xeito reciben un beneficio dobre. Canto máis grandes sexamos, teremos máis ferramentas para abaratar a luz. No momento en que fagamos un contrato bilateral cun xerador de enerxía, como fai Som Energia, poderemos ofrecer mellores prezos. Nós estamos xa negociando con algún pequeno produtor para facelo. "Ao Goberno non lle interesa que a xente aforre electricidade, todo o contrario. A luz está sendo empregada para facer unha imposición indirecta" Denunciaba Greenpeace a pasada semana que ao Goberno non lle interese que a xente limite o consumo de electricidade. Estás de acordo? Ao Goberno non lle interesa que a xente aforre electricidade, todo o contrario. Se baixase o consumo eléctrico, tamén descendería moito a recadación por impostos. A luz está sendo empregada para facer unha imposición indirecta; o Goberno non podería subir o IRPF porque sería unha medida moi criticada, pero aplica outro tipo de taxas e peaxes que tamén provocan un incremento na factura. Fálase moito das subas no prezo da luz, pero esquécese que tres cuartas partes da factura corresponden a outros conceptos. "Se España comeza a importar menos petróleo, gas e carbón, vai ter grandes beneficios na economía. E ao final o que manda é o billete e é o que vai forzar os cambios. Pero mentres isto chega, o Goberno segue na súa posición" Es optimista con respecto ao futuro? Cres que veremos pronto en España un cambio de modelo enerxético? Hai incerteza, pero as sensacións cara ao futuro son positivas. O optimismo non vén porque pense que vai haber decisións políticas nas que prime o bencomún que deseñen unha nova política enerxética para España. Esta nova política vai chegar, como chegan moitas cousas aquí, arrastrada porque os países da contorna van apostar por esas medidas de aforro enerxético e eficiencia enerxética e iso vai lastrar a competitividade da economía española. Xa estamos vendo como países como Portugal están a apostar polas enerxías renovables e por importar menos petróleo moito máis que España e iso está a ter beneficios para eles. En España as grandes empresas xa se están preparando para ese escenario, preparándose para a instalación de placas solares. Se España comeza a importar menos petróleo, gas e carbón, vai ter grandes beneficios na súa economía. E ao final o que manda é o billete e é o que vai forzar os cambios. Pero mentres isto chega, o Goberno segue na súa posición. "O noso obxectivo é ser tamén produtores, e por iso este ano imos desenvolver un proxecto, mediante a creación dun fondo económico para axudar as persoas socias a instalar paneis fotovoltaicos" E no que respecta a Nosa Enerxía, cal é o camiño? En que vos ides centrar nos próximos tempos? Temos moitos proxectos. De momento estamos moi centrados no traballo de comercialización, pero o noso obxectivo é ser tamén produtores, e por iso este ano imos desenvolver un proxecto, mediante a creación dun fondo económico para axudar as persoas socias a instalar paneis fotovoltaicos ou mesmo para deseñar proxectos máis grandes. Tamén queremos avanzar en cuestións de mobilidade, promovendo o coche eléctrico ou a bicicleta eléctrica. Non queremos agardar ao momento en que a lexislación sexa máis favorable, queremos movernos dende xa.


Summary: O Goberno galego non garante o uso do autobús a quen ten dereito de uso.

Nais e os pais do alumnado do IES Monte Neme de Carballo levan denunciando desde comezo de curso a ineficacia do transporte público escolar. Critican que a mala xestión por parte da Consellaría de Educación está a provocar que suban aos autobuses persoas que non están autorizadas a acceder ao transporte escolar e que, consecuentemente, aqueles rapaces e rapazas que si contan con esa autorización non teñan praza no vehículo. Anpas de Compostela chaman á mobilización despois de que a Xunta reduza os problemas do transporte escolar a "axustes" No instituto IES Monte Neme, arredor de 200 alumnos e alumnas teñen dereito ao acceso do transporte escolar. Esta rapazada corresponde aos cursos da ESO e de Formación Profesional ou vive a máis de dous quilómetros de distancia do centro. Porén, en numerosas ocasións, persoas de maior idade soben aos buses cando non deben e os de cursos máis baixos vense na obriga de, en moitos casos, desprazárense ao instituto a pé. Ademais, nais e pais tamén denuncian que, mesmo podendo o alumnado desprazarse no transporte escolar, ante a insuficiencia de prazas, moitos rapaces e rapazas teñen que ir de pé ou sentados nas escaleiras. Vaga de queixas pola supresión de rutas e a escaseza de servizos de autobús na Galiza Estas denuncias contan co apoio do equipo directivo do IES Monte Neme, desde onde xa contactaron coas Consellarías responsábeis, a de Educación e a de Mobilidade, (coas que Nós Diario tamén intentou contactar, sen resposta), para informar da problemática. Porén, a Xunta non puxo remedio á situación que o alumnado do centro está a vivir. No propio centro prepararon carnés para o alumnado que ten dereito ao transporte escolar e así procurar que exista un maior control, pero os e as estudantes sosteñen que non se comproba quen ten a identificación na entrada ao vehículo. O deputado do BNG Daniel Pérez, que leva denunciando esta situación desde comezo de curso, explica a Nós Diario que "non sei se é un problema de que soben ao autobús persoas usuarias que non teñen dereito ao transporte escolar, iso é algo que ten que aclarar a Consellaría de Educación". Pero "alumnado con dereito a transporte escolar atópase coa imposibilidade de subir ao autobus porque cando chega xa está cheo", critica. Monbus non cumpre as súas obrigas co transporte escolar Outra das demandas que sosteñen é que os autobuses de chegada ao instituto e os de saída realicen as mesmas rutas, pois hai estudantes que teñen que baixar en paradas que non lles corresponden ou realizar transbordos con outros autobuses xa que nun dos percorridos o transporte escolar non pasa polas súas casas. A debate no Parlamento Ante esta situación, Pérez levou ao Parlamento unha serie de iniciativas para resolver a problemática. Entre elas, "preguntamos se a Consellería é sabedora desta situación e que medidas teñen pensado tomar". Ademais "instamos a Xunta a que solucione de inmediato o problema de transporte que existe no IES Monte Neme para que o alumnado que teña dereito ao uso dos buses non se vexa privado del só porque non hai sitios suficientes". A Xunta anula a contratación do servizo de transporte escolar polas protestas Tanto o BNG como as familias afectadas do centro piden un maior control do alumnado que pode acceder ao transporte. De feito, o centro xa enviara á Consellaría unha lista daqueles estudantes que contan con tal autorización e, aínda así, critican que non se controle. "A Xunta é a máxima responsábel de que este dereito se cumpra", conclúe Pérez. Anpas de toda a Galiza denuncian os atrasos dos autobuses Os centros educativos da Galiza levan desde comezo de curso experimentando problemas con respecto ao transporte escolar. O nacionalista Daniel Pérez sostén que todo nace dunha "mala planificación" que continúa a provocar que os autobuses se atrasen -e que o alumnado chegue tarde-, que non haxa prazas suficientes, que non se respecten as liñas das rutas estabelecidas e incluso que as crianzas non viaxen en boas condicións.


Summary: Mesmo na peculiar Liga de Segunda División é imposíbel ser líder cando só se suman 3 pontos en 5 partidos. O Dépor afondou a súa crise de resultados, embora se manteña en postos de ascenso direto. Lendoiro viviu o seu último xogo desde o palco.

Partido raro. Partido histórico. De emocións encontradas. O retorno de Valerón ao relvado en que foi o rei. A marcha de Lendoiro. Feche de fileiras arredor do canario por parte da freguesía branco-azul. Máis división no adeus do dirixente de Corcubión, presidente do clube no último cuarto de século. Predominaron os aplausos sobre os asubíos, mais tamén se percibiu certa canseira, certa indiferenza nas bancadas, con non poucos silencios. As faixas foron para Lendoiro (unha enorme, no fondo dos Riazor Blues, dáballe as grazas) e tamén foi para Lendoiro a marcha que, á conclusión do encontro, reuniu a centos de seareiras e seareiros perante o estadio e posteriormente perante a delegación de Facenda, unha masa social que daba corpo á unha iniciativa de arredor de 56 peñas. Que piden? Basicamente que Facenda afrouxe a presión e que La Voz de Galicia, a poderosa armada anti-lendoirista, cese no que eles consideran campaña desinformativa contra o clube. 4 oportunidades de gol No campo, o Deportivo non despachou o pior partido do curso. En ataque é posíbel contabilizar até 4 oportunidades de gol clara por parte do combo coruñés, o que é ben máis do que normalmente. Mais nen Rudy nen Luís, este en dúas ocasións, nen Núñez, no tramo final do encontro, foron quen de atinar coa bola. Mágoa. O Las Palmas, que apenas fixo máis que mostrar que ten unha boa relación coa pelota, limitouse a aproveitar un parvísimo penalti e a embocar unha xogada con cheiro a fóra de xogo. Suficiente para tirar os tres pontos de Riazor. A JuanDo non lle chega con estar. Agárdase sempre algo máis del. E ultimamente ese "algo máis" non o dá. En realidade, este Deportivo ten un problema de carácter. Mellor dito, ten o problema de que xa non ten a Culio. Culio era o carácter. O único futbolista con condicións para o suprir este domingo tampouco se vestiu de curto, Carlos Marchena, martirizado polas lesións musculares. Lástima que esteamos a falar dun fubolista con 34 anos e que, por tanto, ten xa certa propensión a se lesionar. Hora é de que algúns futbolistas dean xa o estirón emocional en Riazor e nese sentido comeza a esgotarse a paciencia con JuanDo. Tampouco perante o Las Palmas compareceu o espigado futbolista, talvez acomplexado por se enfrentar co seu mestre, Valerón. Non é que o canario estivese especialmente inspirado. É que estaba. Máis que suficiente. A JuanDo non lle chega con estar. Agárdase sempre algo máis del. E ultimamente ese "algo máis" non o dá. O 1-2 tomba o Deportivo do primeiro lugar da clasificación, mais iso non é o preocupante. O que inquieta é a má xeira de resultados en que se sumiu a equipa branquiazul neste ciclo de últimos 5 choques, saldado con dúas derrotas (Eibar e Las Palmas) e só tres empates. Tres pontos sobre 15. Que despois deste tormento a equipa manteña praza de ascenso direto é unha boa proba da igualdade -iguais na mediocridade- desta Segunda División.


Summary: Sitio Distinto é un filme documental. É un ensaio de investigación histórica sobre a migración galega en Euskadi e os lazos fraternais entre ambas as dúas culturas. Dirixido por Davide Cabaleiro e producido por Zirriborro e Pixel Films, repasa os vínculos formados ao longo de 150 anos de migracións. "Tentamos poñer en valor a migración galega no País Vasco a nivel traballo, a nivel social e a nivel cultural", explica.

O documental narra a realidade galega en Euskadi dende o cotián da xente do común. Milleiros de vidas que atoparon a 700 kilómetros da súa casa unha cultura aberta e compartida: "Imaxina que chegas a outra terra a máis de 700 quilómetros da túa casa. Imaxina que, camiñando pola túa nova vila, che dá a sensación de que estás na casa. Escoitas falar o teu idioma, aquel que deixaches atrás, e ves que aquí, nesta nova terra, tamén é parte da cultura. Imaxina que a túa identidade existe aquí, que non se ten perdido". Para Cabaleiro, esa realidade "moitas veces non se coñece". "Hai proxectos de emigrantes que marcharon para fóra, pero nunca se falou deles de modo colectivo, dun fenómeno migracional a outro sitio e tamén, desde ese sitio: mirando desde un tercer punto de vista". Diso vai Sitio Distinto. Alén da chiscadela á canción de Os Resentidos, o nome de Sitio Distinto fala de como os emigrantes galegos chegaron xustamente a un sitio distinto e crearon bairros que acabaron por se converteren en sitios disintos para os autóctonos. Curioso é o caso do deputado de Cultura da Deputación de Guipúscoa, Denís Itxaso: "El é un home de aquí e contaba que de pequeno, cando vivía no barrio donostiarra de Altza, era o vasco do portal". Altza, situado na parte alta da cidade, é un bairro históricamente obreiro e, durante anos, contou cunha elevada poboación chegada de Galiza, Estremadura e Andalucía. Unha terceira parte do filme relácionase, a propósito do seu título -recollido de Antón Reixa e os seus Resentidos- coa cultura. "O documental pretende tamén amosar os vínculos culturais tecidos entre ambas linguas e ambas culturas. Entre linguas pequenas e culturas pequenas pódense crear grandes lazos e grandes vínculos, sen precisar dunha lingua grande. Non é necesario pasar pola metrópole para entendernos e para crear", afirma. Os migrantes transportan a súa lingua e a súa cultura. "Sitio Distinto quere rachar cos tópicos de emigración galega igual a pulpo, empanada e gaita. Hai moito máis que iso", engade. Kepa Junkera, Uxía Senlle, Isaac Xubín ou Xurxo Souto participan do filme e explican estes fíos comúns. Aquelas persoas que abandonaban a súa terra en procura dunha vida mellor non sabían, adoito, onde se dirixían. O descoñecemento era vencido pola necesidade e pola esperanza de acharen "mellores condicións de traballo". "Á hora de recoller testemuños", sinala o director, "moitos contaban a súa ignorancia. Sabían de xente da súa vila en Euskadi pero nada máis, nin a cultura vasca nin a súa lingua". Davide Cabaleiro chegou a Euskadi para facer un mestrado en televisión. Pouco a pouco comezou a coñecer a realidade da migración galega no país: "Cando cheguei atopei que había moitas pontes que ían por debaixo do coñecido (centros galegos, etcétera), que tiñan cousas en común, mais que non estaban comunicados entre sí. Era necesario construír unha ponte entre todas e amosar as diferentes xeracións de emigrantes que chegaron e as súas familias". Tamén a súa historia. Os primeiros galegos e galegas arribaban a Euskadi en "condicións moi precarias" a finais do século XIX. Os homes traballaban sobre todo nas minas. A potencia industrial vasca foinos proletarizando, e os altos fornos, as súas industrias auxiliares e o mar acollían esta man de obra. "Até que o mar non comeza a despuntar, as galegas chegan para facer traballos que non quería ninguén. Pouco a pouco soben na escala. Mais non deixa de ser un pobo traballador", argumenta, e remata: "Na actualidade non se pode falar de migración galega ao País Vasco. Existe, mais nun ratio pequeno: estudantes universitarios ou traballos moi cualificados". Crítico coa precariedade no sector audiovisual, Cabaleiro fixo fronte a "multitude de dificultades" para poñer en marcha o proxecto. "Moita xente dicía que [pese ás dificuldades] era algo que se tiña que ter feito hai anos", acrecenta. O cineasta conclúe: "Sen dúbida, o mellor foi o afecto das persoas á hora de contar as súas historias, ás veces moi duras. É o caso de Mercedes, unha señora de perto de Vila de Cruces. Após unha viaxe de 24 horas, con 1.000 pesetas enriba e gastando 300 na viaxe, só lle quedaban 700 para comezar unha vida. Que alguén con esas vivencias se sinta homenaxeada polo documental éo todo". Fotografías (cedidas): 1.-A cantante Uxía, durante a rodaxe. 2.-O director de Sitio Distinto, Davide Cabaleiro.


Summary: As forzas en contra do Goberno de Abiy Ahmed comezan a fechar as estradas que levan á capital, ao tempo que fan un chamamento ao gabinete a renderse ou asumir que a tomarán militarmente.

A Fronte Unida de Forzas Federalistas e Confederalistas Etíopes (Ufefcf), liderada pola Fronte de Liberación Popular de Tigrai (TPLF) xunta o Exército de Liberación Oromo (OLA) e sete forzas políticas e militares máis, continúa a gañar terreo e xa comezou a sitiar a capital, Adís Abeba. Onte fixéronse con Kamisee, unha localidade de 20.000 habitantes localizada a 224 km da capital, o que ratificaron desfilando pola poboación, mentres continúan os combates en Debre Birhan, a 120 km da cidade, o que lles permitiría controlar a autoestrada A2. Tamén está en disputa a localidade de Mile, na autoestrada A1, o que suporía rachar coa principal fonte de subministración de Adís Adeba ao cortar a conexión coa República de Xibutí, que se desenvolve como a saída ao mar de Etiopía. Activistas en contra do Goberno que encabeza Abiy Ahmed declararon a medios etíopes na madrugada da segunda á terza feira que membros do OLA xa comezaron a bloquear as estradas que se dirixen á capital. Outras das formacións que integra a Ufefcf afirmou que se atopan moi perto e que a guerra rematará "moi pronto". Amais, acusan o Exército de Etiopía de continuar bombardeando posicións civís. O TPLF reclama a rendición de Abiy O voceiro do TPLF, Getachew Reda, destacou nunha entrevista coa BBC onte que ou o primeiro ministro Abiy "acepta as súas condicións" para a rendición ou continuarán avanzando para tomar polas armas a capital do país. "O único obstáculo á solución pacífica do conflito é a obsesión de Abiy coa solución militar para o que é, en esencia, un problema político", incidiu, "foi el quen empezou a guerra e depende del aceptar as nosas condicións e pór fin ao conflito". Getachew denuncia "xenocidio" en contra das e dos tigriñas por parte dos militares etíopes e eritreos, que apoiaron a Abiy, así como o bloqueo da rexión. A Organización das Nacións Unidas recoñece que desde o 18 de outubro non entra axuda humanitaria a Tigrai, e que desde o 28 dese mes foi denegada a entrada das e dos traballadores humanitarios. Unha semana despois de declarar o estado de emerxencia e de que marchara a meirande parte do persoal diplomático das embaixadas en Adís Abeba, Abiy defendeu en declaracións a ENA que a situación non é tan desesperada e que a Ufefcf só pretende sementar o pánico. A unión do TPLF co OLA, que loita pola independencia da Oromía, adianta unha posíbel reconfiguración do Estado se tomban o Executivo actual, pactada na creación da Ufefcf.


Summary: O Consello Galego de Museos mostra a través dunha nota de prensa a súa preocupación pola retirada da familia de Álvaro Gil Varela da súa colección artística do Museo de Lugo.

"A retirada deste depósito, do que forman parte algunhas das máis sobranceiras expresións da ourivería máis antiga de Galiza, supón un grave menoscabo para o noso Patrimonio Cultural", sinalan na nota de prensa do Consello Galego de Museos. A xuntanza de responsábeis de Museos Galegos destaca tamén a "dimensión social inalienábel" do patrimonio que, ao seu ver, ten que cumprir a función e "contribuír á formación, o coñecemento e o deleite de todos os galegos". Temen, polo tanto, polo destino non só da colección de Álvaro Gil -da que non se coñece o seu paradeiro final nin se vai estar á dispor público- e tamén das das antigas Caixas de Aforros. Diante desta situación, fan notar que as "institucións públicas, as entidades culturais e a sociedade civil non poden permanecer indiferentes". O Consello Galego de Museos fai notar tamén a "satisfacción" polo recoñecemento co Premio da Cultura Galega 2013 ao Castro de Viladonga, un dos fundadores da entidade.