Summary: Os colectivos que pulan pola defensa do patrimonio galego afirman que existe unha evidente desprotección institucional por parte da Xunta.

A Asociación para a defensa do Patrimonio Cultural Galego vén de denunciar un novo desleixo ao patrimonio galego, ocorrido no recinto arqueolóxico de Aquis Querquennis, no concello de Bande. Nunha publicación nas súas redes sociais, a asociación protestou polo acto dun usuario de Instagram que tirou unha foto enriba dun dos arcos que aínda quedan intactos do complexo arqueolóxico. O colectivo cuestionou o motivo que leva a moita xente a levar a cabo este tipo de actos "se hai carteis que indican que non se pode subir aos monumentos". A publicación axiña se encheu de reaccións negativas dos seguidores da asociación, na liña da súa denuncia, criticando a "inconsciencia" do usuario de Instagram, xa que ademais de poder provocar danos nun conxunto histórico protexido, atopábase a catro metros de altura, polo que unha caída podería ter provocado consecuencias fatais. Desprotección institucional Non é nin moito menos a primeira vez que ocorren este tipo de desleixos. Varias veciñas de Santiago de Compostela denunciaron en xaneiro que unha tala forestal da Xunta estaba a provoca unha grave afectación no castro de Bargo. As denunciantes compartiron varias imaxes nas que se poden ver restos de utensilios castrexos e romanos entre os sucos da maquinaria empregada paa repoboar a zona, actividade prohibida nas proximidades a zonas protexidas como o castro. Os colectivos levan anos a criticar a "pasividade" e, en moitos casos, a conivencia das institucións á hora de levar a cabo unha protección efectiva do patrimonio galego. Para as asociacións, a excesiva burocracia de Patrimonio Cultural, órgano dependente da Xunta da Galiza, acaba repercutindo enormemente en que os desleixos e as agresións a estes restos arqueolóxicos acaben resultando impunes.


Summary: A candidatura crítica de En Marea, derrotada nas eleccións internas ao Consello das Mareas a pasada fin de semana, non participará este sábado na constitución do órgano de dirección. Tampouco recoñecerá os resultados "mentres non se realice unha auditoría independente dos mesmos".

"Entendemos que dende a suspensión do proceso electoral se impuxo un auténtico estado de excepción en que se violentaron os acordos do Plenario do 27 e outubro", sinala a candidatura Entre Todas, liderada por David Bruzos, "e houbo unha suspensión de dereitos fundamentais en En Marea". Malia estas consideracións, os críticos -agás Esquerda Unida, que se descolgou por entender que non habñia garantías de limpeza no proceso- chamaron maioritariamente á participación nas votacións que finalmente foron a fin de semana previa á Noiteboa. Venceu a candidatura oficialista, encabezada polo portavoz Luís Villares e apoiada por pequenas mareas municipais, o grupo Cerna -procedente dunha escisión de Anova- e unha parte de Anova, ademais de por cargos como a deputada no Congreso Alexandra Fernández ou a europarlamentaria Lidia Senra. Os críticos, pola súa banda, axuntaron Podemos, a maior parte de Anova, Esquerda Unida ou Compostela Aberta, Marea Atlántica da Coruña e Ferrol en Común. Son estes os que este sábado remitiron un comunicado en que afirman que descoñecen "as auditorías realizadas sobre o censo que serviron de coartada para modificar o calendario electoral aprobado no Plenario". "Con ese movemento de dubidosa limpeza democrática modificouse a composición do comité electoral e mudou a empresa encargada do proceso electoral e a auditoría dos resultados", sinala. Entre Todas considera "máis necesario ca nunca" un exercicio de transparencia "para que as inscritas poidan coñecer que se fixo" e acusa a Coordinadora en funcións de actuar "para beneficiar a candidatura encabezada por Luís Villares". O comunicado dos críticos, publicado ao mesmo tempo que o Consello das Mareas iniciaba a súa constitución sen a súa presenza -correspóndenlles 14 dos 35 postos-, remata advertindo que, mentres non haxa auditoría independente, "non lexitimarán unha farsa cargada de malas prácticas e comportamentos nada democráticos que van en contra dos principios fundamentais de En Marea".


Summary: Eis a seguir os 10 textos máis lidos no primeiro mes deste 2015, 31 días en que a nosa audiencia viu un total de 391.806 páxinas, segundo Google Analytics.

1.-E se eu vos digo que o galego é a lingua do amor?, artigo de Alexander Schmuck. A noticia do falecimento deste profesor alemán de Xeografía e Bioloxía tan comprometido coa Galiza provocou consternación e dor na Comunidade Sermos, como revela o feito de este artigo, que voltou a ver a luz a xeito de homenaxe ao seu autor, ter sido a peza máis vista do mes, cun total de 6.719 visitas. 2.-Morre Alexander Schmuck, galego por elección e por amor Colaborador de Sermos Galiza e compañeiro da poeta Marga do Val, Alexander Schmuck era unha persoa moi querida no noso país, de quen adoptou a súa lingua 3.-A banda Nao devólvelle a carta de parabéns polo Premio da Música ao Conselleiro de Cultura. Un xesto para patentizar a crítica a unha Consellaría que, din, fai unha xestión contraria a unha "cultura libre, liberadora e popular". 4.-O Goberno español pediulle colaboración a Gloria Lago para rebater a defensa do galego perante a ONU. Gloria Lago é a correspondente do Estado español na Galiza en materia de política lingüística. Madrid nen sequera chama á Xunta da Galiza para recabar información: prefire relacionarse cos sectores máis duros do proxecto de imposición do español na Galiza. 5. -Vai collendo forma a "Revolta cívica por Galicia" que impulsa Anxo Quintana. O ex portavoz nacional do BNG e ex vicepresidente da Xunta impulsa unha plataforma cívica para galeguizar a atmosfera política do país e para a Galiza não ficar relegada no debate territorial en curso no Estado. 6.-A policía describe un militante do BNG como "varón español de acento gallego" En plena ofensiva contra as liberdades públicas, a policía española presenta denuncias contra militantes nacionalistas por teren participado nos protestos contra a presenza de Angela Merkel en Compostela. 7.-Urraca, emperatriz de toda a Galiza Xoán Costa, desde o seu blogue, mergúllase aquí nun episodio infelizmente abondo descoñecido da nosa historia, nun tempo de esplendor nacional. 8.-O derradeiro ano da política galega, un artigo de Antón Losada. O analista político e profesor da USC debrúzase sobre o estado da política galega perante un curso apaixonante, o de 2015, marcado por dúas convocatorias eleitorais, as municipais e as xerais. 9.-"Cando espertou, o conflito lingüístico inda estaba alí", un artigo de Xabier Pérez Igrexas. Xabier Pérez Igrexas estabelece un diálogo co artigo de Rodri Suárez Bícame, son galego, publicado a finais de 2014. 10.-Apelidarse Galiza, apelidarse España Hai persoas que se apelidan Galiza? Hai persoas que se apelidan España? Xoán Costa pescudou o asunto e deitou neste texto as súas conclusións.


Summary: Os torques de Cospeito son cinco pezas de ouro de entre os séculos II e I Antes de Cristo. Desde os anos 70 do século pasado, forman parte da colección do Museo Arqueolóxico Nacional de Madrid. Son unha mostra do patrimonio espoliado que espera volver para Galiza a canda outras moitas pezas prehistóricas.

"O patrimonio arqueolóxico espoliado é moi abundante. Hai unha cantidade inxente de pezas prehistóricas e da época romana espalladas polo resto do Estado, máis tamén por fóra. Algunhas consérvanse desde hai anos en Alemaña e no Reino Unido". Quen fala é o historiador Xabier Moure, integrante do colectivo Patrimonio dos Ancares, un dos grandes coñecedores do patrimonio arqueolóxico extraviado da Galiza. Gran parte está documentado, di, e outra, simplemente, desapareceu. "A finais do século XIX e ao longo do século XX, as pezas que se foron atopando en castros e dolmens correron unha sorte dispar. Moitas permanecen ocultas malia se coñecer o sitio exacto do seu achado. Outras foron parar a mans de particulares ou a museos, non sempre galegos", asegura a Nós Diario. Furtivos e paisanos A maior parte desas pezas viron a luz grazas á xente dos lugares, que escavaban os castros e as antas, mais tamén aos furtivos. "Están documentados desde o ano 1609, cando o rei Filipe III lle concedeu ao crego Vázquez de Orxas, fidalgo do Couto de Recimil de Parga (Guitiriz), un permiso real que o autorizaba a buscar tesouros nas mámoas a cambio de que unha parte revertera na coroa". En vistas daquela concesión, os paisanos iniciaron as súas propias buscas nas medorras. "Tesouros non se atoparon, pero destruíronse, tal como figura na denuncia que o crego fixo ante a Real Audiencia, máis de 3.000 enterramentos megalíticos, unha cifra que dá boa conta do espolio que se veu producindo desde entón", engade Xabier Moure. O patrimonio galego en mans alleas As pezas foron mudando de mans. A necesidade económica motivou moitas vendas, a mecenas e mercadores. Máis tamén eran frecuentes as fundicións de torques e arracadas de ouro ou de prata para intercambiar os metais por outros bens. "Moitos particulares conservan pezas de ouro, machados do neolítico, armas, muíños… dos que non se queren desfacer. A estas hai que sumar outras que tamén é tempo de reclamar. A Xunta ten coñecemento e competencias para poñerse en contacto coas institucións públicas e cos herdeiros de moitos mecenas para procurar unha recuperación amigábel" que devolva aos museos galegos o seu patrimonio, defende Moure. Os torques de Cospeito É o caso dos cinco torques de ouro de Guitiriz, que se conservan no Museo Arqueolóxico Nacional, en Madrid, "vendidos por Manuel Lousa por 1.900.000 pesetas despois de moitas peripecias aló polos anos 70", di Moure. Alí están tamén, o torque do Castro de Flores (Aranga), o de Montoxo (Cedeira), o de Ribadeo... Volverán? Hai predecentes doutras obras retornadas, explica. En 2014, a Deputación Provincial de Lugo mercou aos herdeiros de Gil Varela parte da súa colección, entre outros, varias pezas de ourivaría que agora se expoñen no Museo Provincial de Lugo, como o famoso torque de Burela ou o carneiro alado de Ribadeo.


Summary: Co gallo do Día da Clase Obreira Galega a fronte nacionalista lembra que baixo os gobernos de Feijóo "destruíronse 110.000 empregos" e a precarización asolaga o mercado laboral. Xavier Vence entende que "é o momento" para que a cidadanía "de a volta á situación".

10 de marzo, Día da Clase Obreira Galega, unha data na que, como afirma Xavier Vence, os datos non dan moitos motivos para celebracións e si para loitar. "Estamos ante os peores dados do mercado laboral de toda a historia de Galiza: un 22%, un 51% se falamos de mocidade", sinalou o portavoz nacional do BNG. Lembrou, ao fío destes dados, que na brutal crise económica que nos 80 bateu Galiza "o desemprego era do 12%". "É o momento de cambiar de chip e de varias as políticas ao servizo da banca e dos oligopolios" Vence denunciou con números os resultados destes anos de gobernos de Núñez Feijóo: 90.000 nov@s parad@s, 110.000 empregos destruídos (45.000 desde a aprobación da reforma laboral), unha das taxas de ocupación máis baixas da Unión Europea (42,4%). O cadro complétase, achega o portavoz nacional, co aumento "das familias que dependen de subsidios, houbo unha precarización brutal do mercado de traballo,..." Ademais, engadiu, "en Galiza temos a distribución da renda moi desigual". O 18% do PIB, para rescatar a banca Esta realidade ten explicación, lembra Xavier Vence: As políticas da Troika e do Partido Popular. O 18% do PIB do Estado español (180.000 millóns de euros) destinouse a salvar a banca. Foron decisións, como os recortes en dereitos e servizos públicos, que teñen consecuencias directas prexudiciais sobre as maiorías sociais. "Desde a chegada de Feijóo en Galiza destruñironse 110.000 empregos" E esta realidade ten solución, apunta o portavoz do BNG: "Hai que rachar con esas políticas ao servizo de oligopolios e grandes finanzas, reorientar o gasto público para unha política diferente, centrada na política produtiva...". E para construír esa solución Vence considera que hai unha cita importante para dar eses primeiros pasos: a do 25 de maio. "Os cidadáns galegos teñen a oportunidade de dar a volta ao que está a acontecer", sostivo, "e desde o BNG imos traballar para que a cidadanía galega poña fóra de circulación á Troika e ao PP".


Summary: Receitas de queixo provolone ao forno, pasta carbonara e vasiños de tiramisú.

Queixo provolone ao forno O queixo provolone é un queixo típico do sur de Italia que ten un sabor máis intenso e saboroso cando se derrete, por iso é ideal para pizza ou pastas, e incluso só cun pouco de pan é un entrante exquisito! Ingredientes (2 persoas): 1 toro de queixo provolone (150 g aprox); 1 allo; ourego seco; aceite. Elaboración: Pelamos o dente de allo e cortámolo en dous anacos. Refregámolo ben por unha tarteira pequena ou algún recipiente apto para o forno e que teña un diametro similar ao do queixo. Colocamos o queixo sobre a tarteira, botámoslle un chorriño de aceite por enriba e o ourego seco. Metémolo no forno que previamente quentamos a 180 graos durante uns 10 minutos até que se derreta e a continuación outros 5 minutos co gratinador para douralo. Retiramos do forno con cuidado de non queimarnos e servimos no mesmo recipiente, ben quentiño e acompañado con pan para mollar. A case auténtica pasta carbonara Estamos acostumados a ver a salsa carbonara feita con nata, pero a auténtica receita é moito máis saborosa, faise só con ovos, queixo e touciño entrefebrado curado. Aínda que a receita orixinal non leve cebola a min gústame moito como queda con ela e adoito engadirlla, por iso a receita é "case auténtica". Ingredientes (2 persoas): 180 g de espaguetes; 3 ovos; 2 cebolas; 200 g de touciño entrefebrado en tiras; 50 g de queixo pecorino ou parmesano en pó; pementa negra moída Elaboración: Pelamos e cortamos a cebola en taquiños pequenos, rustrímola a lume baixo nunha tixola cun pouco de aceite e sal até que estea ben pasada. Engadímoslle o touciño entrefebrado e dourámolo xunto coa cebola, cando estea listo sacamos do lume e reservamos. Nun cunco botamos os ovos e batémolos, engadimos o queixo en pó e remexemos cun garfo até que se integren, debería quedar bastante espeso. Botámoslle pementa negra moída por enriba e voltamos mesturar todo, deixamos repousar uns minutos. Poñemos a cocer os espaguetes con abundante auga e un pouco de sal durante 10 minutos aproximadamente, cando estén ao punto escorrémolos e voltamos botalos na pota onde os cocimos pero sen estar ao lume. Botámos por enriba a cebola co touciño e a continuación a mestura de ovo con queixo. Remexemos todo ben até que calle o ovo e o queixo co calor da pasta. Servimos cun chisco de pementa negra moída por enriba. Vasiños de tiramisú O tiramisú é unha sobremesa da cociña italiana que conquistou o mundo enteiro. Trátase dunha receita moi sinxela e vistosa feita con queixo mascarpone e biscoitos emborrachados. Eu emprego biscoitos comprados porque o resultado é semellante e axilizan o traballo, pero tamen podemos facelos nós mesmos. Ingredientes (6 unidades): 10 biscoitiños de soleta; 500 g de queixo mascarpone; 2 ovos; 30 g de cacao en pó puro 100%; 80 g de azucre; café Elaboración: Facemos unha cafeteira mediana de café, e agardamos a que arrefríe. A continuación separamos as xemas das claras. Imos montar as claras pouco a pouco subindo a velocidade do batedor de globo eléctrico até que estean listas. Botamos nun cunco as xemas co azucre e batemos cun batedor de globo eléctrico uns 5 minutos ou máis até que se desfaga ben o azucre e as xemas cambien a cor branqueando. Remexemos un pouco o queixo mascarpone para que se integre mellor co resto dos ingredientes e mesturámolo coa xemas. A continuación engadimos as claras montadas e mesturamos con movementos envolventes para evitar que perdan aire. Co café xa frio emborrachamos os biscoitos de soleta e colocámolos na base dos vasiños, como son máis grandes que os vasos cortámolos en anacos para axeitalos. Neste caso fixemos pequenos tiramisús pero poderíase facer todo xunto nunha bandexa grande se se prefire. Cubrimos os biscoitos coa crema de queixo mascarpone e cun coador botamos o cacao en pó por enriba. Servimos ben frío.


Summary: O concello de Baiona atópase na banda sur da ría de Vigo. O seu litoral está formado pola enseada e o esteiro do Miñor, onde a costa é protexida, baixa e areosa, e o mar aberto, entre Monterreal e o cabo Silleiro, rochoso e exposto. Pódese percorrer doadamente pola estrada, que discorre apegada á beira do mar, a non ser na contorna da praia Ladeira e arredor de Monterreal.

Antes de comezarmos podemos achegarnos e darlle a volta ao monte Loureiro, en Nigrán, un engadido duns 4 quilómetros que nos permitirá gozar dunha atalaia que ofrece unha fermosa panorámica da praia Ladeira, a barra que pecha a saída ao mar do río Miñor e crea enseada da Ramallosa e todo o interior do espazo protexido no LIC / ZEC A Ramallosa –unha pequena zona abrigada de augas tranquilas e mornas na que atopan alimento e descanso, maiormente no inverno, unha gran cantidade de aves acuáticas. Paraxe: Ría de Vigo / Concello: Baiona / Dificultade: Baixa / Percorrido: 10 quilómetros (lineal) + camiñadas E, despois de achegármonos á ponte medieval, paso de fermosa feitura e longa historia e tradición, na que se celebraban ritos de fertilidade, comezamos o percorrido na Ramallosa, para ter os cruces á dereita, e circular pola estrada da beira do mar até collermos o primeiro desvío sinalizado en dirección ao parque de campismo. Facemos a primeira parada na praia Ladeira. Logo volvemos á estrada, da que podemos desviarnos á dereita para pasar por detrás do sistema de dunas, aínda que logo a sinalización nos obriga a volver atrás para incorporarnos de novo á estrada principal, ou continuar directamente por esta até o desvío da punta de Santa Marta, unha pequena lomba que se interna no mar na metade do seo de Baiona. Alí atópase o portiño do Burgo, a capela da santa e un miradoiro desde o que se ten unha fermosa panorámica da contorna. Da punta de Santa Marta volvemos á estrada para pasar polo porto e achegarnos ao recinto do monte do Boi ou Monterreal, no que podemos facer o percorrido polas murallas ou polo perímetro exterior (uns 2 quilómetros), no que hai varios lugares de interese (praias, unhas vellas cetarias, vistas da fortaleza, formas rochosas...). De volta na estrada, seguimos en dirección á Guarda, para facer varias paradas nos espazos acondicionados, desde os que se pode ver a forza do mar a bater nas rochas, entre as que destaca a coñecida como o Bombardeiro, pola altura que acada a auga ao romper nela e polo ruído que produce ao golpeala, até chegarmos ao límite da ría sinalado polo cabo Silleiro e os illotes Carral e Polbeiras, onde podemos dar por rematado o percorrido. No retorno podemos aproveitar para subir á Virxe da Rocha, unha imaxe monumental de 15 metros de altura que é á vez a estrutura dun miradoiro sobre a contorna e a ría.


Summary: O seu predecesor critica as "formas" do seu adeus.

Mareas vivas en Riazor. A marusía na que está instalado o Real Club Deportivo desde hai uns anos continúa sen dar tregua a unha institución que nesta cuarta feira anunciou Miguel Llorente como novo responsábel do Deportivo Abanca. O técnico madrileño procede do filial do Fútbol Club Barcelona, onde militou durante as catro últimas tempadas, e esta quinta feira dirixirá a súa primeira sesión á fronte do Dépor feminino, onte tamén estará a súa segunda de a bordo, Ana González. O seu predecesor no cargo, Manu Sánchez, criticou nunha rolda de prensa desenvolvida tamén no día de hoxe os "tempos" e as "formas" do seu cesamento como máximo responsábel do Deportivo Abanca: "Non hai nada escuro nin oculto, buscaban un cambio e eu acéptoo, pero equivocáronse cos tempos, moito, sobre todo polas formas". A do adestrador galego non é a única figura relevante que deixa o conxunto herculino, pois Juan Ángel Barros Botana, coñecido popularmente pola parroquia branquiazul polo alcume de 'Barritos', tamén marcha do Deportivo despois de 30 anos ao seu servizo. O até o de agora delegado do primeiro equipo masculino entrou como traballador no Dépor na tempada 1990/91, e o seu adeus enmárcase no ERE levado a cabo polo Consello de Administración deportivista para tratar de reducir custos ante a sangría económica que supón militar na Primeira RFEF. Alberto Rodríguez, novo xogador do Lugo O Clube Deportivo Lugo fixo público un segredo a voces: a incorporación do xogador Alberto Rodríguez á disciplina do conxunto albivermello. O canario quega á Cidade da Muralla procedente da Unión Deportiva Tamaraceite. Aos seus 28 anos, este contundente defensa central dá o salto de categoría despois de lograr co seu antigo club os ascensos a Preferente, Terceira e Segunda División B, onde co seu 1,93 metros de estatura por bandeira mostrouse como un dos marcadores máis sólidos do seu grupo nos 23 partidos que disputou, anotando ademais dous tantos. Isto espertou interese de varios clubs, mais foi o Lugo o primeiro en chegar a un acordo co futbolista, que leva adestrando ás ordes Rubén Albés xa desde o pasado 9 de xullo. O seu desempeño convenceu o técnico galego, o que levou á sinatura dun contrato por unicamente unha tempada, aínda que con posibilidade de estendelo por outra campaña máis. A de Rodríguez é a segunda incorporación do Lugo esta semana, xa que pouco antes que a do canario oficializaron a fichaxe de Óscar Whalley, porteiro aragonés de 27 anos cunha ampla traxectoria en clubs como Real Zaragoza, Sociedade Deportiva Huesca, Real Sporting de Xixón, Club Deportivo Castellón, o Aarhus danés ou o OFI Creta grego. José Fontán, celeste por cinco anos máis Un dos xogadores máis prometedores da canteira do Real Club Celta de Vigo, o vilagarcián José Fontán, seguirá vestindo de celeste durante -polo menos- cinco anos máis. O defensa central, que chegou ao club no ano 2011 sendo tan só un Alevín, asinou a extensión do seu contrato xunto co presidente do club, Carlos Mouriño, e agarda continuar cunha progresión que xa o levou a disputar co primeiro equipo 17 partidos na tempada do seu debut.


Summary: O líder do PP, Pablo Casado, quere "escoitar" esta noite os 'baróns' territoriais do PP e o que expoñerán ante o próximo congreso extraordinario antes de anunciar cando deixa as rendas do partido.

Numerosos cargos do PP pediron estes días "xenerosidade" a Pablo Casado para que dea un paso atrás e comezar unha nova etapa que free a "sangría" de votos que está a sufrir o PP pola profunda crise interna. Todas as miradas diríxense xa ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo. Con todo, unha vez que accedeu a convocar xa un congreso extraordinario como lle reclamaron estes días numerosos cargos do partido, fontes próximas ao líder popular non entenden por que non pode seguir á fronte do PP polo menos até a próxima Xunta Directiva Estatal da próxima terza feira e alí despedirse. "Decisión persoal" "Casado vai escoitar os baróns e a procurar a mellor solución. Non vai con ningunha formulación inicial de nada", sinalaron fontes próximas ao líder do PP, que cren que este encontro servirá para que cada un dos presidentes expoña a súa posición. A 'número tres' do PP, Ana Beltrán, asegurou que a marcha de Casado é unha "decisión persoal", mais mostrouse segura de que o líder do PP fará "o mellor" para a formación, buscando unidade" para "sacar o partido adiante". Casado recibe agora apoios No medio da convulsión que vive o PP, e un día despois da dimisión de Teodoro García Egea como secretario xeral do PP, Casado acudiu ao Congreso para se despedir aproveitando a súa pregunta de control ao xefe do Executivo, Pedro Sánchez. No seu discurso, lido nun ton máis solemne, dixo que entende a política, "desde a defensa dos máis nobres principios e valores", como "o respecto aos adversarios e a entrega aos compañeiros".


Summary: O vindeiro 8 de maio a película A Esmorga estrearase en salas de Madrid, Barcelona e Euskadi. O filme de Ignacio Vilar continúa nas carteleiras galegas despois de 15 semanas e máis de 50.000 espectadores e espectadoras.

A Esmorga de Ignacio Vilar continúa facendo marcas no cinema galego ao se manter durante 15 semanas en carteleiras galegas e acadar xa máis de 50.000 espectadores e espectadoras. Con este balance, a película que leva ao cine a novela de Blanco Amor xa ten data de estrea en salas de Madrid, Barcelona e Euskadi. O vindeiro 8 de marzo atravesará as fronteiras galegas despois de ter sido finalista aos premios Goya ao mellor guión, aínda sen se ter proxectado en salas fóra de Galiza. A película de Ignacio Vilar, producida por Vía Láctea Filmes, Editorial Galaxia e TVG e rodada integramente en galego. estrearase en versión orixinal con subtítulos en español e en versión dobrada ao español. A proxección do filme en salas de fóra de Galiza coincidirá co lanzamento da novela de Blanco Amor traducida ao español dentro da colección Mar Maior da Editorial Galaxia. Como aconteceu na promoción nos cines galegos, á estrea en Madrid, Barcelona e Euskadi contará coa presenza do director e dos tres actores protagonistas, Karra Elejalde, Miguel de Lira e Antonio Durán "Morris".


Summary: Xunta e Concello de Santiago estudan a apertura dun novo proceso xudicial para lograr a devolución ao patrimonio público das estatuas de Abraham e Isaac, en posesión dos herdeiros de Franco.

A Xunta e o Concello de Santiago comezaron a avaliar o inicio dun novo proceso xudicial para lograr a devolución ao patrimonio público das estatuas do Mestre Mateo, actualmente en posesión dos herdeiros do ditador Francisco Franco. Ambas as dúas Administracións acordaron constituír nos próximos días un grupo de traballo con expertos xurídicos e históricos que analizarán a aparición de nova documentación e evidencias sobre estas pezas. A decisión de iniciar este novo procedemento comunicárona este sábado o conselleiro de Cultura, Educación e Universidade, Román Rodríguez, e o rexedor local, Xosé Sánchez Bugallo, após reunirse para discutir os novos achados documentais e a situación na que se atopa o proceso de recuperación das estatuas de Abraham e Isaac. Sería unha vergoña nacional que non se recuperasen" as pezas para o patrimonio público da Galiza. A actuación aberta polo anterior Goberno municipal atopou diferentes impedimentos legais e resolucións non favorábeis, actualmente pendentes do amparo do Tribunal Supremo. A causa destes atrancos está na ocultación e desaparición dos expedientes que terían que constar no arquivo municipal do Concello, máis aló dunha acta plenaria na que se acorda a adquisición das pezas. A pesar destes obstáculos e unha vez iniciado xa o anterior proceso xudicial, descubríronse novas probas e importantes documentos que acreditan a historia das pezas. Entre eles, un escrito de compravenda no arquivo da Universidade, multitude de correspondencia e documentos que mostran "de forma inequívoca" que as esculturas en posesión do Franco eran propiedade da Administración local. Historia da propiedade Os Abraham e Isaac do Mestra Mateo acabaron no poder do Concello da capital galega en 1947. A institución mercoullas ao conde de Xismonde, que as gardaba desde o século XVIII no seu pazo de Vedra, por 60.000 pesetas da época. O nobre incluíu no documento de compra unha cláusula pola que se as obras deixaban de pertencer ao patrimonio municipal habería que indemnizalo con 400.000 pesetas. As esculturas estiveron uns anos na escalinata do Pazo de Raxoi até que reapareceron nun catálogo dunha mostra de arte románica en Barcelona como propiedade de Francisco Franco. Desde a Administración local sempre defenderon que non consta ningún documento sobre a cesión das estatuas a Franco por parte do Concello de Santiago, mais existen testemuños que apuntan a que "as pezas foron un agasallo a Carmen Polo na visita que o ditador realizou a Santiago en 1954". Novas oportunidade Bugallo contrapuxo as novas evidencias á actitude da familia Franco, que non foi capaz de acreditar "como chegou a adquirir esas esculturas" salvo por unha declaración xenérica dun anticuario "non identificado", sen contrato e nunha data "sen identificar". A documentación proba como as pezas, que desapareceron nos anos 50 das dependencias municipais da capital galega, reapareceron na mencionada exposición sobre o románico como propiedade de Francisco Franco, e posteriormente no Pazo de Meirás; polo que a actual corporación municipal solicitou á Xunta a constitución deste grupo de traballo para buscar a vía de aproveitar estes novos achados. "Sería unha vergoña nacional que non se recuperasen" as pezas para o patrimonio público da Galiza, co fin de que se poidan instalar no Museo da Catedral ou no Museo das Peregrinacións, salientou. Pola súa banda, o titular de Cultura, Román Rodríguez, reivindicou o éxito logrado co caso do Pazo de Meirás para defender que cando as Administracións traballan "conxuntamente, con rigor, fundamentos xurídicos e históricos, ao final as cousas caen polo seu propio peso". Un hipotético novo proceso xudicial non suporía o abandono da vía que se atopa aberta actualmente, á espera da decisión do Supremo. "E neste caso imos facer o mesmo", aseverou Rodríguez, para incidir en que a Xunta sempre estivo e estará "á beira" do Concello "apoiando esta lexítima reivindicación", como demostrou no seu día coa declaración das pezas como Ben de Interese Cultural. Unha vez conformado, o grupo de traballo experto estudará todo o material dispoñíbel para determinar a vía de acción "que teña máis posibilidades legais e xurídicas". De momento "non se descarta ningunha hipótese", engadiu Sánchez Bugallo, quen lembrou que un hipotético novo proceso xudicial non suporía o abandono da vía que se atopa aberta actualmente, á espera da decisión do Supremo. Esculturas da fachada occidental da catedral As estatuas de Abraham e Isaac forman parte dun conxunto de nove esculturas atribuídas ao Mestre Mateo procedentes da desaparecida portada occidental da Catedral de Santiago de Compostela. Trátase dunha serie de pezas e figuras románicas dunha cronoloxía comprendida entre o ano 1188 e o 1211 e que, aínda que estea fóra do seu contexto orixinal, permiten a identificación do proxecto arquitectónico da basílica compostelá. Este conxunto de obras implicaron un profundo cambio no templo durante o seu proceso construtivo, outorgándolle personalidade ao conxunto da obra e completando a mensaxe do Pórtico da Gloria.


Summary: Bruxelas negocia un acordo para impulsar unha base de datos común.

A tecnoloxía de recoñecemento facial a grande escala xa leva anos entre nós. No Estado español, desde 2020, a Garda Civil utiliza estes sistemas en eventos multitudinarios. Porén, non é o único, até 32 países europeos usan ou cando menos probaron esta tecnoloxía, principalmente, co gallo de xestionar a seguridade pública. Estas experiencias, denuncia Esculca, Observatorio para a defensa dos dereitos e liberdades, permitiron ás autoridades destes Estados obter unha importante base de datos que agora, advirten, poderían pórse en común, aumentando os riscos de violación dos dereitos fundamentais. As investigadoras Saioa Echebarria e Alberto Urrea debullaron o proxecto que, nese sentido, está a desenvolver a Unión Europea, como parte das negociacións para unha segunda convención de Prüm, un acordo de 2005 para permitir o intercambio de información e a colaboración entre as forzas policiais dos Estados en delitos como terrorismo. A USC analizará os riscos e as potencialidades da Intelixencia Artificial Neste novo tratado, o Código de Cooperación Policial concentra a maior parte das críticas, ao abrir a porta dun marco común onde a Policía dos Estados que asinen o convenio poderán acceder ás imaxes faciais do resto e aplicar algoritmos de recoñecemento, para o que xa contan cunha ampla base de datos, como foi desvelado durante as negociacións: 30 millóns de fotos en Hungría, 17 millóns en Italia ou 6 millóns en Francia. O especialista en temas tecnolóxicos de Esculca, Paulo Vázquez, explica en declaracións a Nos Diario que esta proposta "vulnera o dereito á intimidade" e ten carácter "coercitivo", e alerta de que, incluso no caso de que a UE quixese "utilizar este sistema de forma ética", agrupar un volume de información sensíbel tan destacado provoca riscos a nivel de seguridade informática, pondo o exemplo de Costa Rica, que sufriu un hackeo dos sistemas públicos en abril e aínda non foi quen de recuperalos. Así e todo aclarar que a mellor alternativa é que non se faga un proxecto destas características, di Vázquez, que indica que un acordo deste tipo tería que contar polo menos nos seus órganos de xestión con entidades en defensa dos Dereitos Humanos que garantan un comportamento ético neses sistemas. "Se un Goberno quere utilizar ese sistema para vixiarnos, agora pode facelo dunha forma automatizada e a unha escala maior", alertan desde Esculca Malia que a Comisión Europea di que o cruzamento de imaxes estará dirixido a convictos e sospeitosos e non se estenderá á poboación xeral, o director da división de Intelixencia Artificial Ética de Salesforce, Yoav Schlesinger, apunta que se "un Goberno quere utilizar ese sistema para vixiarnos, agora pode facelo dunha forma automatizada e a unha escala maior da que nunca antes foi posíbel", e sinala que "se es home branco é máis fácil pensar que estas tecnoloxías contribúen á seguranza, mais se non estás nese grupo, as cousas poden ser diferentes". Mulleres e poboación negra, a máis prexudicada Confirma esta afirmación a avogada Ela Jakubowska, que dirixe as campañas da asociación European Digital Rights (Dereitos dixitais europeos), que afirma que varios estudos sosteñen que a posibilidade de erro nos sistemas de recoñecemento facial aumenta no caso de mulleres, persoas cunha tonalidade escura de pel ou persoas novas, o que xera graves consecuencias ao tratarse de ferramentas policiais que levan a detencións e até acusacións. O sexo inflúe no algoritmo. (Foto: Intel) O vencello entre recoñecemento facial e prácticas racistas O sistema de recoñecemento facial utilizado pola Policía de Nova York (Estados Unidos) vulnera o dereito á intimidade con maior probabilidade no caso das mulleres, da poboación racializada ou daquelas que viven nun barrio onde a poboación branca é minoritaria, concluíu un informe de Amnistía Internacional presentado en febreiro, que critica o uso indiscriminado desta ferramenta.


Summary: Iago Vázquez comeza a gravación e campaña de financiamento de 'O que hai que facer para non ir ao mar!', un percorrido histórico e emocional a través dos compañeiros de profesión dos seus pais, Tuto Vázquez e María José Mosteiro, figuras clave da escena galega.

Uxía é a filla de Tuto e Mariajo, actores de teatro xa falecidos, e está interesada en saber como foron aqueles anos no que os seus pais percorrían Galicia presentando funcións. Ao non poder contar xa con eles, opta por unha viaxe histórica e emocional a través dos compañeiros de profesión dos seus proxenitores. Será o xeito de explorar a historia do teatro galego daquela época, o da segunda metade do século XX, o máis recente e exitoso. O documental xira arredor de Uxía, filla de Tuto e María José, que percorre a vida de seus pais para explicar a historia do teatro galego Tuto e Mariajo son Tuto Vázquez e María José Mosteiro, figuras clave no teatro galego e nos que se baseará a longametraxe documental dirixida por Iago Vázquez. O que hai que facer para non ir ao mar! Unha viaxe a través do teatro galego, ese é o título deste filme que se porá en marcha o vindeiro luns 17 de febreiro ás 12 do mediodía na Sala Casa Hamlet da Coruña. Será a presentación do proxecto, a posta en marcha das gravacións do documental, ademais do lanzamento da campaña de micromecenado para o seu financiamento. Será un traballo emocionalmente forte para o seu director. Porque Iago Vázquez é irmán de Uxía e fillo de Tuto e Mariajo. "Advertiume xente que sería duro para min porque non hai tanto que meus pais morreron e a cousa está aínda moi presente e é certo que ao principio custoume un pouco ver imaxes e lembrar cousas", explica o director dun documental que xurdiu como proxecto final dun master en produción e xestión audiovisual. "Sempre quixera facer unha homenaxe a toda esa xente que fixera teatro, sobre todo amateur, na segunda metade do século XX", conta. Os protagonistas son antigos compañeiros de Tuto Vázquez e María José Mosteiro que repasan a súa vida nos escenarios Tuto e Mariajo foron fundamentais naquel teatro galego e Iago Vázquez comezou a contactar con xente do sector que tivera vinculación cos seus pais, desde actores e actrices, pasando por produtores, directores ou tradutores. "Todo o mundo estaba ilusionadísimo co proxecto", destaca. Tanto o estaban, que elaborou unha listaxe da que saíron 40 posibles protagonistas da fita que tiveron que quedar primeiro en vinte e logo en doce ante a imposibilidade de abranguer tantas personaxes. "Todos mostraron a súa ilusión por colaborar", engade. Entre os elixidos, Agustín Vega, Xosé Vilarelle, Amparo Gómez, Elina Luaces, Luísa Merelas, Amalia Gómez, Manuel Lourenzo, Santiago Fernández, Miguel Pernas, Eduardo Alonso, Lino Braxe e Xulio Lago. E Uxía, a súa irmá, sobre a que xira a historia. Non foi tan doado, porén, acadar financiamento. "Atopei atrancos de varias entidades e a situación é difícil pola crise". Por iso, optou polo crowdfunding, campaña que botará a andar o vindeiro luns en Verkami e coa que prevé xuntar cando menos os 8.000 euros que como mínimo precisa para iniciar un proxecto que se atopa en fase de preprodución. Tamén colaboran algunhas entidades, ben sexa achegando cartos ou material.


Summary: As cinzas da galeguista e republicana Teresa Alvajar deitáronse este venres sobre o mar da Coruña, en Punta Herminia, á beira do monumento á memoria histórica do Campo da Rata. Dez anos antes, Teresa presidira o regreso das cinzas de seus pais o César Alvajar e Amparo López Jean. Comezaba entón o retorno dunha familia que nunca desde 1936 puidera volver estar unida.

En xaneiro de 2006, Teresa Alvajar era xa a única descendente do xornalista César Alvajar e a galeguista Amparo López Jean, presidenta da Agrupación Republicana da Coruña e membro das Irmandades da Fala, que presidiría o retorno das súas cinzas ao cemiterio de San Amaro, á Coruña que tanto botaron de menos no seu longo exilio. Tan só uns días antes morría Ana Mª, a filla violinista da familia, que pasara anos agardando ese momento, presenciar o acto en que seus pais regresaran de novo á cidade da ilusión republicana e galeguista da que tiveran que fuxir polo golpe militar de 1936. Dúas teimas perseguían Ana Mª nos últimos anos da súa vida. Publicar as súas memorias para deixar pegada de todo o que acontecera e traer os restos de seus pais á cidade en que foran felices. Ana Mª viu cumprido o primeiro dos seus desexos cando Ediciós do Castro publica o seu libro memorialístico Soltando Lastre mais, por tan só uns días, non conseguiu facer realidade o segundo. A morte impedíalle asistir ao enterro das cinzas de seus pais que xa só Teresa presidiría. "Desde 1936 os catro irmáns só volvemos estar xuntos no enterro de papá en París", dicía Ana María, irmá de Teresa "Desde 1936 os catro irmáns só volvemos estar xuntos no enterro de papá en París", repetía Ana María ,a mesma frase que Teresa tería tamén presente nos seus últimos tempos. Dalgunha maneira, era o resume tráxico do exilio daquela familia para a que os anos do entusiasmo republicano e galeguista da Coruña eran o símil máis acaído para definir a felicidade. Mais cando, despois da inmediata morte de Ana Mª, Teresa asiste ao enterro de Amparo López e César, inaugura tamén unha nova etapa que lle devolvería, en certa maneira, o entusiasmo doutro tempo. Poucos meses máis tarde, serían as memorias de Ana Mª as que tamén voltarían a súa Coruña, ao pé dos de seus pais, como ela desexara. Nun acto da Consellaría de Cultura as primeiras palabras de Teresa Alvajar foron "Viva Galiza Ceibe!" Tan só uns meses despois, a Consellaría de Cultura e Deporte convidaría a Teresa Alvajar a asistir ao acto "Mulleres con Memoria" que se ía desenvolver no Teatro Principal dentro do programa do Ano da Memoria. Teresa aceptaría o convite e volvería de Madrid para participar nunha homenaxe ás mulleres que padeceron a represión. O Alvajar do seu apelido fixo que fose ela a primeira das mulleres en subir ao escenario e, para sorpresa de todo o mundo, conseguiu estarrecer o auditorio co berro forte de "Viva Galiza Ceibe!". Dalgunha maneira, daba a impresión de que Teresa Alvajar estivera moitos anos agardando ese momento, o instante de subir e pronunciar aquelas palabras intensas que se sentiron como un emocionante estourido de recuperación dunha memoria apagada. Eran moitas as lembranzas que tiña que transmitir, entre elas, a memoria de nena dos encontros de súa nai con Castelao polas rúas e a súa sorpresa ao comprobar que entre eles se chamaban por "irmáns". A partir de aí, Teresa Alvajar converteuse, en certa medida, en símbolo das mulleres resistentes, da memoria histórica que regresa na voz das súas protagonistas. Asistiu ás homenaxes ás vítimas da represión que cada xullo a Consellaría de Cultura organizaba na Illa de San Simón, foi unha das protagonistas do encontro "Mulleres e Exilio", recibiu a consideración de Republicana de Honra pola Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña -que agora organizou xunto coa familia o regreso das cinzas- ou o premio da Recuperación da Memoria Histórica da Asociación Alexandre Bóveda da Coruña. A sensación do seu círculo máis próximo era que, en todos eses recoñecementos, Teresa Alvajar era feliz, contenta de ser partícipe daquela volta da memoria tanto tempo silenciada. A publicación da súa autobiografía Memorias dunha republicana (Laiovento), editado pola investigadora e amiga Aurora Marco, supuxo o colofón do seu empeño en transmitir o legado da familia Alvajar, da súa propia historia e a dunha represión que experimentou fórmulas especiais para mulleres que, coma ela, soñaban cunha vida en liberdade. A fin do retorno dunha familia exiliada O acto que esta sexta feira se desenvolveu no Concello da Coruña -no que traballaba César Alvajar e o que a ela se lle facía presente cando no exilio pensaba no seu regreso- e despois no Campo da Rata para aventar as súas cinzas foi, sen dúbida, a fin do retorno dunha familia exiliada que nunca deixou de lembrar aqueles anos nos que foran felices. E tampouco deixou de soñar cun regreso que xa só a morte conseguiu facer realidade.


Summary: Os populares atribúen á "irresponsabilidade" da "peor oposición" feitos como que Ourense finalice o mandato cos orzamentos municipais prorrogados dende 2014. O PSdeG evoca o resultado das xerais para augurar a fin da xeira do PP en Ourense

Ourense chegou ás eleccións municipais de 2015 sen orzamentos aprobados nese ano. A minoría numérica do daquela goberno en solitario do PSdeG obrigárao a prorrogar os de 2014, que xa sacara adiante en precario. Dous anos despois, en 2017, Alberto Núñez Feijóo recibiu en San Caetano ao alcalde ourensán, Jesús Vázquez, o único dos candidatos urbanos do PPdeG que logrou a alcaldía en 2015. Alí, alén de lle prometer diversos investimentos da Xunta para a cidade, erixiu en paradigma de "estabilidade" ao seu goberno que, tamén por mor da minoría, tampouco conseguira sacar adiante as súas primeiras contas municipais.Os populares atribúen á "irresponsabilidade" da "peor oposición" feitos como que Ourense finalice o mandato cos orzamentos municipais prorrogados dende 2014Agora, outros dous anos despois, o ex-conselleiro Vázquez somete a súa xestión ao veredito das urnas o vindeiro domingo, 26 de maio. Os orzamentos vixentes na cidade seguen sendo os de 2014 e outros moitos proxectos, caso do desbloqueo definitivo do PXOM, seguen freados. Segundo os populares, ese bloqueo débese fundamentalmente á "irresponsabilidade" da "peor oposición". Non ao goberno. Porque Jesús Vázquez é "o mellor alcalde das cidades galegas", proclamou Alberto Núñez Feijóo no mitin central do partido en Ourense nesta campaña.Como noutras cidades e entre a atmosfera creada tras o duro pau das xerais, o líder do PPdeG reitera que a do ex-conselleiro de Educación é unha candidatura que en realidade, vai alén das siglas. "Non é só o candidato do PP", senón "o de todos os ourensáns que queren a Ourense", porque é un "bo ourensán" que fai gala de "nobreza" e "lealdade". El, afirma, está "plenamente orgulloso" do feito por Vázquez e por iso pide o voto para el. Porque a alternativa é un "pacto de Jácome", en referencia ao candidato de Democracia Ourensana "co resto de partidos".Feijóo e Vázquez alertan dun posible "pacto de Jácome" para clamar pola concentración do voto no PPA posibilidade de seren superados por DO estivo tamén presente no discurso do aspirante á reelección. "Moitos se empeñan en que non se fixo nada", pero o que está "claro" é que todo o feito foi "histórico" porque a oposición sempre dixo "non". El asegura estar en disposición xa non de recuncar no poder, senón de conseguir unha maioría absoluta. Por iso chama a "elixir" entre el mesmo, "o que supón o apoio das Administracións", en referencia a eventuais investimentos da Xunta ou da Deputación se segue nas mans de Baltar, ou "o caos dun shoman, un home que fai da política un circo" pero de agora en diante "con fondos públicos".O PSdeG, convencido de que "sopra vento de cambio"Villarino e Caballero evocan o resultado das xerais para amosarse convencidos da fin da xeira do PP en OurenseMentres o PP de Ourense despregaba toda a súa maquinaria no mitin central do pavillón dos Remedios, o candidato do PSdeG á alcaldía e o secretario xeral do partido, Gonzalo Caballero, volvían lembrar os resultados das recentes eleccións xerais e que a súa translación ás municipais non só arrebataría o bastón de mando aos populares na cidade, senón que tamén abriría a porta á mudanza na Deputación. "Con máis dun 36% de voto aos socialistas, a cidade de Ourense demostrou que sopran ventos de cambio", os mesmos que van "facer alcalde a Rafael Rodríguez Villarino", augura.Acompañados pola ministra de Traballo en funcións, Magdalena Valerio, que participa en diversos actos da campaña do PSdeG, Caballero e Villarino situaron a opción socialista como a única que pode remudar a "demostrada incompetencia e irresponsabilidade do actual alcalde do PP". O propio cabeza de lista evoca tamén os resultados das xerais para afirmar que "a cidadanía de Ourense xa non está oprimida", senón que estaba "comprimida e comezará a expandirse da man do PSdeG o 26M".


Summary: Os líderes do PP celebran en Ourense o 11 aniversario da primeira maioría absoluta do actual presidente da Xunta, que se reafirma nas "diferenzas" da política galega. Baltar pide tomar as eleccións "como unhas municipais, porque imos elixir ao alcalde de Galicia"

Mentres en Verín milleiros de mulleres galegas manifestábanse, a tan só 70 quilómetros, en Ourense o PP celebraba o seu primeiro grande acto da campaña electoral, un mitin que serviu para celebrar o 11 aniversario da primeira maioría absoluta de Alberto Núñez Feijóo, o 1 de marzo de 2009, un triunfo que o levou á Presidencia da Xunta. Pero foi, sobre todo, a oportunidade de ver xuntos a Feijóo, Pablo Casado e a Mariano Rajoy, que por primeira vez en varios meses interviña nun acto público.O candidato que di non presentarse por un partido, que non é "refén de ningún partido, nin sequera do meu", compartiu escenario este domingo co líder do PP, Pablo Casado, e con Mariano Rajoy, Nas últimas semanas Núñez Feijóo esforzouse por separar todo o posible a súa candidatura da marca do Partido Popular. Así o fixo nos carteis e eslógans cos que comeza a acompañar a súa campaña electoral, nos que o logo do PP desaparece case por completo, e no que o propio lema da candidatura muta nun "Galicia é moito" coa que o líder do PPdeG busca vestirse de galeguidade, evitando de paso que as eleccións se xoguen en clave estatal.O candidato que di non presentarse por un partido, "candidato libre" que non é "refén de ningún partido, nin sequera do meu" compartiu escenario este domingo co líder do PP, Pablo Casado, e con Mariano Rajoy, o último presidente do Goberno central da formación conservadora.Casado e Rajoy alabaron a "boa xestión e responsabilidade" de Feijóo "á fronte do Goberno galego". "O 1 de marzo de 2009 foi unha data emblemática. Esa vitoria supuxo un cambio de tendencia e o Partido Popular foi a primeira forza política en todas as eleccións durante 10 anos consecutivos permitindo ver outra forma de facer política", afirmou Rajoy. O ex-presidente afirmou que "a historia demostra que a esquerda é incapaz de xestionar o público e pon en perigo a economía e o benestar. E hoxe está a afectar a principios constitucionais básicos como a igualdade".Pola súa banda, Casado dedicou parte da súa intervención a louvar o legado de Rajoy, destacando que "atopou un país en crise e o puxo en marcha", destacando a "creación de emprego" producida pola reforma laboral ou a "suba das pensións" durante o seu mandato."Do que máis orgulloso me sinto é de que o PPdeG teña por diante Galicia e despois o partido, e síntome moi orgulloso de que o Partido Popular teña por diante España e despois o partido", dixo FeijóoAínda que as intervencións de Casado e Rajoy desviaron o foco da política galega e dos obxectivos da campaña do PPdeG, na súa intervención Núñez Feijóo reafirmouse mensaxes lanzadas nas últimas semanas: "Do que máis orgulloso me sinto é de que o PPdeG teña por diante Galicia e despois o partido, e síntome moi orgulloso de que o Partido Popular teña por diante España e despois o partido. É así como nolo ensinaron".Así mesmo, afirmou que "quero ser o presidente de Galicia só se os galegos queren que o sexa. Non lle pedirei permiso a ningún partido para que mo concedan a cambio de sacrificar os meus principios e compromisos". "Iso valeralle a Pedro Sánchez ou ao multipartito, pero a min non me vale esa política", engadiu."Mentres para os populares a Comunidade está por diante, para o actual PSOE a nosa Autonomía é secundaria e non lle importa só deberse ao nacionalismo, ao independentismo e ao populismo ata perder toda dignidade e macular a dos españois", dixo.No mitin, Feijóo afirmou "que se dedica máis diñeiro ás políticas sociais que nunca" e defendeu que "agora producimos máis leite que en 15 anos e estamos nos primeiros postos do mercado en Europa". Así mesmo, o candidato do PPdeG dixo que segue "apostando polo respecto ao medio ambiente e un territorio máis ordenado, pola innovación" e "pola defensa da nosa cultura, da nosa riqueza lingüística".Feijóo fixo fincapé nas "diferenzas" da política galega con respecto á española: "Unha Galicia diferente a unha España de divisións e vaivéns, na que hai centralidade, normalidade, moderación e estabilidade"O presidente da Xunta lembrou tamén en varias ocasións a súa vitoria electoral de 2009. "Hai once anos os galegos confiaron en nós para que houbese un cambio", dixo, facendo fincapé nas "diferenzas" da política galega con respecto á española: "Unha Galicia diferente a unha España de divisións e vaivéns, na que hai centralidade, normalidade, moderación e estabilidade". Núñez Feijóo pechou a súa intervención recuncando nesas ideas: "Galicia, sen deixar nunca de ser Galicia e sen deixar nunca de ser España, hoxe é o diferente. É máis estable. É moito. É mellor".Tamén Manuel Baltar, que abriu o acto, destacou o carácter galego (ou mesmo local) das eleccións: "Para que gañe Galicia ten que gañar Feijóo, e debemos tomarnos estas eleccións como unhas municipais, porque imos elixir ao alcalde de Galicia".


Summary: Acceder á información relativa aos expedientes de proxectos eólicos é cada vez máis unha carreira de obstáculos, dificultando poder presentar alegacións ou coñecer o impacto eólico real. Así o denunciou onte ás portas do Parlamento a plataforma 'Eólica Así Non', que vai levar este tema a Bruxelas.

'Eólicos Así Non' representa 175 entidades e colectivos de diferentes comarcas da Galiza, preocupados polo que consideran unha "invasión eólica" con graves prexuízos sociais, ambientais, patrimoniais ou económicos. Medio cento de representantes destas entidades concentráronse onte fronte ao Parlamento galego e a Valedoría do Pobo para denunciar o que cualifican como un "recorte de dereitos democráticos" por parte da Xunta e co que se buscaría "facilitar a autorización de proxectos eólicos e favorecer ás eléctricas". Belén Rodríguez, de 'Eólicas Así Non', explicou que coa protesta "queremos denunciar como a cidadanía galega ten cada vez máis trabas e dificultades para poder defenderse ante os macroproxectos eólicos". Afirma que as lexislacións aprobadas pola Xunta nestes anos "dificultan o acceso aos proxectos no seu tempo, dificultan poder consultalos e dificultan o poder presentar alegacións". Por iso, informou Rodríguez, presentarán unha denuncia diante da Comisión Europea contra a Administración galega polo que consideran unha "vulneración das directivas europeas relativas ao dereito de información e participación pública en materia de medio ambiente". "Derrogación" Ademais, engadiu, remitirán unha carta ao presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, na que lle instan a "derrogar xa" as leis de fomento da implantación de iniciativas empresariais (2017) e de simplificación administrativa (2021), por ser "reformas legais" que son "auténticos golpes de estado" contra "os dereitos democráticos de información e participación públicas". Para 'Eólicos Así Non' a Xunta segue a actuar con "total discrecionalidade" á hora de autorizar parques eólicos, "arrogándose" o dereito de aprobar proxectos fóra das áreas de desenvolvemento eólico (ADE) estabelecidas no plan sectorial ou "saltándose a suposta moratoria eólica que teoricamente está vixente desde inicios de ano". Durante a concentración, que se prolongou durante máis de 40 minutos, as persoas concentradas recibiron o apoio de vehículos que facían soar o pito cando pasaban. "Partido Popular, inimigo do rural", "Enerxía galega, ganancia madrileña" ou "Feixoo derroga a lei depredatoria", foron algúns dos lemas coreados polos participantes na protesta, até a que se achegaron os deputados do BNG Luis Bará e Noa Presas, así como a representante nacionalista en Europa, Ana Miranda. Xosé Iglesias, da Asociación 'Vento Libre' de San Román, unha parroquia de Val do Dubra, sinalaba que a veciñanza reuniu 2.500 sinaturas para intentar frear un parque eólico —"con muíños de 200 metros"— que afecta á subministración de auga da parroquia. Sandra Cea, da Plataforma de afectados polos eólicos en Vila de Cruces, advertía do "forte impacto" que no Deza van ter o sarillo de proxectos fragmentados que, porén, conforman "un gran macroparque". "Repetimos que non estamos contra as renovábeis", incide Belén Rodríguez, "estamos en contra deste modelo". O que se demanda é, resume, "unha moratoria eólica real e efectiva que procure o antes posíbel a elaboración dunha planificación racional do sector". Hidrocarburos O Parlamento acollerá hoxe unha nova concentración. Esta volta, da CIG, no marco da campaña en demanda dunha transición enerxética xusta para o sector dos carburantes e biocarburantes. A protesta realízase coincidindo co debate na Comisión de Industria e Enerxía dunha proposición non de lei para a elaboración dun plan galego a este respecto.


Non podería ter mellor fin a xira "Mentira me parece" de Rosendo que este apoteósico concerto nas Ventas. Un concerto que é algo máis que un disco en directo, co DVD do mesmo, é a historia musical completa de Rosendo. Falar de Rosendo é falar dunha lenda viva que labrou cos acordes da súa Fender Stratocaster os campos do rock. Xa ben fora con Ñu, con Leño ou en solitario, foi quen de ir deixando himnos xeracionais, demostrando que non é un artista de un só éxito, gravado continuamente discos novos, uns mellores que outros, pero todos co seu alcuño persoal. Podería parecer demasiado cedo a gravación deste disco en directo, tendo en conta que o "Directo en el Palau", era do 2011, pero non podería ser doutro xeito: Rosendo cumpría 60 anos no 2014, e había 30 anos que se lanzou a tocar en solitario. Alleo a modas, Rosendo sempre fixo o que lle petaba en cada momento. Nunha entrevista que lle fixera a principios dos 90, dixérame que se fora pola xente, seguiría a tocar "Maneras de Vivir" e "El tren" nos concertos e non faría nada novo, pero que non era o que el quería. E seguiu fiel, aos seus principios, metendo nos seus concertos temas novos aínda que as veces só os máis fieis foran quen de coñecelos e o resto da xente estivera agardando "Flojos de pantalón". Se che gusta Rosendo, este disco vaiche gustar e se non che gusta ou non o coñeces, pode que con este disco mudes de opinión Para gravar este disco, Rosendo tamén convidou a subirse ao escenario a algúns dos seus amigos entre os que non podía faltar Luz Casal, que xa lle facía os coros no mítico directo de Leño, o Drogas, Kutxi Romero de Marea, Fito, Miguel Ríos e o seu fillo Rodrigo Mercado. Todos están á altura e nótase que están cómodos, que están entre amigos máis se tivera que elixir para o meu gusto fulxe con luz propia a interpretación de "Agradecido" que fai Miguel Ríos, dous roqueiros man a man nunha fusión que non se volverá a repetir. Pola contra, Fito, que tiña un caramelo como é "Flojos de pantalón", non soubo aproveitalo e a súa interpretación parece estar noutro sitio que non sexa un concerto de rock. A produción, como non podía ser doutro xeito, correu a cargo de Eugenio Muñoz, que é o seu produtor dende hai anos e que consegue que este disco soe coa frescura que teñen en directo Rosendo, Rafa e Mariano. O calor do público nótase arroupando ao mestre e o ambiente creado faite partícipe do concerto, como se alí estiveras. Do set list, cada un podería engadir e sacar temas, algo normal nun artista con 42 anos de carreira. Faltoume unha referencia a Ñu, con "El tren", que se ben o tema o gravou con Leño, fixérao cando estaba na banda con Molina, ou outros clásicos, mais como dixera o propio Rosendo hai tempo, para meter todo tería que facer concertos de 3 ou 4 horas. Se che gusta Rosendo, este disco vaiche gustar e se non che gusta ou non o coñeces, pode que con este disco mudes de opinión Listaxe de temas CD 11.- A dónde va el finado2.- Listos para la reconversión3.- Cosita4.- Al lodo brillo5.- Ni fu, ni fa6.- Delirio7.- Hasta de perfil8.- Salud y buenos alimentos9.- Cada día10.- Cuando11.-Muela la muela - con Kutxi Romero12.- De nada más13.-A remar - con Rodrigo Mercado14.-Se acabó CD 21.-Entre las cejas - con Luz Casal2.-Sufrido3.-Vergüenza torera - con El Drogas4.-En agua caliente5.-Flojos de pantalón - con Fito6.-Amaina tempestad7.-Agradecido - con Miguel Ríos8.-Sorprendente9.-Masculino singular10.-Pan de higo11.-Loco por incordiar12.-Y dale13.-Majete14.-Navegando15.-Maneras de vivir - todos Rosendo na redeWeb Oficial: www.rosendo.es Videoclip: Rosendo – Sufrido


Summary: Critica a decisión de aumentar o horario e días de apertura.

CCOO considera que a decisión de El Corte Inglés de abrir en domingo "pon en perigo" a saúde do seu persoal. "Nestes momentos prevalece o seu afán de usar esta epidemia para facer caixa e incrementar os seus beneficios", indican desde a Federación de servizos de CCOO-Galiza. O sindicato afirma que as indicacións das autoridades sanitarias recomendan diminuir a presenza de persoal nos centros de traballo mais El Corte Inglés decidiu "expor durante máis tempo ao virus, tanto os seus traballadores e traballadoras como os seus clientes". CCOO fala de "irresponsabilidade" e denuncia que a mesma conta co "visto e prace e aval da Xunta".


Summary: Pedro Sánchez voltou a Galiza inmerso na nova campaña electoral das europeas e municipais. Pese aos malos resultados que as enquisas auguran para as dereitas españolas, Sánchez continúa apelando ao voto útil fronte a suma nos concellos de Vox, Ciudadanos e PP.

Galiza contou de novo coa presenza do líder do PSOE, Pedro Sánchez, inmerso en plena campaña electoral. Ante unhas 2.300 persoas no mitin de Vigo, segundo informaron desde a organización, comparou a PP, Ciudadanos e a Vox "con eses veciños que nalgunhas comunidades só xeran ruído e problemas", e acusounos de estaren máis preocupados polas súas leas e a súa propia "supervivencia" que polos problemas da xente. Asegurou Sánchez que a xente está "farta da eterna discusión" entre os tres partidos da dereita Asegurou Sánchez que a xente está "farta da eterna discusión" entre os tres partidos da dereita, e pediu o voto para o PSOE nos concellos e para o Parlamento Europeo. Asegurou que o 28 de abril, co resultado das eleccións xerais, "non houbo volta ao pasado" e chamou a que tampouco a haxa o vindeiro 26 de maio. Sánchez tirou de ironía para desacreditar a Pablo Casado nas súas intencións de visualizar un xiro ao centro e afirmou que se ha de tratar dunha viaxe "ao centro da terra porque se empeña en cavar". Ao PP, Sánchez recomendeu que fagan "limpeza" para erradicar o historial de corrupción No mitin en que arroupou a Abel Caballero como candidato á alcaldía de Vigo tamén tivo palabras para criticar a posición mantida por Albert Rivera, a quen ve centrado en querer adiantar o PP pola dereita. Ao PP, Sánchez recomendeu que fagan "limpeza" para erradicar o historial de corrupción, a Ciudadanos recomendeu que defendan a xustiza social "porque xa está ben de exclusión", afirmou, e a Vox pediulle "convivencia, convivencia, convicencia". Neste mitin de Vigo lembrou tamén a Alfredo Pérez Rubalcaba.


Summary: Reparto de culpas, Sánchez leva máis. Algunhas das principais líderes políticas galegas comparten a indignación da cidadanía coa repetición das eleccións mentres se preparan para a inminente campaña.

O fracaso das negociacións para a investidura de Pedro Sánchez e a próxima convocatoria de eleccións no Estado non colleron por sorpresa aos líderes políticos galegos. O presidente Feixoo, estes días en viaxe oficial na Arxentina, pronunciouse a través da súa conta en Twitter. En castelán e sinalando directamente Pedro Sánchez: "ten o que sempre perseguiu. A súa irresponsabilidade condúcenos ás cuartas eleccións en catro anos e a campaña xa arrancou na Moncloa. Literalmente. A política e as institucións teñen que recuperar o seu creto". Ana Pontón: "Fracaso das forzas estatais; o BNG garante seriedade na política" "O 10N van recibir nas urnas o que se merecen porque a maioría da cidadanía galega tomou nota da inutilidade das forzas estatais", vaticinou a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón. "O fracaso na formación do goberno do Estado constata a inutilidade e a incompetencia das forzas estatais. Sánchez, Casado, Iglesias e Rivera demostraron que lles importa un pito os problemas de Galiza, son líderes máis preocupados polos seus egos que polos asuntos da cidadanía". Pontón insistiu en que o BNG está "preparado para a campaña" e vai ir "a por todas" para converter o 10N nunha oportunidade de colocar Galiza na axenda do Estado. "O BNG, garante a defensa da Galiza e garante tamén seriedade na política, algo que bota de menos a maioría social". Gonzalo Caballero: "Oportunidade para reafirmar ao PSOE cun apoio máis forte e máis amplo" O líder do PSdeG abordou esa cuestión na rolda de prensa que ofreceu esta cuarta feira. Caballero reproduciu os argumentos expresados o día antes por Pedro Sánchez e falou de "bloqueo" e reclamou da cidadanía que "volva reafirmar nesta especie de segunda volta o PSOE cun apoio máis forte e máis amplo". Non teme Caballero que o resultado das negociacións vaia pasarlle factura aos socialistas na convocatoria de novembro e convida a que na campaña "non se fale de pasado, senón de futuro". O secretario xeral do PSdeG considera que "España e Galiza necesitan un proxecto de avance social que ademais free a posibilidade dun goberno das tres dereitas", e lembra que nestes últimos dous anos o PSOE no Goberno do Estado "traballou" nesa liña de "progreso" e "xustiza social". Luca Chao: "Que fará o PSdeG aquí?" A portavoz do Grupo Común da Esquerda falou no Parlamento de "irresponsabilidade" do PSOE e do temor a que unhas novas eleccións lle abran a porta "a un goberno das tres dereitas". Chao reiterou que "a cidadanía xa falou claro en abril e apostou por un goberno de progreso". Respecto ás expectativas en Galiza, a deputada de Podemos dixo que "todo o mundo sabe que a alternativa a Feixoo pasa por un acordo do PSdeG co espazo de progreso, e hai que preguntarlle ao PSdeG que faría, se faría o mesmo que vén de facer Pedro Sánchez en Madrid". A líder de Esquerda Unida na Galiza, Eva Solla, cualificou como "irresponsábel" a decisión de Pedro Sánchez de camiñar "cara a un goberno socioliberal", e "coma sempre, quen perde é o pobo", dixo. Solla avisa que o voto útil fronte a dereita non está no PSOE e pensa que na campaña electoral "haberá que explicar que é o voto útil e que o voto útil está a esquerda do PSOE para non caer de novo na trampa". Luís Villares: "O voto útil rematou por ser inútil" Pola súa parte, o voceiro de En Marea valorou a convocatoria electoral como unha "absoluta irresponsabilidade daquelas forzas da esquerda que recibiron o encargo de parar ao 'trifachito' das dereitas e establecer unha maioría de progreso. O que comezou voto útil rematou por ser un voto inútil pola súa incapacidade para chegar a acordos pensando no interese xeral".


Summary: O secretario xeral dos socialistas galegos (PSdeG), Gonzalo Caballero, desprazouse hoxe a Ferrol para visitar o estaleiro de Navantia, xunto ao alcalde da cidade, o socialista Ángel Mato, e o deputado Martín Seco.

Gonzalo Caballero, líder do PSdeG, aproveitou a xornada para deixar claro o seu apoio á construción do dique cuberto en Navantia para lograr "un estaleiro moderno, dixital e ecoloxicamente sostíbel". Para iso o dirixente do PSdeG quixo reclamar que "poida recibir fondos de todos os ámbitos", tanto da Unión Europea como do propio Estado español, e asegurou botar en falta que Feixoo inclúa o estaleiro nos 108 proxectos cos que quere optar a fondos europeos de recuperación. Gonzalo Caballero mencionou que a Unión Europea sinalou a dixitalización e a transición ecolóxica "como vías a explorar á hora de determinar cales son os proxectos polos que apostar". Na súa intervención, subliñou que a infraestrutura de Navantia é "unha prioridade para o desenvolvemento da Galiza" e dixo que o dique cuberto é tamén "un paso fundamental para lograr o estaleiro 4.0". Acto reivindicativo por parte dos traballadores Operarios do naval de Ferrol, tanto de Navantia como das compañías auxiliares, colgaron a súa roupa de faena no fechamento exterior do estaleiro para facer visíbel a falta de carga de traballo que padece o sector. A acción reivindicativa estivo protagonizada por unha vintena de delegados, que previamente acudiran até o concello para colgaren no balcón dous monos de traballo e unha pancarta co lema "Investimento en Navantia = Emprego na comarca. Carga de traballo xa". Reclaman a construción do dique e novos contratos, xa que a única obra que teñen a día de hoxe é o buque AOR para a Armada de Australia, na súa fase final.


Summary: O Executivo ordenou analizar os dispositivos móbiles de todos os ministros e ministras e esta terza feira informará dos resultados desas pescudas.

O teléfono móbil do ministro do Interior, Fernando Grande-Marlaska, tamén foi infectado co 'software' Pegasus en xuño de 2021, segundo informou a Cadea Ser esta terza feira. O ataque produciuse nas mesmas datas que o sufrido no terminal da ministra de Defensa, Margarita Robles, e un mes despois do acometido contra o presidente do Goberno estatal, Pedro Sánchez. O Goberno ten previsto informar esta terza após o Consello de Ministras sobre o recoñecemento aos teléfonos móbiles dos membros do Goberno encargado ao Centro Criptolóxico Nacional (CCN), adscrito ao CNI. O ataque con Pegasus a Grande-Marlaska coincide no tempo co confirmado de forma oficial a Sánchez e Robles. En maio e xuño de 2021 o Goberno xestionou a crise pola entrada de milleiros de persoas migrantes a Ceuta e tamén comunicou os indultos aos políticos cataláns polo referendo do 1 de outubro. Poden espiarme a través do móbil? Así funciona 'Pegasus' e isto é o que precisas saber para evitalo Polo de agora, segundo a Ser, descoñécese os datos aos que tiveron acceso a través deste ciberataque. Porén, si detallaron que o volume roubado a Grande-Marlaska foi arredor de 10 megas, semellante á cantidade de información que roubaron do móbil da titular de Defensa. Marlaska é o terceiro membro do Goberno afectado pola espionaxe de Pegasus, á espera dos resultados da análise do resto de móbiles de ministros que foron analizados en profundidade desde hai pouco máis dunha semana. A ministra portavoz, Isabel Rodríguez, asegurou que darían conta dos resultados unha vez completado o exame de todos os dispositivos sospeitosos de ter sido infectados. A portavoz do Executivo tamén admitiu que, aínda que cumpriron cos protocolos de seguridade, o escándalo pola espionaxe a líderes independentistas que desvelou a plataforma Citizen Lab propiciou a investigación dos teléfonos móbiles do presidente e a titular de Defensa.


Summary: ANÁLISE | O encarceramento do líder do Partido dos Trabalhadores deixa orfa a esquerda brasileira ante unhas eleccións neste 2018 de final imprevisible

Os militantes do Partido dos Trabalhadores (PT) aferráronse durante os últimos meses a un berro: "Eleição sem Lula é fraude". Unhas eleccións sen a candidatura de Lula, segundo os seus partidarios, non serían lexítimas. O lema expandiuse mesmo máis aló dos círculos petistas. Ninguén conseguía imaxinar unhas eleccións presidenciais sen Lula como candidato. Nin os militantes de esquerda nin boa parte do establishment que viviu a bonanza da era Lula. Eleição sem Lula é fraude. E a cita electoral de 2018, sen Lula, é un misterio explosivo. Ata a orde de encarceramento de Lula todo pivotaba, na esquerda e na dereita, ao redor da súa candidatura. Lideraba todas as enquisas electorais. Apenas había que despexar quen sería o seu rival na segunda volta. A prisión de Lula, que se produciu este sábado despois dun proceso xudicial cheo de irregularidades, deixa en dúbida á democracia brasileira. Incluso algúns xornalistas conservadores, como Reinaldo Azevedo, denunciaron unha persecución xudicial chea de lagoas: "Lula foi vítima dun tribunal de excepción". Lula xogou ata o último minuto as súas cartas. E deixou caer o seu órdago, insinuando que a súa detención daría novas ás ao PT: "Se me deteñen serei heroe. Se me matan, serei un mártir, e se me deixan solto, serei presidente de novo". Dous chíos da conta de Twitter de Lula deste sábado Proceso espectáculo O proceso que o xuíz Sérgio Moro iniciou contra Lula excede o xudicial. Sérgio Moro, transformado en heroe polos medios, condena a Lula por recibir supostamente un apartamento da construtora OAS en Guarujá, a cambio de favores políticos. Con todo, non hai probas documentais. O proceso que o xuíz Sérgio Moro iniciou contra Lula excede o xudicial. Sérgio Moro, transformado en heroe polos medios, condena a Lula por recibir supostamente un apartamento da construtora OAS en Guarujá, a cambio de favores políticos. Con todo, non hai probas documentais. Os veciños do edificio do suposto tríplex de Lula volvéronse contra o ex-presidente, non porque o viran moito por alí, senón porque a TV Globo "ten moitas probas". O caso do tríplex de Lula é xudicialización da política en estado puro, un caso de lawfare de libro. Sérgio Moro, ao que acusan desde as páxinas de The New York Times de uso partidista da xustiza, transformou o proceso nun espectáculo de masas. O xuíz Moro, con vocación de xusticeiro e desexos de fama, chegou a ter que pedir perdón en 2016 ao Supremo Tribunal Federal por divulgar ilegalmente conversas entre Lula da Silva e a presidenta Dilma Rousseff. Todo vale. O xuíz Moro foi unha peza clave dun plan orquestrado para esmagar o posible retorno de Lula. O obxectivo final é destruír o mito Lula, "o filho do Brasil", o pobre que chegou a ser o presidente máis popular de Brasil. A recente serie de Netflix O Mecanismo, dirixida por José Padilha, que describe a corrupción na política brasileira, foi fortemente criticada desde a esquerda. Acusan a Padilha de cebarse contra personaxes que remiten a Lula e a Dilma. E de deixar ben parado a un xuíz que podería ser Sérgio Moro. Outros políticos afectados pola operación anti corrupción Lava Jato, como o mesmísimo Aécio Neves, que foi candidato presidencial do Partido da Social Democracia Brasileira (PSDB), non parecen estar na mira do director de O Mecanismo. Tampouco no radar do xuíz Sérgio Moro. Poderán os medios conservadores brasileiros, Netflix e unha xustiza en dúbida acabar co mito de Lula? O certo é que sen Lula, o PT está descabezado. As esquerdas quedan orfas. O relato do ciclo progresista de América Latina vese seriamente danado. E as eleccións de outubro de 2018 convértense nunha verdadeira incógnita. Fla-flu, a metáfora Nos últimos anos, a metáfora futbolística para explicar o clima político do país foi o fla-flu, como se coñece o clásico entre os equipos Flamengo e Fluminense de Rio de Janeiro En Brasil, o fútbol brinda metáforas para todo. Nos últimos anos, a metáfora futbolística para explicar o clima político do país foi o fla-flu, como se coñece o clásico entre os equipos Flamengo e Fluminense de Rio de Janeiro. O fla-flu, que o escritor Mário Filho definía como "o clásico das multitudes", resume o estado de paixóns políticas binarias do Brasil actual. "Brasil necesita librarse do fla-flu político", escribía en setembro de 2013 o avogado e profesor Pedro Estevam Serrano. Case cinco anos despois, o fla-flu político radicalizouse. Todo o mundo parece ter unha postura con respecto a Lula. Dun lado, arguméntase que defender a Lula é salvagardar a democracia. Do outro, que a súa detención é un síntoma de que ninguén está por encima da lei. No medio, un deserto político habitado pola visceralidade, sen un debate en profundidade sobre o modelo de país. E sen autocrítica. Ata o día de hoxe, o PT aínda non entoou ningunha autocrítica. Paradoxalmente, os militantes das manifestacións pro Lula están a ser detidos coa Lei Antiterrorista que Dilma Rousseff aprobou antes do Mundial de Fútbol de 2014 e tanto indignou aos movementos sociais. As revoltas xeneralizadas que sacudiron Brasil a partir de xuño de 2013 rompían as dicotomías políticas previas. A reacción inicial do goberno de Dilma Rousseff foi a escoita. Aos poucos, ante a incapacidade de entender unha onda de protestas que non se encadraban na política representativa, a postura do PT cos manifestantes fíxose belixerante. O PT apostou todas as fichas a unha polarización que a dereita xa colocara no ambiente. Durante a celebración do Mundial, o goberno Dilma acusou de pouco patriotas aos manifestantes, actitude que foi comparada ao lema da ditadura Brasil, ame-o ou deixe-o. Para as eleccións de 2014, o PT entregou a súa estratexia á máquina binaria. En lugar de buscar o enfrontamento co seu rival histórico, o PSDB de Aécio Neves, o PT arremeteu contra a centro esquerdista Marina Silva, ex-ministra de Lula, para aniquilar calquera terceira vía posible. E un infernal clima fla-flu instaurouse definitivamente no país, tras a vitoria de mínimos de Dilma Rousseff. Todo se transformou aparentemente nunha batalla con dous únicos lados posibles, entre coxinhas e petralhas. O retorno de Lula estaba en marcha antes de que Dilma Rousseff sufrise o impeachment en agosto de 2016 O retorno de Lula estaba en marcha antes de que Dilma Rousseff sufrise o impeachment en agosto de 2016. Dilma non estaba a conseguir navegar nas lóxicas do acordão, o pacto que Lula fixo co dereitista Partido do Movimento Democrático Brasileiro (PMDB) e os poderes económicos. As pontes con boa parte dos movementos sociais e cunha nova onda de protestas de cariz cidadanista estaban danados. O petismo entregou as rúas e a pauta anti corrupción á dereita. E as dereitas, vellas e novas, aproveitaron o seu momento. A primeira gran manifestación convocada por grupos dereitistas en xaneiro de 2015 desbordouse con manifestantes que non empuñaban pautas conservadoras. O estudo realizado polos académicos Pablo Ortellado, Lucia Nader e Esther Solano revelou que os supostos manifestantes coxinhas da Avenida Paulista de São Paulo defendían moitas pautas progresistas. Con todo, a estratexia do PT seguía pasando polo binarismo. E por criticar aos novos manifestantes. E as novas dereitas saíron do armario, desacomplexadas de neoliberalismo e odio. E mentres, o goberno de Michel Temer, que chegou tras o golpe parlamentario do impeachment, activa as reformas que o mercado non conseguiu tras as urnas. Se Getúlio Vargas, o mesiánico presidente da década dos trinta, volveu ao poder en 1951, por que Lula non ía seguir os seus pasos? O ultra dereitista Jair Bolsonaro, un militar da reserva transformado en deputado súper star, xorde nese clima visceral, alimentado por un anti petismo irracional. João Dória, que conquistou a alcaldía de São Paulo en 2015 vendéndose como un xestor "non político", chegou a definirse como o "anti Lula". Ante a falta de liderado dun PT desgastado, Lula erixiuse como única posibilidade. Nun país onde o sebastianismo, baseado no mito profético da Portugal do século XVI que auguraba o retorno do falecido rei Sebastião, ten peso na cultura popular, Lula o Retornado toca a alma do pobo. Se Getúlio Vargas, o mesiánico presidente da década dos trinta, volveu ao poder en 1951, por que Lula non ía seguir os seus pasos? Esquerdas divididas A prisión de Lula deixa o PT tocado e (case) afundido. A lei Ficha Limpa impide a candidatura de Lula, aínda que saia da prisión antes das eleccións. O mito Lula era o plan A. E non hai plan B. A prisión de Lula deixa o PT tocado e (case) afundido. A lei Ficha Limpa impide a candidatura de Lula, aínda que saia da prisión antes das eleccións. O mito Lula era o plan A. E non hai plan B. A ausencia de auto crítica afasta a moitos militantes que desde 2013 denuncian a deriva cara ao extremo centro do PT. O mito Lula axita o relato popular, pero hai un abismo entre as políticas públicas dos últimos anos de Dilma e esas narrativas roxas. O mito Lula é o maior paradoxo da historia do petismo: Lula é a única figura vinculada a forzas con historia progresista con capacidade de gañar as eleccións e ao mesmo tempo o principal obstáculo para a renovación das esquerdas. Non existe nin un indicio de renovación no PT. Sen Lula, non hai líderes petistas capaces de gañar as eleccións. Todas as quinielas apuntan a dous nomes: Fernando Haddad (ex-alcalde de São Paulo) e Jaques Wagner (ex-gobernador de Baía). Haddad perdeu as eleccións municipais de São Paulo na primeira vola e non ten tirón electoral no seu propio Estado. Jaques Wagner, fóra de Baía, non goza da suficiente popularidade. Con todo, se Lula fai campaña para calquera dos dous, o PT coaríase en segunda volta. Con Lula no cárcere, esta posibilidade é máis remota. Tras a aceleración do proceso de encarceramento de Lula, a teoría de que o PT non teña candidato propio ás eleccións empeza a soar Tras a aceleración do proceso de encarceramento de Lula, a teoría de que o PT non teña candidato propio ás eleccións empeza a soar. O PT podería apoiar a candidatura do esquerdista Ciro Gomes, ex-ministro de Lula. Ciro Gomes xa é precandidato do Partido Democrático Trabalhista (PDT), do líder histórico Leonel Brizola. Os outros partidos de esquerda non teñen o suficiente peso para ser unha alternativa. O Partido Comunista do Brasil (PCdoB), encabezado por Manuela D'Avila, non ten expresión nacional, a pesar de estar a gobernar desde 2014 o Estado de Maranhão e algunhas cidades. O Partido Socialismo e Liberdade (PSOL), que estuda unha candidatura conxunta do activista urbano Guilherme Boulos e a indíxena Sônia Guajajara, ten poucas posibilidades. Con todo, a mestura do imaxinario do Movimento dos Trabalhadores Sem Teto (MTST) de Boulos e das causas indíxenas de Guajajara podería ventilar o debate, abrindo por fin a necesaria renovación das esquerdas. O paradoxo: ambos os dous partidos están presos no labirinto Lula. Tras o proceso de encarceramento, pecharon filas co ex-presidente. E non conseguen ter voz propia á marxe do lulismo. Tarso Genro, un peso pesado do PT, leva meses destacando a necesidade de construír unha fronte ampla para as esquerdas brasileiras. Cun candidato do PT, esa fronte unitaria das esquerdas parece difícil. Se o PT decide apoiar a Ciro Gomes, abriríase unha pequena posibilidade. Marina Silva, precandidata presidencial do partido REDE, é a gran incógnita. Marina aínda non se recuperou da hostil campaña das eleccións de 2014. Tampouco dos seus erros. O seu apoio na segunda volta ao conservador Aécio Neves afastouna do campo das esquerdas. E, sobre todo, dun voto novo crítico co PT pero que abraza valores progresistas. O seu pasado vinculado ao goberno Lula esperta receos nesa parte da cidadanía ancorada no anti petismo, que empeza a vincularse emocionalmente á ultradereita. Durante o duelo entre Moro e Lula, Marina Silva tentou manterse, sen moito éxito, fóra do fla-flu político. "A prisão de um ex-presidente é um acontecimento triste em qualquer país. No entanto, numa democracia, as decisões da Justiça devem ser respeitadas", declarou tras coñecer a orde de prisión de Lula. Difícil, aínda que non imposible, que Marina volva conseguir a confianza de parte das esquerdas. Difícil que seduza aos fanáticos do xusticeiro Sérgio Moro. A prisión do ex-presidente non é a saída da crise política e económica de Brasil. É unha saída falsa, outra máis, para un país extraviado no labirinto Lula. Coa candidatura de Lula, a única incógnita para a segunda volta das eleccións era saber quen sería o seu rival. Nalgunhas enquisas, o ultradereitista Jair Bolsonaro chegaría á segunda volta. Noutras, o sempre sólido PSDB enchía a cota conservadora da segunda volta. A ausencia de Lula fai saltar as alarmas na esquerda. Custa imaxinar que Geraldo Alckmin, precandidato do PSDB e ex-gobernador de São Paulo, non chegue á segunda quenda. E nestes momentos, non é un disparate pensar que poida chegar a darse un duelo final entre a dereita de Alckmin e a ultradereita de Bolsonaro. As enquisas apuntan, de feito, a que o baleiro de Lula beneficia á dereita. Todo segue en aberto. A política brasileira continúa pechada no labirinto. Difícil calcular o efecto das imaxes de Lula na cadea. Ninguén consegue medir o tamaño da indignación de moitos cidadáns que sen ser petistas recoñecen o legado de Lula e critican un proceso xudicial inxusto. A prisión do ex-presidente non é a saída da crise política e económica de Brasil. É unha saída falsa, outra máis, para un país extraviado no labirinto Lula.


Summary: A comunidade educativa láiase da perda, sen aviso previo, da praza de pedagoxía terapéutica e de dúas titorías de educación primaria.

Anpa, familias e claustro do Colexio Rural Agrupado (CRA) de Rianxo critican e rexeitan as medidas de supresión anunciadas pola Consellaría de Educación a través da Orde do 22 de xullo de 2021 pola que se modifican as unidades e os postos de traballo docentes dos centros públicos dependentes desta Administración nos niveis de educación infantil, educación primaria e educación especial. Segundo censuran nun comunicado, o centro foi coñecedor da eliminación de tres postos de traballo a través da publicación desta orde no DOG o 6 de agosto de 2021, "sen previo aviso nin comunicación por parte da Administración". No seu caso, Educación anula a praza de pedagoxía ierapéutica e dúas titorías de educación primaria que até o momento tiña asignadas o CRA de Rianxo. Tras o anuncio destes recortes que afectan a outros moitos centros na Galiza, a comunidade educativa asegura non ter máis información nin instrucións a respecto da situación na que quedan o alumnado e profesorado. Moitas incógnitas "Non somos coñecedores de feitos tan concretos como se o alumnado continúa no CRA de Rianxo, tendo que xuntar aulas, ata o de agora independentes, que acadarían unha ratio moi elevada e na que hai varios casos de alumnado con necesidades específicas de apoio educativo; ou se habería que recolocalos nos centros próximos do concello, xerando unha gran preocupación nas familias", afirman. Ademais, critican a situación na quedan os tres docentes "suprimidos". "Tampouco temos coñecemento de se deben concursar a 1 de setembro de 2021, facéndoo en condicións desiguais aoresto do profesorado suprimido, ou se este curso seguirán formando parte do CRA de Rianxo". Educación debe rectificar Para o vindeiro curso, a escola rural conta con máis dun cento de alumnos e alumnas. En total, 116 estudantes, unha cifra similar á de cursos anteriores. "E esta perda significativa de docentes non permite garantir a educación de calidade que nos gustaría que recibise todo o alumnado, así como a atención personalizada e individualizada que precisa cada neno e nena para ir aprendendo ao seu ritmo", sinalan. Así, en última instancia, solicitan á Administración Educativa que "reverta e deixe sen efecto as medidas anunciadas no DOG do día 6 de agosto de 2021".


Summary: Entre esta terza feira e onte subiron os contaxios entre as e os residentes até alcanzar os 307. Nos cadros de persoal de xeriátricos repartidos por toda a Galiza hai xa 118 doentes.

As e os usuarios de centros residenciais afectados polo coronavirus aumentaron en catro con respecto a onte, chegando a sumar 307 persoas infectadas neste tipo de complexos. Iso sen sumar ás traballadoras, que xa son outras 118 (unha máis que esta cuarta feira). A Consellaría de Política Social vén de explicar que os positivos que incrementan o saldo, após a comunicación do falecemento dunha persoa residente nas últimas 24 horas, son seis doentes da residencia das Salinas, en Ourense, e un operario da mesmoa instalación. A estes habería que sumarlles outros positivos soltos descubertos nas residencias Adcor da Coruña e Santa María, en Melón. O cómputo compénsase cos resultados negativos dun maior de Castro Ribeiras de Lea, en Castro de Rei, e dous operarios da DomusVi Lalín e A Saleta, en Cea. Neste contexto, a infraestrutura con máis internas e internos afectados segue a ser a de Outeiro de Rei, con 131 casos. No Incio continúan activos 58 e no fogar residencial El Pinar, en Culleredo, 21. As tres están intervidas polo Xunta da Galiza. No entanto, tamén son importantes os abrochos de Nosa Señora do Viso en Lobeira (46 afectadas), xestionada pola Fundación San Rosendo, e Ballesol (Oleiros), onde o total de usuarias e usuarios enfermos é de 30. En canto ao resto dos centros con pacientes, a residencia As Salinas, de Ourense, suma 14 casos activos; mentres que a Orpea Coruña de Culleredo e a DomusVi Lalín teñen dúas, respectivamente. Política Social tamén contabiliza un usuario en cada unha das residencias de Arteixo, El Pilar e Os Pinos, no municipio da Rúa. Os cadros de persoal Por outra banda, segundo os últimos informes, hai 118 persoas dos cadros de persoal contaxiadas. A maioría están no Incio (35), pero na DomusVi Lugo tamén hai 24 casos activos. En El Pinar, na localidade de Culleredo, seguen con síntomas sete operarias e nas Salinas hai catro operarias doentes. A estes súmanse dous casos na residencia Ballesol de Oleiros, outros tantos no centro de Volta do Castro, en Compostela. É a mesma cifra que dan en San Simón (Teo); Vitoria (Teo); Nosa Señora do Socorro (Arnoia), Doral Residencias (Mos); e CRAPD Vigo I e Residencia Santa Marta, ambas situadas no concello de Vigo.. Os centros para persoas con discapacidade rexistran 25 usuarios contaxiados, o que supón un máis (ligado á residencia de atención a persona con dano cerebral da Cruz Vermella en Castro de Rei), deles 24 na Residencia Ricardo Baró de Aspronaga e un en Pai Menni, en Betanzos, así como 18 traballadoras infectadas.


Summary: "Teño noivados coa roda / da que nacín compañeiro. /Imos sempre vencellados / ó ar guindando luceiros"Romance do afiador namorado, Serafín Gómez PatoA voz de Fito soou dentro do auditório Mar de Vigo, que encheu as suas mil quinhentaslocalidades para a homenagem que se lle tributou o pasado sábado, como num Nautilus que percorresse as nossas rias.

Nem o mesmíssimo capitão Nemo teria convocado tanta atenção dos habitantes da nossa terra e do oceano que tão próximo se observava desde as vidraças do vestíbulo. O mundo da música tradicional rendeu este passado sábado homenagem póstuma ao cantante da Roda falecido há um mês na sua casa de Teis, no concerto intitulado "Na memória". Anxo Pintos, Susana Seivane, Xurxo Souto, os míticos Mini e Mero, Guilherme e Bastardo (integrado por Alfredo Dourado, o filho de Fito e por um servidor), Cancións dos nossos barrios ou o grupo de baile Os Corimbantes, forom alguns dos dos artistas e músicos que subirom ao palco. Mesmo estivo presente o próprio grupo A Roda, com Alfredo à frente e com o seu novo vocalista, José Manuel, além de alguns antigos membros (sabiam que Mini também o foi nos seus começos?).A formação nascera em 1976 entre um grupo de amigos apaixonados polo bom vinho e as melhores cantigas e conseguirom atrair a atenção de uma multinacional discográfica, que aproveitou o facto de ter uma unidade móvel deslocada na Galiza para gravar o primeiro álbum do grupo, assinado polos seus componentes, a modo de descontraída declaração de princípios, na contracapa. A gravação nesse outubro de 1977 de temas como Pousa, pousa, O andar miudiño e O gato extraídas dos ambientes de tabernas como O Elixio, O Chavolas ou A viúva, conseguiu o ano seguinte o Premio da Crítica de Galiza polo seu labor a prol da normalização linguística na área musical. Daquela estavam os irmãos Luis e Suso Vaamonde, junto a José Luis Abalde e Pituco Abalde –já falecido–, Manuel Piña e os também irmãos Luis e Adolfo Domínguez, "Fito", junto a Keno Cabrera. Adolfo Domínguez Otero, popularmente conhecido como Fito, nascido e criado em Teis, era mais um dos afoutados soldadores que trabalhavam nos estaleiros deste bairro vigués, onde ainda se conserva o saudável costume de cantar nos bares, nomeadamente os domingos de manhã.Durante a apresentação do concerto, Alfredo afirmou: «como cantante e eixo d'A Roda, voz irrepetível, artelhou um dos grupos mais conhecidos da música popular». Lembrou a anedota que entre bambolinas contara-nos Xurxo Souto: "nos autocarros do Desportivo da Corunha, caminho do derby galego por excelência, os siareiros do Depor cantavam a conhecida "Foliada do Celta", mas alterando a letra: "Dixo-lle o sobrinho ao tio.... viver na Corunha que bonito é!!!"Nesta apresentação também estivo presente outro membro do grupo, Bernardo Xosé Rodríguez, quem afirmou: «Fito forma parte da história; podo dizer que Fito é Vigo, o homem de Teis». Como declarava recentemente Alfonso Graña, músico criado junto a Fito e antigo integrante da banda: "A Roda nesse momento era Fito, pola sua presença, pola sua voz...", "humanamente era impressionante; era uma espécie distinta".E algo de verdade deve haver nestas palavras, porque tod@s sentimos um arrepio e ficamos com a pele eriçada quando se desligarom as luzes e se enfocou um microfone solitário na metade do palco, enquanto um canhão de luz iluminou a Xan, o gaiteiro da formação, e soou a voz de Fito interpretando "Os mariñeiros" que parecia surgir das profundidades do mar. Não faltarom nessa noite outros êxitos como O afiador, Cabaleiros d'A Roda ou Falemos galego, tema interpretado polo sempre genial Xurxo Souto, que também puxo ao publico a dançar e a erguer o punho à vez que em uníssono berrávamos "Berbés!".Mini e Mero protagonizarom um dos momentos mais emotivos ao interpretar "Como hei vivir mañá sen a luz túa" conhecido poema de Bernardino Graña imortalizado na voz de Suso Baamonde:Case morto vivín sen coñecertealó na chaira seca por absurdas rúasonde ninguén me soupo dar mornura.Foi soedade desconforme adentroe a semente a caír en terra dura.Como hei vivir mañá sen a luz túa? Foi também um reconhecimento à sua mulher, Filo, morta apenas uma semana antes. Companheira inseparável e manager, ela foi a culpável de que a banda encetasse o caminho da professionalização, feito que provocou a renovação dos seus membros e que aparecessem músicos profissionais que introducirom instrumentos mais atuais como os teclados ou a bateria.Foi, mais uma vez, uma celebração do carpe diem e da solidariedade nuns tempos nos que a crise parece justificar (quase) tudo. Não faltarom familiares e amigos do histórico vocalista, além de ex-jogadores do Celta, como Vlado Gudel, que entoarom a mítica "Rianxeira". Difícil descrever o ambiente dessa noite, já que foi uma verdadeira festa coletiva sem distinção de sexo, idade, procedência ou mesmo classe social. As portas abrirom-se para a entrada de público às 21:30, mas à 1:30 ninguém queria ainda ir embora e já todos em pé, batendo palmas e aturujando pareciamo-nos mais com as bravas tribos castrejas da ladeira d'O Castro que com os rendidos e uniformados cidadãos da era post-globalização.Canté que o seu espírito rebelde e inconformista continue em nós e, povo paciente e sábio, esperemos o seu regresso desde as Ilhas Cíes (a nossa Avalon, mítica ilha da mitologia artúrica avondosa em maçãs) qualquer manhã de brêtema. Como dizem os dançados em roda tão populares entre as crianças galegas:Que ande a roda,que ande a roda,quero, quero, quero ver bailar!Que dea a volta a roda,que dea a volta a roda,quero, quero, quero ver bailar!


Summary: Nós Televisión e Tingalaranga Audiovisual veñen de presentar 'Touro, O Pino: A ameaza do cobre', un documentario dirixido por Xosé Bocixa que aborda en 55 minutos a través da voz de científicos, veciñas e veciños, alcaldes, empresari@s, o conflito xurdido polo proxecto de reabrir a mina de Touro e O Pino.

Xosé Bocixa (As Encrobas, 1967) dirixe 'Touro, O Pino: A ameaza do cobre', un documentario en que se mergulla na resposta veciñal ao macroproxecto que quer reactivar as antigas minas de cobre. Dá voz a veciños, alcaldes, científicos… para ofrecer un relato real do que está en xogo non só nesta comarca, senón tamén no país. -Por que este documentario? -Pola urxencia de divulgar un problema máis que temos en Galiza en relación coa megaminería. Como moita xente, entereime do que estaba a pasar alí polas redes sociais e decidín coñecer mellor de que ía todo iso. Pola miña propia vivencia persoal, das Encrobas, estes son temas que me interesan. Participei nunhas xornadas no Pino coa xente que se opón a este proxecto e máis adiante decidimos facer un documentario. Creo que había que afondar no tema dunha maneira dinámica e intentando chegar a moita xente para concienciar da gravidade do problema. E tamén para chamar á solidariedade de toda Galiza porque este tipo de proxectos megamineiros son problema de todos e todas, sexan en Touro, na Terra Chá ou en Mesía. Entón, resumindo, este traballo quer chamar á solidariedade con esta xente que leva unha loita tan complicada ao tempo que promove e divulga a información sobre o que en realidade representa este proxecto mineiro. -Gravar este documentario axudouche a entender mellor a cerna de todo o que está en xogo en proxectos mineiros como este? -Desde fóra non tes unha visión tan clara. Cando falas coa xente, no terreo, podes decatarte de todo o que está en xogo. Este traballo é o que chamo documentarios de urxencia, feitos por un equipo mínimo, basicamente unha persoa e unha cámara (ri). Foi moi importante ver a afectación da mina sobre moitas persoas e mesmo empresas. Xente que leva toda a vida naquela comarca, tentando sacala adiante desde os seus sectores produtivos, como o agro ou a gandeiría… Estiven cun gandeiro que me levou até o monte que se vai ver afectado pola mina e alí vin a gran riqueza de auga que abastece as granxas e aquelas poboacións. Alí comprobei a gravidadade da contaminación, vin como os regatos das antigas minas de ouro, pequenas e artesanais, baixan aínda afectados. E como os regatos das minas antigas de hai 30 anos veñen aínda contaminados. Non che digo nada o que pode pasar con este proxecto, no que se van mover millóns de toneladas. -Como foi a dinámica da rodaxe? -Contactei con persoas daquela comarca, persoas que se dedicaban á agricultura, á gandeiría, ao turismo sustentábel para que eles explicasen o que pensan deste proxecto. Son persoas que apostan nesa comarca, que traballan, que están unidos e comprometidos con ela… e que consideran que o que vén enriba vai ser un desastre para todos. Quería que nos achegasen as súas reflexións, o que sinten. -Como notaches o ambiente entre a veciñanza após tantas semanas de loita? -É xente moi valente, persoas e familias que dedican tempo e esforzos a combater ese proxecto. Hai tamén xente que ou non quere saber ou mesmo cren que a mina é unha boa opción porque vai traer emprego, que son as promesas que sempre se fan e despois non se cumpren… Vin moita forza e moito ánimo. O que si os anima moito é a solidariedade que reciben de toda Galiza, non só da comarca senón tamén de zonas como a Ría de Arousa. Tamén dá ánimos o xornalismo alternativo que si que está a tratar o tema, a informar. A darlles voz porque os grandes medios non sempre o fan. A veciñanza cre firmemente que poden parar o proxecto mineiro. -Cres que en Galiza hai espazo para, por chamalo dalgún xeito, o documentario comprometido? -É moi necesario. Falta xente que se dedique a esa denuncia de urxencia. Creo que desde a profesión hai que comprometerse, denunciar o que está a acontecer, denunciar este tipo de proxectos, o seu impacto, mesmo a manipulación política. Hai mil historias por contar en Galiza e que se están obviando por falta de medios e de tempos. -Por que ver 'Touro, O Pino: A ameaza do cobre'? -Cando foi o do Prestige, nas televisións dicían una cousa e se ti ías a pé do mar vías que as cousas non eran así, a realidade era outra. Con este documentario queremos mostrar esa realidade do que supón o proxecto mineiro para O Pino e Touro, como afecta as vidas da veciñanza, a economía, cal é o impacto. E non estamos perante algo puntual ou casual que só afecte a estes concellos, hai que falar da megaminería, que cada vez nos volve máis escravos.