Summary: O célebre pedagogo italiano Francesco Tonucci, chegou a Galiza convidado pola Deputación de Pontevedra para afondar no debate sobre a utilidade e a pertenza dos espazos públicos.

O interese en faceren espazos seguros para as persoas que doten as crianzas de autonomía é un dos obxectivos declarados do goberno da Deputación de Pontevedra, e é por iso que a figura do recoñecido pensador italiano constitúe un eixo básico para pensarmos sen límites sobre o que poden ofrecen as institucións. A propia Deputación foi a encargada de deseñar unha frenética axenda que servirá para tirar conclusións sobre o presente e futuro das vilas e cidades. O vicepresidente da Deputación, o nacionalista César Mosquera (BNG), explicou a importancia de contar con Tonucci neste proxecto, "aínda que parece unha idea moi sinxela, xa traballada por moitos autores, as teorías de Tonucci teñen a característica de seren actuais, el ataca a realidade da sociedade que temos hoxe, totalmente mecanizada, que busca unha comodidade enfermiza e pretende unha vida sumamente artificial para os nenos. Utilízase a desculpa da protección, pero é despotismo ilustrado, porque é todo para os nenos e as nenas pero sen elas. De democrático non ten nada", aseguraba. A pasada semana iniciábanse o ronsel de actividades coordinadas pola área de modilidade da Deputación. A recepción oficial do Goberno Provincial, que seguiría cunha intensa rolda de conferencias en diferentes concellos da provincia. Visitou diferentes centros educativos en Vilanova, Cambados e O Grove. O importante, recoñecía o italiano, é "avanzar cara novos marcos de actuación no ámbito educativo"; de feito, Tonucci destacaba que sería preciso que as actividades escolares se desenvolvan en espazos especializados e diferenciados con respecto ás aulas tradicionais. Alén dos concellos do Salnés, a delegación visitou Ponteareas, Vigo e Tomiño onde se tiña programada unha comida de traballo cos alcaldes e alcaldesas dos concellos adheridos á rede de 'Cidades dos nenos e nenas' no sul da provincia. Alí insistiu na importancia de tomar decisións políticas axeitadas a hora da planificación. "Dicer que un espazo público debe ser deseñado para os/as nenos/as non é máis que dicer que debe ser válido para todas as persoas, porque na vida das crianzas tamén están a xente que as acompañan", aseguraba. Pontevedra, a cidade inspiradora Non foi esta a primeira visita á cidade do Lérez. Desde hai tempo o goberno local pontevedrés mantén unha estreita relación co pedagogo. En numerosas ocasións o alcalde capitalino Miguel Anxo Fernández Lores ten recoñecido a influenza de Tonucci nas súas políticas de transformación urbana. "As teorías de Tonucci teñen a característica de seren actuais, el ataca a realidade da sociedade que temos hoxe, totalmente mecanizada", afirma César Mosquera, vicepresidente da Deputación Nesta ocasión Tonucci enchía o auditorio do Museo de Pontevedra coa palestra 'A autonomía infantil: unha necesidade para os nenos e nenas, un recurso para a cidade e para a escola'. O pedagogo subliñou os custes de que os nenos e as nenas crezan nun espazo que lles é hóstil. Asegurou que é necesario deseñar as cidades a medida de toda a cidadanía e insistiu en que é preciso que as persoas valoren os espazos públicos que se poñen á disposición dos veciños e veciñas, devolvéndolles áreas que lle foron retiradas polo uso dos coches, tempo e posibilidades de desenvolvemento persoal, en lugar de ter só en conta os servizos que se poden ofrecer. Isto trascende a idea do deseño urbano é unha filosofía que pretende democratizar o noso enterno no que o espazo é para todas as persoas con independencia da súa condición física, psíquica ou social. Sobre a capital da provincia, Tonucci afirmaba que "Pontevedra encaixa perfectamente nese modelo de cidade. Podo entrar en coche se o preciso, pero non é a cidade a que mo di, son eu, cidadán responsable o que o decido. Ademais, que poida ir andando ou en bicicleta aos sitios ten que ver coa miña saúde… Ao mellor debo preferir que non me ofrezan unha piscina ou un ximnasio, pero si que a cidade me permita camiñar, que é máis democrático", subliñou o investigador. Mostra en Pontevedra Para pór o ramo a esta semana de actos, a pasada sexta feira 28 de abril inauguouse no Pazo da Cultura de Pontevedra a exposición "Imaxinar a educación. 50 anos con Frato" sobre a traxectoria pedagóxica e vital de Francesco Tonucci na se que reivindica o poder da imaxinación desde a infancia, ao tempo que afonda nun concepto de educación baseado no respecto e a escoita as crianzas e tamén no valor da participación para fomentar a aprendizaxe e a creatividade. Estruturada en dez ámbitos que axudan a reflexionar sobre realidades cotiás como a escola, a casa, o xogo e a cidade. Neste espazo expositivo integranse máis de 100 obras e conta con debuxos orixinais de Frato (pseudónimo de Tonucci). Ademais desde a área de mobilidade da Deputación téñense programadas actividades e obradoiros complementarios para afondar máis no pensamento de Tonucci . A exposición poderá ser visitada até o 11 de xuño no Pazo da Cultura en Pontevedra. Ao ser preguntado pola a convenecia da exposición na cidade galega. Tonucci indicou que Pontevedra é un modelo que demostra que o que parece unha utopía pode concretarse. "É a cidade, a nivel internacional, que máis en concreto aplicou a idea e que a levou a unha proposta coherente de cambio do deseño das rúas para que favorezan a xente en lugar de os coches", asegurou. Neste sentido, subliñou que para poder estender o modelo ao resto das vilas da provincia, ou de calquera outro lugar, cada municipio e goberno debe tomar Pontevedra como un punto de estudio, pero non copiar nada, senón traducir as solucións aplicadas á realidade particular. "Se Roma quere aproveitarse de Pontevedra, é correcto, mais non poden aplicar directamente as decisións porque as dimensións son distintas. Copiar é banal, pero inspirarse é moi importante", subliñou.


Summary: O presidente da Xunta reclama coñecer se a renda mínima do Estado se vai "solapar" coa Risga, aínda que o ministro Escrivá xa advertiu de que serían "complementarias". A Xunta aspira a ser unha das comunidades que abandona o mando único e limitar a entrada de visitantes.

Feijóo cuestiona a aplicación do ingreso mínimo vital que o Goberno central prevé implantar desde o vindeiro mes de xuño. Na rolda de prensa posterior á vídeoconferencia que mantivo con Pedro Sánchez e o resto de presidentes autonómicos, o presidente da Xunta queixouse de non coñecer os detalles dunha renda que será aprobada este martes no Consello de Ministros. Feijóo reclama coñecer se a renda mínima do Estado se vai "solapar" coa Risga, aínda que o ministro Escrivá xa advertiu de que serían "complementarias""Non sabemos se se vai solapar coa Renda de Inclusión Social de Galicia (Risga) e se as 10.000 persoas que a perciben van cobrar ese ingreso mínimo vital ou se van coexistir os dous sistemas", dixo Feijóo. "Todas estas cousas, dado que xestionamos os servizos sociais, deberíamos coñecelas", insistiu sobre uns detalles que se debullarán este martes pero que o ministro de Inclusión e Seguridade Social, José Luis Escrivá, leva semanas adiantando. Precisamente, hai xa máis dun mes e en varias intervencións cos medios, o ministro xa advertira de que as diferentes rendas de inserción ou mínimas das diferentes comunidades "serán complementarias e subsidiarias" á que implantará o Goberno central, polo que as autonomías "terán que redefinir as súas prestacións, tendo en conta que a partir de agora haberá un mínimo estatal grantido". "Cada comunidade, cos seus criterios, decidirá onde complementa ou se se centra nun colectivo que non quede cuberto polo Ingreso Mínimo Vital", manifestara. Feijóo pediu a Sánchez que Galicia abandone o mando único nunhas semanas; a Xunta limitaría a capacidade dos locais e a entrada de persoas de fóraXa durante a súa intervención na vídeoconferencia, Feijóo, segundo fontes do Goberno autonómico, pediu coñecer "canto antes" información sobre esa renda mínima estatal, logo de mostrarse favorable hai xa semanas a que esa prestación se levase a cabo de maneira coordinada coas autonomías. O presidente da Xunta tamén reclamou coñecer os "criterios de repartición dos 16.000 millóns" que o Goberno central prometeu ás autonomías: "Coñecer que cantidade de diñeiro nos corresponde para poder xestionar programas de recuperación económica e social". Por outra banda, o Goberno central xa adiantou que varias comunidades autónomas poderían abandonar o mando único e o estado de alarma nas próximas semanas. Feijóo advertiu de que Galicia sería unha das "candidatas", tal e como lle manifestou na vídeoconferencia, aínda que aclarou que, nese caso, sería a Xunta quen marcase as restricións e límites de capacidade en locais e espazos e que mesmo límites á entrada de persoas desde fóra de Galicia. "Proporíamos a mobilidade dentro da comunidade autónoma", dixo en referencia a que se remataría coa limitación provincial, pero tamén que se tomarían "cautelas para a entrada de cidadáns de territorios con situacións epidemiolóxicas distintas á de Galicia e menos favorables". Xa que logo, Feijóo abriu a porta a limitar a entrada no país a aqueles visitantes que procedan dunha autonomía na mesma fase, o que polo momento deixaría fóra algunha comunidade. Sánchez abriu a porta a suprimir a restrición de mobilidade entre provincias en Galicia e o ministro de Sanidade a que as fases duren menos de 14 díasAdemais, o xefe do Executivo galego insistiu en reclamar a mobilidade da poboación galega por todo o territorio do país, sen restricións provinciais porque, dixo, "non ten sentido". A súa proposta, segundo advertiu, vai ser estudada por Sánchez, que se abriu a poder mudar a limitación de mobilidade por provincias en Galicia. Sexa como for, o presidente do Goberno central situou a fin do estado de alarma e a recuperación da mobilidade en toda España a finais de xuño e o ministro de Sanidade, Salvador Illa, deixou a porta aberta a que as fases durasen menos de 14 días nalgún territorio. Feijóo pide un "plan único" contra os rebrotes que poidan chegar co turismoAlén disto, Feijóo criticou que se anuncie que vai haber tempada turística de verán, coa chegada de visitantes estranxeiros, mentres España "non ten ningún protocolo de rebrotes".En vista de que os hoteis españois, "e como consecuencia galegos", van poder recibir turistas "da maioría de lugares do mundo", o presidente da Xunta cre que debe existir "un plan único" que sexa "meticuloso" con aqueles países de orixe e coa súa situación epidemiolóxica concreta.Con todo, Feijóo asegurou que o Sergas xa "ten un plan de rebrote" do coronavirus, logo de asumir desde hai días que, malia desexar a chegada de moitos turistas, iso suporía un "risco", tal e como lle advirte o propio Sergas e os informes encargados polo seu Goberno. Respecto da reapertura das praias, a Xunta rexeitou a instrución que introduce o BOE de manter unha distancia mínima de seis metros desde a liña de pleamar para contabilizar a capacidade máxima. "Supón, na práctica, vetar boa parte dos areais de Galicia", advertiu Feijóo, quen seguidamente propuxo que, "se aos concellos lles parece razoable", se marque a capacidade das praias en función de se a marea está alta ou baixa."Se hai que ter en conta a capacidade na pleamar, moitos areais non poderían ser utilizados practicamente por ninguén, ou se cadra por catro ou cinco persoas", rematou.


Summary: A maior balsa de residuos da bauxita de Galicia está en Xove. Trinta anos despois da súa apertura, a Xunta estreou este ano o primeiro plano de emerxencias exteriores, por se se dera o caso dunha hipotética rotura nos diques de contención. Son trinta anos de convivencia entre este depósito a ceo aberto e a veciñanza das parroquias xovenses de Lago, Morás e Portocelo.

A maior balsa de residuos da bauxita de Galicia está en Xove. Trinta anos da súa apertura, a Xunta estreou este ano o primeiro plano de emerxencias exteriores, por se se dera o caso dunha hipotética rotura nos diques de contención. Son trinta anos de convivencia entre este depósito a ceo aberto e a veciñanza das parroquias xovenses de Lago, Morás e Portocelo. Trinta anos da súa apertura, a Xunta estreou este ano o primeiro plano de emerxencias exteriores, por se se dera o caso dunha hipotética rotura nos diques de contención En outubro de 2010 Hungría tinguíase de vermello. A rotura dunha balsa onde se almacenaban os residuos dunha fábrica de aluminio na localidade de Ajka, reventara. Houbo polo menos cinco persoas desaparecidas e catro mortas ademais de centos de desprazados. Entre as causas apuntábase á intensidade das choiva nos días precedentes, segundo a Magyar-Aluminium. Tamén se apuntou a un fallo humano na vixilancia e control da balsa de residuos. Hai trinta e sete anos comezaban as obras de construción da factoría Alúmina-Aluminio en terreos dos concellos de Xove e Cervo, na costa de Lugo. Era daquela a maior factoría de aluminio do estado, con investimentos públicos e privados. En 1998 Alúmina-Aluminio e todo o grupo público Inespal foi adquirido pola multinacional ALCOA. Os residuos e os plano Cando se construíu a factoría, a novidade era que tamén produciría alúmina, o po branco que logo, mediante electrolise, se converte en aluminio. Este po sae da bauxita, unha rocha sedimentaria composta de alúmina, óxido de ferro e sílice. Grazas a un procedemento químico, sepárase a alúmina dos outros compoñentes. Nese proceso úsase hidróxido de sodio en altas temperatura e presión. O que queda é un refugallo ao xeito de barros moi líquidos que son enviados a un encoro ou balsa, onde se almacenan ata que, chegados a unha determinada cota, o encoro é selado. No caso de Xove, considérase como data límite para o selado o ano 2020. Ata ese momento, o depósito recibe unhas 4000 toneladas de residuos vertidas por tubaxes e outras, levadas en camións No caso de Xove, considérase como data límite para o selado o ano 2020. Ata ese momento, o depósito recibe unhas 4000 toneladas de residuos vertidas por tubaxes e outras, levadas en camións. Eses residuos veñen do procesamento de 9000 toneladas de bauxita, é dicir, case o 50% de materia prima é refugallo. Trinta anos despois do inicio da actividade industrial e a dous anos da catástrofe húngara, a Xunta de Galicia, con competencia en materias de protección civil, crea un plano de emerxencias exteriores en vistas a reducir no posible o impacto dunha hipotética rotura nos diques de contención da balsa de lodos vermellos en Xove. Ata ese momento, como declaraba un veciño, non houbera ningunha iniciativa semellante desde as diferentes administracións, privadas ou públicas competentes na materia de seguridade e protección civil. Os veciños da parroquia de Lago están afeitos ao ir e vir diario de camións cargados con residuos procedentes da fábrica de Alcoa. A primeira consecuencia máis visible desta actividade, é a cor vermella que cobre tanto a estrada de acceso á balsa, como as beiras e vexetación que ten arredor Seguridade e veciños Os veciños da parroquia de Lago están afeitos ao ir e vir diario de camións cargados con residuos procedentes da fábrica de Alcoa. A primeira consecuencia máis visible desta actividade, é a cor vermella que cobre tanto a estrada de acceso á balsa, como as beiras e vexetación que ten arredor. Esta tonalidade esténdese pola estrada que une Lago coa veciña parroquia de Morás e tamén en dirección Lago-Xove. Non obstante, eses camións levan residuo sólido procedente de tarefas de limpeza. Os barros vermellos son enviados mediante tubaxes de longa distancia. A convivencia entre a veciñanza e a balsa comezou ao mesmo tempo que nacía o enclave industrial. As autoridades daquel tempo iniciaran a expropiación de terreos para abrir o vertedoiro industrial. Avisaran do que estaban facendo. Xosé, nome ficticio dun extraballador de Alcoa, di: "Cando comezamos, leváronnos a outras factorías por Europa. Dixeran que eses barros solidificaban. Aquí non sei se solidificaron ou non". Nos informes consultados e por declaracións doutros traballadores, o material depositado no fondo do encoro, estaría solidificado. Durante os primeiros anos o perímetro da balsa estaba sen pechar. Podíase entrar libremente e achegarse aos barros sen restrición. Non obstante, en todo ese tempo, non se rexistrou ningún accidente con risco para a vida de persoas. Tampouco se empregaban métodos de impermeabilización para evitar filtracións aos acuíferos naturais. "Agora si que están poñendo plásticos nas paredes do encoro. Antes de que mercara todo Alcoa metéranse moitas cubas de formigón para inxectalas en bolsas de auga ou barro licuado", di Xosé. Un dos perigos que recolle o Plano de Emerxencias Exteriores da Xunta de Galicia de 2012, é o de inundación e por tanto, risco de rotura por aumento da presión nos diques debido a acumulación de liquido Un dos perigos que recolle o Plano de Emerxencias Exteriores da Xunta de Galicia de 2012, é o de inundación e por tanto, risco de rotura por aumento da presión nos diques debido a acumulación de liquido. Para evitar as correntías de auga, nos primeiros anos construíronse canalizacións de formigón para desviar as augas torrenciais e que non entrasen no encoro. O presidente da Asociación de Veciños de Lago, Jesús Santos, cando se lle pregunta sobre o acontecido en Hungría, responde: "Parece ser que a húngara tiña os diques de formigón e se non leva parrilla de ferro, pouco resiste. O dique (frontal) de aquí din que están feito de terra e barro, que son sacados das paredes laterais da balsa. No dique de cola están metendo pedra en rama, cachotes grandes con barro polo medio". Sobre o risco das augas torrenciais, Santos lembra: "Había un regato no que meteron motobombas para logo desvíalo. Outro regato quedou sepultado. A auga co tempo buscará unha saída". A día de hoxe, segundo o Plano de Emerxencias Exteriores, o dique frontal ten unha altura de 86,4 metros e o de cola 26 metros. A capacidade total á que se pode chegar é de 41,21 metros cúbicos. E a superficie desta balsa supera as setenta e dúas hectáreas. No caso dunha rotura veríase afectado o río Guilar, onde os residuos poderían remontar río arriba, segundo o PEE. Tamén se verían afectadas as instalacións acuícolas que Pescanova ten a só metros da balsa. A praia de Lago tamén se vería afectada así como o porto de Morás, as estradas circundantes e as parroquias de Morás e Portocelo. Segundo outros ex empregados de Alcoa que traballaron na zona do encoro, este non representa un risco a día de hoxe. Por outra parte, segundo outros ex empregados de Alcoa que traballaron na zona do encoro, este non representa un risco a día de hoxe. Efectúanse controis mensuais coa revisión de coordenadas para control de desprazamentos do muro, así como control no PH das augas que caen sobre o encoro. Tamén consideran difícil que pase algo como en Hungría e que a consistencia e espesor dos lodos en Lago son maiores que os húngaros. Por outra parte, tamén din que os refugallos como madeira ou graxas son levados a outros depósitos como o das Somozas. Arredor dos barros vermellos tamén naceran iniciativas encamiñadas a unha posible reciclaxe destes residuos. Unha delas foi a creación dunha fábrica para ladrillos refractarios, aproveitando o contido en arxilas dos residuos. "Esa fábrica xa nin abriu. Era inviable pola materia prima. No momento que metías os lodos na prensa, todo se facía escuma", di Jesús Santos que tamén aclara sobre a composición dos barros vermellos: "Había análises anteriores. Aí (na factoría de ALCOA) úsanse diferentes metais para cada aleación. Depende do que diga o cliente." As instalacións están pechadas e paradas. E a materia prima está só a uns centos de metros. Barros e fluor Non obstante as suspicacias ou a desconfianza, hai veciños que recoñecen un aumento na seguridade arredor dos residuos desde a privatización de Alúmina-Aluminio. Con todo, os mesmos veciños apuntan, non sen desgusto, que foi desde a traxedia en Hungría, cando "dixeron de facer un plano de emerxencia que non había antes, e cando viñeron por aquí xornalistas. Tamén dixeron que para o verán (2012) vaise facer un simulacro". Con anterioridade ao PEE, existía un plano de emerxencias interno, propio para ALCOA, o único que existía ata este ano. A gran loita que manteñen as xentes que viven, e mesmo traballan en ALCOA, é pola contaminación de fluor procedente das emisións da factoría Pero a gran loita que manteñen as xentes que viven, e mesmo traballan en ALCOA, é pola contaminación de fluor procedente das emisións da factoría. Todos os anos, os veciños recollen mostras que envían a analizar aos laboratorios de Medio Ambiente da Xunta de Galicia. Nos últimos, referentes ao ano 2011, Jesús Santos, apunta vía telefónica: "que son altos, nas lagoas da praia e tamén en mostras de vexetais e árbores". Estas mostras son as que se presentan como probas nos xuízos que os veciños mantiveron con ALCOA. Ata o de agora, a maioría das veces, a xustiza fallou a favor dos veciños. A convivencia entre residuos e veciños mantense nunha expectativa constante diante do que poda suceder. Aínda recoñecendo que as medidas de seguridade son boas e que en trinta anos non houbo un só incidente destacable, todos apuntan que non se pode prever o futuro arredor dos residuos vermellos.


Summary: A vacinación mudou por completo a evolución da pandemia. Era o obxectivo. Comezar a inocular a poboación para reducir axiña o risco de morte e enfermidade grave. As cifras confirman que as vacinas funcionan. De feito, é a poboación máis nova, pendente iniciar a súa inmunidade, a que agora soporta as consecuencias da Covid-19: contaxios e ingresos, que xa non responden a un único patrón.

A idade media das persoas contaxiadas polo novo coronavirus caeu na Galiza conforme foi avanzando a vacinación contra a Covid-19.No inicio da campaña, o 27 de decembro do ano pasado, a poboación maior de 50 anos sumaba case a metade dos novos contaxios diagnosticados. Seis meses despois é a poboación menor de 40 anos a que está a asumir máis da metade dos novos positivos detectados. As vacinas anularon a idade como factor de risco, en sintonía coa estratexia acordada polo Ministerio de Sanidade e as comunidades autónomas para alcanzar a inmunidade de toda a poboación, inoculada tamén neste tempo atendendo a criterios de gravidade, exposición e vulnerabilidade. Onde primeiro confirmaron a súa eficacia foi nas residencias de maiores. E a seguir entre os grupos de máis de 80 anos, xa coa pauta completa na súa maioría. As vacinas funcionan, protexen contra a doenza grave e contribúen a reducir o número de persoas que enferman, que ingresan na UCI e que morren; o que explica que sexa a poboación menor de 40 anos, cuxa vacinación está previsto que comece a primeiros do mes de xullo, a que estea a recibir agora o maior impacto da pandemia. Os efectos da vacinación As persoas de 80 e máis anos pasaron de liderar o incremento de mortes pola Covid-19 a ser o colectivo menos afectado polos falecementos. Segundo os datos do Instituto de Saúde Carlos III recompilados por investigadores das universidades de Vigo e Santiago máis de 70% das mortes asociadas á pandemia producíronse en persoas maiores de 80 anos, 90% en maiores de 70, 96% en maiores de 60 e 99% en maiores de 50 anos. Hoxe, 95% da poboación a vacinar a partir desta idade conta xa cunha picada fronte a Covid-19 ao igual que arredor de 77% do colectivo entre 40 e 49 anos, o que deixa os grupos de idade por baixo de 40, pendentes aínda de iniciar o groso da vacinación mais expostos ás consecuencias do virus. A semana pasada o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, confirmou que, por primeira vez durante a pandemia, case a metade das infeccións activas por coronavirus na Galiza afectan a persoas menores de 35 anos. As estatísticas do Sergas ratifican a concentración dos casos novos detectados baixo desa idade, cuxo reflexo se advirte tamén nos ingresos hospitalarios. Novos ingresos por Covid Segundo o último balance facilitado pola Consellaría de Sanidade na Galiza hai 52 persoas cunha PCR positiva ingresada nos hospitais galegos. A cifra total non se moveu a respecto dos últimos días, máis os detalles apuntan lixeiras variacións: dous pacientes máis en áreas de hospitalización convencional (40) e dous menos en unidades de coidados intensivos (12). Por áreas sanitarias, a presión asistencial descendeu nas de Ourense e Pontevedra, aumentou nas da Coruña e Vigo e mantívose nas de Santiago, Ferrol e Lugo. En todos os distritos, a media de idade dos doentes con Covid-19 evolucionou á baixa nas últimas semanas. Na área sanitaria de Ourense, Verín e O Barco de Valdeorras a media de idade dos seus pacientes ingresados no CHUO e mais no Hospital de Verín estaba nos 37 anos. Os dous máis novos tiñan 31 -un deles xa recibiu a alta- e o máis vello 57. O único paciente ingresado na UCI, de 43 anos, acaba de saír despois de permanecer 10 días en coidados críticos sen factores de risco coñecidos. Desde a Unidade de Enfermidades Infecciosas do Complexo Hospitalario Universitario de Ourense, Dolores Díaz salienta que ademais da caída da idade media dos pacientes ingresados por Covid, o máis sobresaínte é o descenso xeneralizado das hospitalizacións. "Movémonos nun rango de entre tres e cinco doentes. En proporción cos casos activos o número de ingresos é moi reducido", declara a Nós Diario. "E a idade media é moito menor. Agora os maiores teñen 50 anos. A maioría das persoas que chegan ao hospital teñen arredor de 30 ou 40. E os poucos que entran de 50, son dos que quedan sen vacinar". É a característica común que presentan os ingresos, máis aló da hospitalización puntual dalgunha persoa inoculada "por control de síntomas". Infeccións leves e breves Nesta fase da pandemia, con máis da metade da poboación diana da Galiza vacinada coa pauta completa fronte ao coronavirus SARS-CoV-2, hai menos ingresos e a media de idade dos pacientes hospitalizados é menor. Ademais, confirma Dolores Díaz, "os casos que recibimos son máis leves e están ingresados moito menos tempo porque a xente se recupera antes. A maioría vai para a casa en menos de sete días". As manifestacións da Covid non mudaron, di, pero hai máis "variedade de motivos de ingreso". "A maioría son por insuficiencia respiratoria, pero tamén nos chegan casos con cadros neurolóxicos, persistencia de febre ou cadros dixestivos. As causas de ingreso son máis variábeis", e aquí, Díaz inclúe tamén a "precaución" que leva ao persoal médico a recomendar a hospitalización dalgunhas persoas para "controlar a súa evolución durante un par de días" ante un prognóstico menos favorábel. Neste sentido tamén destaca a presenza de pacientes Covid con obesidade ou sobrepeso, un dos factores de risco a considerar xa desde o inicio da pandemia. Unha característica particular dalgúns ingresos da área de Ourense, advirte, pero que describen como "patoloxía de base" no caso dos doentes ingresados nos hospitais da área sanitaria da Coruña e Cee, desde onte apuntan outros factores de risco ocasionais como a hipertensión, a insuficiencia cardíaca ou a insuficiencia renal. A vacinación mudou a evolución da pandemia. "Co número de casos que está habendo -nos últimos sete días detectáronse de media uns 120 contaxios diarios-, se non tivésemos a poboación vacinada estariamos como no mes de decembro. O virus está aí e os contaxios persisten. A vantaxe é que a poboación máis susceptíbel, a maior de 50 anos está protexida, co cal, ou se infecta e ten un cadro moi leve ou non se infecta". Delta e futuros gromos Nos próximos meses Dolores Díaz prognostica a aparición de novos gromos entre a poboación non vacinada pero "facilmente controlábeis" nunha zona concreta entre unha poboación determinada como se se está a facer estes días a raíz dos surtos declarados en Carnota, Chantada ou Pontevedra, onde se localiza a maioría dos casos positivos ligados ás viaxes de fin de curso a Mallorca. Segundo os últimos datos actualizados pola Consellaría de Sanidade, hai máis dun cento de contaxios asociados ao foco das Illes Balears. En total 108, á espera de coñecer os resultados do cribado realizado aos 90 mozos e mozas que chegaron esta terza feira procedentes de Mallorca, que poderían incrementar o número de infectados e de contactos obrigados a gardar corentena. Só na área sanitaria de Pontevedra hai 89 casos confirmados de Covid-19, a metade, provocados pola variante Delta do virus, entre "un 40 e un 60% máis transmisíbel" que a variante preocupante Alfa, a británica, e que pode estar asociada cun "maior risco de hospitalización", insiste o Centro Europeo para a Prevención e o control de enfermidades". Segundo as súa previsións, a finais de agosto poder a responsábel de 90% das infeccións, polo que nun contexto de relaxación das restricións, podería darse un "aumento da incidencia en todos os grupos de idade", sobre todo nos de menos de 50 anos. A alta contaxiosidade da Delta e falta de vacinas "suficientes" para os máis novos levou ao presidente galego a reiterar unha advertencia dirixida especialmente á xente nova: o risco dun "cóctel perigosísimo de lecer descontrolado, os botellóns colectivos e a falta de vacinas". Os botellóns son "ilegais" reiterou, ao tempo que alertou das "altísimas taxas de positividade" rexistradas en Pontevedra e Vigo.


Summary: A Comisión Europea amplía a 2023 a suspensión das regras fiscais, pero exixe ao Estado español que actúe ante o elevado endebedamento público.

A débeda pública do Estado español alcanzou en marzo un novo máximo histórico, ao situarse, con 1,453 billóns de euros, en 117,7% do Produto Interior Bruto (PIB). Este alto endebedamento é un dos aspectos sobre os que chama a atención a Comisión Europea, que onte anunciou que manterá suspendidas durante 2023 as regras que limitan o déficit e débeda pública dos territorios. O Estado español terá así un ano máis para "axustar" os seus indicadores e "reconducilos" ao que marca o Pacto de Estabilidade e Crecemento ─recollido na Constitución española coa modificación do artigo 135─, que limita a 3% e 60% do PIB déficit e débeda, respectivamente. A Galiza presentaba a feche de 2021 unha porcentaxe de débeda pública sobre o PIB de 18,5%. Porén, o obxectivo de deixar a cero o déficit en 2025, contemplado no plan estratéxico 2022-2030 do Goberno galego, semella difícil de cumprir. Reducir o gasto público vai depender en gran medida do impulso que a economía galega poida tomar nos próximos meses e tamén da situación da débeda en mans das empresas, moitas delas sustentadas polos préstamos avalados polo Instituto de Crédito Oficial (ICO) e cuxos vencementos determinarán, nestes meses previos ao verán, a verdadeira saúde financeira das mesmas. Política fiscal prudente Un dos motivos polos que Bruxelas decidiu estender a 2023 a excepción ao pacto de estabilidade é o conflito en Ucraína, que está a golpear tamén na economía galega polo encarecemento da enerxía e as materias primas. Neste senso o Executivo comunitario recomenda ao Estado español definir xa unha política fiscal "prudente" para asegurar unha redución da débeda "críbel" e "gradual" baseada no investimento e as "reformas". Suxire tamén reducir a dependencia dos combustíbeis fósiles e avanzar na instalación de nova potencia renovábel, do hidróxeno e na electrificación do transporte, capítulos nos que a Galiza aspira a medrar da man dos fondos europeos. Porén, a única das grandes propostas coñecidas é a da fábrica de viscosa de Altri que, como indicou este medio e recolleron tamén portais especializados en ciencia e medio ambiente, ten difícil encaixe polos seus impactos negativos sobre o propio medio (fomento da eucalitización, risco de polución do río Ulla e mesmo da ría de Arousa). Altri instalarase na Galiza só se consigue axudas públicas por máis de 250 millóns Na liña do que pide Bruxelas, nada se sabe das múltiples plantas de hidróxeno proxectadas no país. Tan só Reganosa e EDP confirmaron hai unhas semanas que ían iniciar a tramitación da súa planta nas Pontes. A industria é a chave Destaca a Comisión que a industria vai ser determinante na reactivación económica, na xeración de emprego e na redución do déficit. O problema é que na Galiza as elecetrointensivas están paradas ou mesmo botando o feche, como acontece con Alcoa e Alu Ibérica, unha realidade á que hai que sumar o feito de que moitos dos proxectos agora sobre o papel non serán realidade até despois de 2023, coas limitacións ao endebedamento novamente vixentes. Coa fin da excepción para a débeda e a desindustrialización da Galiza, témese que a alternativa sexan novos recortes ou, como aconteceu no pasado, a privatización de servizos públicos.


Summary: O secretario xeral da CIG, Xesús Seixo, escollido este domingo para outros catro anos no VI Congreso da central nacionalista, asegurou que a clase obreira galega se atopa "no momento máis complicado desde a caída da ditadura". Seixo fixo estas declaracións minutos antes de encetar o acto de clausura do Congreso, onde se anunciou a súa escolla para máis un mandato con 499 votos a favor, 50 en branco e 4 nulos.

As políticas da UE e dos gobernos galego e español "van empeorar", advertiu o sindicalista, sinalando con especial preocupación cara a todo o que ten a ver coa destrución de emprego e as "agresións", á negociación colectiva. "A patronal quixo debilitala e o goberno entroulle ao trapo", remarcou. Tamén uns minutos antes de entrar ao acto de clausura falou coa imprensa o voceiro nacional do BNG, Xavier Vence, quen quixo subliñar a importancia para a clase obreira da Galiza "de contarmos cun sindicalismo nacionalista con visión política sobre os problemas do País". Por derradeiro, cómpre salientar tamén que a Comisión de garantías da CIG saiu escollida por 512 votos a favor, 31 en branco e 9 nulos. A nova executiva confederal, pola súa banda, colleitou 508 votos a favor, 30 en branco e 15 nulos. ((Seguirá ampliación))


Summary: O radon é un gas radioactivo que se atopa nos solos, rochas e auga de forma natural. É a maior fonte de exposición humana á radioactividade natural e ten unha importante presenza en toda a codia terrestre, especialmente en solos graníticos fracturados, como o galego. O BNG esixe lexislar o seu control.

Incoloro, inodoro e insípido, este gas entra nas edificacións a través de paredes, tubaxes, cerramentos en contacto co chan e fendas na cimentación, pasando rapidamente a sotos e vivendas. Numerosos estudos colocan Galiza como unha das zonas con maior irradiación do Estado e demostran que as persoas expostas a niveis elevados deste gas teñen un maior risco de desenvolver cancro de pulmón. Desde o BNG reclaman a posta en marcha dun Plan de protección contra o radon nas vivendas e centros de traballo, así como un Plan de medición e redución deste gas nos espazos dependentes da administración autonómica, como centros de saúde, escolas ou edificios administrativos. Así o prescribe a directiva europea sobre gas radon, en vigor desde 2014. Da mesma maneira, os nacionalistas reclaman ao Goberno español a inclusión no Código Técnico de Edificación de medidas de prevención e protección fronte á contaminación por radon e a posta en marcha de políticas de saúde pública que inclúan a información á poboación e a medición dos niveis de radiación.


Summary: Un total de 20 clubes da Zona Sur galega participan este sábado na I Regata de Bateis Lavanova, organizada polo clube de remo Mecos en augas do Grove. Perto de 500 vogadores toman parte nunha cita na que se competirá en sete categorías

O Grove vai acoller este sábado a I Regata de Bateis Lavanova, organizada polo clube de remo Mecos, e no que tomarán parte por volta de medio milleiro de vogador@s. Un total de 20 clubes asisten a esta cita en augas arousáns, na que se competirán en sete categorías: tres femininas e cuatro masculinas. Unha novidade é que se permite a composición de tripulacións mixtas, se ben eses puntos non suman para a clasificación. Esta competición no Grove servirá de termómetro para testar a situación do banco fixo galego en bateis, modalidade onde Galiza é toda unha potencia. Cómpre lembrar que no pasado Campionato de España de bateis o noso país impúxose en todas as categotías: Sete de sete en bandeiras e 14 das 21 medallas en liza foron para clubes de Galiza, que competiron nesa edición con bateis de Euskal Herria e Cantabria. Así, no grupo de promesas feminino a embarcación vencedora foi a de Robaleira, mentres que na segunda categoría o primeiro posto conquistouno Ares e na absoluta a bandeira foi para a tripulación de Meira. No que atinxira ás regatas da categoría masculina, Tirán fora a gañadora en absoluta, A Cabana en infantil e Tirán en Cadetes. É de salientar o feito polo batel de Rianxo, que se proclamara vencedor en xuvenís, obtendo así a súa sexta bandeira consecutiva. A fotografía interior que ilustra esta nova é de Xoán Antón Castro


Summary: A arqueólogo Vanesa Tevín achéganos un estudo sobre o castro de Doade, en Lalín. Unha nova entrega do coleccionábel 'Confín dos verdes castros e valeroso clan!'.

Chama moito a atención no teu artigo -e nas informacións xornalísticas da campaña de 2021 que vén de rematar- das poderosas estruturas defensivas - muralla e foxos- deste castro. Cal é a túa opinión sobre a funcionalidade das mesmas. Podería ser que nalgún castro foran máis de exhibición de poder e, noutros casos, necesidades defensivas reais? No caso do Castro de Doade, encóntrase moi alterado, dentro da croa e nos arredores debido ás labores agrícolas, así que tanto a muralla como os foxos están a simple vista, moi rebaixados. Á hora de enfrontarnos á súa investigación, atopamos moitas sorpresas nese sentido. Ten un antecastro na zona sudeste, cortado pola pista asfaltada que pasa ao seu redor, ata catro foxos defensivos na zona máis feble, dos que escavamos tres. Teñen unha media de 3-4 metros de profundidade. Logo está a muralla, con varios niveis de construción aterrazada nalgún momento para darlle máis entidade, chegando a ter nalgún momento máis de 7 metros de anchura. Todo isto, ademais de que se encontran nun lugar prominente, dende o que poden observar de lonxe quen se achega, dálles unha grande vantaxe defensiva. Ao igual que outros compañeiros de profesión, inclínome a pensar que as necesidades defensivas sí serían reais (medo a saqueos e á intrusión de animais por exemplo), pero que tamén implicarían un simbolismo. O traballo inmenso que detectamos que levan esas defensas pode entroncar coa necesidade de cohesión da comunidade. Todos traballando xuntos no obxectivo de estar protexidos do exterior, para evitar na medida do posíbel problemas de convivencia. Precisamente cando estamos a escavar é cando se xera máis interese pola arqueoloxía, tanto da poboación local como de visitantes de sitios próximos A existencia do Museo Casa do Patrón é un elemento que sinalas de grande importancia para a musealización in situ. Cres que é preciso -ou posíbel- estender este modelo a outros castros? Que se pode facer para que o público en xeral visite e valore máis a actividade arqueolóxica, particularmente nos castros? Sería moi interesante que empresas privadas dedicaran parte dos seus esforzos á valorización de bens do patrimonio arqueolóxico, como alicientes de calidade para a súa actividade. Non ten por que ser un museo. Podería ser unha granxa ou unha explotación forestal, ou unha iniciativa de turismo rural que pon en valor un elemento que se encontra dentro dos seus e fai actividades ao seu redor que lle poden xerar algunha compensación económica. Isto non aporta só excelencia a súa actividade senón que tamén axuda á propia administración local á xestión do seu patrimonio, xa que moitas veces estas administracións vense desbordadas por outros temas de mantemento de servizos básicos e ás veces non chegan a poder desenvolver estas actividades. Precisamente cando estamos a escavar é cando se xera máis interese pola arqueoloxía, tanto da poboación local como de visitantes de sitios próximos que se achegan porque o viron na prensa, colexios, institutos ou incluso xente máis nova. Que os arqueólogos estean fisicamente no Castro, implica para a comunidade a inclusión dun elemento novo no entorno, curiosidade e algo de desconfianza. Pero logo ver o que hai baixo a terra que te veu nacer e que cho vaian explicando cada día, polo que levamos visto, supón unha grande satisfacción na xente, un sentimento de pertenza e de fraternidade, tamén de crítica. Saber de onde vimos, que fixeron os nosos antepasados, que tiñan de bo, que tiñan de malo…. Discutir, interpretar entre todos, xa que nós coñecemos a metodoloxía de escavación, pero as persoas que viven nun territorio saben todas as historias ao seu redor, coñecen o entorno e dan unha visión esencial para que os traballos arqueolóxicos sexan exitosos. Unha vez rematado a satisfacción é enorme porque todos (arqueólogos e poboación local) sentimos que dalgunha maneira aportamos ao coñecemento xeral. É por iso que a fórmula de proxectos arqueolóxicos non moi ambiciosos economicamente, pero continuados no tempo podería ser a máis exitosa. Ou é a que vemos, pola experiencia, que funciona mellor. Abordas tamén no teu artigo as sinerxias da colaboración entre universidade e empresa. É un traballo que dá resultados positivos? Deberíanse buscar outras vías de colaboración, v.g. só privadas, para dinamizar a investigación arqueolóxica? Precisamos máis dotación de medios desde as institucións públicas? As experiencias que tivemos até o de agora foron sempre moi agradecidas, xa que a universidade conta tanto con persoal investigador especializado en distintos campos como con instalacións adecuadas para o procesado de materiais arqueolóxicos. Isto facilita moito que non se perda información e que os datos queden dispoñibles para quen precise estudalos. A maioría das empresas privadas, son pequenas, pouco solventes, non dispoñen de instalacións, e quen traballamos nelas, gastamos a maior parte do noso tempo en traballos administrativos, xa que na maioría dos casos as intervencións veñen motivadas por obras ou criterios individuais de institucións locais, case sempre suxeitas a tempos moi axustados ou a xustificacións de subvencións. É por iso que até o de agora, a falta dunhas directrices claras por quen ten as competencias nesta materia, é unha forma de repartirnos o traballo entre compañeiros, xa que esteamos onde esteamos, (universidade, empresa privada, institución museística, educación, etc…), o noso obxectivo é claro: que a investigación avance, e ir comprendendo pouco a pouco o noso pasado. Hai que aclarar que é unha profesión vocacional. Creo que necesitaríamos un cambio integral na xestión do patrimonio arqueolóxico. Hoxe en día a cidadanía soe estar moi de acordo coa protección do patrimonio arqueolóxico e comprenden as implicacións socioeconómicas que supón, como elementos xeradores de comunidade, e de desenrolo económico sostible, ao igual que calquera outro recurso (forestal, horta, etc…), mais o problema vén cando un destes bens se atopa na súa propiedade privada, e á hora de facer unha vivenda, ou desenrolar calquera tipo de iniciativa empresarial ou explotación de recursos, están na obriga de protexelo, con custes económicos moitas veces moi altos. O patrimonio debe ser visto como unha oportunidade, non como unha traba. E é aí onde entran as institucións públicas. Se toda a cidadanía ten dereito a gozar do seu patrimonio, tamén os custes da súa protección e valorización deberían ser compartidos de maneira xusta a través da propia administración, e non de forma individual e desigual. Por outro lado, penso que debería haber un maior diálogo entre a universidade, lugar punteiro e planificador de investigacións e a dirección xeral, de maneira que se lle puidera dar unha maior resposta ao traballo investigador para remar xuntos en aras da construción do coñecemento. Subscríbete As subscritoras e subscritores recibirán as entregas do coleccionábel, de terzas a sextas feiras, cada día con Nós Diario, ben en papel ben para a lectura na nube, en función da modalidade elixida. Se non es asinante, podes sumarte en nosdiario.gal, ou ben podes reservar o diario en papel nos quioscos.


Summary: Sermos Galiza lanza un número especial para conmemorar os 100 anos do Día da Patria Galega con contidos que viaxan desde os comezos desta celebración

O Sermos Galiza deste sábado 25 de xullo ofrece ás lectoras e aos lectores un número especial de 48 páxinas co ollar posto no Día da Patria Galega, un convite aberto e plural para tecermos a identidade galega de forma conxunta, desde as súas raíces até a actualidade, da man de especialistas en historia, música, etnografía, mitoloxía, feminismos e moito máis. "Na fronte unha estrela, no bico un cantar", eis a maxia que reúne ano tras ano a celebración do Día da Patria Galega, festexada desde que as Irmandades da Fala puxeron a primeira pedra. E é que foi en 1920 cando se celebrou por primeira vez o día da nación galega, unha convocatoria acordada durante a II asemblea nacionalista a fins de 1919 que rapidamente se consolidou. Este 2020 fanse 100 anos desa primeira xuntanza e Sermos Galiza recupera as orixes e os primeiros pasos desta data, non exenta de polémica, que fixo do 25 de xullo, o día de Santiago, a festividade que reivindica a Galiza. Este percurso será guiado polo historiador Xosé Ramón Ermida Meilán, quen nos mostrará como decorreu esa primeira celebración mediante testemuños da época e fotografías históricas. O escritor e experto en etnografía Antonio Reigosa debulla o imaxinario e a identidade popular da cultura galega, "a esencia que amalgama e pon criterio". Desde o pensamento máxico, esa mestura do racional e imaxinario, do real e o sobrenatural que caracterizan os rituais, até as narrativas tradicionais sobre mouros, mouras, encantos, tesouros e seres máxicos, deuses... toda unha mitoloxía popular que non fai máis que enriquecer de forma transversal a cultura e identidades do pobo galego, desde a propia xeografía, a toponimia, até a figura da máxica santa compaña, da mitoloxía arredor da morte, dos agoiros... E tamén do marabilloso. E é que todo isto non é máis que a procura incansábel, o instinto que persegue o pobo porque "precisamos crer, imaxinar, soñar" lugares de encontro. Unha conversa a fondo entre o profesor e historiador Xoán Carlos Garrido e o filósofo e escritor Manuel Cabada Castro engade máis atractivos ao Sermos Galiza especial Día da Patria Galega. O autor de A rapa das bestas de Sabucedo lembra en que momento tomou conciencia de ser galego, fóra do fogar e nunha época onde a identidade galega lle era negada, oculta e prohibida. Alén desta parte máis íntima do seu sentir, Manuel Cabada explica as pesquisas que o levaron a rastrexar a galeguidade de Cervantes, que denomina "humus galaico", unha interesante reflexión sobre as chamadas "identidades colectivas", unha tese mediante a cal Cabada atopa "pegadas" de "cultura" galega no Quixote de Cervantes. A xornalista e especialista en música Irene Pin mergúllase na identidade cultural a través desta disciplina que, como tantas outras manifestacións nas que a palabra non ten por que adoptar o rol central, esperta preguntas complexas e por veces mesmo controvertidas. Que factores nos levan a estabelecela? Que podemos chamar musica galega? É a lingua un elemento determinante? Que papel desenvolveu e cal aspiramos que xogue no futuro? Son estas interrogacións fluídas que flotan nun mundo de identidades líquidas, por veces case -cando menos, en teoría- evaporadas nas dinámicas do global ou nas hibridacións aceleradas, para as que a diversidade de respostas incita máis a reflexión que latexa no múltiple, para axudarnos a entender quen somos e por que, ou se cadra máis importante, cara a onde queremos encarreirar o mañá. Pola súa banda, o profesor da USC Rubén C. Lois González pousa o ollar na demografía para reivindicar o estudo e coñecemento da poboación á hora de elaborar, entre outras cuestións, previsións arredor da dotación de servizos públicos. Mediante unha análise pausada Lois González explica cal é a situación actual da demografía na Galiza, achega un breve repaso histórico e explica por que é esta cuestión un problema a día de hoxe na sociedade galega, tremendamente avellentada e cunha densidade poboacional que decrece ano tras ano, cales son as causas e cal pode ser unha posíbel folla de ruta para reverter a situación actual con políticas demográficas reais. Lupe Ces, mestra e activista social, ofrécenos un depoimento que se centra na situación do feminismo galego, desde os seus primeiros pasos até os que fican por dar. Ces dá conta de como o feminismo na Galiza foi agromando desde a cultura de base até as Universidades, de forma transversal, até lograr un movemento con características propias que aflorou nas mobilizacións que tomaron o país a principios de século ou das redes CIM que se espallan ao longo do territorio galego, e que se consolidaron nos últimos 8-M. A activista tamén se centra na importancia de aplicar políticas feministas. Alén desta achega especial co gallo dos 100 anos do Día da Patria Galega e, como en cada número, o semanario acolle as novidades máis destacadas do panorama cultural e publica as críticas literarias de Mario Regueira e Xulio Carballo, a música que nos trae Olga Brañas e Celia Eiras, un repaso polo mellor cinema da man de Andrés Castro, as curiosidades arredor do mundo do deseño da man de Pepe Barro mais a arquitectura de Lázaro Armental, mentres que o colectivo Xea continúa coa súa andaina pola costa galega, un traxecto que ocupa máis de 2.000 km con paraxes naturais e patrimoniais que fan do litoral galego un atractivo imperdíbel neste tempo de estío. Para pechar o número teremos os sempre interesantes pasatempos da man de Xerardo R. Roca e Xoán Costa. Todo isto e moito máis o sábado nos quiosques e na loxa, con Nós Diario, por tan só 3 euros.


Summary: Mambisa está a ser considerada como una dose de reforzo con "calquera outra vacina" segundo a directora de investigacións clínicas do Centro de Enxeñaría Xenética e Biotecnoloxía (CIGB) cubano, Verena Muzio.

A comunidade científica cubana destaca avances na loita contra a pandemia da Covid-19 coa nova vacina que denominaron Mambisa, que é un dos primeiros fármacos anticovid de uso nasal. En fase de estudo clínico Mambisa encóntrase nestes momentos en fase de estudo clínico e, segundo afirma a directora de investigacións clínicas do Centro de Enxeñaría Xenética e Biotecnoloxía (CIGB) de Cuba, Verena Muzio, "deseñouse como unha vacina de administración por vía intranasal, que é unha vía moi promisoria para a aplicación de vacinas pola potencialidade de inducir unha resposta inmune a nivel da mucosa nasal, que é o sitio de entrada do SARS-CoV-2". Ademais, Muzio afirma que a aplicación de Mambisa nas persoas que participan nos ensaios clínicos mostraron un considerábel aumento de anticorpos. "Na fase 1, os datos mostraron un incremento dos títulos de anticorpos moi elevados en relación coas condicións que tiña o individuo antes de comezar o estudo", manifestou Muzio. Con case a totalidade da poboación cubana vacinada contra a Covid-19, Verena Muzio indicou que Mambisa está a ser valorada como unha dose de reforzo con "calquera outra vacina". Un verdadeiro orgullo sanitario A pesar do bloqueo económico que a illa de Cuba sofre por parte dos Estados Unidos desde hai 60 anos, a comunidade científica cubana continúa a elaborar vacinas contra a Covid-19 integramente con medios propios. Nós Diario informaba en maio de 2021 do fito que a medicina cubana atinxía coa inoculación de outras dúas vacinas xa desenvolvidas por científicos da illa: Soberana 02 e Abdala.


Summary: Stop Desafiuzamentos esixe a parálise de tres desaloxos nunha oficina do Santander en Compostela mentres, en Gondomar, unha muller afectadas polas subordinadas reclama a devolución dos seus cartos cun peche nun caixeiro de Novagalicia Banco

Primeiro nas prazas, despois diante das sucursais e agora, dentro. As protestas contra a actuación do sector bancario na actual crise comezan a chegar, simbólica e tamen practicamente, ata a casa das propias entidades. Este martes houbo dúas mostras en Galicia, unha en Santiago e outra en Gondomar, con dous peches en senllas entidades do Banco Santander e de Novagalicia Banco. En Compostela o impulsor da mobilización foi Stop Desafiuzamentos e a causa, tentar que tres familias non fiquen na rúa a causa dunha decisión do Santander. Membros do colectivo e as propias afectadas trasladáronse ao interior da oficina central da entidade na capital galega, na céntrica Praza de Galicia, para denunciar que "o paladín dos desafiuzamentos" está a "acosar a dúas veciñas de Pontecesures, en diferentes momentos do proceso de execución hipotecaria", a unha veciña da Estrada e mais a unha familia de Brión que, no seu caso, "xa perdeu a vivenda" pero "a entidade caníbal reclámalle a totalidade da débeda hipotecaria". "Son catro exemplos de violencia", denunciaban, e con esta premisa esixíronlle ao director da sucursal que ofrecese unha solución inmediata e "por escrito" para os catro casos. Apoiados pola deputada do BNG Ana Pontón e o edil do Bloque en Compostela Rafa Vilar, os manifestantes repetían consignas como "casas sen xente, xente sen casas" ou "un desaloxo, un atentado" mentres dúas furgonetas da Policía Nacional, estacionadas e cos motores en marcha, permanecían no exterior e numerosos axentes da UIP -antidisturbios- percorrían as beirarrúas próximas á oficina. Unha muller de 60 anos pechouse nun caixeiro de Novagalicia para reclamar os cartos "estafados" coas subordinadas A tensión subiu cando dous dos antidisturbios entraron na oficina para dialogar co director e, acto seguido, advertir os manifestantes de que poderían ser detidos. Finalmente, contra as catro da tarde produciuse o desaloxo sen que a Policía empregase a violencia, se ben acusa a sete das persoas que se atopaban a protestar dunha falta de "desobediencia". Así e todo, Stop Desafiuzamentos advirte de que continuará a desenvolver novas accións de protesta contra o Santander -a próxima, ás 12 da mañá deste mércores-. Pola súa banda, o banco asegura que se porá en contacto coas familias, pero sen compromiso ningún por escrito. Mentres isto sucedía en Santiago, en Gondomar unha muller, Francisca Alonso, de 60 anos, decidiu pecharse nunha sucursal de Novagalicia Banco para reclamar que a entidade que dirixe José María Castellano lle devolva os cartos "estafados" mediante débeda subordinada subscrita coa antiga Caixanova. Cando a sucursal rematou o seu horario comercial optou por continuar o peche, pero no espazo do caixeiro automático. Foi a "desesperación", relatoulle aos xornalistas que se achegaron ao lugar, a que a levou a tomar a decisión do peche, mobilización á que se foron sumando veciñanza da vila e membros das plataformas de afectados por preferentes e subordinadas.


Summary: Paralelamente á folga, a CIG realizou na mañá desta terza feira unha concentración diante dos xulgados de Ferrol coincidindo co decorrer do xuízo polo despedimento dun traballador do grupo.

O 100% do persoal da Unión Temporal de Empresas (UTE) do grupo Monbús que fai o servizo regular entre A Coruña-Betanzos-Ferrol está a secundar esta terza feira a xornada de folga en rexeitamento aos abusos laborais, aos despedimentos e ao deterioro do propio servizo. "A folga é un éxito en tanto que só están funcionando os autobuses designados como servizos mínimos. Porén, no caso do transporte escolar de Ferrolterra, o persoal condutor e o acompañante non puido exercer o seu dereito á folga xa que a Consellaría de Educación decretou uns servizos mínimos da 100%", salienta a Confederación Intersindical Galega (CIG). Paralelamente á folga, a CIG realizou na mañá desta terza feira unha concentración diante dos xulgados de Ferrol coincidindo co decorrer do xuízo polo despedimento dun traballador nesta UTE do grupo Monbus. A historia do deficiente transporte público galego "Monbus ten unha política antisindical e de persecución que busca laminar a representación do persoal. Por iso temos solicitada a nulidade do despedimento", explica Xesús Pastoriza, responsábel de Transportes da Federación Galega de Alimentación, Mar, Transporte, Téxtil e Telecomunicacións e actividades afíns (FGAMT-CIG). Falta de persoal Neste senso, Pastoriza subliña que "non ten sentido dicir que non hai traballo cando o problema é que non hai nin coches nin persoal condutor suficiente para facer os servizos e cumprir cos horarios e as frecuencias". De feito, apunta Pastoriza, "todos os despedimentos que se produciron até agora foron declarados improcedentes". Esta falta de persoal supón ademais sobrecargar de traballo o resto de compañeiros e "incumprir de maneira sistemática co servizo, até o punto de que son habituais os atrasos e mesmo que non se realicen servizos, deixando así Monbus 'tiradas' as usuarias e usuarios nas paradas", asevera o responsábel da FGAMT-CIG Responsabilidade da Xunta da Galiza Xesús Pastoriza acusa a Xunta da Galiza de provocar coa súa pasividade "o caos no que se ten convertido o transporte por estrada de viaxeiros". "En todos os anos que levo no sector non lembro unha situación como a actual, na cal coinciden nas queixas e nas protestas os traballadores e traballadoras, as persoas usuarias, os concellos e incluso as pequenas empresas de autobuses". Unha caravana de autobuses protesta contra a Xunta polas adxudicacións do transporte A este respecto, advirte Pastoriza que este novo modelo de contratos licitados polo Goberno galego leva á desaparición da pequena e mediana empresa galega, ao concentrarse o sector nuns poucos grandes grupos que acaparan os contratos e o mercado.


Summary: Tres representantes das plataformas de Compostela, O Rosal e Tui falarán no Parlamento europeo. Terán 5 minutos para explicar o calote. Na Cámara galega, a oposición exixe a comparecencia do presidente da Xunta e d@s responsábeis polític@s que tiveron a ver na desaparición das caixas galegas

Tres representantes das plataformas de estafad@s coa comercialización de participacións preferentes e subordinadas exporán a súa situación no Parlamento europeo. Será esta cuarta feira, día 24, cando o voceiro do colectivo de Compostela, Xesús Domínguez, explique no marco da Comisión de peticións e nos cinco minutos que lle dan para a súa intervención como se produciu esta estafa, "vendendo os produtos e ocultando as súas consecuencias" ou facendo subscritoras de participacións a persoas que non o sabían e que están a se enterar agora, ao lles notificaren a quita. Canda Domínguez viaxarán a Bruxelas outras dúas persoas, das plataformas do Rosal e de Tui. Canda si levarán un video de dous minutos de duración para amosar perante a Cámara os dous últimos meses de mobilizacións, narrado en galego e subtitulado en inglés. "Relataremos os apoios que temos, de concellos e de organizacións políticas e sociais" e achegarán informes da CNMV, do Valedor do Pobo, da Defensora del Pueblo ou a carta de Novagalicia Banco enviada para pedir perdón por unha operación cualificada xa de "estafa masiva". Darán conta tamén, todo "de maneira moi condensada" dada a brevidade da intervención, cales foron as medidas adoptadas polo Goberno español: "pedir un rescate para os estafadores", en referencia ás entidades bancarias e, nomeadamente, a Novagalicia Banco; "e impoñendo quitas". Falarán tamén na Cámara galega O vello proverbio "se queres que algo non se solucione crea unha comisión" foi invocado polo portavoz parlamentar do BNG, Francisco Jorquera. Malia que o nacionalista facía brincadeira mentres amosaba a vontade da súa formación por deitar "blanco sobre negro" en relación co proceso de fusión e bancarización das caixas de aforro, o certo é que por norma xeral, as investigacións parlamentares non deixan bo sabor de boca. Pedro Puy asegurou que a comisión contará co informe elaborado pola auditora KPMG sobre a fusión das caixas Esta segunda feira, os grupos presentarán as propostas das que sairá o plan de traballo da comisión que investiga as caixas galegas. Entre elas, as persoas que comparecerán durante o proceso de investigación. En rolda de imprensa, BNG, AGE, PSdeG e PP adiantaron que solicitarán a presenza d@s afectad@s polo calote das preferentes. Porén, o Partido Popular fixou nunha única voz a súa proposta. En troca, o voceiro do BNG, Francisco Jorquera, asegurou que solicitarán a comparecencia das portavocías das plataformas. Xunto a elas, as organizacións que denunciaron "as prácticas abusivas" durante a comercialización destes produtos fraudulentos e as centrais sindicais en representación d@s traballador@s das entidades. Tamén así, a comisión de traballo deberá finalmente decidir se o presidente da Xunta de Galiza, Alberto Núñez Feijóo tomará parte da relación de relatores como demanda a oposición. Segundo o portavoz popular, Pedro Puy, á comisión acudirán "todas as persoas que teñan algo que aportar aos obxectivos" da investigación mais rexeitou aclarar se Núñez Feijóo está entre ese grupo. Tamén así, desde a oposición solicitarán a presenza de todos os presidentes da Xunta, conselleir@s e ministr@s con responsabilidade política no desmantelamento do sistema financeiro galego, como tamén d@s responsábeis do Banco de España e o FROB. Aliás, exixirán as actas dos consellos de administración das extintas entidades e o informe elaborado pola auditora KPMG que avalou a fusión entre Caixa Nova e Caixa Galiza, documento que durante o último ano o executivo galego se negou a presentar no Parlamento de Galiza.


Summary: O Museo do Pobo Galego acolle este martes ás 19:30 horas de mañá a inauguración da exposición Barriga Verde, de feira en feira, que acolle as pezas orixinais coas que este títere popular se fixo famoso por todo o país. Falamos con Comba Campoy, responsable da mostra.

Barriga Verde foi o títere (de luva) por excelencia en Galicia durante o século XX. Percorreu da man da familia Silvent feiras e festas de todo o país entre os anos 10 e os anos 60. Esta mostra única de expresión teatral en galego quedou na memoria de varias xeracións con expresións como "Morreu o Demo, acabouse a peseta". Porén, deixou moi escasas referencias escritas, e co paso dos anos o seu recordo foi esvaecendo, fixado unicamente nas lembranzas daqueles e daquelas que o viran en directo. Dende hai uns anos un grupo de persoas, integradas dende o 2013 na Asociación Cultural Morreu o Demo, traballan en distintos eidos para recuperar a memoria deste personaxe e dos propios titiriteiros O Museo do Pobo Galego acolle dende este martes e até o vindeiro 15 de xaneiro a exposición Barriga Verde, de feira en feira, que previamente pasou por Lugo e que está organizada pola Asociación Cultural Morreu o Demo, coa colaboración da Vicepresidencia da Deputación do Lugo, o Concello de Pontevedra, o Museo Provincial de Lugo e mais o propio Museo do Pobo Galego. Na exposición poden verse por vez primeira en medio século os bonecos orixinais que José Silvent empregaba no seu espectáculo, e que foron cedidos pola familia Na exposición poden verse por vez primeira en medio século os bonecos orixinais que José Silvent empregaba no seu espectáculo, e que foron cedidos pola familia Silvent e recuperados pola asociación, ante o risco que corrían de ser perdidos para sempre. A mostra propón igualmente un percurso polo mundo no que se desenvolveu este espectáculo, o das feiras tradicionais, acontecemento festivo por excelencia en Galicia até a década de 1960. Para facilitar a inmersión neste mundo, a exposición reproduce diferentes postos de venda e entretementos dos habituais nestes eventos. Xogos como o pimpampum ou o péndulo están dispoñibles para que os asistentes proben a súa habilidade. Tamén hai habilitado un set fotográfico e mais un pequeno teatro de títeres que pode ser manexado polos visitantes. Ata o peche da exposición están previstas actividades paralelas, como un obradoiro de creación e manipulación de títeres, unha representación do espectáculo Barriga Verde a cargo de Viravolta Títeres e mais unha proxección do documental Morreu o demo, acabouse a peseta. Este filme foi producido por Comba Campoy, que ademais está a elaborar a primeira tese de doutoramento sobre o personaxe e é responsable da produción, dos textos e da documentación da mostra. "Queremos reactivar este símbolo, devolverlle o seu valor subversivo, pero no contexto actual" Comba Campoy destaca que a mostra, ao igual que as demais accións que a asociación desenvolve noutros ámbitos, busca que Barriga Verde "se converta nun novo referente e icona cultural, algo que sirva para ser utilizado, para ser apropiado". Ao tempo, quérese "actualizar o personaxe", pois -di- "seguramente non tería sentido traelo á época actual exactamente igual que chegaba aos nosos avós, pero podemos traer ao noso tempo ese espírito de irreverencia, de irreverencia calada". "Queremos reactivar este símbolo, devolverlle o seu valor subversivo, pero no contexto actual", engade. O espectáculo máis coñecido era, posiblemente, O demo, que remataba dicindo: "Señores, morreu o demo, acabouse a peseta", que era o prezo da entrada naquel tempo O percorrido de Barriga Verde eran festas e romarías de toda Galicia, fundamentalmente no verán: o San Froilán de Lugo, a Ascensión de Santiago, a Peregrina de Pontevedra, María Pita da Coruña e o Corpus de Ourense, entre outras moitas. Silvent sempre conseguiu un importante interese e atención do auditorio, pois incorporaba aos diálogos dos personaxes elementos de actualidade e sucesos de tipo local. Barriga Verde era sempre o protagonista, dotado de intelixencia e picaresca fronte ás demais figuras, secundarias. O espectáculo máis coñecido era, posiblemente, O demo, que remataba dicindo: "Señores, morreu o demo, acabouse a peseta", que era o prezo da entrada naquel tempo. Sorprende en Barriga Verde que a pesar de ser tan coñecido no seu tempo, de ter producido un impacto tan grande na cultura popular (mesmo para perdurar na memoria colectiva o personaxe e algunha das súas expresións) chegase a un estado de case completo esquecemento, seguramente motivado pola ausencia de referencias escritas e pola non formalización e institucionalización da súa figura. "Os únicos rexistros escritos que existen" -destaca Comba Campoy- "son dalgúns galeguistas, que deixaron algunha referencia, pero é moi pouca cousa. Atopamos, si, o caso de Risco, que ten media ducia de artigos en La Región nos que fala de Barriga Verde, tamén Cunqueiro fala do tema nalgún artigo do Faro, e tamén o fai Borobó. Estes autores manteñen o espírito do movemento romántico europeo, preocupado porque non morreran as expresións de cultura popular que pervivían. Pero á marxe disto non había ningún outro rexistro escrito, e a propia familia non se preocupou de preservar a memoria". Unicamente Manuel María publicou en 1968 Barriga Verde, un texto teatral no que recuperaba personaxes e situacións do espectáculo. "Queda moito traballo por facer. Por exemplo, no que atinxe aos diálogos da obra, que, como nunca se escribiron, para recuperalos hai que tirar de memoria, de persoas que puideron ver o espectáculo" E aí é onde entran, hai uns anos, persoas coma a propia Comba Campoy, o investigador Xaime Iglesias, autor da biografía de José Silvent, ou Anxo García e os membros de Títeres Viravolta, que recuperaron a obra Barriga Verde e recrearon a última barraca de José Silvent). A súa actividade, primeiro por separado e dende o ano pasado no marco da asociación, permitiu que a memoria deste teatro de monicreques non se perdese. "A formalización proxecto serviu para aglutinar os esforzos que se estaban facendo e tamén para conseguir que se visibilizase un pouco máis todo o traballo", destaca Comba, que sinala no entanto que "queda moito traballo por facer. Por exemplo, no que atinxe aos diálogos da obra, que, como nunca se escribiron, para recuperalos hai que tirar de memoria, de persoas que puideron ver o espectáculo e que nos poidan axudar a reconstruílo". Barriga Verde é cultura popular absolutamente inserida na tradición galega, pero ao mesmo tempo forma parte dunha tradición máis ampla, de dimensión (cando menos) europea. "Hai moi poucas diferenzas no repertorio, nos trazos de carácter, entre o noso Barriga Verde e o Don Roberto do norte de Portugal, pero é igualmente curmán de Pulcinella, Punch ou de Polichinelle, atopamos expresións culturais moi semellantes en todo o continente. Non entendo como as institucións europeas non repararon en que teñen aí un exemplo perfecto dunha cultura europea", destaca Campoy. "Posiblemente sexa unha figura universal, porque atopamos elementos semellantes en Asia, no norte de África, nos mamolengos do Brasil", engade. "Atopamos expresións culturais moi semellantes en todo o continente. Non entendo como as institucións europeas non repararon en que teñen aí un exemplo perfecto dunha cultura europea" "É interesante que se vexa a exposición non como un fin en si mesmo, senón como un medio para seguir alimentando o proxecto", remata Comba. Un proxecto con moito percorrido e aínda moito traballo por facer no obxectivo de reivindicar a vixencia de Barriga Verde para a actualidade, de recuperalo, entendendo esta recuperación tanto por "recobrar a súa memoria" coma por "garantir a transmisión interexeracional da historia do personaxe como popularizalo e achegalo aos máis novos". "Queremos facer de Barriga Verde un personaxe máis da nosa cultura", conclúen.


Summary: Unha sentenza do TSXG obriga o Servizo Galego de Saúde a indemnizar con 400.000 euros a unha familia de Ourense por non ter detectado no feto unha alteración cromosómica que provoca un atraso mental severo, privando os pais do dereito a elixir o seu nacemento.

O TSXG vén de ditar unha sentenza que condena o SERGAS a indemnizar unha familia de Ourense con 400.000 euros por unha mala praxe na detección no feto dunha alteración cromosómica deleción (perda dun segmento cromosómico) 3p25. O erro na amniocentese privou os proxenitores da información sobre este grave problema, que provoca un atraso mental severo, impedíndolles decidir se querían interromper o embarazo. O proceso xudicial foi levado a cabo polos servizos xurídicos da asociación El Defensor del Paciente en Galicia. O neno necesitará estar sometido de por vida a continuas terapias e tratamentos, precisando a axuda permanente de terceiras persoas, debido aos graves problemas de mobilidade que sofre En consecuencia, o embarazo proseguiu, nacendo en 2007 no Hospital Universitario de Ourense un neno, ao que aos poucos meses, tras insistentes consultas realizadas pola súa familia, foille diagnosticado en Santiago de Compostela un atraso mental severo, que previamente fora negado no Hospital de Ourense, argumentando que o neno "evolucionaría" e que tiña que crecer. O neno necesitará estar sometido de por vida a continuas terapias e tratamentos, precisando a axuda permanente de terceiras persoas, debido aos graves problemas de mobilidade que sofre. A sentenza é firme, salientando que nestes casos de mala praxe pola non detección de anomalías cromosómicas se procede a indemnizar o dano moral aos pais e ao neno pola alteración substancial da súa vida en todos os aspectos que xera nacer cun atraso mental severo. "É lóxico pensar que os gastos derivados da crianza dos fillos non constitúen un dano en circunstancias normais; pero estas non o son", sinala. Por iso a Sala tamén indemniza a lesión puramente económica, "xa que cando as circunstancias se separan do normal implicando unha carga económica moi superior á ordinaria, esta Sala entende que pode haber dano e proceder a indemnización". A indemnización non se basea "na reparación integral do dano, o que se daría noutros supostos" senón que aplica "a teoría da perda de oportunidade de poder interromper o embarazo conforme á lei" polo que a indemnización é inferior a outros supostos nos que a mala praxe provén do acto médico ou hospitalario. O xuíz atendeu aos argumentos presentados polo avogado da asociación El Defensor del Paciente, entendendo que a enfermidade "non a crea o acto médico e a actuación dilixente do médico", quen non podería evitar a enfermidade, pois se trata dunha patoloxía que afecta o feto desde o momento mesmo da concepción, non tendo curación. O único que ten que facer a Administración sanitaria é detectala e informar os pais da devandita circunstancia. Neste caso practicóuselle unha amniocentese diagnóstica para saber o cariotipo fetal no segundo trimestre de xestación, ofrecendo o informe citoxenético, datado o 15 de novembro de 2006, e emitido por un laboratorio externo ao SERGAS, un cariotipo masculino normal fetal, excluíndo anomalías cromosómicas visibles. A familia foi privada do dereito a poder elixir interromper o embarazo conforme á lei En consecuencia, a familia foi privada do dereito a poder elixir, sinalando a sentenza que "esta perda da oportunidade de elixir non só se produce cando a proba destinada a detectar esta anomalía xenética non se realizou debendo facelo, senón tamén cando a pesar da súa práctica non se detectou a anomalía existente por unha mala praxe na proba de amniocentese, que é o que agora ocorreu".


Summary: a moción de censura debatíase esta terza feira e foi presentada o pasado 25 de novembro polas 5 representantes do PP e 3 do PSdeG.

A alcaldesa de Mugardos, Pilar Díaz (EU), presentou á primeira hora da mañá desta terza feira, 10 de decembro, no Rexistro Municipal, a súa renuncia á Alcaldía deste concello da comarca de Ferrol e a súa permanencia como edil da corporación local. O documento, ao que tivo acceso Europa Press, presentouse horas antes de que se debata a moción de censura que presentaron o pasado 25 de novembro as 5 representantes do PP e 3 do PSdeG. Precisamente, a principios deste mes de decembro, o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, asegurara que para non apoiar a chegada do popular Juan Domingo de Deus á Alcaldía era unha condición indispensábel que Pilar Díaz dese un paso atrás, algo que quedou agora reflectido nesta renuncia. O Concello de Mugardos fixou para as 12,00 horas desta terza un pleno extraordinario para debater unha moción de censura co obxectivo de afastar Pilar Díaz e o seu equipo do goberno. O pleno do Concello de Mugardos está composto por 13 concelleiros e concelleiras, do que o PP ten 5, Esquerda Unida conta con catro edil, o PSOE con tres e o BNG cun único representante, situándose este en contra da moción de censura, a través da súa asemblea.


Summary: O paro das persoas entre 16 e 19 anos da Galiza alcanza unha cifra de 55,2%.

Esta sexta feira, como cada 12 de agosto, conmemórase o Día Internacional da Mocidade. A poboación moza en idade activa, entre 16 e 35 anos, caeu na Galiza desde as 655.700 persoas no terceiro trimestre de 2009 até as 453.600 a comezos de 2022, segundo os datos da Enquisa de Poboación Activa (EPA) e do Instituto Galego de Estatística (IGE). Desta forma, este rango de poboación pasou de significar 27,2% da cidadanía galega a tan só 19,37% nese período. Galiza perdeu máis de 100.000 empregos xuvenís desde 2009 Das 453.600 persoas mozas que viven hoxe na Galiza, tan só 214.800 están entre a poboación ocupada -as persoas que teñen un emprego ou exercen unha actividade independente e traballan, ou ben están sen traballar mais manteñen un vínculo formal co seu emprego- do país. Unha taxa de emprego de 47,5%, que fai ver como menos da metade da poboación galega de menos de 35 anos ten actualmente un emprego. Ademais, a mocidade galega sofre a terceira peor taxa de actividade do Estado español, de 59%, só por riba de Asturies e Cantabria, e por baixo da media estatal, de 63,9%. A taxa de paro xuvenil da poboación moza galega ascende até 19,7%, case dobrando a cifra de paro total no país, de 11,2%. O desemprego das persoas de entre 16 e 19 anos alcanza 55,2%. Pola súa parte, na franxa de entre 20 e 24 anos, a cifra tamén é considerábel, de 31,3%. Como solicitar o bono de alugueiro para a mocidade? Segundo salientou esta quinta feira UXT, "destaca a gran dependencia do sector servizos na ocupación para a mocidade", no que traballan 71,6% das persoas ocupadas de entre 16 e 35 anos. O sindicato lembra "que o de servizos foi un sector moi azoutado pola crise, do cal se deduce que esta golpeou especialmente ás persoas mozas". Con respecto aos tipos de contrato, até 19,2% da mocidade traballa a tempo parcial, cinco puntos porcentuais por riba do conxunto de idades. Unha porcentaxe que ascende até 48,7% na poboación de entre 16 e 19 anos e até 35,2% no caso das persoas de entre 20 e 24 anos. Por outra parte, a temporalidade no emprego das persoas mozas chega a 39,9%, practicamente dobrando a do conxunto de idades, que se sitúa en 20,1%. En canto á fenda salarial, mentres as persoas de entre 25 e 35 anos perciben un salario medio anual de 18.156,40 euros, a cifra do resto das idades é de 22.834,66, supondo unha diferenza de 4.678,26 e de 20,5%. O secretario confederal de Emprego da CIG, Paco Sío, en declaracións a Nós Diario, sinalou que "a crise interminábel na que está sumida a clase traballadora ataca fortemente o colectivo máis castigado, como é a mocidade". A mocidade galega non se pode emancipar: só un de cada seis é independente Unhas actuais xeracións mozas que, ademais, "van ter por primeira vez unhas condicións de vida peores que as das xeracións anteriores", remarcou. Para Sío, "a nova reforma laboral súmase ás anteriores no castigo a colectivo da xente moza". "Podémolo ver coa aprobación dos contratos de formación e de prácticas como escusa para relegar á precariedade as xeracións cunha maior preparación da historia do noso país". Pola súa parte, CCOO deu a coñecer un manifesto co gallo do Día Internacional da Mocidade. O sindicato reivindica que "cómpre apostar pola mocidade como suxeito activo, reclamando e recuperando dereitos que palien esta situación precaria e defendendo os dereitos da xuventude". A mocidade "precisa medidas de protección social, medidas máis aló do bono do alugueiro, para poder acceder a unha vivenda digna" así como "empregos e salarios de calidade", demandou CCOO. Dificultade para alcanzar a emancipación A mocidade emancípase aos 30 anos no conxunto do Estado español, case tres anos máis tarde que a media da Unión Europea, segundo un informe publicado esta quinta feira por BBVA Research. As cifras son aínda máis negativas na Galiza, como fai ver o Observatorio de Emancipación do Consello da Xuventude do Estado español. O motivo principal deste atraso, explica BBVA Research, é a dificultade de atopar vivenda a un custo accesíbel e nunha localización que satisfaga as preferencias.


Summary: Colectivos ecoloxistas denuncian un abuso extremo dos caudais, que deixan os encoros e os ríos sen auga que garanta os usos ecolóxicos e de abastecemento exixidos por lei. "Os usos ambientais priman sobre os usos hidroeléctricos", aseguran.

A alta produción de enerxía eléctrica mantén os encoros galegos en mínimos históricos. A denuncia parte da veciñanza e de grupos ecoloxistas que malia salientar marcas como a que bate estes días o pantano das Portas, en Vilariño de Conso, insisten en que estamos ante un abuso recorrente por parte das empresas hidroeléctricas. Miño-Sil Segundo as cifras de reserva hidráulica que actualiza cada semana o Ministerio para a Transición Ecolóxica, -a data de publicación do último boletín é do 17 de agosto-, os encoros da Confederación Hidrográfica Miño-Sil están a 49% da súa capacidade fronte a 71% de hai xusto un ano. Destacan as cifras das dúas presas con maior cabida. A de Belesar, no Miño, que retén 31% da auga que podería acumular, e a das Portas, no río Camba, que almacena só 15%. Polas mesmas datas hai un ano estaban a 62 e 76% da súa capacidade. Galiza-Costa A situación na demarcación Galiza-Costa non é tan dramática. En conxunto retén 67% da súa capacidade, mais con cotas particulares que baixan de 50%. É o caso do encoro da Fervenza, no Xallas, que almacena 42% de auga. E entre os grandes, tamén, Portodemouros, no Ulla, a 64% da súa cabida e o Eume, a 82%. Porén, desde esta comarca o Colectivo Terra denuncia máis unha vez a situación na que se atopa o río na contorna da central que xestiona Endesa. "A empresa non libera o caudal ecolóxico que exixe a lei neste pico de produción eléctrica e suma xa seis décadas de secuestro do Eume". A falta de caudal suficiente, sinalan, deixa algo máis de tres quilómetros de río "sen vida" e augas turbias. "A xente estráñase de que as hidroeléctricas chuchen o ríos, pero é o que fan é o seu negocio", afirma o secretario técnico de Adega, Fins Eirexas. "Oligopolio eléctrico" O negocio é maior cando a luz ten dispara o seu prezo, advirte,e nese xogo, os encoros son unha peza chave. "Mentres o mercado eléctrico sexa o que é, seguirá aproveitando os recursos naturais de todas para o beneficio privado". Sucedeu no pasado -lembra cando Villar Mir secou a fervenza o Xallas en 2007- e seguirá pasando, di. "Os ríos galegos son os bancos do oligopolio eléctrico. Cando precisan cartos tiran deles, porque non lles importa deixar as bacías secas". Mais existen uns límites, recoñece Fins Eirexas. "E o que non se pode tolerar é que nun momento de estrés hídrico como o que se dá no verán sigan poñendo os eu negocio por riba dos recursos e do interese da cidadanía". O desleixo das Administracións fai que as eléctricas crean que os ríos son o seu patrimonio Neste sentido, insiste en que se trata de concesións hidroeléctricas sometidas á revisión das Administracións públicas. "Teñen que cumprir uns requisitos mínimos que cómpre verificar" para constatar un correcto aproveitamento dos recursos, de acordo co plan hidrolóxico e coa garantía das funcións ecolóxicas e sociais dos ríos. "Nin o Estado nin a Xunta poden mirar para outro lado", recalca Eirexas, como fan adoito. Por iso exixe "vontade" real de control. "O desleixo fai que as eléctricas crean que os ríos son o seu patrimonio". A solución é dobre, conclúe: a xestión pública da enerxía que se tira da auga, asegurando os servizos ecosistémicos dos ríos mais os usos ambientais, e a extinción inminente da concesión hidroeléctrica en caso de neglixencia.


Summary: A principios de xuño o Ministerio do Interior presentou o novo DNI electrónico, que entrará en vigor o 2 de agosto. O novo documento será en español e inglés.

Política Lingüística da Generalitat de Catalunya esixe que o novo DNI europeo manteña o catalán. O departamento apunta tamén que os responsábeis de Política Lingüística de Galiza, País Valenciano, Baleares, País Vasco e Navarra partillan tamén con Cataluña a necesidade de que o Ministerio do Interior garanta a continuidade da presenza das linguas propias no novo DNI "A directora xeral de Política Lingüística, Ester Franquesa, enviou unha carta ao director xeral da Policía do Estado, Francisco Pardo, para pedirlle que confirme que tratamento recibirán no Estado as linguas oficiais e propias distintas do español e que garantan a continuidade da presenza da lingua catalá no novo documento de identidade, tanto en formato físico como dixital". A principios de xuño, o Ministerio do Interior presentou o novo DNI electrónico, que entrará en vigor na Unión Europea o 2 de agosto. No modelo mostrado e na presentación, observouse que o novo documento pódese obter en dous idiomas oficiais europeos e en España só estará en español e inglés. "Tanto a Dirección Xeral de Política Lingüística da Generalitat de Catalunya como as direccións de política lingüística do País Valenciano, Baleares, País Vasco, Navarra e Galiza esperan que o Ministerio do Interior aclare o modelo lingüístico do novo documento e garantir a presenza de todos os idiomas oficiais e propios". Franquesa explica na carta que a presenza das distintas linguas oficiais dos territorios do Estado nos documentos oficiais foi aprobada case por unanimidade por acordo do pleno do Congreso dos Deputados do 13 de marzo de 2001. Ao final de 2001 comezaron a emitir identificacións que inclúen as diferentes linguas oficiais que existen no estado. A normativa vixente, o Real decreto 1553/2005, do 23 de decembro, polo que se regula a emisión do documento nacional de identidade e dos seus certificados de sinatura electrónica, establece, no artigo 11.3, que os textos fixos do DNI deben expresarse en castelán e, en territorios con outra lingua oficial, tamén nesa outra lingua. Franquesa fai referencia a outros exemplos en Europa desta nova tarxeta que utilizan máis de dous idiomas, como en Alemaña, onde a nova tarxeta está en alemán, inglés e francés, e en Bélxica, tamén en catro idiomas. Por iso, "a presenza das diferentes linguas de España non só é perfectamente posíbel senón que se require de acordo co pluralismo lingüístico recoñecido pola Constitución, a normativa europea e especialmente pola Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias".


Summary: A plataforma lembra que no mes de maio remata a moratoria dos casos relacionados con hipotecas aprobada en 2013.

A plataforma Stop Desafiuzamentos Lugo está a traballar na actualidade nun total de vinte casos de desafiuzamentos, seis deles "graves". Destes casos, levan un en cada unha das comarcas dos Ancares, Meira, Quiroga, Terra de Lemos e a Ulloa; cinco na da Mariña, tres na de Sarria, e catro nas comarcas da Terra Chá e de Lugo. A plataforma explica a Nós Diario que nalgúns casos, cando se comenta a posibilidade de acudir ás institucións, hai afectadas que abandonan por medo. Na súa maioría, trátase de familias con crianzas. A voceira da plataforma, Mina Galván, confirmou nun comunicado que a meirande parte dos casos teñen que ver co impagamento de alugueres. Sobre os casos graves, concretou que un deles se refire a unha persoa "que foi ingresada na unidade de psiquiatría do Hospital Universitario de Lugo". Esta persoa non "debe moitos cartos", matizou a activista, mais o propietario do inmóbel no que vive emprazouno a abandonalo baixo a desculpa de que "ten un can". Outro caso corresponde ao dunha nai con dúas crianzas. "Unha familia monoparental; ela é estranxeira e non conta coa tarxeta verde, non consegue atopar traballo e semella que ninguén a quere contratar", explicou, incidindo en que as únicas ofertas que recibe son irregulares, con pagos "en B". Moratoria das hipotecas "O máis complicado de atopar unha vivenda é que se trata de alugueres para persoas precarizadas, ás que lles demandan dous ou tres meses de fianza, alén das súas nóminas ou dun aval", remarcou a activista. Ademais, lembrou que a moratoria antidesafiuzamentos aprobada en 2013 ten data de caducidade e que a partir de maio poden volver "moitos casos". Esta moratoria procuraba protexer colectivos especialmente vulnerábeis, como as familias con crianzas menores de idade ou monoparentais con crianzas ao seu cargo, mais tamén a persoas en desemprego ou vítimas de violencia de xénero, por exemplo. Stop Desafiuzamentos Lugo participa na actualidade dunha campaña estatal das Plataformas das Afectadas polas Hipotecas (PAH) que, coa vista posta no fin desta moratoria, reclama ao Goberno central unha nova lei da vivenda así como a contrución dunha bolsa pública ou a regulación dos prezos.


Summary: Nos últimos anos as redes sociais ferveron con iniciativas por un Deportivo da Coruña [e non "de La"]. Porén, eran propostas illadas. Nesta ocasión e por vez primeira, as peñas do Dépor únense para reclamar de maneira oficial o uso correcto e normalizado do topónimo da cidade no escudo e comunicacións do clube.

Os Riazos Blues, a Federación de Peñas Deportivistas (que abrangue todas as peñas federadas) e o colectivo Old Faces veñen de lanzar unha campaña conxunta na que reclaman o uso do topónimo oficial A Coruña no escudo do clube. David Pena (Old Faces) é un dos promotores da iniciativa e explica, en declaracións a Sermos Galiza, que a reclamación "é algo que está no ambiente desde hai anos". "Non é a primeira vez que esta demanda xorde nunha Xunta Xeral de Accionistas. De feito, nas dúas últimas abordouse por parte de persoas moi diferentes e de maneira espontánea", engade. David Pena (Old Faces): "O nome histórico e legal da cidade é A Coruña e non é normal que unha das principais institucións da urbe empregue La Coruña" Este afeccionado deportivista sinala que a campaña "obedece a un sentimento de vontade que entronca coa lóxica e o sentido común, pois o nome histórico e legal da cidade é A Coruña e non é normal que unha das principais institucións da urbe empregue La Coruña". "O normal é que unha das principais referencias da cidade teña a imaxe que a pasea polo mundo co seu nome oficial, que é en galego", salienta. Con esta campaña, tanto os Riazor Blues, como a Federación de Peñas como Old Faces tratan de que o escudo do clube recolla Real Club Deportivo da Coruña, e non Real Club Deportivo de La Coruña. "Queremos buscar un movemento o máis amplo e plural posíbel, un movemento de unión de toda a masa social deportivista –non só accionistas e socios, senón coruñeses e coruñesas en xeral que sintan as cores- para conseguir que o Deportivo sexa da Coruña", insiste David Pena. Manifesto e recollida de sinaturas Os tres colectivos asinaron un manifesto conxunto que lanzaron na rede o día 23. En breve, comezará a fase de recollida de sinaturas, non só na internet, senón tamén en comercios, hostalaría e estabelecementos varios da cidade. Posteriormente, as tres entidades entregaranlle á directiva do clube as sinaturas para que inicie os trámites estatutarios que fagan realidade a petición. A acollida, polo de agora, é "inmellorábel", di un dos impulsores. "Moitas peñas e persoas a nivel particular colgaron nas súas fotos de perfil das redes sociais o hashtag que lanzamos #EuDeportivoDaCoruña". No manifesto elaborado polos Riazor Blues, a Federación de Peñas e Old Faces exponse que "o idioma de Galicia confúndese coas cores deportivistas, somos todo un. Por iso, por intelixencia e por sentimento, temos que, colectivamente, empurrar o Deportivo a dar o paso, a vences clixés pasados de moda". "Temos que, coa nosa unión, facer normal no deportivismo o que é normal na rúa, na empresa, na administración ou nos medios de comunicación: oficialmente e por acordo do Congreso dos Deputados desde 1998 a nosa cidade ten un nome, A Coruña".


Summary: No 2015 foron asasinadas 7 mulleres mentres que perto de 4 mil denunciaron só nos primeiros nove meses do ano.

O ano 2015 rematou cun total de 7 mulleres asasinadas pola violencia machista na Galiza, segundo as estatísticas oficiais. O noso país sitúase como terceiro territorio con máis asasinadas no Estado español, despois de Andalucía (13) e Valencia (11). Un "ano horríbel", en verbas da secretaria xeral de Igualdade, Susana López Abella, quen reclamou ás mulleres "que están sufrindo calquera tipo de violencia que denuncien, para que poidamos actuar e poidamos poñer ese cordón de protección necesario e fundamental para que non haxa un asasinato máis de violencia machista", dixo na concentración de repulsa convocada diante dos edificios da Xunta o 4 de xaneiro con motivo do asasinato de Marina R. B. en Mos. ((Preme nas imaxes para despregar os mapas)) A muller presentara unha denuncia en outubro de 2014 por "maos tratos físicos e psicolóxicos habituais" que foron xulgados como "insultos". Finalmente retirou a denuncia. "Algo se está a facer mal" cando isto acontece, apuntou López Abella. Entre xaneiro e setembro de 2015 presentáronse na Galiza –segundo as cifras fornecidas polo Consello Xeral do Poder Xudicial-- 3.956 denuncias e adoptáronse 683 ordes e medidas de protección e seguridade das vítimas dun total de 1.168 incoadas nos 9 primeiros meses do ano. O 58,47%. Da man de Alejandro Gómez, especialista en violencia machista e integrante do Sindicato Unificado de Policía (SUP) e de Ana B. Gudín, concelleira de Igualdade de San Sadurniño, abordamos a coordinación entre administracións, o número de efectivos policiais e o grao de formación dos profesionais no combate á violencia machista. Tes ao teu dispor a íntegra desta reportaxe, unha dupla páxina, no número 178 do noso semanario. Á venda xa na nosa loxa e nos puntos habituais.


Summary: Ao redor de 300 traballadoras e traballadores de Seaga bótanse á rúa máis unha vez en Compostela por un servizo "público, único e profesional" de extinción de incendios, contra a militarización do monte e por un pacto que deixe este servizo "fóra do ámbito partidista" e aplique políticas que poñan en valor o rural

As súas reivindicacións son catro e son taxativas: un servizo "público, único e profesional" de prevención e defensa contra os incendios forestais; a contratación do persoal realizada a partir dunha lista "e cunha valoración equitativa do tempo traballado"; a eliminación do gasto de militarización do monte; e unha chamada cara o 21-O: exixen un pacto para retirar a loita contra o lume "do ámbito partidista" e artellar unha política forestal onde primen a prevención, conservación e posta en valor do rural. "Quen apaga o lume? Nós, e non a UME!"Cos catro obxectivos na cabeza, centos de traballadoras e traballadores do servizo de loita contra os incendios forestais botáronse á rúa este sábado en Compostela. A mobilización foi convocada pola recén creada Plataforma en defensa do servizo público de prevención e defensa contra os incendios forestais. Dela fan parte, para alén dos sindicatos CIG, CC.OO., UGT e CNT, a Aprafoga --Asociación profesional de axentes forestais e medioambientais--, a Aprofiga --Asociación profesional do persoal laboral--, a Organización de montes en man común, a Xornaga, o sindicato agrario Fruga e a asociación ecoloxista Adega. Vestidos con cascos e traxe de faena, exixiron unha e outra vez a demisión da conselleira de Medio rural, Rosa Quintana, á que sinalaron como responsábel "da política de privatización emprendida pola secretaría do medio rural". Privatización foi a palabra máis rexeitada e Quen apaga o lume? Nós, e non a UME! --a UME é a Unidade militar de emerxencias-- o berro máis coreado namentres completaron o traxecto que separa a estación de comboios de Praterías. Na céntrica praza, Carlos Gándara, que leva desde 1995 apagando no lume, deu lectura a un manifesto en que o cadro de persoal de Seaga rexeitou "moi alto e moi claro" a entrega da extinción de incendios a mans privadas "que buscan o beneficio económico", contribuíndo a executar o "desmantelamento planificado" deste servizo público. Mesa de diálogo en prol dunha política onde prime a prevenciónNunha animada mobilización, convidaron a Feijóo a traballar "de peón" e exixiron saber a onde van parar os 3 mil euros que cada mes custa cada persoa traballadora, se esta recibe "unicamente un terzo" desa cantidade. "Queren man de obra barata e sen dereitos laborais", dixo Gándara desde o micro de Praterías, preguntando "cantos cartos non se poderían aforrar cun servizo único e profesionalizado, dirixido transparantemente?" e "cantos postos de traballo poderían obterse a cambio no sector?". Para levar a cabo as súas propostas exixiron a apertura "inmediata" dunha mesa de negociación co goberno galego da que fagan parte todos os axentes implicados no servizo de extinción e os colectivos organizados pola defensa do medio rural. Para concluír, Gándara escolleu unha acaída cita de Castelao: Máis vale unha terra con árbores no monte que un estado con ouro nos bancos.


Summary: Edita Rodríguez Oca é a responsábel do proxecto Jatafarta desde a súa creación en 2008 en Compostela. Do seu obradoiro saen pezas que, partindo do traballo tradicional do coiro, se aproximan á experimentación con novos materiais. A súa obra traspasou fronteiras e ten visitado feiras e mostras en cidades como Milán, Londres ou Estocolmo, mais tamén está presente en comercios de proximidade.

-Como nace o obradoiro Jatafarta? Foi aproximadamente hai dez anos, despois de rematar a carreira de Belas Artes. Instaleime en Compostela e abrín o estudio que teño agora. Veño dunha familia de artesás e sempre quixen fuxir dese contorno, mais agarreime a un formato pequeno de empresa e de produción propia onde podía artellar o tema da artesanía co da formación académica. Entrar no mundo do coiro veu por aí. Miña nai e meu irmán traballaban o coiro e o material tíñao na casa, en realidade podía ter traballado outro material. -As obras teñen moito de artísticas. Foi unha saída creativa? O que é a maneira de producir as pezas é totalmente artesá. Aínda así ás veces mesturo técnicas doutras disciplinas. Logo, a forma de concibir as pezas quizais teña algo que ver coa formación. Proxecto facer un bolso case como unha escultura, a reflexión vén sendo a mesma. Por ese motivo si que ten algo de oficio, mais artello elementos que teñen a ver máis coa escultura e o deseño. É a razón de que teña pezas que parecen moi minimalistas, que esconden mesmo a propia pegada do oficio como para que non se vexan as costuras. Xogo moito coa xeometría. O coiro asociouse sempre máis a un traballo máis barroco, máis cargado, e eu o que intento é eliminar elementos. -De que maneira crea as pezas? Ás veces serve de inspiración a obra dun artista ou a partir dun patrón que xa traballei. Outras sae de maneira accidental. No obradoiro pasan moitas cousas. Facendo unha proba para construír unha peza acabas construíndo outra. Moitas veces son accidentes. -É un obradoiro tradicional ou é algo máis? É un obradoiro tradicional. Teño as ferramentas dunha marroquinaría típica, mais conto con moitos proxectos abertos e non quero que o propio oficio me feche. Por iso traballo tamén con outro tipo de materiais, como madeira, e agora mesmo estou facendo experimentos con peles veganas. Sempre estou probando. A experimentación gústame moito. Algúns proxectos quedan parados meses ou anos e logo volvo retomalos. O curtido vexetal que emprego eu é material que conserva moi ben as propiedades do coiro, envellece moi ben co tempo. As pezas collen unha vida. -Cal e a súa filosofía de traballo? Producir dunha maneira sostíbel e local. Interésame a proximidade co cliente, esa persoa que vén a ti e merca unha peza. Darlle a posibilidade de reparala co uso no tempo... estabelecer unha relación de confianza e proximidade coa contorna cando produces e tamén co propio cliente cando vendes. Producir a pequena escala creo que agora mesmo é unha opción e a artesanía ten moito que ofrecer. As grandes producións xeran unha gran cantidade de obxectos inútiles ao redor de nós. Hai que mercar menos e mellor, igual que producir menos e mellor. Gañamos todas e todos. -A artesanía está pouco valorada? No mundo artesán hai moito por facer. Necesitamos espazos onde vender que non sexan aqueles relegados a unha feira ou unha festa enxebre. Necesitamos espazos que nos dean significados, nos que poidamos ter pezas con certo valor. As producións artesás teñen moito traballo detrás e materiais con moito custo. Os espazos que temos desvirtúan o noso traballo. Están vinculados ao tema souvenir, ao turista. Por iso é moi importante facernos un oco en Internet. A artesanía é cultura, calidade, e debería ter espazos que estivesen á súa altura. Deberiamos estar ligados ao ámbito da moda, da cultura.