Summary: En #VenhanMais5 esta cuarta feira pulsamos a opinión do politólogo Manuel Anxo Fernández Baz.

-Como avalías o estado actual da política galega? -A política galega actual definese pola fortaleza electoral e social do PP, algo que non é novidoso, a febleza dun PSOE inmerso nunha fonda crise interna, a presenza de En Marea e a recuperación electoral do BNG. A diferenza co sistema de partidos que xorde nos anos noventa vén determinada pola presenza de En Marea como terceira forza na competición electoral nas dimensións da esquerda e do galeguismo que atrae votos que noutro momento recalarían no PSOE ou no BNG. -Que evolución agardas da política galega a cinco anos vista? -No vindeiro lustro vanse celebrar catro procesos electorais, dous en 2019 e, de cumprírense as lexislaturas, dous en 2020, é dicir vanse cumprir todos os mandatos e lexislaturas iniciados desde 2014, e polo tanto complétase un ciclo no que se comprobará como avalía o electorado iso que se deu en denominar "nova política", agora xa nas institucións. Por outra banda, é previsíbel, malia os casos de corrupción, que en todo caso sucéndense, ou fanse públicos, en período non electoral, que o Partido Popular experimente un ascenso electoral nos comicios de 2019, recuperando posicións perdidas en 2015, nomeadamente nos ámbitos urbanos. No que ten a ver coa esquerda e o nacionalismo, o BNG está en disposición de manter as posicións adquiridas en 2015 e mesmo de mellorar os resultados nos outros procesos electorais. En todo caso, considero que a evolución política vai depender fundamentalmente de dúas cuestións: o devir do PSOE e a valoración do electorado do chamado ciclo da "nova política". -Que esperas de Sermos nos próximos cinco anos e en que cres que debemos e/ou podemos mellorar? -Agardo que siga avanzando como un xornal de referencia para os galegos e as galegas, poñendo de manifesto que hai outras formas de ver e analizar a sociedade galega en particular, e o escenario internacional en xeral.


Summary: Tras as primeiras polémicas e sorpresas na xestión, a negociación dos orzamentos de 2016 porá a proba os gabinetes da Marea Atlántica, Compostela Aberta e Ferrol en Común. Pero, que pasa en Lalín?

Pero, que pasa en Lalín? "Trémennos algo as pernas". O pasado 22 de maio, día do peche da campaña das eleccións municipais, un dos referentes dunha das mareas municipais que agora son goberno expresábase deste xeito. Había unha semana que non se publicaban enquisas, pero os datos demoscópicos continuaban a fluír. Estes, combinados coas sensacións percibidas nos actos de campaña, facíanlles valorar como real a posibilidade de teren que tomar o bastón de mando, como así aconteceu na Coruña, Santiago e Ferrol. Cando se van cumprir cen días das tomas de posesión dos novos gobernos locais as plataformas procuran rematar de axustar a súa adaptación ao poder mentres o PP, como xa acontecera na campaña, caricaturiza as súas maneiras de facer e axita a bandeira do "radicalismo" e a falta de "xestión". Os primeiros trazos da caricatura chegaron cando aínda ecoaban as verbas dos actos de investidura. Vinte e catro horas despois da formalización do cambio celebrábase en Lugo a Ofrenda ao Santísimo Sacramento do Antigo Reino de Galicia, un acto na Catedral de Lugo ao que están convidados os alcaldes das cidades que noutrora foran capitais das sete provincias galegas. Tanto o novo rexedor da Coruña, Xulio Ferreiro, como o seu homólogo de Santiago, Martiño Noriega, anunciaron que non acudirían á cita para cumprir coa promesa de "laicidade" que formularan en campaña. O PP saíu en tromba contra a decisión entre apelacións á "tradición galega", elevando aos titulares un acto que adoitaba pasar desapercibido e ao que un ano antes tampouco acudira o alcalde de Santiago, o popular Ángel Currás. Despois de estirar un chisco a polémica -nalgúns foros mesmo se chegou a reprochar que non asistise ao acto o alcalde de Ferrol, Jorge Suárez, que non estaba convocado ao mesmo- a cuestión da laicidade seguiu servindo como ariete en Compostela, cuxo goberno preparaba contra reloxo as Festas do Apóstolo. Compostela Aberta xa avanzara en campaña que o 25 de xullo non asistiría á ofrenda que a Casa Real realiza na Catedral e Noriega rexeitaría ser delegado do rei no evento no caso de que llo solicitasen. Grupos cristiáns de base aplaudiron a decisión e o propio Cabido catedralicio quitoulle ferro ao asunto ao considerar que non ten "maior importancia". Os conservadores seguiron cargando contra o goberno local por este asunto e mesmo tamén contra a Igrexa, por non ser belixerante contra o Concello. Contas, crises e sorpresas Alén das polémicas de verán máis ou menos inchadas os novos gobernos tamén tiveron que poñerse á fronte de cadansúas maquinarias municipais atopando certas sorpresas no ámbito económico. Así, os novos gabinetes amosaron informes das respectivas intervencións municipais que reflectían falta de solvencia para afrontar pagamentos, no caso da Coruña, partidas orzamentarias comprometidas ata o 90% en Ferrol ou incumprimento das regras de gasto en Santiago. Na Coruña estes desequilibrios económicos estaban na base da aposta do goberno local por impulsar un modificativo de crédito que tornou na primeira crise política de relevancia que tivo que afrontar o equipo da Marea Atlántica, se ben previsiblemente será aprobado este luns. As intervencións da Coruña, Santiago e Ferrol desvelaron desequilibrios nas contas públicas Ademais das puramente financeiras estes cen días tamén se produciron outro tipo de sorpresas nestes concellos. Unha das máis rechamantes é a que atopou o alcalde ferrolán cando visitou sen avisar a depuradora de Cabo Prioriño e descubriu que, tras un ano de funcionamento, aínda non depurara nada. Apenas un mes despois da crise que deixou sen auga potable boa parte da comarca de Ferrolterra durante catro días este novo episodio puxo os focos no socio privado da empresa municipal de Augas, Urbaser, do grupo empresarial de Florentino Pérez, que se resiste a ser controlada polas novas autoridades mentres estas ultiman os trámites para elevar o acontecido á Fiscalía. Unha das 'sorpresas' máis rechamantes foi que a depuradora ferrolá nunca depurara Mentres, na capital galega, a polémica arreciou cando o gabinete de Noriega desbloqueou un trámite que o equipo de Agustín Hernández deixara sen rematar: os convenios con entidades sociais. O consistorio asignou o case medio millón de euros tal e como estaba previsto agás con dúas excepcións: decidiu non asinar os convenios con entidades antiabortistas e anunciou, ao tempo, que a denominada Red Madre tería que deixar de usar como sede o piso que o PP lle cedera de balde. Os populares atacaron con dureza a decisión e deron en alertar dunha suposta fin das axudas a Cáritas, aínda que esta organización social é, precisamente, a que recibiu maior contía nas axudas. O reto dos orzamentos O trámite orzamentario porá a proba a capacidade negociadora dos novos gobernos Alén da foguetería política e mediática o primeiro gran reto dos gobernos das mareas aínda está por chegar. Así, é previsible que en breve as supostas polémicas por concursos, festas, procesións ou bandeiras compartan espazo nos titulares coa negociación dos Orzamentos para 2016. O escenario máis complexo é, a priori, o da Coruña e Santiago, xa que ambos gobernos deben procurar apoios na oposición para sacar adiante as súas primeiras contas, nas que queren introducir xa as primeiras fórmulas participativas. Factores como a celebración das eleccións xerais en decembro dificultarán un panorama no que Marea Atlántica e Compostela Aberta -e, en menor medida, Ferrol en Común, ao manter un goberno de coalición- teñen por diante o reto de amosaren a súa capacidade de negociación política con acordos que, ao tempo, sexan ben recibidos nos espazos cidadáns que os impulsaron cara ao poder.


Summary: O actor comparece perante os medios acompañado por compañeiros como Javier Bardem e Leo Bassi o mesmo día e á mesma hora na que foi citado por segunda vez por un posíbel delito de ofensa relixiosa.

O actor Willy Toledo apareceu nunha roda de prensa na parroquia de San Carlos Borromeo esta terza feira á mesma hora na que estaba citado no xulgado por un delito contra sentimentos relixiosos. Porén, a vista foi suspendida por mor da greve de xuíces e adiada ata o 28 de xuño. Toledo estivo acompañado por actores como Javier Bardem e Alberto San Juan, así como humoristas como Leo Bassi, entre outros. O actor defendeu que "non hai necesidade" de sentarse ante un xuíz por falar "dos meus sentimentos relixiosos ou a miña ideoloxía". "Eu creo que non cometín ningún delito e, polo tanto, non é necesario que compareza ante un xuíz para testemuñar sobre os meus sentimentos relixiosos,a miña ideoloxía, a miña sexualidade ...", dixo. Para el, "todo isto vén dunha mal chamada transición e peor xestionada transición onde os poderes de Franco continuaron intocables, nas mesmas posicións". "O feito de que isto poida ser castigado coa prisión paréceme un atraso que nos leva ao franquismo ", dixo Javier Bardem, para quen a" sagrada" liberdade de expresión "está en perigo ". O Tribunal de Instrución 11 de Madrid citou ao actor a declarar como investigado por presuntamente insultar a deus e á virxe, após que o 18 de abril non acudise á primeira citación xudicial.


Summary: O prezo medio diario da electricidade no mercado almacenista baixará até os 226,21 euros por megawatt hora (MWh), un 1,3% menos que onte, aínda que será o sábado máis caro da historia e o cuarto rexistro máis alto.

Tras concluír setembro cun prezo medio récord, outubro xa rexistra os seis valores máis altos vistos até o de agora en só nove xornadas, segundo os datos do operador de mercado eléctrico designado (OMIE) recollidos por Europa Press. Este sábado, o prezo subirá un 30,26% respecto a hai unha semana, cando a electricidade no mercado almacenista español estaba en 173,65 euros/MWh. Comparándoo con hai un ano, o prezo da electricidade aumenta un 409,6%, é dicir, cinco veces máis que os 44,39 euros que se rexistraban entón. As horas máis caras O prezo máis alto deste sábado darase entre as 21 e as 22 horas, cando alcanzará os 254,45 euros/MWh, mentres que o máis baixo rexistrarase entre as 17 horas e as 18 horas, con 176,92 euros/MWh. Esta situación prodúcese en plena escalada do prezo de todas as materias primas vinculadas á enerxía en todo o mundo, como o gas, o petróleo e o carbón, o que dispara ao mesmo tempo os dereitos de CO2, tamén en máximos históricos. O Goberno estatal aprobou un plan de choque que conterá de forma temporal estas subidas, ao rebaixar os impostos e minorar algúns ingresos extraordinarios das eléctricas, polo que non se reflectirá nas facturas das e dos consumidores. Previsións para o domingo Este domingo, o prezo subirá un 57,38% respecto a hai unha semana, cando a electricidade no mercado almacenista español estaba en 111,6 euros/ MWh. Comparándoo con hai un ano, o prezo da electricidade aumenta un 530,89%, é dicir, seis veces máis que os 27,84 euros que se rexistraban entón. O domingo 26 de setembro marcaba até o de agora o prezo máis caro da luz para ese día da semana, con 160,42 euros, mais só pasaron dúas semanas ata que se rexistrou un novo récord co deste domingo 10 de outubro. O prezo máis alto deste domingo darase entre as 20 e as 21 horas, cando alcanzará os 251,60 euros/ MWh, mentres que o máis baixo rexistrarase entre as 11 horas e as 12 horas, con 135,07 euros/ MWh. A industria Aínda así, ao tratarse dun problema global, a tendencia inflacionista en todos os tipos de enerxía podería trasladarse á industria, podendo causar presións na súa actividade ou a translación dos prezos aos consumidores. A redución do IVE/IVE ao 10%, a suspensión do imposto do 7% á xeración eléctrica, o desconto do imposto da electricidade ao 0,5% ou a contribución esperada de 2.600 millóns de euros por parte das eléctricas procedente dos denominados 'beneficios caídos do ceo' son algunhas das medidas acometidas polo Goberno español. En calquera caso, o prezo da cotización que se publica cada día, como xa advertiu o Executivo estatal, seguirá en cotas elevadas e subindo, polo menos, até marzo do ano que vén, momento no que se prevé que estas medidas decaian. Mentres tanto, a factura debería seguir baixando de prezo a pesar da alza no mercado almacenista.


Summary: A conícora (Vanellus vanellus) e a agacha (Gallinago gallinago) poden ser cazadas en Galiza malia a figurar no Catálogo Galego de Especies Ameazadas como "en perigo de extinción".

Adega, Sociedade Galega de Historia Natural, Federación Ecoloxista Galega e Sociedade Galega de Ornitoloxía queren que a Xunta impida que en Galiza podan cazarse especies en perigo de extinción. Así o solicitaron no Comité galego de caza, que tivo lugar a finais da semana pasada. A conícora (ou avefría) ou a agacha (ou becacina) figuran no Catálogo Galego de Especies Ameazadas (Decreto 88/2007) consideradas como "en perigo de extinción". Unha cualificación dada debido a que a súa "supervivencia é pouco probable se os factores causantes da súa actual situación seguen actuando" e débense elaborar os correspondentes "planos de recuperación" destas dúas especies. Malia á grave ameaza da extinción e ao descoñecemento dos movementos dispersivos e migratorios das poboacións reprodutoras galegas, tanto a conícora como a agacha considéranse especies cazábeis durante a tempada cinexética en Galiza (só as poboacións non nidificantes) polo que existe o risco de que exemplares reprodutores, xa que logo considerados "en perigo de extinción", sexan abatidos durante a tempada de caza.


Summary: A XXVI edición do evento, que comeza esta sexta feira 1 de outubro, contará con 25 grupos.

A Galiza terá unha presencia case similar a Portugal na XXVI edición do Festival Internacional de Teatro Cómico da Maia (FITCM) que decorre entre esta sexta feira e o 10 de outubro con representación de 25 compañías cuxo traballo responde a diferentes estilos pero sempre cun obxectivo común: o divertimento. Nesta ocasión, cinco formacións do país contribuirán a ese reto que é provocar o sorriso do público, aínda máis nun contexto de pandemia. Do total de compañías convidadas oito serán portuguesas -Diana Sá; Victor Valente; Marionetas Rui Sousa; Companhia do Chapitô; Trigo Limpo e Teatro Acert; Companhia XPTO; Oli and Mary e Teatro dos Aloés- mentres que desde o país chegarán cinco. Trátase de Pedras de Cartón, Elefante Elegante, Peter Punk Pallaso, Culturactiva e Producións Teatrais Excéntricas. Aliás, apóstase noutras nacións dentro do Estado español ao contar na programación con La Industria Teatrera e Inda Pereda (Catalunya) e Malas Compañías, Zirko Caldea e Oihulari Klown (Euskadi). O resto de propostas chegarán de España, de Alemaña e de México. A programación distribuirase tanto nos exteriores e interiores do Fórum da Maia como no centro da cidade, fornecendo múltiples oportunidades de entretemento para as espectadoras. "Esta edição promete ser muito variada em termos de disciplinas e estéticas teatrais; apresentará múltiplos temas e tipos de humores de que o teatro se serve para representar artisticamente a vida da humanidade, a sua efemeridade, contexto e circunstância", destacan desde a organización do festival. Haberá até oito estreas absolutas en Portugal, varias delas promovidas polas compañías galegas, algunhas das cales mesmo chegarán a Maia con varios espectáculos previstos. Para as e os interesados en acudir a este Festival do Teatro Cómico cómpre saber que a programación diaria comeza ás 21 horas ao aire libre. Abre a actividade unha peza curta de acceso libre e destinada a todos os públicos. A cita principal da xornada terá lugar ás 21.30 horas no Auditorio. "Nas sextas e sábados e no dia 4, véspera do feriado do 5 de outubro, decorrerão espectáculos noutros espaços interiores do Fórum pelas 23 horas", indican desde o evento, que tamén preparou actividades para nenos na fin de semana. Desde a organización lembran que neste proxecto "o cómico é tratado como coisa séria à procura d'o riso (que nos) imune contra a barbárie" e non é momento de perdelo.


Summary: Faise necesario construír o novo paradigma político, o ecosocialismo, fronte a modelos e propostas esgotadas, desarrollistas e corporativistas. Un ecosocialismo antisistemico moi distante de propostas socialliberais verdes. Non é casual que este movemento estase dando no Sur da Europa desde Grecia ata Galicia.

A X Asemblea Nacional de Iniciativa Per Catalunya Verds (ICV) será, sen dubida, un acto de grande percorrido político na política catalá e europea. A X Asemblea Nacional de Iniciativa Per Catalunya Verds (ICV) será, sen dubida, un acto de grande percorrido político na política catalá e europea E serao non só pola realidade consolidada dunha organización central na política catalá e española, polo que representa cuantitativamente cos seus preto de 10.000 afiliados e afiliadas, pola súa presenza institucional no parlamento catalá, no congreso dos deputados, no senado e no parlamento europeo, ou na presenza en varios centos de concellos gobernando en moitos, e coa responsabilidade da alcaldía en preto de 40 concellos. Nin tan sequera por que o goberno de esquerda e catalanista da Generalitat durante dúas lexislaturas non seria entendible sen a súa presenza, sendo o único que reivindica a súa acción de goberno, e saíndo do mesmo fortalecido a diferenza do que estamos acostumados con partidos de esquerda que cando gobernan se esnaquizan. Aínda con erros e decisións criticables, a xestión das áreas desenvolvidas por ICV no goberno da Generalitat destacou que a esquerda transformadora tamén ten a obriga de asumir responsabilidades nos gobernos, por difíciles e complexas que sexan, e de desenvolver políticas que amosen a vixencia, rigor e solvencia dos seus programas políticos. Serao fundamentalmente pola coherencia acadada en todas as súas formulacións políticas e a forza das ideas, dos debates e das propostas para Catalunya, para o Estado e para Europa Serao fundamentalmente pola coherencia acadada en todas as súas formulacións políticas e a forza das ideas, dos debates e das propostas para Catalunya, para o Estado e para Europa, que lles vai permitir abordar, con garantías de éxito, novos retos e desafíos, nos peores contextos políticos e económicos en tódolos ámbitos. Tal como dixemos na nosa intervención durante o acto "os membros de Espazo Ecosocialista pertencemos a unha xeración que namentres outros buscaban referentes en outras latitudes e en correntes políticas de moda, nos mirábamos ao mediterráneo, a Italia e a Catalunya. Aprendiamos da política nacional do PSUC, liamos a Manuel Sacristan, a Vázquez Montalban, a Francisco Fernández Buey e a tantos outros dos grandes intelectuais que teñen construído o pensamento da esquerda catalá, observábamos con gran interese a transformación da esquerda comunista transformadora do século XX á esquerda ecosocialista transformadora do século XXI". "Os membros de Espazo Ecosocialista pertencemos a unha xeración que namentres outros buscaban referentes en outras latitudes e en correntes políticas de moda, nos mirábamos ao mediterráneo, a Italia e a Catalunya" A asemblea celebrouse baixo o lema Xunt@s podemos cambialo todo e diso ían os debates políticos da mesma. Construír un programa radical democrático centrado nun novo modelo económico sostible e estacionario, un sistema financeiro baseado na banca pública e ética, impulsar a renda de garantía da cidadanía, un novo modelo enerxético baseado nas enerxías renovables, un plano de economía social e solidaria e o apoio a formular cooperativistas, a defensa do ben común, o decrecemento, o dereito a decidir,… Como destacou Joan Herrera, novo co-coordinador xunto con Dolors Camats, no seu resumo do debate dos relatorios, a maioría das emendas tiñan contido económico, dotando ás propostas de transformación económica da centralidade necesaria. A maioría das emendas tiñan contido económico, dotando ás propostas de transformación económica da centralidade necesaria Pero sen dubida se algún tema centrou o foco mediatico e social da asemblea, coma non podía ser doutro xeito, foi o proceso dun novo período constituínte e o dereito a decidir. Non se trata de se se instaura a I república galega ou a III república española que tamén, senón de abrir un proceso a diferentes niveis complementarios para vertebrar unha nova democracia en Europa, en España e en Galicia. Obviamente unha nova democracia radicalmente participativa, republicana e laica, onde cohabiten diferente co-soberanias baixo o principio do dereito a decidir coa mesma facilidade sobre se incorporarse ou saírse, sustentable social e medioambientalmente, e onde a economía estea ao servizo das persoas e non dos beneficios privados. A nivel Europeo. Vertebrando unha alianza ampla e europeista, onde xa traballan de de xeito estable as tres forzas da esquerda renovadora do mediterráneo Siryza, Sinistra Ecologia e Liberta e a propia ICV. Un proceso de refundación política sobre a tradición republicana da revolución francesa, as loitas e conquistas do movemento obreiro e as loitas democráticas contra o totalitarismo do fascismo e do stalinismo. Vertebrando unha alianza ampla e europeista, onde xa traballan de de xeito estable as tres forzas da esquerda renovadora do mediterráneo Siryza, Sinistra Ecologia e Liberta e a propia ICV A nivel estado. Por unha ampla alianza das esquerda, política, social e electoral, sen exclusións e sen hexemonía de parte, para abordar o fin do réxime saído da transición. En Catalunya. Proceso Constituinte baseado nun chamamento aberto, na idea do amigo Arcadí Oliveres, para construír un novo pais diferente ao modelo neoliberal e corrupto do goberno de Artur Mas. Sendo o dereito a decidir un elemento tracionador dun proxecto alternativo no social fronte ao pais dos recortes que queren construír CiU e ERC. Dereito a decidir sobre a ligazón de Catalunya con España, pero tamén a como se constrúe a Catalunya social, ecolóxica, democrática e de benestar do futuro. O histórico lema de llibertat, amnistia i estatut d'autonomia actualizase hoxe como democràcia, sostenibilitat i sobirania. O histórico lema de llibertat, amnistia i estatut d'autonomia actualizase hoxe como democràcia, sostenibilitat i sobirania Sen dubida para levar adiante todo este programa político necesítanse construír espazos cooperativos desde a esquerda, con programas democráticos amplos e sobre os nosos respectivos substratos nacionais; porque efectivamente somos o 99% pero só temos un 1% de posibilidades de gañarlle a partida ao sistema. Un ecosocialismo antisistemico moi distante de propostas socialliberais verdes. Non é casual que este movemento estase dando no Sur da Europa desde Grecia ata Galicia E para iso tamén faise necesario construír o novo paradigma político, o ecosocialismo, fronte a modelos e propostas esgotadas, desarrollistas e corporativistas. Aproveitando a asemblea xuntámonos Synaspismós (Syriza), Sinistra Ecologia e Liberta de Italia, Chunta Aragonesista, Iniciativa del Pobla Valenciá (Compromís), Iniciativa Verds (coalición MES) de Balears, Primavera Andaluza e Espazo Ecosocialista Galego, xunto coa propia ICV, na idea de seguir vertebrando o ecosocialismo. Un ecosocialismo antisistemico moi distante de propostas socialliberais verdes. Non é casual que este movemento estase dando no Sur da Europa desde Grecia ata Galicia. Xoán Hermida e Juan Martinez ( Coordinador Nacional e Vicecoordinador de Relación Políticas de Espazo Ecosocialista)


Summary: Sés, O'Leo, Zënzar, Lydia Botana, Xenderal, Quempallou e N.O.M únense nun concerto contra a megaminaría contaminante organizado pola Plataforma pola defensa de Corcoesto e Bergantiños

A explanada da estación vella de Carballo acolle esta sexta feira (ás 21.30h) un concerto "contestatario" contra a megaminaría contaminante. Convocado pola Plataforma pola defensa de Corcoesto e Bergantiños o acto ten por obxecto amosar o rexeitamento aos proxectos mineiros que ameazan Galiza, nomeadamente, á mina a ceo aberto que a empresa canadense Edgwater pretende instalar na comarca de Bergantiños. @s artistas convidad@s, que actuarán de balde farano nun escenario disposto pola Plataforma "para que a súa indignación cante" aseguran desde a organización. Aliás, o escritor Sechu Sende dará leitura ao manifesto "en defensa do territorio e das persoas" que fican ameazadas polas explotacións mineiras. "Un milladoiro para Corcoesto" Desde a Plataforma en defensa de Corcoesto e Bergantiños organizan tamén o sábado (a partir das 11.00h) unha acción "artístico reivindicativa" promovida por Delio Sánchez (Factoría Delideas) e @s integrantes do Colectivo asTeu --Inma Doval e Xacobe Meléndrez. A xornada, que terá lugar na Carballeira de Santa Mariña de Corcoesto, acollerá ducias de videocreador@s, pintor@s, exposicións fotográficas e escultor@s que poñerán o seu traballo en defensa do territorio. Xunto a el@s, escritoras e escritores da Galiza --mais tamén vind@s doutros recunchos do mundo-- participarán na instalación dun milladoiro co que recuperar o valor destas constucións antigas que aínda se seguen a empregar para afastar os malos espíritos que asolagan a comarca. Os poemas e textos escritos e recollidos para a ocasión formarán o milladoiro a carón da antiga mina que agora Edgwater pretende recuperar.


Summary: Antón Gómez-Reino, un dos dirixentes de Podemos na Galiza, prefire planificar o meio e o longo prazo antes que desbaldir enerxías nas escaramuzas do día a día. Entrevistámolo no número 235 do Sermos Galiza en papel, á venda nos quiosques e na loxa.

Do teu ponto de vista como sae Podemos de Vistalegre II? Eu son dos que opina como Isaac Rosa (columista de ElDiario.Es). El ten escrito que o fenómeno de Podemos se estudará nas universidades e mesmo, nun recente artigo, dicía que dependía do que pasase en Vistalegre II, se estudaría ou polo meteórico que foi e a rápida caída ou pola capacidade de chegar nun momento de ebulición e de tensión a un congreso como este e saír non sei se reforzados, mais polo menos unidos. Eu véxoo desa forma. Sen dúbida o escenario de Vistalegre era complexo, de completa ebulición e, baixo o meu ponto de vista, o espazo sae se non reforzado, si sen dúbida unido. Se soubo buscar mecanismos para acoplar mellor a pluralidade, un pouco seguindo a demanda maioritaria de unidade que se expresou na asemblea con berros e demais. Hai, alén diso, outra cousa, que non simplesmente interpela a Podemos, senón a todas e todos os que participamos no espazo do cambio, que ten a ver con que había unha estratexia clara, da grande coligazón, da oligarquía, dos espazos mediáticos maioritarios, de tratar de romper, de fracturar ese espazo previamente a Vistalegre. E creo nese sentido que hai que felicitarse de que non foron capaces de logralo. En todo caso, o Podemos que sae de Vistalegre II é bastante distinto do que emerxeu de Vistalegre I. Rachou a equipa fundacional e rachou a dupla Iglesias-Errejón. Como valoras a saída do primeiro plano do taboleiro estatal de Errejón? Eu son o portavoz de En Marea en Madrid e teño que ter unha posición de máximo respeito perante o debate orgánico de Podemos. Sempre digo que dalgunha forma eu me cinxo ás palabras quer de Pablo quer de Íñigo. Pablo sempre di que Íñigo é fundamental e Íñigo sempre di que Pablo é fundamental. A ninguén se lle escapa que Íñigo ten diferentes desafíos por diante, véxase a hipótese da cuestión de Madrid [a súa eventual candidatura á presidencia da comunidade autónoma en 2019], véxase a súa participación nese goberno na sombra [equipa que formará Iglesias de acordo co modelo do cabinet shadow da política británica] ou na nova secretaría de análise e estratexias de que se vai responsabilizar. Estou certo de que Íñigo sairá airoso de todos eses desafíos. [Podes ler a entrevista íntegra no Sermos Galiza 235, disponíbel nos pontos de venda habituais e tamén na nosa loxa]


Summary: O "Premio Brétemas 2014 ao mellor escaparate do libro galego do ano" recoñecerá o esforzo das librarías na promoción da produción editorial galega. O editor e presidente da AGE, Manuel Bragado lanza desde o seu blog "Brétemas" unha serie para recoñecer o papel do escaparatismo na promoción do libro galego e un concurso para premiar ao mellor do ano.

A Libraría Miranda de Bueu preparou a fins do mes de marzo un singular escaparate para a presentación da novela de Elena Gallego , Sete Caveiras. Alén dos libros da autora, a composición incluía algúns elementos de especial relevancia no seu universo literario e persoal, entre eles, un inmenso clic de Playmóbil, moneco que acompaña sempre á escritora. A promoción por parte da libraría do novo título de Gallego foi o arranque dunha serie de posts do blog "Brétemas" do que é autor o presidente da Asociación Galega de Editores e director de Edicións Xerais, Manuel Bragado, que teñen como obxectivo recoñecer o traballo das librarías na promoción do libro galego. "Estou convencido que o escaparate continúa sendo na maior parte da actividade comercial de proximidade unha das accións principais (desas de toda a vida) da mercadotecnia no punto de venda", explica Bragado do inicio dunha serie á que xa se sumaron en poucos días oito escaparates máis, Librouro e Andel de Vigo, Cronopios, Pedreira e Couceiro de Santiago, Biblos de Betanzos e Suevia da Coruña. Librarías agarimosas "Nun momento crítico no que o libro galego quedou recluído a algunhas poucas mesas de novidades ou andeis dalgunhas librarías especializadas ou agarimosas co libro galego, reclamar a súa presenza gratuíta nos escaparates é unha acción positiva, tan xusta coma necesaria", recoñece o editor que lamenta a pouca presenza do libro galego nos espazos de promoción dos puntos de venda. Convoca finalmente aos lectores e lectoras do seu popular blog, Brétemas, para outorgar a fin de ano o "Premio Brétemas 2014 ao mellor escaparate do libro galego do ano" e abre a súa bitácora a quen queira remitir imaxes de vitrinas que promovan a produción editorial galega.


Sabes o nome de tódalas parroquias? E o dos alcaldes da democracia? Sabes de que vive a maioría dos teus veciños? Sabes dicir varios temas tratados nos últimos meses nos plenos do concello? Tes idea do número de empregados do concello, do de policías locais ou de guardias civís? Da extensión do concello? De onde hai bibliotecas? De por que houbo manifestacións neste século? O que son os canapés en Ribadeo?Non, non se trata de gabar as vantaxes da memorización no ensino, nin de aprender de memoria datos sobre un lugar. Trátase de ser consciente das propias circunstancias socias e históricas. Consciente das influencias ás que estamos expostos e contribúen a conformar o que somos, a nosa personalidade como individuos e como sociedade. Se non é así, non coñeces, non es consciente, pregúntate non só se estás integrado (non importa que sexas ou non 'de aquí') e se participas socialmente (non só de se 'socializas'), senón tamén quen es.No caso de Ribadeo, nos más de cen quilómetros cadrados do termo municipal caben tamén algo máis que as Catedrais ou a Torre dos Moreno. E non se trata só das vistas dende o Mondigo ou un pouquiño aló do límite, dende o Comado, de gozar do Pozo Mouro ou da vella ponte abandoada augas abaixo das Anzas, de aprezar o Marco da Pena Verde ou o lugar de Vilar coa súa vista sobre a ría, de pasear polo Castro das Grobas ou contemplar o interior das Virtudes en Arante, entre outras moitas posibilidades que brinda a xeografía, a historia, a natureza, a arquitectura... Non. Trátase tamén de sentir onde estás, de integrar esas cousas no teu ser, de ser un coa túa xente, de aprezar onde vives... cousas que fan que vivas mellor ou que aproveites mellor os recursos comúns que brinda o noso entorno, con máis beneficios para todos, humanos e natureza, que só en parte está recollido na agora chamada 'economía do procomún'.E non se trata, tampouco, dunha aspiración utópica ou idílica, senón de algo que pode ser corrente, de tódolos días, de todos -común-, unha boa práctica derivada daquel 'coñécete a ti mesmo' que tentaban controlar os antigos gregos sinxelamente para ser máis persoa.


Summary: O colectivo de traballadores autónomos dependentes pertence a Servicarne, empresa cun cadro de persoal de 224 persoas.

Un horario de traballo de oito horas, un salario mínimo fixo, tomando como referencia o convenio de industrias cárnicas; calendario de vacacións pagadas e disfrutadas... Son algunhas das reivindicacións básicas que se demandan na greve indefinida que esta quinta feira comeza en Fricolouro, empresa do Porriño pertencente ao Grupo Coren. Segundo explican dende a federación de Alimentación da CIG de Vigo, o motivo principal da mobilización é reivindicar unhas condicións laborais dignas para o colectivo de traballadores autónomos dependentes pertencentes a Servicarne, empresa cun cadro de persoal de 224 persoas. A decisión foi adoptada en asemblea polo persoal autónomo cooperativista de Servircarne tras constatar a falta de diálogo e compromiso da empresa para mellorar as actuais condicións de traballo.


Summary: O alcalde Ángel Currás limítase a criticar a ruptura da "confidencialidade" da comisión que analizaba este caso e anuncia que o luns tomará "decisións". Esquerda Unida reitera a súa petición de eleccions anticipadas.

O Consello Comarcal de Esquerda Unida en Compostela esixe que o concelleiro Juan de la Fuente abandone de inmediato o cargo polo caso da suposta realización de facturas falsas polo que, segundo a formación, "ata a comisión do propio Concello aprecia nas súas conclusión posibles indicios delictivos". La Voz de Galicia publicou está mañá que os instructores "recomendarán que a documentación recollida durante a investigación instruida polo secretario e interventor do Concello sexa entregada á Fiscalía". Esquerda Unida considera que o concelleiro "puido incorrer nos graves delitos de falsidade en documento público e mercantil, e incluso na suplantación de identidade" Esquerda Unida considera que "á espera de que se faga oficial o informe desta comisión" o concelleiro "puido incorrer nos graves delitos de falsidade en documento público e mercantil, e incluso na suplantación de identidade", polo que Juan de la Fuente "queda inhabilitado para calquera cargo público". Ante a publicación destas informacións o alcalde Ángel Currás limítase a criticar a ruptura da "confidencialidade" da comisión que analizaba este caso e anuncia que o luns tomará "decisións", xa que aínda non ten as conclusións do informe. O alcalde Ángel Currás limítase a criticar a ruptura da "confidencialidade" da comisión que analizaba este caso e anuncia que o luns tomará "decisións" Esquerda Unida deuncia que "a decrepitude ética do PP local está levando ao Concello a unha situación insostible de ingobernabilidade, e polo interese xeral das veciñas e veciñas é hora de que se tomen decisións que garantan o porvir da administración local" e reitera a súa demanda de disolución da corporación municipal e o adianto de eleccións municipais en Santiago, "por ser a única solución democrática para a rexeneración que o Concello precisa".


Summary: A corporación municipal do concello de Portas realizou o pasado maio un pleno extraordinario en que se puxeron sobre a mesa todas as condenas xudiciais como consecuencia da desprotección dunha traballadora municipal que sufriu unha brutal agresión que a deixou incapacitada no ano 2012.

A través dunha petición formal por parte do BNG, o pleno debateu a posibilidade de reclamar responsabilidades ao alcalde naquel momento, Roberto Vázquez (pertencente ao Partido Popular por entón, e agora líder do segundo grupo máis votado do municipio, os independentes VUP). Finalmente, a corporación votou en contra, "a pesar das evidencias das omisións en materia de riscos laborais cometidas polo ex alcalde, con pleno coñecemento, e reflectidas até en tres sentenzas condenatorias diferentes", apuntan dende a formación nacionalista. "O alcalde, Víctor Estévez, sinalou durante o pleno que un rexedor non debe responder co seu patrimonio polas cousas que fai o Concello", explica o portavoz do Bloque en Portas, Arturo Norberto. "Foi un pleno breve onde se vía que a decisión, a negativa, xa estaba tomada antes de que o BNG puidera explicar a situación. A sensación que deixa é que parece que non leron as sentenzas". A agrupación nacionalista, que posúe tres dos once concelleiros que forman a corporación municipal, expón que hai base legal para esixir responsabilidade civil a un membro do Goberno local cando existan casos como o acontecido en Portas. Así, o BNG lembra que as sentenzas do Xulgado do Social número 4 de Pontevedra e a da Sala do Social do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza acreditan, de maneira clara, a omisión en materia riscos laborais por "inactividade ou pasividade" do alcalde. Ao longo dos últimos anos, o Concello tivo que responder e afrontar tres sentenzas diferentes froito da brutal agresión que sufriu unha das súas funcionarias. A primeira sería un recargo de prestacións do cincuenta por cento. Este pago, que sería de 182.000 euros, fíxose efectivo a principios de maio. A segunda sentenza xorde a raíz desta primeira, xa que o Concello opta por recorrela pero volta a perder, polo que a esa primeira cifra se lle suman as custas do xuízo. Por último, hai unha terceira sentenza que fai referencia á peculiar situación laboral da funcionaria. A vítima era unha traballadora social, pero o seu contrato estaba sometido ao convenio colectivo da construción, algo "sorprendente" segundo os nacionalistas. Este convenio indica que no caso de que un traballador sufra un accidente que conleve a discapacidade ten dereito a unha indemnización de 47.000 euros. Esta cifra aínda non foi abonada polo Concello, xa que tamén foi recorrida. En condicións normais, os cartos sairían dun seguro de convenio obrigatorio. "O certo é que con toda seguridade vaise perder o recurso, e aínda por encima o Concello carece de tal seguro, polo que os cartos sairán das arcas", explica Norberto. Agora, a traballadora, despois de tratar de o facer pola vía amistosa, reclama por vía xudicial a responsabilidade civil derivada do accidente de traballo, que ela e o seu representante valoran en máis de medio millón de euros. Tendo en conta que o presupostos anual de Portas é de 1,9 millóns de euros, todas estas sentenzas asfixian as contas previstas, e poderían pór contras as cordas todos os plans a desenvolver nos próximos meses. Após o abono dos 182.000 da primeira sentenza, o alcalde Victor Estévez emitiu un comunicado en que afirmaba que "non lle queremos pedir nada a nadie. Isto é un duro golpe, pero agora debemos apertar o cinto". A sentenza, emitida en maio de 2016, entendía de maneira clara que o consistorio non levara a cabo un protocolo de protección cunha traballadora que estaba a sofrer constantes ameazas e insultos por parte dun dos veciños aos que ela atendía, o que acabou derivando nunha brutal agresión. A sentencia tamén sinalaba as discrepancias que o ex alcalde Vázquez mantiña coa funcionaria pola maneira de realizar o seu traballado, segundo expuxeron testemuñas e demandante. O fallo xudicial observa o calvario que esta muller tivo que sufrir no seu posto de traballo, e como o 2 de xullo de 2012 é agredida dunha maneira desmedida por parte do pai dunha muller que ese día tiña cita coa traballadora para tramitar unha RISGA. O home golpeoulle o brazo cunha barra de ferro a entrada da casa consistorial causándolle unha fractura aberta e deixándolle consecuencias de por vida, un trastorno de estrés postraumático e a declaración de incapacidade permanente. Segundo recolle o fallo, antes deste suceso apareceran pintadas que non foron denunciadas polo Concello, así como a pinchada das rodas do coche da traballadora. A xuíza que levou o caso destacou a declaración do garda civil que actuou como instrutor do atestado levantado trala agresión, no que apuntou sentirse "impresionado" ao constatar que após o sucedido, cando acudiu a interrogar ao resto de funcionarios, ninguén aportou información algunha ao non ver nin escoitar nada, cousa imposible pola hora e o lugar dos feitos. A fotografía interior, da autoría de Xaquín Soliño, é do portavoz do BNG Arturo Norberto


Summary: O deputado nacionalista Luís Bará apela á oportunidade histórica de desenvolver un proxecto integral que xere máis emprego e máis riqueza na ría.

"Ence non pode seguir onde está por moito que a pinten de verde e así o imos seguir defendendo desde o BNG porque, ademais de recuperar a ría, estamos ante unha oportunidade histórica para desenvolver un proxecto integral que xere máis emprego e máis riqueza no monte e na industria forestal". Así se pronunciou o portavoz parlamentario de Medio Ambiente do BNG, Luís Bará, antes de participar na marcha convocada pola Asociación pola Defensa da Ría de Pontevedra (APDR) que decorreu na mañá deste domingo, 4 de xullo, exixindo a saída definitiva da fábrica da ría de Pontevedra. Bará reclamou á Xunta que "asuma a súa obriga de situarse á fronte do proceso convocando unha mesa en que estean todas as partes implicadas para liderar un plan de futuro que pase, en primeiro lugar, pola saída de Ence da ría e a recuperación ambiental dos terreos que ocupa" e, en segundo termo, polo desenvolvemento dun novo proxecto industrial para o aproveitamento integral do monte, "coa potenciación da industrial forestal con novas liñas de produtos e madeiras de calidade e o feche do ciclo produtivo cunha planta de fabricación de papel". Logo de subliñar a necesaria participación pública no proceso, tanto na fase de planificación como de execución, o deputado nacionalista advertiu que "a Xunta non pode seguir defendendo os intereses dunha empresa privada pasando por riba do interese xeral", dado que a saída da factoría da ría está máis que xustificada por razóns ambientais, sociais, urbanísticas, de saúde pública "e tamén de saúde democrática". "A peor contaminación é a das portas xiratorias e o uso das institucións para favorecer intereses privados fronte ao interese xeral", recalcou o nacionalista, para reprobar a a actitude do Goberno galego, ao que reprochou a súa inacción a pesar de ter "todas as competencias en materia ambiental, de ordenación do territorio e de desenvolvemento industrial". O deputado destacou que "a estas alturas está claro que a prórroga de 2016 foi concedida de maneira irregular por un Goberno estatal en funcións que non tiña competencias para facelo" e que a Lei de Costas di que este tipo de instalacións industriais non poden estar en terreos de dominio público marítimo terrestre se non teñen relación directa co mar, como é o caso. "E por se non fose abondo, o Plan de Ordenación do Litoral aprobado pola Xunta en 2011 prevé a saída da fábrica e a recuperación ambiental e paisaxística dos terreos que ocupa", salientou. Por iso, Bará avanzou que o BNG "vai seguir defendendo nas rúas, como está facendo hoxe, e nas institucións a saída da fábrica da ría" e incidiu na intención nacionalista de "ir máis alá, porque pensamos que estamos diante dun contexto e dunha oportunidade histórica para recuperar a ría e para desenvolver un proxecto integral que xere máis emprego e máis riqueza no monte e na industria forestal". "Aquí non vale cruzarse de brazos e botar a culpa aos demais, non vale como fai a Xunta, ser Goberno e facer de oposición", recalcou, para concluír que "temos moito que gañar en materia de decencia democrática e defensa do interese xeral; en materia ambiental, para termos montes e rías sustentábeis, vivas e produtivas; e, por último, en materia de emprego, coa creación de centos de novos postos de traballo de calidade na industria forestal e no mar".


Summary: Avaliamos o anteproxecto de lei deseñado polo goberno español con Concha Rodríguez, responsábel da área de xénero do Colexio Oficial de Psicoloxía de Galiza após o comunicado no que exixen a retirada da reforma.

Concha Rodríguez é psicóloga e integrante do Colexio Oficial de Psicoloxía de Galiza. Este colectivo publicou a pasada semana un duro comunicado no que exixen a retirada do anteproxecto de lei de reforma do aborto por consideraren a nova norma un "retroceso" nos dereitos adquiridos polas mulleres. Aliás, afirman que a súa aprobación porá en "risco" a saúde das mulleres ás obrigaren a ser nais cando non queren selo. "Calquera sometemento a facer algo en contra da súa vontade ten graves prexuízos", sinala Rodríguez. O Colexio Oficial de Psicoloxía emitiu un comunicado moi duro a respeito do anteproxecto de lei de reforma do aborto. Cal é a vosa postura, neste senso?É de absoluto rexeitamento. Cremos que a estas alturas do século XXI, roubar os dereitos adquiridos polas mulleres con longas loitas, é absolutamente rexeitábel. Representa un retroceso na igualdade e liberdade pois as mulleres pasarán a non ter dereito a decidir sobre un embarazo non desexado. Terán que recibir permiso para o interromperen na maior parte das circunstancias. Neste senso, desde o noso Colexio consideramos que é inapropiado, inaceptábel e só se pode entender como unha cuestión de moral relixiosa feita lei. O anteproxecto concede liberdade e dereitos ás mulleres que están en contra do aborto. Ninguén as obriga a abortar mais si limita a aquelas que queiran facelo. " O anteproxecto concede liberdade e dereitos ás mulleres que están en contra do aborto" No comunicado asegurades mesmo que pon en risco a vida das mulleres a repenalización do aborto...Desde logo que porá en risco a vida das mulleres porque non se vai decidir se van abortar ou non. Sempre o fixeron. Se o anteproxecto de reforma chega a aprobarse determinará en que condicións van abortar as mulleres e cales poderán facelo. As de clase social alta farano marchando ao estranxeiro e pagando unha clínica privada. En troca, as mulleres que non teñan recursos farano en condicións pésimas e de risco para a súa saúde, mesmo mental, por pensaren que están a facer algo mal, con todo o que iso significa e representa. Un dos supostos que restrinxe o anteproxecto é o de danos ou prexuízos psicolóxicos para a nai. Como pode afectar un embarazo non desexado a unha muller?Aféctalle como a unha que estea feliz co seu embarazo e a obrigan a abortar. É dicir, calquera sometemento a facer algo en contra da súa vontade ten graves prexuízos para a súa saúde. As mulleres que queiran abortar e non poidan facelo teñen un risco moi alto de padeceren consecuencias no seu estado emocional. "Coa lei de 1985 o 97% das mulleres acollíanse ao suposto de graves prexuízos psicolóxicos para a nai, a partir de 2010 só un 7,3% delas o fan" Alongar o tempo, como acontece co anteproxecto de lei, desde que se adopta a decisión de abortar e se leva á práctica, tamén supón un prexuízo?Téñoo dito nalgunha ocasión. Desde o meu punto de vista, persoal, é coma unha carreira de obstáculos para ver se non chegas á meta. Trátase de alongar o proceso no tempo para ver se, con presións, unha muller pode cambiar de idea. Aliás, isto supón someter ás mulleres a unha experiencia que atinxe as súas vidas cando elas non queren. Antes falabas do risco para a saúde mental. Coa lei de 1985 o 97% das mulleres acollíanse ao suposto de graves prexuízos psicolóxicos para a nai, a partir de 2010 só un 7,3% delas o fan. Por que? Porque asumen absolutamente o que van facer e fican libres de seren estigmatizadas pola idea de seren unhas enfermas mentais, de que se lles permite abortar por seren incapaces. Desde o Colexio Oficial de Psicoloxía exixides a retirada do anteproxecto de lei de reforma. Como profesional, cal ou cales son as medidas que deberían adoptarse en materia de saúde sexual e reprodutiva?Para comezar deberían deixar de desmantelar os servizos de educación social pois as mulleres pasan a estar desprotexidas fronte á embarazos non desexados ou mesmo os métodos anticonceptivos. Doutra banda, garantir que na sanidade pública estivesen ao dispor os medios precisos para que unha muller poida tratar calquera tema sobre a súa sexualidade. E, despois, aborto libre e gratuíto na sanidade pública da mesma maneira que calquera persoa cando ten un problema de saúde e o queren resolver. É así de simple pois, na práctica, todas as mulleres abortan mais as condicións en que o fan non teñen a ver entre unhas e outras. Os círculos máis próximos a Moncloa din que finalmente non se aprobará a nova lei, que ficará gardada nun caixón...Coido que non se aprobará. É unha lei anti-popular, pois as persoas non permanecen cos ollos vendados durante todo o tempo. Gardarana mais tamén é unha grande hipocrisía. Botan contas e como, pola presión social, lle pasa factura nos resultados electorais, non a aproban, o cal é aínda máis inmoral.


Summary: O número de desempregados descendeu en 600 fronte ao aumento en 4.900 das desempregadas. O descenso do paro masculino foi de máis do dobre que o feminino no último ano en Galicia, onde o ritmo da redución do desemprego é dúas veces o da creación de postos de traballo. Galicia segue entre os territorios da UE con maior taxa de paro malia ao descenso dos últimos anos

Galicia segue entre os territorios da UE con maior taxa de paro malia ao descenso dos últimos anos O paro aumentou en Galicia en 4.400 persoas no primeiro trimestre do ano, ao tempo que o emprego se reduciu en 5.700. Nunha tendencia constante, a redución ou incremento da poboación parada non vai acorde ao aumentou ou baixada da ocupación. Tampouco desta vez. Con respecto a hai un ano, Galicia conta con 30.600 parados menos, un total de 186.500, pero tan só 16.500 ocupados máis que no mesmo trimestre de 2017, o que indica unha nova redución da poboación activa. O ritmo da redución do desemprego en Galicia é o dobre que o da creación de postos de traballo Xa que logo, tendo en conta o balance anual tirado da Enquisa de Poboación Activa (EPA), o ritmo da redución do desemprego en Galicia é o dobre que o da creación de postos de traballo --hai 30.600 persoas paradas menos pero só 16.500 ocupadas máis--, unha situación que incide no grave problema do mercado laboral galego nos últimos anos: é cada vez máis pequeno, en boa parte derivado do importante problema demográfico. A enquisa de fluxos da poboación activa, derivada da propia EPA, retrata moi ben a situación. Neste primeiro trimestre de 2018 saíron do paro 65.000 persoas en Galicia, pero entraron nel máis de 69.000. Ademais, este movemento non se traslada mecanicamente á creación de emprego: entraron na ocupación 50.600 persoas pero abandonárona 52.300. As persoas que faltan son as que deixan de ser poboación activa, isto é, as que xa non computan como poboación que traballa ou está en condicións de facelo; son 1.300 menos que no trimestre previo e 14.200 menos que un ano antes, o supón un retroceso do 1,1% nos últimos doce anos, como indica o Instituto Galego de Estatística (IGE). En canto á taxa de actividade, en Galicia sitúase no 53%, con importantes diferenzas en canto ao sexo. Así, a taxa de actividade masculina diminúe tres décimas no último trimestre ata situarse no 57,3%, mentres que a feminina aumenta, pola contra, dúas décimas pero queda nun afastado 49% con respecto á dos homes. A diferenza entre homes e mulleres reflíctese tanto na actividade como na ocupación e, neste comezo de 2018, especialmente nos datos do paro, que aumentou en 4.400 persoas con respecto ao trimestre anterior un incremento que, en realidade, responde a unha suba exclusiva no número de paradas. No primeiro trimestre de 2018, o paro masculino baixou en 600 persoas e o feminino aumentou en 4.900 Nestes tres primeiros meses do ano diminuíu o paro masculino e aumentou o feminino: o número total de homes parados baixa en 600 persoas e sitúase en 91.100, mentres que o de mulleres queda en 95.400 persoas logo dun incremento de 4.900 mulleres máis desempregadas. Xa que logo, a taxa de paro masculina mantense no mesmo nivel que no trimestre anterior (14,2%) e a feminina aumenta 0,8 puntos, até o 16%. O descenso do paro entre homes foi de máis do dobre que o das mulleres no último ano A diferenza na evolución da poboación parada entre sexos acontece tamén nas cifras interanuais, ao descender o número de parados entre os homes en 20.800 persoas en doce meses, máis do dobre que o descenso entre as mulleres (-9.800) tanto en termos absolutos como relativos. Por sectores económicos, a ocupación neste primeiro trimestre diminuíu na agricultura e pesca e na industria, e aumentou tanto na construción coma nos servizos. No sector primario a ocupación diminúe en 3.600 persoas con respecto ao cuarto trimestre de 2017; na industria, a ocupación diminúe en 3.500 persoas. Pola contra, o sector da construción rexistra un incremento de 100 persoas na cifra de ocupación, e os servizos de 1.200 traballadores e traballadoras máis. Por outra banda, en canto á poboación xuvenil (entre 16 e 29 anos), a taxa de ocupación sitúase no 36,2% no primeiro trimestre de 2018, cinco décimas menos con respecto a hai tres meses e 0,5 inferior á de hai un ano. Polo que respecta á contratación, a temporalidade continúa a gañar espazo. Hai 4.500 asalariados e asalariadas menos con contrato indefinido respecto ao trimestre anterior, mentres que o número de persoas con contrato temporal diminúe en 2.900. Na variación interanual, os asalariados con contrato indefinido incrementáronse un 2,6% e os asalariados con contrato temporal un 7,3%. Ademais, e no que ten que ver cos fogares, o número deles nos que todos os seus membros activos están en paro aumenta en 2.800 unidades e sitúase en 68.900. Respecto ao primeiro trimestre de 2017, pola contra, esta tipoloxía de fogares diminúe un 6,8%. Pola súa banda, o número de fogares nos que todos os seus membros activos son ocupados diminúe en 3.700 unidades. O número de fogares nesta situación é de 579.800. En relación co mesmo trimestre do ano anterior hai 21.800 fogares máis nesta situación, o que supón unha suba do 3,9%.


Summary: O Proxecto Barriga Verde, iniciativa da asociación cultural Morreu o Demo, pretende recuperar a figura deste personaxe de títere de luva en Galicia.

Quen era Barriga verde? Este personaxe foi o títere (de luva) por excelencia en Galicia durante o século XX, curmán de Pulcinella, Punch ou de Polichinelle, mil veces reelaborado, modificado e apropiado por diferentes culturas de Europa e arredores desde a súa orixe na Grecia Clásica. Percorreu da man da familia Silvent feiras e festas de todo o país entre os anos 10 e os anos 60. Esta mostra única de expresión teatral en galego quedou na memoria de varias xeracións con expresións como "Morreu o Demo, acabouse a peseta". "Por recuperar entendemos tanto recobrar a súa memoria e garantir a transmisión interexeracional da historia do personaxe como popularizalo e achegalo aos máis novos. É dicir: queremos facer de Barriga Verde un personaxe máis da nosa cultura", sinalan Dende hai uns anos a Asociación Cultural Morreu o Demo traballa en distintos eidos para recuperar a memoria deste personaxe e dos propios titiriteiros. Ademais, reivindica a vixencia de Barriga Verde para a actualidade e pretende popularizar de novo o personaxe adaptándoo as inquendanzas da sociedade e ás actuais posibilidades de difusión. "Por recuperar entendemos tanto recobrar a súa memoria e garantir a transmisión interexeracional da historia do personaxe como popularizalo e achegalo aos máis novos. É dicir: queremos facer de Barriga Verde un personaxe máis da nosa cultura", sinalan. O proxecto busca facilitar as representacións do espectáculo, a súa difusión e o coñecemento da historia do personaxe e da tradición. Así mesmo, quere recuperar a historia dos titiriteiros tradicionais galegos, documentando as súas rutas, os seus espectáculos e o seu xeito de vida. E, igualmente, pretende favorecer a comunicación interxeracional e a implicación social na reconstrución desta parte da historia da nosa cultura. O investigador Xaime Iglesias, autor da biografía de José Silvent; Comba Campoy, que está a facer a primeira tese sobre o personaxe e produciu o documental Morreu o Demo, acabouse a peseta; ou Anxo García e os membros de Títeres Viravolta (que recuperaron a obra Barriga Verde e recrearon a última barraca de José Silvent) son algunhas das persoas que fan parte do colectivo. Destacan que "aínda hoxe os títeres adoitan considerarse espectáculos para cativos ou unha arte de segunda categoría" e que "mentres outros países con legados semellantes ao noso contan con museos e centros de estudos e outórganlles recoñecemento a estas tradicións, en Galicia fica aínda moito que andar até acadar a estima destas formas de dramaturxia en pé de igualdade con outras manifestacións da cultura". Lembran asemade que as ligazóns internacionais do personaxe "fan que a nosa cultura estea a compartir un legado internacional" e engaden que Galicia "non pode ficar fóra das propostas de recuperación e de reivindicación patrimonial que se fan a nivel europeo. Barriga Verde ten que se dar a coñecer como un membro máis da extensa familia da que fan parte Guignol, Pulcinella ou Punch, entre moitos outros". A actividade deste colectivo non se limita aos títeres, pois "mesmo convencidos como estamos da vixencia do teatro de títeres como expresión cultural", din, "tamén somos conscientes da necesidade de integrar novas formas de creación para garantir a continuidade do personaxe". "Audiovisual, ilustración, web, banda deseñada, música e todo tipo de soportes son necesarios para contribuír a que Barriga Verde se constitúa como un personaxe máis da nosa cultura", conclúen. Web do proxecto Barriga Verde


Summary: Os estaleiros públicos e privados instalados en Galicia están a padecer unha nova reconversión. Á ausencia de novos contratos súmaselle a ausencia de apoio institucional e a suspensión dun sistema de bonificación fiscal que rebaixaba en ata un 35% o prezo dos buques

A reconversión do sector naval galego foi carne de películas, libros, reportaxes e moita mobilización social. Os grandes estaleiros, que prescindiron da meirande parte do seu cadro de traballadores durante os anos oitenta e noventa, botaron man de auxiliares e subcontratas para manter o ritmo de produción e intentar facer fronte á dura competencia europea e asiática. A crise financeira mundial non fixo máis que agudizar a dramática situación dun sector que forma parte da identidade galega. As empresas, grandes e pequenas, afrontan un futuro incerto e carente dun apoio institucional que tamén esmorece. Se se teñen en conta os datos oficiais, non é posible defender que a suspensión do sistema de bonificación fiscal (coñecido como tax lease) sexa o único motivo que explique a ausencia de novos pedidos. Non se constrúen novos barcos pesqueiros, especialidade durante décadas dalgún dos principais estaleiros de Galicia. Máis aínda, as administracións bonifican a desmontaxe deste tipo de embarcacións. Pero tampouco hai encargos de grandes buques debido á falta de financiamento, de estrutura empresarial e de apoio das administracións. Por cada traballador fixo dun grande estaleiro, hai outros dez indirectos de firmas auxiliares e subcontratadas. Só na área de Vigo hai máis de 17.000 traballadores que dependen directamente do feito de que o naval non sexa, agora, protagonista da historia pasada da economía de Galicia. O excesivo apalancamento ao que recorreron grandes firmas como Vulcano ou Hijos de J. Barreras vén de agravar a ausencia de apoio financeiro para a negociación de grandes barcos, que implican un enorme custo de produción. Pero situacións como a de Navantia vai máis alá da crise financeira. O veto imposto desde Bruxelas fai que a súa supervivencia dependa dunha postura surrealista: a de non permitir que o estaleiro asuma toda a capacidade de produción á que pode facer fronte. Hai centos de postos de traballo en xogo. O naval precisa dun respaldo firme e convencido das administracións, que respondan ante os traballadores e a sociedade do país. Os xestores dos grandes estaleiros, que nalgúns casos optaban por pagar multas pola demora da entrega e asumían máis contratos dos que se podían facer, deben responder, tamén, fronte á dureza da realidade. Galicia xógase parte do seu futuro. O naval xa está a ser xulgado polo seu pasado. Só de Galicia depende reivindicar a importancia dun sector que sempre camiñou da man do mar.


Summary: A CRTVG saíu ao paso da noticia da denuncia por acoso interposta pola actriz Iria Pinheiro ao director do programa "Con amor e compañía" emitido pola Televisión de Galiza.

A compañía de Radio Televisión de Galicia toma a determinación de "cautelarmente" afastar o produtor José Luis Viñas Orta de calquera "produción relacionada coa CRTVG mentres non se esclarecen os feitos denunciados". Porén, a CRTVG subliña que Viñas Orta -denunciado por acoso pola actriz Iria Pinheiro- non fai parte do cadro de persoal da compañía e afirma que neste momento non lle consta que manteña actividade "en ningunha produtora" que lle preste servizo á TVG. Remarca nun comunicado a CRTVG que o contrato do denunciado era con "Ficción Producciones", para a realización do programa "Con amor e compañía", e enfatiza que os feitos denunciados terían tido lugar entre marzo e xuño de 2017. A compañía está a recabar "información exhaustiva dos feitos por parte de Ficción Producciones", afirma entender "a sensibilidade sobre esta cuestión", mais acota que "tamén se debe respeitar a legal presunción de inocencia e agardar o curso da xustiza".


Summary: Resultado inxusto? Talvez. Mais isto do fútbol vai a goles e o Deportivo ten esta temporada dous puntas top que, alén de máis, viven en estado de graza. Deixarse ver por Riazor é nestas condicións un tormento para os visitantes.

O Oviedo veu a Coruña coa lección ben aprendida: vir a Riazor a te acantonar na área é tanto como asinar a túa sentenza (no que vai de campionato, só voou un punto do feudo branquiazul, face o Málaga, e foi sen xustiza). Os de Anquela dispuxéronse entón sobre o céspede coa intención de lle disputar o monopolio da bola aos de Natxo González. A primeira metade foi logo un duelo entre dúas equipas que apostaban no xogo combinativo. O Oviedo pareceu en todo momento o que é, un combo capaz de practicar un xogo aseado dirixido por un treinador suficientemente espelido como para mudar a partitura en función do rival. Acertou Anquela ao xogar polos costados, con xente moi envorcada sobre a liña de banda, a procurar así explotar as feblezas do rombo local (sofre o Deportivo polas bandas ao ter os interiores demasiado tirados ao centro). Ben, o Oviedo tivo certa vantaxe posicional táctica, mais os partidos non se dirimen sobre a pizarra. É sobre a herba onde se disputan e é na beira das porterías onde se deciden. E aí o Deportivo, nomeadamente en Riazor, está intratábel. As cousas no fútbol son así: o Oviedo dominou durante os primeiros 20 minutos mais apenas inquietou Dani Giménez. O Dépor botou entón un córner e, no medio e medio da defensa asturiana, apareceu bastante soíño Domingos Duarte para, de cabeza, anotar o seu terceiro gol do campionato. Tres goles para un defensa central a estas alturas da liga é un tesouro só ao alcance de equipas que, como o Dépor, teñen un potencial ofensivo brutal nesta categoría. O 1-0 non alterou grande cousa a marcha do xogo. O Oviedo continuou a ter as súas opcións. Até que aconteceu o vendaval. Foron 10 minutos, o lapso comprendido entre o 65 e o 75. Aí apareceu a dupla de moda na Segunda División, Quique González e Carlos Fernández. Fixeron tres goles neses 10 minutos e aínda puideron caer máis. Durante esa treboada ofensiva, o Oviedo pareceu un equipo xuvenil fronte ao campión da Champions. E non por acaso eses 10 minutos de descarga eléctrica sobre a portería ovetense coincidiron coa entrada na cancha de Fede Cartabia, quen voltaba dunha demorada ausencia por lesión. O arxentino é un futebolista diferencial, moi por cima da categoría. Foi un pesadelo para os visitantes, danzando entre liñas, burlando muros, xogando ao primeiro toque a unha velocidade endiañada. O seu retorno, se é quen de pór fin á súa preocupante tendencia a se mancar, torna aínda máis letal o arsenal ofensivo do combo branquiazul. 4-0 e que pase o seguinte. RC Deportivo: Dani Giménez, David Simón, Domingos Duarte, Pedro Marí, Diego Caballo, Edu Expósito, Álex Bergantiños (Pedro Mosquera, min. 84), Vicente Gómez, Carles Gil (Fede Cartabia, min. 65), Carlos Fernández e Quique (Didier Moreno, min. 81). Real Oviedo: Champagne, Carlos Hernández, Forlín (Boateng, min. 74), Alanís, Bárcenas, Javi Muñoz, Tejera (Johannesson, min. 79), Folch, Christian Fernández (Mossa, min. 65), Joselu e Ibrahima Baldé. Goles: 1-0 Domingos Duarte (min. 21); 2-0 Quique (min. 65); 3-0 Carlos Fernández (min. 73); 4-0 Quique (min. 75). Árbitro: Ocón Arráiz (c. rioxano). Non amosou cartóns. Incidencias: partido correspondente á 13ª xornada de LaLiga 1|2|3 no Estadio ABANCA-RIAZOR perante 18.862 espectadoras e espectadores.


Summary: O portavoz nacional de EH Bildu e Pernando Barrena, responsábel de Relacións Políticas de Sortu, acrecentan a listaxe de persoas que piden o arquivo da causa que se mantén aberta contra 9 independentistas galegos a raíz daquel operativo policial.

Arnaldo Otegi e Pernando Barrena, portavoz nacional de EH Bildu e responsábel de Relacións Políticas de Sortu, veñen de se adherir ao manifesto Abrolhar, o documento que xa asinan máis de 400 persoas de diferentes ámbitos e que solicita o arquivo definitivo da causa que a Audiencia Nacional mantén aberta contra 9 independentistas galegos a raíz da Operación Jaro. A través desta sinatura, a esquerda abertzale volve evidenciar a súa solidariedade a apoio para coas persoas encausadas a raíz do operativo policial que decorreu a finais de 2015 en diferentes cidades e vilas de Galiza. No manifesto exíxese o arquivo definitivo da causa penal aberta a nove independentistas "no tribunal sucessor do TOP da ditadura", en referencia á Audiencia Nacional. As persoas asinantes rexeitan "a montagem policial e judicial iniciada em 2015 contra umha organizaçom política e a sua militáncia" coa finalidade de "criminalizar e minorizar um posicionamento político" como o independentismo. No documento tamén se reclama das autoridades españolas "o cessamento unilateral e imediato deste tipo de operativos" contra o independentismo. Por último, as persoas asinantes chaman a se sumar á manifestación que decorrerá en Compostela o vindeiro 23 de abril convocada polas nove persoas encausadas na 'Jaro'. Entre as asinantes figuran nomes da literatura como Fran P. Lorenzo, Rafa Villar, Sechu Sende ou Dani Salgado, debuxantes como Xosé L. González 'O Carrabouxo', historiadores como Dionisio Pereira ou Bernardo Máiz, músicos como Caxade, Marcos Paino (Xenreira, Galegoz, Das Kapital), O Leo, Keltoi, Paulo Tobío (Skarnio, Liska), o cantautor Tino Vaz ou intebrantes de Dakidarría e Os Derradeiros. Persoas con responsabilidades políticas que subscriben o manifesto son Ana Miranda (representante do BNG en Europa), os deputados do BNG Xosé L. Rivas 'Mini' (Parlamento de Galiza) e Ánxela Franco (pleno da Deputación da Coruña), así como José Emilio Vicente, da executiva nacional do Bloque, ou Ana Pérez, secretaria de Igualdade de Podemos-Galiza.


Summary: Acadou unha hexemonía política e electoral que potencialmente recrearía inevitables perspectivas autoritarias, o AKP de Erdogan afronta diversos desafíos que moi seguramente definirán os trazos da Turquía "post-kemalista". Aquí inclúense a persistente polarización entre sectores laicos e relixiosos, a revitalización dun conflito curdo con cada vez maior dimensión rexional e os efectos colaterais da guerra en Siria.

A pesar de non obter a maioría absoluta na repetición dos comicios parlamentarios celebrados o pasado 1º de novembro, a nova e contundente vitoria electoral do presidente turco Recep Tayyip Erdogan e do seu partido islamita da Xustiza e do Benestar (AKP) certifica a consolidación dunha hexemonía política e electoral que, ironicamente, aséntase nun país cada vez mais fortemente polarizado, particularmente por aqueles labirínticos camiños trazados pola contrariedade entre sectores laicos e relixiosos, que premen pola súa primacía nun país estratexicamente localizado no corredor euroasiático. Tras tres meses de crise políticas derivadas da indefinición de pactos postelectorais tralos comicios lexislativos celebrados en agosto pasado, Erdogan veuse na obriga de trazar novas estratexias, moitas delas impensables ata fai pouco pero igualmente implicadas en perigosos riscos políticos. En agosto pasado, Erdogan rompeu unilateralmente as negociacións de paz e o alto ao fogo no Curdistán turco, revitalizando un conflito que ata fai pouco semellaba transitar pola necesaria reconciliación. A inicial táctica de Erdogan tiña un obxectivo chave: conter o inesperado avance electoral dun novo actor político, o procurdo Partido Democrático dos Pobos (HDP polas súas siglas en turco), que ameazaba con erosionar un importante sector centrista e de clases medias beneficiado polo boom económico turco da derradeira década. Un sector ata agora proclive a votar polo AKP. Un reforzamento electoral do HDP significaría, igualmente, unha eventual contrariedade para as estratexias políticas das milicias curdas, en particular o PKK e o PYD asentado no norte de Siria fronteirizo con Turquía. A inestabilidade como arma electoral Apelando ao "voto do medo", a revitalización do conflito curdo, paralelo á aceptación de Erdogan de soster a ofensiva occidental vía OTAN contra o Estado Islámico (ISIS) en Siria, intensificou a preponderancia do factor da seguridade nacional, un aspecto que permitiu a Erdogan modificar subitamente as súas estratexias. Neste sentido, Erdogan achegouse inesperadamente ao seu tradicional rival e inimigo político, o poderoso estamento militar turco, e particularmente o seu brazo político, o kemalista Partido Republicano do Pobo (CHP), principal partido de oposición na Asemblea Nacional turca. Con todo, e a pesar das constantes negociacións políticas postelectorais, Erdogan non logrou acadar un achegamento entre o AKP e o CHP, claramente motivado polas circunstancias. O resultado deste fracaso político de negociación foi unha nova convocatoria electoral, a repetición das eleccións lexislativas realizadas o pasado 1º de novembro, oficialmente definida como a medida para resolver a crise política postelectoral. No medio, Turquía viviu dous dos seus peores atentados terroristas da súa historia, curiosamente ambos cometidos contra obxectivos curdos, como foron os acaecidos na localidade de Suruc en agosto pasado e en Istambul fai dúas semanas, e que superaron o centenar de mortos. Así, coa revitalización do conflito curdo, a ofensiva contra o ISIS en Siria (na que Turquía facía causa común con EUA, Europa e OTAN) e a sensación de inestabilidade postelectoral nun país estratexicamente chave, Erdogan aseguraba gañarse tacitamente o apoio ou, cando menos, a neutralización de diversos sectores chave (estamento militar turco, sectores laicos, AKP, OTAN), con claras pretensións de manter a súa hexemonía política a través dunha nova convocatoria electoral. Nun contexto de inestabilidade política postelectoral e de ameazas á seguridade nacional, a convocatoria de novas eleccións parlamentarias constituía para Erdogan a única saída na pretensión por asegurar a hexemonía política do AKP, a través dunha eventual maioría parlamentaria que hipoteticamente permitira avanzar na reforma constitucional, peza central da súa estratexia para revestirse de maiores poderes presidencialistas, definindo así unha deriva autoritaria que polariza fortemente á sociedade turca. Nesta irónica conxuntura post e pre-electoral tramitouse un factor inesperado, cuxos efectos colaterais para os intereses estratéxicos de Erdogan influíron decisivamente nesa conxuntura política, así como no reforzamento doutros imperativos estratéxicos chave para os intereses occidentais. Ese factor foi a crise dos refuxiados sirios na Unión Europea, intensificada desde agosto pasado, tomando en conta que Turquía constitúe o principal país receptor destes refuxiados, así como a súa principal ruta de tránsito cara Europa. A visita a Ankara da chanceler alemá Ángela Merkel a mediados de outubro permitiu acelerar diversas expectativas estratéxicas, medidas por Erdogan en chave electoral. A primeira, a revitalización de Turquía como necesario aliado estratéxico occidental e "xendarme necesario" nun contexto de inestabilidade no espazo euroasiático, coa crise siria no transfondo. A cambio de axudas económicas e a revitalización das paralizadas negociacións de admisión turca á Unión Europea (que poden levar á ampliación cara Turquía do Acordo Schengen de eliminación de visados a partir de xaneiro de 2016), e actuando como voceiro dos imperativos atlantistas vía OTAN, Merkel "lexitimou" a necesidade de contar con Erdogan como aliado estratéxico occidental, un claro colofón preelectoral que moi probablemente persuadiu a un determinado sector da sociedade turca a votar ao AKP na repetición das eleccións parlamentarias. Beneficiado pola visita de Merkel e o apoio europeo, Erdogan alcanzaba colateralmente e por outras vías o que non logrou durante as negociacións entre o AKP e o CHP: revitalizar o factor estratéxico da seguridade turca, un aspecto que lle permitía lexitimarse ante o denominado "Estado profundo", en particular o estamento militar e os sectores laicos opositores, neutralizándoos ao mesmo tempo de cara ás eleccións parlamentarias. A Turquía "post-kemalista" A pesares de non alcanzar a maioría absoluta, o resultado foi visiblemente favorable para Erdogan. Mentres o AKP rexistraba outra contundente vitoria electoral (49,5%, 315 dos 550 deputados da Asemblea), rozando a maioría absoluta parlamentaria, os seus principais rivais políticos observaron un claro freo electoral e político. O CHP alcanzou practicamente a mesma votación que en agosto pasado (25%), toda vez o procurdo HDP baixaba do 13% ao 10%. A extrema dereita do MHP igualmente rexistrou unha notable caída electoral (12%). Finalmente, os sectores financeiros "celebraron" inmediatamente a vitoria electoral de Erdogan e do AKP, decatándose por unha hexemonía política en aras de procrear unha urxente estabilidade cada vez mais ameazada pola persistente polarización. Se ben ao AKP lle faltan trece votos parlamentarios para acadar unha maioría absoluta parlamentaria que lle permita a Erdogan iniciar o proceso de reforma constitucional, esta nova vitoria lexitima as súas pretensións presidencialistas, sen menoscabar certos visos de autoritarismo, tomando en conta as críticas sobre a súa presunta deriva autoritaria en materia de liberdade de expresión, sen menoscabar diversas acusacións de presunta corrupción, nepotismo e abuso de poder. Así, diversos sectores critican a Erdogan de presuntamente tentar crear un novo sistema político "post-kemalista", unha especie de "sultanato" amparado nunha tácita bicefalia de poder establecida co seu primeiro ministro Ahmet Davutoğlu, antano presidente e ministro de Exteriores. Neste sentido, os medios mais críticos atribúen un constante paralelismo entre Erdogan e Davutoğlu co sistema de poder instaurado desde 2000 en Rusia por Vladimir Putin e Dmitri Medveded. Con todo acadou unha hexemonía política e electoral que potencialmente recrearía inevitables perspectivas autoritarias, o AKP de Erdogan afronta diversos desafíos que moi seguramente definirán os trazos da Turquía "post-kemalista". Aquí inclúense a persistente polarización entre sectores laicos e relixiosos, a revitalización dun conflito curdo con cada vez maior dimensión rexional e os efectos colaterais da guerra en Siria. Nesta balanza deben sopesarse os tradicionais imperativos estratéxicos (OTAN, Unión Europea) coas alternativas e perspectivas derivadas da apertura doutros horizontes (BRICS, Rusia, China), que contrarían constantemente o péndulo turco.


Summary: Sermos entrevista a dupla páxina ao secretario xeral da CIG, Suso Seixo, que fai parte do número 186 do semanario, xa na rúa e na nosa loxa.

Este 10 de Marzo, Día da Clase Obreira Galega, a CIG centra a súa mensaxe en pedir que se finiquiten as reformas laborais e a Lei Mordaza. Ten moito a ver co momento político que estamos a vivir, cun posíbel cambio de Goberno, se é que chega a callar. Non hai maiorías absolutas, polo que se abre unha porta para reivindicar a derrogación dunhas leis que foron profundamente negativas, quizás das máis negativas que ditou o Goberno do PP. Son dúas medidas (reforma laboral e Lei Mordanza) que teñen moito a ver coa situación á que se levou a clase traballadora. Todo o que ten a ver coa reforma laboral, despedimentos, contratación, negociación colectiva... déixanos un mercado con máis precariedade, con man de obra barata para as empresas.Todo isto supuxo cambiar emprego fixo por temporal, caídas nos salarios... en definitiva, debilitar a clase traballadora e aumentar marxe de beneficios das empresas. E iso foi da man con medidas como a Lei Mordaza, que procura evitar e punir a contestación e mobilización social contra unhas medidas tan lesivas como as que aproba o PP. Esta lei é un instrumento á medida da dereita e do poder, de aí que sexa importante conseguir que se derrogue. "Non hai maiorías absolutas, polo que se abre unha porta para reivindicar a derrogación dunhas leis que foron profundamente negativas, quizás das máis negativas que ditou o Goberno do PP" Nestes anos de crise, Galiza rexistrou un nivel de conflitividade laboral e de mobilizacións moi alto, como recollen diversos informes anuais. E iso mesmo en condicións adversas. Por que ese nivel? É raro o día nalgunha comarca deste país onde non estea a CIG metida nalgún tipo de 'movida'. Aquí desde 2010 houbo catro folgas xerais, e embora non ser a zona máis industrializada do Estado, rexistramos algunhas das mobilizacións máis masivas e con maior afluencia a nivel estatal. Aquí houbo un nivel de confrontamento e resposta ás políticas do PP moi grande, e iso ten a ver coa existencia dun sindicalismo nacionalista. Como están actualmente as relacións cos outros sindicatos maioritarios, CCOO e UGT, após a sinatura coa patronal do 'pacto social'. Hai condicións para axir con unidade sindical? É moi difícil. Pode habelo en cuestións puntuais, para actuar en determinados conflitos concretos, en certas empresas... agora, a nivel global, é moi difícil chegar a un acordo con eles, están nunha dinámica sindical moi distinta á nosa e que entendemos prexudicial. Non é entendíbel que na situación na que estamos, con medidas moi duras por parte do Goberno, cunha patronal exixindo ir a máis en reformas laborais e recortes de dereitos, CCOO e UGT escollan o camiño do pacto, de colaborar co poder... Para nós esa opción é 'entreguismo'. Non están os tempos para 'pacto social'. Agora, xa digo, iso non desbota en cuestións puntuais. A íntegra da entrevista tela no Sermos186, ao teu dispor nos pontos de venda habituais e na nosa loxa.


Summary: Convocada pola CIG, CCOO, UGT e USTG, a mobilización pretende denunciar a situación de abandono en que as políticas do PP deixaron a comarca e un dos seus principais sectores industriais: o naval. A protesta pon de relevo as dúbidas que suscitan por exemplo os polémicos contratos con PEMEX. As organizacións sindicais aseguran que os compromisos coa comarca "seguen sendo papel mollado".

A manifestación desenvolverase baixo o lema "Queren afundir a comarca. Impidámolo!", e sairá esta cuarta feira 17, ás 20:00 horas desde o Inferniño para finalizar na praza de Armas. A protesta está convocada polas organizacións sindicais de Ferrol CIG, CCOO, UGT e USTG. As convocantes apuntan que os compromisos coa comarca "continúan sendo papel mollado". A comarca de Ferrolterra rexistra xa máis de 20.000 persoas desempregadas; ao tempo que avanzan os peches de empresas, os concursos de acredores ou os procesos de regulación de emprego. De feito, a CIG informaba no verán que o 80% das empresas instaladas na comarca xa sufriron algunha destas situacións. Fronte a iso, os sindicatos reclamaban "a necesidade imperiosa de poñer en marcha políticas activas de emprego e inversión pública nesta comarca". Novas protestas no naval A pasada quinta os membros do Comité de Navantia e as industrias auxiliares que desde o pasado 11 de setembro permanecían pechados no concello de Ferrol, acordaron abandonar a medida de presión tras concretarse a data de reunión da Comisión de Seguimento do Dique, para o 24 de outubro. @s obreir@s tamén están chamad@s a secundar esta segunda, día 15, un peche nos estaleiros até as seis e medida da tarde, cando sairán das instalacións para se sumar á mobilización que convoca a Plataforma Galega en Defensa dos Servizos Públicos.


Summary: A xornalista Rebeca Fernández é autora, xunto ao biólogo Xosé Veiras, do Mapa Ecosocial de Galicia, unha publicación editada por Catro Ventos coa participación de Miguel Pardellas. O libro retrata o contexto e determina os eidos nos que cómpre traballar para conseguir unha sociedade máis xusta, equitativa e respectuosa co medio.

Que é un mapa ecosocial? En realidade o que queriamos era tratar temas que normalmente non se abordan cando se analiza a Galiza —de aí o termo mapa, definindo a localización. O que queriamos facer nesta publicación era pór o foco noutros temas alén do económico, co que están estreitamente relacionados, pero que non se tocan tanto, como é a ecoloxía e a economía social. Procuramos elaborar unha cartografía a través de capítulos nos que debullamos esas outras caras menos tratadas da Galiza que consideramos igual ou mesmo máis importantes. A información íntegra pode consultarse na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Summary: O Glosario da poesía medieval profana galego-portuguesa acadou premio Concepción Arenal de Investigación. O seu director, Manuel Ferreiro, destaca a relevancia para a cultura e mesmo para a conciencia nacional das cantigas e a súa investigación.

Se o Glosario da poesía medieval profana galego-portuguesa fose publicado en papel andaría polas cinco mil páxinas. A través da páxina web (http://glossa.illa.udc.es/) móstrase o monumental traballo desenvolvido pola equipa de investigación dirixida polo profesor da Universidade da Coruña, Manuel Ferreiro, co que acadaron o premio Concepción Arenal de investigación. - Cando se abre o Glosario da poesía medieval profana galego-portuguesa a sensación é a de estar diante dun traballo de moito tempo. Desde hai anos estou centrado no estudo lingüístico-filolóxico das cantigas medievais, un monumento literario da nosa historia e do occidente europeo. Trátase da nosa carta de presentación inicial do século XIII e XIV. As cantigas foron sempre estudadas desde Portugal e Italia mentres a dimensión de investigacións desde Galiza eran reducidas. Algúns eruditos como Xosé Luís Méndez Ferrín, Cotarelo Valledor ou Filgueira Valverde achegáronse a súa edición ou investigación con mellor ou peor sorte mais a erudición portuguesa e a escola italiana impuxéronse no seu estudo. -Que relevancia ten entón achegarse ás cantigas medievais desde unha visión galega? Estou convencido de que cando os galegos nos achegamos ao noso patrimonio medieval lemos os textos doutra maneira porque forman parte de nós, non é pasto filolóxico, é o noso pasado, o que falaban os nosos devanceiros. Nesa liña de dedicación é na que compre situar este proxecto. Desde a Galiza non nos achegamos a estes textos como arqueoloxía. Son os nosos clásicos e temos que reivindicalos, actualizalos e interpretalos desde nós mesmos. "Son os nosos clásicos e temos que reivindicalos, actualizalos e interpretalos desde nós mesmos". -Que supón a publicación deste dicionario do léxico das cantigas? Detrás hai toda unha prehistoria importante. O texto das nosas cantigas foi transmitido por manuscritos e a lectura é diferente segundo quen a faga. De aí tamén a importancia deste traballo. Onde un filólogo le unha palabra outro le outra. Non é como coa imprenta, que non hai dúbida da interpretación. Para este traballo collemos todos os textos, revisáronse todos os manuscritos e todas as lecturas que fixeron os diversos editores desde 1900 até hoxe, confrontáronse as máis importantes edicións de texto. Revisei e corrixín millares de lecturas que considero que estaban erradas e a partir de aí organizouse un glosario convencional mais que é exhaustivo, non deixa fóra ningún contexto. Non fai só relación de palabras e aparicións senón que en cada unha distínguense acepcións e usos, locucións, construcións, rexencias... un traballo complexo. Calquera persoa que investigue ou calquera persoa con interese pode consultar calquera palabra dado que é accesíbel na páxina web. -Polo que di, será unha ferramenta útil para futuras edicións? Considero que pode ser un material de consulta para unha futura edición, alén de poñelo a disposición dos galegos e galegas ademais de contribuír a traballar con máis seguranza na fixación dos textos dos nosos devanceiros. Ao noso ver era tamén a única maneira de publicar o traballo. Se fose en papel andaría arredor das cinco mil páxinas co que a súa difusión noutro soporte sería moi difícil. -Suporá tamén unha nova plataforma para a difusión das cantigas, á maneira da da Universidade de Lisboa ou da do Centro Ramón Piñeiro? A plataforma é un instrumento posto ao servizo dos investigadores e de quen se queira achegar. Internet fai que moitos resultados das investigacións se podan difundir con rapidez e se democraticen e nós temos a obriga de devolverlle á sociedade o que ten investido en nós. A páxina da Universidade de Lisboa inclúe as imaxes dos manuscritos ademais de informacións relacionadas coa música ou aspectos literarios. A do Ramón Piñeiro é máis erudita, inclúe os textos e ferramentas de tipo técnico. Xunto co Glosario constitúen, ao meu ver, as tres páxinas máis relevantes de difusión das nosas cantigas. -No equipo da Universidade Nova de Lisboa sorprende ver nomes como o de Nuno Júdice, escritor consagrado na actualidade. A nova literatura ten que ser debedora da riqueza das cantigas? Son dos que penso que escritores e escritoras teñen que beber da tradición e a primeira son as cantigas que son os primordios da literatura galega. Non concibo un autor ou autora de hoxe que non teña lido a Rosalía, a Pondal, a Curros ou as principais mostras da nosa literatura medieval. Somos o que fomos. Está moi ben o contacto con todas as culturas do mundo, mais antes que nada temos que mirar para nós mesmos, para a nosa tradición. Cada vez que rehabilitamos unha forma correcta e eliminamos un castelanismo moi probabelmente estamos a utilizar unha palabra que aparece xa nos textos do século XIII. Lelos e recorrer a eles só pode traer beneficios para a lingua e para a escrita. "Non concibo un autor ou autora de hoxe que non teña lido a Rosalía, a Pondal, a Curros ou as principais mostras da nosa literatura medieval". -De que nos fala ese léxico da lingua dos cancioneiros? Ademais de que os sentimentos expresados son os de hoxe, que senten e padecen polas mesmas cousas, se nos achegamos sen prexuízos comprobamos tamén que falaban coma agora. Mesmo as palabras consideradas nesta altura como obscenas están xa todas neses textos. En especial nas cantigas de escarnio e nas de amigo atopamos unha lingua rica, variada e expresiva. Naceron na Galiza histórica que chegaba ao río Douro e representan o que era unha unidade lingüística obvia e indiscutíbel que existiu até finais do século XIV mais que a deriva histórica levou a se separaren, Portugal independente e Galiza sometida a Castela primeiro e logo a España. -Da mesma maneira que desde o nacionalismo se reivindicou o Reino de Galiza, compre defender as cantigas como expresión literaria para a construción nacional? É unha das glorias nacionais e, despois da provenzal, en todo o occidente europeo a lírica máis importante era a nosa. Nesa altura, na Península, foi a única escola lírica. Son un patrimonio indiscutíbel, non só de Galiza senón tamén de Portugal. Compre convencelos de que teñen que mirar máis para o norte e nós tamén máis para o sur. As cantigas son a expresión máis brillante do Reino de Galiza. Desde o punto de vista nacional é fundamental a autoestima e as cantigas poden contribuír a elevala. (Esta entrevista foi publicada no semanario Sermos Galiza)


Summary: Decorrerá o 28 e 29 de xuño.

A defensa dos intereses da Galiza ante o Estado español e a situación da Atención Primaria galega centrarán as preguntas do BNG e do PSdeG ao presidente da Xunta, Alfonso Rueda, no próximo pleno da Cámara galega, que terá lugar os días 28 e 29 de xuño. Pontón e Formoso lamentan a falta de compromiso de Rueda A orde do día, fixada esta terza feira na Xunta de Portavoces, comezará coa comparecencia da conselleira de Política Social, Fabiola García. Tras iso, interromperase a sesión con motivo da celebración do acto de entrega das Medallas Castelao, no que se galardoarán o intelectual e político nacionalista Camilo Nogueira, o chef Javier Oleiros e o xornalista Javier Sánchez de Dios. O pleno retomarase pola tarde co debate para a aprobación definitiva do proxecto de Lei de mellora da xestión do ciclo integral da auga, así como a toma en consideración do Proxecto de lei de áreas empresariais da Galiza. Esta alteración da orde do día motivou a crítica do BNG, cuxa viceportavoz parlamentaria, Olalla Rodil, censurou que se modifique en función dos intereses do PP e cualificou de "intolerábel" que a visita do rei ou calquera outro acto marque a axenda parlamentaria polo PP que decide de forma "unilateral". A estas críticas replicou o viceportavoz popular Alberto Pazos, quen asegurou que se trata de actos que "forman parte das obrigacións de calquera deputado" polo que "é razoábel que se permita a súa asistencia" e se compatibilice " co normal desenvolvemento" da sesión plenaria. Propostas dos grupos O primeiro en comparecer ante os medios tras a reunión da Xunta de Portavoces foi o socialista Luís Álvarez, quen destacou que o seu grupo centrará o pleno no "gravísimo problema" da Primaria. Así, preguntará a Rueda sobre as medidas que adoptará o Goberno galego para reforzar esta rama sanitaria ante o inicio da temporada estival. Pola súa parte, a nacionalista Olalla Rodil, destacou que a súa formación centrará o próximo pleno na reclamación ao Estado das transferencias galegas e a "incapacidade" do Goberno galego e do presidente Rueda neste ámbito.


Summary: Os republicanos están perto de facerse coa Cámara de Representantes, outra cousa é o Senado, con moitas posibilidades de que a maioría non fique definida até a segunda volta en Xeorxia, que decorrerá a comezos de decembro.

"As eleccións intermedias ao Congreso do 8 de novembro foron competitivas e xestionáronse de maneira profesional", corroboraron na madrugada de onte as observadoras e observadores da Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa (OSCE). Así e todo, advertiron de "esforzos por socavar a confianza dos votantes no proceso electoral" nos Estados Unidos, por medio da xeración de dúbidas "sen fundamento" sobre a limpeza dos comicios, o que pode implicar "desafíos sistémicos", incidiu a coordinadora especial da misión, Margareta Cederfelt. Amais de cuestionar un marco xurídico "complexo e diverso", no que cada Estado acaba por fixar as súas normas, Cederfelt insistiu en que a redistribución de distritos efectuada polos republicanos para tratar de garantir a súa representación provocou que certas circunscricións non foran competitivas. No que atinxe ao reconto electoral, á hora de feche desta edición aínda non era posíbel determinar que formación obtén o control das dúas cámaras do Congreso, a Cámara de Representantes e o Senado. Na primeira, o Partido Republicano está moi perto de conseguir a maioría, superando por 209 a 186 escanos os demócratas, cunha maioría fixada en 218 asentos e liderando o escrutinio en distritos dabondo para obtela. Con respecto ao Senado, continúa o reconto en Nevada e Arizona, que poden decantar a balanza no empate a 48 que persiste, 49 virtualmente para os republicanos, con dúas candidatas súas disputándose o posto de senadora por Alaska. A responsabilidade de Donald Trump Os resultados dos republicanos, inferiores ás predicións feitas polas empresas demoscópicas, tamén están a provocar peticións no seo do equipo do ex presidente Donald Trump para que atrase a previsíbel presentación da súa candidatura ás eleccións presidenciais de 2024, que anunciara para o 15 de novembro. Asemade, os medios locais destacan o impacto de Trump por impulsar candidatos de extrema dereita como un dos motivos do desencanto dunha parte do electorado cos republicanos. O ex presidente cualificou as eleccións como "unha decepción", xustificándose en que os candidatos que recibiron o seu apoio obtiveron mellores resultados. Mentres, o mandatario actual, Joe Biden, sostivo que a comezos de 2023 tomará unha decisión definitiva sobre se decide presentarse á reelección, tras insinuar semanas atrás que a resolución xa estaba tomada.