Summary: Case 52.000 persoas foron sometidas aos tests desta primeira fase do estudo de seroprevalencia do Sergas, que está a dar unha cifra ínfima de positivos e que é posto en dúbida por profesionais sanitarios, que piden que se paralice.

A Consellería de Sanidade rematou este venres a primeira parte do estudo de seroprevalencia iniciado o pasado 23 de abril e co que pretende trazar un mapa epidemiolóxico do coronavirus en Galicia. Case 51.000 foron as probas --50.925 en concreto-- levadas a cabo nesta primeira vaga dun proceso que abranguerá máis de 100.000 persoas e que ergueu moitas dúbidas pola ínfima cantidade de positivos detectados entre a cidadanía. Persoal sanitario encargado deste traballo e médicos da Atención Primaria advertiron da escasa fiabilidade dos tests.Case 52.000 persoas foron sometidas aos tests para esta primeira fase do estudo de seroprevalencia do SergasSegundo aclara a Consellería de Sanidade, os resultados desta primeira vaga serán analizados "nos vindeiros días" polo Instituto Galego de Estatística (IGE) "para a obtención da información precisa por áreas territoriais e grandes núcleos poboacionais". En total, foron contactadas máis de 61.000 persoas para lograr finalmente esas case 51.000 probas na mostra inicial, na que o número de mulleres supón o 49,19% e o dos homes, o 50,81%. En canto á idade, os menores de 19 anos son o 15,84%; entre os 20 e os 64 anos son o 58,59%, e os maiores de 65 anos on o 25,28% do total.Á espera dos resultados, persoal sanitario encargado das probas xa vaticinou no inicio do estudo que sería de "arredor do 1% de positivos" e ante a escasa fiabilidade que lle presupoñen aos tests. Outros profesionais inclínanse pola posibilidade de que o virus circulase pouco en Galicia e que se concentrase, sobre todo, en focos moi determinados que non están a ser analizados en detalle. Médicos de familia piden que se paralice o estudo ante a ínfima porcentaxe de positivos, que non vai mudar xa; persoal sanitario dubida da fiabilidade dos testsAdemais, a Asociación Galega de Medicina Familiar e Comunitaria (Agamfec) instou directamente o Sergas a que paralizase a realización do estudo ao considerar que o resultado final non vai mudar, sendo ata agora dese 1% aproximado de positivos. Pola contra, quéixanse de que as probas "sobrecargan" de maneira importante o traballo nos centros de saúde, tras lamentar que sigan facéndose estes tests mentres os equipos de Atención Primaria non poden realizalos a doentes sospeitosos de covid-19 que están nas súas casas ou mentres aínda hai persoal sanitario --Feijóo anunciou que en dúas semanas testaríanse todos os profesionais do Sergas-- sen ter acceso ás probas. En declaracións a Europa Press, representantes de varios colexios médicos de Galicia advertiron mesmo de que os tests "deron negativo en xente qeu pasou o virus". E advirten, como Manuel Rodríguez Piñeiro, vicepresidente do colexio ponteved´res, que só hai dúas opcións: "Ou se están facendo mal a toma ou os tests non valen". "Non ten sentido ningún esta porcentaxe tan alta de negativos; a fiabilidade deste estudo non vai ser ningunha", insistiu. "Un 40% dos positivos vaise escapar", advertían desde a entidade da provincia de Ourense. Os resultados do estudo en varios centros de saúde urbanos, de vilas medias e do rural consultados por Praza.gal sitúanse entre o 0,1% e o 0,83% de positivosRematada a primeira vaga do estudo, e tras as consultas feitas por Praza.gal, nun centro de saúde dun barrio dunha gran cidade galega, a porcentaxe de positivos non acadara o 0,6% ao detectarse tan só u n (0,57%).. Noutro ambulatorio, situado nunha vila media da área metropolitana desa mesma urbe, a cifra sobe ao 0,76%, mentres que noutro do mesmo Concello queda no 0,83%. En ambos casos tamén cun único positivo. Noutras localidades, máis rurais e menos poboadas, profesionais do Sergas informan de porcentaxes aínda menores, mesmo do 0,1%.Malia todo, para Feijóo, tal e como asegurou na súa comparecencia na Deputación Permanente, os resultados acabarán por confirmar "que en Galicia o virus circulou menos", o que ten a parte "boa" de que "moita xente se librou da enfermidade", e a "mala" de que o país está "máis exposto" aos posibles rebrotes. Preguntado pola suposta escasa fiabilidade dos tests, o conselleiro de Sanidade, Jesús Imaxe close delete_forever swap_vert Vázquez Almuíña, asegurou o pasado mércores que este tipo de probas "é certo que no mercado levan moi pouco tempo", polo que "hai que seguir validándoos", do mesmo xeito que hai que conseguir "unha forma clara de utilización". Aínda así, entende que son válidos para un estudo epidemiolóxico coma este que, con todo, será combinado co que o Ministerio de Sanidad está facendo en todo o Estado, coa súa parte en Galicia, cuxas persoas serán tamén analizadas para o do Sergas. "Os resultados do estudo terán que adaptarse á sensibilidade que mostre a proba", admite o conselleiro de Sanidade"Ao final do estudo teremos todos os resultados, que terán que adaptarse á sensibilidade que mostre a proba", admitiu Almuíña. Desde o Sergas aclárase que o estudo "permitirá ter unha visión máis nítida e ampla do Covid-19 en Galicia, repercutindo, dun xeito beneficioso, en toda a poboación, xa que os resultados do traballo, permitirán acadar un coñecemento profundo da epidemia". Os resultados, engade, "posibilitarán adoptar as medidas sanitarias máis axeitadas". Dará opción, aclara, a "coñecer a súa incidencia de acordo as variables de sexo, idade, área territorial; poder programar ordenadamente o regreso á normalidade dos sectores produtivos e, sobre todo, poder anticiparse perante á posibilidade de novos contaxios potenciais".Segundo explica Sanidade, estes tests de anticorpos totais utilizados para o estudo "teñen o aval do Centro Nacional de Microbioloxia e do Instituto de Saúde Carlos III do Ministerio de Sanidade". Ademais, di, a Organización Mundial da Saúde "recomenda este tipo de test rápidos so para estudos poboacionais e, en xeral, descártanos para o diagnóstico, coincidindo coa conclusión da Comisión de Expertos da Xunta do pasado 8 de abril".Plan de reactivación na Atención PrimariaPor outra banda, Feijóo avanzou este venres na rolda de prensa tras o Consello da Xunta o plan de reactivación asistencial da Atención Primaria que "optimizará o funcionamento dos centros e garantirá a seguridade dos profesionais e doentes". Segundo dixo, estará estruturado en varias fases que se desenvolverán de xeito progresivo desde agora e ata o mes de xuño. Segundo Feijóo, cada centro sanitario procurará contar con "dous circuítos diferenciados: un destinados aos pacientes covid e outro para o resto de doenzas". Ademais, pediu a colaboración dos pacientes e agradeceu o labor do persoal sanitario e non sanitario que traballa nos centros de saúde e nos puntos de atención continuada.


Summary: O prezo mínimo desta cuarta feira, segundo os datos proporcionados pola Rede Eléctrica de España, deuse entre as 3 e as 4 horas, mentres que o máximo será de 20 a 21 horas.

O prezo medio da electricidade no mercado maiorista cae lixeiramente esta cuarta feira até os 306,3 euros o megawatt/hora (euros/MWh) —incluíndo os custos de comercialización, peaxes e outros cargos, isto é, o prezo real sobre a factura—, segundo os datos publicados no día de hoxe por Rede Eléctrica de España. Por treitos horarios, o prezo máximo da luz para esta cuarta feira darase entre as 20 e as 21 horas, con 383,38 euros/MWh, mentres que o mínimo, de 250,17 euros/MWh, rexistrouse entre as 3 e as 4 horas. Esta cuarta feira o prezo medio do 'pool' —prezo base que negocian as compañías produtoras e comercializadoras de enerxía— é de 220,95 euros/MWh. Deste modo, experimenta unha suba de sete euros a respecto dos 233,78 euros/MWh da terza feira, segundo datos publicados polo Operador do Mercado Ibérico de Enerxía (OMIE). O prezo da luz aumentou en 1.025% no último ano 2021 fechou como o ano máis caro da serie histórica, cun prezo medio de 111,93 euros/MWh debido á espiral alcista rexistrada no 'pool' no segundo semestre. En comparación con hai xusto un ano, o prezo do 'pool' para esta cuarta feira será 183% superior aos 77,95 euros/MWh do 27 de abril de 2021. Por outra parte, o prezo medio do mes de marzo foi de 283,3 euros/MWh, 80 euros por riba de febreiro.


Summary: A portavoz nacional do BNG retruca ás críticas da pasteira, que cargou contra ela por cuestionar a expansión do eucalipto e ligalo aos incendios forestais. "Imos seguir dicindo as verdades do que significa unha política forestal ao servizo de ENCE", afirma

A finais do pasado xuño a papeleira ENCE decidiu baixar á area política. Fíxoo entre os ecos do tráxico incendio de Pedrógão Grande, no que a principal materia prima da pasteira, o eucalipto, tivo un papel esencial na rápida propagación das lapas, reforzando así as teses a prol da moratoria na expansión da especie que ultima o Goberno de Portugal, desenvolvendo así un plan xa iniciado polo anterior Executivo. Esa virada de foco cara ao cuestionamento do eucalipto traspasou a raia e chegou a Galicia a través da oposición parlamentaria, especialmente do BNG, contra cuxa portavoz nacional, Ana Pontón, saíu en tromba a compañía que produce pasta de papel á beira da ría de Pontevedra. ENCE descualificou as críticas de Pontón por "indocumentadas e malintencionadas" e criticouna tamén nunha carta que lle remitiu o seu conselleiro delegado, Ignacio Colmenares, días antes de que entidades ligadas á produción forestal e á propia pasteira publicasen en diarios impresos unha campaña publicitaria para afirmar que "a maioría dos incendios se producen en zonas abandonadas, non nos eucaliptais", tese apoiada en informes do Ministerio de Agricultura que reflicten tamén que a superficie de eucalipto se disparou en Galicia un 70% en apenas media década ou que é a segunda especie arbórea que máis arde no país. Con este pano de fondo a líder do Bloque optou este luns por retrucar a ENCE ás portas da súa factoría en Lourizán. A pasteira descualificou as críticas de Pontón ao eucalipto tras o incendio de Pedrógão Grande por "indocumentadas e malintencionadas" Ante o recinto que, lembra Pontón, pode permanecer onde está grazas á prórroga concedida polo Goberno de Mariano Rajoy en funcións, a portavoz do BNG dirixiuse ao preisdente da Xunta para lle reclamar "unha política forestal" que "non pode decidir ENCE dende o seu consello de administración, mercando vontades con ex-altos cargos do PP" en postos directivos, caso do ex-conselleiro de Medio Ambiente Carlos del Álamo ou da antiga ministra da mesma área Isabel Tocino. "Tendemos a man" para un "cambio de política forestal", pero "semella que a única man que quere coller Feijóo é a de ENCE, non sei se porque tamén aspira a acabar sentado nese consello de administración", sinala. Pontón: "Imos seguir dicindo as verdades do que significa unha política forestal ao servizo da multinacional que contamina a ría e hipoteca o monte" Ante as "declaracións tan pouco amistosas da pasteira" Pontón lamenta que a compañía opte "por unha campaña de manipulación en relación ao impacto do eucalipto no medio ambiente e no problema dos incendios". "Converter Galiza nun eucaliptal é converter o noso monte nun polvorín", mantén, por iso "a tese de que os eucaliptos son cortalumes ten a mesma credibilidade que escoitar a Bárcenas dicir que os sobres en B son unha maneira de loitar contra a corrupción". Ex-cargos políticos como Del Álamo ou Tocino, rioniza, "son os únicos" que secundan estas teorías. Neste contexto a líder do Bloque amósase convencida de que cómpre "un cambio radical" no ámbito forestal para que "ENCE deixe de marcar as directrices". "Ese non é modelo que interesa ao país, porque perdemos oportunidades, capacidade de crear riqueza e emprego", ademais de "poñer en risco o territorio". "Por moito que lle moleste á dirección de ENCE, imos seguir dicindo as verdades do que significa unha política forestal ao servizo dunha multinacional que contamina a ría de Pontevedra e hipoteca o monte", conclúe.


Summary: As doentes de Covid-19 caen en todas as áreas sanitarias, pero aumenta lixeiramente até 3% a taxa de positividade nas probas PCR.

Seis días despois da caída do estado de alarma e das restricións máis duras que lle ían aparelladas, a presión hospitalaria que deixa a pandemia da Covid-19 continúa á baixa, cun total de 172 persoas ingresadas, 12 menos que un día atrás. Ademais, os casos activos baixan por terceiro día, e sitúanse en 2.865 -68 menos-, o que significa que as altas superan os novos diagnósticos de coronavirus. Con todo, os novos contaxios detectados por calquera tipo de proba volveron a subir por terceiro día consecutivo, até colocarse en 176 -17 máis-, aínda que aínda están por baixo dos 200 que se rexistraban en días pasados. No que respecta á presión hospitalaria, cos datos que fixo públicos hoxe a Consellería de Sanidade, con rexistros até as 18 horas do venres, Galiza conta con 172 persoas ingresadas, das cales 134 están en planta, tras unha baixada de 12 en 24 horas; e as 38 restantes en unidades de coidados intensivos (UCI), mesma cifra que un día atrás. Por áreas sanitarias, a presión hospitalaria reduciuse en cinco delas. En concreto, na da Coruña-Cee descenderon en cinco as ingresadas Covid, até situarse nas 45, a pesar de que aumentan nun, até as 10, as pacientes críticas. Na de Vigo, as hospitalizadas baixaron até 48 -tres menos-, mentres que as UCI se manteñen sen variacións con 11 enfermas. Tamén baixou a presión asistencial na área de Pontevedra-O Salnés, con 29 ingresadas (-3), das que nove (as mesmas) están críticas; na de Santiago-Barbanza, con 22 (-1), delas tres en coidados intensivos (-1); e na de Lugo-A Mariña-Monforte, cun total de 10 hospitalizadas (-1), dúas delas na UCI. Mentres tanto, a área sanitaria de Ourense-Verín-O Barco se mantivo sen variacións con 12 hospitalizadas, das que dúas están críticas, á vez que na de Ferrol subiron lixeiramente, cun total de seis ingresadas e só unha delas en coidados intensivos. Baixan os casos activos En canto aos casos activos da enfermidade, descenderon por terceiro día consecutivo e, de acordo cos datos de onte, sitúanse en 2.865, tras diminuír en 68 nun día. Esta baixada replicouse en todas o sete áreas sanitarias. A que máis pacientes de Covid-19 contabiliza é a de Vigo, con 854 -tras un descenso de cinco-, seguida da Coruña, con 642, unha decena menos. Séguenlles Pontevedra-O Salnés, con 458 casos activos (-12); Santiago-Barbanza, con 433 (-7); Ourense-Verín-O Barco, con 211 (-11); Lugo-A Mariña-Monforte, con 182 (-14); e Ferrol, con 85 (-9). Aumentan os contaxios Así mesmo, en toda Galiza detectáronse 176 casos de coronavirus a través de calquera tipo de proba nas últimas 24 horas, dos cales 168 se confirmaron cunha PCR. Isto implica outro lixeiro aumento de 17 con respecto aos notificados o día previo, pero seguen en cifras similares do inicio da semana e por baixo da barreira dos 200. Do total das novas infeccións detectadas, as principais áreas sanitarias afectadas volven ser a de Vigo, con 65; seguida da de Pontevedra-O Salnés, con 30; Santiago-Barbanza, con 27; e A Coruña-Cee, con 25. En canto ao resto, a área de Ourense-Verín-O Barco sumou 15 novos positivos; Lugo-A Mariña-Monforte, outros 11; e a de Ferrol, só tres. Por tanto, as contaxiadas de Covid-19 desde o inicio da pandemia en toda Galiza ascenderon a 124.707, das que 30.055 corresponden á área da Coruña; 24.398 á de Vigo; 19.573 á de Santiago; 15.529 á de Ourense; 14.017 á de Pontevedra; 12.623 á de Lugo; e 8.512 á de Ferrol. PCR e positividade Desde o inicio da pandemia, Galiza realizou 2.161.664 PCR, o que supón que nas últimas 24 horas se fixeron 6.530 probas, arredor de 250 máis que as do día anterior. Pola súa banda, a taxa de positividade -porcentaxe de infeccións por test PCR realizados- volveu aumentar lixeiramente, até 3%, despois do 2,9% da sexta feira, pero segue por baixo do 5% que a Organización Mundial da Saúde (OMS) fixa para dar por controlada a pandemia. Mortes e curacións Galiza acumula desde o inicio da pandemia 2.401 persoas falecidas diagnosticadas con Covid-19, tras notificar onte a Consellería de Sanidade dous novos óbitos. En canto ás persoas curadas desde o inicio da pandemia, ascenden a 119.465, o que supón que no último día recibiron a alta 243 pacientes.


Summary: O voceiro económico dos nacionalistas, Carlos Aymerich, alerta de que a débeda pública medrará máis do que prevé o proxecto de Orzamentos para 2013 a causa do novo financiamento do hospital "privado" de Vigo

Un total de 469 millóns de euros. É o cálculo que realiza o BNG ao analizar os recortes aplicados pola Xunta nos seus investimentos sociais para o ano 2013. O voceiro dos nacionalistas en materia económica, Carlos Aymerich, debulla os Orzamentos do Goberno galego para o ano que vén de empezar e céntrase no "gasto non financeiro", isto é, nos cartos que vai manexar a Administración pública sen contar os "que van para servir á débeda". Esas partidas, calcula, acumulan no conxunto do orzamento "667 millóns menos" que en 2012. E, "de onde saen?" Case 500, do ámbito social, asegura. Concretamente, Aymerich cifra en 145 millóns a redución en sanidade, en 153 a acumulada entre cultura e educación e en 170 a retallada na Consellería de Traballo e Benestar. "O resto" da redución hai que buscala "en gastos de persoal", con 227 millóns menos que, sinala, implican que "non vai haber oferta pública de emprego" en 2013, ademais do xa coñecido recorte ás pagas extras do persoal público "que Feijóo tentou vender como un incremento". Aymerich censura o gasto de un millón de euros nunha campaña sobre o "optimismo" ante a crise Pero non todo baixa. "Sobe o gasto corrente, o gasto improdutivo desta Xunta tan eficiente e austera" ironiza o parlamentario, que detalla "que sobe tamén o servizo á débeda", con "até 1.110 millóns de euros para atender a débeda pública", entre xuros e capital, 227 millóns máis que no exercicio anterior. Neste sentido, Aymerich advirte de que realiza os cálculos de débeda pública "cos datos do proxecto" de Orzamentos, uns montantes que poden aumentar "por recentes decisións da Xunta, como que no financiamento do hospital de Vigo vaian entrar o ICO e o Banco Europeo de Investimento". "Isto supón que vai medrar a débeda pública dende o punto de vista do sistema europeo de compatibilidade", afirma. Neste marco, Aymerich lamenta que o Goberno non poña o mesmo empeño en aplicar outro tipo de "subas", como "os impostos aos que máis gañan", máis aínda nun contexto no que o Goberno galego, critica, destina fondos públicos a campañas publicitarias para "infundir optimismo" ante a crise. "Se quixese infundir optimismo era mellor que, sen acudir a psicotrópicos de tipo publicitario, a Consellería de Facenda presentase uns orzamentos diferentes". "O optimismo vén de que haxa emprego, de que haxa futuro, de que os sectores produtivos se vexan apoiados". Senón, di, o único "optimismo" vai ser o que este tipo de campañas xeran "nos propietarios de certos medios de comunicación".


Summary: O grupo francés demanda máis investimentos para que se desenvolva a expansión do vehículo eléctrico no Estado español.

O Estado español vai con atraso en facer que a mobilidade eléctrica sexa unha realidade. Advertiuno o director xeral de Comercio do Grupo PSA na Rexión Ibérica, Christophe Prévost, nun evento sobre a electromovilidade da compañía. A multinacional é o o único consorcio que produce até tres turismos 100% eléctricos no Estado español e o director xeral de Comercio da compañía explicou que o mercado interior é un dos factores de adxudicación de novos modelos a unha determinada planta por parte da matriz, polo que unha perda de peso do mercado español no ámbito da mobilidade electrificada podería levar a unha baixada da fabricación no mercado nacional. A responsabilidade tamén do Estado español "O desenvolvemento da electrificación non pode ser responsabilidade exclusiva dos fabricantes", reivindicou Prévost, que deixou claro que a firma francesa está preparada para "liderar" a mobilidade eléctrica. Por este motivo solicitou ao Goberno español que apoie o despregamento da mobilidade eléctrica e facilite a carga dos coches enchufábeis creando infraestruturas, rede de recarga pública rápida e que traballe na interoperabilidade da mesma coa maior celeridade. O Grupo PSA tamén anunciou que a finais do ano vindeiro contará con até 12 modelos 100% eléctricos na súa gama de vehículos, así como con até 10 híbridos con conexión das súas marcas Peugeot, Citroën, Opel e DS. O compromiso da multinacional é que antes de 2025, o 100% dos coches do grupo teña unha versión electrificada.


Summary: O Reino Unido aconsella evitar toda viaxe non esencial a España, incluídas as Canarias e Balears

O Ministerio de Sanidade español comunicou esta segunda feira, 27 de xullo, que no Estado existen 361 brotes activos de coronavirus e que nas últimas 24 horas se notificaron 855 novos casos de Covid-19, o que supón un lixeiro descenso fronte aos publicados a pasada sexta feira, cando se computaron 922 novos positivos. Desde entón, 24 de xullo, até esta segunda feira, 27 de xullo, rexistráronse 6.361 persoas infectadas máis, 2.694 en Catalunya e 1.238 en Aragón. O virus está circulando e "non podemos baixar a garda", dixo na súa comparecencia o director do Centro de Coordinación de Alertas e Emerxencias, Fernando Simón. Con todo, sinalou que aínda non se pode falar "dunha segunda onda", aínda que informou que o "están a estudar". Simón tamén afirmou que "é mellor" que as e os cidadáns de Bélxica, cuxo Goberno recomenda non visitar España, "non veñan", porque é un "risco que nos quitan". Da mesma maneira pronunciouse a respecto da corentena de 14 días que impuxo o Reino Unido a todas as súas cidadás e cidadáns que estivesen en España. "Desde o punto de vista sanitario estas decisións axúdannos", recalcou Fernando Simón. A este respecto cargou o Partido Popular, acusando o Executivo de Pedro Sánchez de buscar salvar da corentena británica as Illes Balears e as Canarias, e non outras comunidades como Andalucía. Non se poden procurar solucións "para unhas partes de España e non para outras", criticou o vice secretario de Comunicación do PP, Pablo Montesinos. 10 días críticos O president catalán Quim Torra alertou de que a situación en Catalunya é "crítica" e "moi preocupante" por mor dos rebrotes. "Estamos en demasiadas partes do país na antesala da situación previa a marzo, cando houbo que confinar toda a poboación. Atopámonos probabelmente ante os dez días máis importantes deste verán", advertiu apelando á responsabilidade das institucións e da cidadanía para evitar o aumento dos contaxios para non ter que "retroceder". "Non quero que este país volva pasar por marzo ou abril. Non quero ter 7.000 mortes encima da mesa outra vez", exclamou Torra, que pediu "baixar o ritmo" e evitar as concentracións de persoas. Instou ademais a manter a socialización reducida a grupos familiares e a garantir en todo momento as distancias de seguridade, a máscara e a hixiene das mans.


Summary: Organizada pola Liga Nacional da Billarda unirá deporte, cultura, convivio e música.

Os mellores palanadores e palanadoras do país estarán este sábado en Poio, 17 de marzo, na gran festa anual da billarda, 'O día das estrelas'. Un evento organizado pola Liga Nacional de Billarda (LNB) e que é un escaparate deste deporte tradicional,que desde hai anos deu un pulo importante, con competicións e xogadores en non poucas comarcas de Galiza. A cita deportiva unirá nunha mesma competicións a máis do centenar de palanadores e palanadoras das tres conferencias existentes no país - Rías Baixas, Norleste e Noroeste- sendo unha boa oportunidade de medir forzas antes da fase final que se disputarán en maio en Compostela. A cita deste sábado comezará ás 12:00 cos torneos de "golpeo triplo e perimetral" onde os participantes máis técnicos demostrarán a súa pericia no dominio do palán e a billarda sobre a terra da Reiboa. Xa pola tarde, a partir das 16:00 comezará o "Aberto das estrelas", onde está en disputa unha praza para a final da LNB. Ás 19:30, unha vez rematada a competición deportiva, será a quenda do humor e a música, da man do pallaso Peter Punk e o grupo 'Blues do País'. Esta competición está organizada pola Conferencia Rías Baixas da LNB da man do equipo de Poio da asociación Armadiña e conta co apoio da Deputación de Pontevedra e do Concello de Poio. Tamén da Bocatería/Pizzería A Reiboa. Imaxes: O varal.


Summary: A ministra para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico, Teresa Ribera, condicionou o feche aos resultados dun informe de Rede Eléctrica, que estuda a viabilidade desta medida.

A vicepresidenta terceira do Executivo do Estado español e ministra para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico, Teresa Ribera, asegurou esta cuarta feira que non quere atrasar o feche da central térmica das Pontes, aínda que recoñeceu que se solicitou un informe ao operador do sistema eléctrico, Rede Eléctrica (REE), para avaliar se a súa clausura é viábel ou non no contexto actual. A Xunta aposta agora pola térmica das Pontes e deixa a planta de Ence no ar Nesa liña, incidiu en que se REE dixese que é posíbel garantir 100% da electricidade sen necesidade de manter aberta a central, non tería sentido atrasar o seu feche debido a que supón un incremento de custos. Ribera profundou en que mantela aberta suporía ter que pagar a súa dispoñibilidade operativa, "saír a buscar carbón, que nestes momentos tamén está extraordinariamente caro nos mercados internacionais, e atrasar un proceso que beneficia aos veciños da comarca, onde xa se identificaron algúns proxectos industriais moi interesantes". Formoso asegura que dará "todas" as facilidades a Ence para instalarse nas Pontes "Se (REE) nos di que non cambiou (a súa valoración) e que é perfectamente viábel o feche porque está garantida a subministración a través do resto das centrais, procederemos a autorizar o feche", resolveu a ministra. No entanto, Ribera matizou que se o operador do sistema considera que é conveniente manter aberta a planta, entón o seu Ministerio terá que ver en "que condicións e como se sufraga esa dispoñibilidade" operativa. Criticas da Xunta Pola súa parte, vicepresidente da Xunta e conselleiro de Economía, Industria e Innovación, Francisco Conde, volveu a reclamar esta cuarta feira ao Executivo estatal e a Endesa "que tomen decisións con claridade e transparencia", ante a eventual reactivación da central térmica das Pontes. Conde insistiu en reclamar "decisións" para poder ter "unha idea clara" dos pasos que se van a dar coa central térmica das Pontes, e saber "se realmente se mantén a actividade" e poder "garantir" os proxectos industriais nos que se está traballando. A Xunta dará "máxima prioridade" a Ence nas Pontes Un destes proxectos que aludiu o conselleiro galego é a factoría de papel tisú que planea desenvolver Ence. Esta empresa, en declaracións a Nós Diario, afirmou que a fábrica ocuparía "os terreos dun parque de almacenamento de carbón, actualmente en desuso, situado a varios quilómetros da central", polo que a viabilidade da súa actual proposta dependería da dispoñibilidade de ditas instalacións.


Summary: Neste número falamos das eleccións do 4D, con 33.000 docentes chamados a votar; entrevistamos a Guadi Galego e 'Superpiñeiro'; e analizamos as razóns do baixo prezo do leite. Isto, e moito máis, nos quiosques e na loxa.

O número 124 do Sermos Galiza xa está na rúa e na nosa loxa. O Tema que analizamos esta semana é as eleccións sindicais no ensino non universitario, con 30.336 docentes con dereito a voto para elexir 140 representantes. Unha cita coas urnas que chega após catro anos de ofensiva dos gobernos autonómico e central contra o ensino. A reportaxe acompáñase dunha opinión de Mercedes Queixas. Entrevistamos a Alberte Mera, reeleito secretario xeral de Galiza Nova na XIII Asemblea Nacional da organización xuvenil. "Temos o reto de facer o nacionalismo ilusionante para a mocidade". Galiza produce o 40% do leite do Estado, porén rexistra os prezos máis baixos en orixe. Explicámosche as razóns neste número, no que tamén entrevistamos o queixeiro Modesto Toubes. Máis un desmantelamento 'Integración de recursos minguantes' é o título da reportaxe na que falamos de como se está a desmantelar a rede de apoio a persoas con necesidades especiais. A Xunta presentou o 'ticket eléctrico' como a medida contra a pobreza enerxética. Mais desde oposición e colectivos sociais defínese a proposta como mera propaganda. Tamén debullamos como a Operación Zeta destapou as asociacións afíns que o alcalde da Coruña impulsou con cartos públicos. Unha aposta en contrarestar o asociacionismo máis combativo. Guadi Galego: O corpo pedíame arriscarme co pop" Guadi Galego vólvese pop en 'Lúas de outubro e agosto', o seu segundo disco en solitario. Entrevistámola para Sermos Galiza, onde nos confesa que o corpo lle pedía "arriscarme co pop". En 'A escribir tamén se aprende' abordamos a escola de escritores e escritoras da AELG. Viaxes na Miña Terra lévanos a un paseo de máis de 2.000 anos de historia mediante unha camiñada pola Muralla romana de Lugo. En 'A escrita oceánica' o escritor Miguel Mato Fondo debrúzase sobre a relación entre a literatura e o mar. 'Superpiñeiro' Na contra-capa entrevistamos a Xosé Manuel Piñeiro, 'Superpiñeiro': "Se pensamos que o país o vai facer só unha élite, non haberá país".


Summary: [EN ACTUALIZACIÓN] Feixoo dedica a primeira parte da súa intervención no debate sobre o estado da nación a criticar a Pedro Sánchez e o PSOE e acusalos da "inestabilidade crónica" da política estatal. Feixoo promete un cheque bebé (polo terceiro fillo).

"Non fun nin serei nin son refén de ningún partido, nen sequera do meu", di Feixoo nun ataque a Pedro Sánchez e ao PSdeG, cuestión á que o presidente dedicou a primeira media hora do debate. "Se a politica se entende como unha campaña electoral sen tregua, temos un problema de saúde democrátcia", advertiu o presidente antes de acusar o goberno socialista da "inestablidade crónica que vive a política estatal. "Pervertíronse as institucións, manipulouse o calendario electoral, secuestráronse recursos das autonomías que logo se utilizaron como chantaxe". "Comparto o fastío dos españois, soportamos os peores catro anos da política da democracia", declarou Feixoo e retou: "pese as trabas, pese ao bloqueo, pese á inestabilidade, teremos orzamentos en data. "Que está facendo España para evitar unha nova crise económica? A política ten que romper esta burbulla electoral", interpelou Feixoo na segunda parte da súa intervención. Deberes en Educación (para o próximo goberno do Estado) Feixoo puxo Galiza como o exemplo para a Educación en España. Pediu un pacto estatal pola Educación, "demandado até a saciedade pero nunca materializado". E púxolle deberes ao próximo goberno de España. Gabou os programas plurilingües e sostivo que "multiplicamos case por 10 o número de alumnos que reciben clase en galego, castelán e unha terceira lingua". Falou das materias de robótica, programación ou oratoria que se imparten no sistema galego e asegurou que no Informe Pisa Galiza está "mellor que a media de España". E rematou: "temos a escola máis inclusiva de España, queremos escolas libres de etiquetas e de adoutrinamento". Cheque bebé (polo terceiro fillo) Fronte ao devalo demográfico, Feixoo propón un plan de apoio á natalidade que inclúe un cheque polo terceiro fillo de 2.400 euros por ano durante os tres primeiros anos. "Hai máis prazas de escola infantil que nunca. Ampliamos o permiso de maternidade na Administración antes que os demais", lembrou o presidente respecto dos feitos en políticas de conciliación. E avanzou as próximas políticas públicas neste ámbito: "Todos os concellos poderán ter un centro de conciliación. Haberá unha tarxeta benvida polo terceiro fillo, 2.400 euros anuais até os tres anos. Bonificaremos peaxes autonómicas para as familias numerosas..." Galicia será a comunidade de referencia en conciliación, rotulou o presidente a terceira parte da súa exposición. E prometeu máis e mellores servizos sociais. Entre as medidas: autobús de coidados porta a porta para 200 concellos de menos de 5.000 habitantes, e impulso das sete novas residencias nas setes cidades, "que satisfarán dúas terceiras partes da demanda". A este último proxecto sumouse a Fundación Amancio Ortega. 90 millóns para o patrimonio público de Galiza, dixo Feixoo, que se manifestou orgulloso de Inditex, "que cumpre con todas as súas obrigacións legais e tributarias". E atacou de novo ao PSOE: "Como un partido pode criticar a doación para políticas sociais "e ao tempo incumprir coas súas obrigas coas políticas sociais desde o goberno?" Menos asesores (no goberno) e máis xestores, aconsella Feixoo a Sánchez "Queremos un goberno que goberne como se goberna Galiza", insiste Feixoo nas súas críticas a Pedro Sánchez, o gran ausente do debate galego... O presidente leva hora e media salpicando o seu discurso de críticas ao goberno centro e o PSOE. Todo remite á mesma cuestión segundo Feixoo: "son as consecuencias económicas de que España leve máis dun ano en permanente campaña electoral". "Máis goberno de xestores, e non de asesores", polemiza Feixoo. A visión da Sanidade que ten o goberno Feixoo "Nunca antes Galiza tivo unha mellor sanidade pública", retou Feixoo á oposición antes de relatar unha serie de datos, adiantándose as previsíbeis críticas nas intervencións da tarde. Feixoo asegura que "hai mellore infraestruturas; hai menos espera media; hai máis vías rápidas". Tamén subliñou outros logos: "Mellorouse a capacidade de resolución en Atención Primaria, que é o servizo mellor valorado polos cidadáns". E concluíu asegurando que "temos un 10% máis de orzamento para a Sanidade Pública". E fixou para setembro a decisión respecto o lugar no que se levantará o futuro Hospital da Coruña. Industria, a culpa é (tamén) de Sánchez Volveu criticar o goberno de Sánchez na cuestión de Alcoa, e tamén na de Endesa. "Quen debería dar solucións aínda non fixo nada", e advertiu que estÁ "en risco a actividade forestal que xera ingresos a 80.000 familias". Tamén anunciou unha lei de recuperación e posta en valor da terra agraria que, entre outras cuestións, promover rebaixa de impostos para sermos "unha referencia na dinamización fiscal do rural". O modelo é Galiza O modelo é Galiza, reitera Feixoo, nunha continuada apelación á política estatal. Parece claro que o PP ten ben claro quen é o inimigo o 10N e nas galegas do 2020. A campaña de FeiXoo está lanzada: o modelo galego fronte á inestabilidade estatal. Un modelo que, segundo o presidente, reúne máis virtudes: "un modelo que fronte á parálise e o desgoberno favorece o crecemento do emprego. Un modelo que é posíbel ademais pagando menos impostos..." O presidente rematou como empezara, mirando cara fóra: "antes as incertezas internacionais e nacionais, a Xunta de Galiza garante seguridade e estabilidade".


Summary: A fraude da carne de cabalo desvelou un mapa de Europa no que as grandes corporacións xogan ás agochadas coas axencias europeas da calidade alimentaria aproveitando a liberdade de circulación. Esa falacia estendida de que hoxe se come mellor ca nunca só se mantén en pé grazas ao prezo dos carburantes e aos tratados de libre comercio que nos venden a panacea de que agora podemos comer tomate en decembro e uvas en xullo. Tomates e uvas que saben a cartón, ensopadas en agrotóxicos.

"Se no Ikea todo o que venden é para o montar, de que pensabades que estaban feitas as súas albóndegas?". Frases coma esta asolagan arestora as redes sociais co gallo de se coñecer que tamén a transnacional sueca empregou carne de cabalo na súa comida preelaborada. "Nin de Ikea nos podemos fiar. Co boas que estaban as súas albóndegas!", comentaba a locutora de radio Gemma Nierga. Entre a broma e a decepción, os medios de comunicación subliñan que "non se trata dun problema de seguridade alimentaria senón de simple fraude". Ah, de acordo. A fraude do gato pola lebre que xa que non mata, engorda. Entre a broma e a decepción, os medios de comunicación subliñan que "non se trata dun problema de seguridade alimentaria senón de simple fraude" O problema principal do caso é a definición das trazas –así é como lle chaman a esas ínfimas porcentaxes de calquera produto que se coa noutro, pegadas insólitas que aceptamos como normais cando lemos que uns ravioli con tomate ou unhas patacas fritas poden contar restos de cacahuete. Na industria alimentaria permítese engordar o volume de calquera comida desde o momento da cría até o intre de envasalo no plástico. De aí que o xamón cocido teña fosfatos, a peituga de pavo máis buratos ca o gruyere (mátanos a perdigóns?) e haxa queixos de barra que xa se denominan popularmente "de pataca" porque, en efecto, saben a pataca e conteñen aditivos extraídos da pataca. A fraude da carne de cabalo desvelou un mapa de Europa no que as grandes corporacións xogan ás agochadas coas axencias europeas da calidade alimentaria aproveitando a liberdade de circulación A fraude da carne de cabalo desvelou un mapa de Europa no que as grandes corporacións xogan ás agochadas coas axencias europeas da calidade alimentaria aproveitando a liberdade de circulación. Cabalos desafiuzados que se criaran para calquera cousa menos comelos, inxectados unha millenta de veces con antibióticos e anabolizantes. Vítimas dunha crise que acabou co mercado equino da recreación, que pasean polas protectoras de animais ranqueantes antes de que un capitalista espelido os compre en Sicilia para facer os sacrificar en Romanía e moelos en carne picada en Chipre antes de llelos vender á Nestlé e outros en Bélxica. Os medios poñen o foco no feito de que é carne de cabalo para que o público se escandalice de que se consuma un animal totémico, o menos animal dos animais xa desde os tempos do Imperio romano. Mais a cuestión é o modelo industrial, pensado unicamente para aumentar os beneficios dos transformadores e distribuidores mentres se arruínan os produtores e se degrada a calidade do consumo no nome dos baixos prezos. Véndennos a panacea de que agora podemos comer tomate en decembro e uvas en xullo. Tomates e uvas que saben a cartón, ensopadas en agrotóxicos. Esa falacia estendida de que hoxe se come mellor ca nunca só se mantén en pé grazas ao prezo dos carburantes e aos tratados de libre comercio que nos venden a panacea de que agora podemos comer tomate en decembro e uvas en xullo. Tomates e uvas que saben a cartón, ensopadas en agrotóxicos. Calquera que percorra a provincia de Ourense verá ducias de granxas de vacas arrodeadas de campos de cereais. Os becerros ven desde o outro lado do pastor eléctrico os verdes pastos mentres tripan nun lameiro onde os alimentan con pensos. En Galicia xa son moitos os que procuran outro modelo de produción e consumo. Agricultura respectuosa cos ciclos da natureza, deseñada a longo prazo para ser sustentable e sa A vía de cambio témola na casa. En Galicia xa son moitos os que procuran outro modelo de produción e consumo. Agricultura respectuosa cos ciclos da natureza, deseñada a longo prazo para ser sustentable e sa. Gandaría que se arrepón á ilóxica ordenación do territorio rural e cría animais a base de herba e de paciencia. Pequenas empresas que fabrican marmeladas ou conservas sen necesidade de converter as súas etiquetas en novelas de fantasía ou desafíos á vista con tipografía cada vez máis pequena. Que estes negocios sexan rendibles depende de nós. Que valor lle damos á nosa saúde? É máis importante gozar do que sabemos que é bo ou daquilo que a publicidade nos di que é saboroso? Saben os tomates da casa a cartón?


Summary: Por treitos horarios, o prezo máximo da luz para esta segunda feira darase entre as 21 e as 22 horas, mentres que o mínimo foi entre as 4 e as 5 horas.

O prezo medio da electricidade coa tarifa regulada sitúase esta terza feira nos 291,57 euros o megawatt/hora (euros/MWh) —incluíndo os custos de comercialización, peaxes e outros cargos, isto é, o prezo real sobre a factura—, segundo os datos publicados no día de hoxe por Rede Eléctrica de España. Por treitos horarios, o prezo máximo da luz para esta terza feira darase entre as 21 e as 22 horas, con 366,25 euros/MWh, mentres que o mínimo, de 244,74 euros/MWh, rexistrouse entre as 4 e as 5 horas. Esta terza feira o prezo medio do 'pool' —prezo base que negocian as compañías produtoras e comercializadoras de enerxía— é de 214,05 euros/MWh. Deste modo, sobe en perto de 6,7% a respecto dos 200,62 euros/MWh de media desta segunda feira, segundo datos publicados polo Operador do Mercado Ibérico de Enerxía (OMIE). 2021 fechou como o ano máis caro da serie histórica, cun prezo medio de 111,93 euros/MWh debido á espiral alcista rexistrada no 'pool' no segundo semestre. En comparación con hai xusto un ano, o prezo do 'pool' para esta segunda feira será 153,31% superior aos 79,2 euros/MWh do 13 de xuño de 2021. Por outra parte, o prezo medio do mes de maio foi de 187,12 euros/MWh, catro euros menos que o prezo de abril, que foi de 191,52 euros/MWh, e case 100 euros por baixo de marzo, que deixou o rexistro máis elevado da historia (283,3 euros/MWh).


Summary: O ministro de Comunicación de Venezuela informou nun comunicado que o presidente continúa a súa recuperación no Hospital Militar de Caracas.

"A insuficiencia respiratoria surxida no curso do postoperatorio persiste e a súa tendencia non foi favorábel, polo que continúa a ser tratada". A última información sobre a saúde de Hugo Chávez, após a súa chegada a Caracas o pasado 18 de febreiro, procede dun comunicado realizado por Ernesto Villegas, ministro de Comunicación de Venezuela, hai unhas horas. Nel asegúrase que "o tratamento médico para a enfermidade de base continúa sen presentar efectos adversos significativos até o momento". Chávez continúa, segundo as mesmas fontes oficiais, "en comunicación cos seus familiares, co equipo político do Goberno e en estreita colaboración co grupo médico de traballo".


O Goberno galego ampliou dun mes a medio ano o prazo que se dá para actuar tras unha denuncia en aplicación dun protocolo contra o acoso que non protexe a todos os traballadores dependentes da administración autonómicaHai anos que a lexislación laboral e penal vén reforzándose contra o acoso laboral e empresas e administracións de todo tipo veñen implantando medidas de control interno para evitar ou depurar os posibles casos que se dean nelas. Porén, reiteradas denuncias evidencian que a actuación da Xunta ante eses posibles casos é lenta ou inexistente, abocando aos afectados a un longo proceso de reclamacións administrativas e xudiciais. O propio protocolo de loita contra o acoso na Administración autonómica impulsado polo Goberno galego en 2016 vén de ampliar dun mes a seis meses o prazo que poden durar as investigacións deses posibles casos, período para o que non se contemplan medidas cautelares que melloren a situación das posibles vítimas. O protocolo, por outra banda, non se aplica a todos os empregados que dependen da Administración galega.A Xunta xustifica que o cambio do protocolo foi solicitado e aprobado por unanimidade dos catro sindicatos (CIG, CCOO, UGT e CSIF) e que "obedece a dispoñer de tempo necesario para facer investigacións completas e en condicións, xa que o prazo era moi escaso".Os casos de dous empregados públicos galegos que contactaron nos últimos meses con este medio poden servir como exemplo da lentitude da loita contra o acoso laboral por parte de Xunta. Os dous, que prefiren gardar o anonimato dos seus nomes pero aos que non lles importa que se coñezan detalles dos seus postos de traballo, contan con informes médicos que relacionan as súas reiteradas baixas sanitarias co "estrés laboral" ou o "ambiente laboral" e levan anos acumulando probas para intentar demostrar que o que sofren é acoso laboral. Pero o seu empregador, a Xunta, non ten présa en pescudar se iso é así ou non, ou cando menos en volver contar con eses empregados ao cen por cen da súa produtividade.Un funcionario de Lugo presentou unha denuncia cando o protocolo contemplaba un mes para investigar os casos e cinco meses despois segue sen ter respostaUn dos afectados, funcionario público nunha oficina en Lugo da Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda, con tarefas en parte de xestión interna e en parte de atención á cidadanía, relata como a súa inmediata xefa superior leva tres anos obstaculizando o seu traballo e os seus descansos con requisitos que non pide a outros compañeiros, desatendendo queixas por malas condicións do posto de traballo ou demorando a concesión dos días libres ou vacacións a que ten dereito. Cando volve deses descansos di atopar que na súa ausencia o seu posto non foi cuberto, polo que acumula expedientes sen resolver que acaban afectando á cidadanía. De baixa desde hai case un ano, o pasado febreiro decidiuse a denunciar a súa situación ante o comité de intervención creado polo protocolo de loita contra o acoso laboral da Xunta.O denominado Protocolo para a prevención, a detección, a actuación e a resolución de situacións de acoso laboral e outras discriminacións no traballo na Administración da Comunidade Autónoma de Galicia ten un título tan longo como longa é a súa introdución, na que lembra toda a lexislación e recomendacións internacionais de loita contra o acoso laboral. O protocolo foi impulsado pola Xunta en 2016, pero este ano vén de ser modificado. Onde antes daba 30 días para investigar os posibles acosos laborais, agora o prazo pasou a ser de seis meses. Porén, no caso do funcionario lucense a súa denuncia presentouse cando supostamente o prazo aínda era dun mes, pero non foi ata a pasada semana, cinco meses despois, que lle comunicaron que fora admitida a trámite. Aínda agora inciarase a investigación.O novo texto ampliou o prazo de investigación tanto para as denuncias que se presentan ante os sindicatos como para as que se formulan directamente ante o propio Goberno galegoAs denuncias ao amparo do protocolo contra o acoso da Xunta poden formularse ante a secretaría xeral de cada consellería ou ante un comité de intervención composto por oito membros, catro a proposta do Goberno galego e catro representantes sindicais. Dous destes últimos admiten a este diario que a modificación este ano do protocolo que se aprobara en 2016 contou coa aprobación sindical, pero xustifícano na incapacidade material de atender os casos que teñen sobre a mesa, unha vintena na actualidade, en só un mes desde que reciben as denuncias, polo que piden máis recursos á Xunta. A cambio, din, lograron que a Xunta lles ofreza mellor formación na materia da que recibiran inicialmente. Pero o novo texto tamén ampliou o prazo dun a seis meses para os casos que se denuncien directamente ante a propia Xunta e non ante ese comité cos sindicatos. O protocolo tamén permite agora, a diferencia da versión de 2016, que os membros do comité poidan acceder aos centros de traballo implicados, poidan emitir votos particulares ou que a Xunta teña que elaborar unha memoria anual sobre o seu funcionamento."En xeral hai pouco persoal na administración con formación e preparación para a prevención de riscos, e os sindicatos non damos para máis", di unha representante dos traballadores"En xeral hai pouco persoal na administración con formación e preparación para a prevención de riscos, e os sindicatos non damos para máis", di un dos membros do comité consultado, que admite que para os denunciantes a situación pode ser desesperante e abocalos á vía xudicial ante a ausencia de medidas cautelares na vía administrativa, como o cambio temporal de posto mentres non se investiga o caso. Hai que respectar a presunción de inocencia do presunto acosador, e pode que o caso realmente non sexa de acoso laboral, pero os certificados médicos evidencian que os denunciantes así o viven e que a permanencia neses postos acaba desembocando en ausencias prolongadas do mesmo por baixas. Perde o presunto acosado e perde a administración que non pode contar cun dos seus empregados, admiten os representantes sindicais."Ti tes que desaparecer. Vives mellor, pero é artificial. Quero traballar, pero sei que se volvo e está alí a acosadora, volveremos discutir", di un denunciante de acoso laboral"Ti tes que desaparecer. Vives mellor, pero é artificial. Quero traballar, pero sei que se volvo e está alí a acosadora, volveremos discutir", resume o denunciante, que sospeita que, como no seu, en moitos destes casos "os implicados son cargos de libre disposición, nomeados por intereses políticos, que primeiro tratan de agochar o que ocorre e despois protéxense entre eles".O protocolo non ampara ao persoal da Xustiza ou subcontratasO protocolo de loita contra o acoso laboral da Xunta é lento, din afectados e sindicatos, e nin sequera ampara a todos os traballadores dependentes do Goberno galego. O propio texto di que é de aplicación ao persoal da administración xeral e dos entes paralelos, o que deixa fóra empregados que traballan tamén para a Xunta en instalacións da propia administración autonómica a través de asistencias externas (os seus empregadores son subcontratas alleas á administración, pero en moitos casos o persoal traballa ás ordes ou en compaña de funcionarios públicos) e mesmo en ramas específicas da administración con organización laboral independente. O Goberno galego salienta que o ámbito de aplicación do protocolo tras a súa recente modificación é o mesmo que antes e que non pode actuar no caso de empregados das súas asistencias técnicas externas. "E en ámbitos sectoriais como a xustiza, deben promovelo nas mesas sectoriais específicas (xustiza, educación e sanidade)", di a Xunta. "Como non hai protocolo na vía administrativa, obrígante a ir ao xulgado, pero despois ningún órgano xudicial di ser competente. E ademais búscate un avogado que se queira enfrontar a un xuíz ou un secretario xudicial que estea acosando...", di unha denunciante de acoso na Administración de XustizaNo eido da Administración de Xustiza, unha funcionaria dun xulgado galego leva anos preiteando xudicialmente polo acoso laboral que di ter sufrido. O propio Goberno galego admitiulle, nun escrito asinado polo director xeral de Xustiza, Juan José Martín Álvarez, que malia existir desde 2016 o protocolo contra o acoso laboral na Xunta, non hai un protocolo para o ámbito da Administración de Xustiza en Galicia. A Xunta, lamenta esta traballadora, tamén demorou a entrega de informes e documentos que precisaba para as causas xudiciais que abriu para intentar defender os seus dereitos. Na vía penal viu como o seu caso era arquivado, pero como un médico certifica as orixes laborais da súa doenza, considera que a administración, a súa empregadora, debe protexela deses riscos. Porén, as vías xudiciais contencioso-administrativa e social declaráronse xa non competentes. "Como non hai protocolo na vía administrativa, obrígante a ir ao xulgado, pero despois ningún órgano xudicial di ser competente. E ademais búscate un avogado que se queira enfrontar a un xuíz ou un secretario xudicial que estea acosando...", resume a afectada.Varios anos despois de iniciar o seu periplo, agora vén de elevar o seu caso á Comisión Europea por posible incumprimento de España á hora de aplicar a normativa comunitaria de protección contra o acoso laboral. Mentres, durante todo este proceso "a acosadora acabou marchando e agora non hai ningún problema", di a funcionaria, que agradece que os novos responsables da súa área de traballo lle pedisen que lles trasladase calquera problema que tivese."Nalgúns casos o acoso para só con que o acosador saiba que se está a investigar", din desde os sindicatos. Porén, esa investigación non sempre é tan rápida como para supoñer unha ameaza.


Summary: No programa deportivo líder do dial español, El Larguero, o líder de Podemos di que España é "un país de países" no que "hai diferentes sentimentos nacionais que conviven". Dixo que durante o mundial de Sudáfrica a bandeira española foi "un elemento de inclusión para todos".

Boa parte do programa -unha conversa de 71 minutos, a tres voces, o xornalista De la Morena, o treinador do Raio Vallecano Paco Jémez e o propio Pablo Iglesias- gravitou arredor da declaración realizada este 9 de Novembro polo Parlament de Catalunya. -Por que chegamos a isto? -pergunta De La Morena. -Eu creo que España é un país de países -responde Iglesias. Un país no que hai diferentes sentimentos nacionais que conviven. Hai un sentimento nacional español, que eu sinto. Porén, tamén hai moitos cataláns que din 'eu catalán antes que nada', e moitos vascos, incluso algúns galegos, que din 'esta é a miña identidade'. Nese momento De la Morena interpela o candidato de Podemos á Moncloa se non se pode ser catalán "sentíndose español". "Eu quero xogar o partido [reférese a un hipotético referendo en Catalunya]. Estamos convencidos de que o podemos gañar. Quero ir a Catalunya e plantexarlles: España pode cambiar" -Totalmente, totalmente. Pero hai algúns que se sentiron ofendidos. -Por que? -Pois hai que escoitalos e hai que perguntárllelo. Como madrileño hai veces que me custa entender algunhas cousas, mais vas a Catalunya e para comezar te decatas de que moita xente fala outro idioma, isto parece obvio, mais non é ningunha idiotez, falan outro idioma e teñen unha serie de elementos identitarios distintos e moitos se senten moi cómodos como españois e cataláns ao mesmo tempo, mais hai outros que non. E que facer con eses outros? A receita de Iglesias é "escoitar e dialogar, aínda que non esteas de acordo". O líder de Podemos -aliado na Galiza con Anova, Esquerda Unida e as mareas baixo a marca En Marea- defendeu na conversa a realización dun referendo en Catalunya para resolver o seu conflito con España. "Eu quero xogar o partido [reférese a un hipotético referendo]. Estamos convencidos de que o podemos gañar. Quero ir a Catalunya e plantexarlles: España pode cambiar, pode ser atractiva para Catalunya. Quero seducirvos. Quero convencervos", afirmou.


A presidenta da empresa pública di que agardará ao que decida a xustiza e comprométese ante os afectados a colaborar cunha nova investigación técnica independente, que a Comisión Europea vén reclamando sen éxito a España, pero salienta que non é competencia súaAdif non cesa do seu posto de libre designación ao seu cargo imputado por 80 homicidios por imprudencia no accidente de Angrois do 24 de xullo de 2013 porque na súa actuación non houbo dolo ou intencionalidade e agardará ao que decida a xustiza. Así llo transmitiu este xoves a presidenta da empresa pública, Isabel Pardo de Vera, no cargo desde o pasado xullo, á plataforma de vítimas do sinistro, coa que se reuniu. Pardo de Vera tamén se comprometeu ante os afectados a colaborar cunha nova investigación técnica independente, que a Comisión Europea vén reclamando sen éxito a España, pero salienta que non é competencia súa.Na investigación penal do accidente o xuíz instrutor e o fiscal propoñen xulgar ao daquela director de Seguridade na Circulación de Adif, Andrés Cortabitarte, como responsable do sinistro en igual grao que o maquinista do tren, que se despistou e non freou a tempo antes da curva de Angrois sen que houbese ningún sistema de seguridade que evitase ou paliase o seu previsible erro humano. Cortabitarte xa non está nese cargo nin en ningún outro relacionado coa seguridade, pero segue a ocupar un posto de libre designación en Adif do que as vítimas reclaman o seu cesamento e a súa degradación ao posto base que lle corresponda como traballador público. Na reunión deste xoves, segundo confirma Adif, a presidenta informoulles de que a política da empresa pública é a de aplicar accións disciplinarias nos casos nos que hai dolo ou intencionalidade por parte do implicado, mentres que neste, que está a ser analizado na vía penal como imprudencia, a decisión é a de esperar a que resolva a xustiza.Ademais da investigación penal, que está pendente de que a Audiencia Provincial da Coruña valide ou corrixa a proposta do instrutor e do fiscal de xulgar tanto ao maquinista como ao cargo de Adif, está por realizarse tamén unha investigación técnica independente do sinistro. Tras o accidente a análise realizada pola Comisión de Investigación de Accidentes Ferroviarios (CIAF) do Ministerio de Fomento concluíu apuntando só ao maquinista, pero tanto a xustiza como a Axencia Ferroviaria Europea descualificárona pola súa falta de independencia. A Comisión Europea leva meses reclamando a España unha investigación técnica independente, pero Fomento argumenta que non pode dar esa orde ao órgano que as fai porque atentaría contra esa independencia e ese ente rexeita faceloA Comisión Europea leva meses reclamando a España que realice esa investigación técnica independente que esixe a normativa comunitaria, pero Fomento argumenta que a CIAF agora xa si é independente e non lle pode ordenar que faga esa investigación. E á súa vez a CIAF considera que a súa anterior investigación foi correcta e rexeita refacela. Ante esa situación, tanto Fomento como Adif non son quen de dar unha solución á reclamación tanto das vítimas como da UE de que se realice esa investigación. Este xoves Pardo de Vera transmitiulle ás vítimas, segundo confirma tamén Adif, que apoiaría e colaboraría con esa investigación técnica se se abre, pero que non é competencia súa nin facela nin decidir que se faga. Isabel Pardo de Vera é presidenta de Adif desde o pasado xullo, pero a plataforma de vítimas lamenta que neste tempo non fose quen de interesarse máis polas circunstancias que rodearon o accidente e polos obstáculos á investigación postos posteriormente e antes da súa chegada a la presidencia tanto por esa empresa pública como por Renfe. No encontro deste xoves, critican as vítimas, Pardo de Vera non foi quen de dar resposta a varias das preguntas que lle formularon. Desde Adif sinalan que a presidenta comprometeuse a estudar a documentación que as vítimas lle trasladaron. Segundo as vítimas, Pardo de Vera tamén xustificou que Adif gastase, como revelou este diario, 14.900 euros en "asesorar" aos comparecentes na comisión de investigación política creada no Congreso polo nerviosismo que as citacións tería xerado entre o persoal da empresa pública. Asesoramento para o que Adif elixiu ao avogado dun bufete privado que defende a Cortabitarte na causa penal, o que a presidenta xustificou ante as vítimas, segundo o seu relato, porque é o que mellor coñece o caso.


Coñecemos os datos de paro, de emigración, de pobreza. Sabemos cal é a realidade na que vivimos aínda que pareza que custa máis entender as causas e máis aínda os mecanismos para transformala. Sabemos, tamén, que a mocidade non é un valor por si mesmo pero supón un cambio en potencia. Por iso mesmo, debemos ser conscientes da gravidade que revisten os embates do capital no seu intento por domar as mentes mozas: atrasa dun xeito inevitable a mudanza que precisamos. A situación de crise estrutural que vivimos hoxe vén determinada, en maior medida, polas políticas neoliberais implantadas por unha Unión Europea que, desde a súa creación, ten uns intereses completamente irreconciliables cos da clase traballadora. A Unión Europea dos mercados, das multinacionais e do poder financeiro só serviu para que se fosen esquilmando todos os bens públicos e para desartellar o tecido industrial e agrario. É esa mesma UE a que segue, agora, avanzando na súa vontade por seguir engordando os petos dos que a comandan, progresando na súa pretensión de facer das traballadoras e traballadores o que eles chaman "capital humano", capacitado pero submiso, que tamén entre en xogo dentro do seu libre mercado. Sen dúbida que a clase traballadora e todos os grupos sociais que a rodean e, por ende, forman parte dela en acto ou en potencia -como a mocidade-, están nunha situación de recesión. Non só económica, como xa analizamos, se non tamén ideolóxica. É unha recesión programada, consistente en inocular no imaxinario social as ideas da clase dominante, eliminando todo pensamento crítico que camiñe na súa contra e no noso beneficio. Non é casual, por exemplo, que os planos de estudos estean mudando de lexislatura en lexislatura. Obviamente despois de tantas reformas e contrarreformas, ninguén cre que a educación sexa algo imparcial. É unha das principais ferramentas de modulación da clase traballadora, como así o demostra o PP sen disimulo, aplicando a súa retrógrada LOMCE que nunca nos debemos cansar de combater. Debemos tamén sospeitar sempre dos "beneficios" que o capital deixa polo camiño. Sirvan de exemplo as bolsas Erasmus, que, desde o meu punto de vista teñen unha finalidade moito menos amable da que aparentan e que sen dúbida estimulan un sentimento cosmopolita, de "cidadán do mundo" libre de fronteiras, que é moi útil para o capital. Deste xeito contribúese a desdramatizar unha das máis penosas consecuencias de ter un país sen soberanía e dependente coma o noso: non poder vivir na nosa terra. A emigración é, de feito, un dos fenómenos socioeconómicos máis combatido ó longo de toda a historia do nacionalismo popular. No contexto actual adquire especial relevancia porque os índices demográficos do país deixan un panorama non moi alentador, no que morren máis persoas das que nacen. Os datos laborais non son mellores: a metade da mocidade está no paro e a precariedade na contratación é a norma. O número máis repetido, 142.000 -que son as persoas desde o inicio da crise, no 2008, que abandonaron o noso país. Esta realidade que describimos foise conformando progresivamente grazas á cooperación evidente por parte dos partidos estatais que ostentaron o goberno coa UE, e sen que as organizacións sindicais españolas -que se din de clase- fixesen absolutamente nada por remedialo. Tivo que ser, unha vez máis, o nacionalismo galego a vangarda da mobilización nos últimos anos, sen que iso chegase a ser suficiente para paralizar as agresións ás que se ve sometida a clase traballadora, e que, como vimos, teñen consecuencias especialmente graves na mocidade. Non obstante, debemos ver a historia como un campo de xogo con avances e retrocesos. Só poñendo en común o contexto do que partimos, podemos tecer alternativas de futuro reais. Un dos retos fundamentais na actualidade segue sendo lograr que a mocidade se organice. Porque desde o individualismo non somos capaces de combater un inimigo tan poderoso; porque desde o inmobilismo só contribuímos a que avance; porque sen as ensinanzas de loita que outorgan as formacións organizadas, caemos nas súas redes por completo. Contribuamos cos nosos esforzos no campo estudantil, sindical e político: quen dixo, efectivamente, que non tiñamos futuro? O futuro, como non podía ser de outro xeito, depende do noso traballo... e de cara a onde o orientemos. Neste Primeiro de Maio, máis ca nunca, a mocidade ten que saír á rúa, e recuperando as históricas consignas do nacionalismo popular, berrar que queremos unha Galiza ceibe, sen emigración. Debemos rebelarnos contra o pacto social, contra as políticas de recortes, contra o desmantelamento dos servizos públicos, da industria, do agro, contra os que queren dispoñer do noso corpo, contra os que queren folclorizar a nosa identidade, contra os que nos expulsan da nosa terra; en definitiva, contra os que van na contra do que somos e do que máis cedo ca tarde, habemos ser.


Summary: A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, extrae polo menos dúas lecturas do sucedido. "Hay que blindar a sanidade pública e hai que pór en marcha un novo modelo de coidados que garanta unha vellez digna", destaca.

Pouco despois de que se fixera público o balance do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, da xestión do seu goberno neste ano 2020, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, aportou a súa visión do sucedido. "Galiza deu a talla, pero o Goberno de Feixoo non", resumiu. A nacionalista foi máis alá ao acusalo de "desertar das súas funcións". Para a líder do Bloque o discurso de Feixoo ven a ser unha escolma do que "foi unha constante do Goberno do PP ao longo da pandemia: a deserción das súas funcións na xestión dunha crise sen precedentes en tempos de paz". A este respecto, afirmou que "os galegos e as galegas estiveron á altura, dando o mellor de si, cun comportamento exemplar, reaccionando desde a solidariedade e desde a coraxe ante esta crise". Non veu a mesma acción no presidente nin no seu equipo, ao que acusa de estar "instalado na improvisación permanente". De Feixoo tamén dixo que foi "incapaz de anticiparse e dar solucións, incapaz de aprender dos erros, un presidente da Xunta que non toma nota das leccións que deixa a pandemia". Mellor sanidade e unha vellez digna Pontón considera que de todo o sucedido este exercizo hai que extraer polo menos dúas aprendizaxes. "Hai que blindar a sanidade pública e que hai que pór en marcha un novo modelo de coidados das persoas maiores que garanta unha vellez digna", aseverou. Neste sentido, comprometeu o traballo do BNG para que en 2021 se estabelezcan os piares sobre os que construír a reactivación económica e social. Os servizos públicos, por exemplo, serán unha das súas grandes defensas. Malia asumir que unha crise sanitaria de tal magnitude implicaba rapidez nas decisións, así como eficacia e alianzas de consenso. "Pero nada diso demostrou o Goberno de Feixoo", insistiu. Desde o seu punto de vista, pola contra, mantívose "na soberbia, rexeitando a man tendida do BNG con propostas en positivo" na defensa da Galiza. A voceira aproveitou tamén para criticar que a Xunta non fora quen de defender os intereses do país ante o Goberno do Estado español.


Summary: A entidade presidida por Escotet asina, xunto con Bankia, CaixaBank e Covéa, un acordo de exclusividade coa aseguradora Helvetia para a venda conxunta da súas participación en Caser.

Abanca está a piques de vender a súa porcentaxe na aseguradora Caser, que é de 9,99%, froito das participacións das antigas caixas de aforro galegas. O importe da operación, aínda por concretar, podería superar os 1.000 millóns de euros, polo que a entidade presidida por Juan Carlos Escotet embolsaría preto de 100 millóns de euros. Esta sexta feira, Abanca, xunto con CaixaBank, Bankia e Covéa, anunciou a sinatura dun acordo de exclusividade coa aseguradora Helvetia para fechar a negociación da súa participación na firma de seguros. Abanca conta coa menor participación, xa que Covéa, accionista maioritario ostenta 20%, Bankia 15% e CaixaBank 11,51%. O período de negociación en exclusiva estenderase catro semanas, nas que Helvetia terá acceso a máis información do negocio para perfilar unha oferta final sobre a aseguradora, a que se poderían sumar o resto de accionistas, entre os que se atopan entidades como Ibercaja, Liberbank ou Unicaja, entre outros.


Summary: O profesor de Ciencia política da Universidade autónoma de Madrid voltou a Galiza convidado pola Coordinadora galega de ONGD como relator das xornadas Vivir mellor con menos. Falamos con el ao remate da súa intervención

Soubo que 'decremento' era o termo acaído para a filosofía que defende o día en que o tecleou no Google e este lle devolveu unha pregunta: 'seguro que no quiso decir de crecimiento?' Carlos Taibo está convencido de que medrar nos países do Norte é sinónimo dun modo de vida escravo, de tragar con esa idea de que seremos máis felices se traballamos máis horas, se gañamos máis cartos e se podemos pagar os nosos antollos. É a terceira vez que se lle escoita en Compostela, no mesmo escenario e cun discurso practicamente idéntico. Non mudou nada nestes anos?Si... nestes catro ou cinco anos a cousa mudou. Mudou para mal nas derivas da sociedade, mais mudou para ben no sentido de que hai unha minoría cada vez máis importante que comprende determinadas cuestións que antes non comprendía. Eu admito de bo grao que o decrecemento a día de hoxe é un movemento vinculado a movementos sociais hipercríticos e a persoas hiperconcienciadas. Mais non podemos desbotar unha posibilidade que cada vez ten máis exemplos: que xente común en virtude da súa experiencia cotiá chega a conclusións moi similares ás nosas. Creo que esta xanela de oportunidade está a abrirse no camiño da crise. Por empregar unha expresión que ten que ver co decrecemento, esa idea de que onde comen seis comen sete. Esa é a perspectiva do decrecemento. Porén, a expresión é de xente común que restabelece determinado tipo de lóxicas solidarias as máis das veces vinculadas á familia que antes estaban practicamente mortas.Ás portas dunhas eleccións na Galiza, que peso tería o simple feito de abrir o debate ao redor do decrecentismo?Pois coido que unha parte da sociedade diriamos 'por fin alguén está a falar do que hai que falar'. Semella que as forzas políticas están ocupadas en dar satisfacción ás demandas que chegan dos editorialistas de El País ou dos tertuliáns de Cadena Ser. Isto ten que rematar! Se esas son as persoas que determinan as nosas opcións algo vai mal. A maior parte da sociedade celebraría que algún partido dixese ás claras o que ten que dicir, mais infelizmente os discursos adoitan ser, no mellor dos casos, ambiguos e, no peor, literalmente nulos. "Admito de bo grao que o decrecemento a día de hoxe é un movemento vinculado a persoas hiperconcienciadas" Contou hai un momento a anécdota de cando lle preguntaron se o decrecemento era 'algo revolucionario', e dixo ter na cabeza dúas posíbeis respostas: aquela que se referiría a unha acción contestataria que coloca a calidade de vida no centro e aqueloutra de xente tranquila que reflexiona e se pregunta cara a onde imos. Cal é máis atinada?É a mesma resposta. Creo que o proxecto é revolucionario e subliño 'non en si propio', senón falando de anticapitalismo decrecentista. O decrecentismo por si só pode ser revolucionario, ou ser unha opción individual moi respectábel mais sen vontade de mudar o sistema. Para min é un agregado ás contestacións de sempre do capitalismo. Mais a outra perspectiva, a da xente tranquila que di 'isto váisemos, temos que reaxir', é moi importante. Está a dimensión provocadora do conservadurismo: os que queremos conservar isto somos nós, non vós, que estades dispostos a tirar a vida no planeta Terra en virtude de negocios privados noxentos.Moitas das prácticas que defende o decrecentismo están xa interiorizadas no rural dun país como Galiza. Que achegas trae este proxecto?En boa medida pasa por recuperar moitos dos elementos dos saberes populares dos nosos labregos vellos, iso con toda claridade. A súa relación co medio rural era moito máis equilibrada do que é a nosa. Mais se alguén di que a vida no rural hai setenta anos era idílica está a enganarnos. Temos que pegarlle unha transformación radical á sociedade. Eu escoito louvanzas dese rural antes da industrialización e imaxino que quen as fai esquece que había unha nobreza e unha igrexa católica, de tal maneira que o panorama non era idílico. Mesmo así, temos que aprender desa xente. "O panorama no rural antes da industrialización non era idílico: había unha nobreza e unha Igrexa católica" Cales serían eses elementos que cómpre recuperar?A relación equilibrada co medio natural, unha actitude xenericamente austera e un elemento importantísimo: a valoración da vida social. O medio urbano é un castigo permanente para a vida social, porque esta está baseada no consumo, nun ocio en que para un pasalo ben ten que gastar diñeiro. Mais as sociedades onde priman estes valores, penso por exemplo nunha comunidade indíxena de calquera país do Sur, dise que son as máis atrasadas. Desde un punto de vista anticapitalista e decrecentista, serían das máis avanzadas?Se partimos da base de que o 'progreso' é un concepto neboento. Habería que discutir os indicadores económicos e o que significan. O PIB non contabiliza o traballo doméstico das mulleres, cando é vital para manter esta sociedade. Enténdese que unha árbore que se deixa nunha fraga é inútil e, en troques, esa árbore convertida nunha mesa é rendíbel. Hai non moito vin un artigo que dicía que os habitantes das sociedades opulentas temos de termo medio 10 mil obxectos cada un, e que moitos habitantes de tribus indíxenas en América latina dispuñan de cen. Obviamente, nós non somos cen veces máis felices. De feito, sospeito que somos menos felices. E si, isto obriga a cuestionar a percepción occidental do que é o atraso e do que é o progreso.Fixo mención agora ao traballo non recoñecido das mulleres, durante a palestra falou da economía dos coidados... porén, cando cita economistas sempre son homes...[interrompe e sorrí] Non adoito citar economistas. "Os habitantes das sociedades opulentas temos de termo medio 10 mil obxectos cada un; nas tribus indíxenas de América latina teñen cen. Obviamente, nós non somos cen veces máis felices" Bon, hoxe citou tres.Nunha pregunta sobre economía de coidados, non sobre decrecentismo. Sería nefasto que sobre estas cuestións teorizasen só as mulleres. Diriamos que só lles interesan a elas? Aínda que levas razón: a maioría das persoas que falan da economía dos coidados desde a disciplina da economía son mulleres. E os movementos polo decrecemento non están configurados na súa maioría por mulleres?Si. Mais esa é a explicación que deriva dos seus vencellos contraditorios coa economía de coidados. É esta unha economía da solidariedade, mais tamén de explotación para as mulleres. En Decrecemento, crise e capitalismo hai algún reproche ao marxismo...Aquí cómpre moverse con moito coidadiño. Creo que Marx é un dos grandes pensadores da historia da humanidade, un crítico extremadamente certeiro do capitalismo, traballo asalariado, mercadoría... Agora ben, hai tres ámbitos importantes en que foi un pensador do século XIX. Que, por outra parte, é lóxico. Pensaba que os recursos naturais eran inesgotábeis. Con toda certeza, tería escrito O Capital en termos diferentes hoxe. Segundo: as mulleres, que existen só como traballadores explotados, mais o resto de explotacións non as contempla. Marx non é un inspirador dos discursos feministas. E a terceira crítica, máis persoal, é que é un pensador xacobino, ten unha visión piramidal do proceso revolucionario que non partillo. Chegou a crise cando se freou a acumulación de capital?[sorrí] Unha vez pregunteille a un bo amigo uruguaio como levaban o da inflación, que o pan custase dez céntimos pola mañá e doce pola noite. E respostoume que 'en Uruguai vivimos nunha bancarrota estábel'. A crise económica tal e como se debuxa nos medios dá a entender que é só financeira e que só temos os problemas da débeda, dos rescates... Mais por detrás hai outros problemas que son moito máis graves.Podo imaxinar que as economías saen da crise financeira. Cada vez véxoo máis improbábel, mais podo imaxinalo perfectamente. A mudanza climática está aí e ten consecuencias dramáticas, mais parece que non forma parte de ningunha preocupación. Unha das tarefas consiste en rescatar estes debates. "Queremos un mundo construído á marxe do estado, mais eu non podo explicarlle a un velliño que debe renunciar á súa pensión" As experiencias de economías solidarias xurdidas facendo da crise unha oportunidade medraron á marxe do sistema. Cómpre apelarmos ao estado como intermediario para transformar a sociedade?É un debate moi complexo. Levas razón en que esas redes teceron espazos de autonomía fóra da lóxica imperante, e iso implica un movemento libertario desde abaixo de contestación das estruturas. Mais as cousas non son tan sinxelas. No 15-M hai unha discusión moi activa sobre os estados do benestar. Unha parte di que a nosa tarefa é defendelos; mais outra parte da presunción de que estes fan parte do poder, institucións propias do capitalismo que carrexan un sindicalismo de pacto, que ratifican moitos dos elementos da economía dos coidados, que teñen unha condición ecolóxica difícilmente sustentábel e que non mostran ningún tipo de solidariedade cos pobos do Sur. O problema é que eu non podo explicarlle a un velliño que debe renunciar á súa pensión ou á atención nun ambulatorio da seguranza social, por razóns obvias. Aquí xorde a contradición: por un lado queremos un mundo na marxe e polo outro temos que defender os dereitos sociais alcanzados. Mais admito que aquí hai contradicións entre un proxecto antiestatalista e outro... non vou dicir estatalista, mais si de concesións ás estruturas do estado.


A pasada semana armaron un gran rebumbio as declaracións de Breogán Rioboo, nas que entre outras cousas sinalaba un exceso de nacionalismo na campaña de En Marea e reclamaba un maior peso para Podemos, chegando a abrir a posibilidade de que o partido morado se presentase en solitario ás eleccións ao Parlamento galego. As súas palabras recibiron críticas dentro e fóra de Podemos e na miña opinión erran no conxunto da súa argumentación, pero dan pé a reflexionar sobre algúns aspectos moi oportunos, sobre o que é ou debe ser Podemos-Galicia e o que é ou debe ser En Marea. Afirmou Rioboo que En Marea buscara en exceso o voto nacionalista e pode que nisto teña razón. Ou non. Pero en todo caso é un tema interesante que pode ser debatido. É probable que o discurso público de En Marea sexa máis nacionalista (signifique o que signifique isto) que o seu electorado o pasado 20D ou que o seu electorado potencial (que é moi superior e que lle pode abrir as portas do goberno da Xunta dentro duns meses). Pero en todo caso este debate -valioso, como todos os debates que se deben dar, dende abaixo, dende a xente, sobre o que debe ser En Marea- hai que dalo tendo presente que En Marea é o mellor instrumento do que ata agora se dotou a cidadanía para conseguir un cambio real en Galicia e contribuír a un cambio social efectivo en España. Non se trata de adiar debates nin de que certas cuestións sexan tabú, senón de que os discusións ou as diverxencias sirvan para facer crecer o movemento de cambio. En Marea non é o único instrumento político posible pero si o máis efectivo. En Marea debe ser un espazo no que a sociedade real se sinta identificada e no que sinta que pode facer política. Todo isto xa o dixo mellor Xaime Subiela, que neste artigo reflexionou sobre as tarefas inmediatas que a candidatura ten por diante, con estes retos -difíciles, propios da experimentación e do feito de estar creando un movemento novo, con novos paradigmas, e de gran calado na sociedade, de transformación- de "articular a complexidade", de crear unha ferramenta útil e eficaz e ao mesmo tempo porosa e atenta aos fluxos que cheguen da base, de conformar un espazo cooperativo e amable. Recollendo a reflexión de Rioboo, En Marea non debe ser unha candidatura nacionalista, nin tampouco non-nacionalista. Dubido moito, en calquera caso, do interese real deste debate. Non se trata do máis ou menos nacionalista que sexa a mensaxe, senón do proxecto de sociedade que se quere construír e das solucións que se poden dar aos problemas da xente. Supoño que se o nacionalismo serve para algo será para transformar a sociedade, a nación, e non para sobrevivir como un obxecto de museo. Na intervención de Rioboo hai unha queixa e unha reivindicación de parte. Defende que en En Marea hai forzas sobrerrepresentadas (en referencia a Anova, principalmente) e que Podemos non acadou o protagonismo que lle correspondería en función da potencia electoral da marca. É moi probable que de novo teña razón, pero tamén aquí escolle unha forma errada de defender a súa organización. En primeiro lugar porque estamos nun momento en que a mellor forma de defender e potenciar cada unha das partes dun movemento de suma é defender e potenciar o conxunto. Un conxunto que non só suma, senón que multiplica. En efecto, a forza nestas eleccións xerais de Podemos como marca e de Pablo Iglesias como líder é innegable. Os datos da enquisa preelectoral do CIS amosan que a principal razón de case sete de cada dez votantes de En Marea para apoiar a candidatura era Podemos, deixando o apoio directo a EU ou Anova moi atrás. Era tamén así (mesmo con cifras superiores para a formación morada) en Cataluña ou a Comunidade Valenciana. Dito doutro xeito: de terse presentado Podemos en solitario en Galicia moi probablemente tería obtido igualmente un fenomenal resultado (non moi inferior ao acadado) e varios deputados e deputadas. Outros estudos amosan que esta realidade, moi clara nunhas eleccións xerais nas que sempre priman os proxectos estatais, non o sería tanto nunhas eleccións autonómicas, nas que o peso de Podemos en En Marea sería inferior. Asistimos, pois, a unha repetición do fenómeno de voto dual (máis nacionalista en eleccións autonómicas, menos nacionalista en eleccións xerais) que existiu noutro tempo entre PSOE e BNG e que afectaba moito ao voto do PSC en Cataluña. En calquera caso, de que estamos falando aquí? De obter un deputado máis ou menos ou de gañar unhas eleccións? Falamos de gañar ou perder cotas de poder interno ou de acumular forzas para mudar a sociedade? A defensa lexítima da visión de país que pode ter Podemos ou calquera outra organización, grande ou pequena, gaña ou perde efectividade en función da forza que acade En Marea. E, por grande que sexa a capacidade de atracción social de Podemos, é en todo caso inferior ao do conxunto. En Marea, ademais, non é (ou non debería ser) unha suma de partidos. As mareas municipais marcan un camiño do que se debe facer e o pulo dado nos últimos días por Marea Atlántica a unha confluencia impulsada dende as candidaturas cidadás é a mellor das noticias. Con todo, a reflexión de Rioboo é acaida. En Marea é un instrumento moi útil para Podemos, pero de igual maneira En Marea necesita que Podemos sexa forte en Galicia, que incremente a súa penetración social. Pode que ata agora a formación estea infrarrepresentada, pero iso en boa medida débese á debilidade das súas estruturas na nosa comunidade. Así como é evidente a capacidade que ten Podemos para -grazas aos seus líderes estatais e a outros referentes próximos como Ada Colau ou Mónica Oltra- atraer milleiros de votantes e configurar unha maioría social, é tamén evidente a fraqueza organizativa de Podemos en Galicia. Unha debilidade que en parte se explica porque Galicia foi (con Euskadi) a única comunidade na que non se celebraron eleccións autonómicas, o que levou a que o proceso de construción da formación fose adiado e seguramente relegado entre as prioridades da organización a nivel estatal. Pero que tamén é produto dunha gran cantidade de erros cometidos. Algúns, comúns ao resto de España, cunha estruturación vertical da organización (pode que necesaria nalgúns aspectos) que tamén limitou a enorme forza que nacía das bases no verán e no outono de 2014. Outros erros son específicos de Galicia, comezando pola non participación da formación nalgunhas candidaturas cidadás nas eleccións municipais do 24M (por exemplo en Vigo) ou a falta de decisión tanto dos círculos locais coma da organización galega para que o papel de Podemos fose noutros lugares maior do que foi. Podemos é hoxe en Galicia un partido aínda por construír, que debería fixar como reto recuperar a moitas persoas que no último ano e medio se achegaron aos seus círculos e que hoxe reduciron a súa participación. E, tamén, atraer a outras tantas -profesionais, activistas, cidadáns- que se identifican co discurso e as propostas do partido. Un proceso pendente, que debe realizarse en paralelo cunha acción semellante no conxunto de En Marea. Canto máis forte sexa Podemos en Galicia, maior será o seu peso no conxunto do movemento, se é iso do que se trata. Con todo, esta é tan só unha das tarefas que a marea ten por diante. Como dixo Subiela, "a política precisa sentido práctico, máis alá das abstraccións (...) abonda con mirar en global e ao lonxe, e facelo con xente concreta e próxima. Mudar o foco, arrancar os debates do curtopracismo ou do interese do pequeno grupo. Horizonte e camiño. Mirar máis alá e máis acá".


Summary: Félix Rubial e Carolina González-Criado sinalan agora os integrantes da comisión que presidían e insisten en que a "ningún dos pacientes" polos que os investigan se lles negou o tratamento e que non houbo "dilación", pero os afectados advirten que non se aclara por que se atrasou o subministro.

O que fora director xeral de Asitencia Sanitaria do Sergas -e actual xerente da área sanitaria de Vigo-, Félix Rubial, e Carolina González-Criado, subdirectora xeral de Farmacia, declararon este mércores de novo en sede xudicial, onde xa compareceran por un suposto delito de prevaricación, na causa aberta polas eivas no subministro nos tratamentos de hepatite C en Galicia. Fixérono desta vez como investigados por outro suposto delito de homicidio imprudente no caso de seis dos oito enfermos falecidos incluídos na causa e insistiron en que a súa actuación foi "dilixente", que en ningún caso houbo "dilación" á hora de subministrar os medicamentos e sinalaron os integrantes da comisión que presidían. Os dous cargos do Sergas declararon como investigados por presunto homicidio logo de admitirse parcialmente o recurso da Fiscalía Tras o cumprimento co auto da Audiencia Provincial da Coruña -que estimara parcialmente o recurso da Fiscalía pedindo que fosen investigados por homicidio-, os dous responsables do Sergas declararon este mércores en dilixencias previas. Agora será o xuíz quen decida se abre ou non xuízo oral contra eles. Rubial, á saída dos xulgados, asegurou ter actuado de xeito "dilixente" en todos os casos de hepatite C e negou que existise calquera "tipo de dilación" no subministro e, nomeadamente, derivada por motivos económicos. Ademais, di que coa "información" achegada, tanto verbal como documenalmente, quedaría "sobradamente probada" a "actitude dilixente do Sergas nestes e en todos os casos". Rubial cre que coa súa declaración e os datos achegados quedará "sobradamente probada" a "actitude dilixente do Sergas" "Foron 1.150 solicitudes as que se fixeron antes da entrada en vigor do plan estratéxico, das cales foron aprobadas o 99% das mesmas e tan só 13 foron rexeitadas por motivos de seguridade ou clínicos", engadiu para asegurar que "a ningún dos pacientes" polos que o investigan se lles rexeitou o tratamento. "Queda suficientemente probado que non hai ningún tipo de dilación nese sentido", rematou, para poñerse a disposición da Xustiza para "achegar todo o que sexa necesario" e lle reclamen. A argumentación pública de Rubial foi a mesma que tanto el como González-Criado -que non fixo declaracións aos medios- levaron a cabo ante o xuíz. Segundo fontes implicadas no proceso, os dous responsables do Sergas insisten en destacar os máis de mil casos tratados desde 2012 aínda que os tratamentos polos que se abriu a causa non están dispoñibles ata 2014. Ademais, aclaran que non se lle negou tratamento a ningunha das persoas, mentres desde a plataforma de afectados lémbrase que "non están a ser procesados por denegalos, senón por atrasar tratamentos prescritos por especialistas conforme a uns criterios previos e facelo por motivos económicos". Tardaron cinco meses e varios doentes acabaron morrendo, e é ese período de tempo sobre o que "non se dá explicado o que pasou". O caso é comprobar se o Sergas, malia que o medicamento necesario estaba aprobado polo Ministerio aínda que este non se faría cargo do custo até máis tarde, evitou subminisrar esta menciña por non asumir daquela o seu elevado prezo. A investigación trata de comprobar se o Sergas atrasou o subministro do medicamento aceptado polo Ministerio para evitar pagar o seu elevado custo O portavoz da plataforma galega de afectados, Quique Costas, espera que as palabras dos investigados "evidencien as contradicións" que, segundo dixo, "houbo entre as súas declaracións previas e a da única testemuña que compareceu até o momento". Refírese á da ex-directora de Procesos Asitenciais do CHUS, que asegurara que avisou da "gravidade" dos doentes que faleceron esperando tratamento e que negou que existise outro mecanismo para conceder os fármacos "á marxe da subcomisión", tal e como aseguraron os dous investigados, que a sinalaran como responsable "É dicir, que hai unhas prescricións farmacolóxicas feitas polos especialistas do Sergas que non son atendidas máis que con moito atraso, de varios meses, e que acaban, en moitos casos, na morte dos pacientes", reiterou, ademais de advertir como Rubial e Gómez-Criado sinalaron a médicos. Agora fano cos membros da subcomisión -que eles presidían e da que asinaban as resolucións- que serán os próximos citados a declarar en calidade de testemuñas. A plataforma de afectados lamenta que as familias non puidesen estar presentes nestas dilixencias previas como acusación particular Alén disto, Costas amosou o seu pesar polo feito de que non puidesen estar presentes na vista "as familias dos afectados a través da súa representación legal" logo de que malia a petición da Fiscalía e da mesma plataforma, fosen rexeitadas como acusación particular. Así, lembra que en delitos con vítimas de homicidio é "perceptivo" que se ofreza poder exercer accións legais aos prexudicados directos, pero no se fixo e "non puideron participar neste interrogatorio". Segundo Costas, dase "o paradoxo" de que as familias afectadas "ignoran que está a ser investigado o falecemento do seu familiar porque o caso está declarado secreto". "Nin eles o saben nin nós llelo podemos comunicar", di. A Xunta defende os investigados A investigación que está aberta trata de aclarar se houbo un atraso ilícito na avaliación de doentes con hepatite C e, xa que logo, na subministración de medicamentos que poderían terlles salvado a vida. Ademais dun suposto delito de prevaricación, polo que os dous investigados declararon no pasado mes de abril, a Fiscalía atribuíulles tamén o de "homicidio por imprudencia profesional grave" ao atrasar a administración dos fármacos "por razóns orzamentarias", tal e como adiantara este diario ao destaparse o caso. Desde a Xunta, tanto o presidente Núñez Feijóo como Sanidade defenderon que "sempre" se usaron criterios clínicos para a atención de pacientes. O Sergas cre que a declaracións dos seus cargos foi "contundente" Este mesmo mércores, en declaracións á axencia Europa Press, o xerente do Sergas, Antonio Fernández-Campa, asegurou que a declaración realizada polos investigados foi "contundente" e espera que sirva para levar á "resolución deste asunto", ademais de reiterar a súa confianza neles. Desde a plataforma de afectados insistiuse en que manter os investigados nos cargos é "unha afrenta aos falecidos, á plataforma e á sociedade" e esperan que "os que agoran os apoian vinculen os seus postos ao procedemento xudicial". Hai pouco máis dun ano, o xuíz Lago Louro ditou auto de incoación por prevaricación administrativa e os dous investigados compareceron a prestar declaración a finais de abril, momento no que descargaron toda a responsabilidade nos médicos. Con todo, o maxistrado impedira daquela que tanto a Fiscalía como a representación legal da Plataforma Galega de Afectados pola Hepatite C cuestionasen sobre aspectos directamente relacionados coa posible comisión de delitos de homicidio imprudente, algo que si aconteceu este mércores. Malia as peticións da propia plataforma e de boa parte da oposición, Feijóo negouse a destituír os dous altos cargos e advertiu que ambos "cumpriran co seu traballo" e que o auto que os imputaba por posible homicidio non lle preocupaba en absoluto. Xa hai varios meses, cando se coñecera a acusación da Fiscalía, o presidente da Xunta fora moi duro cos médicos que formularon as denuncias, aos que cualificou de "indignos" e mesmo definira como "insidias" as acusacións de que a decisión de non aprobar tratamentos provocara o falecemento de pacientes. Atribuía as demandas a "leas que hai nos hospitais entre servizos e nos mesmos servizos" e mesmo fora máis aló ao atribuír á oposición as acusacións do Ministerio Fiscal e cualifícalas de "disparate" e "insulto" mentres se gababa de "pagar" os tratamentos. "Por dous ou tres pacientes, non me parece lóxico relacionar esas denuncias coa austeridade", sentenciara. Este mesmo mércores, na sesión de control do Parlamento, Feijóo acusou a oposición de amosar o Sergas como "un servizo africano" por reprocharlle, entre outras cousas, os recortes sufridos pola sanidade pública ou as "mortes de persoas por non obteren en tempo" os medicamentos da hepatite C.