Summary: Levamos semanas e semanas vendo como os medios de comunicación españois lanzan unha obscena propaganda co fin de xustificar calquera tipo de atentando contra un goberno lexítimo, escollido nas urnas.

As pasadas semanas o programa Un Tiempo Nuevo de Telecinco entrevistaba a esposa dun opositor venezolano na cadea, pero non se mencionou en ningún caso a conspiración deste señor e outros para levar a cabo un golpe de estado, que a ben seguro sería ben acollido por gran parte do público español convencido de que en Venezuela hai unha ditadura. No mesmo horario, a propaganda funcionaba no mesmo senso no programa LaSextaNoche, no que levaban a dous pseudoxornalistas (de en Tierra Hostil) e falaban das colas das persoas nos supermercados para conseguir alimentos de primeira necesidade. Debe ser que a Antena3 e LaSexta xa non lles parecen interesantes as colas que fai a xente (non para mercar) senón para comer nos comedores sociais en España. Levo xa un tempo pensando en escribir este artigo, sobre a cuestión de Venezuela. Unha cuestión que podería ser a do Chile de Allende ou a Nicaragüa de Daniel Ortega. O máis rechamante é que levamos semanas e semanas vendo como os medios de comunicación españois lanzan unha obscena propaganda co fin de xustificar calquera tipo de atentando contra un goberno lexítimo, escollido nas urnas. No ano 1985 cando Daniel Ortega sube ao poder, o presidente Reagan decreta o embargo do comercio estadounidense con Nicaragüa e a suspensión do tráfico marítimo aéreo todo isto complementado con axudas moi cuantiosas a contra nicaragüense entre 1985 e 1986. Falábase de violación dos DDHH e tamén da falta de democracia ou a nula lexitimidade dun goberno elixido por maioría absoluta nas urnas. Parece que a lexitimidade vai en función segundo o goberno sexa da corda dos EEUU ou non. Comezou por tanto a escaseza de produtos no mercado e a situación de violencia foi insostible (cunha contra moi ben adestrada pola CIA). O resultado foi que nas seguintes eleccións a vitoria fora para a conservadora Violenta Chamorro que por suposto levou a cabo unha política neoliberal salvaxe aumentando as diferenzas sociais no país. Daquela a Reagan os dereitos humanos, as desaparicións de persoas ou os asasinatos políticos non lle parecían cousa do seu interese. Algo similar foi o acontecido no Chile de Salvador Allende cando en 1970 é elixido presidente da república querendo levar a cabo un ambicioso programa de reformas sociais que toparon coa feroz oposición dos sectores máis reaccionarios da sociedade chilena e do departamento de Estado norteamericano. O resultado é de todos coñecido, o golpe de Estado do xeneral Augusto Pinochet que foi recoñecido polos EEUU nos primeiros intres. Neste caso tampouco os DDHH, as desaparicións de mozos ideoloxicamente comprometidos, a morte de miles de persoas tampouco importaba moito. A estratexia sen dúbida parece similar no caso de Venezuela. Esta semana o Nobel da paz Barack Obama, advertía da violación dos DDHH en Venezuela declarando a ese país un perigo para a seguridade dos EEUU. Todos iso a raíz da detención dos anteditos opositores que estaban a conspirar para un golpe de estado, a ben seguro apoiado polas multinacionais do gas e petróleo e pola CIA. Lembramos xa que no 2002 tivo lugar aquela vergoñenta tentativa de golpe de estado (que triunfou nos primeiros intres), mentres os medios de comunicación españois expoñían xustificación e parabéns para o goberno ilexítimo mentres o noso querido Aznar aparecía nunha fotografía congratulándose de derribar un goberno democrático que tentaba mellorar as condicións de vida dos máis humildes. Xornalistas de toda pelaxe dende a dereita a esquerda celebraban o golpe de estado, algo moi parecido ao acontecido en Ucraína. Pero Chávez era forte e con moito apoio. Son esas mesmas persoas as partícipes nos golpes de estado , as que agora andan polas TV de España facendo unha tourné para dar leccións de democracia. As mesmas que prenden lume nas rúas, que asasinan chavistas, ou que apoian as manobras de EEUU para intervir no seu país. Todo por conservar un status quo . A Obama non lle interesan tanto a violación dos DDHH en Arabia Saudí, China ou Guantánamo. Se temos algo claro é que o maior perigo para a seguridade do mundo é Barack Obama. Lembremos sen rubor como EEUU e os medios de comunicación occidentais vai pouco tamén falaban das violacións dos DDHH do malvado Al Assad e dos pobres rebeldes demócratas (armados polos EEUU) sendo masacrados polo ditador. Os medios de comunicación amosaban imaxes de nenos mutilados, e falaban do emprego por parte do goberno sirio de fósforo branco contra manifestantes pacíficos. É agora tampo despois cando sen explicación de por medio, sabemos que eses "rebeldes demócratas" eran o estado islámico que EUUU coa complicidade internacional armou ata os dentes. É agora cando EEUU di que é preciso negociar con Al Assad para desactivar ao estado islámico, despois claro está de levar a cabo o armamento dos rebeldes moderados. Sen explicación Al Assad pasa de ser un ditador a un aliado conveniente. Moi conveniente tamén resultou o cambio de Gadafi de ditador amigo a violador dos DDHH. Neste caso tamén Gadafi de súpeto, comezou a asasinar a miles de manifestantes e rebeldes demócratas. Durante semanas os medios amosaban imaxes moi cruentas para convencernos da necesidade de facer algo. Interveu a OTAN (co beneplácitos da ONU saltándose a resolución 1973) e de novo os rebeldes demócratas armados polos servizos secretos dos EEUU e do reino británico, resultaron ser yihadistas. Agora en Libia como no resto de países nos que tiveron lugar as primaveras árabes o yihadismo campa as súas anchas, asasinado, violando e roubando todo o que atopan o seu paso. Naquela ocasión os aliados enganan a Rusia e a China para aprobar unha zona de exclusión aérea (para evitar baixas civís) que logo foi empregada pola OTAN para bombardear posicións do exército de Gadafi. A OTAN e a ONU interveñen nun conflito civil violando a lei internacional. Pero EEUU non é o único responsable. É imprescindible falar do patético papel da UE cando no mellor dos casos é mero observador e no peor actúa coma cadelo de EEUU. O caso claro é que dende que Obama advertiu da "perigosa Venezuela" Bruxelas xa comezou a falar de sancións, tal e como ocorreu no caso da Rusia. Lembro que fai uns anos falaban de que a UE podería ser un contra poder fronte aos EEUU. A realidade amosa que UE é unha escrava dos desexos dos norteamericanos. Lamentablemente non só no caso da política exterior, senón noutros eidos tan perigosos como ao TRATADO DE LIBRE COMERCIO. Por último e xa para rematar é interesante ver o interese da dereita mediática e do PP pola condena de Podemos ao réxime chavista (lembremos que é un democracia) mentres que o partido que está no goberno aínda non condenou o réxime franquista facendo incluso mofa dos familiares das vítimas, ou comparando a república coa ditadura franquista. "Sigan vostedes sabendo, que moito máis cedo que tarde, de novo se abrirán as grandes alamedas por onde pasa o home libre, para construír unha sociedade mellor" (Salvador Allende)


Summary: Os servizos xurídicos do Goberno vasco conclúen que "deixar se enfecto" as eleccións do 5 de abril é a maneira para manter "o exercicio do dereito de sufraxio en igualdade de condicións e oportunidades".

Os servizos xurídicos do Goberno vasco emitiron un informe no que sosteñen que a decisión de deixar sen efecto as eleccións do 5 de abril é a "única forma" de garantir que a cidadanía e as formacións políticas poidan exercer o dereito de sufraxio en igualdade de condicións, dada a "incerteza" e as circunstancias derivadas da pandemia do coronavirus. Os expertos xurídicos do Executivo de Euskadi elaboraron un informe en resposta ás dúbidas que lle trasladaron o lehendakari, Iñigo Urkullu, e os partidos vascos en relación á posibilidade de anular ou aprazar as eleccións do 5 de abril, que este pasado martes acordaron suspender pola a crise da COVID-19. Esta terza feira Urkullu asinou o decreto que deixa sen efecto a convocatoria das devanditas eleccións, unha decisión que se adoptou sobre a base do informe dos servizos xurídicos do Executivo e que contou co aval da Xunta Electoral de Euskadi. O documento, elaborado pola Dirección de Réxime Xurídico e polo Servizo Xurídico Central do Goberno vasco, estabelece que "nas circunstancias actuais e coa incerteza de cando puidese darse por terminada a crise sanitaria", a decisión de deixar sen efecto a convocatoria dos comicios do 5 de abril "resulta a única forma de garantir á cidadanía e aos partidos, coalicións ou agrupacións de electores a participación e o exercicio do dereito de sufraxio en igualdade de condicións e oportunidades". A expresión "deixar sen efecto", engádese, "significa, efectivamente, anular a convocatoria coa obrigación de convocar unha nova". Pola contra, o informe alerta de que outros posíbeis termos, como "suspender" ou "aprazar", denotan "un grao importante de vaguidade". Reforma legal Os servizos xurídicos tamén se refiren á posibilidade de que a Deputación Permanente do Parlamento vasco, o órgano que exerce na Cámara en períodos inhábeis ou cando esta atópase disolta, como no momento actual, teña capacidade para acometer unha reforma da Lei de Eleccións ao Parlamento vasco, co fin de regular pola vía legal o procedemento para unha nova convocatoria destes comicios. A conclusión do informe a este respecto é clara, ao sinalar que a Deputación Permanente "non ten capacidade para lexislar, e especialmente, non ten capacidade para acometer unha reforma electoral, moito máis se nos atopamos inmersos nun proceso electoral, como é o caso".


Summary: O risco de pobreza non deixou de incrementarse entre a poboación galega de entre 16 e 24 anos dende o inicio da crise, período no que experimentou unha baixada sostida entre as persoas maiores de 65 anos e incrementou notablemente entre quen se aproximan á idade de xubilación. Case seis de cada dez fogares galegos teñen dificultades para chegar a fin de mes

Case seis de cada dez fogares galegos teñen dificultades para chegar a fin de mes A pobreza e os seus efectos entraron de cheo no debate público durante os anos da crise económica. No caso galego o Goberno da Xunta, a comezar polo presidente, reitera a evidencia de que as taxas de pobreza e exclusión son menores en Galicia que noutros puntos do Estado. Se ben isto é certo, non o é menos que estas taxas aumentaron considerablemente no país dende o inicio da crise económica e que houbo un grupo de poboación, a mocidade, especialmente castigada por este incremento, ata o punto de case unha de cada tres persoas novas está en Galicia en risco de pobreza ou exclusión social, situación á que tamén se enfrontan cada vez máis persoas próximas á idade de xubilación. O Instituto Galego de Estatística vén de publicar os resultados da súa enquisa estrutural aos fogares correspondentes ao 2014, unha manchea de datos que serven como radiografía dos efectos entre a poboación dunha crise que trouxo consigo destrución de emprego e baixadas de salarios e, polo tanto, tamén pobreza. Pero, que se entende exactamente por pobreza para poder medila? O limiar da pobreza sitúase en ingresos inferiores a 599,67 euros ao mes nos fogares unipersoais Considérase que unha persoa ou un fograr son pobres cando os seus ingresos están por baixo da cantidade mensual fixada como limiar de risco de pobreza, isto é cando percibe menos do 60% dos ingresos medios da poboación, neste caso, de Galicia. Con estes criterios, no ano 2014 unha persoa residente en territorio galego estaba por baixo deste limiar se ingresaba menos de 599,67 euros ao mes. Esta cantidade está máis de 40 euros por riba na provincia da Coruña e case 40 por baixo en Ourense e Pontevedra. A mocidade galega acumula un incremento do risco de pobreza de 10 puntos dende o ano 2007 Con estes criterios sobre a mesa o resultado é que no pasado 2014 a taxa de risco de pobreza diminuíu moi levemente en Galicia, cunha baixada de 0,16 puntos que a deixou no 16,41%. No entanto, o panorama é moi dispar en función do grupo de idade. Así, a diminución da taxa global débese, esencialmente, á súa baixada continuada entre as persoas maiores de 65 anos, toda vez que nestes anos a contía das pensións de xubilación sufriu recortes inferiores aos dos salarios da poboación activa. Mentres, a taxa continuou subindo na poboación de entre 16 e 24 anos, grupo que acumula un incremento na taxa de risco de pobreza de 10 puntos dende o ano 2007. O incremento máis significativo da taxa de risco de pobreza nese exercicio non foi, no entanto, entre a xente nova, senón entre as persoas que se atopan, por idade, a piques de xubilárense. Case un 18% das poboación entre 50 e 64 anos se atopa nesta situación, porcentaxe que, non obstante, segue a ser menor á que se rexistra entre a poboación infantil, na que un de cada cinco nenos e nenas segue a convivir co risco de pobreza. A carencia material severa ou o traballo precario téñense en conta para medir o risco de exclusión social Estas cifras son aínda máis avultadas se, ademais da pobreza, se ten en conta o risco de exclusión social, na liña do estipulado na Estratexia Europa 2020, o principal guieiro socioeconómico da UE para esta década. Neste caso, ademais das cantidades que fixan o limiar da pobreza, tense en conta a poboación que sofre carencias materiais severas -non poder permitirse comer carne ou peixe cando menos cada dous días, padecer pobreza enerxética, non ter capacidade de afrontar pagamentos imprevistos, ter que atrasarse no pagamento dos subministros ou non dispoñer de equipamentos básicos no fogar, entre outros criterios-. Asemade, tense en conta ás persoas menores de 60 anos en cuxos fogares non entran ingresos do traballo ou estes teñen "baixa intensidade", é dicir, as persoas adultas do fogar só teñen traballo remunerado unha quinta parte -ou menos- dos días que poderían telo. O risco de pobreza ou exclusión afecta ao 22,11% das persoas residentes en Galicia Atendendo a estes criterios -para os que só hai dispoñibles datos relativos a Galicia dende 2011- tamén é a mocidade o grupo social que en Galicia sae peor parado, con case unha de cada tres persoas exposta ao risco da pobreza ou a exclusión. Mentres que no cómputo global da poboación o indicador experimenta unha baixada de 0,72 puntos, ata o 22,11% da poboación residente en Galicia, hai un grupo de idade no que o risco aumenta, a devandita poboación máis próxima á xubilación, na que o risco de pobreza ou exclusión chega ao 28,42% tras subir 1,79 puntos. Os grupos de idade que rexistraron maiores diminucións nese ano foron os das persoas de 25 e 49 anos e tamén as maiores de 65, entre as que se mantén a tendencia descendente.


Summary: A principal forza da oposición critica que o sistema educativo público na Galiza contará con 800 docentes menos no vindeiro curso académico.

O conselleiro de Educación, Román Rodríguez, defendeu que este curso académico "vai haber un número de profesores moi semellante ao que houbo no último curso". Con todo, matizou que haberá unha "adecuación" nos cadros de persoal dos centros educativos, con "base a realidades demográficas e a demandas do alumnado", xa que haberá 7.600 crianzas menos en Infantil e Primaria, segundo os datos que manexa o Goberno galego. O PSdeG urxe pór fin á "política de recortes" da Xunta após a dimisión conxunta da directiva dun instituto guardés A preguntas da prensa esta segunda feira, Rodríguez sostivo que será "un número superior" de mestres ao último curso prepandémico, o 2019-2020, a pesar de que haberá "uns 15.000 alumnos menos" en todos os niveis educativos. As declaracións do conselleiro chegan despois de que o pasado 18 de agosto, o portavoz parlamentario de Educación do BNG, Manuel Lourenzo, denunciase o "tesoirazo" de entre 700 e 800 docentes de cara ao vindeiro curso na Galiza. Case 800 docentes menos: o BNG critica o "tesoirazo" da Xunta en Educación Tal e como lamentou Lourenzo, a resolución do 2 de agosto da Consellaría de Educación recolle que neste exercicio haberá perto de mil docentes menos a respecto do curso anterior. Pondo este dato en relación cos interinos que se incorporarán este ano a partir das oposicións e coas xubilacións, dá como resultado entre 700 e 800 profesores menos, indicou. Educación desmente a oposición Ante esta denuncia da principal formación da oposición, Román Rodríguez respondeu que eses datos "poñen en evidencia a quen os di" e "nada teñen que ver coa realidade". "O tempo pon a cada un no seu sitio", afirmou, para despois engadir que "dentro de pouco tempo vanse arrepentir de contar unha trola tan grande a todos os galegos". Denuncian o "despedimento masivo de persoal interino" en Educación Pola súa parte, os nacionalistas seguen a demandar que o Executivo galego "dea marcha atrás" no seu anuncio de que non vai convocar oposicións para repor o profesorado de cara ao curso que comeza en setembro. "Exiximos que para o próximo curso si teñamos oposicións de reposición para acabar con esta política de precariedade e desmantelamento do sistema educativo", sentenciou Lourenzo. Que está a ocorrer no IES Virxe do Mar de Noia? "Indignación" no profesorado coa Consellaría de Educación "Debemos incorporar ao sistema educativo de inmediato, cando menos, mil profesores máis e, desde logo, hai que facer unha aposta clara e decidida polo sistema educativo para que a Xunta deixe de enfocar a súa política en aras do beneficio do ensino privado", concluíu.


Summary: Algúns círculos da formación que lidera Pablo Iglesias queren evitar que unha persoa "acapare todo o protagonismo" e presenta emendas á proposta da dirección.

"Aumentar o número de portavoces" para que a máxima representación do partido "non dependa dunha soa persoa", ou "dar máis peso aos territorios" nos órganos de dirección, son algunhas das emendas que os militantes de Podemos propoñen para mellorar o modelo de organización ideado pola dirección provisional do partido e que se someterá a debate na asemblea constituínte que a formación celebrará en outono. O equipo técnico de traballo que dirixe Pablo Iglesias, elixido para guiar ao partido ata a súa asemblea fundacional 'Sí Se Puede', enviou aos círculos o pasado mes de xullo a súa proposta de organización, co obxecto de sometela a debate antes do encontro, do que sairá o modelo definitivo de partido que asumirá Podemos. Desde entón, xurdiron varias propostas, algunha das máis extendidas a de aumentar o número de portavoces, cargo que, segundo o documento inicial, encargaríase da representación política e institucional do Partido, e equivalería ao secretario xeral no PSOE ou ao presidente no PP. Barcelona En concreto, o círculo de Barcelona propón incrementar ata catro o número de portavoces, segundo se le no documento elaborado por Víctor García, membro da agrupación local e un d@s encargad@s de recompilar todas as propostas d@s militantes da cidade para que estas poidan ser despois debatidas e votada. Así, Podemos Barcelona cre que se podería "evitar un protagonismo e un persoalismo excesivo do movemento nunha soa persoa e favorecer a pluralidade".


Summary: En 2007, último ano baixo competencia estatal, o arquipélago recibiu algo menos de 239.00 visitas; en 2016 foron máis de 400.000. Dende que é Parque Nacional as visitas anuais incrementáronse máis dun 130% HEMEROTECA | Grupos ecoloxistas advertiron ante a Xunta en 2014 do exceso de visitantes nas Illas Cíes

"Queremos máis". A Consellería de Medio Ambiente deixou clara a comezos deste ano a súa aposta turística no Parque Nacional Marítimo-Terrestre das Illas Atlánticas. Naqueles días viña de ser pechada a estatística do ano 2016 e a titular do departamento medioambiental do Goberno galego, Beatriz Mato, amosábase disposta a bater un novo "récord" tras "sobrepasar a barreira dos 400.000 visitantes". Efectivamente, esa "barreira" foi rachada o pasado ano, no que o Parque rexistrou, concretamente, 400.465 visitas, un 0,14% máis que no ano anterior, pero case un 70% máis dende que a Xunta asumiu as competencias sobre este privilexiado espazo natural. O escándalo da masificación das Illas Cíes a través da venda irregular de pasaxes por parte das navieiras que viaxan ao arquipélago puxo este mes de agosto todos os focos sobre o descontrol que veu imperando no Parque durante uns anos nos que os datos oficiais acreditan un crecemento exponencial do turismo. O Ministerio de Agricultura vén de facer pública a través da axencia pública EFE as cifras definitivas de visitas a estes parques no conxunto do Estado, recollidas en publicacións como o portal especializado Hosteltur. Unha ollada comparada ás cifras dos exercicios anteriores certifica que as Illas Atlánticas dispararon o seu turismo na última media década. En 2007, último ano baixo competencia estatal, o arquipélago recibiu algo menos de 239.00 visitas; en 2016 foron máis de 400.000 No ano 2007, o último completo no que as Illas estiveron baixo competencia estatal, o espazo natural no que se integran Cíes, Ons, Sálvora e Cortegada recibiu 238.939 visitantes, atendendo a esta fonte oficial de información. A afluencia turística ao Praque mantívose en valores semellantes, aínda que xa con lixeiros incrementos, nos anos 2008 e 2009. En 2010 achegouse por primeira vez á barreira das 300.000 persoas e, tras unha lixeira caída en 2012, emprendeu un crecemento sostido ata rachar en 2016 o devandito limitar das 400.000 visitas nun ano. Cabe agardar que esta tendencia á alza continúe cando estea pechado o balance de 2017, toda vez que en períodos vacacionais como o da Semana Santa o crecemento interanual estivo por riba do 100%. O medre turístico das Illas Atlánticas é evidente atendendo á súa propia serie temporal de visitas, pero tamén ao comparalo co resto de Parques Nacionais do Estado, un total de 15 espazos na actualidade que eran 12 cando o parque galego recibiu esta declaración por lei no ano 2002. Só un daquela ducia de parques medrou máis en visitas que as Illas Atlánticas dende que o arquipélago é Parque Nacional. Trátase de Sierra Nevada, en Granada, que creceu case un 133,2%, arredor de medio punto máis que as Illas Atlánticas, cun avance entre 2003 e 2016 superior ao 132%. Estes dous parques foron os únicos que nestes anos duplicaron amplamente a súa afluencia, mentres que outros sete medraron entre o 5,6% e o 86% e tres retrocederon entre un 1,7% e o maior decrecemento do 20%, rexistrado no parque andaluz de Doñana. Segundo a lei que declarou as Illas Atlánticas como Parque Nacional este espazo protexido non podería chegar a 2004 sen ter aprobado o seu Plan Reitor Esta gran expansión turística produciuse sen que a Xunta decidise impulsar definitivamente o Plan Reitor de Uso e Xestión do Parque, que o Goberno galego admitiu como "fundamental" en 2009, o segundo ano completo no que as Illas estiveron baixo competencia da Xunta. Ese documento, alén da vontade política do Executivo, estaba contemplado na propia lei de declaración do parque natural, en virtude da cal as Illas non poderían chegar ao ano 2004 sen o correspondente Plan Reitor. Estes foron tamén os anos da liberalización do transporte ás illas, obrigada por unha sentenza do Tribunal de Xustiza da Unión Europea no ano 2006. E foi, igualmente, o período no que o movemento ecoloxista alertou sen éxito do quebrantamento dos límites diarios de visitantes ás Cíes, establecidos en 2.200 persoas transportadas e 800 campistas. Tras sancións menores que non semellaron ter ningún efecto a Consellería de Medio Ambiente afirma agora que será "contundente".


Praza.gal adoita publicar a identidade das compañías implicadas en accidentes ou outro tipo de conflitos laborais, pero o Consejo General do Poder Judicial oculta nomes das sentenzas que divulga e non sempre é posible averigualos con certeza a partir doutros indiciosO pasado 12 de xuño Praza.gal publicou unha nova sobre a condena, por parte da Audiencia Provincial de Pontevedra, a seis meses de cadea aos donos unha panadería de Pontevedra que prohibían descansar ao seu persoal. Nos días seguintes recibimos queixas de diversos lectores e lectoras polo feito de que nesa información non se indicase o nome da panadería condenada en cuestión. Pero se non se fixo non foi por afán de ocultalo senón porque non se puido averiguar.Neste diario non só adoitamos facer públicos os nomes das empresas (e persoas de relevancia pública) sobre os que recaen sentenzas que consideramos de interese xornalístico, senón que mesmo identificamos ás compañías implicadas en feitos noticiosos aínda que non fosen condenadas, na maioría de casos firmas máis importantes que a panadería deste caso.En Praza.gal publicamos os nomes das empresas para as que traballan vítimas de accidentes laborais, dos bancos implicados en desafiuzamentos e mesmo recorremos para averiguar a identidade de construtoras responsables de danos ambientaisAsí o facemos por exemplo ao nomear as empresas para as que traballan empregados falecidos en accidentes laborais aínda que nos primeiros momentos non se poida determinar de quen foi a responsabilidade. O último caso, tras a morte o pasado 27 de maio dun traballador na factoría de Tableros Hispánicos de Lugo. Tamén identificamos os nomes das empresas nas sucesivas mortes rexistradas na construción do AVE galego de traballadores de grandes empresas construtoras, desde o primeiro falecido en 2007 nun accidente no que as construtoras Comsa e FCC evitaron un xuízo penal a cambio de elevar as súas indemnizacións civís, ata o último caso rexistrado en outubro do pasado ano, cando faleceu o condutor dun camión da subcontrata Excanando.Sen chegar a casos tan graves como os accidentes laborais mortais, en Praza.gal tamén identificamos os nomes de construtoras condenadas por irregularidades laborais nesas mesmas obras do AVE e mesmo chegamos a recorrer para averiguar a identidade das empresas sancionadas por danos ambientais na conflitiva construción desa infraestrutura. Tamén é habitual que deamos os nomes dos bancos implicados en casos de desafiuzamentos. E hai uns días identificabamos as empresas para as que traballaban dous comerciais condenados por falsificar sinaturas en contratos de electricidade.Porén, non sempre é posible saber o nome das empresas que están por tras dun feito noticioso. No caso das sentenzas xudiciais, o Consejo General do Poder Judicial oculta os nomes das persoas e, en ocasións, das empresas, nas sentenzas que divulga, xa sexa de forma directa a través dos seus servizos de comunicación ou indirecta a través da base de datos de xurisprudencia do seu Centro de Documentación Judicial (Cendoj). Este diario coñeceu a existencia da condena aos propietarios da panadería pontevedresa a partir da publicación da sentenza por parte de Faro de Vigo, como así se indicou na nosa información, na que tamén se di que tivemos acceso ao texto da mesma. E así foi, a través dunha busca na antedita base de datos do Cendoj. Pero o documento alí arquivado, cos apelidos borrados e os nomes cambiados, como no resto de sentenzas, impedía coñecer a identidade dos condenados. A ausencia neste caso dunha acusación particular ou varias partes implicadas tamén impedía poder identificar por esa vía aos condenados, como se adoita facer noutras ocasións ou cando seguimos un caso máis complexo desde a súa orixe. Esta é a sentenza sobre a panadería nesa base de datos do CGPJ e na imaxe que acompaña esta información pode comprobarse como o nome da empresa é substituído por un xenérico "DIRECCION000" e os dos propietarios mudados por outros ao azar e borrados os apelidos e as datas de nacemento.Unha semana despois da primeira nova sobre a condena, a empresa foi identificada como Panadería AbelleiraPode comprobarse que, máis alá da referencia a que a panadería estaba radicada en Pontevedra, nada máis permitía identificala a partir da sentenza, motivo polo que Praza.gal non puido publicar o nome e limitouse a describir os feitos probados e a condena, ao igual que fixeron outros moitos medios de comunicación. Unha semana despois da súa primeira nova ao respecto, Faro de Vigo identificou a empresa en cuestión como a Panadería Abelleira.


Summary: A nova liga feminina profesional será a principal novidade na 2021/22.

A Real Federación Española de Fútbol (RFEF) vén de aprobar nunha Comisión Delegada con moitas novidades as normas que regularán todas as competicións que se disputarán ao seu abeiro. O cambio máis importante está no eido do fútbol feminino, pois a partir da vindeira tempada 2021/22 a Primeira División -Liga Iberdrola- terá a consideración de competición profesional, polo que o ente federativo tivo que realizar unha serie de adaptacións, comezando pola aplicación dun salario mínimo para todas as xogadoras maiores de 23 anos e seguindo coa obrigatoriedade do uso de céspede natural nos campos da máxima categoría. Ademais, a nova norma esixe que os partidos se disputen en recintos cunha capacidade mínima de 4.000 espectadores, o que impediría que o recentemente descendido Deportivo Abanca puidese xogar no seu fogar de Abegondo de ter logrado a salvación, pois alí só poden congregarse até 1.000 persoas. Outra das mudanzas máis relevantes é a aplicación da recomendación do Comité de Competicións de Clubs da UEFA para a eliminación da norma que outorgaba un valor duplo aos goles anotados en campo contrario durante as eliminatorias. Deste modo, con efecto inmediato as copas do Rei e da Raíña pasarán a disputarse baixo este novo marco, que se traducirá en máis prórrogas e lanzamentos desde o punto de penalti. No aspecto competitivo, a Federación certifica o "regreso á normalidade" das competicións non profesionais, que volven estruturarse en grupos e din adeus á complexa organización en subgrupos característica da última campaña, dando orixe tanto á nova Primeira RFEF -onde militarán Deportivo, Rácing, Celta B- como á Segunda RFEF -Arenteiro, Arousa, Bergantiños, Compostela, Coruxo e Pontevedra- e á Terceira RFEF. Finalmente, desde o organismo presidido por Luis Rubiales concluíron apuntando que o sorteo dos calendarios e a publicación dos mesmos terá lugar logo de que finalice o 16 de xullo o período obrigatorio de inscrición de equipos participantes, e agardan que o balón bote a rodar -"dependendo da categoría"- entre finais de agosto e principios do mes de setembro. Ros e Mayoral reforzan o Lugo O Club Deportivo Lugo continúa reforzándose coa vista posta en salvar a categoría sen pasar os agónicos apuros das últimas dúas tempadas. Por iso, desde a dirección deportiva albivermella están protagonizando unha actividade máis intensa do que é habitual neste estadio tan inicial do mercado de fichaxes, e vén de comunicar dúas novas incorporacións, que se unen ás renovacións de Roberto Canella, Xavi Torres, Carlos Pita, Fernando Seoane e o artífice da salvación, o técnico vigués Rubén Albés. A primeira foi a do extremo David Mayoral, que chega á cidade das Murallas en calidade de cedido procedente do Cádiz. Aos seus 24 anos, acumula experiencia en equipos como Valladolid, UCAM Murcia, Alcorcón e o FC Hermannstadt rumano, e a pesar de que non destaca pola súa capacidade anotadora, si que conta cunha gran mobilidade e dinamismo. A outra fichaxe foi a do polivalente Juan Antonio Ros, futbolista que se desenvolve principalmente no medio do campo e que xa coincidira con Albés no filial do Celta.


O home xa fora sancionado tres veces durante o estado de alarma, este xoves volveu saír á rúa sen motivo e este venres enfrontouse a un xuízo rápido no que a condena foille condicionada a que non delinca novamente en tres anosUn xulgado de Vilagarcía condenou este venres a cen días de cadea por un delito de desobediencia a un home de Vilagarcía por incumprir o confinamento establecido polo coronavirus e saír á rúa "sen causa xustificada". O home xa fora sancionado tres veces durante o estado de alarma, este mércores volveu saír á rúa sen motivo e este venres enfrontouse a un xuízo rápido no que aceptou a condena, que lle foi suspendida e condicionada a que non delinca novamente en tres anos.Segundo a sentenza, o home, de 47 anos, "e con antecedentes penais non computables a efectos de reincidencia", fora xa denunciado administrativamente por incumprir o confinamento e saír á rúa sen motivo aparente os días 16, 21 e 23 de marzo.Este xoves 26, ás 18.30 horas, "a sabendas da vixencia do estado de alarma no territorio nacional, con absoluto menosprezo á limitación da liberdade de circulación que fora imposta e sen causa xustificada, abandonou o seu domicilio" novamente, momento en que catro axentes do Corpo Nacional de Policía o interceptaron.Este venres o home enfrontouse a un xuízo rápido no que a Fiscalía pediu para el 150 días de prisión, que ao aceptar a condena o acusado foron rebaixados a 100. Ademais, a pena quedou suspendida "por tempo de 3 anos, condicionada a que o acusado non delinca no prazo de suspensión". Un xulgado de Betanzos envía a prisión provisional a unha muller que ademais de incumprir reiteradamente o confinamento lesionou presuntamente a un axenteTamén este venres foi enviada a prisión provisional por un xulgado de Betanzos unha muller que ademais de incumprir o confinamento os días 21, 23 (en dúas ocasións), 24 e 25, este xoves lesionou a un axente. Os feitos, sinala o auto, "revisten os caracteres dun delito de atentado para o que figura prevista a pena de prisión de 6 meses a 3 anos". O auto destaca que é "evidente a gravidade desta presunta conduta ilícita, que crea unha gran intranquilidade e desasosego", á vez que advirte que "se podería repetir, de non adoptarse medidas" como a prisión provisional.


Summary: Denúnciao o BNG da localidade, que cualifica de "vergoña" os feitos, acontecidos na feira do municipio da localidade.

O pasado mes de agosto e a través dunha moción de censura en Castrelo de Miño o PP botaba o BNG da Alcaldía co apoio de 2 tránsfugas do PSOE. A mediados deste mes a Secretaría do Concello de Castrelo de Miño emitía un informe no que insta o alcalde a cesar como membros do Executivo os concelleiros tránsfugas do PSdeG-PSOE que apoiaron a moción de censura do Partido Popular para apartar do Goberno local o BNG. O Bloque de Castrelo vén de denunciar agora a través dun comunicado que o actual rexedor deste concello da comarca do Ribeiro "encarou e ameazou" un dos seus militante, que fora concelleiro nacionalista no Goberno local do BNG. Os feitos, sempre segundo esta versión, tiveron lugar este domingo, durante a feira mensual que se realiza en Castrelo de Miño. "Cando o ex concelleiro paseaba pola feira coa súa familia, o ilexítimo alcalde cruzou a feira para increpar, encarar e ameazar o militante do BNG para sorpresa do mesmo e dos veciños que estaban alí". Para os nacionalistas os feitos constitúen unha "vergoña" e di que os mesmos demostran que o rexedor "carece dos valores e a educación" para ocupar o posto de alcalde. "Se non sabe estar nin nos plenos, nin nas actividades de lecer polas rúas, que se aparte da vida política e deixe paso a compañeiros con máis educación", indican os nacionalistas.


Summary: Obtivo 99 representantes polos 46 do PSUV. O presidente Nicolás Maduro recoñece a derrota e di que "triunfou a democracia".

Desde 1999 que a oposición non gañaba unhas eleccións de ámbito nacional en Venezuela. Naquel ano, o triunfo electoral fora para Hugo Chávez, e desde aquela o que se deu en chamar 'chavismo' gañou sempre nas urnas. Mais este domingo a vitoria foi da MUD (Mesa de Unidade Democrática, onde se agrupan todas as forzas de oposición), que logrou 99 representantes polos 46 do PSUV, co que logra o control da Cámara lexislativa. A participación foi alta, por volta do 75%, e obrigou mesmo a adiar o peche dos colexios electorais. A oposición fica por riba dos 84 escanos (necesaria para aprobar leis regulares ou para aprobar e vetar nomeamentos). Porén, para aprobar ou suspender leis especiais ou emitir votos de censura contra cargos como ministros ou vice-presidentes requírense 101 escanos. Para convocar referendos ou ben para reformas da constitución, esa maioría ten que ser dun mínimo de 110 deputados. Pouco despois de que se coñecesen os primeiros resultados oiciais, o presidente Nicolás Maduro afirmou nunha declaración en TV que aceptaba a derrota coa "moral e ética do chavismo" e destacou que triunfou "a democracia". O presidente chamou á unidade das forzas revolucionarias e solicitou unha "reflexión" de todos "sobre o noso compromiso".


Summary: A Consellería de Cultura rexeita facerse cargo da maior colección de etnografía galega que fica desafiuzada no concello leonés de Alija del Infantado. A familia Eiriz, herdeira do coleccionista, lamenta que Anxo Lourenzo comunicara agora a negativa despois de que hai tres meses se comprometera a traer as máis de 12.000 pezas para Galiza.

Ás herdeiras de Benigno Eiriz cústalles entender que a Xunta rexeite a cesión da maior colección etnográfica galega. O conxunto fora atesourado polo seu pai, o empresario musical Benigno Eiriz, durante máis de trinta anos e está composto, entre outras pezas, por apeiros relacionados cos traballos do campo. Despois de agardar durante anos e conseguir hai tres meses entrevistarse co Secretario Xeral de Cultura, Anxo Lorenzo, a noticia de que a Xunta non dará ningún paso para traer a Galiza e salvar da perda segura o importante legado cae como un xerro de auga fría. "Hai tres meses Anxo Lorenzo deunos a palabra de que ía vir para aquí e que ían protexer a colección. Agora, hai uns días e despois de moitos intentos, conseguimos falar con el e di que se volven atrás", comenta Nieves, viúva de Benigno Eiriz. Sobre a familia, á marxe da desesperación pola posíbel perda do legado do pai, pesa unha denuncia dos propietarios da casa onde se aloxaba a colección en Alija del Infantado, o que lles pode traer novos e importantes custes económicos. "Trátase da maior colección etnográfica galega. Meu pai, despois das trabas que lle puxeron para instalala na casa que acondicionara en Taboada, recorreu ao concello de Alija mais deixaron de pagar o aluguer e agora a situación é de desafiuzamento", explica a filla de Benigno, Sandra Eiriz que encabezou os contactos coa Xunta para tentar conservar o importante legado do pai, unha colección que tanto Benigno como Nieves foron facendo ao longo de trinta anos, mercando pezas cos seus propios cartos e encargándolle a especialistas a restauración de boa parte delas. A Xunta tardou ano e medio en concederlle unha entrevista co departamento de Cultura e Patrimonio, un primeiro encontro do que a familia sairía esperanzada, convencida polas palabras de Anxo Lorenzo do posíbel traslado da colección a Galiza. "Desde hai un mes non se puña ao teléfono e ao final chamaron para dicir que se botaban atrás", lamenta Sandra Eiriz, dunha resposta que deixa á familia nunha complexa situación xa que as máquinas, carros e pezas máis grandes continúan no patio da casa de Alija, acuciados por problemas legais e co perigo de perda para o conxunto da colección. De Pucho Boedo a Milladoiro ou Luar na Lubre "Meu pai era presidente da Asociación Galega do Espectáculo. Levou a Pucho Boedo, a Milladoiro ou Luar na Lubre e ese interese en promover a nosa cultura está tamén detrás do investimento no patrimonio cultural e popular galego que realizou", sinala Sandra Eiriz, da intención do pai de crear unha colección visitábel que atesourara o saber popular dos traballos do agro. Nunca contou con apoio público e até a morte, en 2003, Benigno Eiriz recibiu todas as negativas da Xunta á hora de desenvolver o seu proxecto de cultura popular galega. "A colección precisa dun lugar físico e o traslado ademais dos mecanismos para a súa conservación. Calculamos que se precisan 2.000 metros para a súa mostra. Sabemos que hai sitios e que a colección paga a pena. Especialistas como Felipe Senén sorpréndense de que unha persoa que non é do ámbito tivera conseguido unha colección de tanto interese e calidade", engade Sandra Eirís. Cesión segura por parte da familia As herdeiras de Benigno Eiriz queren deixar claro que non queren sacar beneficios da posíbel instalación da colección na Galiza. Neste momento, coa denuncia e o desafiuzamento sobre a mesa, tentan buscar unha solución para que o legado do pai non se perda, é dicir, que non se destrúa a máis importante colección de materiais etnográficos galegos. Neste momento agárranse á boa dispoñibilidade que atoparon na Deputación de Lugo, en concreto, no responsábel da área de Cultura, Mario Outeiro, que, segundo din, está a estudar as vías para darlle unha solución ao punto sen retorno no que din atoparse. "Na Deputación de León non queren facerse cargo dela porque din que corresponde á cultura galega mais en Galiza a Xunta desenténdense do tema. Dá moita mágoa ver todo aquilo perdéndose. As pezas pequenas foron retiradas das salas e están apiadas nas dependencias do concello de Alija. Queremos que a colección sexa rescatada. Estamos a falar dunha cesión que perdurará no tempo do conxunto das 12.000 pezas. Ao que acaba de dicir que non a Xunta é a recibir unha cesión. A familia non quere sacar proveito económico disto", afirma Sandra Eiriz. Amigos dos Museos de Galiza reclaman desde hai máis de catro meses garantías para a supervivencia da colección e, neste sentido, dirixiran unha carta ao presidente da Xunta e ao conselleiro de Cultura e Educación. Xa entón, Amigos dos Museos denunciaban a "falta de diálogo e interese por parte das administracións" arredor do importante legado de memoria da nosa tradición, que non existe nos museos de titularidade pública e esixían que a colección temática regresara a Galiza.


Summary: "A herdanza é froito doutros gobernos con persoas que nunca pediron desculpas polo dano causado nin nunca foron sinaladas", di o edil

"No urbanismo da Coruña, ademáis de mirar cara ao futuro, levamos catro anos arranxando desfeitas", di Xiao Varela, concelleiro de Rexeneración Urbana da cidade, que asegura que "cada conflicto urbanístico resolto" deixa á administración municipal "as mans un pouco máis libres para seguir traballando no futuro." Varela lembra que a homologación do acordo de mediación no Conde de Fenosa por parte do TSXG é positivo porque "libera a cidade dunha pesada carga, estimada en 60 millóns de euros", que tería suposto "a perda de servizos básicos para a cidadanía". "No urbanismo da Coruña, ademáis de mirar cara ao futuro, levamos catro anos arranxando desfeitas; estamos solucionando a herdanza que nos deixaron corporacións precedentes"O caso deste inmoble, sendo o máis grave, non é o único. "Co Conde de Fenosa, como co Ofimático ou coa posta en orde das licenzas na cidade, estamos a solucionar a herdanza que nos deixaron as corporacións precedentes", di Varela. "O goberno da Marea Atlántica conseguiu dar licenzas de primeira ocupación do Ofimático, evitou demoler o Conde de Fenosa e trata de poñer en orde o urbanismo nesta cidade. Agora imos seguir traballando para evitar que se especule coa nosa fachada marítima", insiste Varela, que critica unha "herdanza" que foi "froito da actuación doutros gobernos, gobernos con persoas que nunca pediron desculpas polo dano causado nin nunca foron sinaladas". "Cada conflito ao que damos resposta libera a cidade dunha praxe urbanística depredadora que xa, nunca máis, terá cabida na Coruña", di. "A herdanza é froito doutros gobernos con persoas que nunca pediron desculpas polo dano causado nin nunca foron sinaladas"O concelleiro insiste en que no seu departamento trabállase co obxectivo de que "este tipo de episodios non sucedan nunca máis". "Estamos a demostrar que a rigorosidade urbanística non está enfrontada coa eficiencia na tramitación, os números falan sós, cunha suba dun 50% de expedientes tramitados dende o 2014 ao 2018", destaca. Pero ademais, recoñece que non esperaba, ao chegar ao goberno, "atopar unha situación tan mal" e á que o executivo municipal "lle ten dedicado moitos recursos que a cidade necesita": "Son máis de 7 millóns de euros en sentenzas desde o 2015".


Summary: "Si están interesados en obtener respuesta, no duden en enviarnos su solicitud en castellano", resposta da DXT á Unión de Consumidores de Galiza.

A Unión de Consumidores de Galiza trasladou unha cuestión á Dirección Xeral de Tráfico (DXT). A resposta que recibiu foi tan contundente como sorprendente: ""Si están interesados en obtener respuesta, no duden en enviarnos su solicitud en castellano", segundo a organización de consumidores e consumidoras. Cando a @DGTes respondendo, pásase de freada. pic.twitter.com/HByBWdZP6c— Unión Consum.Galicia (@ConsumidoresGal) 11 abril 2018


Summary: A política interior e exterior desenvolvida polo presidente demócrata durante os últimos catro anos distou moito da proclamada nos discursos de campaña. As súas capacidades oratorias, que o achegan en carisma aos pastores protestantes afincados en moitas comunidades estadounidenses, fixeron de Obama un verdadeiro produto político á altura de 2008. No entanto, a maior parte das súas promesas electorais ficaron incumprindas e a súa xestión mantivo moitos dos trazos da anterior lexislatura presidida por George W. Bush. Após o seu trunfo electoral nas eleccións de 2012, haberá que agardar o decorrer desta nova etapa nos EUA.

Por segunda vez na historia dos EUA, un presidente demócrata conseguía ser re-elixido nas eleccións presidencias. Após Bill Clinton, Brarak Obama saiu gañador nunha carreira cara a Casa Branca que toda a prensa, nacional e internacional, aseguraba que estaba moi axustada. Fronte a el, Mitt Romney, republicano, gobernador de Massachusettes e mormón. Apoiado pola maioría dos Estados claves e a comunidade latina --que finalmente tivo unha importante relevancia nos comicios-- Obama encara o seu segundo mandato coa economía interna en plena crise e unha política exterior que pode traerlle máis dun quebradeiro de cabeza. Após catro anos na presidencia dos EUA, o recén re-eleito presidente norteamericano terá que pór en marcha agora moitas das propostas que centraron o seu discurso electoral --como a reforma da lei de inmigración, porén, na súa primeira lexislatura o que se presentaba non só como unha alternancia de goberno senón coma un verdadeiro cambio, deixou moitas luces e sombras na súa administración. Do rompedor Yes, we can! ao sucinto Forward The change will come to the United States of America! (o cambio chegou aos Estados Unidos) aseveraba no seu discurso o recén eleito presidente dos EUA na altura de 2008, cando por vez primeira, un afro-americano sentaba na cadeira presidencial da Casa Branca. No entanto, o cambio anunciado non se faría notar nos catro anos seguintes. Nin a política económica nin a exterior sufrirían grandes cambios. Neste senso, pouco antes do estourido do crack de 2008, o daquela candidato demócrata acusaba a un dos maiores grupos de presión, Wall Street, da súa "avaricia" e da necesidade de aumentar a regulación financeira en aras do cambio que el propio representaba. "A era da avaricia e da irresponsabilidade en Wall Street e en Washington levounos a unha crise financeira tan seria coma as peores desde a Gran Depresión", aseveraba o 29 de setembro de 2008 Obama nun mitin de campaña. Pouco despois da súa chegada á Casa Branca afirmaba que desenvolvería un "regulador de risco" e un cambio na "cultura de Wall Street". Porén, as medidas que finalmente foron implementadas en 2010, foron moito máis débiles do anunciado. A reforma regulatoria de Obama ficou en nada, en grande medida por tratarse, ao igual que os seus antecesores, dun goberno controlado polas grandes entidades financeiras e grupos de investimento. Neste senso, o seu secretario do Tesouro, Timothy Geithner, presidira a Reserva Federal de Nova Iorque xogara un papel importante durante a crise a favor das axencias de calificación e os grandes investidores, aliás, engadía á súa chegada á equipa de Obama, "eu nunca fun un regulador". O pretenso transformador de Obama, sinalado como un espellismo por boa parte da esquerda mundial, tamén se moderou na súas consignas, pasando do rompedor Yes, we can! (Si, podemos!) que serviu de lema en 2008 ao sucinto Fordward (Para adiante) desta volta. Aliás, o anunciado Medicare --unha das principais consignas durante a campaña de 2008 que prometía o estabelecemento dun seguro médico para toda a cidadanía-- non fixo máis que abrir novos nichos ao mercado da saúde nos EUA, controlado en esencia por grupos monopólicos. Así o demostra a recente compra da American Group, unha das principais aseguradoras do país, polo xigante WellPoint. Asemade, a administración Obama, continuou recortando os flebles servizos básicos destinados ás persoas máis empobrecidas do país e ás clases traballadoras estadounidenses. Do Iraq á Libia Ao igual que coa política interior, en que as promesas de Obama na campaña se viran frustradas á súa chegada á Casa Branca, a política exterior mantivo moitos trazos da desenvolvida polo ex-presidente republicano George W. Bush. Malia que pouco despois do seu trunfo, Obama aseguraba que as tropas estadounidenses abandonarían progresivamente os principais conflitos en Afganistán e o Iraq, o presidente Obama iniciaría novos conflitos e tomaria parte do ataque contra a poboación libia co amparo, de facto e por inoperancia, das Nacións Unidas. Avións non tripulados procedentes da NATO --organización militar internacional creada polos EUA durante a Guerra Fría-- bombardearía durante días Trípoli --malia que oficialmente a resolución da ONU simplemente estabelecía unha "zona de exclusión aérea"-- que lle custaría a vida a numeros@s civís. Aliás, Obama remataría cun dos obxectivos do anterior presidente Bush, acometendo un asasinato extra-xudicial contra Osama Bin Laden que, de se chegar a producir realmente pois nunca se deu a coñecer o seu cadáver, suporía unha grave violación do ordenamento xurídico estadounidense e internacional, en que fican tallantemente prohibidas as execucións sen xuízo. O mantemento das relacións con Israel negando o dereito á libre determinación do pobo palestino, o apoio ao golpismo en Honduras e Paraguai continuando coa estratexia intervencionista en América do Sur; o mantemento do bloqueo económico, comercial e financeiro contra Cuba a máis da base militar de Guantánamo --que inicialmente prometera fechar-- dan boa conta do continuísmo da política exterior estadounidense. Catro anos para o cambio Esta madrugada, durante o seu discurso da vitoria, Barack Obama aseveraba máis unha vez For the United States, the best is yet to come (Para os Estados Unidos, o mellor está por vir), após saír vitorioso da batalla electoral contra Romney. A redución da taxa de desemprego en outubro, un crecemento económico superior ao agardado e a xestión das consecuencias derivadas do furacán Sandy, axudaron ao demócrata a renovar máis unha lexislatura a súa estancia na Casa Branca, malia que a política ao longo dos últimos catro anos desinflara a figura dun candidato que se presentaba como un verdadeiro cambio de rumbo para os EUA. Haberá que agardar ao decorrer dos acontecementos para coñecer cal será o devir políico nesta nova etapa que se abre para @s estadounidenses.


Summary: Juventino Trigo sería o novo rexedor en caso de prosperar a moción, que se abordará en pleno extraordinario o 7 de febreiro

Os grupos municipais do BNG, PSOE e EU no Concello de Fene presentaron esta sexta feira unha moción de censura para afastar Gumersindo Galego (PP) do Goberno local. Desta forma, en caso de prosperar após a súa votación nun próximo pleno extraordinario, o nacionalista Juventino Trigo asumiría o bastón de mando. A moción votarase nun pleno de carácter extraordinario, ás 12,00 horas, a vindeira sexta feira 7 de febreiro. No texto, os grupos promotores xa propoñen o actual portavoz do BNG para relevar ao actual rexedor, ao tratarse do representante da forza maioritaria no municipio, con seis concelleiros. Co apoio do catro edís do PSOE e unha de Esquerda Unida, Juventino Trigo ten a maioría necesaria para lograr a Alcaldía e facer fronte ao seis concelleiros que ten o Partido Popular. No devandito escrito, ao que tivo acceso Europa Press, BNG, PSOE e EU reivindican que se trata dunha colaboración "natural" e que se enmarca nos acordos das súas organizacións políticas, ademais de criticar a paralización que sofre o Goberno local. "Estamos ante un goberno agónico, sen orientación, sen apoio interno nin externo e cunha xestión moi negativa para o pobo de Fene", denunciaron, posto que "se parou en seco a actividade e xestión administrativa", e "foi incapaz de impulsar actividades e proxectos máis aló do que viña facendo por inercia". Así, e a pesar de que após as eleccións municipais non foi posíbel un pacto para evitar o ascenso do PP á Alcaldía, esta sexta feira rectificaron coa intención de "desenvolver un programa de goberno que xa foi validado pola maioría do pobo de Fene". Este acordo non está referendado, a pesar diso, pola totalidade do grupo socialista. Antón Noceda, que mantivo desencontros nos últimos anos co grupo do BNG, non asinou o texto da moción de censura coa que se busca forxar unha alternativa de Goberno. O actual rexedor, Gumersindo Galego, foi protagonista dunha polémica sanción no pasado mes de novembro, cando transcendeu unha multa de 600 euros e a retirada do permiso de conducir durante oito meses por conducir mentres triplicaba a taxa de alcoholemia permitida. En concreto, o rexedor foi interceptado nun control na N-651 situado nas inmediacións do centro urbano, sobre as 23,30 horas do pasado 10 de novembro, xornada na que se celebraron as eleccións xerais. O alcalde someteuse á proba de alcoholemia, que arroxou un resultado de 0,80 miligramos de alcol por litro de aire expirado. Por iso, foi proposto para un xuízo rápido.


Summary: Ambas as dúas organizacións amosaron o seu rexeitamento á negociación do Tratado de Libre Comercio entre os EUA e a Unión Europea polo seu "impacto económico e social".

O Bloque Nacionalista Galego e a coligación electoral da Alternativa Galega de Esquerda amosaron esta sexta feira a súa oposición aos acordos comerciais que, en segredo, están a negociar bilateralmente representantes da Unión Europea e do goberno dos Estados Unidos. Após encetaren a sexta rolda de negociación, desde Galiza, ambas as dúas forzas políticas aseguran rexeitar o contido do acordo e, embora coñecérense tan só algúns aspectos do mesmo através de filtracións dalgúns dos borradores, alertan das consecuencias sociais e económicas que carrexará a súa aprobación. As dúas formacións advirten das consecuencias que terá a aprobación do TLC perante o reforzo das transnacionais e a liberalización de servizos "As multinacionais reforzarán o seu poder sobre o consumidor e podemos comprar alimentos modificados xeneticamente sen sabelo", advertiu desde o Bloque a súa eurodeputada, Ana Miranda. Da mesma maneira, a tamén europarlamentar, Lidia Senra, afirmou que "traerá máis pobreza, máis exclusión social, e profundizará na onda de liberalización e privatización". Mocións nos concellos e no Parlamento No concreto, acrecentan desde a organización frontista, o TLC supón "un atentado tanto contra a soberanía alimentaria e permitirá que as multinacionais campen con total liberdade, provocando consecuencias moi graves de rebaixa dos estándares europeos de saúde, medio ambiente e dereitos de consumidores". Pois a súa entrada en vigor podería rematar co principio de precaución que actualmente rexe no dereito comunitario e que, entre outras cuestións, impide a entrada no mercado común de carne de vacún hormonada ou modificada xeneticamente. Perante esta realidade desde a Alternativa Galega de Esquerda urxen que o goberno da Xunta de Galiza se posicione e para iso instarán o Parlamento a demandar respostas do executivo. Porén, desde o goberno español xa se teñen amosado en non poucas ocasións favorábeis á aprobación do TTIP --nas súas siglas en inglés. Ao mesmo tempo, o coordinador de Anova, Martiño Noriega, avanzou que a súa formación presentará mocións nos concellos onde conta con edís para defenderse deste "dereito de pernada" que outorgará o TTIP ás empresas transnacionais. O Bloque anima a constituír unha Plataforma galega contra o TTIP Plataforma galega contra o TTIP Desde a Unión Europea xa encetou a súa andaina un movemento cidadán contrario o "segredismo e a opacidade co que se está a negociar un acordo desta amplitude". European Citizens Initiative against TTIP and CETA ten por obxecto xuntar un millón de sinaturas en toda Europa para presionar ao Consello de Ministros da Unión Europea a anular o mandato de negociación do acordo. Unha iniciativa á que xa se sumou o Bloque Nacionalista Galego e á que animan a se unir tamén, a outras organizacións, movementos sociais e plataformas. Asemade, desde a formación nacionalista chaman a impulsar unha Plataforma Galega contra o TTIP e veñen de lanzar o hastag #ZúmballeaoTTIP. Neste senso, AGE asegurou que apoiará "todas as iniciativas sociais de rexeitamento do tratado" pois, explicou Senra, "o éxito sería xa sacar estas negociacións á luz para que a xente sexa consciente do que nos xogamos".


O Goberno de Sánchez será moi débil; sostido por 84 deputados e cuns orzamentos impostos. Unha hipoteca de nacemento cunha pinza disposta a facelos cumprir. Por un lado, o PNV condicionou publicamente o seu apoio neste sentido, xa que non quere perder o que gañou negociando co Goberno anterior. Polo outro, cando confirmouse a noticia, Juncker, o presidente da Comisión Europea, declarou que "para nós e importante que se cumpran os orzamentos". Todo indica que o eixo Bruxelas-Berlín será moi duro co novo goberno para obrigalo a cumprir coa ortodoxia neoliberal da austeridade. Non hai que esquecer que ó rescate o que se someteu España en 2012 non viña co tradicional paquete de condicións; a política do goberno do PP non se diferenciaba das medidas que a outros países se lles impuxeran pola forza. Polo tanto, a perda dun socio servil e obsequioso non será ben recibida nunha situación tan delicada para Bruxelas-Berlín. Non e para menos, dada as vitorias electorais de forzas que cuestionan abertamente a Unión Europea. En Italia, socio fundador da UE e unha das súas principais economías, Liga e M5S utilizan abertamente a retórica da resistencia contra o diktat de Alemaña e as institucións europeas. Pero tamén hai unha serie de problemas con menos visibilidade. Está a cuestión do Brexit, enquistada dende hai dous anos. E a fin do terceiro rescate grego en agosto de 2018, un pais que aínda ten unha débeda do 180% do PIB, polo que haberá que negociar un cuarto rescate, con novas medidas de axuste. Unha negociación na que Atenas terá moi en conta as próximas eleccións de 2019. Polo tanto, Bruxelas-Berlín está desesperada por mostrar unha imaxe de forza precisamente pola situación de debilidade na que se atopa. Non só por factores internos, se non tamén externos. Os aranceis de Trump o aceiro e mais o aluminio non só supoñen a perda do mercado estadounidense para a siderurxia alemá, se non que a obrigan a competires cunha China que vende estes produtos a baixo prezo e buscará novos mercados para recolocar o que ata agora exportaba ós EEUU, desbancando a quen faga falta. Pero os problemas que causan non impiden que os EEUU manteñan a súa presión para substituír o gas ruso que consume Europa polo seu propio gas de xisto, moito mais caro. Asediado e desafiado, o centro económico da UE non se pode permitir perder o control da súa periferia, e vixiará moi de cerca o goberno de Sánchez. A historia recente do PSOE, con especial atención a modificación do Artigo 135 da Constitución, a reforma laboral e as políticas de recortes da última etapa de Zapatero, non invita a ilusión. O mais probable e que leve a cabo medidas cosméticas para diferenciarse de Rajoy, e conservar o apoio de Unidos Podemos, necesario para sacar adiante calquera medida lexislativa. É dicir, dun Pablo Iglesias que no seu discurso da moción falaba de referentes coma Corbyn e Sanders, e mesmo dun "novo socialismo do Sur de Europa" seguindo o modelo portugués. Pero a prioridade vai ser evitar a toda costa un conflito con Bruxelas-Berlín. Non só porque sería enfrontarse a unha poderosa institución liderando un Goberno tan débil coma o descrito. Tamén porque esta atitude desataría unha feroz campaña dos grandes grupos mediáticos na súa contra, inaceptable para Sánchez pola súa posición precaria dentro do seu propio partido. Non hai que esquecer que presentou a moción sen consultar cos baróns nin coa Executiva, facendo evidente a situación de "paz armada" dentro do PSOE dende a caída e resurrección do Secretario Xeral. Que Sánchez utilizara a mesma política de feitos consumados, que obrigou ó resto de partidos a elixir entre el e Rajoy practicamente sen negociacións, coa súa propia xente é un excelente barómetro da situación interna dos socialistas. Así as cousas, o novo Presidente se ve na obriga de utilizar a súa xestión para conseguir unha popularidade persoal que transforme outro golpe interno contra el nun suicidio electoral. E, de paso, ningunear os seus socios, e presentarse coma a "esquerda que xestiona" e polo tanto coma o "voto útil". A saída mais lóxica a este cúmulo de contradicións e debilidades e unha versión ligth da austeridade pero cargada de xestos de cara a esquerda. O tradicional socio-liberalismo. Unha situación que Pablo Iglesias sosterá de momento, para evitar que o consideren un factor de inestabilidade por unha caída precipitada do goberno socialista. Ademais, una convocatoria electoral demasiado anticipada só beneficiaría a Ciudadanos, que seguramente tratará de derribar o novo Goberno para evitar que os comicios municipais, ós que se presentarían sen estruturas de partido nin líderes a nivel local, sexan o "Crack do 29" que esmague a súa particular burbulla demoscópica. Unha burbulla que só sería eficaz nunhas eleccións xerais co propio Rivera coma cabeza de cartel. Así as cousas, podemos agardar que o novo goberno dure a medio prazo, pero que as mínimas concesións en política social que faga non sexan suficientes para frear o descontento social. Este descontento será mediatizado polo partido morado, que posiblemente irá marcando distancia co Goberno de forma progresiva, usando a tribuna parlamentar para facerse eco dos mensaxes que cheguen dende a rúa. A mellor forma de desenmascarar as retóricas baleiras e dándolles a oportunidade de actuar. Se Sánchez acaba cedendo as presións da austeridade, e dada a situación europea creo firmemente que o fará, só quedaría un partido grande a nivel estatal que puidera presentar unha alternativa de forma crible: Podemos. Unha credibilidade reforzada precisamente pola decisión de Sánchez de excluílos do seu Goberno, seguindo a vella tradición de PSOE de "todo o que está a miña esquerda está obrigado a apoiarme, e a facelo de forma incondicional". O balón de osixeno que se verán obrigados a dar aos socialistas mentres estes se retratan, ten a vantaxe engadida de dar tempo a C´s para que se desinfle e ao PP para unha guerra de sucesión. E mentres tanto, en preparación para unhas próximas elección, e incluso unha próxima xestión, a formación morada poderá participar na renovación de RTVE, desbotando así a "redacción paralela" dos populares, e máis na renovación do Consello Xeral do Poder Xudicial. Esta renovación, xunto coa marcha dos populares do Ministerio de Xustiza, quitaralles a capacidade de presionar ós xuíces que investigan as súas corruptelas e, con sorte, haberá mais sentencias, que terán moita relevancia para futuros comicios. En resumo, o que cabe agardar é austeridade light e unha "paz armada" entre os partidos que sosteñen o goberno. Ámbolos dous buscarán atribuírse os méritos de calquera política social: uns, porque son o goberno, e os outros polas súas presións dende o Parlamento. Os partidos cooperarán porque a curto prazo non lles benefician unhas eleccións. Pero, mentres tanto, afían os coitelos. E o que ten competir por un mesmo espazo político: Para gañar unha eleccións e gobernar con certa comodidade, teñen que esnaquizar o rival. Publicidade


Summary: Unha zona de faena de barcos galegos

O Tribunal Xeral da Unión Europea ( TUE) anulou esta cuarta feira os acordos pesqueiro e agrícola entre a Unión Europea e Marrocos por incluír na súa aplicación produtos do Sahara Occidental, un territorio ocupado pendente de descolonización. A sentenza do tribunal de Luxemburgo estimou os recursos expostos pola Fronte Polisaria, mais mantén a aplicación dos devanditos acordos "durante un certo período de tempo" para "preservar a acción exterior da Unión e a seguridade xurídica dos seus compromisos internacionais". A resolución pode ser recorrida perante o Tribunal de Xustiza da UE, a máxima instancia da institución, nun prazo de dous meses e dez días.


Summary: O grupo de traballo memorialístico defende a devolución de todos os bens incautados polo franquismo

O grupo de Memoria Histórica do Parlamento Europeo apoia a marcha cívica que terá lugar este sábado, 19 de xuño, en Meirás. "O pazo de Meirás é un referente simbólico indiscutible na loita en favor da memoria histórica europea e na loita contra o espolio levado a cabo polo franquismo, polo que a celebración desta marcha tres anos despois da nosa visita ao pazo ten un valor moi especial", manifestan desde o grupo de traballo da Eurocámara. Así informa o BNG - integrado nese grupo a través da súa portavoz en Europa, Ana Miranda – mediante un comunicado. No marco da devolución do pazo de Meirás, o grupo de Memoria Histórica da Eurocámara quere recoñecer o traballo desenvolvido pola Iniciativa Galega pola Memoria, colectivo que aglutina aos colectivos de memoria histórica de Galiza, e por suposto do investigador Carlos Babío, quen xunto ao historiador Manuel Pérez Lorenzo, é autor do ensaio "Meirás. Un pazo, un caudillo, un espolio". Neste sentido, o grupo de Memoria Histórica da Eurocámara, -integrado por eurodeputadas de distintos grupos e Estados-, ten expresado o seu firme apoio non só á devolución do Pazo de Meirás, senón tamén ao resto de bens incautados polo franquismo, como a Casa Cornide, así como a reparación ás vítimas. Este grupo de traballo ten desenvolvido diversas iniciativas neste sentido, como a visita ao pazo o 3 de maio de 2018, onde os eurodeputados e eurodeputadas puideron constatar que é un espazo no que constantemente se fai apoloxía da ditadura, ou a proxección na Eurocámara, en xaneiro de 2020, do documental O Silencio de outros, dirixido por Almudena Carracedo. No grupo, ademais do BNG, hai representantes de formación como Podemos, ERC, EH Bildu, PSOE, entre otros.


Summary: Un total de 168 teñen como festa o martes, noutros 9 xa non se traballa este luns, e 19 descansan o mércores de cinsa. Consúltao neste mapa interactivo

Galicia está en festa! Entre o luns e o mércores case 200 localidades celebrarán un dos seus festivos locais. Xa este luns de entroido é non laborable en nove concellos (Arzúa, Burela, Monfero, Quiroga, Sarreaus, Toques, Tui, Vilariño de Conso e Vilarmaior). Aínda que o día grande chegará, por suposto, o martes de entroido, no que non se traballará nun total de 168 localidades, máis da metade do país. O martes é festivo local en catro das sete cidades (Ferrol, A Coruña, Lugo e Ourense) e na maior parte das provincias ourensá e lucense, así coma na parte septentrional da provincia da Coruña. Finalmente, o mércores de cinsa será festa nun total de 19 lugares (A Pobra do Brollón, Ares, Castrelo do Val, Celanova, Cualedro, Fene, Laza, Marín, Narón, Neda, O Grove, Oímbra, Outes, Ponte Caldelas, Pontevedra, Verín, Viana do Bolo, Vilanova de Arousa e Vilardevós). Monfero e Vilarmaior son os únicos que repiten festivo (luns e martes).


Summary: A mobilización contou co apoio do presidente corso, Gilles Simeoni, que instou Emmanuel Macron a "solucionar" o problema dos "presos políticos".

A cidade de Bastia (Córsega) acolleu este sábado unha manifestación contra a represión e na defensa dos dereitos dos presos independentistas corsos. Unha mobilización "masiva e pacífica", en palabras do presidente corso, Gilles Simeoni, que apoiou a marcha e instou o presidente francés a asumir que o problema dos "presos políticos" fai parte dos temas que é preciso "solucionar" en Córsega. "Abonda de represión" e "Liberdade" foron as dúas faixas que encabezaban a manifestación, convocada por Patriotti, a asociación de ex presos independentistas corsos, e apoiada por organizacións políticas nacionalistas, sindicatos e colectivos sociais. "Hai unha continuidade da represión policial, xudicial e financeira", critican. O obxectivo principal da marcha era denunciar aplicación da 'Fijait' [Fichier Judiciaire National Automatisé des Auteurs d'Infractions Terroristes ] aos prisioneiros e ex prisioneiros independentistas. O Fijait é un ficheiro creado polo Estado francés en 2015, en plena vaga de atentados do integrismo islámico, e no que se inclúe a todo presos relacionado con actividades 'terroristas'. Adoptouse por París para ter un control, xustificaban, de 15.000 persoas que calculan que hai susceptíbeis de "radicalizarse" no Estado francés. Mais este ficheiro non se limitou ao terrorismo integrista e estendeuse a aquelas persoas condenadas por actividades armadas relacionadas co independentismo corso e vasco. Aplicouse con efectos retroactivos polo que tamén pasou atinxir antiguos presos independentistas que ficaron en liberdade hai anos após cumprir a condena imposta. "Un sensentido", critican desde o soberanismo corso e tamén desde movementos de defensa dos dereitos humanos, que lembran que as organizacións armadas independentistas corsas deixaron as armas hai anos. Estar incluído no Fijait implica unha restrición en dereitos e liberdades e un control periódico sobre as persoas 'fichadas'. Por volta de 40 antigos presos e presas independentistas corsas estarían no Fijait, segundo os cálculos de Patriotti. Unha medida que tamén afecta a antigos membros de ETA no Estado francés.


Summary: Formula a proposta polo "ben da literatura galega e da cultura galega en xeral".

O adiamento pola Real Academia Galega (RAG) da celebración do Día das Letras Galegas a finais de outubro por mor da pandemia polo coronavirus continúa a xerar reaccións. Desde o respecto á decisión da RAG, voces do mundo da cultura e o ensino están a pedir estes días que se estenda ou prorrogue a 2021 a homenaxe que Carvalho Calero ía recibir este ano co gallo do Día das letras Galegas. Á federación Galiza Cultura, AGAL, A Mesa ou AELG únese tamén a Asociación Socio-Pedagóxica Galega (ASPG), que lembra que por mor da COVID-19 tivo que suspenderos actos programados en honra de Carvalho Calero. A ASPG incide no feito de que a suspensión da actividade docente presencial impide que se poda desenvolver con normalidade unha programación acaída co gallo do Día das Letras Galegas. "Carvalho Calero, cuxa persoa e obra merecen ser lidas, comentadas e valoradas nun contexto de normalidade sociocultural que neste momento non se dá". Por iso, esta asociación propón á RAG que "dedique de novo o ano 2021 á celebración completa e debida da persoa e obra de Ricardo Carvalho Calero". "A excepcionalidade de tal medida está, entendemos totalmente xustificada pola crise que estamos a sofrer. E se excepcional é o contexto, excepcionais deben ser as medidas."


Summary: A Consellaría de Ensino actualiza o seu protocolo e publica os específicos de atención á diversidade e o servizo de comedores.

Os servizos complementarios e os colectivos especialmente vulnerábeis formaron parte da lista de demandas e reclamacións das asociacións de nais e pais ante a incidencia da Covid-19 desde o arranque da pandemia en marzo, sobre todo de cara a este novo curso. Aínda esta cuarta feira, 23 de setembro, xornada de folga do profesorado, a Consellería de Cultura, Educación e Universidade deu a coñecer os seus protocolos específicos para atención á diversidade e os comedores escolares. A Xunta publicou a actualización das instrucións de adaptación dos centros á situación sanitaria, na que inclúen tanto o uso de barreiras transparentes separadoras e a semipresencialidade como outra serie de medidas e matizacións avaladas a pasada semana polo comité clínico da Xunta, ademais das citadas normas específicas para comedores e para atención á diversidade. No caso dos comedores, o texto recolle algunhas medidas xa coñecidas e aplicadas na comunidade escolar, posto que o curso académico xa arrincou na totalidade de Infantil e Primaria e en parte da ESO, Bacharelato e FP. Os centros permanecerán abertos durante todo o curso para garantir o servizo e as actuacións son similares ás doutros espazos: máscara obrigatoria, limitación aos 1,5 metros de separación e uso de anteparos naqueles casos en que esta distancia non sexa posíbel. Así mesmo, auméntanse o número de quendas para reducir a capacidade no momento do xantar e permítese utilizar espazos lindantes para poder cumprir coas medidas de seguridade. O persoal debe respectar sempre a ratio que corresponda ao número de alumnado presente en cada unha das quendas. Acompañamento O alumnado contará con sitios fixos e acudirá agrupado por aulas, "na medida dos posíbel", para manter o grupo ao que pertenza; utilizará pratos individuais e manterá a distancia en caso de liñas de autoservizo. O alumnado terá que levar como mínimo, unha segunda máscara de recambio e un estoxo para gardala no momento da comida. No caso dos grupos de convivencia estábel, serán acompañados desde a porta da aula ao baño para asegurar a hixiene de mans e, unha vez terminada a comida, sairá por orde e agruparanse en patios ou espazos habilitados. As e os traballadores usarán máscara en todo momento e o persoal de cociña lavará e desinfectará todo o material, electrodomésticos e utensilios utilizados durante a elaboración dos menús. Unidades de educación especial O segundo dos documentos atende especialmente ao alumnado con necesidades específicas. Con carácter xeral, estas e estes estudantes manterán as catro medidas esenciais; uso de máscara, hixiene de mans cinco veces ao día, distancia interpersoal de 1,5 metros e potenciación da ventilación de espazos fechados. Para os casos en que non sexa posíbel o uso de máscara, extremarase a hixiene de mans e o cumprimento estrito da distancia de seguridade, e que se poderá complementar co uso de barreiras transparentes de separación. A ventilación será necesaria, ademais, en salas nas que o alumnado faga uso de elementos educativos como colchóns ou elementos de estimulación sensorial. O alumnado con necesidades educativas formará parte do grupo de convivencia estábel da aula ao que pertence, aínda que se abre a porta a que o centro impulse Unidades de Educación Especial sempre de acordo coas familias. Outras medidas apuntan a garantir a accesibilidade mediante pictogramas en cartelaría e adaptación da información a modalidades de lectura fácil, entre outros exemplos, e recoméndase a creación dun documento de adaptación específico de medidas de seguridade para cada alumna e alumno, que sería elaborado polo departamento de Orientación.


Summary: A central nacionalista, que nas últimas eleccións sindicais recuperou a condición de primeira forza no ámbito da sanidade pública, denunciou no seu congreso que as políticas do PP "mudan os valores da sanidade pública que nós defendemos polos do mercado". Na súa intervención perante o congreso, o secretario xeral da CIG, Paulo Carril, anunciou para esta semana asembleas de debate arredor da conveniencia de ir a unha greve xeral.

O VII Congreso da CIG Saúde -realizado este sábado nun hotel pontevedrés- reelixiu María Xosé Abuín como secretaria nacional por 83 votos a favor, 12 en branco e 1 nulo. Abuín lideraba a única lista nun conclave que escolleu tamén os membros da Executiva Nacional e as representantes da federación no Consello Confederal da central nacionalista. Canda Abuin foron eleitas para compor a Executiva Nacional Carmen Aira Díaz, Ana Lestón Gallardo, Manuel González Moreira, Sandra Martínez Yáñez, Mª Áurea 'Marián' Rodríguez Blanco, Xoana Zamudio Cutrín, Fernando Rivas Pérez e Víctor Vila López, en tanto que representarán a federación no máximo órgao da central Ana Lestón e Xosé Manuel Marcote Baña. O congreso -aberto cun discurso de saúda do alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores, quen relembrou a súa etapa de médico e delegado da CIG saúde- aprobou por unanimidade os documentos a debate. A CIG Saúde denunciou no seu conclave que as políticas neoliberais en curso están a resultar "nun cambio destrutivo do noso sistema sanitario", por meio de privatizacións e retallamentos de meios materiais e humanos. "Buscan un cambio de modelo que muda os valores da sanidade pública que defendemos polos do mercado", alega a central. No documento a debate, critícase con dureza a introdución no sistema pública das "denominadas axencias", unha sorte de "chiringuitos", que avanzan na privatización, mesmo en áreas tan sensíbeis como a investigación biomédica pública, visando "que sexa a industria farmacéutica a que leve un maior beneficio da transferencia do coñecimento". A recente reforma da Lei da Saúde de Galiza -coa eliminación de 4 das 11 áreas sanitarias galegas- tamén é obxecto de serias criticas por parte desta federación da CIG, quen se propón focalizar o seu traballo sindical até o próximo congreso na realización de "campañas de denuncia para explicarlle á poboación" as secuelas negativas que para a súa calidade de vida resultarán da aplicación das políticas privatizadoras do PP. A greve xeral no horizonte No Congreso interveu o secretario xeral da CIG, Paulo Carril, quen cualificou a federación de saúde da central nacionalista como "único baluarte en contra das privatizacións", ao tempo que denunciou que as políticas do PP "só pretenden darlle barra libre ao capital para que faga negocio coa sanidade". No seu discurso, Carril aludiu ao chamamento recente da CIG a unha greve xeral e nese sentido anunciou que esta semana se irán realizar asembleas nos centros de traballo para debater a conveniencia da realización desta medida de presión, talvez o instrumento de reivindicación máis potente ao alcance da clase traballadora. Tamén tivo palabras esclarecedoras sobre o sentido que para a central nacionalista ten o conceito de unidade sindical: "Non descartamos facer un chamamento formal ás direccións de CCOO e UGT, pero para nós a unidade sindical constrúese dende abaixo, nos centros de traballo e non nas cúpulas". O congreso fechouno a reelexida secretaria nacional, María Xosé Abuín, quen advogou por ir dando pasos cara "unha Galiza na que sexamos donas de nós, na que sexamos capaces de tomar as nosas decisións" e nese sentido censurou as políticas recentralizadoras impulsadas nos últimos anos desde o estado: "Unha parte importante das decisións das políticas de persoal tómase en Madrid, e con posterioridade nun acto de paripé ratifícanse estes acordos nas mesas de negociación do Sergas e da Función Pública". Abuín reprobou que as medidas recentralizadoras que se aplican na Galiza son produto dun pacto previo en Madrid entre o "goberno e as forzas sindicais [estatais]", nunha clara vulneración "dos nosos dereitos como país". Nota: na foto de abaixo aparecen Abuín e as persoas que canda ela foron eleitas como integrantes da executiva.


Summary: O portavoz de Xustiza e Institucións do Bloque, Iago Tabarés, advertiu sobre as "singularidades" nos diferentes procedementos de contratación.

O Bloque Nacionalista Galego (BNG) rexistrou nesta quinta feira unha batería de iniciativas no Parlamento galego para exixir explicacións urxentes á Xunta polos "numerosos e substanciais" contratos adxudicados ao grupo empresarial Eulen, dos que a irmá do aínda presidente do Goberno galego, Alberto Núñez Feixoo, é a apoderada. Así o indicou nun comunicado remitido aos medios, no que reclama, amparándose no artigo 9 da Cámara, toda a información relativa aos expedientes de contratación nos que a empresa resultou adxudicataria desde 2009. Ademais, solicita unha auditoría técnico-xurídica, externa e independente, en relación ao procedemento e criterios técnicos seguidos nos contratos públicos adxudicados. O portavoz de Xustiza e Institucións do Bloque, Iago Tabarés, asegurou que desde a chegada de Feixoo a presidencia da Xunta, Eulen foi beneficiario de 139 contratos, tanto da Administración galega como de entidades e fundacións dependentes, por un importe superior aos 37 millóns de euros. "Singularidades" nos procesos de contratación Tabarés advertiu sobre as "singularidades" nos diferentes procedementos de contratación, entre as que sinalou a non licitación por lotes en determinados contratos, "evitando así a concorrencia doutras empresas", ou a adxudicación de servizos. a Eulen, a pesar de que a empresa "está implicada en despedimentos imprudentes ou de non formular a oferta económica máis vantaxosa". O deputado nacionalista considera necesario e urxente "examinar a documentación relacionada con tantas e tan grandes adxudicacións" e, despois de que o PP vetase a proposta do BNG para que o Consello de Contas realice un informe de control destes contratos, pediu que se proceda á realización dunha auditoría técnico-xurídica externa. Veto do PP O PP vetou nesta cuarta feira no Parlamento galego a proposta do BNG para que o Consello de Contas realizase un informe de fiscalización das contratacións públicas adxudicadas pola Xunta ao grupo empresarial Eulen desde o exercicio 2009. A formación nacionalista defendeu na comisión permanente para as relacións co Consello de Contas a necesidade de que o máximo órgano galego de fiscalización da xestión económico-financeira do sector público auditase as adxudicacións realizadas polo Executivo de Núñez Feixoo desde a súa chegada ao Goberno galego á compañía da que é directiva a súa irmá.


Summary: Catro comunidades de montes do Baixo Miño impulsan, xunto co Concello de Oia, o proxecto Costa dos Castros, unha proposta de dinamización social e turística a través do patrimonio, que vén de lanzar unha campaña de micromecenado.

Catro comunidades de montes do Baixo Miño impulsan, xunto co Concello de Oia, o proxecto Costa dos Castros, unha proposta de dinamización social e turística a través do patrimonio que vén de lanzar unha campaña de micromecenado, coa que os veciños e veciñas da zona esperan recadar fondos para actuar sobre varios destes sitios arqueolóxico. A iniciativa conta coa colaboración de de ANABAM e ACAMO (asociacións ecoloxista e de defensa do patrimonio, respectivamente) e hosteleiros locais, o grupo de investigación Incipit-CSIC e a empresa británica DigVentures, que xa levou a cabo accións semellantes no seu país. Os responsables do proxecto destacan que o treito costa entre a Baiona e a desembocadura do Río Miño agocha once castros e decenas de estacións de arte rupestre. Isto foi o que animou a catro comunidades de montes da zona a crear a etiqueta Costa dos Castros. A campaña de crowdfunding, que se presentou o pasado mércores, está dispoñible na web do proxecto. Os colaboradores recibirán unha recompensa que varía segundo a achega. O nivel máis básico de participación (15 euros) faite membro do Equipo Dixital de Escavación, cuxos membros terán acceso a través dunha aplicación móbil ao rexistro arquelóxico dixital e á información actualizada do día a día da escavación no castro de Chavella. O nivel de participación máximo (920 euros) permite poñerse mans á obra xunto cos arqueólogos. Outras recompensas inclúen, ademais da participación no equipo dixital e de campo, unha impresión 3D do achado estrela da campaña deste ano no castro de Chavella, unha árbore xeolocalizada na plantación didáctica de Mougás, ou a camisola de deseño cunha reprodución do petróglifo do barco. O obxectivo é, por unha banda, acadar financiamento para o proxecto, e pola outra implicar á poboación interesada no estudo e protección do patrimonio, revalorizando e socializando a arqueoloxía. Traballo arqueolóxico Ademais da presentación da web do proxecto e da campaña de crowdfunding, no acto de presentación de Costa dos Castros tamén se adiantaron os traballos arqueolóxicos previstos para este ano polas Comunidades de Montes de Mougás, Oia, Pedornes e Viladesuso. A Costa dos Castros agocha 11 castros en tan só 7 quilómetros de costa. Os asentamentos sucédense case en liña recta dende Baiona ata Santa Trega en A Guarda. Uns atópanse no alto dos montes que se alzan dominando o Atlántico e outros, abaixo nos fértiles terreos pegados ao mar. A Costa dos Castros agocha 11 castros en tan só 7 quilómetros de costa. Uns atópanse no alto dos montes que se alzan dominando o Atlántico e outros, abaixo nos fértiles terreos pegados ao mar. Os castros no alto son os da Cabeciña, Cano dos Mouros e Chavella O traballo arqueolóxico para este ano comezará polos tres castros en altura. Parece que estaban comunicados entre si para, entre os tres, controlar toda a liña de costa. Quérese estudar o seu sistema de ocupación do territorio de Costa dos Castros para comprender mellor toda unha paisaxe. Os castros no alto son os da Cabeciña, Cano dos Mouros e Chavella. O castro da Cabeciña xa se escavou hai uns meses e a ampliación da zona de escavación está prevista para este agosto. Outro punto forte da campaña é a limpeza e documentación do panel de arte rupestre de Auga dos Cebros. O panel agocha un espectacular petróglifo dun barco mediterráneo do segundo milenio a.C O castro de Chavella foi limpado e topografado o pasado 2014; practicaranse unhas sondaxes valorativas en outubro. O obxectivo é avaliar o xacemento e comprobar se houbo unha torre medieval dentro da fortaleza, tal e como aparece na documentación. Por outro lado, no castro de Cano dos Mouros nunca se fixeron traballos arqueolóxicos, aínda que é o único que conserva as lendas populares a el asociadas. Proxéctase comezar este setembro por unha limpeza vexetal e un levantamento topográfico. Outro punto forte da campaña deste ano é a limpeza e documentación do panel de arte rupestre de Auga dos Cebros. O panel agocha un espectacular petróglifo dun barco mediterráneo do segundo milenio a.C, único na fachada atlántica. A súa conservación é imprescindible como evidencia do contacto da costa sur de Galicia coa cultura mediterránea dende unha época moi antiga.


Summary: Bascuas anunciou que abrirán unha 'Xanela Única' para "facilitar o proceso de creación de empresas", durante unha xuntanza co presidente da Confederación de Empresarios de Galicia.

A candidatura de Compromiso por Galicia mantivo esta segunda feira unha xuntanza na Confederación de Empresarios galegos (CEG) para trasladar as súas propostas electorais en material empresarial. O aspirante de CxG, Xoán Bascuas, propuxo unificar o Igape e o Xes Galicia para crear un único instituto de crédito galego que "recupere a balor das caixas de aforro", nun encontro co presidente da CEG, Antonio Dieter Moure. Bascuas suxeriu que as primeiras actividades económicas estean "libres de pagar impostos e tributos económicos". Bascuas apostou por "axudar á xente a sacar adiante a súa primeira empresa", para que o suxeriu que as primeiras actividades económicas estean "libres de pagar impostos e tributos económicos". Nesa liña, anunciou que abrirán a 'Xanela Única' para "facilitar o proceso de creación de empresas", unha medida que permitirá ás persoas emprendedoras facer todos os trámites nun único lugar. Pola súa banda, o presidente da CEG asegurou que falou con Bascuas "de facer país" e da "economía galega e os compromisos do programa de CxG", propostas que foron acollidas por Dieter como positivas "tanto para o tecido empresarial como para a sociedade galega en xeral", segundo declaracións recollidas por Europa Press.


Summary: O próximo día 9 de xuño a xestora de militantes creada o pasado 14 de abril arredor do deputado Carlos Aymerich formalizarase como colectivo dentro do BNG. A asemblea será aberta ás persoas que forman parte da fronte nacionalista. Abrente ou Esquerda Democrática Galega son os nomes que se barallan para o novo colectivo.

O grupo de militantes que lidera Carlos Aymerich elixirá órganos de dirección e aprobará os documentos políticos que o rexerán nunha asemblea convocada en Compostela para o próximo día 9 de xuño. Entre os militantes nacionalistas que forman parte da xestora atópanse, para alén do propio Aymerich, a deputada Ana Luisa Bouza, o deputado provincial de Ourense Luis Seara e os rexedores de Tomiño e Bueu, Sandra González e Félix Juncal. Participan tamén do proxecto outros membros do Consello Nacional como Camilo Nogueira, María Alonso e Xesús Veiga ademais de Dominga Brión e Manuel Monge, ex-concelleiros de Ribeira e A Coruña. Carlos Aymerich apunta ao respecto da próxima convocatoria que se trata de formalizar o que se anunciara na creación da xestora en abril. "Organizarnos para traballar dentro do BNG. Decidiremos o nome e aprobaremos os relatorios políticos e organizativos" afirma. En todo caso, anuncia tamén que ao respecto da liña política do colectivo, non diferirá da que defendeu na pasada Asemblea Nacional do BNG. "Traballar unitariamente no nacionalismo, como esquerda transformadora e democrática no ámbito político e económico" fronte a que define como "as ditaduras dos mercados". Por medio dun comunicado, sinalan que a xuntanza constituínte estará aberta "a cantos militantes do BNG queiran compartir a idea dun nacionalismo de esquerda democrática e cunha clara vocación unitaria". A xestora da que sairá o novo colectivo está composta por militantes do BNG que abandonaron Máis Galiza despois de que o pasado mes de marzo a formación decidira deixar de formar parte da fronte nacionalista.


Summary: As galegas xogan mañá en Pucela ante o Aula Alimentos

O Guardés non para e atópase xa no medio doutra semana con duplo compromiso. Con miles de quilómetros no corpo tras viaxar a fin de semana a Leópolis (Ucraína), a expedición galega chegou na segunda feira a media tarde á Guarda co único desexo de poder descansar e recuperarse para afrontar dúas novas citas: o partido da Liga Guerreiras Iberdrola de mañá (19 horas) e a volta dos cuartos de final da EHF European Cup do domingo. Porén, pode máis o cansazo ou a ilusión de por fin poder encadear varias competicións sen sobresaltos? "É algo que todo o mundo quere", afirma José Ignacio Prades, técnico da escuadra do sur do país. "O que máis gusta é xogar, o de adestrar sen competir non é reconfortante, polo que esta fase é moi boa para nós, e estamos preparadas desde decembro e xaneiro", engade. Na súa opinión, a chave estará en saber "xestionar o cansazo e agardar que as xogadoras se vaian recuperando dos golpes", en referencia á evolución dalgunhas pezas importantes que permanecen mancadas, como Sandra Santiago, que sufriu unha escordadura en Ucraína. Nada máis rematar regresarán de Valladolid no mesmo día para aproveitar o tempo co obxectivo de prepararse para o vital compromiso do domingo ante o HC Galychanka (19 horas, A Sangriña), no que se xogan o pase á seguinte rolda da EHF European Cup. Gran vitoria do Porriño O Conservas Orbe Rubensa Porriño e o Club Balonmano Mordreve, dous rivais directos na zona baixa da clasificación, recuperaron un partido da xornada novena adiado no seu momento a causa dun gromo de Covid-19 no cadro do sur do país. Afortunadamente para os intereses galegos, a vitoria recaeu pola mínima no Balonmán Porriño, que se impuxo por 20-21 tras protagonizar unha gran remontada, pois chegou a perder por cinco goles de desvantaxe. De feito, non foi até o ecuador da segunda metade cando reaccionou o Porriño, polo que os minutos finais foron de máxima tensión. Cun gol de Mónica Soares, o Conservas Orbe púxose por diante (20-21), obrigando a adestradora local a pedir un tempo morto para organizar unha última xogada na procura do empate, pero Fátima Ayelén logrou parar ese lanzamento, certificando o triunfo galego.


Summary: O PSdeG faise con 20 das 27 concelleiras da corporación viguesa. O BNG retorna ao Concello e PP e Marea perden tres e un edil respectivamente.

Apuntábano todas as enquisas e Abel Caballero ben que se encargou de pregonalo ao longo da campaña e precampaña: as urnas ían adar unha ampla maioría ao alcalde, con máos apoio nas urnas aínda que o logrado en 2015, cando atinxiu 51,8% dos votos e 17 edís. Efectivamente, o PSdeG de Abel Caballero obtivo 20 concelleiros e concelleiras, cunha porcentaxe de voto de 68% e deixou para que se repartise a oposición apenas 7 das 27 cadeiras da corporación viguesa. Unha delas vai para o BNG, que da man de Xabier P. Igrexas retorna á Corporación após catro anos de ausencia. Obtivo máis de 8.000 papeletas e 5,6% dos votos. O PP cae, de 7 edís que tiña en 2015 até 4 de agora. Logrou 13% dos apoios nas urnas, case 7 puntos menos que na anterior cita das municipais. Por último, a Marea de Vigo atinxiu 2 representantes, 1 menos que nas anteriores eleccións municipais. Pasou de ter case 13% dos votos a ficar en menos de 7%. Vigo municipais 2019 Infogram