"Non son os máis fortes da especie os que sobreviven, nin os máis intelixentes. Sobreviven os máis flexibles e adaptables aos cambios". Charles Darwin"A vida só pode entenderse cara atrás, mais hai que vivila cara adiante". Søren KierkegaardRes publica, do latín: "a cousa pública". Segunda semana de confinamento no Reino de España, e continúan caíndo mortos polos teletipos, como deixara escrito Uxío Novoneyra no seu Vietnam Canto. As sociedades occidentais intúen, non sen certo caos como é natural, a magnitude das mudanzas que se aveciñan estando millóns de persoas recluídas nos seus fogares. Son xa, aproximadamente, dous mil millóns de persoas arredor da xeografía mundial. As que teñen a sorte de ter fogar. Nesta situación os gobernos vense na obriga de improvisar decisións e ir filtrando información paulatinamente pra que as poboacións se preparen psicoloxicamente durante o control da pandemia e, tamén e sobre todo, pra o que semella que ha de vir despois.Todas e todos tivemos ou temos algún amigo ou familiar, algún mestre ou algún tertuliano de cabeceira que é firme defensor da desviación neoliberal do libre mercado. Ou era, pois desde a semana pasada xa poucos quedan. Ata Juan Ramón Rallo reclama agora, insistentemente desde as súas redes sociais, intervencións estatais radicais. Mesmo Luis de Guindos, ex Ministro de Economía do Reino e ex-responsable de Lethman Brothers na península ibérica, di que os estados teñen que intervir canto antes e de maneira decidida e contundente, propoñendo rendas básicas e outras medidas bolivarianas, comunistas ou vaia-vostede-a-saber-qué. Levan décadas instando a socavar a res pública e a súa capacidade de reacción en todo aquilo que sexa común, mais síntense coa autoridade toda pra dicir o que hai que facer nestes momentos. Adoitan ser os mesmos que responsabilizan de todo isto á celebración das manifestacións do 8 de Marzo, Día da Muller Traballadora, mentres insistían en que fose adiante a Semana Santa. Non sería entón polos catro mil partidos de fútbol que se celebraron naquela fin de semana, nin por todas as terrazas, bares, discotecas, comercios, misas e mitins políticos, cines e teatros ou transportes públicos e privados funcionando a pleno rendemento. Celebrouse en toda Europa, menos na sufrida Italia. É probable que, á vista dos feitos, non debera celebrarse en Madrid e ata sabemos que había recomendacións de organismos internacionais pra non facelo. Á vista dos feitos, claro. Mais son debates madrileños. Nestas semanas asistimos ao derrube ideolóxico e moral dos que esclerotizaron o papel dos servizos públicos, poñéndoos en mans do lucro duns poucos.Na semana que rematou, en pleno shock, publiquei neste dixital unha análise ante a vertixe do que intuía estaba desencadeándose tratando de usar a razón e algunhas ferramentas de análise pra descifrar e comprender ben os primeiros movementos ca información que agromou xunto ao repaso das tendencias que se viñan reflectindo desde hai anos no panorama do mundo académico ou nas revistas científicas e traballos especializados en relacións internacionais, co esgotamento inminente do modelo económico vixente ata hai días alén da aparición dunha epidemia na que as traballadoras e traballadores sanitarios están demostrando ser, xunto a caixeiras, repoñedores, repartidores, traballadores da alimentación e do sector primario, transportistas e outros...imprescindibles da clase obreira, que é a que move o mundo. A mesma clase que se verá especialmente afectada polas consecuencias económicas e sociais que acompañan: o rostro da desigualdade é o dunha muller maltratada nestas semanas de confinamento e das violencias múltiples que despois irá xerando a crise, da precaria que se queda sen dereito á prestación por desemprego, da explotada que obrigan a traballar expoñendo a súa saúde e a dos seus seres máis prezados, da despedida tres días despois de ser contratada por catro pesos, da autónoma mono-parental con dous fillos, daquel que traballaba pra poder pagar os estudos e perderá tamén este curso académico...as grandes empresas e corporacións aproveitan pra soltar lastre e purgar...coa ollada posta no cambio de modelo produtivo a implantar no mundo post-coronavirus.A fin da era neoliberal cadra arestora cun punto quente de tensión na guerra fría entre os Estados Unidos de Nortemérica e a República Popular China maila Federación RusaA fin da era neoliberal cadra arestora cun punto quente de tensión na guerra fría entre os Estados Unidos de Nortemérica e a República Popular China maila Federación Rusa, e remata con millóns de persoas confinadas poñendo a proba a fortaleza das sociedades occidentais. A pandemia está demostrando a ineficacia dos seus aparellos burocráticos e sistemas políticos: dispoñen de peores ferramentas en sociedades moito menos organizadas e conscientes das ameazas que noutras realidades máis habituadas a que o destino se torza, sendo máis propensas a caer na confusión ou o pánico. Hoxe en día seguen abertos negocios e hai xente regresando das praias. En sociedades bastante infantilizadas, des-informadas e centradas na roda do hiper-consumo e o entretemento. A Vida Líquida posmoderna da que nos avisaba Zygmunt Bauman bate coa implacable realidade do mundo real. Será peor a cuestión cando se estenda a latinoamérica ou a outras rexións do planeta con inda peor capacidade de resposta.Semella que non se corresponden os índices de letalidade da enfermidade coa reacción de individuos, empresas, gobernos, medios de comunicación...mais é certo que o risco de que colapsasen os sistemas sanitarios sería moito máis grave ca o virus mesmo. Iso se proxectamos unha visión xeral, pero xa vemos como se erguen aquí hospitais de campaña que pouco teñen que ver coas "arcas de Noé" construídas en China, ou a aberración das residencias privatizadas de maiores deixadas nas mans xestoras de fondos-voitre e empresariado cañí que untaron con diñeiro negro os bolsos das equipas de Esperanza Aguirre, Granados ou Ignacio González nestas últimas décadas, sen persoal nin medios. Outro tanto pode dicirse da situación en Celanova e do que o goberno da Xunta fixo co SERGAS na última década. Non teñen nin a máis mínima credibilidade para dicir nada sobre o que está acontecendo. Sería o seu que pedisen perdón (e propósito de emenda) a toda a poboación, e se dedicaran a colaborar.Sostiña eu naquel artigo que, por riba do inmediato e do que aconteza na Galiza e no conxunto do estado español, produciranse grandes mudanzas xeoestratéxicas e xeopolíticas que iremos vendo co paso dos meses e dos anos. Que abrimos unha nova era. Iremos vendo como e de que maneira, mais fíxose patente que entramos nun dos períodos máis interesantes (e inestables, neste intre) da historia, de derrube do mundo coñecido e, polo tanto, da emerxencia de todas as pantasmas e posibilidades. Nunha probable Gran Depresión económica que vai combaterse en Europa nun primeiro termo con políticas económicas que clausuren o ciclo da austeridade, e onde os gobernos gastarán e estimularán unhas economías paralizadas e moi deterioradas, intentando amortiguar as súas consecuencias, ademais de que haberá que reconstruír sistemas sanitarios públicos e todo aquilo que foi derrubado na época ultra-liberal de privatizacións, precarización e corrupción. Algunhas voces gubernamentais procedentes dos Estados Unidos de Norteamérica falan da posibilidade de que aquela nación adolescente (de pouco máis de douscentos anos de percorrido desde o seu nacemento) afrontará taxas de desemprego que poderían rondar o 30%. Isto significaría a maior crise social da súa Historia. Na locomotora alemana contémplanse grandes nacionalizacións e no Reino Unido corrixíronse as primeiras decisións fascio-liberais, inda que o pai do Premier Boris Johnson xa solicitase a nacionalidade francesa. No Brasil, o fascista Bolsonaro propón que os empresarios non paguen o salario aos traballadores nos vindeiros meses inda que sigan indo ao choio. Propón directamente a escravitude. Pouco do que se vislumbra cara o futuro nalgunhas latitudes vai na contra do que indicou nunha entrevista recente o vice-gobernador de Texas: "os avós deberían sacrificarse e deixarse morrer para salvar a economía polo ben dos seus netos, e non paralizar o pais". Xa o advertira hai anos a presidenta do Fondo Monetario Internacional, Cristine Largarde, cando alertara de que "a xente vive demasiado, e iso é un risco". O Capitalismo desbocado e sen freo é incompatible coa vida digna e coa máis elemental consideración polos seres humanos.Un dos mellores representantes del nos USA como é Trump, pertencente á facción nacionalista industrialista anti-Wall Street e contrario aos sectores da economía hiperfinanciarizada, abraza a John Maynard Keynes como ninguén o fixera antes desde os acordos de Bretton Woods alá por 1944. Co horizonte da reelección e coa confrontación aberta en canal con China, no medio dunha pandemia que negou ata hai nada. Á par disto e a unha década vista, o Exército Norteamericano leva a cabo neste preciso intre a maior reestruturación e transformación dos últimos vinte anos, no plano técnico e abandoando a idea de combater as "insurxencias" no Medio Oriente pra centrar os esforzos estratéxicos na previsión dun incremento das tensións maila competencia intensificada con Rusia e China abrazando a posibilidade do estourido dun conflito no Pacífico como se recolle en informacións do Wall Street Journal. O precedente último de maior tensión internacional poderiamolo atopar na Crise dos Misís e a ameaza da "guerra nuclear" en 1962. Nin siquera a crise do petróleo dos 70's, a caída do Muro en Berlín ou o 11-S de 2001 representaron un impacto nas sociedades e un factor desestabilizador parello ao actual polo que apunta o comportamento delirante das bolsas, as tensións non disimuladas entre potencias ou a reacción extraordinaria dos estados na mobilización e disposición de recursos. A cuestión baila agora entre a "distopía postcapitalista" no día a día, o terremoto económico global e o reordenamento no xogo e equilibrio de poder internacional. Está por ver que virá despois de mañá, pero a maioría de analistas recoñecidos aseguran que serán mudanzas significativas na chamada "gobernanza global", parindo co tempo unha nova orde mundial. Moitos aspectos da chamada "globalización" mudarán. Están mudando xa. A pandemia é a escusa perfecta pra o peche de fronteiras e a criminalización da alteridade. Representa, polo tanto, unha cuestión de alcance e compromiso civilizatorio. Ata agora, enterrouse o neoliberalismo e resucitouse a Keynes en Europa e ata en USA e Reino Unido coas maiores intervencións públicas que se levaron a cabo en tempos de paz, ao tempo que o proxecto-UE entra nunha fase avanzada da crise que xa mantiña a flor de pel por volta do 'brexit', a cuestión das refuxiadas, as politicas de austeridade que arrasaron países como Grecia ou o sistema sanitario público español (e o galego, Feijóo...!), o auxe neofascista e o crecemento do euroescepticismo a esquerda e dereita...nun contexto de crises superpostas: tamén climática e de disputa polo dominio de fontes enerxéticas nun horizonte de escaseza. ¿Cómo chegamos ata aquí?, pregúntase o escritor libanés Amin Maalouf no seu volume "O naufraxio das civiliacións" (Alianza Editorial), que trata sobre a paradoxa que supón convivir cos espectaculares avances científico-tecnolóxicos e de acceso ao coñecemento dos que dispoñemos e onde semella que imos nunha dirección oposta á de maior progreso e liberdade, sendo quen de destruír todo aquilo conseguido.O certo é que anda solto polo mundo un novo virus do que non é seguro que te inmunices aínda pasando a enfermidade, como se deron casos en Italia ou China. Que non se comporta igual en todos países e que ata é distinto duns países a outros como veñen de demostrar científicos valencianos, tendo ata nove mutacións distintas. Nalgúns casos, pode seguir a cadea de contaxio inda despois de superalo. A mortandade afecta fundamentalmente a persoas con patoloxías previas ou persoas bastante maiores, pero non só. A ciencia indica que é de orixe natural e non deseñado, inda que ninguén coñece se saiu do pobre pangolín, da sopa de morcego ou dun laboratorio de 'Washington' ou de 'Pekín' (o cal sería compatible con ser de orixe natural) en contexto de 'guerra fría': nunha declarada guerra comercial (fundamentalmente debida á pelexa pola preeminencia e dominio da tecnoloxía 5G), arancelaria-proteccionista, carreira armamentística e pugna xeopolítica adoptando forma de 'guerra de quinta xeración'. Neste momento, tres superpotencias acúsanse de xeito cruzado: Rusia e China consolidan "matrimonio". Trump cualifícao de "virus chino", alimentando o racismo e creando un novo "inimigo de América" e quixera de todo Occidente, mentres portavoces de Rusia e China acusan ao exército estadounidense de estar detrás da propagación. Hai tamén, por suposto, unha guerra de propaganda entre o réxime chino e a superpotencia norteamericana en declive.Polo momento quen vai gañando alí en norteamérica son as armerías: o negocio do medo é moi lucrativo e, neste contexto, a venda de armas curtas aumentou un 70% entre a poboación yankee. Descoñecemos se as usarán pra defenderse do virus ou do primeiro asiático que se cruce pola porta. Na primeira guerra fría a xente construía búnkers anti-nucleares nas súas propiedades. Xa se sabe que nestas crises os voitres e os lobos fan o seu agosto. Mesmo os que van de "filántropos".Dicía tamén no artigo da semana pasada que a situación pode traer naturalmente tamén (inda que sexa difícil de imaxinar en réxime de confinamento) algunhas cousas positivas por abaixo, ademáis de moitas dores e demasiadas incertezas nun escenario dunha complexidade histórica relevantísima: as saídas aquí, calquera delas, serán traumáticas e os esforzos titánicos. Non poden ser doutra maneira polo que xa imos sabendo. Nesa situación é importante tamén vacinarse contra o medo, contra as fake news, contra o fatalismo, coidarse entre iguais e politizar a rabia pra que non abusen dos de sempre cando nos solten ás rúas e vaiamos habitar un "novo mundo", quizáis con hábitos e formas de relación social que non serán exactamente iguais ás de antes. Pra que non o aceptemos todo mansamente en materia socio-laboral nin en dereitos e liberdades. Pra que non incorporemos o medo a exercer o dereito á discrepancia ou a disconformidade.Nunha sociedade temerosa medidas coma as de Bolsonaro poden ser mansamente aceptadas. Nunha sociedade concienciada e organizada isto é impensable. Que non nos colen coa escusa desta nova crise o que Carlos Taibo cualificaba como "darwinismo social militarizado", nunha versión máis reaccionaria e medievalizante do que xa supuña a era neoliberal. A pandemia obríganos a pensar en cada un de nós como parte da colectividade. Non somos illas. Tamén obriga a pensar nas situacións doutros seres humanos: as refuxiadas que foxen das guerras que os gobernos occidentais provocan e son recibidas por aquí a tiros, ante a impasibilidade e indiferencia maioritaria...e na irracionalidade e inhumanidade que isto supón. Négome a pensar que é simplemente unha utopía que isto deixe de acontecer, porque non é así. Con todo "un mapamundi que non inclúa Utopía non merece a pena miralo siquera", segundo dixera Oscar Wilde.Que os exércitos se despreguen sobre o terreo en España ou Italia (onde están colapsando ata os ceminterios, e son eles os que actúan) amosa un exercicio de exhibición de autoridade dos estados intentando trasladar a imaxe de fortaleza e de telo todo "baixo control". Mais tamén engade potenciais factores de conflito. A relación entre o civil e o militar é sempre tensa, e máis aínda o é nas sociedades contemporáneas, con códigos tan distanciados. Vacinémonos tamén contra o autoritarismo e o militarismo. E esteamos alerta dos abusos policiais que xa se está producindo ao abeiro da incomprensiblemente inda non derrogada Ley Mordaza. E con quen os xustifica.As crises do Capitalismo senil e do desastre son así, ciclicamente: cae pra voltar a caer con maior vigor mentres cada vez que cae uns poucos se enriquecen e acumulan máis, e máis....ata que todo volve a esborrallarse. Polo camiño, regueiros de vítimas, e o Leviatán ao rescate delas e do esnaquizamento no tecido produtivo. A crise que vén, polos seus síntomas nos mercados bursátiles e a reacción dos estados ata agora, anticipa un arrecendo a 1929 máis ca 2008: o "crack" produciuse xa, e anuncia a entrada nunha sorte de "economía de guerra" pra atallar a emerxencia sanitaria mundial, acompañada de grandes movementos militares coma as maiores manobras da OTAN en Europa desde hai 25 anos ou tamén a mobilización do exército español, o italiano, etc...Tezamos toda a rede de solidariedade e colaboración posible por baixo, ou esmagarannos a todas e todos desde arriba. Se pretenden darwinismo, esixamos res publica. Somos máis. Por supervivenciaA xogada e movementos da República Popular China é intelixente neste intre : deron unha imaxe de disciplina e combate rápido contra a pandemia (tamén Corea do Sur ou Singapur e Hong Kong) con accións efectistas e de demostración de poderío organizativo, como a construción de hospitais de emerxencia en moi poucos días (tamén o está facendo a Federación Rusa), afúndese a economía occidental e avanza no xeoestratéxico estendendo rapidamente influencia diplomática e o favor das poboacións mediante axuda humanitaria. China precisa dos mercados occidentais pra seguir producindo e incrementando o seu poderío económico, e tamén é por iso polo que está interesada en que non se afundan completamente as economías occidentais, véndose tentadas de pecharse en si mesmas. Veñen de anunciar o primeiro día con 0 contaxios logo de 58 días de confinamento. Ademais, anuncian dispor do remedio á pandemia global na carreira coa farmaindustria americana e europea, poñéndose a ensaiar desde agora unha vacina en humanos e con infraestrutura suficiente pra producila a gran escala. De chegar antes ca os laboratorios occidentais (civís ou militares) gañarían de vez o século XXI e a hexemonía mundial como USA gañou no seu día a carreira espacial e, con iso, o último tercio do SXX. Estímase que pra sabelo farán falta bastantes semanas, ou meses. Tamén puidera ser que se adiantaran os USA, que desde hai poucos días comezaron tamén a facer probas con humanos. Trump está facendo todos os esforzos posibles para dispoñer dela en exclusiva. Á par, hai tamén outros ensaios clínicos multinacionais baixo dirección da OMS. A vacina é a "pedra filosofal" da nova era que se abriu. Atopala, daría prestixio mundial e orgullo patrio. A mellor das pócimas. Con todo, a raíz da pandemia e se non o era, tampouco o é (nin vai ser) ouro todo o que reloce dentro do Dragón. Recomendo moito este artigo na revista de pensamento crítico Viento Sur: "Contagio social: guerra de clases microbiológica en China"Esta crise desnuou tamén algunhas das miserias de Matrix: colombianos cruzando a fronteira cara a Venezuela pra poder ser atendidos, misións médicas cubanas por toda latinoamérica ou Italia, axuda humanitaria procedente de China e Rusia ao Sur de Europa ante a parálise da UE e a inhibición duns USA completamente ensimesmados cun Presidente que asevera que todo isto dálle a razón na súa teima de erguer fronteiras e muros. Coma se as fronteiras e a confianza absoluta na soberanía dos estados non fora tan perigosa como a globalización mercantil ante unha pandemia deste tipo. Só hai saída con colaboración e coordinación, desde o local ao global. Prevese a tentación de camiñar cara un futuro de regreso ao estado-nación, con todo o que isto supón. Tamén pra os nacionalismos emancipadores, nas nacións sen estado. Nestas crises teñen as de perder as e os de sempre: mulleres, diversidades sexuais ou raciais, traballadoras e traballadores, culturas minoritarias...son sempre primeiro obxectivo a bater polo poder. Vacinémonos contra a barbarie e contra o fomento da loita do penúltimo contra o último. Tezamos toda a rede de solidariedade e colaboración posible por baixo, ou esmagarannos a todas e todos desde arriba. Se pretenden darwinismo, esixamos res publica. Somos máis. Por supervivencia.


Summary: A empresa, que nos seus mellores tempos chegou a empregar máis de 600 persoas, queda só cun dos seus grupos activos e reduce drásticamente as necesidades de persoal

A central térmica de carbón das Pontes funciona desde hoxe, 1 de xullo, en situación de dispoñibilidade para o sistema eléctrico, o que supón que non se desconectará da rede, mais só chegará a funcionar no caso de que o xestor da rede ─Red Eléctrica─ así o requira. Para este novo escenario, Endesa só conta cun dos seus catro grupos operativos. Isto tradúcese nunha importante redución de persoal, tanto na principal como nas auxiliares. Segundo fontes da empresa, na térmica quedarán unhas 35 persoas, ás que se suman aproximadamente unhas corenta das auxiliares, segundo fontes sindicais, que se encargan do mantemento dos equipos, da seguridade, da limpeza das instalacións e do parque de carbón, onde quedan 50.000 toneladas de mineral. O 70% das perto de 150 persoas que estaban a traballar até o de agora na central fican desde hoxe nun limbo. A eléctrica chegara con eles a un acordo para prorrogar a súa actividade, ben con cursos de formación para preparalas para os labores de derrubo da central, ou con traballos previos a estes labores, pero para iso era preciso contar coa autorización de feche a día 1 de xullo, como teñen o resto de térmicas do Estado español en proceso de desmantelamento. Neste caso, as alegacións presentadas pola Xunta e o Concello das Pontes, entre outros, á devandita autorización, provocaron un alongamento dos prazos administrativos que imposibilita Endesa fixar unha data para o feche definitivo que, segundo fontes do sector, podería autorizarse no mellor dos casos a principios de 2022. Anuncio de traslados Os sindicatos, que xa a pasada semana levaron a cabo mobilizacións para exixir solucións aos Gobernos galego e estatal, amosan a súa preocupación pola situación na que quedan máis dun cento de traballadores e traballadoras das Pontes. Algunhas das contratas, como é o caso da principal, Maessa, xa están levando a cabo recortes de persoal ou, neste caso concreto, anuncios de traslado a outros centros da compañía en Francia e Avilés, unha decisión que para os sindicatos "non ten moito sentido" cando aínda non está marcada a data definitiva de feche da central pontesa. Endesa xa comunicou a Maessa que só precisará 20 persoas para as tarefas de mantemento mecánico e eléctrico que até o de agora viñan realizando un total de 62 traballadores e traballadoras. Ante esta situación, os sindicatos non desbotan novas mobilizacións, que se sumarán á manifestación celebrada na cuarta feira, 20 de xuño, nas Pontes para esixir solucións de futuro para a poboación das Pontes e das comarcas de Ferrolterra, Eume e Ortegal, afectadas por unha severa crise industrial. Mesa de Transición Por outra banda, mañá está prevista unha nova xuntanza da Mesa de Transición Xusta das Pontes na que os sindicatos agardan que se presente algunha proposta concreta á marxe da defendida pola Xunta para a queima de biocombustíbeis, que carece de viabilidade económica sen unhas primas que o Goberno español non está en disposición de concederlle. En troques, o Executivo español exíxelle a Xunta que asine dunha vez os convenios de transición xusta.


Summary: O sector da arte acolle con sorpresa e escepticismo os anuncios das delegacións do Centro Galego de Arte Contemporánea en Vigo e Lugo. Sen responder ás demandas do eido, a iniciativa é contemplada como unha manobra electoral.

O anuncio da apertura de dúas delegacións do Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC) en Lugo e Vigo colleu por sorpresa ao sector na Galiza, que recibe a nova cunha mestura de estupor e escepticismo. O profesor de Historia da Arte Miguel Anxo Rodríguez apunta que parte da sorpresa procede de que "non había unha demanda. Semella que a institución tomou a decisión pola súa conta". Así mesmo, a noticia resulta especialmente chocante considerando a perda de orzamento que o centro vén experimentando na última década. Javier Pérez Buxán, director da Fundación Laxeiro, considera "positivo activar espazos novos para a cultura", expectante á agarda de como van funcionar. Xosé Buxán, decano de Belas Artes de Pontevedra, valora positivamente a apertura de subsedes, como acontece noutros organismos, sempre e cando "non sexan correas de transmisión" nin xeren "duplicidades". A artista e docente Xisela Franco observa o anuncio como "esperanzador en principio, mentres se deixe traballar ás institucións con independencia e se coloque a profesionais na dirección". A crítica de arte Natalia Poncela tamén manifesta a súa "perplexidade e asombro". Nomeadamente porque "se anuncia dentro de plans estratéxicos turísticos e económicos e no contexto da futura Lei de Museos, que pretende potenciar a autonomía e a coordinación entre centros". Porén, pregúntase "como serán esas previsións de autonomía cando nos últimos tempos o CGAC —agora baixo esta vontade política de disgregación e meteorización en sedes—, que debe ser centro de arte e produción de coñecemento, está interiorizando unha absoluta recentralización e falta de independencia administrativa?". Entanse a impor "parámetros desde o Goberno que non responden ás necesidades da institución", teme Rodríguez. Rodríguez tamén se refire de maneira crítica á "falta de autonomía do centro", coa sensación de que se están a impor "parámetros desde o Goberno que non responden ás necesidades da institución". Para o profesor a medida "peca de entrar na lóxica de cantos máis mellor". Perda de independencia O CGAC afrontou en 2018 un importante cambio de normativa co Decreto 163/2018, que alterou o establecido no anterior decreto vixente, o 326/1996. A principal modificación que convela é a disolución do Padroado do Centro, que fica substituído por un Consello Asesor. Ademais, dálle un maior peso á xerencia, que, "como órgano administrativo con nivel orgánico de xefatura de servizo, dependerá directamente da persoa titular da Dirección Xeral de Políticas Culturais, e proverase por persoal funcionario". A isto súmase a transformación da figura de dirección do centro, que pasa a ser un funcionario que "dependerá directamente da persoa titular da dirección xeral competente en políticas culturais, e terá un nivel orgánico equiparable a unha subdirección xeral", segundo establece o decreto no seu artigo 10. Así, destaca Poncela que serán "dúas figuras relacionadas coa Consellería as que manexen o rumbo do CGAC", quedando totalmente descartada a posibilidade de que, baixo esta normativa, nun presente próximo vexamos "a posibilidade de convocar un concurso internacional a dirección do CGAC", que en anos anteriores era un posto de libre elección. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Summary: A histórica SD celebra o seu 50º aniversario co regreso á Terceira División. "Non nos preocupan tanto os ascensos como asentar un club serio e solvente", aclara o presidente Antonio Quinteiro, que aposta pola canteira e a estabilidade como a base dunha entidade que soña con éxitos pasados.

Xusto cando se cumpren 50 anos da súa fundación, a histórica SD volve sacar a cabeza. O Compostela acadou a pasada fin de semana o ascenso matemático a Terceira División logo de dous anos na Preferente, á que chegou, unha vez máis, empurrada polos problemas económicos. Pasoulle en 2004, cando os impagos o levaron da Segunda B á categoría rexional, ou hai dous anos, cando ao descenso deportivo seguiulle outro administrativo. Agora regresa convencido de non volver cometer os mesmos erros. Paseniño, pero seguro. "Non nos preocupan tanto os ascensos como asentar un club serio e solvente", di o seu presidente, Antonio Quinteiro, principal artífice do rexurdir dunha entidade que marca o fomento da canteira e a estabilidade como os seus principais obxectivos. Non hai présa por recuperar glorias pasadas. Foron demasiados os golpes nos últimos anos, con cambio de nome incluído e intentos doutros equipos santiagueses por ocupar no corazón dos afeccionados o sitio do Compos. Non foi posible. "O sentimento da SD espertou; estamos recuperando a paixón polo club e manter e aumentar isto debe ser a principal misión dos que estamos agora e dos que virán despois", engade o presidente, que colleu a nave branquiazul hai tan só uns meses tras a marcha definitiva do excéntrico José María Caneda, cun carácter tan complexo que fixo diluír os seus méritos deportivos entre as continuas polémicas. "Manter e aumentar o sentimento polo Compos é a misión dos que estamos agora e dos que veñan" "Sabemos que os resultados deste traballo coa base veranse a longo prazo, pero o compromiso desta directiva foi apostar pola canteira porque cremos que é fundamental para o futuro da entidade", asegura Quinteiro, que aspira "a que o primeiro equipo sexa o reflexo do que se faga desde abaixo". Porque o fútbol galego pasou das épocas douradas a unha terrible crise que levou por diante o Compostela, pero que tamén mantén históricos como Pontevedra, Ourense ou Racing na categoría que acaban de recuperar os santiagueses. Incluso Deportivo e Celta se decataron, se cadra tarde, de que a canteira era o futuro. Máis aínda en tempos de escaseza. No último encontro de coruñeses e vigueses, seis e sete xogadores da base participaron nos seus encontros respectivamente. Se cadra pola canteira, pola seriedade e polo realismo que difunde a directiva, desta vez a afección compostelanista amósase máis confiada. O pasado domingo, nun encontro de categoría rexional, as bancadas de San Lázaro xuntaron máis de 3.000 espectadores para celebrar o ascenso dun conxunto no que se mesturan prometedores futbolistas da comarca con históricos que achegan a súa experiencia como Manuel Castiñeiras (ex de Eibar, Tenerife ou Racing de Ferrol) ou Maikel (debutante en Primeira co Deportivo e con ampla experiencia en Segunda e Segunda B). Todos dirixidos por outro galego, o técnico pontevedrés Anxo Casalderrey. A aposta é pola canteira: "O primeiro equipo debe ser o reflexo do que se faga desde abaixo" Quinteiro sabe das dificultades económicas "dunha crise mundial que afecta a todos", pero está convencido tamén de que "o proxecto económico e deportivo será fácil de cumprir". "Cando vaiamos xunto ás institucións e ás empresas comprobarán a solvencia e seriedade dun proxecto viable", insiste, logo de "agradecer" o apoio que até o de agora recibiu a entidade por parte das administracións e do mundo empresarial santiagués. "Sen eles non poderiamos facer o que fixemos esta tempada", engade o presidente, que cre que se recuperou de novo "a esperanza no Compostela". "Estou seguro de que seremos máis fortes", remata confiado o máximo dirixente dun club que hai quince anos militaba en Primeira e que chegou a loitar cos grandes da Liga. Os rapaces que agora conforman, e conformarán, a canteira da SD aspiran a converterse naqueles Fabiano, Passi, Ohen, Penev, Bellido, José Ramón ou Nacho. Daquela, o obxectivo estaría máis que cumprido. Aínda que os éxitos na elite tarden en chegar un pouco máis.


Summary: A proposición non de lei (PNL) do BNG -e apoiada por toda a oposición- pedía á Xunta que exerza as súas competencias en vivenda para garantir ese dereito. Tamén que os bancos fixesen unha 'quita' nas hipotecas 'sobrevaloradas'.

Unha proposición non de lei (PNL) do BNG pide á Xunta a paralización de todos os expedientes de despexo en trámite en Galiza. A proposta, que incorpora unha emenda de AGE, achegaba unha serie de medidas e actuacións a desenvolver para, sinalou o deputado Cosme Pombo, parar coa "lacra" dos desafiuzamentos. "Máis de 10.000 persoas perderon a vivenda no noso país", dixo o parlamentar, que enmarcou esta realidade nun escenario no que Galiza "ten 630.000 persoas en risco de estar no limiar da pobreza" e é o segundo territorio do Estado en número de persoas a vivir na rúa. As administracións, nomeadamente a galega, non poden ficar de brazos cruzados perante isto, manifestou Pombo, que lembrou que promesas feiras desde a Xunta, como a de habilitar 500 vivendas para acoller familias que as precisasen ficaron en nada. "Ocupáronse só 43". A PNL do BNG pedía á Xunta que exercese as súas competencias en vivenda para garantir ese dereito. E catro puntos máis: solicitar do Goberno do Estado a paralización de todos os procedementos de execución hipotecaria en curso, reclamar das entidades financeiras a procura de solucións negociadas e compartidas coas familias que teñen problemas para afrontar a hipoteca, reclamar das entidades financeiras que operan na Galiza, a devolución do cobrado ilexitimamente, en concepto de cláusulas solo abusivas, ás familias hipotecadas. E, por último, pedir ás entidades financeiras "unha quita no importe das hipotecas, que teña en conta a responsabilidade das entidades financeiras na sobrevaloración das vivendas no período da burbulla inmobiliaria, e as axudas públicas que recibiron para sanealas para buscar solucións negociadas e compartir os problemas das hipotecas abusivas entre as dúas partes afectadas". A PNL incorporou a emenda de AGE, que propón "a creación dun parque público de alugueiro social e a dotación de medios suficientes para garantir que en todas as cidades e vilas existan suficientes vivendas para o realoxo de familias desafiuzadas". O deputado Antón Sánchez apelou os gobernos a "asumir" o fracaso das súas políticas neste eido, e enmarcou os despexos nun panorama preocupante de desiguladade social, "onde hai xente que traballa mais que o salario non dá para facer fronte a un alugueiro". Porque, e iso tamén o destacou o PSdeG por boca de Sánchez Bugallo, máis da metade dos desafiuzamentos proceden de familias que non poden pagar esa renda de aluguer, e non por hipotecas. Mais desde o PP defenderon que tanto goberno galego como español aprobaron medidas contra os despexos e en política de vivenda.


Summary: Non corren bos tempos para o pluralismo informativo nos meios de titularidade pública galegos. No mesmo día en que o ABC publicaba un artigo do xefe de redacción da RG ofensivo para as entidades convocantes da multitudinaria marcha do domingo en Compostela, Francisco Jorquera revelaba a súa "exclusión" das tertulias da Radio Galega.

Francisco Jorquera achegaba o ponto de vista nacionalista ás tertulias da Radio Galega. Oferecía unha visión das cousas desde o soberanismo e tamén a súa rica experiencia política: ex senador e ex portavoz do BNG no Congreso dos Deputados e no Parlamento galego, ben como candidato do Bloque á presidencia da Xunta nas eleccións de outubro de 2012. Un currículo insuficiente a ollos dos responsábeis da grella da RG para continuar nas tertulias da radio pública. A RG tería prescindido de Jorquera sen a menor explicación, segundo di el propio nun chío en que bota man da ironía para se referir a como entende o PP o respeito ao pluralismo que en teoría debe rexer o funcionamento dos meios públicos. Por certo, a min xa me aplicaron o 155. Excluído das tertulias da @RadioGalega sen sequera unha chamada ou explicación. #ComomanipulaTV3.— Francisco Jorquera (@jorqueracaselas) 23 de outubro de 2017


Summary: O líder do PSOE compareceu perante os medios após un encontro con António Costa, do PS portugués.

Pedro Sánchez (PSOE) asegurou esta quinta feira (7 de xaneiro) desde Lisboa e após un encontro co líder do Partido Socialista portugués, António Costa, que a súa formación apostaría na constitución dun "goberno progresista", unha "grande coligazón" que abranguería, dixo, partidos "tanto de esquerdas como de dereitas". Isto é, que incluiría a Podemos e a Ciudadanos. O líder do PSOE sinalou que tenderá a man "tanto á esquerda como á dereita, a todas as forzas progresistas do país para liderar o cambio" no Estado español. Sánchez asegurou que se trata "de políticas" e "non de siglas". Aliás, negou con rotundidade que se vaia producir unha "grande coligazón" entre PP e PSOE, ao tempo que descartou unha nova convocatoria electoral. "A repetición das eleccións non é unha solución, é adiar o problema", sentenciou. Na súa visita a Portugal Sanchez quixo exemplificar as posibilidades dun "goberno progresista" para desbancar a dereita após o acordo alcanzado polo PS, BE e PCP nunha Asemblea da República "fragmentada" como a constituída no país veciño após os comicios do 4 de Outubro.


Summary: O desemprego entre menores de 25 anos subiu, mais o número de parados novos inscritos nas oficinas de emprego alcanzou a súa cifra máis baixa neste mes dentro da serie histórica.

O número de parados rexistrados nas oficinas dos servizos públicos de emprego baixou en 1.173 persoas na Galiza durante o mes de marzo (-0,76%), situándose entre os tres territorios do Estado onde máis descende. Segundo os datos publicados esta segunda feira polo Ministerio de Traballo e Economía Social, a cifra total de desempregados na na Galiza queda en 153.336 persoas. Retrocede un 15,15% con respecto ao mesmo mes de 2021, con 27.383 parados menos. Así, a Galiza colócase entre as nove comunidades onde baixou o paro en marzo, con Canarias á cabeza (-3.381 persoas), seguida de Illas Baleares (-3.014 persoas) e da Galiza. Andalucía (+1.911 persoas), País Vasco (+1.270 persoas) e Aragón (+1.140 persoas) son os territorios onde máis subiu o paro o mes pasado. O paro rexistrado sobe na Galiza en febreiro malia baixar no conxunto do Estado No conxunto do Estado, o número de persoas paradas rexistradas baixou en 2.921 (-0,09%), vinte veces menos do que descendeu no mes de marzo de 2021, cando retrocedeu en 59.149 persoas. A caída do desemprego en marzo situou a cifra total de desempregados en 3.108.763 persoas, o nivel máis baizxo nun mes de marzo desde 2008, segundo datos do Ministerio de Traballo e Economía Social. No último ano o desemprego acumula un descenso de 840.877 parados, o que supón un 21,3% menos, cun retroceso do paro feminino de 446.671 mulleres (-19,6%) e unha caída do desemprego masculino de 394.206 homes (-23,6%). Mulleres e mocidade O paro só baixou en marzo no sector servizos, que restou 18.090 desempregados (-0,8%), e subiu no resto de sectores, principalmente no colectivo sen emprego anterior, que sumou 6.764 parados (+2,7%) e na construción, onde aumentou en 5.664 persoas (+2,3%). Pola súa banda, na agricultura incrementouse en 1.568 desempregados (+1%) e na industria, en 1.173 parados (+0,4%). O complexo agrogandeiro galego contra as cordas O paro retrocedeu en marzo entre as mulleres e subiu nos homes. Así, o desemprego masculino aumentou en 6.298 persoas en marzo (+0,5%), fronte a un descenso do paro feminino de 9.219 mulleres (-0,5%). Deste xeito, ao finalizar o terceiro mes do ano, o número de mulleres en paro situouse en 1.831.428 e o de homes, en 1.277.335. Por idades, o desemprego entre os mozos menores de 25 anos subiu un 3,3% en marzo, con 7.365 parados máis que ao feche de febreiro, mentres que o paro das persoas con 25 anos e máis baixou en 10.286 desempregados (-0,3%). Pese á repunta de marzo, o número de parados novos inscritos nas oficinas de emprego alcanzou a súa cifra máis baixa neste mes dentro da serie histórica, cun total de 232.842 desempregados. Supón, ademais, un descenso do 34,9% en comparación con marzo de 2021. Contratación indefinida En marzo rexistráronse 1.671.841 contratos, un 19,1% máis que no mesmo mes de 2021. De todos eles, 513.677 foron contratos indefinidos, a maior cifra de toda a serie en calquera mes. Este volume de contratos fixos é un 147,9% superior ao de marzo de 2021 e representa o 30,7% do total de contratos efectuados no terceiro mes do ano, fronte ao 14,8% de marzo de 2021, cando aínda non estaba en vigor a reforma laboral. As empresas gastan en contratos laborais na Galiza 200 euros menos que no Estado Desde o mes de decembro de 2021, cando o total de contratos fixos supuña o 10,3% da contratación, os contratos indefinidos triplicaron o seu peso debido á reforma laboral, vixente desde finais de decembro do ano pasado. Nos tres primeiros meses do ano realizáronse 4.712.230 contratos, un 20,2% máis que no primeiro trimestre de 2021. Desta cantidade, 1.069.190 foron contratos fixos, máis do dobre que entre xaneiro e marzo do ano pasado (+130,5%). En comparación con marzo de 2019, é dicir, en ausencia de pandemia, en marzo deste ano efectuáronse 334.000 contratos indefinidos máis e 372.000 temporais menos. O Ministerio informou ademais de que o gasto en prestacións derivadas de traballadores en ERTE alcanzou en febreiro (último dato dispoñible) a cifra de 82 millóns de euros, por encima dos 80 millóns de xaneiro e o mesmo que en decembro de 2021. Afiliacións A Seguridade Social gañou unha media de 2.311 cotizantes no mes de marzo na Galiza, o que supón un 0,23% máis que no mes anterior, até alcanzar os 1.028.457 afiliados. Segundo datosdo Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, no último ano a Galiza gañou 29.724 cotizantes, o que supón un 2,98% máis.


Summary: Centos e centos de persoas, procedentes de diferentes comarcas de Galiza, maniféstanse en Carballo para mostrar o seu rexeitamento e oposición ao proxecto mineiro de Edgewater en Corcoesto. "Unha agresión ambiental, económica e mesmo social a esta comarca e a este país".

Foi unha maré de xente procedente de diferentes comarcas do país (do sur ao norte, do leste ao oeste) a que se xuntou en Carballo para rexeitar o proxecto dunha multinacional de Canadá para explotar unha mina de ouro en Corcoesto. A convocatoria de plataformas e colectivos da comarca que loitan contra o macroproxecto foi apoiada por organizacións políticas, sindicais, ambientalistas culturais ou cidadás. Tamén por rostros do mundo da cultura, como Manolo Rivas, que mesmo se dirixiu aos presentes ao finalizar a manifestación: "Hoxe, en Carballo, temos o noso Grândola". A manifestación partiu do aparcadoiro do Halley para percorrer as rúas de Carballo. Faixas e palabras de orde daban conta da oposición á mina. "Cianuro tururú, que o metan polo cu" foi unha delas. Mais tamén "Manda carallo, din que a mina dá traballo", "Esta mina, contamina", "Se a mina non fai dano, que a leven para San Caetano" (sede da Xunta) ou as clásicas: "O pobo unido, xamáis será vencido". Desmontar a mentira, defender a Terra 'Salvemos Cabana' lembrou estes días en catro puntos resumidos as razóns da oposición ao proxecto de Corcoesto. Razóns que foron reivindicadas e lembrados durante todo o percorrido polos e polas manifestantes: É unha bomba de reloxería ambiental; emprega materiais altamente contaminantes; ten impactos sobre a saúde; e non vai xerar traballos, alén de destruír moitos dos existentes no sector primario da comarca. A mobilización contou co apoio de entre outros, da maior parte das forzas políticas galegas, agás o Partido Popular. Desde o BNG -coa presenza do seu portavoz nacional, Xavier Vence- até CxG, pasando por AGE -con Beiras á cabeza- Nós-UP, ou Causa Galiza. Tamén o apoio sindical (CIG e CCOO) quedou plasmado día antes da mobilización. "O ouro puro de Corcoesto sodes vós" A manifestación finalizou na alameda de Carballo. Alí procedeuse á lectura do manifesto a cargo d@s escritor@s Rosalía Fernández Rial e Manolo Rivas. Rivas sinalou que este 14 de abril, en Carballo "estamos a facer o noso Grândola", en referencia á canción emblemática da Revolução dos Cravos de Portugal. Rivas, entre aplausos, tamén sinalou que na zona había "ouro puro", e que ese "ouro puro sodes vós", en referencia numerosa presenza de manifestantes.


Summary: O BNG preguntará no Parlamento que medidas ten en mente a Xunta para facer fronte ás cifras: en Galiza hai 133 persoas sen fogar por cada 100 mil habitantes, o dobre que no estado. A deputada Carme Adán interesarase tamén por saber por que o proxecto de lei de inclusión "leva dous anos e medio de retraso" na súa tramitación. A norma vixente, de 1991, fixa en tres os meses de agarda pola Renda de inserción. Porén, quen a solicita non a cobra até os seis meses

Galiza duplica a media do estado polo número de persoas sen fogar. Así o sinalan os últimos datos facilitados polo INE, o instituto español de estatística, que contabilizaron un total de 133 sen teito por cada 100 mil habitantes, fronte ás 71 persoas que de media rexistran o conxunto dos territorios. Pola súa situación preguntará no Parlamento galego a deputada do BNG Carme Adán, quen exixirá á Xunta que explique por que a obriga legal de redactar un proxecto de lei novo ao redor do disposto na lei galega de inserción social, que data de 1991, non se cumpriu aínda, cando a disposición derradeira primeira da Lei 13/2008, de servizos sociais de Galiza, dispón que a nova norma en prol da inclusión deberá redactarse no prazo dun ano desde a entrada en vigor desta última lei, isto é, desde o 18 de marzo de 2009. "Leva dous anos e medio de retraso", recalcou Adán, quen tamén se interesará pola explicación que ten que dar a Xunta para xustificar os atrasos nas tramitacións da Risga, a Renda de integración social da Galiza. A referida lei de 1991 estabelece que o prazo de resolución desta prestación será de tres meses, cando o tempo de espera se duplica na meirande parte dos casos. A deputada nacionalista enfatiza "a perda do emprego e a posterior perda da vivenda" como causas que explican a elevada cifra de persoas que a día de hoxe están sen teito no País, e acrecenta a estas dúas causas "as políticas de austeridade" emprendidas polo PP, que conduciron ao deterioro ou ao desmantelamento dos servizos sociais. Adán quere saber tamén se a Xunta prevé seguir recortando neste campo nos orzamentos do 2013.


Summary: O concelleiro nacionalista, Xabier P. Igrexas, considera un "anacronismo doutro tempo" a presenza neses actos de cargos institucionais na condición de tales.

O BNG vai propoñer no Concello de Vigo que ningún cargo institucional participe nese condición en procesións ou actos relixiosos. Faino, indica, desde o "respecto a todas as confesións relixiosas" e a quen libremente queiran participar nas mesmas, mais entende que é un "anacronismo" que cargos municipais en condición de tales asistan a eses eventos. "Nin eu como concelleiro, nin ningún cargo institucional do BNG, participaremos da procesión do Cristo da Vitoria", anunciou o concelleiro nacionalista no Concello de Vigo, Xabier P. Igrexas. O Bloque quere facer "avanzar a nivel municipal a necesaria aconfesionalidade do Estado, separando a igrexa e calquera confesión relixiosa das institucións democráticas". Para Igrexas é un anacronismo "que responde a unha tradición doutros tempos" que o Concello de Vigo siga enviando convites oficiais a todas e todos os membros da Corporación municipal para participaren nun acto relixioso, como a procesión do Cristo da Vitoria, indicándolles, expresamente, que o fagan "portando a medalla de concelleiros e concelleiras". O BNG demanda que en Vigo se aplique o criterio que xa está a poñer en práctica noutros concellos, como o caso de Redondela, onde se acordou -co voto do PSOE- separar a institución municipal dos actos relixiosos.


Summary: A poesía de William Blake (Londres, 1757-1827), rebelde e visionaria, excepcionalmente singular, coñeceu sempre certa fortuna musical. Adaptacións a todo estilo sucedéronse ao longo dos anos. As do ferrolán Roger Arias, axustado folk ácido, viaxaron esta fin de semana ao Glastonbury Blake Festival, en Inglaterra.

Arias, que como Roger de Flor publicou cinco variados discos a medio camiño entre o pop folk e a gran canción americana, camuflou o seu novo proxecto baixo o nome de Strange Mystery Flower. Acompañado da voz melódica de Amparo Arias -a súa irmá-, e instrumentistas como Íñigo Azurmendi (contrabaixo), Raúl Diz (órgano) e Macarena Montesinos (chelo), propoñen lecturas por intres case psicodélicas, acústicas, de poemas como Spring [Primavera], Song First by a Shepherd [Canción Primeira para un Pastor], Miss Gittippin's Second Song [Segunda Canción para dona Gittippin] e Night [Noite], todas dispoñíbeis na súa conta de bandcamp. Strange Mystery Flower sing William Blake titúlase o disco co que asistiron á celebración da vida e obra do poeta -tamén pintor e gravador de universos particulares- en Glastonbury. Alí compartiron cartel con Michael Law, Marty Radcliffe ou Nathan Lewis Williams. Antes de se adentrar nos mundos de William Blake, Roger Arias, Roger de Flor, facturara traballos como Roger de Flor presenta a: Os Silvestres (2013), un bonito tratado de folk do cotián e enaltecemento das pequenas cousas. Naturalidad silvestre (2009), El mundo está loco, loco, loco... (2011) e Apelón (2015) completan, con cancións en galego, castelán, inglés e mesmo italiano, a súa discografía.


Summary: Compre rachar de vez con esa cínica equidistancia e dicir ben claro a realidade. A organización chamada Frente Atlético, canda os teoricamente disoltos Ultrasur son grupos que partillan unha ideoloxía parafascista e, cando menos, de extrema dereita españolista e rexeitan violentamente calquera idea ou identidade que non sexa a súa.

O grande traballo do reporteiro galego Xaquín López para TVE ven de demostrar que a morte do seareiro deportivista Jimmy, o pasado 30 de novembro, non ocorreu das resultas de ningunha liorta concertada, senón da actuación unilateral dos seareiros da fronte madrileña, que atacaron se provocación ningunha aos seareiros deportivistas cando almorzaban preto do estadio colchoneiro, contra ás 8.30 da mañá daquel domingo negro. Xa ficara demostrado que o mando policial galego advertira da viaxe dos seareiros coruñeses e de que a delegada do Goberno de Madrid, Cristina Cifuentes mentiu. E agora cae o relato que cociñaron os "media"en Madrid para explicarmos o que pasou en clave de equidistancia e mesmo de provocación branca e azul: "quedaron uns radicais galegos cuns rapaces da Fronte Atlética, bateron entre eles e morreu un galego de moi mala vida". Iso foi o que nos contaron e o que lles mercaron non poucos galegos, vía determinado medio coruñés. Pouca conciencia do propio amosan aqueles que non son quen a contar o que nos pasa dende a propia percepción e que recorren a un relato importado que degrada aos nosos. Malia que cumpra deixar ben clariño que a TVG e a maioría dos nosos media souberon contar o que pasaba e o que se ía descubrindo. Cómpre rachar de vez con esa cínica equidistancia e dicir ben claro a realidade. A organización chamada Frente Atlético, canda os teoricamente disoltos Ultrasur son grupos que partillan unha ideoloxía parafascista e, cando menos, de extrema dereita españolista e rexeitan violentamente calquera idea ou identidade que non sexa a súa. As sucesivas directivas atléticas apoiaron estes extremistas (como denunciou Eduardo Inda, ex director do Marca e pouco sospeitoso de pertencer aos Riazor Blues) e non pasaba nada. Os nosos Blues abranguen unha mesta largura de seareiros, moitos de tendencia progresista, mais de ningún xeito unitarios nas súas tendencias. E que, claro, coma sempre pasa no fútbol, acollen algunhas persoas non moi acaídas nin equilibradas. Grande minoría a respecto da maioría extremista dos atléticos. Velaí que teñamos que pensar dun xeito á galega de combater esa violencia que tanto lle preocupa, de xeito súpeto, a eses inimigos do deportivismo que se chaman Tebas e os seus compañeiros de quenda.


Summary: Irene Blanco e Ruth Fuentefría, ambas as dúas do Club Halterofilia A Coruña, estarán na Copa Unión Europea de León.

Nova cita internacional para a halterofilia galega. A Copa Unión Europea deste deporte, que comezou esta sexta feira en León, terá como representantes da Galiza a Irene Blanco e Ruth Fuentefría, ambas as dúas do Club Halterofilia A Coruña. A halterofilia do país exhibe a súa forza no Trofeo Cidade da Coruña Neste evento, que está a relizarse no Pazo de Exposicións da cidade leonesa e rematará hoxe, participarán algo máis de 70 de deportistas das categorías Sub-15, Sub-17 e Júnior de países como Francia, Malta, Polonia, Hungría, Italia, Eslovenia, Croacia, Dinamarca, Bélxica, Irlanda, Austria ou o Estado español. As deportistas galegas, segundo informan desde a Federación, teñen previsto levantar na tarima do evento cara ás 12 horas deste sábado. Irene Blanco en forma A que fora campioa do mundo xuvenil, Irene Blanco, vén de realizar un bo papel no XXV Trofeo Internacional 'Cidade da Coruña' que tivo lugar no Polideportivo Os Rosais a pasada fin de semana. Ese torneo, un dos clásicos no mundo da halterofilia estatal, contou tamén con participación internacional de países como Alemaña, Dinamarca, Hungría, Portugal, Reino Unido e Malta. Ademais, reuniu unha selección estatal, outra da Galiza e a do equipo local, o Club Halterofilia A Coruña. Nesa ocasión quedou terceira, tras a portuguesa Eduarda Morais (do seu mesmo equipo) e da deportista de Dinamarca Amelie Loeving. Os seus numeros foron 79,14 kg, 90 kg 116 kg e 206 kg, reunindo un total de 239,29 puntos. Historia inacabada do deporte galego: "Golpeando o saco das medallas" Na clasificación por equipos desta competición estivo rifada até o ultimo movemento, xa que a diferenza entre os tres equipos do podio estivo en menos de 3 puntos da elite. A selección Española alzábase co triunfo con 296.37 puntos, seguido do Club Halterofilia A Coruña con 294.13 puntos e fechaba o podio a selección galega con 293.28 puntos. Amy Abelleira, promesa Na mesma fin de semana tamén se realizaba na Coruña a Copa Promesas Sub-15 e Sub-17 con seis deportistas representando a Galiza. Salientou o resultado obtido pola deportista do Club Halterofilia Vigo, Amy Abelleira, que conseguiría o Subcampionato na categoría Sub-17 con 68 kg en arrancada e 90 en dous tempos para sumar un total de 158 kg, con 198.57 puntos sinclair, que a levantaban á segunda posición da clasificación detrás da catalá Maria Olalla Muñoz con 229.70 puntos.


O Salón Oval de Germain Boffrand no Hôtel de Soubise en París é un dos exemplos do Rococó clásico francés. A transformación do Barroco dende 1700 nas artes decorativas xera un novo estilo que teñen nos interiores as súas obras máis significativas. Este salón caracterízase por ser un punto que une as salas de recepción formal cas habitacións persoais. Ten unha dirección horizontal, correspondendo un espello en fronte a cada fiestra. O referente que serve de inspiración a Boffrand para o Salón é a Galería dos Espellos, construída no Palacio de Versalles por Jules Hardouin-Mansart entre 1678 e 1684. Hardouin-Mansart a vez tomara o modelo da Galería de Apolo do Louvre (1661-1679) de Louis Le Vau. Hardouin-Mansart introduce na súa obra altos espellos que reflexan a luz do sol que entra polas fiestras. O efecto producido era maior o refractar a luminosidade no mobiliario de prata da Galería dos Espellos. Boffrand, discípulo de Hardouin-Mansart, parte deste criterio artístico e visual; unha primeira remodelación do Hôtel datada entre 1705 e 1709 da man de Pierre-Alexis Delamair, continúa a usanza das grandes casas do século XVII de conectar todas as estancias dunha planta mediante un único andadeiro. A obra de Boffrand conecta dous longos andadeiros que permiten acceder a varias salas. No Salón existen dúas clases de portas; as portas que comunican coas salas de recepción teñen un deseño propio. As portas que dan os espazos privados teñen a mesma decoración que as paredes, de maneira que ademais de diferenciar as salas privadas das públicas, o pecharse refórzase o eixe simétrico do Salón. A diferencia da obra de Hardouin-Mansart -unha galería rectilínea- o Salón ten unha planta ovalada, o que confírelle un ritmo fluído e permite coordinar proporcionadamente as lonxitudes, de tal xeito que o movemento o entrar ou saír do Salón resulta dunha harmonía avelaíña. Nas paredes altérnanse espellos e os paneis de madeira con figuras de Cupidos sostendo cintas, ás, mazas, frechas, pandeiretas e coroas de flores. Os espellos están coroados cos símbolos das Artes (os planos de edificios, a paleta e os pinceis para pintar, a escultura dun busto clásico), das Ciencias (os compases e regras, un globo terráqueo, instrumentos para a investigación científica), da Música (unha gaita o estilo das pintadas por Jean-Baptiste Pater e François Boucher nos seus lenzos) e de Mercurio (o pétaso con ás e o cadúceo) coma educador e protector das verbas, os idiomas e a elocuencia. O concepto dos espellos, esencialmente barroco, está relacionado ca habilidade para integrar nos reflexos as persoas, os peiteados, a indumentaria, os tecidos, novos deseños especializados de mobiliario, a impresión da luz natural ou das velas prendidas, ramos de flores, lámpadas, candelabros, pietre dure, mármores, porcelana, pezas de laca, prata e bronce, instrumentos musicais, pinturas e accesorios ornamentais para a comida de diferentes temáticas ideando unha narrativa visual cambiante. Os espellos matizan a claridade e o mesmo tempo, crean diversos ángulos e perspectivas que establecen unha relación entre todos os motivos decorativos. Durante o estilo Rococó a idea dos interiores concíbese como salas que albergan un xardín, aplicándose motivos da Natureza moi estilizados; as grilandas de flores talladas caendo sobre os espellos, o aspecto das ondas da auga, as cunchas e as formas de rochas de onde xorden criaturas mariñas fantásticas, outorgan unha alta plasticidade. Os reflexos dos espellos multiplican a visión das pinturas, o acabado dos mobles, as delicadas formas sinuosas, a difusión da iluminación e a consonancia das cores. A impresión do Salón é cálida, viva e dun encanto floral etéreo. O Salón Oval é construído entre 1735 e 1740, durante os anos de André Hercule de Fleury como figura política principal do goberno de Luis XV. Con Fleury levouse a cabo unha reforma do sistema monetario que equilibrou a moeda. A estabilización do goberno e o impulso económico consolidaron o floruit do Rococó, continuidade do espírito da Rexencia. O goberno da Rexencia (1715-1723) durante a minoría de idade de Luis XV, recaeu en Felipe II de Orléans, quen restableceu a paz e fomentou o comercio pechando o ciclo da última época de Luis XIV. Debido as crises das guerras da Liga de Augsburg ou Guerra da Gran Alianza (1688-1697), a Guerra de Sucesión Española (1701-1713) e o inmobilismo político de Luis XIV ese tempo, os recursos do país afundíronse. Acentuouse a inflexibilidade do protocolo social e a opresión das aparencias. Ca morte de Luis XIV en 1715 e o inicio da Rexencia, a prosperidade tivo un gran peso no cultivo das artes e no estilo de vida. Asociouse a Natureza a unha maior liberdade persoal e ao descanso, en consonancia cunha lírica sensibilidade arcádica. Voltaire escribe que "durante a rexencia do Duque de Orléans, todo volveuse mais alegre. Despois da tristeza dos últimos anos de Luis XIV, o rexente recuperou ese aspecto da nación". As formas decorativas do estilo Rococó naceron na arte do mobiliario, os motivos dos tecidos e os paneis pintados destinados as paredes, aplicándose para os interiores en contraste coa composición das fachadas, mais sinxelas e clasicistas. Os seus precedentes atópanse a partir de 1690 na obra de Pierre Lepautre, debuxante de Hardouin-Mansart. Tamén en Claude Audran III, inventor das singeries, quen favoreceu as liñas curvas a sinuosas facendo os mobles mais lixeiros. E contan de mesmo xeito os traballos de Jean Bérain o Vello, sucesor de Charles Le Brun e maître dessinateur, creador dun mobiliario dun deseño imaxinativo e grácil. Contribucións decisivas na formación do Rococó durante a Rexencia son as de Robert de Cotte, alumno de Hardouin-Mansart, Gilles-Marie Oppenordt, o maître ébéniste Charles Cressent e Christophe Huet. De todos eles a influencia mais importante é a do pintor Jean-Antoine Watteau, que adicouse tanto o traballo de paneis decorativos como a pintura, representado nos seus lenzos galerías de arte, escenas de teatro, concertos, danzas, paseos, pícnics na campiña e paisaxes vaporosas relacionadas cas emocións humanas. Estas formulacións do Rococó aplícanse ao Salón Oval, planificado a raíz do casamento de Marie Sophie de Courcillon e Hercule Mériadec de Rohan-Soubise o 2 de Setembro de 1732. As obras leváronse a efecto tres anos despois. Querendo render homenaxe a súa muller, que converteríase nunha das salonnières de París, Rohan-Soubise encarga pintar o mito de Psique nas plataformas superiores do Salón. A historia de Psique (a Alma), relatada no Asno de ouro (II d.C) de Apuleio e Os amores de Psique e Cupido (1669) de Jean de La Fontaine, aparece representada dende as consecuencias do enfado de Venus ata os sentimentos de Cupido (o Amor) para finalmente, a metamorfose de Psique nunha deidade do Olimpo. Entre 1737 e 1739 Charles-Joseph Natoire pinta este mito en oito capítulos. Os primeiros catro lenzos están situados entre os espellos, comezando a altura das portas do Salón con Psique é recollida por Céfiro, seguindo As Ninfas dan a benvida a Psique con flores as portas do Palacio de Cupido, Psique mostra os seus tesouros as súas irmás e Psique contempla o seu home durmido. As seguintes catro pinturas repártense entre as fiestras. Aparecen As Ninfas retiran da auga o corpo inanimado de Psique, Psique cos pastores, Psique desfalece de medo ante Venus finalizando ás portas con Psique é elevada o ceo por Cupido. Este programa iconográfico completase cas esculturas dos Cupidos, figuras ledas e brancas obra de Jean-Baptiste Lemoyne. Os Cupidos aparecen sobre os símbolos de madeira dourada a punto de botarse a voar, dirixindo as súas miradas cara as persoas que atópanse no Salón. Todos eles sosteñen diferentes atributos, entre os cales poden observarse as fundas, os arcos e as frechas do propio Cupido, os tirsos de Baco, as teas de Himeneo e os ramos de flores e pombas de Venus, connotacións que contribúen a intensificar no Salón a súa atmosfera poética. A sala de Boffrand é un espazo que enraíza en novelas como L´Astree (1607-1627) de Honoré d´Urfé e expresa, arquitectonicamente, o air galant comprendido segundo as discusión de femmes d´esprit -coma Catherine de Vivonne e Madeleine de Scudéry- que presidían os salóns dende 1570, cunha crecente presencia a partir de 1618/1620. A súa ambientación vese acentuada polo encaixe dourado do teito, que funciona a vez como un dinamizador do espazo. É unha característica vida do Barroco, no que nos teitos trázanse liñas compositivas que ou ben concentran toda a forza visual dos lados a un so punto central ou o contrario, dende o centro a potencia visual esténdese os laterais. No Salón dende a lámpada a estrutura centrífuga desprégase polo teito ata mesturarse cas paredes, ampliando a dimensión espacial pero sen perder o senso da proporción da estancia. A relevancia deste traballo de Arte reside no seu equilibrio entre a abundancia e fineza decorativa e a súa estrita, regulada contención do espazo. En contraste con outros interiores do mesmo estilo (Sala dos Espellos, Amalienburg, 1734-1739), resulta moito mais medido, moito mais perfilado sen perder a fonda joie de vivre que define o valor formal do Rococó. Igualmente este Salón proxecta a importancia da arte da conversación coma fonte de cortesía, admiración e respecto entre as persoas ou a consideración da Ciencia no pensamento ilustrado. A idea mais tanxible é o cambio de percepción da Natureza; no Rococó aparece unha visión pacífica e subxectiva, na que as persoas gozan do entorno natural en troques de dominalo, coma no século XVII. Este valor daría paso a partir de 1750 a unha apreciación mais intensa e libre da Natureza. O carácter de obras como o Salón Oval do Hôtel de Soubise é substancial na comprensión da decoración interior e a historia da arquitectura.


Summary: A secretaria xeral do Partido Popular e presidenta de Castilla La Mancha cobrou en 2011 máis de 158 mil euros netos segundo a súa declaración a Facenda. A 'popular' fai públicos os seus bens após quitar o soldo @s deputad@s do Parlamento que preside.

Maria Dolores de Cospedal gañou en 2011 vinte veces o salario mínimo. Segundo a súa declaración de bens, feita pública esta segunda feira no Boletón Oficial da comunidade que preside. De acordo coas cifras Cospedal tería percibido perto de 89.000 euros netos como secretaria xeral do Partido Popular, case 32.000 euros por ter sido senadora e 36.082 euros como presidente de Castilla La Mancha. Os datos publicados, rachan co mantra da austeridade pregoado desde as bancadas da súa formación política e mesmo coas propostas e reformas desenvolvidas por ela propia desde o Parlamento castelán durante esta lexislatura. Neste senso, María Dolores de Cospedar rexistrou unha proposición de lei encamiñada a "quitar o soldo" d@s representantes parlamentares da Cámara manchega á fin de rematar coa "exclusividade" d@s mesm@s e que est@s puidesen, dixo, "combinar a actividade como parlamentares con calquera outra". Porén, Cospedal percibe máis de 3.000 euros ao mes en calidade de presidenta. Asemade, a declaración de bens reflicte a posesión de tres vivendas en propiedade situadas entre os 150 e 250 metros cadrados.


Summary: Vixilancia Aduaneira cre que o xefe de Véndex intercambiaba "recomendacións" por concesión de servizos públicos no Concello da Coruña co anterior e co actual goberno municipal. O alcalde coruñés asegura que as acusacións contra el son "absolutamente falsas".

Enchufes a cambio de servizos públicos. Este é, segundo a investigación da causa, un dos esquemas elementais do caso Pokémon, segundo o cal as empresas da presunta trama corrupta tentan facerse con todas as concesións administrativas posibles -de aí o paralelismo co faite con todos dos debuxos animados- e, como contrapartida, compensan persoal e autoridades das entidades públicas con agasallos ou favores. Este xeito de funcionar, tan simple como perverso para os intereses xerais, reproduciuse, segundo o Servizo de Vixilancia Aduaneira -corpo empregado como policía pola xuíza Pilar de Lara-, durante anos no Concello da Coruña, ata o punto de chegar a propoñer a imputación por tráfico de influencias do seu actual alcalde, Carlos Negreira, recomendación que, cando menos de momento, a maxistrada non atendeu. Nun informe incluído na nova entrega da parte do sumario sobre a que xa non pesa o segredo, a cuxo contido tivo acceso Praza Pública, Aduanas "pretende demostrar" que o máximo responsable da empresa Véndex en Galicia, José María Tutor, presuntamente procura "obter a adxudicación ou renovación de contratos de servizos licitados polo Concello da Coruña" utilizando, "entre outras tretas", enchufes e "recomendacións" en beneficio de "persoas do entorno das autoridadades e empregados públicos". "Trátase de favores que, probablemente, axudan o Grupo Véndex a gañar o resto de empresas competidoras no concurso", sinalan. Aduanas ve claro que os "favores" axudan a Véndex a "gañar o resto de empresas competidoras" nos concursos públicos Os funcionarios de Aduanas explícanlle a De Lara que as conversas telefónicas intervidas por orde xudicial permiten "constatar" que "as persoas enchufadas" adoitan ser "parentes ou amigos dos cargos e empregados públicos do Concello". "Os investigadores -sinala o documento- comprobaron que o mellor momento para pedirlle unha recomendación de traballo a José María Tutor é cando se atopa en fase de concurso un servizo público licitado polo Concello, especialmente se este é un servizo de nova creación e hai interese por parte do ente local en que o Grupo Véndex sexa o adxudicatario do mesmo". É durante as fases de concurso público cando Tutor "recibe un maior número de peticións ou recomendacións. O responsable de Véndex, "sabedor de que ten a posibilidade de contratar traballadores para un emprego estable", continúa Aduanas, "utiliza esa baza para lograr que lle adxudiquen os concursos". Dende o Concello, retratan, cargos e empregados "tamén tratan de seducir a Tutor con algún trato de favor á hora de adxudicar dito concurso ou outro futuro do que formen parte se lles enchufan algunha persoa do seu entorno". Con estas "promesas de traballo para familiares ou amigos" Tutor "pretende tamén influenciar á hora de elaborar pregos ou informes técnicos que, no seu momento, inclinen a balanza" a favor da súa empresa. O edifició Ágora, no centro das olladas Vixilancia Aduaneira centra as súas sospeitas de "presunto tráfico de influencias" especialmente nos contratos públicos vinculados ao edificio Ágora, un centro sociocultural polivalente inaugurado en 2012 pero xestado antes da chegada do PP ao goberno municipal. É na anterior etapa de goberno, precisamente, na que Aduanas sitúa a primeira "vaga de enchufes", vinculada ao concurso para o servizo de limpeza do edificio. Tamén vincula o anterior gabinete, concretamente o concelleiro do PSOE José Nogueira, daquela tenente de alcalde, na segunda vaga, a ligada á adxudicación "do servizo de vixilancia e outros servizos de natureza polivalente". A seguinte xeria de enchufes chegaría coa "adxudicación ao grupo Véndex dos servizos integrais de limpeza, conserxaría e mantemento", licitada en 2011 pero resolta, "despois de numerosas transformacións, en agosto de 2012", cando Negreira levaba máis dun ano na Alcaldía. A investigación atribúelles enchufes a Negreira, ao seu número dous e a un edil socialista Se na etapa do Goberno de PSOE e BNG Aduanas apunta a Nogueira como referencia para Tutor no Concello co goberno do PP a inestigación indica que as "proposicións para que Tutor contrate a certas persoas" chegan, basicamente, do propio Negreira e, sobre todo, do seu número dous no goberno municipal, o edil Julio Flores. Nesta liña, nas conversas intervidas Tutor amósase consciente da necesidade de favorecer os intereses dos populares pola súa chegada ao poder, mesmo explicándolle a Nogueira que pode atender unha das súas presuntas peticións de enchufe, "pero que canda vaia a concurso ao mellor non lle renovan, que estes [o PP] non son o Bloque, que a estes sóbralles xente". Véndex "conseguiu parar un concurso" Sempre segundo a documentación contida no sumario xa existen contactos entre Tutor e Flores "nos últimos días de maio de 2011", isto é, xusto despois de que o PP gañase as municipais na Coruña. Nos meses posteriores, di Aduanas, Tutor chega a "conseguir parar o concurso" do centro Ágora e "abrir un novo prazo de licitación, ao que se presenta coa case total seguridade de que a súa empresa será a que obteña a adxudicación, como finalmente sucedeu". "Para ter esa seguridade", relatan, contrato "persoas presuntamente enchufadas dende o Concello", "prorrogou e mellorou os contratos de persoas xa enchufadas" e "conseguiu a prórriga do contrato menor que ten co Concello cando menos dous meses", o que implicou "a posibilidade de subrogar ese persoal enchufado como paso previo á inclusión do mesmo" no novo concurso. Negreira asegura que as acusacións son "absolutamente falsas" Paralelamente ás "propostas de contratación" que os investigadores lle atribúen a Flores e Negreira o responsable de Véndex "concértase" con traballadores municipais, especialmente con un que tería a capacidade de "influír nas persoas máis poderosas do Concello". Unha desas persoas poderosas é Negreira, asegura Vixilancia Aduaneira, que nunha das conversas intervidas detecta que unha funcionaria municipal advirte a Tutor de que "o alcalde lle deu o nome dunha moza" para realizar servizos de "visitas guiadas". "Obviamente, trátase de Carlos Negreira", di o informe, tras cuxa saída á luz o tamén presidente provincial do PP asegurou que esas acusacións son "absolutamente falsas".


Summary: O número de contaxios detectados na Galiza e de pacientes ingresados con Covid nos hospitais galegos repuntou levemente nas últimas horas, mentres o total de casos activos mantén a súa tendencia á baixa e sitúase en 15.156.

Segundo recolle o último balance da situación epidemiolóxica publicado pola Consellaría de Sanidade na mañá desta sexta feira con datos até as 18 horas desta quinta, o número de persoas diagnosticadas con Covid-19 nun día aumentou a respecto da xornada anterior, aínda que se mantén por baixo do milleiro diario. En total foron 821 os casos, 197 menos que o pasado día 6. No que vai de semana, Galiza acumula 3.901 novos contaxios fronte aos 4.945 da pasada, un millar menos, cunha media diaria por baixo desa marca. Do total de novos casos rexistrados, A Coruña suma 287; Vigo, 214; Lugo, 89; Santiago, 71; Pontevedra, 66; Ourense, 48, e Ferrol. Ademais, a taxa de positividad diaria na contoraa de 10%, aínda lonxe do 5% que sinala a OMS para dar por controlada a pandemia. Isto significa que a transmisión do virus SARS-CoV-2 continúa e mantense como o factor chave para conter a propagación da Covid. Hospitalizacións En canto á situación nos hospitais, Galiza ten sete pacientes máis ingresados cunah PCR positiva que o último día. Son 324, dos que 269 están en unidades de hospitalización convencional e 55 na UCI, catro máis. Por áreas sanitarias, a presión hospitalaria descende nas da A Coruña, Ferrol, Lugo e Vigo e aumenta nas restantes: Santiago, Ourense e especialmente na de Pontevedra, con cinco doentes máis que a xornada anterior, aínda que se mantén á cola en número de persoas hospitalizadas Baixan os casos activos Os casos activos de Covid-19 rexistran un novo descenso. Suman oito días consecutivos de alivio. Así, Galiza conta 15.156 persoas coa infección activa, 390 menos que o día anterior. O descenso é máis pronunciado se se comparan cos datos de hai unha semana, cando o conxunto do territorio sumaba 3.000 casos activos máis. Por áreas sanitarias, o descenso afecta ás sete: Vigo (-95), Ourense (-91), Lugo (-91), Santiago (-59), Ferrol (-29), Pontevedra (-16) e A Coruña (-9). A área da Coruña mantense á cabeza, con máis infeccións activas, 4.495; seguida da de Vigo, con 3.715; Pontevedra, con 1.809; Lugo, con 1.585; Santiago, con 1.555; Ourense, con 1.029, e Ferrol, con 968. Falecementos As persoas falecidas diagnosticadas con Covid-19 na Galiza ascenden a 2.508 despois de notificar Sanidade outras catro vítimas mortais.


Summary: O 18 de abril de 2009 Alberto Núñez Feixoo tomaba posesión como presidente da Xunta da Galiza. O acto, realizado na Praza do Obradoiro, congregou centos de persoas convidadas de diversa procedencia social e xeográfica. Porén, ningún abrazo foi tan forte como o recibido polo presidente de Iberdrola, Ignacio Sánchez Galán.

A relación de Ignacio Sánchez Galán e Alberto Núñez Feixoo vén de lonxe. Malia que o pai do presidente galego traballou durante moitos anos en Iberdrola até o seu despedimento, suceso que condicionou o futuro de Feixoo, a amizade deste co primeiro executivo desta compañía eléctrica data dos anos do Goberno bipartito na Xunta (2005-20009). A decisión do Goberno de coalición entre socialistas e nacionalistas de mudar o modelo eólico na Galiza recibiu a contestación máis contundente das compañías do sector e de boa parte dos poderes económicos do país. A proposta defendía que unha porcentaxe dos complexos eólicos fosen de titularidade pública, estivesen asociados a proxectos industriais estratéxicos para o país, por exemplo ao grupo lácteo galego; e a súa localización cumprise con criterios de sustentabilidade ambiental e patrimonial. Iberdrola foi o mascarón de proa da dura campaña contra este novo modelo eólico entre 2008 e 2009. Unha campaña que, partillada pola práctica totalidade das compañías eléctricas con sede social fóra da Galiza e avalada pola patronal eólica galega, foi decisiva para os resultados dos comicios galegos de 2009. Neste sentido, significáronse pola súa contía económica os convenios de publicidade asinados pola eléctrica con algúns grupos de comunicación galegos. O PP foi o executor político da táctica definida polas grandes compañías de xeración eléctrica con intereses na Galiza. Un dos dirixentes do partido máis significados na oposición ao bipartito por este tema foi o entón deputado popular Angel Bernardo Tahoces. Precisamente, o papel desenvolto durante este proceso resultou decisivo para o seu nomeamento como director xeral de Enerxía e Minas durante diferentes Gobernos de Feixoo. Feixoo e Sánchez Galán O abrazo de Sánchez Galán e Núñez Feixoo o 18 de abril de 2009 representa o seu programa de Goberno. O novo mandatario galego, que fixo da derrogación do concurso eólico do bipartito un cabalo de batalla na súa campaña electoral, non tardou en cumprir a promesa, malia significar un duro golpe para as cooperativas agrarias, o sector conserveiro e a propia Xunta da Galiza, propietaria de 14% de 2.300 megawatts adxudicados polo bipartito. Feixoo formalizou a anulación do concurso eólico do Goberno bipartito en agosto de 2009. A decisión non se executou até uns meses despois de presentar Iberdrola un recurso contra o mesmo no Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG). Tanto é así, que a argumentación xurídica empregada polo Executivo galego na súa resolución foi coincidente coa empregada pola eléctrica na súa reclamación legal. Porén, á volta de agosto de 2012 o TSXG considerou nulo de pleno dereito o acordo da Xunta de Feixoo e referendou a decisión do Goberno bipartito. As conexións políticas na suba do prezo da luz A conivencia do Goberno do PP coas eléctricas é un tema recorrente no debate político galego. Sen ir máis lonxe, desde o movemento ecoloxista criticaron a emenda anunciada o 18 de xaneiro de 2022 por Núñez Feixoo ao proxecto de Lei de áreas empresariais co obxectivo de dar "prioridade na tramitación" a aqueles "parques eólicos" que "destinen 50% da enerxía que produzan á industria". Neste sentido, considerárona unha medida destinada a posibilitar instalacións eólicas en zonas non permitidas por facer parte da Rede Natura. A lei de 'depredación' A proposta dá continuidade a outras modificacións lexislativas aprobadas en 13 anos de Gobernos de Feixoo. A este respecto, a oposición cualifica de paradigmáticas as popularmente denominadas como "leis de depredación", a primeira delas tramitada en 2017 e a segunda en 2021. En relación con esta última, a deputada do BNG, Noa Presas, afirma que baixo o "disfraz" de simplificación administrativa agóchase unha "perda de garantías na tramitación de parques eólicos". As conexións entre o PP e as compañías enerxéticas están en cuestión. Nesta dirección, o abrazo do presidente galego e Sánchez Galán é un síntoma dunha relación marcada polas portas xiratorias entre estas empresas eléctricas e significados dirixentes populares. Por exemplo, Angel Acebes, ministro de Interior de Aznar e secretario xeral do PP con Mariano Raxoi, fai parte do consello de administración de Iberdrola, a compañía con máis potencia hidráulica e eólica instalada na Galiza, con sede social en Bilbo, pero que paga os impostos en Madrid. Casos semellantes ao de Acebes son doados de seguir no sector enerxético. Así, Ordas Badía, último director xeral de Industria e Enerxía con Manuel Fraga, rematou como máximo responsábel de Endesa en Portugal. Os favores de Beatriz Mato a Greenalia Greenalia e Beatriz Mato Un dos casos máis paradigmáticos de portas xiratorias é do Greenalia. No seu consello de administración senta Beatriz Mato, conselleira de Medio Ambiente no Goberno galego de Feixoo. Mato aspirou, tamén, a presidir a patronal eólica da Galiza, de cuxa directiva fai parte desde hai meses.


Estám-se a dar passos cara a rehabilitaçom da figura de Dom Ricardo Carvalho Calero; nom deixa de ser umha conquista, no sentido de que som movimentos forçados pola pressom do corpo social que, desde umha diversidade especialmente complexa, reivindica a língua e a cultura galegas. Que entidades com umha orientaçom muitas vezes díspar até o irreconciliável, por exemplo, no tema normativo sejam capazes de confluir na reivindicaçom de Carvalho Calero, demostra sobre tudo que a sua pegada é innegável depois de décadas de silenciamento. Estám-se a dar passos cara a rehabilitaçom da figura de Dom Ricardo Carvalho Calero Há inclusso umha comissom formada na sua cidade natal de Ferrol, para reclamar que a Real Cademia Galega lhe dedique um Dia das Letras. Evidentemente, é complicado pensar que aquela instituçom da que Carvalho fixo parte e que depois abandonou por discrepáncias de raíz (a viragem de 83) acorde render-lhe homenagem a quem é máximo referente para a que poderiamos qualificar de "rama maldita" dentro do movimento defesor da língua na Galiza: o reintegracionismo, também chamado por algumhas vozes "lusismo", aquele que defende umha grafia que nos achega ao português-padrom partindo da base de que a nossa língua é o galego-português, e que portanto ainda respeitando particularidades morfológicas, morfosintácticas e demais, o coerente é confluír com o português. Abordar umha rehabilitaçom do Carvalho Calero desde a RAG, nom é fácil toda vez que isso implicaria fazer exercício de umha cousa da que a RAG carece: auto-crítica É o caminho diametralmente oposto ao que a Real Academia Galega decideu seguir. Assim que abordar umha rehabilitaçom do Carvalho Calero desde a RAG, nom é fácil toda vez que isso implicaria fazer exercício de umha cousa da que a RAG carece: auto-crítica. Porque de Carvalho Calero, ou assomimos tudo, ou caimos na esquizofrenia. Carvalho Calero é o referente máximo do reintegracionismo, era um nacionalista galego convencido, pertencia à assa esquerda do Partido Galeguista (e isto nom o elucubro eu, dizia-o ele) nunca pactuou com o regime franquista e isto custou-lhe marginalizaçom e perseguiçom...e isso todo, nom casa com enxebrismos e culturalismos contemplativos, nem casa com discursos conciliadores ou relativistas. Parecia-nos impossível que com Xosé Luis Méndez Ferrín na presidência da RAG se puidesse dar um reconhecimento por parte da entidade a Carvalho Calero, e agora com Alonso Montero parece que a provabilidade se conta sob zero. Nom é umha questom de honores, aquí do que se trata é de restituir-lhe a credibilidade ao seu pensamento, à sua obra, ao seu legado inteletual Carvalho Calero nom é umha cabeça inerte no jardím das estátuas. A conta pendente com Carvalho Calero nom se salda trasladando os seus restos mortais ao Panteom de Galegos Ilustres, e certo é que também nom se saldaria simplesmente dedicando-lhe um Dia das Letras. Pode que as "forças vivas" ferrolanas achem que o expediente se cobre com um monumento ou um título honorífico póstumo, por exemplo o de filho predileto da cidade. Nom é umha questom de honores, aquí do que se trata é de restituir-lhe a credibilidade ao seu pensamento, à sua obra, ao seu legado inteletual. Que nom nos furtem o direito a saber quem era, quais eram as suas diferenças com o mundo da cultura oficial, quê opinava da língua, da naçom, da política...ou que poidamos disfrutar da sua vertente artística, lendo Vieiros, ou Scórpio, ou O auto do prisioneiro. Nom, Carvalho Calero nom é umha cabeça inerte no jardím das estátuas, Carvalho Calero está vivo nos seus estudos críticos sobre a correspondência de Castelao, nos seus tremendos poemas sobre a guerra Civil Espanhola ou nos seus artigos pondo em causa a legislaçom em matéria de língua desenvolvida na CAG (e quanta vigência tenhem esses textos, que surpreendentemente ou nom tanto, os seus vaticínios comprovamos hoje como se estám a cumprir) Há que dialogar com Carvalho Calero, falta-nos esse diálogo. A quantia de respostas a tantos interrogantes comuns a qualquer pessoa comprometida com a língua, nom deixa de surpreender. Falemos com o Carvalho... Há que dialogar com Carvalho Calero, falta-nos esse diálogo. A quantia de respostas a tantos interrogantes comuns a qualquer pessoa comprometida com a língua, nom deixa de surpreender E Carvalho Calero vive também na iniciativa d@s companheir@s da Fundaçom Artábria e outros centros sociais da Galiza, a verdadeira chama mantenhem-na eles e elas, eles e elas som @s que de verdade lhe vam devolver ao Ricardo Carvalho Calero a sua condiçom de voz inteletual notável ao serviço do povo e a naçom galega. Enquanto se avança nesta tarefa, os seus versos sonam entre acordes de Labazada, Malvares Moscoso, Avante! e outr@s artistas galeg@s. Carvalho Calero vive também na iniciativa d@s companheir@s da Fundaçom Artábria e outros centros sociais da Galiza, a verdadeira chama mantenhem-na eles e elas Eu, naturalmente, com ou sem Dia das Letras dedicado ao Carvalho, continuarei estudando-o para reivindicá-lo com maior coerência e conhecimento de causa, como umha tarefa parte da minha luita para que o galego nom seja "umha língua para objetores de consciência" como ele denunciava, e ara que se entenda de umha vez por todas que o galego "ou é galego-português ou é galego-castelhano; nom há termo meio", também em palavras de Dom Ricardo.


Summary: Descubriu a Rosalía de novo e agora está a rematar a tradución da súa obra en prosa ao árabe. Driss El Fakhour móstrase fascinado pola súa calidade literaria e forza reivindicativa.

En comunicación co Departamento de Filoloxía Galega da Universidade da Coruña, nunha das liñas de investigación desenvolvidas arredor da escritora xunto coa profesora Marta Naveira, o profesor de Lingua e Literatura Hispánicas en Taza, Universidade de Fez,está a traducir a obra en prosa de Rosalía de Castro que sairá publicada neste ano nunha editorial de Tánxer. Destaca a calidade da autora e defínea, ademais, como precursora do surrealismo e o realismo. -Como chega vostede á obra de Rosalía de Castro?Agora dedícome á tradución da súa obra mais o meu primeiro achegamento a ela é de cando estudante na Facultade. Un profesor levounos ás aulas un texto poético da súa autoría e deunos información sobre a súa figura. Quedoume gravada para sempre. Non falo galego nin me movo con facilidade na súa lingua así que escollín a súa obra en prosa.-Vai entón publicar a obra rosaliana en árabe?Presentei un proxecto a través do Ministerio de Cultura do goberno español para traducir a obra de Rosalía e foi aceptado co cal iniciei así o traballo que vai publicar unha editorial en Tánxer. Publicarei pezas de distintos xéneros, ensaio, conto, novela ou cartas. Conto ter o traballo rematado en marzo.-Que ten a escritora que fixo que prendera da súa obra?De sempre me interesou no meu estudo o período do Romanticismo e a figura desta muller é realmente sorprendente. Estamos diante dunha figura que considero líder do movemento que defendía os dereitos da muller nunha sociedade reaccionaria. Ademais ten un estilo que comunica, que chega á persoa lectora.- Partilla da interpretación que tende a definila como saudosa ou pola que defende a súa figura como muller combativa?Atopo unha Rosalía moi afastada da melancólica, triste, problemática ou acomplexada. Ofrece unha percepción moi ampla do mundo, da literatura e da sociedade con moita forza de compromiso coas súas ideas. "Rosalía foi unha das primeiras persoas que escribiu poesía surrealista" -Entre os textos que traduce atoparase "Las literatas", a reivindicación dun espazo propio para as mulleres escritoras.Para min estamos diante dunha das persoas líderes que combateron intelectualmente para mudar a imaxe das mulleres e contribuír a que teñan o seu espazo dentro da sociedade, con respecto, cóbado a cóbado cos homes. Ao tempo, son especialista en poesía surrealista e en El caballero de las botas azules, hai un episodio dunha comida que se dá entre os homes do pobo e o cabaleiro, aparece unha morea de pratos que nomea de maneira surrealista. Ninguén fixo referencia a que Rosalía foi unha das primeiras persoas que escribiu poesía surrealista. Son imaxes irónicas e fantasmagóricas, moi propias destes movemento. Anticípase na súa obra e mostra un sentido creativo e do humor. O seu sentido do humor e da ironía é moi agudo, en especial coa relixión e a sociedade decimonónica.-Trascende no ámbito literario en especial pola súa poesía. O seu achegamento é a prosa, como valora a súa calidade literaria? Un tradutor fai unha lectura distinta, digamos que máis profunda e, en función dixo, diría que pola súa prosa é unha escritora xenial, á altura na narrativa a Galdós. Ten capacidade para incluír ao lector dentro da narración. A escrita do realismo tamén arrinca con ela, toma pé. Trátase dun realismo lonxe do folclorismo e do estilo costumista. As figuras que pinta e retrata son reais. -Coida que está á altura dos grandes nomes da literatura mundial?É, sen dúbida,unha das grandes figuras universais. A súa produción é a que demostra esta afirmación. Considero que Rosalía de Castro é un dos nomes privilexiados da literatura de todo o mundo, cun grado de relevancia grande que se recoñecerá co tempo. Rosalía é símbolo de Galiza no mundo intelectual, tal como percibo. Tamén aprecio que está a ter relevancia a nivel Estatal e nos círculos intelectuais comeza a dárselle o seu xusto valor. Compre que a súa obra se traduza para que acade ese espazo que merece na literatura mundial. -Ter escrito en galego dificultou a súa difusión?Sen dúbida. A nivel editorial, os selos empresariais non querían investir en libros que tiñan como destinatarios un ámbito limitado. Comprobo que moita xente optaba por escribir en castelán para conseguir maior difusión, caso do propio Manuel Murguía ou Fernández Florez. Ela opta por unha posición de novo de combate, defendendo a lingua galega para animar coa súa práctica a ler e escribir na súa lingua.-Traducir unha escritora galega ao árabe será singularidade, chega a súa lingua calquera outro nome da nosa literatura?O estudantado descoñece autores da literatura galega na súa condición de galegos. Estúdase a Valle Inclán, poño por caso, mais nunca desde a relevancia da súa pertenza galega. Non hai un corpus marcado da literatura da Galiza. "A obra de Rosalía pode ser unha lectura moi acaída para as mulleres feministas do meu país". -En canto a literatura escrita por mulleres, ao seu ver, en que lugar se sitúa Rosalia?Cando comecei a estudar a literatura de mulleres só nos falaban de Virxinia Wolf ou Anais Nin como nomes que levaban a antorcha de defender ás mulleres desde a escrita mais nunca se facía referencia a Rosalía. Para min atopala foi unha sorpresa, a súa obra e a súa figura é un desafío e goza dunha audacia intelectual inestimábel.-Alén diso, a defensa dos dereitos nacionais galegos é presenza constante na súa obra.Contribúe isto tamén á sorpresa. Atoparme nese momento histórico cunha muller intelectual que defendía a lingua nacional da Galiza e os seus dereitos lingüísticos foi para min unha descuberta.-Como será recibida a súa obra nunha sociedade árabe na que, maiormente, a muller aínda non conta con igualdade formal?Aconsellaría ás intelectuais feministas marroquís que coñezan a figura de Rosalía de Castro e o seu percorrido de combate a pro da liberdade da muller. En determinados países árabes aínda perdura unha situación dramática da muller, con diferentes niveis. En Líbano Siria ou Exipto hai un espazo feminino que agroma na escena pública mentres en Afganistán ou Paquistán fai fala unha revolución para cambiar mentalidades. A obra de Rosalía pode ser unha lectura moi acaída para as mulleres feministas do meu país.


Summary: Aproxímase o sábado, día en que verá a luz o semanario Sermos Galiza, que nesta ocasión recolle unha ampla entrevista coa escritora Ledicia Costas, unha reportaxe sobre a obra de Din Matamoro no Marco de Vigo e outra sobre o éxito do fútbol virtual da man dos videoxogos. Mais iso non é todo. Un roteiro, teatro, música, cinema e literatura completan a oferta de contidos.

Sermos Galiza chega este sábado aos quioscos, co Nós Diario, protagonizado por unha das escritoras máis brillantes das letras galegas actuais, Ledicia Costas. A xornalista Montse Dopico entrevista unha das moi poucas galegas que conseguiron vivir da literatura, e escribindo nunha lingua minorizada. Avala Costas unha traxectoria recoñecida, entre outros, co Premio Merlín, o Lazarillo, o White Ravens ou o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil do Ministerio de Cultura español. Na conversa, descubrimos unha Ledicia Costas cuxo percorrido, como ela di, está marcado polo feminismo e pola empatía coas persoas marxinadas por seren diferentes. Din Matamoro e a arte Tamén ve a luz no Sermos Galiza a visión de Carlos Lema sobre a obra de Din Matamoro, unha mostra inaugurada o 4 de xuño co título de "A mirada acesa". O coautor do álbum ilustrado Mondas (con María Infantes, Euseino? Editores, 2019) achéganos unha escolla das obras que realizou durante os últimos anos. Sinalan Miguel Fernández Cid e Pilar Souto Soto, encargados da exposición, que a pintura aparece nela como "materia viva". Así e todo, neste artigo, Carlos Lema achégase á obra de Matamoro prescindindo desa diferenza entre materia viva e materia inerte ao considerar a obra pictórica sen dependencia ningunha respecto da mente nin da mirada do suxeito. O fútbol e os videoxogos O xornalista Héctor Pena publica neste número de Sermos Galiza unha reportaxe sobre a moda dos videoxogos de fútbol. "Sobre os videoxogos aínda sobrevoa unha pátina de altiveza e incomprensión, herdada dos tempos en que pexorativamente se lles denominaba os marcianitos e eran considerados como unha perda de tempo. Nada máis lonxe da realidade", explica. Defende que hai anos que son unha sólida industria que factura moito máis que o cinema e a música, e a súa vertente futbolística, representada pola saga 'Fifa', ten tanta aceptación que mesmo Florentino Pérez expresou a súa preocupación polo feito de que a rapazada prefire xogar na consola que ver un partido real. De teatro a cinema e máis! Ademais, neste número de Sermos Galiza coñeceremos, da man do Colectivo Xea, as Xunqueiras de Alba, en Pontevedra. Convídannos a realizar unha andaina apta para toda a familia dada a súa escasa dificultade. Ademais, Mario Regueira escribe unha crítica sobre Sibila, a nova obra de Rosa Aneiros, e Susana Sanches Arins fai o propio con As probas do mago, de Vanessa Santiago. Belém Tajes e César Moran achégannos a súa visión sobre a música, e Andrés Castro debulla o máis especial que poderemos atopar no cinema esta semana. Tamén escribe unha crítica sobre o filme Nun barrio de Nova York. O teatro está presente no número que verá a luz este sábado grazas a Manuel Xestoso, que analiza Espécies Lázaro, de Vanesa Sotelo. Ademais, informa das obras que poderemos ver nas próximas semanas. E para non aburrirnos, incluímos o pasatempos que cada semana constrúen Xerardo R. Roca e Xoán Costa.


Summary: O 12 de agosto, en Dodro.

O vindeiro 12 de agosto, data do aniversario do asasinato do militante nacionalista Xosé Ramón Reboiras Noia, desenvólvense diversos actos en lembranza deste dirixente da Unión do Povo Galego (UPG) asasinado pola policía franquista en 1975 en Ferrol. A UPG dedica o propio día 12 a homenaxear a Reboiras. O primeiro dos actos arrancará ás 12 horas no cemiterio de Imo (Dodro), continuará cun xantar popular en Fene, coa intervención de Duarte Correa, e rematará ás 19 horas na praza de Armas de Ferrol, cun acto político en que falarán o secretario de zona da UPG en Ferrol, Manuel Polo, a secretaria xeral da Unión da Mocidade Galega (UMG), Iria Carreira e o secretario xeral da UPG, Néstor Rego O Movemento Arredista rende tributo a Reboiras tamén o 12 de agosto nun acto no cemiterio de Imo ás 13 horas, onde tomará a palabra o concelleiro do BNG en Dodro, Xoán Bautista, o militante de Isca Manuel Nores, a dirixente da formación Ximena González e o membro da Executiva da CIG Anxo Noceda. A Fundación Moncho Reboiras, ligada á CIG, estará, tamén, presente no cemiterio de Imo para realizar unha ofrenda floral diante da tumba de Reboiras. Os actos en homenaxe a Reboiras terán continuidade o 13 de agosto na praza do Mercado no barrio vigués de Teis. Alí decorrerá un acto no que intervirán Cati Collazo, Óscar Pampillón, o membro da Comisión Vigo 72 Guillermo Fontán, a dirixente xuvenil Inmaculada Alonso e o militante comunista, Martín Cordeiro. Os actos fecharanse o domingo 14 de agosto ás 21 horas en Dodro, cunha palestra organizada polo BNG da localidade.


Summary: A CIG informa das accións de protesta en múltiples bases toda a Galiza levadas a cabo polas traballadoras de ambulancias para exixir á Xunta que realice as probas da Covid-19 a todo o persoal do sector e reclamar a dimisión do conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuiña.

Traballadores e traballadoras do sector de ambulancias realizaron esta sexta feira accións de protesta en múltiples bases toda a Galiza para exixir que a Xunta que lle faga as probas da COVID-19 a todo o persoal do sector. Unhas protestas que tiveron lugar en Ferrol, na Estrada, en Lalín, no hospital do Salnés en Vilagarcía, no Grove, en Pontevedra, en Vigo, en Ordes e no hospital do Barbanza en Ribeira, entre outras bases de ambulancias. O colectivo tamén reclamou a dimisión do conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuiña, que, nas súas palabras, fica "incribelmente desaparecido nesta situación de emerxencia sanitaria". Ademais destas mobilizacións, a CIG presentou demandas no xulgados do Social pedindo medidas cautelares para que, de maneira urxente, se obrigue á Xunta a realizar estes test a todas as profesionais. As traballadoras mobilizáronse de forma simbólica nas bases portando carteis reivindicativos para pedir que se lles recoñeza como persoal sanitario e que se lle fagan xa probas válidas, así como reclamando máis medidas de protección para garantir a súa seguridade e a das pacientes que trasladan. 3 semanas agardando Hai xa tres semanas, a Consellaría de Sanidade comunicou que se ían realizar probas da COVID-19 a todas as traballadoras das ambulancias, tanto do transporte urxente como do programado, para evitar a expansión dos contaxios e comprobar a incidencia da enfermidade entre o persoal do sector, segundo lembran desde a CIG. "Non obstante, até o día de hoxe só se fixeron probas nas áreas da Coruña e Vigo, onde ademais tiveron que repetilas polas deficiencias dos test", explica o responsábel de Transportes da FGAMT-CIG, Xesús Pastoriza. O sindicalista critica que "esta é outra mentira da Xunta" na xestión da crise sanitaria, polo que a CIG acudiu á xustiza para forzar a actuación do Goberno galego. Neste senso, Pastoriza sinala que os tribunais superiores de Euskadi e Catalunya xa ordenaron medidas cautelares por demandas similares, obrigando a realizar as probas do coronavirus a todo o persoal das ambulancias.