Summary: En tres agrupacións distintas e de xente moza.

Trinta casos relacionados con dúas variantes da variante brasileira na área de Vigo, en tres grupos distintos, todos eles de xente moza – menor de 30 anos- e nalgún dos casos sen relación coñecida co resto, "que é o que máis nos preocupa". Así informou o propio presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo, na súa comparecencia despois do Consello do Goberno galego. A área Sanitaria de Vigo infrmaba a principios desta semana que detectara seis positivos de Covid-19 relacionados con dous surtos, catro deles confirmados da coñecida como variante brasileira deste coronavirus, mentres que mantén outros 10 en estudo. O responsábel do servizo de Microbioloxía do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo, Benito Regueiro, comentaba entón a Europa Press que un dos surtos orixinouse por un caso dun traballador que chegou de Perú e o outro dunha persona que viaxara a México por motivos familiares. "Son dous focos controlados", resaltou Benito Regueiro, para engadir que van "aparecendo casos orfos" que estudan para confirmar a variante á que pertencen entre as predominantes. Este especialista en Microbioloxía resaltou que a variante británica representa "un 80%" dos positivos, polo que se mantén como predominante, á que se suman casos da brasileira e surafricana en menor medida. "Temos ameazas, unha das ameazas son as novas variantes, e acabamos de comprobar no día de onte que na área de Vigo temos dúas variantes da cepa brasileira e case 30 casos que xa temos confirmados, de cando menos tres agrupacións distintas centradas no ámbito de xente moza menor de 30 anos, dixo Núñez Feixoo. Algún dos casos carece de relación coñecida cos outros contaxios, "que e é o que máis nos procuopa", recoñeceu o presidente. "Esta situación obriga a redobrar esforzos de cribado, imos facer un estudo minucioso de todos os positivos e os seus contactos e imos incrementar cribados de forma especifica entre poboación menor de 30 anos. Necesitamos saber se é un gromo que preocupa e sobre todo concretar o fío que conecta as distintas persoas que están con estas dúas variantes brasileiras", sinalou.


Summary: A falta de persoal sanitario suficiente para atender as esixencias da Covid-19 derivou durante a pandemia no anuncio dun reforzo que a Xunta da Galiza fiou á continuidade dos residentes como especialistas de área baixo supervisión e á contratación por emerxencia sanitaria, dúas fórmulas cuxo uso non convence os sindicatos.

A Xerencia da área sanitaria de Vigo resolveu a finais de 2020 non renovar o vínculo do Sergas con dous facultativos especialistas en Traumatoloxía do Hospital Álvaro Cunqueiro que nos últimos meses viñan desenvolvendo un labor de apoio ao servizo de Medicina Interna do mesmo centro en virtude dun contrato específico vinculado á emerxencia sanitaria derivada da pandemia da Covid-19. A denuncia parte dos propios especialistas hospitalarios e do sindicato Omega, que conduciu o asunto ante a dirección da Estrutura Organizativa de Xestión Integrada (EOXI) de Vigo para coñecer as razóns que levaron a área sanitaria a prescindir destes dous profesionais. "Non fan falta" "A Administración galega dixo no seu momento que se ían renovar todos os contratos vinculados á Covid, mais agora a Xerencia de Vigo manifesta que 'non fan falta', que non teñen necesidade destes dous traumatólogos e que por iso decidiron rescindir o seu vínculo con eles", asegura a Nós Diario Manuel Rodríguez. A decisión do Servizo Galego de Saúde de prescindir destes dous especialistas médicos produciuse "a raíz da resolución dun concurso de traslados", explican desde a CIG-Saúde en Vigo. "A incorporación da persoa titular dunha praza vacante, como era o caso, obriga o cesamento ou a fin de nomeamento de quen a ocupa de forma provisional de forma irremediábel", aclara Manuel González Moreira. A Xerencia recoñeceu que tal como está a actividade, non precisan dos servizos destes dous especialistas para atender a actividade ordinaria "Así o recolle a lei. Ben é certo que o Sergas non ten por que romper o seu vínculo con estes profesionais. De feito, así llo trasladamos á Xerencia. Como é que deixades marchar dous profesionais no máis duro da pandemia? E a resposta foi que neste momento, tal como está a actividade, non precisan dos servizos destes dous especialistas para atender a actividade ordinaria". Calquera médico, nesta situación, é necesario "Estanse facendo as cousas a capricho e mal", censura o secretario xeral do sindicato de Médicos Independentes da Galiza para criticar "o sistema ditatorial do Sergas", a quen acusa de abusar dun "modelo de contratación de curta duración" que mantén o persoal médico eventual nun réxime de "escravitude" agravado pola pandemia. "Calquera médico, nesta situación, é necesario", defende Manuel Rodríguez. "Igual non está cualificado para atender directamente o tratamento da Covid pero está cualificado para desenvolver outras moitas funcións" e responder ás necesidades asistenciais causadas polo coronavirus. Covid e temporalidade Fontes sanitarias consultadas por este xornal aseguran que tras a perda destes dous profesionais, especialistas en Traumatoloxía, a Xerencia da Área Sanitaria de Vigo xa comunicou a dúas facultativas especialistas en Cardioloxía "que o seu contrato Covid finalizará o 31 de marzo", sen opción de renovación. Outro exemplo, denuncia, que pon o foco na temporalidade, na precariedade do persoal sanitario eventual e no "mal uso" dos contratos por emerxencia sanitaria. Após a decisión da Xunta de prolongar a contratación dos médicos residentes de último ano por mor da pandemia, o Goberno galego anunciou o reforzo do cadro de persoal do sistema público de saúde con máis dun milleiro de contratos eventuais por emerxencia sanitaria a partir de decembro. A CIG-Saúde non asinou o acordo desas novas fórmulas contractuais "porque críamos que non se aseguraba que eses contratos fosen a maiores para poder incrementar a carga de traballo de acordo coas necesidades asistenciais", aclara González Moreira. "O que defendemos son contratos longos e estábeis para dar resposta a ese aumento da demanda e o que vemos é que se están usando para cubrir ausencias previstas e mesmo baixas que non están relacionadas co coronavirus". Hai especialistas con contrato Covid que atenden necesidades estruturais non relacionadas co coronavirus O sindicato nacionalista amósase preocupado polo uso inadecuado dos novos contratos por emerxencias sanitarias, dos que cada EOXI dispón baixo distintos criterios. Así o confirma a Nós Diario o colectivo de Facultativos Eventuais Galegos en Loita (Fegal). "Atopamos que hai especialistas con contrato Covid que atenden necesidades estruturais non relacionadas co coronavirus e facultativos que se ocupan da Covid cun contrato por acumulación de tarefas. Ademais, segundo as especialidades e a área sanitaria, as data de renovación dos contratos por emerxencia sanitaria varían. Hainos que renovan mes a mes, outros que han renovar o 28 de febreiro e outros o 31 de marzo". Estabilidade Desde Fegal urxen estabilidade e "fixeza", unha medida ditada desde Europa para acabar coa precariedade que afecta a 40% dos especialistas hospitalarios eventuais "fronte a 10% que di o Sergas", matizan. Acabar coa temporalidade, recalcan desde a CIG-Saúde, "pasa por converter en interinidades todos os contratos eventuais que responden a necesidades estruturais". Compren prazas orzamentadas para podelas sacar a concurso e estabilizar o persoal, e mentres tanto, "urxe integrar os facultativos especialistas de área no pacto de contratacións", asegura Manuel González Moreira.


Summary: Rubén Cela, Paulo Carballada e Alfonso Losada foron denunciados pola policía por teren incorrido en presuntos delitos na concentración contra a presenza de Merkel en Santiago de Compostela decorrida o pasado 25 de Agosto. "Todo é un invento", manifestou a Sermos Galiza o secretario de Organización do BNG, Bieito Lobeira.

As acusacións da policía atinxen 3 militantes do BNG, entre eles o candidato da formación frentista á Alcaldía de Santiago de Compostela, Rubén Cela, quen revelou o asunto no seu perfil de Facebook. Após a denuncia interposta pola policía, un xuíz decidiu abrir dilixencias. Os cargos son graves e, entre eles, chama poderosamente a atención o que se presenta contra Paulo Carballada, responsábel comarcal do BNG na Coruña, ao que se acusa por ter arrebatado a pistola a un axente. Losada, do BNG de Guitiriz, tería inflixido unha ferida a outro policía, de acordo coa versión do corpo armado. O BNG nega os feitos. "Son un invento. Non teñen probas", dixo a Sermos Galiza o secretario de Organización, Bieito Lobeira. O 25 de Agosto, tal e como testemuñan as fotos que ilustran esta información, a policía cargou con brutalidade contra militantes e simpatizantes nacionalistas que secundaron a concentración convocada polo BNG contra a troika e contra a presenza en Santiago de Angela Merkel, acompañada por Mariano Rajoy. AMPLIAREMOS A INFORMACIÓN NO TRANSCURSO DA TARDE.


Summary: O ministro de Sanidade, Jens Spahn, anunciou que o seu Goberno manterá conversas bilaterais con Rusia

O ministro de Sanidade de Alemaña, Jens Spahn, anunciou que o seu Goberno manterá conversas bilaterais con Rusia para estudar cantas doses de Sputnik V poderían chegar e cando no caso de que a Axencia Europea do Medicamento ( EMA) dea o seu aval definitivo á citada vacina contra a Covid-19. Spahn afirmou en declaracións á emisora WDR que xa trasladou a vontade de Berlín de ir un pasou máis aló con Moscova na reunión extraordinaria de ministros de Sanidade da UE da cuarta feira, convocada en pleno debate sobre os posíbeis efectos secundarios derivados da vacina desenvolvida por AstraZeneca. Alemaña non expón actuar á marxe da UE no caso de Sputnik V -como si fixeron países como Hungría ou Eslovaquia-, pero si que considera necesario comezar a tentear a Rusia para ver as doses que poderían chegar nun momento dado. Spahn, con todo, recoñeceu que para que realmente a Sputnik V puidese dar un empurrón significativo á campaña de vacinación dentro da UE, o fármaco tería que chegar en cuestión duns poucos meses, xa que asume que, con máis tempo por diante, haberá tamén máis vacinas dispoñíbeis e un maior ritmo de produción. O ministro instou as autoridades rusas a proporcionar todos os datos que sexan necesarios á EMA para que esta axencia poida valorar se a vacina é segura e eficaz e se tamén abre a porta á súa introdución -e por tanto compra- dentro do bloque comunitario. Spahn comunicou a vontade do Goberno de Angela Merkel o mesmo día en que o responsábel do Goberno do estado de Baviera, Markus Soeder, aliado da chanceler, anunciou un precontrato polo que esta rexión reservábase 2,5 millóns de doses no caso de que houbese algún tipo de acordo global con Rusia.


Summary: Caeu (3-0) fronte ao Xetafe no seu peor partido da tempada.

Ao Celta que se enfrontou ao Xetafe no Adolfo Pérez habería que cantarlle aquel retrouso da copla popular galega de "é que non podes / é que non sabes / é que perdiches as habilidades". Foi un equipo cativo, incapaz, que até por momentos poderiamos preguntarnos se estivo sobre o céspede. Os celestes asinaron probabelmente o seu peor partido da tempada. En ningún momento souberon facer fronte á formulación dos madrileños. O Xetafe armouse a partir dunha defensa firme, seria, que impediu que o Celta culminase as xogadas. Batía contra ela. Non estiveron os vigueses á altura do desgaste psicolóxico que propoñía este partido. Os do Xetafe armaron un muro e o Celta por momentos semellaba que ía afogar coa pelota, sen saber moi ben que facer. Un erro de Iago Aspas no centro do campo permitiu Amath atopar a carreira de Ángel, que non perdoou. Marchouse para o vestiario cun gol en contra e, ao pouco de saltar, recibiu outro, produto doutra perda de balón no centro de campo, desta volta de Lobotka. O partido xa se facía case imposíbel para o Celta. A equipa galega ía pelexar pola sétima praza e agora está de undécimo na táboa. Toca recuperar rápido pois esa sétima praza (que agora ten o Eibar) está a aènas 3 puntos. Ficha técnica Xetafe (3): Guaita. Damián Suárez, Bruno, Djené, Cabrera, Portillo, Fajr, Arambarri, Portillo, Jorge Molina (Remy, min.70) e Ángel (Mora, min.90). Celta (0): Rubén Blanco, Hugo Mallo, Roncaglia (Boyé, min.73), Sergi Gómez, Jonny, Wass, Lobotka, Tucu Hernández (Radoja, min.61), Pione Sisto (Emre Mor, min.61), Iago Aspas e Maxi Gómez. Goles: 1-0, min.36: Ángel; 2-0, min.50: Jorge Molina; 3-0, min.85: Ángel. Árbitro: González Fuertes, do comité asturiano. Amoestou Damián, Cabrera, Portillo, Fajr, Roncaglia, Boyé, Emre Mor.


Summary: Traballadores e veciñanza marcharon desde a Factoría de Brens até a fervenza para rexeitar a venda das centrais que pretende o ex-ministro. 'O río é noso, non de Villar-Mir', o lema. O cadro de persoal non descarta convocar unha greve.

Centos de persoas tomaron parte na marcha convocada polo Comité de empresa de Ferroatlántica e percorreron a pé os 8 quilómetros que separan a factoría de Brens da fervenza do Ézaro para rexeitar así a intención da empresa de se desfacer das centrais eléctricas. Unha operación, como denuncian os traballadores, que suporía a fin da factoría e dos seus 400 empregos directos e un duro golpe para a comarca da Costa da Morte. Tras unha faixa co lema 'O río é noso e non de Villar-Mir', por volta de 500 persoas marcharon para dicir non á venda dunhas centrais que son concesións e que fan parte dunha única unidade produtiva coa factoría de Ferroatlántica. "Non se poden desagregar", como insisten sindicatos e traballadores. De aí a insistencia á Xunta para que, ao igualq ue fixera o goberno galeno a comezos dos 90, se negue a permitir calquera segregación e venda. Na andaina tomaron parte traballadores e veciños da comarca, así como alcaldes da comarca (Carnota, Dumbría ou Laxe) e representantes sindicais e de diferentes forzas políticas, como o deputado nacionalista Xosé L. Rivas 'Mini' ou a socialista Dolores Toja. Mobilizacións A marcha non é a única mobilización que impulsa o comité de empresa. Para as sextas feiras 16, 23 e 30 deste mes chama a participar nas concentracións que se realizarán, ás 18:30 horas, diante da factoría. Non se descarta convocar unha greve no caso de que a empresa presente o preacordo de venda das centrais na Xunta de Galiza.


Summary: O programa "A cultura é un dereito", promovido pola Deputación da Coruña, pon en marcha as xornadas de debate "Cara a unha escena plural", que se desenvolveran os días 11 e 12 de marzo no Teatro Colón da cidade da Coruña.

"Cara a unha escena plural", que decorrerá os días 11 e 12 de marzo no Teatro Colón da Coruña, ten por obxectivo achegarse á danza e ás artes vivas a través da análise do estado actual e do futuro da creación escénica, así como da programación e mais da difusión deste tipo de eventos desde voces diversas implicadas no proceso artístico. Comisariadas por Caterina Varela e Sabela Mendoza, as xornadas avaliarán o desfase da creación artística da danza e das artes vivas coa súa distribución en distintos espazos escénicos, unha cuestión que provoca que non se acade "o recoñecemento social das súas achegas, perdendo así a oportunidade dun diálogo social que hoxe semella pertinente, como é aquel que se produce no encontro dos corpos en movemento", comentaron durante a presentación realizada esta terza feira. O programa diríxese, segundo as comisarias, a "toda a comunidade da danza ou das artes vivas, persoas mediadoras, programadoras, traballadoras culturais das artes escénicas, responsábeis da administración e interesadas no espectáculo ou xornalistas". Como en todas as disciplinas da cultura ao vivo, desde a organización explicouse que tamén a o sector da danza se viu afectado por mor da situación sanitaria derivada da pandemia da Covid-19. Neste sentido, Caterina Varela e Sabela Mendoza entenden que "é especialmente interesante o debate neste momento xa que que a danza apela aos corpos e é moi procedente porque é fundamental para a vida, para o debate social, para repensar a mobilidade, a internacionalización e a sustentabilidade", recalcaron na presentación das xornadas. O programa O evento abrirase cun encontro sobre a programación de espectáculos de danza coa creadora e directora de Pisando Ovos, Rut Balbís, o xestor de Galiza Danza Contemporánea, Manu Lago; o coreógrafo, Javier Martín; o director do Teatro Rosalía, Paulo Rodríguez; e a por parte de Agadic (Axencia Galega de Industrias Culturais), María Paredes. A segunda mesa redonda estará protagonizada polas persoas responsábeis do Auditorio García Márquez de Oleiros, Diego García; do Teatro Municipal de Tui, Miguel Alfaya; do Auditorio de Outes, Santiago Nieto; do Auditorio de Cariño, Jonathan Miranda; do Teatro Principal de Ourense, Olga Mojón; e do Hernán Naval de Ribadeo, Pilar Otero. A crítica e os medios de comunicación serán protagonistas dun encontro no que participarán a directora de Vinte, María Yáñez; o director da Revista Galega de Teatro, Afonso Becerra, o cofundador de Teatron, Rubén Ramos e a xornalista Luísa Castiñeira. A renovación das relacións en termos de sustentabilidade, mobilidade e territorio e a innovación xurídica serán outros temas que centrarán as xornadas. Fátima Anllo, directora do Observatorio de Creación e Cultura Independente, trasladará unha análise dos datos e a evolución das compañías independentes de danza nos últimos anos. Ademais, artistas da danza abordarán o a participación nos procesos de creación con Julia Laport, Sabela Domínguez, Fran Martínez e Xián Martínez, xa no segundo día de programa que rematará cun coloquio aberto sobre os códigos deontolóxicos e as boas prácticas das artes vivas.


Summary: Avanzan as causas xudiciais contra case 50 axentes que participaron na represión contra a cidadanía que foi votar no 1-O, a pesar dos intentos da Fiscalía de pór obstáculos ao proceso, até o punto da Audiencia de Barcelona mostrarse sorprendida "polo descoñecemento da Fiscalía" sobre a xurisprudencia.

As 27 causas xudiciais abertas contra uns 50 policías, acusados de causar lesións en case 30 centros electorais contra a cidadanía que participaba na votación do referendo de autodeterminación decorrido en Catalunya o 1 de outubro de 2017, continúan o seu percurso despois da decisión da Audiencia de Barcelona de desestimar a petición da Fiscalía para arquivar a maioría dos casos. Esta cuestión implica que, como mínimo, serán xulgados por un delito contra a integridade moral, penado con dous anos de cadea como máximo, segundo resolveu o xuíz instrutor Francesc Miralles, titular do Xulgado de Instrución número 7 de Barcelona. Miralles recoñece que 300 atestados médicos demostran que os policías causaron "un sufrimento físico e psíquico", adiantou El Punt Avui. Neste punto, o xuíz instrutor ten que decidir se os leva a xuízo nunha única peza ou separadas. O tribunal da sección terceira da Audiencia de Barcelona, formado polas maxistradas Myriam Linage, María Carmen Martínez e Carmen Guil, conclúe que hai indicios delitivos contra os axentes, avala o traballo de Miralles e critica o empeño da Fiscalía en obstaculizar o desenvolvemento dos casos. Tamén se amosa "sorprendido sobre todo polo descoñecemento da Fiscalía" sobre a lei española, ao solicitar o ministerio fiscal o arquivo das acusacións baseándose na sentenza do Supremo sobre o 1-O, que afirma que as e os policías usaron a forza para cumprir coa orde xudicial de parar o referendo. A resposta da Audiencia provincial determinou que cada xulgado e tribunal son independentes mentres non se xulgue a mesma persoa polos mesmos feitos e que outras resolucións xudiciais non inciden na causa. A petición do fiscal era reducir o número de procesos xudiciais a cinco causas por delitos leves e dúas por graves, nas que se incluiría a peza de Roger Español, a quen lle baleiraron un ollo cunha pelota de goma disparada pola Policía. Mentres, Español está acusado de atentado contra a autoridade. Case mil feridos a mans de Policía e Garda Civil durante o referendo A actuación policial o 1 de outubro de 2017 deixou case mil persoas feridas. A Audiencia Nacional, na sentenza na que absolveu Josep Lluís Trapero, xefe dos Mossos d'Esquadra, eloxiou o comportamento da Policía catalá durante o dispositivo, "dirixido a minimizar os danos", a diferenza da actuación dos operativos organizados por Policía e Garda Civil. Hai poucos días transcendeu que a mesma Audiencia de Barcelona rexeitou imputar os altos mandos policiais pola violencia ao tentar evitar o referendo para non converter o xuízo nunha "causa xeral" contra Policía e Garda Civil, mais recoñeceu que "hai imaxes dese día absolutamente lamentábeis e inxustificábeis", tamén asume na resolución que "é innegábel que nalgúns casos a actuación de axentes concretos non estaba xustificada e puidese ser delito".


Summary: As táboas en www.futboldacosta.com

Festival de goles do Municipal de Vimianzo, con alternativas no marcador e no xogo, pero que volveu a demostrar que a golpes este Soneira cheo de dinamita ten as de gañar. En todo caso, o choque tamén sacou a relucir o partido as dificultades en defensa do Soneira, que o manteñen en todo caso como gran favorito ao ascenso con Praíña e O Pino. Pero a atención estaba no Peña de Ouro, onde o Mazaricos venceu ao Dumbría, cun resultado demasiado abultado para o visto no esbaradizo céspede. Os amarelos están fóra do descenso con 11 puntos, os mesmos que un Volantes que foi capaz de empatar ante o potente Flavia.O Baio daba outra boa nova e intenta engancharse pero faille falta un pouco de continuidade. Mazaricos - Dumbría (3-0) Mazaricos: Dani Fedello; Mario, Borja, Maroñas, Cutu; Adrián, Chumi (Kevin), Pereiro (Joseph), Piki, Fano (Viturro) e Barbeira (Yago). Dumbría: Anxo, Pablo Paz, Berto, Kanario, Mataso (Iago, m.69), Xaco, Rivi, Codesal (Mario, m.81), David (Dario, m.46), Yuyo (Charli, m.76) e Marcote. Goles: 1-0, m.24: Piki aproveita o erro de Anxo tras un balón longo de Maroñas; 2-0, m.43: Piqui remata un pase atrás de Chumi; 3-0, m.45: Barbeira á reviravolta tras unha combinación entre Fano, Piki e Pereiro a un saque de banda. Partido estrano o vivido no Pena de Ouro, cun céspede demasiado rápido, ao que parecía que o Dumbría se adaptaba ben que comezaba ben, mandando e gañando as disputas cun bo posicionamento. Pero a sorte, esta vez si, estivo do cadro amarelo, que se atopou cun gol tras unha mala saída de Anxo que pelexa e aproveita Piki. Sacouse unha lousa o cadro de Chicho, e empezou ao facer o traballado durante a semana, conseguindo manter máis a raia ao Dumbría e controlando os tempos.E chegaron os minutos claves do partido, cando a falta de 2 minutos para o desacnso Piki e Barbeira fan dous goles case consecutivos que deixan o choque encarrilado, sen facer demasiado. Mellorou o Dumbría na segunda metade, que intentou meter algo de prisa xogando e facendo ocasións (como en dúas chegadas de Marcote), nun partido que o Mazaricos parou unha e outra vez, pero que tamén pechou ben en defensa.Resultado abultado, pero tremendamente importante para os amarelos. O Mazaricos celebrando o tanto-Fotos-Mazaricos CF Soneira - Tordoia (5-4) Soneira: Javi Souto, Darío (Brais Pereira, m.60), David Agra, Diego Lois, Pichi; De la Sierra, Mayor (Fran Calvo, m.17), Javi (Leilán, m.60), Richi, Basti (Alex Taibo, m.9), Robert Pladur . Goles: 1-0, m.1: Róber Pladur a pase de Mayor; 1-1, m.18: 2-1, m.30: Richi a centro de Pichi; 2-2, m.44; 2-3, m.46; 3-3, m.53: Róber Pladur de penalti; 4-3, m.63: Róber Pladur de cabeza; 5-3, m.78: Richi; 5-4, m.90. Comezaba o partido cun gol de Rober Pladur, pero pronto. As malas novas empezaban a caer para o equipo soneirán xa que Basti tivo que ser sustituído do minuto 9 por problemas musculares. Tampouco tardaba o Tordoia de Dani Calvete en empatar, na mesma xogada na que, ademais, Mayor tamén sufría un rotura muscular. Seguiría o carrusel de ocasións e Pladur puido facer o segundo pero cando se plantaba no man a man vaiselle o control do balón. As chegads seguían chegando e Richi fai o segundo, e Diego Lois tería o 3-1 pero a súa falta bate na cruceta.Un fallo garrafal na saída de balón de De La Sierra cando mellor estaban os soneiráns, permite que os visitantes empaten o partido a un minuto para o descanso, e xusto sobre o pitido final, ante o despiste local, os visitantes póñense por diante co 2-3. Non se deixou nada nos vestiarios o líder, e saír por todo, empatando de novo, moi cedo, tras un polémico penalti por posibles mans cando o balón bate no costado do defensor. Non tardou en volver a darlle a volta o marcador o Soneira tras un córner sacado a perfección por Diego Lois, Pladur cabecea o fondo da portería completando o triplete. Aí puido pasar de todo, pois o Tordoira tivo o empate que salvou Javi, pero Diego Lois e avisaba e Richi ampliaba a renda.Os soneiráns quedaríanse cun home menos tras unha tonta expulsión de Richi (primeira tarjeta mui rigurosa). O Tordoia volveríase a meter no partido por medio de Estevez que aproveita un fallo na saída de Javi nun corner para empuxar a gol. Pero por fortuna o partido estaba case rematado. Val do Ulla - Baio (1-2) Baio: Diego Mallo, Martín, Yago, Álex Varela, Damián, Peke, Rubio, Bieito, Manu Santiso, Porti e Martín MC.Tamén: Pablo, Carlos, Mario, Sergio e Braian. Goles: 0-1, m.1: Bieito a centro de Porty; 0-2, m.70: Bieito a centro de Damián; 1-2, m.72: de penalti. Empezou moi ben o Baio moi ben, marcando xa no primeiro minuto, e marcando o control do partido en toda a primeira metade.Seguía dominando o cadro baiés na segunda, cando chegaba o xusto segundo gol, pero de seguido recurtaba o cadro local de penalti, e os baieses acabaron sufrindo e pedindo a hora. Volantes - Flavia (2-2) Volantes: Marcos, Godo, Rachón, Jano, Kacho, Charles, Óliver, Ángel, Abel, Pesco e Berto. Tamén xogaron: Thiago, Pardelo e Tiko. Goles: 1-0, m.3: Pesco; 1-1, m.15; 2-1, m.24; 2-2, m.33 Pesco de penalti. Con moitas baixas chegaban os de Sil, tan importantes como Amoedo, Kevin, Álex Pri ou Rubén. Pero competiron ben, defenderon comoa leóns e sacaron contras perigosas durante todo o encontro ante o que foi o mellor equipo que pasou polo Eleuterio Balayo. Pronto daba conta o cadro laranxa das intencións e Pesco abría o marcador. Apretou o Flavia primeiro nun paradón de Marcos a man cambiada a tiro de Jorge Rama, na seguinte xogada similar e este desde a frontal mete un golazo pegado ó poste. Pouco despois Uxío non perdonaría nun balón morto na área.Non se descolocou o equipo local, e seguía co seu guión sacando contras, que remataban cun tiro de Pesco ou un man a man de Berto que cae derribado. O penalti o transfomaría Pesco. De aí ó descanso as chegadas e ocasións foron laranxas, ante unha afección, os Rochabillies que coñecçiamos de preto esta semana, absolutamente volcada. Na segunda non hubo goles pero sí ocasions, por parte local Pesco e Berto tiveron dúas ocasións cada un, mesmo no treito final. Os visitantes tamén tiveron as súas e de feito Godo e Rachón tiveron que sacar un par de balóns baixo paus. O Volantes agradecendo a calor da afeccion-Fotos-Adriana


Summary: A asociación de familias das persoas usuarias da residencia considera que o galardón é "un lavado de conciencia dos responsábeis" da xestión da Covid-19, que no peor momento da pandemia "miraron para outro lado". O BNG local súmase ás críticas e fala dun "uso partidista" do premio e dunha "falta de respecto aos fins da Fundación Curros Enríquez".

O Padroado da Fundación Curros Enríquez acordou concederlle o premio 'Celanova, Casa dos Poetas' á comunidade da residencia de maiores San Carlos de Celanova. Nomeadamente, o recoñecemento vai dirixido ao conxunto de traballadoras e ao colectivo de maiores residentes, sinala, "pola fortaleza no traballo, a capacidade de organización e resistencia, así como pola valentía e profesionalidade coa que se enfrontaron á virulenta entrada da Covid-19 na comunidade, naqueles primeiros momentos do confinamento no mes de marzo de 2020, cando, tanto os resultados inmediatos que se maliciaban como as posíbeis consecuencias, agoiraban tempos certamente tráxicos para a vida das persoas". Á reunión na que se resolveu a concesión do XXXVII Premio 'Celanova, Casa dos Poetas' asistiron, este sábado, 26 de xuño, membros a título persoal como Xosé Luís Axeitos, Xosé Benito Reza, Felipe Ferreiro Feijoo e José María Paz Gago, así como representantes da Deputación Provincial de Ourense, da Real Academia Galega, da Universidade de Vigo, da Universidade da Coruña e do Concello de Celanova. "Dignidade fronte a extrema dificultade" O fallo do galardón recolle ademais, que "conscientes da dimensión que tomou a pandemia neses primeiros momentos -foi a primeira residencia de maiores afectada en toda Galiza- provocando o falecemento directo de nove persoas residentes en moi poucos días e afectando finalmente a todo o conxunto de traballadoras no contaxio da enfermidade, non só continuaron traballando, senón que foron quen de amosar unha imaxe de dignidade fronte a extrema dificultade, certamente admirábel". O mesmo texto expresa o sentir da Fundación Curros Enríquez a respecto deste recoñecemento. Neste sentido, advirte "lonxe de pretender que poida ser considerado un premio localista" o que busca "é simbolizar nesta comunidade a todas as residencias de maiores da Galiza, que atenden cada día ó mellor da nosa sociedade, que son as nosas persoas maiores, así coma a todos os colectivos que dende aqueles días acedos de marzo se teñen enfrontado e seguen enfrontándose en primeira liña as distintas fases nas que nos temos visto mergullados como sociedade, no epicentro do máis grande envite vital que nos ten sido presentado á humanidade durante o último século". "Lavado de conciencia" Desde a asociación de familias das persoas usuarias da Residencia San Carlos de Celanova, Adur, María Rodríguez recoñece a Nós Diario "sorpresa" por un recoñecemento que obvia as once vítimas mortais do coronavirus na residencia de maiores de Celanova e as súas familias, "as que mási sufriron durante o preceso". "Iso é o máis importante. E a nós non se nos olvida". Rodríguez cre que o premio 'Celanova, casa dos Poetas' é "un lavado de conciencia dos reponsábeis que durante a crise mirararon cara outro lado. No peror momento da pandemia, cando morreron once persoas, miraron cara oputro lado". Neste sentido, recoñece que as familias sempre estiveron desatendidas. "Lembro que foi unha loucura, 24 horas pegada ao teléfono, fallando caoas traballadoras, mobilizando as familias, persoas voluntaruias e material. Foi moi duro, sen ter comunicación, sen saber". Naquel momento, repara, "habería que ter mirado máis polas residencias e polas persoas maiores. Faltou humanidade". A residencia, en mans da Fundación San Rosendo Na mesma liña, fontes do BNG local sinalan un "uso político" da concesión do premio 'Celanova, Casa dos Poetas' ademais dun "falta de respecto aos fins da Fundación Curros Enríquez". "Quen concede ese premio é o alcalde de Celanova, presidente do padroado e, na súa maioría, ex alcaldes e ex concelleiros do PP que agora tratan de tapar con este galardón o que foi a nefasta xestión da Xunta da Galiza na crise da residencia de San Carlos", razoan. A formación nacionalista censura, tamén, que cando o alcalde de Celanova, Antonio Puga, de Celanova Decide, "tivo oportunidade de facer algo pola residencia a raíz do acordo unánime impulsado polo BNG en setembro do ano pasado para axudar nos termos solicitados polo propio centro, dedicouse a boicotealo após asinalo até facelo imposíbel ao carón do PP". O BNG apunta o rexedor de Celanova como o principal responsábel de que "unha residencia local, xestionada por un padroado local, agora estea en mas dunha gran xestora de residencias como é a Fundación San Rosendo, ao se negar durante un ano a tomar posesión do seu cargo como mebro nato do padroado". Con todo, o máis "indignante e sorprendente", remarca o BNG de Celanova, "é que na acta de concesión do premio non se fala nin dos once mortos por Covid nin das familias, que foron as outras vítimas", conclúen.


Summary: A AS-PG deu a coñecer hoxe cuarta feira os finalistas do Certame Curtas para Rosalía nas categorías de Irmandades da Fala, Manuel María e Rosalía. Coñeceremos os gañadores na gala de entrega de premios o 5 de maio.

'Curtas para Rosalía' é un certame xa asentado dentro do audiovisual galego con cada vez maior número de participantes, entre os que encontramos tanto persoas cunha traxectoria audiovisual consagrada como xente nova. O xurado desta sexta edocoçpm, formado por Isabel Naveira (actriz), José Manuel Sande (crítico de cine, escritor cinematográfico e guionista, ademais de concelleiro) e Raúl Veiga (director e guionista), decidiu por unanimidade proclamar finalistas da VI do Certame as seguintes curtas: - Na modalidade Irmandades da Fala: Mira a miña pel de Pablo Kaufmann e Miriam Rodríguez -Na modalidade de Manuel María: Choiva de Denisse Lozano Hermida Canción da hora na que ladran os cás de Millán Castro Vilariño Telexornal Manuel María de Luís López Aldegunde -Na modalidade de Mellor Curta da VI edición de Curtas para Rosalía: Adiós Soidá de Fran X. Rodríguez O espantallo amigo de Carlos Seijo O prezo da dote de Chus Domínguez 2016, un ano moi coruñés Coincide esta edición con dous feitos moi relacionados coa cidade da Coruña: o nomeamento do escritor Manuel María, veciño da Coruña, autor ao que se lle dedica o día das Letras Galegas 2016, e a celebración do centenario da fundación das Irmandades da Fala que tivo lugar na Coruña en 1916. É por iso que nesta ocasión o certame inclúe un premio dedicado ás Irmandades e outro a Manuel María. Gala de entrega de premios A gala de entrega de premios terá lugar o día 5 de maio de 2016 ás 20 horas no Teatro Rosalía da Coruña e consistirá nun concerto de Davide Salvado coa súa banda e a proxección das curtas gañadoras. O premio na modalidade de Irmandades da Fala será entregado por José Manuel Sande, concelleiro de Culturas da Coruña; o de Manuel María por Saleta Goi, viúva do autor chairego; e o da mellor curta por Xoán Costa, presidente da AS-PG.


Summary: Montse Prado (BNG) e Marina Ortega (PSOE), vicepresidenta segunda e vicesecretaria segunda da Cámara.

O veterano político popular e deputado pola circunscrición de Ourense, Miguel Santalices, revalida a confianza do presidente do PPdeG e da Xunta en funcións, Alberto Núñez Feixoo, e volverá presidir a Cámara na XI Lexislatura, acompañado de Diego Calvo e Corina Porro, deputados pola provincia A Coruña e Pontevedra, respectivamente. Santalices, deputado esde a V Lexislatura, asumiu por primeira vez a Presidencia da Cámara en xaneiro de 2016 para relevar Pilar Rojo, após saír ela elixida como deputada do Congreso por Pontevedra nas eleccións xerais de decembro de 2015. Así, Feixoo depositou, unha vez máis, a súa confianza no ourensán, e fíxoo tamén con Diego Calvo, que por primeira vez foi vicepresidente da Cámara na lexislatura pasada. De novo haberá unha cara nova no órgano reitor da Cámara. O número dous por Pontevedra, Corina Porro, unha veterana dirixente popular que foi 'rescatada' polo presidente da Xunta, agora en funcións, para levar a delegación territorial da Administración autonómica en Vigo. Os dous cargos restantes no órgano reitor da Cámara autonómica corresponden á oposición. Así, Montse Prado ocupará a vicepresidencia segunda en representación dos 19 escanos obtidos polo BNG e o PSdeG colocará, cos seus 14 deputados, a Mariña Ortega como vicesecretaria segunda. En canto á dirección do grupo, Pedro Puy seguirá como portavoz e contará con tres viceportavoces: Miguel Tellado, secretario xeral do partido, xunto con Elena Candia e Paula Prado.


Summary: A Deputación coordina coas entidades supramunicipais a xestión dos destinos

Pouco máis de 200.000€ vén de investir a Xunta de Galicia en 12 infraestruturas turísticas da Costa da Morte. 12 Concellos recibirán un máximo de 30.000€ para accións de embelecemento dos accesos e bens declarados de interese cultural, iluminación ornamental, recuperación e creación de miradoiros paisaxísticos ou recuperación de elementos de interese etnográfico ou da arquitectura tradicional entre outras, co que se pretende seguir impulsando Galicia como un destino fiable e de calidade, potenciando os valores que caracterizan o modelo turístico galego e que cobran especial importancia no contexto actual, como a natureza, a paisaxe a enogastronomía ou o Camiño de Santiago. Axudas ás infraestruturas turísticas da Xunta Concello Obxecto da subvención Subvención concedida A Laracha Rehabilitación e accesibilidade do entorno turístico de Gabenlle 28.010,85 € Cabana Instalación de paneis de sinalización turística para o Dolmen de Dombate 5.389,47 € Carballo Proxecto mesa panorámica accesible no mirador de Vilela 4.679,68 € Cee Subministro mobiliario urbano camiño de Santiago-casco urbano de Cee: cubrecontedores 11.364,93 € Coristanco Instalación paneis de sinalización e información do espazo natural Verdes 19.412,64 € Dumbría Reparación da pasarela de acceso á fervenza do Ézaro 30.000,00 € Fisterra Balizamento do paseo marítimo da praia Langosteira 22.008,45 € Muxía Sinalización de mellora da iluminación no entorno do Santuario nosa Sra da Barca 30.000,00 € Ponteceso Aparcadoiro de autocaravanas en Corme 30.000,00 € Vimianzo Creación dunha ruta de sendeirismo pola paisaxe protexida dos Penedos de Pasarela e Traba 8.448,58 € Zas Creación, sinalización e homologación da ruta da auga de Zas 19.903,00 € Axudas da Deputación cos entes de xestión Reunión virtual de Xosé Regueira cos representantes dos entes de xestión Paralelamente a área de Turismo da Deputación da Coruña, dirixida polo tamén vicepresidente, Xosé Regueira, mantivo unha xuntanza con representantes dos entes de xestión supramunicipais para poñer en común as novas estratexias e avanzar nas liñas de comunicación conxunta para a promoción turística dos distintos xeodestinos da provincia. A aposta pola calidade e seguridade ademais do turismo de proximidade e o avance na dixitalización son algúns dos eixos do novo horizonte do sector. Participaron responsables da Asociación de empresarios de Camariñas, Asociación sociocultural Auga e Sal de Muros, Asociación de empresarios Fisterra-Muxía, Ría da Estrela, CMAT. Na reunión, que puxo en común as estratexias de estas entidades turísticas da provincia da Coruña, coincidiuse na importancia da seguridade e da calidade nos destinos, apostando por unha dixitalización da información turística, que complemente os formatos físicos.


Summary: Unha semana de bombardeos. 177 palestinos mortos. Seis israelís mortos. As operacións militares concluíron moito antes do que se esperaba en Israel, até o punto de que varios medios e análises indican alí que é imposible que o Goberno de Netanyahu conseguise todos os seus obxectivos. Quen son os vencedores e perdedores do último capítulo deste conflito sen fin?

Unha semana de bombardeos. 177 palestinos mortos. Seis israelís mortos. As operacións militares concluíron moito antes do que se esperaba en Israel até o punto de que varios medios e análises indican alí que é imposible que o Goberno de Netanyahu conseguise todos os seus obxectivos. Quen son os vencedores e perdedores do último capítulo deste conflito sen fin? 1. Israel: un final prematuro Non poden obviar o feito de que o movemento islamita segue controlando o destino político de Gaza. Cada ataque israelí reforza a súa popularidade e contribúe a ocultar os seus erros de goberno Na noite do mércores, xusto despois de que entrase en vigor o cesamento do fogo, pequenos grupos de manifestantes congregáronse en localidades do sur de Israel para protestar contra o fin de hostilidades. Unha muller en Ashkelon díxolle ao xornalista Gregg Carlstrom, de Al-Jazeera: "A operación debería continuar ata que Gaza terminase borrada". Non era a única persoa que quedara perplexa polas noticias. Unha sondaxe telefónica da Canle 2 israelí revelou que o 70% da xente rexeitaba o cesamento do fogo, fronte ao 24% que si o apoiaba. Algúns titulares habituais nos medios israelís non tardaron en aparecer. "Até a próxima vez", escribe con pouco optimismo David Horovitz en The Times of Israel. O certo é que o mesmo se dixo en 2006 tras a última guerra con Hizbolá, e desde entón esa fronteira estivo relativamente tranquila. O desequilibrio de forzas foi tan evidente como en 2009. A aviación israelí destruíu todos os obxectivos evidentes, incluídas as sedes principais do Goberno de Gaza. Centos de lanzadoras de foguetes e talleres para a súa construción convertéronse en cascallos. Pero os edificios serán reconstruídos e os dirixentes eliminados, substituídos. O discurso oficial incidiu na idea lanzada polo ministro de Defensa, Ehud Barak. Os obxectivos da misión foran "cumpridos por completo". Pero por moito que falen de que a "capacidade terrorista" de Hamás se viu "seriamente danada", non poden obviar o feito de que o movemento islamita segue controlando o destino político de Gaza. Cada ataque israelí reforza a súa popularidade e contribúe a ocultar os seus erros de goberno. Se golpeas como queres ao teu inimigo e este non ve minguada a súa fortaleza, é probable que a túa estratexia a longo prazo sexa como mínimo moi cuestionable. Con todo, nos próximos meses é probable que a fronteira de Israel e Gaza recupere a tranquilidade, o que será útil para os intereses do primeiro ministro Netanyahu nas eleccións de xaneiro. 2. Hamás resiste Como calquera movemento insurxente, Hamás gaña cando non perde Como calquera movemento insurxente, Hamás gaña cando non perde. Os bombardeos destrúen parte da infraestrutura civil e deixan patente a inmensa superioridade militar de Israel, pero o control de Gaza polo movemento islamita non se resentiu. As relacións co Goberno exipcio "agora en mans dos Irmáns Musulmáns" reforzáronse. O primeiro ministro exipcio visitou Gaza como xesto de solidariedade nas primeiras horas do conflito. Son cousas que non ocorrerían na época de Mubarak. Unha soa semana de ataques non ía pór en perigo o predominio de Hamás en Gaza, e de feito pode reforzalo. Unha cousa é que sexa moi difícil levantar o bloqueo de Gaza, e outra que non se poida reducir o seu impacto a través doutras vías. Non hai que esquecer que Hamás cobra unha taxa por cada túnel que se constrúe entre Gaza e Exipto, e polos produtos que utilizan esa vía para entrar no país. 3. Mahmud Abás, sempre tan só Unha vez máis, a irrelevancia de Mahmud Abás, presidente da Autoridade Palestina, queda en evidencia Unha vez máis, a irrelevancia de Mahmud Abás, presidente da Autoridade Palestina, queda en evidencia. Abás non se atreveu a viaxar a Gaza vía Exipto para mostrar a súa solidariedade. Ten a sospeita de que Israel iniciou a operación para facer máis difícil a solicitude de Palestina de ingreso en Nacións Unidas como membro de pleno dereito. Fatah permanece no peor dos mundos posibles. Aposta polas negociacións diplomáticas con Israel, pero non obtén réditos políticos nin compensacións claras. Na mañá do xoves, o Exército israelí lanzou unha redada en Cisxordania na que detivo 55 persoas sospeitosas de estar implicadas na violencia. O problema de Abás é que Netanyahu e Barak sempre poden liberar as súas frustracións en Cisxordania e el non pode facer nada sobre iso. 4. Obama, un amigo con contas pendentes Despois dunha campaña na que parecía evidente que Netanyahu non ocultaba que prefería a vitoria do republicano Romney, non se descarta que Obama comece a pasar facturas a Xerusalén As acusacións dos republicanos contra Barack Obama na campaña norteamericana pola súa suposta frialdade na defensa de Israel son xa historia. Unha das historias de éxito para Israel desta breve guerra é o comportamento do sistema de defensa antiaérea Iron Dome, que puido interceptar un alto número de foguetes que se dirixían cara a núcleos de poboación. A achega de fondos por parte do Goberno de Obama, como tamén na época de George Bush, foi decisiva no rápido despregamento do sistema. Obama tiña unha prioridade: impedir unha ofensiva por terra do Exército israelí que elevase o conflito, do mesmo xeito que ocorreu en 2009, a unha dimensión moito maior e máis difícil de controlar. Nese sentido, o presidente de EEUU pode darse por moi satisfeito. Existe a sospeita de que a rápida finalización do conflito tivo que ver coas presións de Washington. En público, o apoio a Israel foi claro e rotundo, como é o habitual na política norteamericana. A final de contas, as sondaxes en EEUU revelan unha simpatía moito maior cara aos israelís que cara aos palestinos. Pero despois dunha campaña na que parecía evidente que Netanyahu non ocultaba que prefería a vitoria do republicano Romney, non se descarta que Obama comece a pasar facturas a Xerusalén. 5. Un respecto para Morsi A sede no exilio de Hamás xa non está en Damasco, senón en Qatar. E a longo prazo O Cairo pode ser para Hamás un irmán maior moito máis interesante que Teherán Cando foi elixido, ninguén esperaba que o presidente exipcio se convertese nun protagonista decisivo da política internacional. Non tiña nin carisma nin experiencia diplomática. Pero este antigo enxeñeiro da NASA colocouse no mellor dos mundos posibles. Non oculta a súa proximidade ideolóxica cos islamitas que gobernan en Gaza e ao mesmo tempo mantén a capacidade de negociar con Israel a través dos seus militares e servizos de intelixencia. Exipto continúa sendo importante para EEUU, como o demostran as frecuentes chamadas de Obama a Morsi por mor deste conflito e a viaxe de Hillary Clinton ao Cairo. Por moito que Israel denuncie a conexión iraniana de Hamás, a realidade empeza a apuntar noutra dirección que, en opinión de Washington, non carece de vantaxes. A sede no exilio de Hamás xa non está en Damasco, senón en Qatar. E a longo prazo O Cairo pode ser para Hamás un irmán maior moito máis interesante que Teherán. A longo prazo, iso pode ser un avance moi interesante para Israel, pero nese país poucas veces contémplase calquera relación con Hamás que non pase pola confrontación violenta.


Summary: Vinte anos despois da catástrofe do petroleiro 'Prestige' nas costas galegas e de xurdira a Plataforma Nunca Máis, unha das súas portavoces, a cantante Uxía, lembra para Nós Diario aqueles momentos e o que significaron co paso do tempo. Experiencias persoais mestúranse estes días coas lembranzas duns meses que xa quedan para a historia da Galiza contemporánea protagonizados por un dos maiores movementos sociais de protesta.

-Pasaron vinte anos. Desde a distancia temporal, como lembra a reacción da sociedade galega polo afundimento do Prestige a as súas consecuencias?Vinte anos é un bo momento para recapitular e reflexionar. Saber como chegamos até aquí e que pouso deixou ese movemento social. Desde logo foi o máis aberto, inclusivo e transversal da nosa historia recente. Teño moitas imaxes na miña cabeza dese momento. Nunca Máis, '20 anos de dignidade' e "motivo de orgullo" da Galiza O que me quedou máis gravado na memoria é a solidariedade sen límites que houbo. Despois, a resposta da sociedade diante da pésima xestión do Goberno que había naquel momento. Lembro tamén a incerteza, o medo e a carraxe de non saber ben que facer até que apareceu a Plataforma Nunca Máis, paraugas baixo o que nos puxemos todas e todos. Creo que foi fundamental a súa creación e o que aconteceu. Non podemos esquecelo. Non hai nada como responder de maneira unida á xestión nefasta. A reacción cidadá foi un exemplo de dignidade. A reacción cidadá foi un exemplo de dignidade -Como naceu a Plataforma Nunca Máis?Foi unha experiencia interesante pola súa pluralidade. Nela estaba representada boa parte da sociedade galega a través de distintas asociacións e colectivos, coa xente do mar organizada e o mundo do ensino, da saúde e mesmo da comunidade científica. Foi un exemplo de como se pode crear algo dunha maneira transversal e aberta. Deberiamos tomar nota e pensar que se lle pode dar a volta ás cousas dunha maneira colectiva. Eu aprendín moito. Non sentín para nada estar a facer un traballo contra vento e marea, todo o contrario. Mais non era doado responder a tanta incompetencia. Nunca Máis: o ruído e a furia dun pobo Lembro que tivemos longas xornadas de reflexión, de reunións da xestora e do seu brazo cultural, a Burla Negra. Estou moi orgullosa dese momento, e das compañeiras e compañeiros que fun coñecendo co tempo. Sobre todo da xente do mar. Non é casualidade que agora viva na Illa de Arousa. Para min foi, naquel momento, un exemplo do que nos viña enriba. Tiveron unha maneira comunal de facer fronte a iso. -O mundo da cultura deu a cara e colleu o papel de portavoz.Exercemos de portavoces. Creo que armamos un discurso sólido, con moito asesoramento loxicamente da comunidade científica, do sector do mar... Comunicamos o que todo o mundo sentía. Era un discurso que a xente podía entender, ecolóxico e poético. Deixou pegada. Non era o discurso habitual para comunicar este tipo de situacións. Entendeuno todo o mundo, polo que foi importante. Comunicamos o que todo o mundo sentía A xente da comunicación tamén se entregou en corpo e alma, con moitas horas de sono polo camiño. Lembro agora, por exemplo, a Rocío Castro, que foi unha das persoas que nos asesorou e buscou ocos onde nos escoitasen para trasladar a ausencia do que estaba acontecendo. Que haxa un novo Prestige é tan só "cuestión de azar" Explicar que nos estaban mentindo. Era algo físico, puro chapapote, cando mesmo se negaba que estaba acontecendo. Todo un despropósito. Aprendemos que non todo o que din os medios de comunicación é verdade. A manipulación é unha maneira de que non se conte a realidade. Notamos que eramos un colectivo moi grande e moi plural. Levabamos a bandeira de Nunca Máis con moito orgullo e, á marxe das bandeiras partidistas, representábanos a todas e a todos. Era un símbolo de unión do pobo contra o desleixo, o inmobilismo, o silencio e a mentira. É un bo momento para celebrar os vinte anos. Decatarnos de que se nos mobilizamos podemos cambiar o rumbo das cousas. Decatarnos de que se nos mobilizamos podemos cambiar o rumbo das cousas. Pensar un mundo sempre mellor e máis xusto. Todo isto deixou un forte impacto na conciencia ecolóxica, aínda que pensemos que non. Quero quedar coa parte positiva. -Había algo máis que a protesta ecoloxista?Desde logo. Era defender a nosa dignidade fronte a esa pésima xestión. Chovía sobre mollado. O Goberno debía defendernos e estabamos sós. Por esa razón a manifestación do 1 de decembro foi unitaria e potente. Non lles importaba nin o mar nin nós. Foi unha defensa moi emocionante dos nosos dereitos. Transcendeu moito. Estivo nos medios de comunicación de todo o mundo, nunha gran manifestación en Madrid e mesmo no Parlamento galego. Foi unha pelexa moi brava e fixémolo sen pensar nas consecuencias. Nunca Máis chama a mobilizarse: "O Blue Star evidencia a indefensión da costa galega" -Que botou en falta estes anos?O único que me dá mágoa é que non se recollese todo nun lugar físico, pór en valor o que se fixo, para contalo xeración tras xeración e non só cando se cumpren 20 anos. Se esta celebración serve de algo será para reunir todo ese material e pór en valor ese momento. Sentirnos orgullosos do que aconteceu á marxe da deriva política e partidista. É o momento de erguer esa bandeira con orgullo e de repensar outras frontes como a dos medios públicos, a sanidade pública ou a memoria histórica.


Summary: Os candidatos á secretaría xeral do PSOE mantiveron en Galiza unhas porcentaxes de apoios moi semellantes aos do resto do Estado, agás na provincia de Ourense, onde Laura Seara ten grande peso no equipo de Madina.

O candidato a secretario xeral do PSOE Pedro Sánchez logrou case 3.000 avais en Galiza fronte a uns 1.800 obtidos polo aspirante Eduardo Madina, mentres que José Antonio Pérez Tapias reuniu menos de 300 en terras galegas, onde se confirmou tamén a tendencia do Estado, onde Sánchez superou con claridade a Madina. Segundo os datos facilitados por fontes socialistas, Pedro Sánchez sumou máis avais por provincias que Madina en Pontevedra, A Coruña e Lugo, mentres que en Ourense foi superado por este, provincia á que pertence a deputada Laura Seara, a súa compañeira de grupo parlamentario e unha das persoas máis destacadas da súa candidatura, ao punto de que se posibelmente sería a Secretaria de Organización de vencer Madina, cuxa vitoria en Ourense confirma a súa alianza co Pachismo, o grupo que segue ao ex-secretario xeral do PSdeG, Pachi Vázquez. Sánchez sumou 2.963 avais, por 1.762 de Madina e só 289 de Pérez Tapias, a maioría na provincia da Coruña En total Pedro Sánchez xuntou 2.963 avales en Galiza, deles 1.058 na provincia de Pontevedra; 973 na da Coruña; 594 na de Lugo; e 339 en Ourense. Mentres, Eduardo Madina obtivo 1.762 avais, distribuídos en 677 na Coruña (onde comezou a súa campaña); 479, en Ourense; 464, en Pontevedra; e 142, en Lugo.Pola súa banda, José Antonio Pérez Tapias, de Izquierda Socialista, reuniu 289 avais no paíos, deles 169 na Coruña, 48 en Ourense, 42 en Lugo e 30 en Pontevedra.


Summary: O candidato á Alcaldía de Pontevedra polo BNG, Miguel Anxo Fernández Lores, apenas necesita presentación. O proxecto que encabeza é coñecido ao longo do planeta. E non só. Entre os recoñecementos ao seu traballo atópase o premio da ONU-Hábitat, un premio á excelencia do modelo de cidade. As enquisas sitúan o Bloque en Pontevedra a piques de lograr a maioría absoluta. Responde este cuestionario por correo electrónico.

Que valoración fai do seu mandato? Moi boa porque Pontevedra, co impulso do Concello, conseguiu situarse nos máis altos estándares de calidade urbana xestionando ducias de grandes e pequenos proxectos, todos eles importantes para os veciños; implementando o tratamento dos biorresiduos; apoiando os sectores produtivos da cidade que é cara onde queremos que creza Pontevedra; promovendo moitos eventos deportivos, un sinal de identidade da cidade e do Goberno, como se puido comprobar hai uns días co éxito indiscutíbel dos campionatos do mundo de tríatlon que tiveron selo galego coas vitorias de Javier Gómez Noya e Pablo Dapena. De todas as medidas que impulsou, cal salientaría e por que? É difícil escoller porque son moitas as accións que se teñen feito nestes catro anos en todas as áreas do Concello. Tal vez me quede coa exitosa e dificultosa licitación e adxudicación do contrato da auga, que lle reportará á cidade un investimento de máis de 66 millóns de euros en melloras para os vindeiros 3 anos. Completar todo o saneamento do rural e comezar a estender a rede de auga potábel ás parroquias do sur do concello son algunhas das importantes melloras que se poderán executar con este contrato. E iso que non deixou de haber atrancos polo camiño postos por axentes externos que querían influír nunha adxudicación que foi impecábel. Que dificultades enfrontou estes catro anos o seu concello? As dificultades habituais da tramitación administrativa nun Concello, tal vez acentuada pola nova Lei de Contratos que soubemos implementar e agora toda a maquinaria administrativa está perfectamente engraxada; ou a lexislación estatal vinculada á normativa económica que parece pór máis paus nas rodas que facilitar a xestións municipais. Tamén se percibiu un retroceso nas relacións coa Xunta. Parecían normalizadas -cando menos- de feito permitiu desbloquear proxectos tan importantes para Pontevedra e para toda a comarca coma a ampliación do Hospital Montecelo, pero agora volvemos á vella práctica de cartearnos pola prensa. Como valora o papel da oposición? A primeiros de mandato, a oposición tivo unha actuación en bloque, capitaneada, en certos momentos, polo Partido Popular que o único que pretendía era pór atrancos para que non saísen asuntos tan importantes como os orzamentos. Ultimamente cada un tiraba para o seu lado, totalmente desdebuxada e sen propostas para Pontevedra. Eu estiven 12 anos na oposición e considero que é moi importante pasar por aí para coñecer ben o funcionamento do Concello; e para un Goberno é moi importante ter unha oposición con coñecemento da cidade que faga suxestións ao Goberno. Nada de nada. Cal é a principal necesidade do seu concello? O Concello de Pontevedra, ao igual que o resto de concellos de toda Galiza, precisa estar ben financiado. Somos a administración máis próxima ao cidadán e a que recibimos a maior parte das peticións. Habería que empezar a inverter esta situación se, realmente, queremos concellos fortes, con capacidade de xestión. En relación a iso, cal será a primeira medida que impulsará no novo mandato? Realmente, levamos impulsado un montón de proxectos durante estes catro anos, desde obras de gran transcendencia na cidade até delegacións comerciais para promover Pontevedra e as súas empresas. Seguiremos mantendo o ritmo da reforma dos espazos públicos do Concello con proxectos que xa están en licitación e outros que temos en carteira; continuaremos implantando a compostaxe en todo o Concello e impulsaremos un modo de transporte novidoso en toda Galiza: o transporte a demanda; chegar a todo o rural e ao resto de barrios; manteremos o nivel das actividades culturais e festivas que xa sitúan a Pontevedra como referente galego en determinadas citas anuais; seguiremos promovendo grandes eventos deportivos que xa temos programados ou seguir recibindo os retornos do posicionamento internacional do modelo de cidade, porque temos claro que o mellor aínda está por vir.


Summary: Analizamos coa axuda de expertos en comunicación, estratexia e análise electoral e política as tácticas, erros e acertos en campaña das formacións que comporán o próximo Parlamento de Galicia

"Son as eleccións máis raras que vin na miña vida". Un alto dirixente dun partido estatal cunha dilatadísima traxectoria lanzaba esta reflexión na primeira xornada da campaña electoral que culminou nas eleccións do pasado 21 de outubro. A crise económica, os recortes, a desafección política que rexistran estudos coma os do CIS e a reestruturación do mapa partidario do país pola banda da esquerda abrían un escenario case imprevisible, no que convivían inquéritos que afianzaban a Alberto Núñez Feijóo nunha folgada maioría absoluta -como finalmente aconteceu- con outros que deixaban aberta a porta a un cambio de cor política no Goberno da Xunta. Chegou o 21-O e o PP non saíu indemne ao ollar o cómputo de votos pero si saíu reforzado, pasando de ter un a ter tres escanos sobre a maioría absoluta. Mentres, a que fora oposición parlamentaria de PSdeG e BNG desplomouse mentres emerxeu a Alternativa Galega de Esquerda (AGE) liderada por Xosé Manuel Beiras. E todo isto, por que? "Nas eleccións materializouse unha situación larvada, que é a crise do PSOE e do BNG, como organizacións e como alternativa conxunta". Quen realiza esta reflexión é Carlos Neira, economista e experto en análise demoscópica e electoral, para quen AGE "veu ocupar, sen querelo" e "sen ter un proxecto maduro, unitario e claro", "o espazo que deixaron PSOE e BNG" tras compartir o Goberno da Xunta. Tras perderen o Executivo en 2009 as relacións de socialistas e nacionalistas racharon e na campaña "era tarde" para amosar a unidade. "Tentouse escenificar en campaña para apañar votos", asegura. Nun sentido semellante analiza o acontecido Francisco Martínez Hidalgo, profesor e politólogo especializado en comunicación política. "A única opción estratéxica que tiñan PSdeG e BNG era amosarse como alternativa de Goberno" e "non caer na trampa da polarización" que, na súa opinión, supoña tanto como "destacarse como unha alternativa distinta á que propuña AGE e ao que propuña o PP". "Optaron por insistir na polarización e na crítica ao PP" e iso, ao seu xuízo, contribuíu á aposta da formación de Beiras e dos populares por "utilizarse un ao outro". "O PP utilizou a AGE como representante da alternativa da oposición, totalizándoa como organización radical" "O PP utilizou a AGE como o representante da alternativa da oposición, totalizándoa, todo o representaba AGE como organización radical", estratexia empregada polos conservadores, explica, para "mobilizar o seu electorado e desmobilizar a parte mais moderada da esquerda que vota PSOE ou BNG, que son forzas de Goberno". Pola súa banda, detalla, "AGE usou o PP para confrontar e activar o electorado da esquerda como voto protesta". "Non se amosou como alternativa de goberno, senón como oposición contudente e mobilizou moito o descontento". O futuro Para Carlos Neira a ese papel de AGE cómpre sumarlle tamén a "desidia" que, dende o seu punto de vista, existiu entre PSdeG e BNG á hora de ofrecer mostras de "boa veciñanza". "Iso castigouno" o seu potencial electorado, afirma, nun contexto no que ve a Alternativa como "gañador circunstancial" ao que agora se lle presenta a oportunidade de "optar a liderar o proceso" de construción dunha alterantiva ao PP, "porque é a única forza que medra na Galiza dinámica, urbana e moza" e foi tamén "a única que foi quen de restarlle forza á abstención. Así e todo, o proceso de construción dese polo oposto ao PP debe pasar, segundo a súa análise, por "unir a toda a esquerda", "forzas estatais e non estatais" que se unan en base a "contidos" e teñan en conta que "o PP perdeu moitísimos votos, pero a esquerda perdeu máis". "O PP perdeu moitísimos votos, pero a esquerda perdeu máis" En opinión de Martínez Hidalgo aínda é "sociopoliticamente moi arriscado" falar do papel que pode xogar AGE no futuro, porque en termos electorais "non existe", senón que "existe Xosé Manuel Beiras, a súa traxectoria persoal e o que el representa". Moito do electorado de AGE, di, "mobilizouse porque Beiras lle pediu qeu se mobilizase". Por iso, abonda, "agora a AGE chégalle a hora de preparar o post beirismo, que é o máis complicado porque non existe un líder alternativo".


Summary: É o duplo da existente cando Núñez Feijóo chegou á Xunta, menos de 4.900 millóns de euros. Agora representa 18,5% do PIB.

A débeda pública de Galiza bate un novo récord e fechou 2016 superando os 10.850 millóns de euros, en concreto, 10.854 millóns. Unha cifra que supón un aumento do 4,6% a respecto do exercicio anterior, 2015, cando a débeda era de 10.375 millóns de euros. En apenas doce meses, aumentou en 479 millóns de euros. A 1,3 millóns de aumento da débeda por día. A débeda pública galega representa o 18,5% do Produto interior bruto (PIB), diminuíndo unha décima en comparación co 2015, cando era 18,6%. Mellor comportamento, pois, que a media do estado español, onde a media é de 22% doo PIB. Cando Núñez Feijóo chegou á Xunta de Galiza, en 2009, esta débeda era de menos de 5 mil millóns de euros, 4.859, e representaba 8,6% do PIB. Nestes anos, disparouse en case 6.000 millóns de euros e o seu peso a respecto do PIB aumentou en dez puntos. Froito deste aumento, a débeda autonómica que soporta cada galego tamén experimentou un aumento considerábel. Se no 2009 esta era de 1.756 euros por galego, no 2015 abeiraba os 3.800 euros, o que supón 2.000 euros máis por persoa que cando Núñez Feijóo tomou posesión.


Summary: Persoal da factoría, acompañado por familiares e cidadanía, camiña desde a planta até a Delegación de Goberno reclamando unha "tarifa elécrica competitiva" e alternativas ao feche. Outra manifestación na Mariña pediu medidas para asegurar a supervivencia de todas as fábricas REPORTAXE | Unha mañá co persoal de Alcoa: a loita "urxente e inmediata" por un problema "de fondo"

REPORTAXE | Unha mañá co persoal de Alcoa: a loita "urxente e inmediata" por un problema "de fondo" Uha marcha obreira do persoal da planta de Alcoa na Coruña percorreu este luns a cidade, desde a factoría até a Delegación do Goberno, nunha nova protesta polo peche anunciado pola multinacional. Os operarios camiñaron durante máis de dúas horas berrando "enerxía solución" ou "Alcoa non se pecha" mentres eran aplaudidos e apoiados pola cidadanía. A marcha obreira de Alcoa percorreu a cidade reclamando "enerxía solución" e berrando contra o anunciado peche Pouco antes de encamiñarse cara á Delegación, na praza da Palloza, familiares, amigos e centos de persoas recibíronos con camisetas e proclamas de apoio como o que minutos antes amosaran os bombeiros da cidade ao paso da marcha polo seu parque. Xente de todas as idades agardou a chegada dos traballadores, desde fillos pequenos con camisetas co lema "co noso fuuro non se xoga" até avós con prendas laranxas que dicían "non" ao anunciado peche e mulleres que apostaban por unha "tarifa eléctrica competitiva". Tamén representantes sindicais e políticos e ex-traballadores da compañía que expresaban a súa preocupación pola decisión da empresa. "O Goberno tiña que meter man; anos de subvencións para que acaben levando todo mentres imos morrendo", aseguraba un dos concentrados na Palloza baixo a chuvia que non impediu que centos --arredor dun milleiro de persoas-- se unisen á marcha até o centro da cidade. Durante ela, bengalas, bucinas e moitra proclama e emoción. Diante, os fillos máis pequenos dos afectados portaban unha pancarta na que acusaban a Alcoa de deixalos "sen futuro". "Imos loitar até o final, até que non quede unha gota de alento", dixo o presidente do comité de empresa, Juan Carlos López Corbacho, que está convencido de que o persoal vai "gañar" esta loita, á que este luns uníronse polo camiño traballadores doutras industrias da comarca. A marcha deste luns chega xusto no día no que o comité europeo de Alcoa iniciou o proceso para denunciar a empresa estadounidense por incumprimento da lexislación comunitaria. Os representantes dos traballadores denuncian que o ERE tería que ter contado cun prazo de exposición pública e consulta de quince días antes de que se presentase de maneira firme e formal, tal e como fixo a compañía. O comité europeo de Alcoa iniciou este luns o proceso para denunciar a empresa por incumprimento da lexislación comunitaria ao presentar o ERE Ademais, pola mañá, unhas 150 persoas participaron noutra marcha, neste caso na Mariña, que partiu da planta de Alcoa en Cervo e rematou no centro de Burela. Nesta manifestación, traballadores e cidadanía reclamaron medidas para a supervivencia de todas as factorías da multinacional en Galicia e Asturias. Na mobilización, ademais de representantes sindicais, tamén participaron diferentes cargos políticos da zona. Marcha obreira do persoal de Alcoa, camiño da Delegación do Goberno da Coruña / CC-BY-SA CIG Porque, tal e como manifestou o presidente do comité de empresa da planta de Cervo, Xosé Paleo, o persoal non está "para nada" tranquilo logo do anuncio de peche da fábrica da Coruña. Tal e como aseguran tamén desde a planta coruñesa, a estratexia da multinacional sería "dividir" os traballadores. Con todo, o representante sindical considera que "nun futuro curto, de non solucionarse o problema da enerxía", os operarios de Cervo poderían estar "vivindo unha situación semellante". Outra marcha na Mariña reclamou medidas para asegurar a supervivencia de todas as plantas de Alcoa Así, o manifesto lido na praza do Concello reclamou un prezo da enerxía "xusto e competitivo" a nivel europeo e lembraron que as factorías de Noruega e Islando teñen unha tarifa "tres veces máis barata" que as do Estado. Por outra bada, o BNG rexistrou este luns no Parlamento unha proposición de lei en materia enerxética destinada ao "abaratamento do recibo da luz para persoas usuarias e empresas para consolidar o emprego". En palabras da portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, a proposta responde "á estafa colectiva" da factura da luz "que debemos pagar todos os galegos e galegas que a pesar de vivir nun país que produce moita electricidade, non teñe ningún tipo de compensación" e mesmo están ante a ameaza dun ERE en Alcoa. O BNG rexistrou unha proposición de lei para abaratar o recibo da luz para cidadanía e empresas A proposición de lei ten, segundo o BNG, tres obxectivos: "Abaratar o recibo da luz porque dous terzos da factura dependen de decisións políticas dos parlamentos e gobernos, un novo marco na produción eléctrica que compense a Galiza polos custos sociais e ambientais na produción enerxética, e unha tarifa industrial para as empresas electrointensivas para garantir emprego".


Summary: Alto, de chaleco azul co seu reloxo e cadea prateadas, pantalón de cana azul tamén (o ton do mar cóbreo todo) e suaves ollos abertos sempre á comunicación e ao sorriso, o Fran Pérez Porto convida xa de entrada a achegar a sabedoría e beleza do seu inmenso traballo. Máxico coma Merlín (unha nube de cabelos brancos ao ar, animando a cor tostada do seu rostro), foi quen de crear cun selo moi persoal a revolución das formas galegas desde a súa base popular alfareira a unha cerámica artística e moi orixinal.

Nace a mañá en Fene, centro vital do ceramista, e na compaña da Carme Romero, boa ceramista tamén, e do Louren Castro, o deejay de música tecno que devecía desde hai tempo por coñecer o artista, iniciamos un encontro deses que deixan pegada. A conversa iníciase coa lembranza do poeta Xosemaría Pérez Parallé, pai do artista, ao lembrar eu uns versos do poema "A Roda", dedicado precisamente ao Fran (Da quentura do barreiro/ recolles ricaz anado/ e ceramista-alfareiro,/ do barreiro/ fas, co seu cerne, o broslado...). "Admiraba no meu pai –dinos o Fran– o seu saber, a súa humildade e o amor a Galiza". Como o pai, traballou varios anos en Astano, onde aprendeu un mundo de cousas que lle servirían despois para a creación e montaxe das súas grandes esculturas. "A cerámica é unha arte moi complicada e arriscada –define–, sobre todo en obras de grandes dimensións. A cocción é unha transformación total dun material a outro; de barro a cerámica. Ten que estar todo moi axustado. Santa Comba. Covas. Esmelle. Andaba eu coas ganas de coñecer o mundo de Esmelle e todo o que vai acontecer co futuro da obra do Pérez Porto, e el, contentísimo ao amentarllo e ollando para a Carme Romero, dixo, "pois imos aló, xa verás como vos gusta". Ao pé mesmo do cabo Prior, abeirando a pequena península onde se forman praias de area branquísima e como un encantado labirinto de enormes penedos e acantilados formando illotes, nun dos cales, na Insua do Medio, se ergue a ermida de Santa Comba (orixe no s. VIII e santificada polas lendas populares dos romeiros), o noso artista, coa melena alborotada polo vento, fala das seis tías que con mioco o educaron na infancia, traéndoo a pasear por estes lugares de Covas. "Eran Raquel, Eladia, Esther... sempre pendentes de min e facendo de mestras educadoras. Mira se eran boas que ataban unha corda a dous piñeiros e arrandeábanme sentado no colo dunha delas para que non me mancase. Por iso lle quero tanto a esta parroquia de Covas, onde veraneabamos coa familia. Agora seguimos a Esmelle para completar este meu itinerario íntimo". "Eu vin fotos delas cuns vestidos longos e grandes trenzas como personaxes de película", comenta a Carme con voz cariñosa mentres volvemos ao coche. Continuamos dous ou tres quilómetros máis cara ao interior para deternos ante unha casa de pedra dourada e limpa, alongada, que forma casal con outras. "Esta casa estase preparando para museo da miña obra. Cedereille por uns anos moita da que teño e síntome moi orgulloso e agradeicido por iso. A historia naceu nun obradoiro, que eu dirixía no concello de Ferrol hai anos, ao que asistían directivos da asociación de aquí, de Esmelle, que andan a recuperar o patrimonio material e inmaterial tan rico desta zona", cóntanos antes de baixar do coche. Recíbeno con alegría dous directivos que con el van comentando o traballo dos canteiros nese espazo rectangular comunicado con outras salas máis pequenas. "Adórano" dinos baixiño a Carme. O Louren, cariñoso, apértalle a man, feliz. Eles falan de varios proxectos inmediatos e seguimos camiño despois, entrando xa nun bosque de árbores diversas con masas de amieiros, freixos e salgueiros beireando un regato que baixa da montaña. "Esta é a Selva de Esmelle" exclama, inchando o peito, o artista. Hai un muíño restaurado xa con dous indicadores de cerámica, obra del: Camiño do Mago Merlín, e Muíño de Otero, sinalan; e unha fonte de pedra de dous canos cunha cruz gravada e o poio para pousar o cántaro. Un prado pequeno cunha mesa e bancos entre os amieiros, e destacando ao fondo, o monumento ao mago Merlín. O lugar é tan fermoso que ficamos calados por un momento. Está o monumento co Merlín en alto relevo nunha placa grande, con cabelos brancos ensarillados e un longo pucho co sol e as estrelas, e saúda coa man saíndo da propia placa, e coa lenda en cerámica debaixo: Mago Merlín. Decembro 2006. Veste de azul como o seu creador. Azul Pérez Porto, logo. Fago o retrato do artista dándolle a man ao Merlín, mentres lle pregunto se o azul tan característico utilizado nas súas obras é a súa cor preferida, mais contesta que a súa cor é a do arco da vella: todas, pois. "En principio a imaxe ía para a xanela dun muíño, por iso o esculpín nunha placa delgada, deixándolle fóra a man en aceno de saúdo", explica. Sentamos para gozar do momento e do lugar máxico deste Merlín vivo. Co son doce da auga a correr, sentimos as palabras alegres do Pérez Porto; "O topónimo de Esmelle levoume ao "Merlín e familia" de Cunqueiro, e este sitio fantástico que agora recuperaron os veciños e eu decoro co meu traballo. Desde que o vin quixen que a miña obra formase parte deste milagre natural que é Esmelle". "A sensibilidade artística non parece ser característica das autoridades actuais ou do pasado. É a gran tristeza da incultura e salvaxismo xa xeneralizadas nesta estraña etapa histórica tan difícil de aturar" Fene. Ferrol No parque Castelao de Fene érguese outro dos monumentos de Pérez Porto, O pallaso. Unha figura grande e redonda cos brazos en ese e un pequeno pucho, rodeado de nenas e nenos, sobre un podio cúbico de cemento. É de 2001. O sol alumea toda a fronte e fai revivir as figuras (nenos e nenas mirando para o pallaso e xogando, coa tenrura característica que lles pon o escultor). A xente fixo del un símbolo de Fene."Lembro o día da inauguración con centos de nenas e nenos aplaudindo e berrando, e os da Comisión cidadá que se formara para recadar fondos, presidida polo humorista e debuxante Xaquín Marín. El tamén colaborara pondo á venda unha serigrafía. O dos nenos fíxome revivir. Son os personaxes reais sempre presentes nas miñas obras. Esa alegría que teñen, non? Gustaríame que o coidado e respecto que hai aquí pasase co monumento dedicado á Música Tradicional ferrolá para festexar tamén as Pepitas, instalado nos Cantóns de Ferrol, e constantemente estragado polos vándalos. Precisamente as Rondallas ferrolás e varia xente pediu, mesmo, o traslado, pero o concello parece que non oe, e dáme pena velo así". Fala Pérez Porto doutro monumento grande en todos os aspectos, con personaxes infantís en cores tocando diversos instrumentos nas caras dun podio do que sae unha columna vivamente decorada e remata con personaxe danzando tamén que pode orgullar a calquera cidade ou nación. É outro dos seus símbolos. Mais a sensibilidade artística non parece ser característica das autoridades actuais ou do pasado. É a gran tristeza da incultura e salvaxismo xa xeneralizadas nesta estraña etapa histórica tan difícil de aturar. O Louren ficou con expresión mancada, e só di: "deberían pillar eses ghamberros e polos a traballar para ti un ano enteiro, xa verían". Carme Romero levounos despois ao seu obradoiro que ten nun fermoso e singular lugar de Fene: o Muíño do Pombal, que é Escola de Cerámica municipal na que colabora Pérez Porto tamén. As esculturas de Carme enchen coa alegría de cores e grandes ollos meigos os espazos e os proxectos. "Comparto con Carme a mesma visión e maneira de concibir e traballar a cerámica. A partir dun oco traballar o volume dunha escultura de dentro para fóra, a diferenza doutros materiais escultóricos cos que se traballa de fóra cara a dentro", di o ceramista acariñando unha das figuras. Louren ficou pampo mirando para a cabeza dunha muller con símbolos de cunchas e rosáceas en ocos. "Os cadros do Museo Maside están comidos pola couza e a humidade corre polas paredes... unha vergoña todo" O Castro de Samoedo. Sargadelos. Osedo. Gozamos, deseguido, cun delicioso xantar preparado por Carme: carne con verduras, ensalada doce e pan doce tamén, sobremesa popular da zona. Fainos máis locuaces e interrompémonos ao falar. E inmediatamente (o tempo feliz é unha nube branca que esvara veloz polo ceo azul), subimos ao Castro, Castro de Samoedo, o das cerámicas de Sargadelos e a figura excepcional de Isaac Díaz Pardo. E aí nos pilla a tristeza aos catro, ante unha obra feita con moito amor e tan revolucionaria para a época dos 70 na Galiza. "El era único, mestura de artista de vangarda e home sensíbel coa situación da xente. Encheu de traballadores a fábrica, pero de aquí, da zona, sobre todo de mulleres. Cando casaban, empregaba tamén os seus homes. Unha vez chegou unha dicíndolle que o marido estaba deprimido, todo o día na casa, sen traballo, que se ía matar. E o Isaac meteuno tamén na fábrica, pero era tan vago que ás veces non lle aparecía no choio e ía el buscalo á casa": 'Se non traballas non vas cobrar de vello', berráballe. As mulleres eran as que facían todo, os moldes, metían as pezas nos moldes, decoraban..., todo, pero os homes andaban de xefes sempre, mais as que traballaban eran elas. O Isaac era moito, humano, cunha personalidade forte; un artistazo tan grande... A etapa de Sargadelos co Isaac foi a que me formou, con el, e iso e máis lle debo". "Para a min, o grande escultor de Galiza, único, fantástico, grandisimo, é Asorei. Asorei é insuperábel". O silencio, ese abandono que se respira hoxe no Castro, no Museo Carlos Maside de Arte Contemporánea, pioneiro na Galiza, creado precisamente polo Isaac e o Luis Seoane, con obra maior dos nosos pintores ou escultoras; ou a piscina, os mesmos edificios da fábrica, abandonados, sen xente... todo está morto. "Botaron a maioría dos traballadores. A industria, se non leva arte, se non ten artistas, non vale para nada. E dá pena ver como anda todo. Os cadros do Museo están comidos pola couza e a humidade corre polas paredes... unha vergoña todo". Mais alédanos os ollos esa fonte que enche un dos ángulos formados polos hexágonos do edificio do Museo, obra ben orixinal do arquitecto Fernández Albalat. Como unha árbore ou un cruceiro, érguese, estirada, a Fonte dedicada a Castelao, policromada, coma sempre (para min é a obra monumental maior do Pérez Porto). "Un día, –conta–, Isaac colleume polo brazo, tróuxome a este recuncho e díxome, tes que facer algo para aquí, pois cúmprese agora o centenario do nacemento de Castelao. Como a Castelao non lle gustaban as estatuas pensamos inmediatamente nunha fonte, na que a auga sería o símbolo do que é constante, continuado, como as ideas e pensamento dese grande home que foi Castelao. Construína en Sargadelos en moi pouco tempo e a medida que a iamos montando coas pezas desa pedra cocida a máis de 1.500 graos e xa coas cores impregnadas nela para sempre, o Isaac seguía emocionado o proceso da montaxe, facendo fotos sen parar, e a medida que ía xurdindo, el, coa admiración naqueles seus ollos grandes que enchen a súa obra, dicía 'iso parece un milagre', como se a fonte fose xurdindo por arte de maxia". Non ten auga hoxe a Fonte, e todas esas figuras e símbolos que Pérez Porto lle meteu (rosáceas e estrelas, medallóns, rostros con grandes bocas das que sae a auga, pías decoradas con figuras xeométricas, torsos femininos coas mans na cabeza ao xeito de gárgolas... e como remate, a muller do dragón, que pon a man ante a boca aberta para que a auga, ao saír, pegue nela e se esparexa) son como un compendio da nosa tradición escultórica, policromada sempre e elevándose a algo superior, como os cruceiros, esculturas e monumentos. Xorde, como cando vemos algo que nos chega á alma, o silencio, mentres os ollos buscan os detalles. Os tres, arredor do artista, como se o quixesemos protexer, e el, como saíndo dunha profunda reflexión, di: "Mais para a min, o grande escultor de Galiza, único, fantástico, grandisimo, é Asorei. Asorei é insuperábel". Pero o tempo, ciumento da felicidade, turra outra vez por nós, avisando que rematou. Queremos que culmine el ante outra obra grande de Pérez Porto: o seu obradoiro de Osedo, baixando do Castro cara á estrada principal. A casa grande do artista, na que construíu, coa axuda tamén da Manola Vales (parte importante da súa creación, sempre hospitalaria e humilde con quen os visite), o seu espazo do barro e das ideas, comezando pola fachada da mesma casa, beireada con resaltados adornos de cerámica. No xardín, polos cuartos, no faio, locen figuras das distintas etapas (son parcial daquela que chamaría verde pola cor que lles puxo). E así andamos, espazo a espazo, até chegar ao corazón do que todo xorde animado por unha idea, un cálculo, unha inspiración: o torno e mais o forno, atanores máxicos do artista dos que, efectivamente, como o Isaac Díaz Pardo dicía, nace a obra coma un milagre; un milagre porque, ao cabo, todas e todos vimos dese material primixenio e lendario que modelou a carne nosa: o barro e esa pedra dura e nova transformada polo atanor do Pérez Porto en fantástica cerámica. Arte nova para un país vello.


Summary: No centro educativo deron positivo por Covid-19 case unha vintena de persoas. Segundo a Xunta hai 1.256 casos entre a comunidade educativa da Galiza.

Non é o principal foco de afección da pandemia, máis a rede educativa da Galiza si está a padecer de forma moi directa os efectos do virus. Esta quinta feira transcendeu que o centro Apóstol Santiago de Vigo detectou case unha vintena de positivos na súa comunidade escolar, o que supón a maior cifra desde que deu comezo o curso. Coa área sanitaria de Vigo especialmente afectada no día de hoxe polo incremento da incidencia do coronavirus, foron as autoridades as que explicaron que o colexio privado sumou distintas persoas infectadas nos últimos días até chegar ás 19. Para evitar a expansión do surto, na infraestrutura fecharon polo menos nove unidades de terceiro e cuarto de Primaria, se ben o Sergas optou por non clausurar o edificio, cando menos polo momento. Iso si, foi preciso pór en situación de illamento a uns 200 estudantes como medida de prevención. Na demarcación olívica xa hai polo menos 360 contaxios detectados en infraestruturas, o que implicou o fechamento de 20 aulas. En toda a Galiza, até o de agora, hai contabilizados 1.256 casos en escolas, institutos e gardarías, quer privadas, quer de titularidade pública. A Coruña, Compostela e Ferrol seguen dando cifras preocupantes. En Lugo está o único centro que recorreu a paralización da actividade. Trátase da escola infantil Golfiños, que tivo cinco contaxios.


Summary: Belén Tajes é a profesora de música á que o centro infantil coruñés de ensino non regrado Jungle World lle impide empregar o galego na actividades coas crianzas. Nesta conversa explícanos como se sente despois de dar o paso de denunciar publicamente o seu caso xunto á Mesa pola Normalización Lingüística e á CIG-Ensino.

Cal foi a súa reacción cando recibiu a circular que impide expresamente o uso do galego nas actividades do centro? Sabía que ía por min, porque son a que leva máis tempo traballando cos nenos e coas nenas en galego. Sentinme moi indignada e indefensa. Non sabía a quen recorrer nin que facer, mais era consciente de que o que dicía a empresa rozaba a ilegalidade. Descoñecía até que punto unha empresa privada pode facer este tipo de exclusións. Como cres que vai actuar a empresa con vostede cando se presente no seu posto de traballo? Xa me dixeran en conversa privada que podía haber algún tipo de sanción e no escrito que nos remitiron ás traballadoras advírtese de que usar o galego significa incorrer nunha sanción grave. Así que, segundo o que dixeron, supoño que van tomar medidas contra min. Que lectura fai da acollida que tivo a súa denuncia? Nas redes sociais vin moita xente indignada, porque realmente semella unha situación propia doutro século. Percibín moito apoio e moita acollida da xente, sexa galegofalante ou non o sexa. A empatía coa lingua non está perdida. Nunca pensei que me fora pasar a min un caso semellante Coñece outras persoas ás que lles pasase o mesmo que sufriu vostede? Teño lido na prensa noticias de persoas ás que lles pasou algo semellante, mais nunca pensei que me fora pasar a min un caso semellante. Por que cre que se producen este tipo de condutas galegófobas? Creo que existe unha profunda ignorancia do que é legal. Paréceme incríbel que a directora do centro tivese o valor de poñer o que puxo por escrito. Creo que non era consciente que por riba das normas internas dunha empresa privada están os dereitos meus como persoa a expresarme en galego e o dereito dos nenos e das nenas a recibir unha actividade en galego. Penso que tamén se debe a unha falta de educación e de apego pola lingua. Como se poden impedir casos como o seu? Hai que denuncialos. Trátase dunha cuestión educacional. Supoño que terei que soportar as consecuencias, mais é un deber denuncialo. É a lingua dos nosos avós e iso ten que estar por riba do que veña. Ademais, debemos facer un labor importante cos nenos e coas nenas para que saiban valorar o idioma. Hai uns meses, unha nena foi discriminada por razóns de lingua no centro hípico de Casas Novas, en Arteixo. Como ve a situación do idioma na Coruña? É a mesma situación que padece o galego nas grandes cidades. Creo que hai un déficit de normalidade no uso das dúas linguas. Ademais, penso que a exclusión do galego segue unha tendencia de aumento. Ten que ser normal usar o galego ou o castelán no momento en que un sinta que debe usalos. Os dous idiomas deben ser igual de importantes. Que recomendacións lle daría ás persoas que sofren casos coma o seu? Anímoas a denunciar, a loitar contra os prexuízos asociados á lingua galega e a dignificala. Teme ser despedida? Non, porque estou orgullosa do que acabo de facer. Son consciente de que vai ter consecuencias. Aínda así, non podía durmir sabendo que nun traballo que adoro, a música, non ía poder cantar en galego. Hoxe irei ao traballo co orgullo de poñer en coñecemento da xente unha situación tan vergoñenta.


Hai mais de dous mil anos, na cidade asiática de Magnesia, un aborixe de temperamento curioso e sen moito que facer, tropezou nunha pedra negra e, mira ti por onde, descubriu que turraba das cousas de ferro contra si. Pero houbo que agardar ata o ano 1600 para que aparecera publicado o primeiro tratado serio e completo de magnetismo, baixo o título De magnete e da autoría dun tal William Gilbert, británico el. Fixádevos ata onde tiven que ir dar para darlle consistencia ás miñas sospeitas. Agora volas conto. Nas municipais 2003, eu ía de 11 na lista bloqueira de Lalín e sacamos 3 concelleiros; nas do 2007 ía de 8 e sacamos tamén 3; nas do 2011, fun de 5 e sacamos 2; e, por último, nas deste ano, ía de número 2 e sacamos 1 só concelleiro Os feitos observados historicamente son os seguintes: Nas municipais 2003, eu ía de 11 na lista bloqueira de Lalín e sacamos 3 concelleiros; nas do 2007 ía de 8 e sacamos tamén 3; nas do 2011, fun de 5 e sacamos 2; e, por último, nas deste ano, ía de número 2 e sacamos 1 só concelleiro. Xa digo, admiten as mais variadas interpretacións , pero os datos están aí, e son públicos e contrastables. Cales son logo as miñas sospeitas? Pois que igual a teoría do magnetismo nos da unha explicación á serie de datos exposta. Resulta que o tal magnetismo da materia ven sendo o resultado do movemento dos electróns nos átomos das sustancias; e cun chisco de esforzo podemos imaxinar o interior do noso corpo cheo de electróns viaxando en bandadas coma tolos dun lado cara outro e sen paradura, coma biosbardos no solpor do parque de Rosalía de Castro. Pois resulta que, segundo a teoría, os electróns con distinta dirección atráense e os que levan a mesma dirección, repélense. A saber, está claro que os electróns da miña dona e mailos meus deben mirar para cadanseu lado e, pola contra, os electróns do gato Grissom e mailos da auga deben ser cuspidiños. De ser isto certo e así, os meus electróns e mailos dos compatriotas lalineses son coma dúas pingas de auga e, como non podía ser doutro xeito, repélense (nin eu lles gusto a eles, nin eles me enchen moito o ollo, todo hai que dicilo). Partindo desta base, e xa con algo claro, afondamos no estudo da serie de datos e chegamos á seguinte conclusión: o magnetismo inverso (Sucasas, lalineses) queda definido pola ecuación lineal pl=3c-1, sendo pl=posto na lista e c=concelleiros obtidos, e para un campo magnético definido polos valores 0 ≤ pl ≥ 8 . Para valores pl > 8 non hai tal campo magnético nin farrapos de gaita, xa que o candidato subiu do posto 11 ao 8 e os concelleiros obtidos foron os mesmos O magnetismo inverso (Sucasas, lalineses) queda definido pola ecuación lineal pl=3c-1, sendo pl=posto na lista e c=concelleiros obtidos E xa metidos en fonduras científicas podemos dar un paso mais e da teoría do magnetismo pasar á teoría da transcendencia, da física á metafísica, pero sen perder o fío da cuestión que nos ocupa. A física demostrou que o meu fracaso electoral é debido a un rexeitamento magnético causado por partillar o mesmo tipo de electróns cos meus veciños votantes. "Si, é boa xente e moi simpático, pero ... non sei", así che contestan se lles preguntas por min. Ese "pero ... non sei" é o rexeitamento magnético, do que seguramente non son conscientes e non saben como explicar. E aquí entra a transcendencia. O político de éxito transcende aos seus votantes, non é un deles, está mais arriba e mais alá deles. A marca "É un dos nosos, é coma nós" é un conto de maría castaña, un mito interesado mais. O votante estarrica o pescozo, mira cara arriba e quere ver algo que estea por riba del, sexa o crego no altar, sexan os músicos da París de Noia na cima do palco ou sexa o alcalde presidente falando dende o balcón principal do pazo consistorial. Ata os speakers´ corner do Hyde Park londinense soben riba dun tallo para elevarse sobre sobre a mirada dos viandantes. A física demostrou que o meu fracaso electoral é debido a un rexeitamento magnético causado por partillar o mesmo tipo de electróns cos meus veciños votantes. En resumo, o meu fracaso electoral está xa diagnosticado e ben explicado cientificamente, quedando así descartada calquera enfermidade rara ou eiva vergoñenta do animal: o magnetismo inverso e a falla de transcendencia (que son intranscendente, vaia por Deus) teñen a culpa. E todo por ser "un de tantos", "un coma eles". E resulta comprensible que a veciñanza votante razoe: para ser coma min, xa estou eu e abonda xa, para que raios quero mais? Eu quero alguén no que vexa que outra vida mellor é posible; e que non só é posible, senón que é real e estouna vendo diante miña. Eu quero esperanzas e ilusións, e ti, Sucasas, ti non mas das. Aínda que sexan esperanzas vas.


Summary: Gonzalo Caballero, Fernández Leiceaga e Díaz Villoslada amosan a súa disposición a competir polo liderado do socialismo galego. "Eu podo achegar algo máis ca outros á secretaría do PSdeG", di o actual portavoz parlamentario

Gonzalo Caballero, Juan Díaz Villoslada e Xoaquín Fernández Leiceaga. Son, polo momento, os tres socialistas que amosaron a súa disposición a competir pola secretaría xeral do PSdeG nas eleccións primarias -aínda sen data- que prevén celebrarse o vindeiro outono. Se ben o actual portavoz parlamentario aínda non deu o 'si' definitivo, as súas declaracións sitúano xa en plena precampaña polo liderado do partido. "Eu podo achegar algo máis ca outros á secretaría do PSdeG", dixo este domingo en declaracións a Radio Galicia. "Eu podo achegar algo máis ca outros á secretaría do PSdeG", di Leiceaga Os tres aspirantes sitúanse, con maior ou menor implicación, na contorna de apoio ao novo PSOE, ao que emerxeu tras a vitoria de Pedro Sánchez nas últimas primarias do partido a nivel estatal. Ben sexa polo seu apoio declarado ao actual líder, ben polo seu posicionamento contrario ás teses de Susana Díaz e dos veteranos apoios que recibiu a presidenta andaluza desde o PSdeG, Caballero, Villoslada e Leiceaga colócanse nun mesmo ámbito, aínda cos seus matices e diferenzas. No da opción socialista que, en Galicia, foi apoiada mesmo con moita máis forza que a nivel do Estado. O novo líder gañou no 84% das mesas das primarias no país. Caballero, Leiceaga e Villoslada posiciónanse con claridade no novo PSOE que emerxe tras a vitoria de Sánchez a nivel estatal "Nunha situación política complexa como esta ás veces se precisa un pouco máis de experiencia política, de xestión de colectivos e, se se quere, de capacidade de interlocución na sociedade con outras forzas políticas e eu creo que aí podo achegar algo máis eu; eu teño un grao de coñecemento que os outros dous precandidatos ou outras persoas non teñen", asegurou este domingo Leiceaga, que mantén contactos no partido á espera de decidir, a finais de agosto, se se presenta ou non. Parece telo bastante claro: "Imos manter unha cautela. A miña predisposición non é negativa pero manteñamos unha cautela. Agora mesmo estou mais inclinado polo si que polo non, pero xa digo, en reflexión aínda". Preguntado, precisamente, polo feito de que os tres únicos aspirantes poidan ser incluídos no sanchismo, réstalle importancia e pide adaptar a situación a nivel estatal a Galicia, onde é "máis fácil facer oposición ao PP" pero é "máis difícil" reverter esa situación de maioría absoluta dos conservadores". "En Galicia xa quedou claro cando gañei as primarias a Xunta que o futuro pasa polo entendenmento con outras forzas de esquerda, con En Marea, un posicionamento que agora queda referendado co triunfo de Sánchez", di Leiceaga. Gonzalo Caballero advirte de que leva "máis de vinte anos" no PSdeG, onde "todo o mundo sabe quen é quen" Gonzalo Caballero, pola súa banda, responde a aqueles que aluden á experiencia parlamentaria para avalar a súa candidatura asegurando que leva "máis de vinte anos" no PSdeG e que "todo o mundo sabe quen é quen" no partido. Logo de comezar a súa precampaña das primarias cun encontro con militantes en Compostela, o socialista vigués aposta por impulsar "un cambio para o futuro desde as bases" para deixar atrás "unha situación de incerteza e de certa debilidade" e conseguir "chegar á rúa, abrindo o partido e chegando á cidadanía". Ademais, insiste nun PSdeG "máis forte e renovado" e "moi situado á esquerda" co obxectivo de liderar "un proxecto que consiga o Goberno galego" porque, di, non se "resigna" a que unha Galicia "que vai peor no económico, no social e no demográfico" só poida ver as maiorías absolutas "dun PP incapaz e inefectivo". Villoslada reflexiona "seriamente" presentarse e cre que que é "unha obriga case moral asumir retos se podes axudar ao partido" Pola súa banda, o deputado Juan Díaz Villoslada asegurou tamén nos últimos días que está "reflexionando seriamente" sobre a posibilidade de concorrer ás primarias pero tamén aclara que "é unha obriga case moral asumir retos se podes axudar o partido". Situado claramente tamén no apoio a Pedro Sánchez e no da actual presidenta da xestora do PSdeG, Pilar Cancela, o ex-xerente da Universidade da Coruña. O deputado coruñés cre que formar parte do grupo parlamentario socialista é unha vantaxe, grupo no que tamén está como portavoz Fernández Leiceaga, e confirma que xa iniciou a rolda de contactos co socialismo galego para decidir se finalmente se presenta.