Summary: Preténdese da poesía moitas veces un compromiso profundo e unívoco coa verdade. Trátase, en realidade, dun tópico que se desprende da súa concepción como expresión íntima, vinculada á experiencia persoal.

E porén, desde Ezra Pound, que na Galiza foi moi ben canalizado por Cunqueiro e Méndez Ferrín, a poesía moderna apostou moitas veces por desprenderse desas imposicións para xogar aos disfraces e, de forma moi relevante, ao revivalismo histórico. Falar pola boca dos que xa foron, apostar por unha perspectiva imaxinaria que permita aventurar o que os outros viviron, converteuse nunha sorte de subxénero que, a pesar da potencialidade que contén, tampouco tivo unha práctica especialmente fecunda nos últimos anos. As horas de Hanna | Pura Tejelo | Urutau | 2019 | 95 páxinas | 12 euros As horas de Hanna é unha proposta complexa pero que apela directamente a eses parámetros. Complexa, pois posibelmente sen o (por unha vez) necesario "prefacio" explicativo sería difícil para o lector medio poder entrar no universo que nos abre este libro. Coa referencia aos "libros de horas" dos séculos XV e XVI no trasfondo, a autora constrúe unha colección de poemas que seguen a vida da súa personaxe principal: unha Hanna que habita no Renacemento e que porén só conseguiremos entrever no medio de todos os seus condicionantes históricos. Desta forma, entre descricións e consellos, personaxes e reflexións colocadas nun universo cuns valores ben diferentes do noso, teremos un fresco dunha época fascinante: o Renacemento que nos devolve este libro preséntase como ese intermedio entre o medieval e contemporaneidade, unha época que vai abrindo as perspectivas de posibilidades das mulleres, ao tempo que segue profundamente ancorada en xerarquías férreas de dominación e explotación social. Como diciamos ao principio é unha poesía de inspiración histórica expresada porén nun estilo actual, sen imitar máis que puntualmente, ou por referencias, as formas antigas. Ao mesmo tempo, a súa práctica ten unha perspectiva que foi pasada por alto por algúns dos seus iniciadores pero que no contexto galego tivo un amplo predicamento. Trátase da presenza do elemento colectivo, a forma na que a reconstrución do discurso histórico serve para axustar as contas da comunidade. É un elemento mencionado no prólogo de Pilar Pallarés que anda polas lapelas do libro e que destaca en poemas puntuais como "A vida dos poderosos", unha perspectiva que afasta definitivamente o libro do ton distanciado que podemos entrever por veces para apuntar ás estruturas que sustentan un mundo baseado na explotación dos humildes e na submisión das mulleres.


Summary: Escribir desde a igualdade de xénero por pura reacción ante unha realidade desigual. Explorar novas formas, nunha procura constante. Mesturar linguaxes. Son, na opinión de Imma António, algúns aspectos do teatro galego dos 80 ou 90 que non acaban de chegar ao noso panorama cultural, por moito que haxa quen o descoñeza. António será a homenaxeada no próximo Día das Galegas nas Letras polo seu traballo como dramaturga ou actriz, entre outros oficios teatrais. Repasamos a súa traxectoria.

Oteatro porfía en saber que hai nas e n t r a ñ a s da nosa humanidade", dicía ao ler o seu Manifesto do Día do Teatro nos Premios María Casares. Por que? Nese manifesto falaba da pregunta que lanza o teatro sobre quen hai aí?, sobre a busca da comunicación, sobre esa procura que o teatro propón arredor das grandes preguntas da humanidade. Non deixamos de preguntarnos quen somos individual e socialmente. E neste confinamento que estamos vivindo agora aínda se fai máis evidente que precisamos desa comunicación porque somos animais sociais. Unha vez a min caeume unha bágoa enriba dunha muller que estaba en primeira fila e ela quedou encantada… Pois este tipo de comunicación tan, digamos, escatolóxica, é moi poderosa. Que pensou cando soubo que ía ser a homenaxeada polo Día das Galegas nas Letras? Pois quedei abraiada. E sentín un fondo agradecemento. Considero moi importante o que fai A Sega para dar visibilidade ao traballo das mulleres, e ademais sentín que estaban recoñecéndome non só a min, senón ao teatro deste país. Porque a literatura dramática, dentro das letras, é considerada un pouco como o restroballo… Agora hai, ademais, dramaturgas moi interesantes. Non é como cando comecei eu, que era case a única… Se cadra este andazo social no que estamos pode servirnos para tentar construír algo máis sólido. Iso foi nos 80, cando se publicaban obras súas nos Cadernos da Escola Dramática Galega. A crítica encadrouna na xeración dos 80, que identificou cunha vocación culturalista e un ronsel lírico e simbólico e, dentro diso, cunha tendencia a ocuparse da identidade e da cuestión de xénero no seu caso. Está de acordo? A verdade é que non. Primeiro, que nesa "xeración" eramos moi diversos e eu era moi nova. O que pasa tamén é que non é o mesmo o que se escribe que o que se publica. Algúns textos meus desa época si poden ser líricos. Pero sempre me chocou que me identificasen cun interese pola "temática feminina" porque, por que o dicían? Porque eu escribía personaxes femininas. Entón, o problema non é que eu teña ese nesgo: é que outros non o teñen, é dicir, que as personaxes femininas son moito máis escasas. Eu era nova, rebelde, e escribía de forma intuitiva. Quero dicir, era feminista sen sabelo. Escribía desde a igualdade, desde o reflexo da sociedade que eu quería, porque o teatro tamén transforma a sociedade. A directora da Escola de Narón, Flor Maceiras, fala diso e lembra experiencias coma a de Malbarate… Teatro feminista que xa existía antes. Si, o que pasa é que se cadra non tiñamos un discurso moi elaborado. Era unha reacción máis visceral, diante da maneira en que eramos tratadas na vida e na profesión, por iso dicía que eramos feministas sen sabelo. Malbarate, precisamente, montaron unha compañía para poder escoller textos que lles interesasen e personaxes que as enchesen. Máis recentemente publicou vostede Os cárceres do esquenzo, que ten algo apocalíptico, sobre violencia e sobre unha praga… Parece que fala de hoxe. Eu empecei a facer teatro na escola, aos 9 anos. Despois, no instituto, non parei até que se formou un grupo de teatro en galego… Os cárceres do esquenzo e Aforro ordinario foron os únicos textos que escribín porque mos encargaron, e as encargas son algo que quizais debería ser máis habitual no noso país… Aforro ordinario foi para a Escola de Narón e Os cárceres do esquenzo para a compañía Librescena. Na segunda o que quixen foi dar voz a quen non ten: as vítimas da fame, das guerras… Os atentados de Madrid estaban moi recentes e a resposta do público foi impactante. En Portugal, parte do público ergueuse para rezar… Como actriz fixo Forzas eléctricas en 1986. Foi das primeiras… Eu empecei a facer teatro na escola, aos 9 anos. Despois, no instituto, non parei até que se formou un grupo de teatro en galego… Logo estiven na Escola Dramática Galega e máis tarde coa compañía Luís Seoane, que foi a primeira na que traballei cobrando. Eu estaba moi pendente do que se facía en teatro e ademais traballar con profesionais que para min eran case como seres mitolóxicos, coma Luma Gómez, Miguel Pernas ou Rosa Álvarez, por exemplo, era abraiante. E a verdade é que penso que nas xeracións de agora hai descoñecemento do que se fixo neste país en teatro. Non hai esa curiosidade. O meu primeiro director foi Manuel Lourenzo e eu ben sabía o que el representaba na historia do teatro galego... Quizais, simplificando un pouco, mudaron as linguaxes e o teatro que se fixo sempre está desconectado do que se fai agora e ao revés. Podería ser mutuo. Penso que non. Eu alégrome sempre de que haxa xente que se incorpore ao oficio teatral. E si fago por ver o que se está facendo agora e o mesmo fan outros compañeiros cos que falo. O descoñecemento é só nunha dirección. Se a xente máis nova fose ver máis o que nós facemos, tamén se decataría de que non estamos instalados en nada: estamos nunha pescuda constante. Ademais, iso das novas linguaxes... Nós faciamos textos máis crípticos e máis simbólicos que tamén eran "pos-drama". Ninguén está a descubrir a pólvora: nós tampouco. Non sei se o nacemento da Academia Galega do Teatro, que vostede preside, ten que ver con iso, ademais de cun intento de crear algo máis institucional… Digo porque as reivindicacións non son novas nin distintas ás da Escena Galega ou da Asociación de Actores e Actrices de Galicia. Queriamos crear algo non tanto institucional, senón que servise de casa común, de espazo de debate, que nos axudase a superar este minifundismo que temos no país, tamén na cultura. A Academia naceu con vocación de servizo: a min o único que me reporta é traballo. Si que botabamos en falta algo que fose máis alá das reivindicacións máis sindicais e que impulsase a posta en valor do noso patrimonio teatral. E de aí naceu o Congreso do Teatro, que tivemos que adiar, para debater de políticas teatrais pero tamén, desde unha perspectiva máis ampla, do aspecto creativo: do teatro que facemos, de para quen… É un espazo de traballo para todo o sector, non para uns poucos. E iso crea receos, curiosamente… Volvendo ao seu traballo como actriz, nos 90 fixo Tagen Ata con Teatro do Noroeste e Un soño de verán co Centro Dramático Galego (CDG). A segunda foi un dos grandes éxitos do CDG… Retorno a Tagen Ata é un texto de referencia na nosa cultura. E nel xa tiñamos partes filmadas, é dicir, que xa se leva explorando moito tempo a mestura de linguaxes… A min aquel papel viñérame despois de que outras actrices dixesen que non porque había partes nas que había que saír sen roupa. A min non me importaba saír espida. Mais houbo reaccións de certos sectores "culturetas" que pensan coa pirola porque, claro, se te ispes suponse que tes que ter certa catadura moral... Ás veces, os "progres" son os máis reaccionarios. Un soño de verán fora… rock and roll. Enchemos teatros. Eramos unha tropa impresionante, de 30 e pico persoas. O tipo de montaxes que ten que facer o CDG. Eran outros tempos, con máis diñeiro mais, que pasou para que o CDG deixase de encher así? Os espectadores sabían que se ían ver unha obra do CDG ía ser un grande espectáculo. Hoxe, o CDG fai montaxes que podería facer calquera compañía. Recortouse moito o orzamento e ademais o CDG perdeu autonomía. Eu vin montaxes do CDG que rozaban o "cutre" e non sei se o teatro de todos e de todas pode permitirse ese luxo. O teatro institucional galego está sendo desmantelado. O novo director, Fran Núñez, ten boas ideas, pero se non temos un cambio de estrutura vai quedar todo no posibilismo. Tamén fixo dobraxe, adaptacións, vídeo, escenografía… Traballamos moi en precario e temos que facer de todo, buscar a vida: tamén por iso fixen de todo. Eu non teño nin casa propia: vivo de aluguer. Agora cancélanse as funcións que tiñamos e non sabemos como pagaremos o aluguer o mes próximo. E eu aínda así son unha privilexiada, que estaba en tres espectáculos. Se cadra este andazo social no que estamos pode servirnos para tentar construír algo máis sólido. Eu considero que o que fago é un servizo público. En Alemaña acaban de declarar a cultura ben de primeira necesidade...Temos que dotarnos de alicerces máis potentes para non abanear así cando veñen problemas


Summary: As familias con problemas económicos cotiáns non deixaron de aumentar ao longo de 2012, ano no que tamén se disparou a cifra de persoas que precisaron pedirlles cartos a familiares ou amizades

A denominada crise económica pálpase nas rúas e tamén nas contas cotiás dos fogares. O Instituto Galego de Estatística (IGE) vén de completar as táboas das súa enquisa conxuntural de fogares correspondente ao pasado 2012 e a radiografía non é, por agardada, menos reveladora. Algo máis de seis de cada dez familias galegas, concretamente o 61,37%, declararon no derradeiro trimestre do ano que chegan a fin de mes "con dificultade" ou "con moita dificultade", un indicador que sobe máis de dez puntos porcentuais a respecto do comezo do mesmo exercicio económico. Ao contrario do que viña acontecendo noutros anos, cando a progresión destas cifras era máis irregular, en 2012 as dificultades económicas da familias de Galicia non deixaron de aumentar, segundo o IGE. Así, a suma dos fogares "con dificultades" e "con moitas dificultades" para chegar a fin de mes chegaba ao 47,6% a comezos do pasado ano, rematou o segundo trimestre no 52,75%, en setembro situouse xa no 54,54% e, finalmente, chegou a finais de decembro no devandito 61,37%. Os fogares "con moitas dificultades" para chegar a fin de mes aumentaron máis de dez puntos porcentuais durante 2012 Os datos do IGE amosan ademais que o maior incremento se produce nos fogares que declaran ter "moitas dificultades" para facer fronte aos seus gastos ordinarios. Así, mentres que a resposta "con dificultade" se mantivo arredor do 41% na maior parte do ano, chegando ao 44% no seu remate, os fogares "con moita dificultade" económica comezaron 2012 no 6,50% e rematárono máis de dez puntos por riba, no 17,26%. Mentres, os fogares dende os que se di chegar a fin de mes "con facilidade ou con moita facilidade" experimentan unha caída sostida: 52,40% no primeiro trimestre, 47,25% no segundo, 25,46% no terceiro e 38,63% no cuarto. Neste contexto de restricións económicas o IGE analiza tamén as medidas adoptadas polas familias para reducir gastos. A finais de 2012 o 31,67% sinalaba que cambiou "os seus hábitos de compra", optando por produtos máis baratos. O 36,28% diminuíu "outros gastos comúns, como roupa e calzado ou transporte" e o 4,26% optou por que "algún dos membros do fogar se puxese a traballar ou aumentase a xornada de traballo". Mentres que estes indicadores descenderon ao longo do pasado ano o que rematou cun repunte foi o daqueles fogares que recibiron "axuda económica de familiares ou amizades", situados no 10,22%.


Summary: As forzas políticas galegas acordaron onte deixar sen efecto a convocatoria electoral prevista para dentro de menos de tres semanas, ante a crise sanitaria, económica e social desatada pola propagación do coronavirus, que na Galiza deixa, segundo os últimos datos, tres persoas falecidas e 245 infectadas, 49 hospitalizadas, 9 na UCI.

A reunión mantida na mañá de onte polo actual presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, coa representación do resto de forzas galegas confirmou o que xa todo o mundo agardaba: a posposición das eleccións previstas para o 5-A até a resolución da crise a derivada da propagación do coronavirus. Será, segundo informou Feixoo logo dun encontro desenvolvido vía videoconferencia e que terá continuidade no día de hoxe, mediante un decreto que permitirá deixar sen efecto a data prevista para os comicios e reactivar o proceso. "Todos coincidimos en que non se poden celebrar en ningún caso na data prevista", sinalou, tras a conversa con Gonzalo Caballero (PSdeG), Antón Gómez-Reino (Galicia en Común), Ana Pontón (BNG) e Beatriz Pino (Ciudadanos), Feixoo, sen comprometer data para a nova convocatoria. "Neste momento non parece posíbel fixar unha data certa en ningún caso. Debemos estar a outra cousas [...] A elección prioritaria e única de todas as galegas é derrotar a pandemia; esta é a elección que está convocada e non sabemos por canto tempo durará a convocatoria", zanxou, sen querer tampouco garantir a súa coincidencia cos comicios vascos, tamén adiados no día de onte. Non será, en calquera caso, antes de que deixe de ter efecto, tanto o estado de alarma decretado polo Goberno central como a emerxencia sanitaria instaurada pola Xunta, segundo reafirmou, logo de apuntar a posibilidade de que a precampaña se retome "no punto no que se deixou". O decreto polo que quedará sen efecto a convocatoria do 5 de abril, aínda en construción, será remitido esta mesma mañá ao resto de partidos, segundo avanzou Feixoo, acompañado dun informe da asesoría xurídica, para que poidan "coñecer e avaliar" o seu contido. Unha vez salvado ese trámite, enviarase á Xunta Electoral da Galiza para, segundo indicou, "oíla antes de de aprobar definitivamente a suspensión" por parte deo Executivo galego. " Falta só executalo formalmente. Agora, co aval de todos os grupos, articularémolo legalmente", indicou. O ánimo "fluído e contrutivo" que Feixoo destacou da reunión de onte reflectiuse tamén nos grupos da oposición, que concordaron en poñer a loita contra a propagación da pandemia como única prioridade. "A saúde da cidadanía marca a nosa prioridade e todas e todos estamos plenamente concienciados de gañar este reto en clave de país", manifestou o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, quen propuxo adiar ao 27 de setembro os comicios se non se dá un consenso para fixar unha data anterior. "Temos a convicción clara de que nas próximas semanas todos os recursos teñen que ir á crise sanitaria, económica e social derivada do coronavirus", conveu tamén o candidato á presidencia da Xunta por Galicia en Común-Anova Mareas, Antón Gómez Reino, quen demandou "consenso" á hora de estabelecer os pasos a seguir no proceso electoral. Desde o BNG, a portavoz nacional, Ana Pontón, avogou por reforzar o papel da deputación permanente do Parlamento neste período, "para facer un control do Goberno".


Summary: Non sempre acontece así, mais desta volta quen puxo máis, conseguiu os tres puntos. Ese foi o Deportivo, decidido a inaugurar o curso en Riazor, após tres encontros fóra da Coruña, cunha vitoria. A chave do ascenso pasa por fortificar o estadio propio, entende o combo treinado por Natxo González. E ten razón.

Hai veces que o desconto che quita dous puntos (sen ir máis lonxe, na visita a Tenerife), hai veces que esa prolongación permíteche, no suspiro final, furar a portería rival. Foi o que aconteceu desta volta. Un centro delicioso do sempre rebuldeiro Fede Cartabia foi magnificamente aproveitado para, na área pequena, o central Pablo Marí colocar o 1-0 no taboleiro de marcas. Non había tempo para máis. Mais un gol obtido por un defensa central, após o selado polo portugués Domingos Duarte en Albacete. Con Natxo González a defensa cumpre atrás —sólida, con oficio, sen arabescos— e tamén achega arriba. Foi un duelo moi disputado entre dúas das equipas chamadas a competir polo ascenso até o final. Un ambiente algo estraño nas bancadas, orfas de presenza xixonesa, a portaxe a pagar pola demora na reforma do estadio. Mais o xogo sobre o céspede foi tan intenso como cabía agardar. Moito centrocampismo, iso si. Hai un dado que o resume todo: o Sporting de XIxón non disparou entre os tres paus da portería de Dani Giménez nen unha soa vez. Fiouno todo ao empate sen goles. E case, case o consegue. A posesión foi do Dépor. A vontade de gañar, do Dépor. Até o penal que pitou o colexiado vasco Sagués Oscoz foi do Dépor, na ocasión máis clara do primeiro acto do xogo. Desbaldiuno Didier Moreno. Ou, por mellor dicer, despexouno fóra do seu marco o porteiro vigués do Sporting, David Mariño. Un certo ar de fatalidade comezou a percorrer as bancadas de Riazor, tan afeitas a sofrer nos últimos anos. Esa sensación de que este ano, tampouco acrecentouse cando no minuto 42 o centrocampista canario do Dépor Vicente Gómez culminou unha gallopada cun bon disparo que saíu lixeiramente por cima da trabe da portería de Mariño. Non había premio para a insistencia deportivista. No segundo acto, apareceu a espigada figura de Carlos Fernández, o ex do Sevilla, para abeirar o gol nun excelente servizo de David Simón. Deixou boas sensacións Fernández, mais tamén ficou claro que aínda se acha lonxe de estar a punto fisicamente, após ter tido unha grave lesión o pasado curso. Todo comezou a mudar a partir do minuto 71, xa con Fede Cartabia no campo. A rapidez do arxentino, combinado co chumbo que comezaba a pesar sobre as pernas do combo asturiano, inclinou aínda máis o partido a prol dos locais. No minuto 75 o Sporting, aliás, ficou cun home menos, após a expulsión por duplo cartón de Cofie. Natxo González non demorou en completar a aposta ofensiva e deu entrada a Carles Gil, outro dos futebolistas branquiazuis con capacidade para o desequilibrio. Daí ao final o xogo deveu nun monólogo coruñés. Presión insuportábel para os visitantes. Incerteza nas bancadas. O Dépor competía contra unha boa equipa, si, mais tamén contra os seus propios espectros. Outros dos puntos que podían voar da Coruña. Até que Cartabia puxo ese balón. Total: o Dépor suma 8 puntos dos 12 posíbeis no arranque do campionato e supera xa o Sporting (con 7) na táboa clasificatoria. Non pinta mal. RC Deportivo: Dani Giménez, David Simón, Domingos Duarte, Pablo Marí, Diego Caballo, Didier Moreno, Álex Bergantiños (Carles Gil, min. 80), Vicente Gómez (Pedro Mosquera, min. 87), Krohn-Dehli, Pedro e Carlos Fernández (Fede Cartabia, min. 71). Real Sporting de Gijón: Diego Mariño, Geraldes, Álex Pérez, Babin, Molinero, André Sousa, Cofie, Nacho Méndez, Álvaro Jiménez (Hernán, min. 63), Djurdjević (Neftali, min. 72) e Carmona (Cristian, min. 80). Gol: 1-0 Pablo Marí (min. 90+4). Árbitro: Sagués Oscoz (c. vasco). Expulsou o sportinguista Cofie (min. 75) por dupla amoestación. Cartóns amarelos a Cofie (min. 29), Álex Pérez (min. 34), Carlos Fernández (min. 40), André Sousa (min. 59), Nacho Méndez (min. 64) e Didier Moreno (min. 83). Incidencias: partido correspondente á cuarta xornada de LaLiga 1|2|3 disputado no Estadio ABANCA-RIAZOR ante 15.958 espectadores.


Summary: Sánchez fixo público na tarde desta quinta feira, a través das redes sociais, as razóns da súa dimisión.

O até o de agora portavoz nacional de Anova e ex deputado, Antón Sánchez, remitiu unha carta á militancia e á Coordinadora Nacional da formación impulsada por Xosé Manuel Beiras en 2012, na cal explica que presenta a súa dimisión. Sánchez fixo público na tarde desta quinta feira, a través das redes sociais, as razóns desta dimisión. Así, na carta explica que os obxectivos que se marcaron para o seu mandato non se foron "avanzando". As 'mareas' municipalistas encaran as eleccións de 2023 entre o apoio a Yolanda Díaz e o receo a unha nova En Marea "Non podo evitar recoñecer a constatación de que até o de agora Anova non avanzou como organización para os efectos de servir como instrumento orgánico axustado a tales obxectivos auto propostos colectivamente", apuntou o que foi deputado na Cámara galega. "Decisión persoal" "Asumo todos os erros que puiden cometer na miña responsabilidade como portavoz, tanto nestes dous anos como na etapa anterior, que puidesen contribuír a ese non avance no que para min é o camiño correcto, pero a non consecución dos obxectivos políticos marcados, así como o non avance cara a eles, fai que tome esta decisión persoal", explicou. A non consecución dos obxectivos políticos marcados, así como o non avance cara a eles, fai que tome esta decisión persoal Antón Sánchez decide deixar así a portavocía tras dous anos en que a formación política deixou de contar con protagonismo galego tras a desaparición do arco parlamentario de representación do espazo de confluencia. A formación estaba agora centrada no ámbito e no seu traballo coas mareas municipais. Antón Sánchez: "Non haberá cambios reais se antes non se dan contestacións fortes na rúa" "O esforzo militante na esquerda é fundamental, pero ás veces hai momentos nos cales toca cambiar de estratexias, tácticas ou de persoas para buscar solucións", admite na carta, en que apunta que "ás veces é preciso dar un paso atrás para posibilitar unha alternativa, para poder mellorar e avanzar". "O certo é que xa non sinto que poida ser útil como portavoz nestas circunstancias actuais nin tampouco, aínda que con máis continuidade de esforzos, para cambiar os resultados, razóns polas que nestas circunstancias considero que non ten sentido persistir nesta situación", sentenciou.


Summary: "Hai que responder con dilixencia", dixo o presidente sobre o cesamento de Eva Maquieira, que denunciara no Facebbok que fora reprendida por superiores por usar máscara" no Hospital.

Núñez Feixoo avala a destitución de Eva Maquieira, a xefa de sección de Cirurxía Plástica, Estética e Reparadora do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo (Chuvi) cesada por criticar a desprotección do persoal sanitario na loita contra a COVID-19. Non é unha sorpresa, mais si que abraia o argumento do presidente para xustificar a decisión: que a médico criticara o servizo de Medicina Preventiva, o que Maqueira non fixo, pois o albo das súas críticas foron, como se pode ver no post que motivou o seu cesamento, os "mandos directivos" da sanidade galega. O líder do PP e presidente da Xunta dixo, preguntado pola destitución, que "temos que estar todos a unha e se hai un fallo de confianza mutua, hai que responder con dilixencia". O post no facebook de Eva Maquieira, moi crítico coa xestión da crise do coronavirus por parte dos responsábeis sanitarios, estendeuse polas redes sociais e foi partillado por moitos profesionais sanitarios. Afirmaba aí que "sentín moita rabia e impotencia, recoñézoo. Sobre todo ante a falta de liderado por parte dos mandos directivos da Sanidade Galega (aqueles que traballan desde despachos mais non con pacientes reais)". Afirma que "fun criticada e reprendida polos meus mandos superiores por empregar máscaras cirúrxicas desde hai unha semana na miña actividade diaria no hospital, sobre todo en curas e consulta, onde é fisicamente imposíbel manter a tan pregoada distancia de 1 metro". "Tacháronme de irresponsábel" "Tacháronme de irresponsábel por ir xerando alarmismo na poboación", escribe, para apontar que hai apenas unhas semanas, se tivesen contacto cunha persoa que daba positivo "suporía por protocolo 14 días de corentena (como cando se deu o primeiro caso en Urxencias hai 2 semanas)". "Reconcómeme a importencia ver como os meus compañeiros se afanan por inventar proteccións con bolsas de plástico, con telas, gafas de buceo, separadores de libretas... (...)". O post tivo un importante eco entre profesionais sanitarios da área de Vigo, que trasladan a Eva Maquieira o seu apoio e solidariedade.


Summary: O Parlamento de Galiza rexeitou cos votos das e dos deputados do Partido Popular unha moción presentada por En Marea que incluía unha batería de 35 medidas destinadas a reformular o plan de atención primaria da Xunta de Galiza.

O Partido Popular rexeitou no pleno do Parlamento Galego unha moción presentada polo grupo de En Marea que procuraba a reformulación do plan de atención primaria da Xunta de Galiza e incluía 35 medidas para tal fin. A moción debateuse na sesión plenaria da terza feira no Pazo do Hórreo mais non saíu adiante ao atoparse coa negativa da maioría absoluta de Alberto Núñez Feixoo. En Marea avoga por establecer un cupo máximo de 1250 pacientes por profesional médica ou enfermeira e limitar a 30 o máximo de pacientes por día Entre as propostas presentadas na moción de En Marea, salientan as que avogaban por considerar os e as profesionais sanitarias como o patrimonio de maior valor no sistema de saúde e coidar as súas condicións laborais para un desenvolvemento laboral digno. Flora Miranda de En Marea denunciou as medidas da Xunta de Galiza como unha "fuxida cara a adiante e cualificou o plan de insuficiente Tamén figuraba elaborar un novo modelo de Atención primaria cunha correcta dotación de profesionais de cada categoría, optimizando o papel da enfermaría no manexo da cronicidade. En Marea defendía na súa moción dotar dun 25% de orzamento, no menor prazo posíbel, a Atención primaria de saúde, excluíndo o importe do gasto farmacéutico. Outra prioridade sería establecer un cupo máximo de 1250 pacientes por profesional médica ou enfermeira e limitar a 30 o máximo de pacientes por día, dotando de profesionais suficientes a Atención primaria co obxectivo de non xerar listas de agarda. Montse Prado afirmou que as e os profesionais da atención primaria precisan e demandan un orzamento que mellore a planificación Así mesmo, a moción tamén defendía a posta en marcha dun plan "ambicioso" de recuperación de profesionais emigrados e de "fidelización" de profesionais procedentes doutros ámbitos (urxencias, privada, etc). O deputado popular Aurelio Núñez Centeo enxalzou o Plan de mellora da atención primaria do Servizo galego de saúde (Sergas) para o período 2019-2021, e afirmou que estará dotado dun total de 102 millóns de euros e que prevé contratar a 331 profesionais. Centeo acusou a oposición de non valorar a "posta en marcha do plan" Así mesmo, Centeo acusou a oposición de non valorar a "posta en marcha do plan", e aseverou que xa está a ter medidas en funcionamento dirixidas a facer fronte á "falla de profesionais e o envellecemento poboacional", que para Centeo son "os dous problemas fundamentais da atención primaria". A deputada de En Marea Flora Miranda denunciou as medidas da Xunta de Galiza como unha "fuxida cara a adiante e cualificou o plan de insuficiente, ante o cal expresou o seu apoio á folga na atención primaria do próximo 19 de xuño. A deputada do BNG Montse Prado afirmou que as e os profesionais da atención primaria precisan e demandan un orzamento que mellore a planificación. O deputado do PSOE Julio Torrado fixo fincapé no défice de persoal e na precariedade laboral no sector.


Summary: A residencia de tempo libre da Xunta en Nigrán rexistra un segundo caso positivo dunha residente que tamén viña da residencia O Barreiro da empresa DomusVi.

A residencia de tempo libre da Xunta en Patos, Nigrán, habilitada estes días para reacoller a usuarias de centros xeriátricos que estean libres de coronavirus, rexistrou un segundo caso positivo por COVID-19, segundo confirmaron fontes da Administración. Así, unha segunda muller, tamén procedente da residencia DomusVi do barrio vigués de Barreiro, e que fora trasladada a Nigrán, deu positivo por COVID-19, e será trasladada novamente á residencia O Barreiro, xa que o seu estado non require ingreso hospitalario. Esta residencia de Nigrán foi habilitada para reacoller aos usuarios sans dos centros DomusVi de Cangas e de O Barreiro, ambos intervidos polo Goberno galego. Até ese centro trasladouse a 22 persoas maiores procedentes destas dúas residencias, ás que previamente se lles realizaron diversas probas para corroborar que estaban libres do coronavirus. A ese respecto, a Administración galega lembrou que cada unha das residentes trasladas a Nigrán foron sometidas a tres probas (dúas PCR e unha de anticorpos) e todas deron negativo, o mesmo que as traballadoras do centro de Patos. Dous positivos Nas últimas horas, unha muller procedente da residencia DomusVi O Barreiro xa fora trasladada ao Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo, despois de que se lle realizaron novas probas (que confirmaron o positivo en COVID-19), logo de ter síntomas respiratorios. As dúas afectadas residían neste centro da empresa DomusVi en Vigo e foron illadas xa na residencia de Nigrán, onde hai seis habitacións preparadas para continxencias deste tipo, segundo confirmaron fontes da Xunta. As mesmas fontes precisaron que "tanto os usuarios como o persoal da residencia de Patos seguen estritamente todos os protocolos de protección, limpeza e distancia recomendados polas autoridades sanitarias".


Summary: Reunida nun Encontro Nacional, Cerna aposta en "non marear a perdiz" e en construír un único espazo cidadán de decisión. A organización política non contempla outro escenario que unha única candidatura galega de base cidadá.

Cerna convocou esta mañá en Vilagarcía de Arousa un Encontro Nacional no que analizou e debateu sobre a necesidade dunha "candidatura galega de unidade popular", que a organización concibe como "soberana" a todos os niveis. Neste sentido, chama a deixar de "marear a perdir" en defensa dun único espazo cidadán de decisión. Nun comunicado asinado pola deputada Consuelo Martínez, Cerna asegura que porá todas as súas "enerxías" lograr unha única candidatura galega de base cidadá, polo que fai un chamamento ao "entendemento" e á "confluencia" de todas as partes. "Só a unidade pode garantir a presenza con peso de Galiza no novo escenario que se debuxa para as próximas Cortes Xerais", engade o comunicado.


Summary: O BNG non quer ir á ponencia parlamentar que acaba de propor sobre o autogoberno do país coas mans baleiras. É por iso que o Consello Nacional da formación frentista aprobou este sábado o lanzamento -o próximo 23 de setembro en Compostela- das Bases Democráticas para unha Nova Galiza. "A estrutura do estado vai mudar e o réxime de 1978 está tocado", dixo a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, durante a súa intervención perante o Consello. Nesa conxuntura Galiza non pode ficar atrás e o BNG asume que "ou tomamos nós o impulso ou ninguén máis o vai facer".

O BNG está a reforzar a ligazón entre dous conceitos, nacionalismo e democracia, sinónimos, ao parecer da organización frontista, neste momento no Estado. A cuestión catalá -o conflito producido por un Estado que impide a un país se pronunciar en referendo sobre o seu futuro- é unha cuestión nacional, si, mais tamén unha cuestión esencialmente democrática, avalía o BNG. Esta idea permea non só a ponencia parlamentar que sobre o autogoberno propón o Bloque no Pazo do Hórreo -con vistas a superar o actual marco estatutario e lograr o pleno recoñecimento de Galiza como nación soberana-, senón tamén as Bases Democráticas para unha Galiza Nova que se apresentarán á sociedade galega o 23 de setembro, de acordo co calendario aprobado polo Consello Nacional da formación frentista este sábado 9 de setembro. Non en calquera momento, non, senón a dous días de que previsibelmente centos de miles de persoas, tal vez máis dun millón, tomen as rúas de Barcelona en defensa do direito a decidir de Catalunya. "A estrutura do Estado vai mudar e o réxime de 1978 está tocado", afirmou Ana Pontón durante a súa intervención perante o Consello Nacional. "Temos que ter propostas e iniciativas para garantir que neste novo cenario Galiza non fai ficar atrás, propostas para abrirmos unha porta á esperanza", acrecentou. "Ou tomamos nós o impulso deste debate ou ninguén máis o vai facer", argumentou a portavoz nacional do Bloque. Non é posíbel continuar como estamos, após catro décadas de autonomía: "Coa Constitución española e co Estado de Autonomía, Galiza non avanzou en termos relativos se nos comparamos cos países da nosa contorna", sentenciou Pontón. E para avalar esa afirmación enumerou os problemas básicos do país, agravados, a xuízo da líder nacionalista, durante estes 40 anos. Así, Pontón quitou a pasear os espectros da crise demográfica, o avellantamento, a destrución do territorio, o despoboamento, a emigración da mocidade, a "asfixia programada da nosa lingua e da nosa cultura" ou a precariedade laboral. "Cada vez somos menos e máis vellos", recapitulou. "Ou tomamos nós o impulso deste debate ou ninguén máis o vai facer", argumentou a portavoz nacional do Bloque Perante esta situación, o BNG ten claro que Galiza no pode aceitar "corsés que nos limiten ou discriminen nen como galegos e galegas, nen como mulleres, nen como unha nación que quer conquistar a súa soberanía", dixo Pontón, quen a seguir arengou os integrantes do máximo órgao frentista entre asembleas: "Temos que traballar como nacionalistas e como demócratas, social e institucionalmente, para facer fronte ás posicións inmobilistas e autoritarias e abrir novos horizontes para o noso país". Nesa perspectiva de traballo social e institucional inseriu Pontón a proposta do BNG de criar no Hórreo unha ponencia parlamentar con vistas a ultrapasar o actual marco político constitucional e estatutario. Galiza precisa de "capacidade de decidir" en multitude de materias e nen a Constitución nen o Estatuto outorgan ao país as ferramentas para lidar con elas con éxito. Falou en concreto da criación de emprego de calidade, o estabelecimento dunha carta de direitos sociais, a blindaxe das liberdades públicas "e da liberdade de expresión" e o favorecimento "da normalización e do futuro da lingua e da cultura da Galiza". "En definitiva", resumiu, "defendemos ter poder político para un Novo Proxecto de País, esa Galiza das oportunidades en que ninguén fique atrás". O debate non o quer o BNG abstracto, senón o máis concreto e propositivo posíbel. Daí que a formación estivese a traballar durante as últimas semanas na confección dunhas Bases Democráticas para unha Nova Galiza, cuxa data de lanzamento aprobou este sábado o Consello Nacional. Será en Compostela o próximo 23 de setembro. "Unhas bases que queren representar a Galiza de hoxe, a Galiza contemporánea, darnos novas ferramentas para enfrontar os desafíos desta era e situar o noso país no mundo con voz propia", dixo a líder soberanista. DÚAS OPCIÓNS O contexto en que o BNG vai apresentar as Bases Democráticas para unha Nova Galiza é o dun conflito aberto entre dous proxectos en disputa, analisou Pontón. "Hai dous modelos posíbeis. Ou o modelo da dependencia de Madrid que representan as forzas políticas estatais e que lidera o Partido Popular ou o modelo de ter confianza no país, en Galiza, de tomar nós como galegas e galegos as rédeas do noso futuro. Esa é a encrucillada que estamos a viver neste momento", alegou. A formación estivo a traballar durante as últimas semanas na confección dunhas Bases Democráticas para unha Nova Galiza Na súa intervención perante o Consello Nacional, Pontón non deixou de tocar outros tres asuntos moi sensíbeis para a formación frentista. O primeiro, a campaña pola devolución ao pobo galego dos bens espoliados pola familia Franco após o golpe fascista de 1936, desde o Pazo de Meirás até as esculturas roubadas ao Pórtico da Gloria. O segundo, a loita contra a violencia machista, que desta volta simbolizaría o apoio aos direitos de Juana Rivas. O terceiro, o respaldo sen fendas ao referendo do 1-O promovido en Catalunya polas forzas soberanistas. Sobre a primeira cuestión, Pontón perguntouse: "Onde se viu que dúas estatuas que fan parte do Pórtico da Gloria podan pertencer á familia dun ditador e que non pase nada? Onde está a democracia? Onde está a restitución da xustiza". "A Fundación Francisco Franco quer converter as vítimas en culpábeis e quer negar o que significou o franquismo para este país", denunciou. "Chegou o momento de lles parar os pés e de exixir a devolución do Pazo de Meirás, da Casa Cornide e tamén desas estatutas do Pórtico da Gloria que deben voltar ao lugar para o que foron concebidas e que son patrimonio do conxunto de todas as galegas e de todos os galegos". "Onde se viu que dúas estatuas que fan parte do Pórtico da Gloria podan pertencer á familia dun ditador e que non pase nada? Onde está a democracia?" O BNG levará este asunto ao pleno do Parlamento galego desta próxima semana. No Pazo do Hórreo a formación nacionalista vai reclamar "o que é xusto e que lle pertence ao noso pobo". "Agardemos que nese momento os que sacan o carnet de demócratas -dixo en alusión ao PP- estean realmente do lado da democracia e non sexan cómplices co espolio dese patrimonio e con manter uns privilexios que claramente son un atentado á democracia". En relación ao combate contra a violencia machista, Pontón anunciou que "hoxe saíremos á rúa", para participar nas mobilizacións en defensa de Juana Rivas. "Ergueremos a nosa voz para denunciar que os maltratadores non son bos pais e que a xustiza ten que partir do contexto en que vivimos se non quere responder unicamente a unha tradición machista que nós cremos que evidentemente hai que superar, e desde logo o BNG vai traballar para iso". A CUESTIÓN CATALÁ "Desde este Consello Nacional expresamos o noso apoio ao direito dos pobos a decidir libremente o seu futuro", dixo Pontón para reafirmar o respaldo do Bloque ao referendo de autodeterminación convocado polo Govern para o 1-O. "Oito de cada 10 cataláns queren votar e as forzas estatais pretenden ilegalizar a democracia", alegou a líder nacionalista, para quen é "bochornoso" ver como a Garda Civil se dedica a "perseguir e vixiar imprensas" porque "parece ser que poden imprimirse nela papeletas para que a xente poda votar libremente como quere que sexa o seu futuro". "Ergueremos a nosa voz para denunciar que os maltratadores non son bos pais" As escenas da Garda Civil a rexistar unha imprensa constitúen unha "imaxe máis propia dunha ditadura do que dunha democracia", o que a leva a concluír que "o que se perseguen non son nen as papeletas nen as urnas. O que están a perseguir é a propia democracia e o direito a defender ideas e a reivindicar un cambio de statu quo no Estado español". Na súa intervención perante o Consello Nacional, denunciou Pontón que no Estado español "non hai separación de poderes" e que "a xustiza se está a converter nun brazo armado máis do PP". "E se non perguntádevos: por que o Tribunal Constitucional non actuou cando o PP e o PSOE cambiaron a Constitución nunha tarde de verán para privilexiar os intereses da banca fronte ás persoas?", acrecentou. E aínda formulou outra pergunta saudada por unha salva de aplausos polos integrantes do Consello Nacional: "Por que non reclama a Fiscalía que respondan Rajoy e Soraya co seu patrimonio persoal polos máis de 40 mil millóns de euros que lle regalaron á banca?". O PP non actúa só en Catalunya, quixo deixar claro Pontón, quen lanzou tamén os seus dardos dialécticos á esquerda estatal. O partido liderado por Rajoy estaría a contar co "apoio, por activa e por pasiva" de PSOE e de Podemos, no que constitúe "non só unha vergoña antidemocrática, senón o intento mesmo de ilegalizar a democracia e de fechar a posibilidade dun cambio de statu quo que abra unha oportunidade para todas e todos". "Oito de cada 10 cataláns queren votar e as forzas estatais pretenden ilegalizar a democracia" "Se hoxe estamos aquí é porque moitos e moitas antes cuestionaron o statu quo", dixo Pontón a modo de conclusión, a evocar o movimiento sufraguista das mulleres ou a dignidade de Rosa Parks cando se levantou contra unha lei inxusta, o apartheid que reservaba os piores asentos dos autocarros á populación negra estadunidense. "A historia constrúese así, a democracia e os avanzos sociais tamén se constrúen desde esa rebeldía", engadiu Pontón, ao tempo que pediu ao Consello Nacional "determinación e confianza no futuro". "O futuro deste país escríbese coa D de democracia e coa G de Galiza", concluíu.


Summary: Un comunicado do Hospital Povisa sinala que a orde transmitida ao seu cadro de persoal en relación á redución da realización de probas está motivada por "recomendacións médicas". Retrucou así ao BNG após a organización nacionalista ter denunciado a medida comunicada pola dirección de Povisa ás traballadoras e traballadores.

O centro hospitalario de Povisa xustifica en "recomendacións médicas" a orde transmitida ás súas traballadoras e traballadores en relación á redución de realización de probas. O hospital privado vigués sinalou que as directrices incluídas na comunicación ao cadro de persoal buscan "mellorar a calidade da atención" ao eliminar probas e consultas que "non acheguen valor engadido desde o punto de vista médico" para evitar "posíbeis prexuízos" ás e aos pacientes, afirman. O hospital privado vigués sinalou que as directrices incluídas na comunicación ao cadro de persoal buscan "mellorar a calidade da atención" ao eliminar probas e consultas que "non acheguen valor engadido" As traballadoras e traballadores tiveron coñecemento desa medida por medio dunha comunicación interna da empresa na que se daba como instrución "reducir todas as actuación (consultas, probas, intervencións...) en doentes do Sergas que non lles aporten ningún valor engadido" e, en segundo lugar, "aproveitar esa liberación de recursos para mellorar cada vez máis o tempo de resposta a doentes privados". Así o denunciou o BNG no día de onte, 17 de xullo, pedindo ademais a comparecencia do conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuiña, para explicar "o recorte" levado a cabo por Povisa na súa atención ás e aos pacientes do Servizo Galego. A parlamentaria nacionalista Montse Prado xunto co concelleiro do Bloque en Vigo, Xabier P. Igrexas realizaron esta solicitude ás portas do centro médico após un encontro co comité de empresa. Como explica a portavoz parlamentaria de Sanidade no BNG, Montse Prado, "esta información fai saltar todas as alarmas, toda vez que eses obxectivos fixados pola dirección do centro privado afectan, ou poden afectar, á cidadanía que ten asignada a súa asistencia sanitaria pública nese hospital". Montse Prado afirmou que "esta información fai saltar todas as alarmas, toda vez que eses obxectivos fixados pola dirección do centro privado afectan, ou poden afectar, á cidadanía" A deputada nacionalista tamén fai referencia "á opacidade e o escurantismo" habitual en Povisa cando se trata da presentación da súa contabilidade. "Non ofrece información desagregada do gasto que destina a atender a doentes públicos e a privados, utiliza o mesmo persoal para prestar a asistencia sanitaria pública que a privada e descoñécese se as innovacións tecnolóxicas as imputa ao concerto ou corren por parte do hospital", citou a modo de exemplos desa falta de transparencia. Sermos Galiza xa informara o pasado 9 de xullo do obxectivo de Povisa de reducir as actuacións en pacientes do Sergas "que non achegen valor engadido", a raíz da denuncia da CIG e da súa esixencia dunha "investigación inmediata e transparente" sobre este hospital de referencia para miles de vigueses e viguesas. A central sindical nacionalista acusou a empresa de querer "liberar recursos" para prestar unha mellor atención aos "pacientes privados".


Summary: As condicións asistenciais e laborais da residencia Mi Casa eran coñecidas en Pazos de Borbén e nos concellos limítrofes. Denuncialas ten sido "sempre unha tentación" de parte das traballadoras do centro. Varias delas achegan hoxe a Nós Diario a súa versión do alí vivido durante a súa etapa como empregadas do xeriátrico.

Luísa é o nome suposto dunha antiga traballadora da residencia Mi Casa, en Pazos de Borbén, que quere agochar a súa identidade real para "evitar problemas". Malia que actualmente desenvolve a súa actividade no sector público, segue tendo medo do vivido durante varios meses no centro de maiores de Pazos de Borbén. Un caso semellante é o de Ana, tamén nome ficticio dunha ex empregada que pasou, practicamente, nove anos en Mi Casa. As dúas, canda outras antigas operarias do centro, explican agora a Nós Diario a súa experiencia en Mi Casa, coa intención de botar luz sobre as condicións asistenciais e laborais do xeriátrico. Xente con feridas "As fotos aparecidas estes días nos medios de comunicación non me ensinaron nada que non soubese", sinala Ana a este xornal, lembrando que "nos meus anos no centro sempre houbo xente con feridas". "Alí vin xente á que lle faltaba directamente os talóns dos pés polas úlceras e que chorreaban sangue cando os metíamos na ducha", continúa Ana, que destaca que "non había colchóns antiúlceras, que son necesarios para os usuarios dependentes que botan moito tempo na cama". Úlceras "gravísimas" Luísa recorda "as úlceras gravísimas que vin nos avós da residencia". A este respecto, significa que "no centro non había parches de protección contra as úlceras, algo que levou a que un día a enfermeira me contestase que aínda que quixese facer as curas mellor, non tiña material con que facelas". Na mesma dirección, non entendía as razóns que levaban a empresa "a tardar moito en chamar as ambulancias ou derivar os usuarios ao hospital en casos graves". Traballadoras en activo do sector da dependencia explican a Nós Diario que é unha práctica para evitar que as familias saiban da situación dos seus maiores. Os problemas de limpeza e a falta de útiles para o aseo dos maiores era unha realidade que denuncian Ana e Luísa. "Cheguei a levar toallas húmidas da miña casa para limpar os residentes e mesmo colonia", indica Luísa, que critica que a dirección "tiña agochado o papel hixiénico e os cueiros". "Á xente válida dábaselle un pano de mesa de papel co almorzo e tiña que chegarlle para todas as comidas do día pero tamén para os mocos e, ás veces, para as súas necesidades", destaca Luísa, quen lembra que "o verán pasado fun á Coruña a visitar unha familiar miña que estaba nun centro e alí atopeime cunha antiga residente de Mi Casa que, tras preguntarlle coma estaba, díxome: aquí polo menos teño papel hixiénico". Falta de material Ana recorda como "as auxiliares traían da casa maquinas de afeitar porque a empresa obrigaba a usar unha única máquina para todos os usuarios". Ademais, comenta Ana, "as esponxas empregadas para a limpeza dos maiores cortábanse pola metade para atender con elas a máis usuarios". Asemade, indica que "as vendas das úlceras con sangue dun residente ían á lavandaría e despois volvíanse usar con outros residentes sen esterilizar. E o mesmo pasaba coas taloneiras". Nese sentido, afirma que "as sabas e as toallas estaban xustas. Moitas veces as toallas particulares dalgúns dos residentes eran empregadas por todos por esa falta de medios". A veracidade das fotos Ana e Luísa non teñen dúbida da veracidade das fotos que recolleron nas súas denuncias diante da Consellaría de Política Social a entidade Traballadoras das Residencias da Galiza (Trega) e a asociación de usuarios e familiares dos centros de maiores Vellez Digna.Ana afirma que "calquera que traballara ou estivera en Mi Casa sabe que as fotos son certas. A min, o único que me chamou a atención foi o desorde na capela da residencia, xa que para Dona Lucía [refírese á nai de Lucía Pedroso, copropietaria de Mi Casa] era intocábel. As cadeiras de baño rotas ou mesmo as sabas eran as de sempre". Luísa é da mesma opinión. "É certo que a residencia antes estaba máis limpa e menos abandonada que agora polo que vin nas fotos. Chamoume a atención a situación do espazo do salón de peiteado, porén, non hai dúbida algunha de que as imaxes son de dentro do centro e de usuarios do mesmo", remata Luísa. O silencio de Mi Casa Nós Diario tentou pórse en contacto por vía telefónica en repetidas ocasións coa residencia Mi Casa, propiedade de Lucía Pedroso, para coñecer a súa opinión sobre as declaracións destas antigas traballadoras, non sendo atendidos.


Summary: Sánchez tamén gañou en Galiza, pero na provincia de Ourense o 'pachismo' deulle o triunfo a Madina

Pedro Sánchez será o novo líder do PSOE logo de vencer con claridade nas primarias consultivas que celebrou o seu partido en todo o Estado. Deste xeito, o madrileño substituirá a Alfredo Pérez Rubalcaba no Congreso que se celebrará a final de mes, onde volverá constatar o apoio do aparato socialista que cimentou o seu triunfo. É Sánchez a aposta más convencional do PSOE, a que representa a continuidade respecto á súa traxectoria dos últimos trinta anos, o que descarta o xiro á esquerda ou cara posicións lixeiramente máis críticas co modelo do 78 que representaban -formalmente- os seus rivais. Polo tanto, o Partido Socialista estreará secretario xeral, pero manterá o seu proxecto político a pesar da crise aguda pola que pasa. Pedro Sánchez representa a continuidade respecto ás políticas do seu partido nos últimos 30 anos e a fidelidade ao decadente modelo do 78 Decidiu o aparato, encabezado pola andaluza Susana Díaz, nun efecto que tivo repercusión na militancia, que lle dou de forma masiva a súa confianza a Sánchez, persoa tamén moi vencellada ao galego José Blanco. O candidato madrileño obtivo, co 80% escrutado, un 48,5 dos votos, por un decepcionante 36,4 do seu principal adversario, Eduardo Madina. O terceiro en discordia, José Antonio Pérez Tapias, acadou un 15,2 por cento. Galiza En Galiza a vitoria de Sánchez foi clara en tres provincias. En Lugo -feudo do líder do PSdeG, Gómez Besteiro, que o apoiaba- levou o 62% polo 27% de Madina (ao 70% escrutado); en Pontevedra un 49% por 38% e na Coruña foi o resultado máis axustado, un 45% por un 39%. En Ourense, malia non gañar na cidade, o pachismo -seguidores de Pachi Vázquez- demostrou a súa forza ao conseguir a vitoria de Madina por un 53%, 17 puntos por riba de Sánchez. Tapias quedou a nivel nacional cun 12,3, polo 48,1 do vencedor e o 39,4 do vasco. Un de cada tres militantes do PSOE non acudiu ás urnas, o que abre dúbidas sobre a resposta a unhas primarias abertas Destacábel foi tamén, polo que poida ter de símbolo do momento difícil polo que pasan @s socialistas, o discreto dato de participación, dun 65 por cento. Este resultado mesmo pode afectar á convocatoria para elixir candidato á Moncloa, que están prevista de modo aberto -ou sexa, con posibilidade de que voten simpatizantes, non só afiliad@s- pero se un terzo da propia militancia non acudiu ás urnas nestas primarias, é posíbel que sexa moi escasa a cidadanía que queira participar nese proceso, o que emitiría unha imaxe pésima dun PSOE, que, tanto no Estado como en Galiza, segue onde estaba, en modo gatopardiano.


Summary: O Concello das Neves vén de lanzar un portal inmobiliario gratuíto para favorecer a chegada de novos habitantes á comarca do Condado.

Na Galiza, segundo os datos do Instituto Galego de Estatística (IGE) existen na actualidade máis de dous mil aldeas en situación de abandono, ao que se suman outros tantos núcleos de poboación en risco de quedar despoboados, pois só habitan neles unha ou dúas persoas. O rural esmorece pouco a pouco, pero hai concellos dispostos a darlle a volta a esta situación. É o caso do das Neves, na comarca do Condado, á beira do Miño, que xa en 20 puxo en marcha a iniciativa #VivenasNeves, coa que pretende atraer e fixar nova poboación neste municipio, que conta na actualidade con algo máis de 3.800 habitantes. Como explica a Nós Diario o seu alcalde, Xosé Manuel Rodríguez, o Goberno local buscou "a mellor maneira de promover o feito de vivir nas Neves e atraer á xente a unha contorna como a nosa, moi preto de Vigo, cunhas boas vías de comunicación e con todo tipo de servizos públicos". Fixérono a través de varios procesos participativos, nos que detectaron que unha das preocupacións da poboación era as dificultades á hora de atopar unha vivenda para estabelecerse no concello. Para evitar esta eiva, o Concello das Neves vén de lanzar un portal inmobiliario que conta xa con máis de 40 propiedades. "Hai inmóbeis de todas as tipoloxías", indica o rexedor, desde vivendas illadas tradicionais a edificacións en zonas urbanas, tanto para entrar a vivir como das que precisan traballos de rehabilitación previos. O novo portal web, que non ten custo ningún para as persoas que decidan publicar un inmóbel, persegue un dobre obxectivo, explica Rodríguez. Dunha banda, "situar As Neves no mapa e facilitar que a xente coñeza a oferta coa que se pode encontrar se quere cambiar de vida" e, por outra, "rachar coa perspectiva negativa da vida no rural, despois de moitos decenios nos que se asentou a mensaxe de 'estuda ou xa sabes o que che queda', case invitándote a que te foras". "Nós, desde a Administración Local, temos que cambiar esta mensaxe, tamén aproveitando que coa pandemia a xente comezou a valorar o rural como un espazo ideal para vivir". Pero a política de vivenda do concello vai moito máis aló. Segundo confirma o seu alcalde a este medio, hai xa meses que negocian co Instituto Galego de Vivenda e Solo (IGVS) a inclusión do centro da vila e o barrio da Estación nunha área de rehabilitación integral rural para favorecer a mellora das edificacións. Aldea modelo Outra das iniciativas que están a levar a cabo desde o Concello das Neves é a recuperación para o seu desenvolvemento económico e ambiental de 40 hectáreas de monte entre as parroquias de Tortoreos e Rubiós por medio dunha nova Aldea Modelo, na que traballan da man da Consellaría de Medio Rural desde hai máis dun ano. O obxectivo, como apuntou no seu día o alcalde, é "pasar do abandono á utilidade" e recuperar un espazo desatendido para obter produtos con selo ecolóxico, "facilitando a creación de emprego e de riqueza". A iniciativa, ademais da mobilización das terras, busca contribuír á recuperación e rehabilitación de vivendas abandonadas e a prevención de incendios.


Summary: A medida ficará en vigor ao longo do próximo ano.

O Goberno estatal acordou esta terza feira manter a gratuidade do transporte en trens de proximidade e Media Distancia para pasaxeiros e pasaxeiras recorrentes durante todo o ano 2023, estendendo así unha medida que inicialmente remataría o 31 de decembro de 2023. Así o avanzou a ministra de Facenda, María Jesús Montero, durante a rolda de prensa posterior ao Consello de Ministros que deu luz verde ao proxecto de Orzamentos Xerais do Estado (OXE) para o próximo ano. Montero detallou que, alén de estender a medida, converteraa nunha política estrutural para facer un seguimento do seu impacto e dos seus beneficios sobre a sustentabilidade e a redución de emisións contaminantes, por incentivar o uso do transporte público en detrimento do coche. O Goberno español responde ás críticas pola falta de prazas nos trens galegos pedindo o "uso responsábel" dos abonos gratuítos En concreto, os OXE incluirán unha partida de 700 millóns de euros para o Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana, o que suporá un incremento de 41,2% a respecto do ano pasado, a maior parte destinada a esta iniciativa. Na súa intervención, Montero referiuse unicamente á gratuidade que xa se está a aplicar aos trens de proximidade e Media Distancia, que dependen de Renfe, á que se lle transferirán estes fondos. Sobre os descontos de 30% nos abonos de transporte das cidades, sinalou que se estudará máis adiante a súa posíbel extensión. A ministra de Transportes, Raquel Sánchez, tamén se referiu a este anuncio dicindo que "os OXE 2023 contribuirán a seguir impulsando o transporte público para reducir as emisións e a dependencia enerxética e aliviar a economía das familias". As obras do tren de Alta Velocidade que conecta Vigo con Porto comezarán no ano 2026 Só no primeiro mes de funcionamento, en setembro, as viaxes en trens de Media Distancia medraron 40% e en trens de proximidade, 24% en comparanza co mesmo mes do ano pasado, con 1,5 millóns de bonos gratuítos expedidos no conxunto do Estado español. Con estes datos, o aforro para o medio ambiente calculado polo Goberno é de 118 millóns de litros de gasolina e até 360.000 toneladas de emisións de dióxido de carbono (CO2) á atmosfera, comparando coa opción de realizar esas viaxes en coche.


Summary: O persoal acumula catro semanas de mobilizacións e protestos para esixir unas melloras salariais e laborais das que si gozan os traballadores e traballadoras do mesmo grupo empresarial noutras factorías.

A partir desta quinta feira, día 12, o persoal de Leche Celta iniciará unha greve indefinida. É o paso acordado en asemblea polos traballadores e traballadoras da factoría de Meira perante o inmobilismo da empresa após case un mes de mobilizacións para demandar melloras laborais e salariais. Unhas melloras das que xa goza o persoal doutras factorías do grupo, como Pontedeume, Ávila e Santander. Até o inicio da greve indefinida o persoal desenvolverá paros rotativos de catro horas por quenda de traballo. O secretario comarcal da FGAMT-CIG de Lugo, Christian López, informou que, dende esta segunda feira, na factoría non está a transformar "nin un só litro de leite", derivando a empresa toda a súa recollida cara a outras industrias ou aos seus propios centros. Unha decisión que para o comité resulta sorprendente polas posíbeis consecuencias no mantemento do seu único cliente, Mercadona. O persoal considera esta actitude de non negociar como unha "completa irresponsabilidade" por parte de Leche Celta. O conflito que arrancou en marzo ten as súas raíces máis atrás, hai dous anos. O persoal da factoría de Meira, explica Christian López, ve como nos outros tres centros de Leche Celta vanse dando melloras que non chegan ao centro deste concello lucense. Os traballadores e traballadoras de Meira pelexan por mellorar as retribucións ou por regularizar a xornada no tocante ás fins de semana. Loitan por mellorar as condicións laborais e salariais contra o muro da empresa, "mentres en 2017 o persoal de dirección aumentou o salario en 9%".


Summary: A illa de Ons conquista autoras e autores que crean historias nas que esta terra é protagonista. Coincidindo co confinamento domiciliario por mor da COVID-19, destacamos títulos como A bordo das Ons, de Marta Lemos, Ons no meu corazón, de Julio Santos, Ons, ondas do mar riso, de Emilio Araúxo, Ons, de Carlos Meixide, e Namoreime en Ons, de Staffan Mörling. Todos eles propoñen olladas sobre a fermosura deste lugar e o seu acubillo, mais tamén da complexidade de habitalo. Pois como recoñece a veciñanza, vivir en Ons supón estar illadas todo o ano.

A illa de Ons é un faro no medio do océano, un territorio no que o tempo semella frear a súa carreira trepidante e se volve confiar no valor da humanidade. Conformado por Ons e Onza, este arquipélago, pertencente ao concello de Bueu, conta cunha superficie total de 4,46 quilómetros cadrados e coa peculiaridade de que até mediados do século XX habitaron nela preto de 700 persoas, que lograron construír unha cultura e unha forma de ver o mundo moi humana a pesar dos escollos. A historia e a maxia dos recunchos de Ons inspiran moitas persoas creadoras, que se senten atraídas por esa aura que conecta a humanidade coa natureza máis pura e libre. Así, nos últimos anos, a literatura deu bos títulos que nacen desta illa, tanto desde a ficción como desde as lembranzas das autoras e autores. Adoita suceder que cando se coñece este lugar, xa nunca se esquece. As paisaxes agrestes, a mestura entre terra e mar e, sobre todo, as xentes que habitan a illa, fan agromar a creatividade e a necesidade de deixar por escrito este mundo que esmorece. A bordo das Ons Para todas aquelas persoas que queiran coñecer de preto a historia da illa de Ons, o libro da canguesa Marta Lemos Jorge é o máis idóneo. A bordo das Ons naceu como un proxecto xornalístico que mereceu o Premio Johán Carballeira de Xornalismo do Concello de Bueu no 2011 e que se somerxe nos fitos máis recentes da illa, desde a súa colonización até a súa declaración como parte do Parque Nacional das illas Atlánticas de Galicia. Estas illas pertenceron desde o século XIX a propietarios individuais que quixeron explotar os potenciais do territorio e da súa pesca, e que influíron notabelmente nos dereitos dos colonos. En 1930, Didio Riobó converteuse no novo xestor deste espazo, aínda que cada vez terá máis problemas cos colonos que reclaman os seus dereitos como propietarios das vivendas que habitan. Non lle pagan as rendas e a Guerra Civil está próxima. O comerciante morre aforcado en estrañas circunstancias e deixa un escrito onde manifestaba a súa decisión de deixar as illas aos colonos. A partir de aí creouse un debate, alimentado polas diferentes teses sobre a morte de Riobó. A súa muller, María Antonozzi, de orixe italiana e a desgusto nas illas, decide vendelas ao Estado en 1942, baixo a conformidade de que se ían destinar á defensa, e xa posteriormente pasaron a Parques Nacionais. Todo iso, e moito máis, cóntase no libro de Lemos Jorge, que constitúe un documento imprescindíbel para afondar máis polo miúdo neste lugar, cuxa historia, como xa comezan a albiscar, semella unha lenda. Cunha gran base documental, tanto fotográfica como xornalística, a autora ofrece información desde o punto de vista social e historiográfico. Así, recolle un cadro no que se detallan as rendas que cada colono pagaba no ano 1942. Explica Lemos Jorge que "en 1943 vivían en Ons 410 veciños, agrupados en 53 familias, que labraban arredor duns mil ferrados de terra. Por cada ferrado, de 471 metros cadrados de superficie, pagaban algo menos de 20 pesetas ou o seu equivalente en especie, en millo, equivalente a 28 quilos". Namoreime en Ons Nos anos 60, o antropólogo sueco Staffan Mörling recalaba na illa para estudar as embarcacións tradicionais, en especial a dorna, que el define do seguinte xeito: "A dorna ofrecíame material para unha investigación antropolóxica excepcional. As cinco táboas de cada costado da embarcación estaban unidas en calime, coa xunta sobreposta, do mesmo xeito que nas embarcacións escandinavas medievais. Ademais, as dúas táboas xunto á quilla da dorna formaban unha carlinga con sección [...] Por que se construía na Galiza unha embarcación con esta obra tan característica?". Así o expresa no libro Namoreime en Ons (Edicións do Cumio, 2015), unha novela con fondo autobiográfico na que reconstrúe o seu namoramento pola illa e pola que hoxe é a súa muller. O volume concíbese, pois, como un compendio de vivencias daqueles anos nos que a illa acollía a preto de cincocentas persoas, que funcionaban como unha gran familia. En 1930, Didio Riobó converteuse no novo xestor deste espazo, aínda que cada vez terá máis problemas cos colonos que reclaman os seus dereitos como propietarios das vivendas que habitan. Non lle pagan as rendas e a Guerra Civil está próxima. O comerciante morre aforcado en estrañas circunstancias Staffan Mörling ficou para sempre namorado das illas. Como antropólogo, documentou as embarcacións tradicionais da Galiza, tema que seguiu desenvolvendo en Lanchas and dornas; cultural stability and boatshape on the west coast of Galicia (1999). En colaboración coa súa muller, Xosefa Otero, aplicou as teorías da nova etnoloxía, de orixe danesa, ao amplo material antropolóxico recollido polos dous na illa de Ons, de onde saíu a publicación Alá, no medio do mar. A comunidade da illa de Ons. Mörling é unha persoa moi querida en toda a zona do Morrazo. Proba diso son as distintas homenaxes dos últimos anos, de entre as que destaca o nomeamento como Fillo Adoptivo do Concello de Bueu, que se completou co bautismo da rúa dos institutos desta vila no 2015. Ons no meu corazón Eses dourados anos foron o caldo de cultivo do libro de memorias e vivencias de Julio Santos Pena, quen exerceu como mestre na illa entre 1970 e 1973. Ons no meu corazón (Auto edición, 2017) colleita as sensacións deste profesor que iniciou alí a súa carreira e "topou cun pobo moi particular, rexido por unhas normas propias de convivencia, pero respectuoso co traballo daquel mestre, que pronto foi admitido como un máis, e que gozou daquela súa primeira Escola con verdadeira paixón pola docencia e a convivencias coas xentes da illa". Así o describe el mesmo na introdución ao libro, no que recolle anécdotas vividas coas persoas deste lugar e que, de seguro, serán lembradas por moitos anos. Destacábel e meritorio é o seu labor como mestre nun espazo no que a comunicación co continente por aqueles anos aínda era moi precaria. Neste primeiro destino, o profesor conta como se empapou da filosofía popular, intercambiando moitos saberes e lecer coas persoas que o acolleron co paso do tempo como un máis, aínda que ao comezo non empezase con bo pé. Tal e como destaca Tino Pardellas de Blas, da Asociación Cultural PineirOns, "atoparemos neste libro interesantes relatos que falan desde como foi axudado polos veciños o primeiro día que chegou no barco de pasaxe cargado con todas as súas pertenzas até como conseguiu que fose unha das primeiras escolas mixtas existentes na Galiza, pasando por negarse a ir co Delegado Gobernativo, de ser o primeiro que levou o fútbol a Ons, deporte pouco coñecido, pois a televisión aínda non chegara á illa, de como levou aos nenos a participar na festa dos Maios a Marín..." Sen dúbida, a obra condensa unha época e contribúe a que perdure a memoria, a que non se esqueza a loita dun pobo e o seu pasado máis recente. Un documento que dá boa conta, tamén, das terríbeis condicións nas que moitas mestras e mestres daqueles anos tiveron que exercer a súa profesión en lugares rurais e "esquecidos". Ons, ondas do mar riso A cabalo entre a poesía, a crónica xornalística e o álbum de historia, sitúase a proposta de Emilio Araúxo Ons, ondas do mar riso (Toxosoutos, 2018). Partindo dun gran coñecemento da etnografía e dos costumes do pobo insular, Araúxo, experto na escrita de poemas arredor do mundo labrego, realiza unha homenaxe á fala e recolle as voces das persoas maiores e míticas deste lugar, ademais das súas fazañas cando ían á pesca ou sobrevivían aos duros invernos sen ver a terra durante meses. As voces mestúranse neste libro no que fala a memoria colectiva e individual dun pobo loitador e cunha idiosincrasia propia. Acompañados de fotos en branco e negro, algúns dos textos (voces) que transcribe Araúxo son: "aquí botabamos o centeo / e agora está todo a monte / o trovisco / para o mal de ollo / eran nove cabezas de allo / nove de trovisco / e nove destas pedras / seixos/ todo nunha saqueta". "onde haxa seis persoas falando da terra / e seis falando do mar / vou prónda as que están falando do mar / andei oito anos no mar / ata os cincuenta e oito anos andei no mar / e quería seguir / pero os fillos non me deixaron /os de Ons están sempre no mar / saen da cama e xa están no mar". "eramos setecentas persoas / marchou a xente / a illa estaba toda traballada /o orno do millo / de meter o froito / estaba toda traballada / isto é un sitio moi san / botando aquí catro ou cinco días / a auga moitos bañistas / lévana embotellada para as casas". "a xente veuse toda / para Bueu / Pontevedra / antes eran dornas / e había que vir ó muíño / e moer a fariña / habendo bo tempo / era unha vida bastante escrava". "nós facemos camiños / estamos na casa de Medio Ambiente / a xente da illa é moi unida". Ons aventureira e cinematográfica As persoas nostálxicas dos míticos personaxes de Los Cinco, creados por Enyd Blyton, sentirán un gran goce lector ao toparse coa novela de aventuras Ons (Auto edición, 2015), creada polo escritor santiagués Carlos Meixide. Aquí atopamos a catro rapazas e rapaces que deberán resolver un arrepiante misterio durante as súas vacacións de verán neste lugar ateigado de natureza. A novela de Ons percorre os escenarios principais desta illa e fai recoñecíbel calquera dos recunchos explorados: o Burato do Inferno, a praia de Melide, a praia de Canexol, A Laxe do Abade, o faro de Ons… Segundo destacou o autor, a novela partiu dun reto que lle propuxo un alumno do IES Johán Carballeira de Bueu, e o seu éxito levouno a propoñer outras novelas de aventuras tituladas Cans, Arousa e Guitiriz. E no ámbito cinematográfico, recentemente o director Alfonso Zarauza vén de culminar a rodaxe de Ons, un filme que combina drama e misterio para contar a historia dun matrimonio en crise que se instala na illa e de como esta e os acontecementos xerarán neles os efectos contrarios. Coa produción de Maruxiña Films, no equipo actoral atopamos a Antonio Durán "Morris", Melania Cruz, Xulio Abonjo, María Vázquez, Miguel de Lira, Anäel Snoek ou Marta Lado. Non podemos esquecer a curtametraxe documental Fóra do continente (CatalanFilms, 2014), de Nico Martínez Millán, que recolle as experiencias de Cesáreo, Victoria, Emilio e Chefa, os dous matrimonios que daquela habitaban a illa de Ons durante todo o ano. Na actualidade, após o falecemento de Emilio, poucas son as persoas que teñen a súa vivenda habitual alí, aínda que adoitan visitala a miúdo. E é que, como reza o lema da loita da veciñanza na actualidade, "non é unha illa, é un sentimento". Ben seguro que a illa de Ons seguirá inspirando a creación artística moitos anos máis.


Summary: A facultade de Informática da Coruña convoca mañá a participar nun wikimaratón organizado dentro da programación polo 8 de marzo, que busca ampliar a Galipedia con 50 nomes de mulleres relevantes na historia, para ampliar o coñecemento igualitario e pechar a fenda de información dixital.

"O talento intelectual das mulleres foi, ao longo da historia, primeiro impedido, logo negado ou reprimido e, máis tarde, silenciado ou mesmo usurpado. A propia Rosalía de Castro deu conta diso, cando afirmaba que non lles estaba permitido ás mulleres escribir o que senten e o que saben". A cita, contida no manifesto que leu a semana pasada a vicerreitora de Igualdade da Universidade da Coruña, Cristina López, no marco das actividades do 8-M, chama á visibilidade e marca o camiño da actividade que a facultade de Informática da mesma cidade organiza mañá nos seus laboratorios. Será un experimento que aspira a reverter, aínda que sexa un pouco, a denuncia que recollía o manifesto, e contribuír a ampliar o coñecemento de figuras femininas relevantes. Con ese obxectivo, a facultade convoca unha editatona, unha cita presencial ou virtual para editar e mellorar de forma colectiva os contidos da Wikipedia, neste caso, na súa versión galega. Porque, como denunciaba o texto da UDC, aínda hoxe a historia continúa a ser en moitos lugares "unha historia de homes e para homes". Con esta chamada á acción, que se presenta baixo o nome Reto 50+, a Universidade busca incorporar medio cento de nomes femininos á Galipedia, para sacar do esquecemento figuras femininas e contribuír a pechar a fenda de información dixital. A convocatoria, que se estende a persoas sen coñecementos en informática, ofrece un obradoiro no que, ademais dunha breve introdución á edición, as persoas asistentes poderán incorporar novos artigos sobre mulleres relevantes que aínda non aparezan nalgún dos 161.896 artigos da enciclopedia dixital galega, unha páxina web que cumpría 17 anos, precisamente, o pasado 8 de marzo. Para que os libros, como dicía o manifesto, "sexan o símbolo que representa a lembranza de que sempre houbo mulleres que teimaron co seu traballo académico e intelectual, para sementar a base que nos permite seguir avanzando". Tamén os dixitais.


Summary: A presión de Ciudadanos e PNV logrou que o Goberno de Pedro Sánchez retirase da lei esta medida, que na Galiza permitiría aumentar os fondos.

Os Orzamentos Xerais do Estado español non contemplarán finalmente a equiparación do imposto do diésel ao da gasolina. A presión de Ciudadanos e PNV logrou que o Goberno de Pedro Sánchez retirase da lei esta medida, que na Galiza permitiría aumentar a recadación 190 millóns de euros ao ano. Iso sería no caso de salvar a diferenza total de dez céntimos existente na actualidade entre o tipo estatal de diésel e gasolina, mais os orzamentos só contemplaban recortala en algo máis de tres céntimos, ao pasar o gravame no diésel de 30,7 céntimos a 34,5 céntimos, fronte aos 40,7 que leva agora a gasolina. Segundo os cálculos de Xavier Labandeira, catedrático de Economía da Universidade de Vigo, a recadación extra no caso de elevar o tipo estatal do diésel a 40,7 céntimos chegaría aos 3.000 millóns ao ano, dos que a Galiza, segundo os últimos datos de consumo da Corporación de Reservas Enerxéticas de Produtos Petrolíferos (Cores), corresponderíalle 6,34%, algo máis de 190 millóns de euros. Para Labandeira, a supresión desta medida dos orzamentos é unha noticia "moi mala", e máis tendo en conta a fiscalidade "totalmente anómala" en relación ao resto da Unión Europea. Mais non é só pola cuestión fiscal, xa que, como lembra a Nós Diario, o diésel ten efectos moi negativos a respecto das emisións de gases de efecto invernadoiro e tamén na saúde. Segundo apunta, a contaminación asociada ao transporte xera custos de mil euros por habitante e ano en saúde humana en termos de mortalidade e morbilidade nas principais cidades galegas. Isto débese en gran medida ao envellecemento dun parque móbil galego en que os vehículos diésel, segundo as últimas estatísticas da Dirección Xeral de Tráfico, representan 76,23% do total. Mais o diésel non se limita só a turismos. Tamén se emprega en vehículos pesados, maquinaria agrícola, barcos, trens e mesmo na calefacción dos edificios. Medidas compensatorias Tanto PNV como Ciudadanos empregaron como argumento para conseguir a supresión da medida a suposta regresividade (pagan máis proporcionalmente as familias que menos recursos teñen), mais, como explica Labandeira, realmente afectaría en maior medida ás clases altas, que son as que teñen os coches máis potentes, contan con máis vehículos por unidade familiar e fan máis desprazamentos. Con todo, recoñece que na Galiza tamén prexudicaría as persoas que viven no rural, e precisan do vehículo para o seu día a día. Neste senso, cre que podería destinarse parte da recadación extraordinaria a "compensacións" para a xente con menor nivel de renda e a medidas encamiñadas para que as persoas que máis o precisan poidan cambiar o seu vehículo por outro moito menos contaminante. Pero para iso habería que mudar antes as actuais políticas de cambio de flota, que considera "regresivas", xa que en lugar de estaren limitadas aos colectivos que máis as precisan, "van para persoas que apostan por cambiar o seu coche por un híbrido o un eléctrico que mercarían tamén sen ter esas axudas, o que na práctica tampouco deixa moitos beneficios ambientais". Adaptación ao cambio Para o catedrático de Economía da Universidade de Vigo, defender sectores que teñen pouco futuro "parece pouco sensato". "Hai que adaptarse ao cambio que requiren sociedades descarbonizadas". Non aprobar esta suba impositiva agora provocará que "cando se teña que facer, o axuste será máis doloso, non só de tres céntimos", advirte, e máis cando o Estado español "non tocou impostos aos carburantes en décadas". "O único que está a facer é retrasar un problema", lamentou.


Summary: A empresa é a única do IBEX 35 que figura na listaxe oficial de doantes ao Partido Popular. Doou os cartos en 2008, no que houbo eleccións xerais, gañadas por Zapatero fronte a Rajoy

Inditex doou 36.000 euros en 2008 ao Partido Popular. Un ano no que houbo eleccións xerais e Mariano Rajoy volveu saír derrotado ante o candidato socialista, Rodríguez Zapatero. Así o mantén o diario El Plural, citando un documento que está na Audiencia Nacional e ao que este medio tivo acceso O emporio de Amancio Ortega é o único que cotiza no IBEX 35 que figura na listaxe oficial de doantes do Partido Popular. Hai que ter en conta que desde 2007 a lexislación prohibe as doazóns anónimas a partidos políticos. De facer esa achega económica, tería que poñer nome e apelido a ese apoio económico, o que fai que as empresas sexan refractarias


Summary: De seguido, publicamos un artigo da serie histórica "A Torre de Trezenzonio". Desta vez, Henrique Egea lévanos aos alimentos que constituían os alicerces da civilización helena.

Tres eram os alimentos que constituíam os alicerces da civilização helena: O cereal (nomedamente trigo), o azeite e o vinho. A força natural das plantas (cereal e videira), que morrem e renacem num contínuo ciclo, foi divinizada e celebrada en diversos rituais mistéricos como o culto a Deméter (os mistérios eleusinos) ou culto a Dionissos (as bacanais), entre outros. O de comer pão, que na Odiseia era signo de civilização, ficou tão extendido que cedo deixou de diferenciar os povos. Mas o consumo de vinho foi outra cousa. Beber vinho era uma amostra de civilização e por vezes, desde a Grécia clássica, de sofisticação. Aromatizavam os caldos com diversas especiarias e mel ademais de rebaixá-lo, como diziam os nossos velhos, batizando-o com água Mas nem o consumo de vinho garantia uma posição entre os povos civilizados. Gregos e latinos consumiam este álcol de geito bem diferente do que nós estamos afeitos. Aromatizavam os caldos com diversas especiarias e mel ademais de rebaixá-lo, como diziam os nossos velhos, batizando-o com água. De facto, entre os gregos, o epítome da barbárie era o hábito dos gálatas de consumirem o vinho puro, sem rebaixar nem "preparar"... e, como é lógico para quem nem toma o trabalho de o preparar, imoderadamente. Os mesmos macedónios, difussores da cultura helena polo oriente, eram considerados meio bárbaros polo costume de beberem os caldos sem rebaixar. O consumo de vinho puro alcançou tal reputação de prejudicial que foi culpado da morte prematura de Alexandre o Grande. Esta percepção das cousas foi herdada polos romanos, que embora fossem muito menos contidos que os helenos, assumirom muitos dos seus pontos de vista. Contodo as bacanais autênticas eram, a olhos dos puritanos romanos, cousa deplorável. Suponho que porque as mulheres participavam activamente. Assim que decidirom proivi-las arredor do 200 ane polo senatus consultum de bacanalibus, sem muito efeito. A pesar do desgusto por este culto selvagem, os romanos exportarom as videiras a todo o seu império e beneficiarom do seu poder civilizador até aos longinquos galaicos. Assim que desde que a cultura greco-latina se tem elevado ao Parnaso da Cultura, com maiúsculas, sempre se tem identificado o vinho com a civilização. E essa civilização procede de oriente (ex oriente lux) identificando a luz do sol que amanhece com a origem necessária de tudo. Os mistérios eleusinos e outros pervivem, adequadamente manipulados, na eucaristia. Mas nada há já da imoderada religiosidade das bacanais Alicerçada nas feces do Império, a Igreja Católica Apostólica e Romana, herdeira do cínico puritanismo romano, adoptouno sacramento da comunhão dous destes alimentos, o pão e o vinho, como símbolos que foram e som da resurrecção. Os mistérios eleusinos e outros pervivem, adequadamente manipulados, na eucaristia. Mas nada há já da imoderada religiosidade das bacanais. Ainda na Idade Média, como hoje, o consumo de vinho considera-se tão civilizador que até serve para distinguir a gente corrente da sofisticada. Assim o diz Afonso IX, o sábio, na sua cantiga burlesca contra covardes: vi coteifes orpelados... conhecedores de vinhos... Do terceiro elemento, o azeite, podemos dizer que iluminou, literalmente, os templos durante séculos e ungiu reis consagrando-os na sua função divina de representantes de deus no mundo. E que há da cerveja? Para os antigos a cerveja era uma bebida de bárbaros, no peor sentido da palavra bárbaro. E isso a pesar de ser a bebida nacional de Egipto. Era um dos costumes que degradavam os egipcios aos olhos dos helenos. Entre os helenos o termo bárbaro apenas designava os que não eram quem de falar grego. Com esse sentido era aplicado a egípcios, persas e outros povos aos que viam como civilizadose com um grao de sofisticação repugnante aos seus olhos, mas também a povos menos sofisticados como trácios, ilírios, gálatas e un longo etc. Mas o concepto irá variando até se converter num despectivo calificativo de quem não tem modais e actua de forma brutal ou sórdida. Na Geografia, Strabo falanos nossos antepassados, os Kallaikoi e outros povos das montanhas, e podemos observar o retrato que deles faz. A intenção é caracterizá-los como bárbaros a través dos seus costumes. Eis a descrição em tradução livre: … os montanheses dispõem de castanhas (outros traducem landras),secando-as e golpeando-as, dous terços do ano e panificam-as para armazená-las para o futuro. Dispõem também de cerveja (literalmente fermento de cevada),masescasea-lhes o vinho.O producido rapidamente consômem-o brindando com os seus parentes. Em lugar de azeite têm banha [1]. Como pode observar-se os montanheses estám caracterizados polos tres produtos básicos da civilização (greco-latina) da que Strabo é representante. Ele conta-nos que fazem pão de castanhas (aduzim os meus argumentos para traducir assim no artigo Landras ou castanhas? na "Terra e Tempo" digital) ou de landras. Este comentário pretende caracterizá-los, e assim o asumem muitos autores, como primitivos e desconhecedores do cereal. Mas acto seguido, noutro intento por barbarizá-los, afirma que bebem cerveja em lugar de vinho porque deste producem ou conseguem pouco. Eis uma contradição. Se bebem cerveja é porque producem cereal em quantidade suficiente para produci-la. Poderiam panificá-lo masprefirem panificar as castanhas (ou landras)... por algo será. Não é por desconhecerem a agricultura cerealística, que é óbvio que praticavam. Recentemente se têm achado na Galiza lagares com restos de bagaço datáveis em época romana Respeito do vinho, a tradução habitual do termo grego (γινόμενον),referido ao vinho,adoita traducir-se como "conseguir" mas eu prefiro o significado, também resenhado nos dicionários, par o termo de "producir(-se)". O primeiro presupõe que não cultivavam videiras (outro risco de primitivismo) mas, ainda que a produção de vinho nas montanhas seja difícil, não significa que não poidam ter produção em zonas baixas próximas, máxime se temos em conta que recentemente se têm achado na Galiza lagares com restos de bagaço datáveis em época romana, sem falar da produção no território lusitano anterior em muito à incorporação ao Império. No final do fragmento, o terceiro elemento civilizador. Carecem de azeite que substitúem por banha. Já os temos onde queria Strabo. Uns bárbaros sem cereal, sem vinho e sem azeite. A santa trindade. Elaborar cerveja é, assim, tão bárbaro? De fazermos um repaso do proceso de elaboração do vinho podemos apreciar as complexidades que a criança dum vinho, ruím ou bom, tem. Os produtores hão de plantar as videiras em terreo adequado e aguardar pacientemente a producirem os cachos. No nosso estilo produtivo háque podar (1) no tempo, atar (2), adubar, sulfatar e outros muitos processos antes de vendimar (3) os ácios e premê-los para lhes tirar o suco. Uma vez no lagar há que os pissar (4)e trasegar. Logo vem a fermentação (5) e voi-là,após meses de trabalho e repouso nas barricas, o vinho novo está disponível. Claro que no tempo antigo algúns destes trabalhos não se faziam (sulfatar por ex.). Mesmo noutras latitudes não é costume atar a vinha por inecessário. O clima húmido apodrece a uva e cumpre dar-lhe tanto ar como se puder espalhando as polas da videira. Que dizer do processo da cerveja? Sendo uma bebida de bárbaros bébados há de ser muito singelo, não? Vejamos. Despois de meses de laboriosos processos temos uma bebida alcôlica que se perde em pouco tempo se não a pasteurizas Primeiro há que cultivar o cereal (1) do que pretendemos tirar a cerveja. Normalmente cevada. Foi longo tempo cereal de forragem, como o seu nome indica. Mas também podemos servir-nos doutros. Trigo, por exemplo, ou centeio. Uma vez crecido há que ceifá-lo (2), trilhá-lo (3) para separar o grão da palha, secá-lo. Até aqui tudo é comum à produção do pão. Para a cerveja temos que maltear o cereal. Isto é, fazê-lo germolar (4) e tostá-lo (5) quando começa a abrir sem deixar que gome. O tostado é uma operação esencial para conseguir a cor da cerveja. Muito tostado a cerveja sai preta ou tostada, pouco tostada, ruiva. Depois há que cocer o malte (6) e enfriá-lo (nos sistemas modernos) para deixá-lo fermentar (7). E voi-là aussi, eis a cerveja. Despois de meses de laboriosos processos temos uma bebida alcôlica que se perde em pouco tempo se não a pasteurizas. Mas tem uma vantagem técnica: podemos produci-la en qualquer momento do ano se conservamos adequadamento o cereal malteado. Como pode apreçar-se polos números entre parénteses a produção de um e outra bebida consta dum número de fases diferente. Cinco no processo do vinho, sete no da cerveja. E vós que me leis, achades assim que é tão bárbara?! [1] Eis o texto original tirado do Perseus Project: Strabo, Geográfica libro 3,3,7: ... οἱδ᾽ὄρειοιτὰδύομέρητοῦἔτουςδρυοβαλάνῳχρῶνταιξηράναντεςκαὶκόψαντες, εἶταἀλέσαντεςκαὶἀρτοποιησάμενοιὥστ᾽ἀποτίθεσθαιεἰςχρόνον. χρῶνταιδὲκαὶζύθει: οἴνῳδὲσπανίζονται, τὸνδὲγινόμενονταχὺἀναλίσκουσικατευωχούμενοιμετὰτῶνσυγγενῶν: ἀντ᾽ἐλαίουδὲβουτύρῳχρῶνται. ...


Summary: Unha visión de Peixe, traballo de Xisco Feijóo.

Hai unhas semanas chegoume este disco, que ten un dos formatos máis coidados que nunca vin: unha lata de conservas que puña "Peixe, Xisco Feijóo". (Decatádevos, ei, de que eu este ano saquei álbum coas miñas compañeiras de Timparrantela, que estou até botando pedras contra o meu propio tellado). Estiven mirando, dándolle voltas, pareceume tan fermoso que até gravei unhas stories para o Instagram, amosándoo. Pero por máis que o tentei, non atopei a forma de abrilo e tiven que consultarlle ao propio Xisco. Resulta que non era unha simple empulación: tiña que abrilo tal como unha lata de conservas! No interior, abrindo a tapa, vén un despregábel coas letras. Un deseño comedido e elegante de Jose Comesaña, perfecto para este produto. Por suposto, se o aspecto exterior se coidou até este extremo, non ía quedar atrás o interior. Que parece que me atrapou tanto a latiña de conservas que me esquecín de que aquí o principal é a música! Sobre o leimotiv deste traballo, o propio artista explica: Peixe está preñado da esencia máis fonda da música tradicional, vista desde unha mirada contemporánea e interpretada desde a modernidade e desde a visión dun século XXI dominado polas novas tecnoloxías pero onde se respectan e valoran con emocionante orgullo as orixes e tradicións máis puras e ancestrais. De Xisco xa coñeciamos as súas enormes dotes musicais, a súa persoal voz, o seu talento, o seu bo gusto. Ademais del, os músicos que o acompañan son: Artur Puga (percusións, voz e danza tradicionais), Martiño Malleiro (acordeón, clarinete e voz), Carlos Quintá (Violín, sintetizador, percusións e voz tradicionais) Xan Pérez (ventos, percusións, voz e danza tradicionais), Xosé Liz (arranxos bouzuki, requinta, mandolina, percusións e voz tradicionais), José Manuel Díaz (Contrabaixo), Miguel Fraile (Guitarras Española e eléctrica) e Iago Ramilo (Saxo soprano, barítono e alto, percusións e voz tradicionais). E, ollo, porque nas colaboracións (que son unha chea delas, moi interesantes) temos a Alasdair Fraser e Natalie Haas… Case nada! As pezas pasan desde o máis tradicional da música galega até achegamentos a outras culturas ou incluso con algunhas instrumentacións máis modernas. É un disco alegre e desenfadado, que dá moi bo xorne. Sen complicacións innecesarias pero non por iso simplista, en absoluto. Diría que é un disco tan redondo como a caixa metálica que o envolve. Parabéns a Xisco e ao resto do equipo. E a vós dígovos que se queredes investir nun produto que sabedes de certo que se fixo con todo o cariño… Facédevos cun Peixe canto antes! Todos me din que me case, pero non me din con quen. Eu casar ben me casaba si a vida de casadiño fora quedar como estaba. PeixeXisco Feijoo / autoeditado / 2021 / 10 pezas / 23 euros