Summary: Un suposto especial é o caso dos presos independentistas Roberto R. Fiallega e Eduardo Vigo, condenados por posesión de explosivos e falsidade documental con pertenza á banda armada a 13 anos e 9 meses de prisión.

A Lei Orgánica Xeral Penitenciaria dispón que cada área territorial habería ter establecementos con capacidade abonda para satisfacer as necesidades de reclusión e evitar o desarraigo social dos penados. As Regras Penitenciarias Europeas dispoñen que os presos han ser destinados ao cárcere máis preto do seu domicilio que resulte posíbel. O Tribunal Europeo de Dereitos Humanos ten condenado o afastamento xeográfico dos presos con respecto á súa residencia familiar como vulneración do dereito fundamental á protección da súa vida familiar. As familias non poden ser obxecto do castigo.Son ducias as persoas galegas cumprindo penas fóra do noso País, cando temos nel cinco cárceres (Monterroso, Teixeiro, A Lama, Bonxe e Pereiro de Aguiar), abondas para aloxalas. O problema é que a Administración penitenciaria española usa ás veces o afastamento das persoas presas como mecanismo adicional de represión, en aberta violación da lexislación e xurisprudencia estatal e europea.Un suposto especial é o caso dos presos independentistas Roberto R. Fiallega e Eduardo Vigo, condenados por posesión de explosivos e falsidade documental con pertenza á banda armada a 13 anos e 9 meses de prisión, logo de que o Tribunal Spremo rebaixase a inicial penal de 18 anos imposta por un Tribunal da Audiencia Nacional presidido por Alfonso Guevara, que amosou na dirección dos debates do xuizo, aló por xuño de 2013, unha evidente hostilidade e parcialidade. De seren xulgados por calquera das Seccións penais das catro Audiencias de Galicia as penas para os seus delictos (certamente graves, malia que a pertenza a unha organización específicamente terrorista sexa moi discutíbel) non acadarían nin a metade da súa extensión. Outravolta a AN como Tribunal de excepción, máís pendente de reprimir ca de administrar unha xustiza neutral.R. Fiallega e Vigo cumpren sentenza nos cárceres casteláns de Ocaña e Dueñas. A súa situación agrávase pola rigorosidade da súa cualificación penitenciaria, en primeiro grao, tendo que botar 20 horas ao día na cela- Tamén o preso independentista Raúl Agulheiro, condenado en conformidade a sete anos e medio de prisión, cumpre a pena en Villabona (Asturias), lonxe do fogar familiar.As súas familias e os amigos da Asociación Que Voltem! só piden que poidan cumprir cadansúas penas na Galicia e que se lles aplique o réxime ordinario. Humanizarmos a pena, afastándonos dun exceso represivo impropio dunha democracia.


Summary: As primeiras eleccións após a derrogación do voto obrigatorio sitúan a abstención nunha cifra récord en que case o 60% do electorado non exerceu o dereito ao sufraxio pasivo. Aliás, os resultados electorais pasan factura ás políticas do presidente Piñera e reflicten a desafección do electorado co sistema político e económico do país.

As eleccións municipais chilenas, que tiveron lugar esta segunda feira, remataron cuns resultados en que o máis salientábel foi o nivel de abstención entre o electorado. Dos máis de 13 millóns de persoas que estaban chamadas ás urnas, só o 40% da poboación (5.476.947 votantes) acudiu finalmente aos colexios electorais para depositar o seu voto. Neste sentido seis de cada dez persoas decidiron finalmente ficar na casa e non exercer o dereito a elixir entre as cadidaturas que concorrían aos comicios. Malia que nas anteriores eleccións municipais desenvolvidas en 2008, o índice de participación se situaba arredor do 59,6% --a cifra máis baixa desde 1992, nas presidencias de 2009 a abstención non superaba o 12%. Só o 40% da poboación (5.476.947 votantes) acudiu finalmente aos colexios electorais Do voto obrigatorio ao voluntarioEstes eran os primeiros comicios en que a poboación chilena non estaba obrigada a votar. Após a modificación da lei electoral, os datos superaron todas as previsións e alcanzaron unha cifra récord. Segundo a prensa chilena, o nivel de abstención "sorprendeu o mundo político e o goberno" que animaron a cidadanía durante a xornada electoral a votar; mais tamén rachou coas previsións das principais enquisas que apuntaban cara a un índice non superior ao 46%, no peor dos casos. Pola súa banda, Juan Ignacio García, director do Servizo electoral da República de Chile (Servel), que estimaba unha abstención do 30%, asegurou estar "tranquilo" cos resultados pois segundo el "nas eleccións municipais hai polo xeral unha maior abstención". Os resultados pasan factura ao goberno de Piñeras O elevado índice de abstención deberá ser tomado en consideración polas principais forzas políticas do país, após reflectir unha importante desafección da cidadanía co sistema político chileno, porén os resultados electorais amosan, aliás, un claro descenso no número de apoios á Alianza por Chile –coalición da dereita liderada polo actual presidente Sebastián Piñera. Entrementres a oposición aumentou o número de alcaldías, pasado de 147 a 168 comunas, os oficialistas de Piñera perderon 23 municipios. Malia todo, o presidente chileno aprobeitou o seu discurso para enviar unha mensaxe ás demais forzas políticas asegurando que "deberán esforzarse" se queren conseguir os seus propósitos, pois dixo, "estas non son as últimas eleccións". Os resultados electorais amosan un claro descenso da dereita e do presidente Piñera As políticas privatizadoras desenvolvidas polo goberno chileno durante os últimos anos custáronlle fortes procesos mobilizadores ao longo dos últimos meses, principalmente entre o movemento estudantil. Porén, ás protestas sumáronse gremios sindicais de diversos sectores convertendo as manifestacións nas máis multitudinarias desde 1990. Os movementos sociais e sindicatos exixen un cambio de rumbo nas políticas gobernamentais, mais tamén na oposición, que rachen co modelo liberal imposto na Consitución de 1980 e pulen por unha outra estrutura económica que dea solución aos principais conflitos do país.


Summary: O portavoz de En Marea, Luís Villares, cargou na tarde da quinta feira contra os seus socios de grupo parlamentar no Hórreo, Podemos, aos que acusou de obviar Galiza. "No retrato do tándem PSOE-Podemos, Galiza nunca sae", denunciou.

Luís Villares, portavoz de En Marea, subiu o ton da campaña contra Podemos, con quen concorrera nas anteriores xerais ao Congreso e con quen aínda comparte grupo parlamentar no Hórreo. Así, no acto desenvolvidos na tarde da quinta feira en Trives, Villares sinalou que as "actitudes dos gobernos pesan moito" na falta de oportunidades para a xente nova. Foi entón cando acusou "o tándem formado por PSOE-Podemos na anterior lexislatura de non ter un compromiso con Galiza e coas súas auténticas necesidades, máis alá de considerar o subsidio". "No retrato do tándem PSOE-Podemos, Galiza nunca sae", lamentou Villares, que estivo acompañado polo candidato número 1 ao Congreso por Ourense, Iván Olmos, polo deputado galego Davide Rodríguez, pola candidatas Ana Early, Sonia Couso, Jorge Vázquez e Iolanda Pérez. Así, o portavoz de En Marea insistiu na "falta de compromiso que Podemos e o PSOE teñen historicamente con Galiza". Cargou contra o posicionamento de PSOE e Podemos nos últimos orzamentos xerais, que "prexudicaban seriamente a Galiza". "En Marea opúxose firmemente a eses orzamentos porque non servían para desenvolver Galiza e consideraban que subsidiala era suficiente", afirmou Villares. Iván Olmos, pola súa banda, criticou a xestión do PP "que goberna na Deputación e en moitos concellos e na Xunta". O candidato defendeu "poñer o foco en medidas para revitalizar o rural e combater o despoboamento, que é un dos principais problema da provincia". Na mesma liña, o deputado no Parlamento de Galiza Davide Rodríguez, exalcalde de Manzaneda, afirmou que "a comarca de Trives é cada vez máis vulnerábel e dependente por mor das políticas de abandono que o PP leva practicado durante os últimos anos".


Summary: O cemiterio de Boisaca, en Compostela, acolleu este domingo unha homenaxe ao artista, no cuarto cabodano da súa morte. Xesús Alonso Montero pediu no acto "salvar o fondo de Isaac Díaz Pardo"

En 1954 Lorenzo Varela, grande amigo de Isaac Díaz Pardo e homenaxeado nas Letras Galegas de 2005, publicou no seu libro Lonxe un poema titulado "Compañeiros da miña xeneración mortos ou asasinados". Nel, Varela escribe que "gardo, coma un morto, no centro do silenzo, da sede, da agonía, o día que vos poda levar á sepultura unha cesta de pombas e mazás". Xa no primeiro cabodano de Díaz Pardo, un grupo de amigos e amigas lembraron deste xeito o artista, finado en xaneiro de 2012. Este domingo, no cuarto aniversario da súa morte, un acto no cemiterio compostelán de Boisaca empregou de novo pombas, mazás e flores para homenaxear a Isaac. Baixo a chuvia, discursos e poemas trouxeron ao presente a súa figura e reivindicaron, como fixo Xesús Alonso Montero, presidente da Real Academia Galega, salvar o seu fondo. Presentou a profesora Olivia Rodríguez González, e houbo numerosas intervencións, a cargo de Ana Acuña, Antón Costa, Esperanza Mariño, Francisco Arturo Pita Fernández, Jesús Redondo Abuín, Patricia Díaz Chachero, Carmen Blanco, Xoán Xosé Fernández Abella, Xesús Rábade Paredes, Claudio Rodríguez Fer, Helena Villar Janeiro, María López Penido e Carmen Rodríguez Ferreiro. No acto, ao que asistiu medio cento de persoas, participou tamén Martiño Noriega, alcalde de Santiago, que depositou flores sobre a tumba, e os fillos de Isaac, Camilo e Xosé Díaz. Estudantes do IES Cacheiras leron o poema "Cacheno", de Isaac Díaz Pardo. E Mini e Mero puxeron música, que pechou a homenaxe.


Summary: É o terceiro pronunciamento deste órgano consultivo sobre esta cuestión. A Lei do Audiovisual, en vigor dende o ano 2010, prevé que o Estado conceda licenzas de emisión ás radios e televisións sen ánimo de lucro.

Terceira advertencia. O Consello de Estado vén de criticar novamente ao Goberno central por incumprir a Lei Xeral do Audiovisual no relativo aos medios comunitarios e sen ánimo de lucro, discriminado ao non poder acceder a unha licenza legal de emisión, prevista e garantida por aquela norma, en vigor dende o ano 2010. Faino no seu ditame sobre o Proxecto de Real Decreto polo que se aproba o Plan Técnico Nacional da Televisión Dixital Terrestre, que asignará para a telefonía móbil de nova xeración parte das frecuencias que hox se usan nos sinais de TDT.Reclama que o Goberno "aborde canto antes o desenvolvemento normativo dos servizos de comunicación comunitarios sen ánimo de lucro regulados no artigo 32 da Lei Xeral de Comunicación Audiovisual"A institución, de carácter consultivo e composta polo fiscal xeral do Estado, exvicepresidentes o goberno, catedráticos e xuristas, reclama que o Goberno "aborde canto antes o desenvolvemento normativo dos servizos de comunicación comunitarios sen ánimo de lucro regulados no artigo 32 da Lei Xeral de Comunicación Audiovisual" e salienta que "o cumprimento do mandato legal resulta particularmente anómalo e carece de xustificación".Aquela lei aprobada no ano 2010 recoñecía a existencia e funcións das radios e televisións comunitarias e na súa disposición transitoria 14ª indicaba que nun prazo de 12 meses o Estado debía conceder licenzas de emisión a aquelas radios e televisión sen ánimo de lucro que estivesen en funcionamento con anterioridade ao 1 de xaneiro de 2009. Este punto da lei nunca foi desenvolvido e, como lembra o Consello de Estado no seu ditame, converteuse "nunha reclamación constante do sector".Este novo posicionamento do Consello de Estado é xa o terceiro que efectúa nesta cuestión, uníndose aos publicados nos anos 2009 e 2014Este novo posicionamento do Consello de Estado é xa o terceiro que efectúa nesta cuestión, uníndose aos publicados nos anos 2009 e 2014. En 2009, antes da aprobación da lei, o Consello de Estado emitiu un ditame no que criticaba os límites de financiamento impostos aos medios comunitarios. E no ano 2014, no seu ditame emitido previamente á aprobación do Plan Técnico de Televisión Dixital Terrestre, a institución sinalaba que a distribución do espectro radioeléctrico "debe ser compatible coa obriga de garantir aquel que necesiten os medios de comunicación comunitarios sen ánimo de lucro, establecida no artigo 32 da Lei 7/2010".O pasado mes de xuño o Tribunal Supremo confirmou o dereito da emisora coruñesa a emitir en FM, fronte aos intentos da Xunta de Galicia de vetar o seu acceso a unha licenza de emisión. O Supremo, como antes o TSXG, lembrou o incumprimento da Lei Xeral de Comunicación Audiovisual. As sentenzas subliñaron que a falta do necesario desenvolvemento normativo impediu a CUAC FM contar cunha licenza, un permiso que o tribunal galego destaca que a radio "non pode obter dada a inactividade da Administración".A Rede de Medios Comunitarios (ReMC) informou ademais de que o Comité de Dereitos Humanos de Nacións Unidas segue analizando as actuacións de España pola discriminación no acceso a frecuencias aos medios comunitarios, a violación do artigo 19 do Pacto de Dereitos Civís e Políticos, así como pola ausencia de "recurso efectivo para poder reivindicar os nosos dereitos e por vulnerar o principio de igualdade", explica o vogal de Dereito a Comunicar da ReMC, Javier García. A ReMC presentou a denuncia en 2017 despois de que o Tribunal Supremo condenase a custas a esta entidade por recorrer o real decreto de TDT.


Summary: O BNG presentou unha moción instando a erradicar os restos do franquismo que se conservan na localidade barbanzá.

O BNG de Ribeira levará ao pleno municipal esta segunda feira unha iniciativa para instar a corporación a eliminar os símbolos do franquismo que aínda son visíbeis nesta localidade do Barbanza. O grupo entende que é tempo de erradicar esa simboloxía que lembra a ditadura pois xa van varios anos de parálise nos avances cara as demandas da memoria histórica. Porén, desde a patronal ribeirense consideran que non son estes tempos para finiquitar a simboloxía franquista. Así o expresa nun documento ao que tivo acceso Nós Diario e no que a asociación empresarial argumenta, "desde o noso punto de vista e veciños da rúa" que agora non toca. "Non é este o momento acaído de realizar tal cambio, pois somos conscientes dos trastornos e gastos que suporá e pedimos aos promotores da mesma que a deixen para máis adiante, unha vez superada a difícil situación anínimca e económica que os nosos empresarios, comerciantes e cidadáns en xeral estamos a sufrir". A Asociación de Empresarios, que indica que non entra a valorar a petición, piden aprazar a mesma. O BNG de Ribeira lemanta que na localidade haxa mesmo lavadoiros "con símbolos totalitarios, distincións a militares golpistas como José María Rivera de Aguilar e Fernando Suárez Tangil", sendo estes últimos considerados fillos adoptivos do municipio. Alías, insisten na retirada do rueiro das referencias a "falanxistas como Diego Delicado ou Rodríguez Bautista". Dada esta situación mesmo achegaron documentación informativa ao resto de grupos para poder debater con coñecemento da historia. Por exemplo, no caso da avenida dedicada a Miguel Rodríguez Bautista propoñen rebautizala como avenida das Heroínas de Sálvora ou dedicala a Xosé Neira Vilas, mais están abertos a outras posibilidades de consenso. O que si remarcan é que, de saír adiante a idea, os cambios teñen que decorrer antes do 30 de xuño deste ano.


Summary: "Promover, fomentar e difundir a arte como encontro". Velaquí o obxectivo expreso de Enredadas, o espectáculo de coplas e alás que ofrecerán o 9 de marzo en Compostela Martirio, Uxía, Carmen París e Ugia Pedreira.

"Atrevemento, solidez e humor" son as características coas que as artistas, segundo a nota difundida por Compostela Cultural, "enfrontaron o reto". Que consistiu en achegar xéneros e estilos aparentemente distanciados: coplas, jotas, jazz, alalás. "Diríase que son almas xemelgas de universos culturais diferentes, o que fará que o espectáculo sexa unha festa de música de raíz e da irmandade", engade o texto. Ademais das catro cantantes -no caso de París, tamén pianista-, os guitarristas Marcos Teira e Sérgio Tannus participarán nun concerto en que haberá "lixeireza non exenta de ambición, jondura ou beleza". As galegas e a andaluza intepretarán os seus propios repertorios e cantarán xuntas. Uxía, Carmen París, Ugia Pedreira e Martirio comparten propósitos renovadores nos seus respectivos mundos musicais. Así o define a nota da organización do concerto: "Reconversión da canción popular española e a copla, do canto telúrico galego, da jota con aires tropicais". "O espectáculo amosaranos catro mulleres que souberon depurarse, reinventarse a si mesmas para ofrecerse reais e verosímeis", conclúe o texto promocional.


Summary: O monarca chamou os partidos -novos e vellos- a antepoñer España a calquera outra cuestión, reivindicou o "lexítimo orgullo" de se sentir español e situou o independentismo na vía do "empobrecemento" e a "decadencia".

España como alfa e omega, principio e fin. Do mapa político, da lexislatura que comeza e da folla de rota que para a Zarzuela debe guiar os partidos, novos e vellos. O discurso de Felipe VI, o segundo desde que ocupou o trono que lle cedeu seu pai, Juan Carlos I, foi de man de ferro para soberanismos -nomeadamente o catalán- e luva de seda para as formacións -antes 2, agora 4- que ocupan a 'centralidade' do taboleiro político a nivel de Estado. Nun discurso pronunciado desde o Palacio Real, Felipe VI defendeu reiteradamente "a grandeza de España" e o "orgullo lexítimo" de se sentir e ser español. Mensaxes que se presentaron contra "o erro" do soberanismo e independentismo catalán, sospeitoso de rachar a lei e a Constitución e querer abrir unha xeira de "empobrecemento" e "decadencia". Apenas tivo espazo o Borbón para a crise social e política. O eixo central do discurso foi 'España'. España e o "respecto á nosa orde constitucional". Defendeu o diálogo como base para construír a nova etapa que comeza após o 20-D e na que se manifestou nas urnas unha "pluralidade política". Mais esa pluralidade limitouna, polo que deixou ver no seu discurso, a actuar no ben da unidade de España. Para os partidos estatais recomendou "diálogo" e "entendemento". No que atinxe á economía, o rei español limitouse a sinalar que "a mellora da economía é unha prioridade para todos", á vez que pedía ás minstitucións que lembrasen o seu "deber" para que as familias recuperasen "o que nunca deberon perder: a tranquilidade e a estabilidade".


Summary: Lois Patiño vén de gañar a Biznaga de Prata á Mellor Película Española na sección Zonazine do Festival de Málaga con Lúa Vermella (Zeitun Films), a súa segunda longametraxe. Lúa Vermella forma, xunto con Costa da Morte, unha exploración da relación entre os humanos e a paisaxe, pasada pola experiencia da morte, que en Lúa Vermella se achega máis ao mito, á fantasía, que á realidade etnográfica que quería ollar o filme anterior. Lúa Vermella estrearase na Galiza no festival Curtocircuíto antes de chegar en outubro aos cines.

—Como está despois de recibir a noticia do festival de Málaga? Pois foi algo inesperado porque normalmente no festival predominan outro tipo de películas. Fíxonos moita ilusión que apreciasen a nosa. —En Costa da Morte había unha achega etnográfica á relación dos humanos coa paisaxe, cos oficios do mar, coa festa ou coa memoria. Pero xa aparecía o mito, que é o que desenvolve Lúa Vermella. Por que? Quería afondar na identidade da paisaxe, partindo da idea, que xa estaba en Costa da Morte, de como a historia e a lenda dan forma á identidade. Interesábame máis desta volta o aspecto lendario, mítico, ligado á relación dos humanos coa morte. Costa da Morte e Lúa Vermella forman, así, un díptico, no que Costa da Morte é a realidade e Lúa Vermella é a fantasía. Aínda que rodamos tamén en Monforte de Lemos e na Ribeira Sacra, o espazo xeográfico volve ser a Costa da Morte, onde volven reverbevar o mar e a morte. En Costa da Morte tiñamos unha cita de Castelao: "nun entrar do home na paisaxe e da paisaxe no home creouse a vida eterna da Galiza". E nós situámonos nese vaivén: como o home tingue a paisaxe cos mitos e como os mitos espertan desa paisaxe, porque non xorden os mesmos mitos da paisaxe galega que da do Sáhara ou de Siberia. En Lúa Vermella, partindo da unión do mar e a morte, creamos un relato, un mito, a partir da historia real de Rubio de Camelle, cun monstros mariños, meigas e a Santa Compaña. Para Lúa Vermella serviunos unha cita de Cunqueiro: "o océano é un animal que respira dúas veces ao día". —Está esa cita de Cunqueiro, están as pinturas de Urbano Lugrís -algunhas poden verse no filme- e moitas outras referencias literarias e cinematográficas… As miñas películas non parten dun tema, senón do desexo de investigar a linguaxe cinematográfica. Neste caso interesábame a experiencia temporal que emana a partir das figuras inmóbiles das persoas. Aí hai referencias como a pintura de Hopper ou o Ángelus de Millet. Tamén a reflexión sobre o tempo de Gaston Bachelard: o tempo horizontal, que sería o de mar ou o do vento, e o tempo vertical, que sería o do mito ou a revelación. Eu quería crear no espectador un espazo de intimidade, meditación, introspección, por medio da duración da imaxe, de planos longos, de maneira que o espectador poida penetrar na paisaxe e a paisaxe lle devolva a mirada. Parto, así, da forma cinematográfica e do desexo de afondar na identidade galega desde o punto de vista do mito. —Por que decide centrar o filme na historia do Rubio de Camelle? Ao pouco de comezar a rodaxe a directora de arte, Jaione Camborda, contoume a historia do Rubio de Camelle, un mergullador que rescatou máis de 40 corpos do mar. Parecíame que esta historia unía o tema do dó, o mar como cemiterio… E a partir deste personaxe real construímos unha lenda arredor da súa figura: imaxinamos que o leva o mar, escoitamos os rumores da xente sobre a súa desaparición, coas súas contradicións… O Rubio está no filme interpretándose a si mesmo. E en relación aos naufraxios aparece a idea das almas en pena: as almas aflixidas pola perda dun ser querido no mar, por un lado, porque a película pode lerse como o proceso de dó dunha aldea pola perda dun veciño. Por outro lado, a idea das almas que quedan atrapadas no limbo até que sexan despedidas, polo que é necesario que se rescaten os corpos para poder fechar o proceso. —A lenda está contada a través de textos moi poéticos que ou ben lemos ou ben escoitamos. Como os constrúe? Consultou a obra do antropólogo Carmelo Lisón Tolosana… A obra de Carmelo Lisón Tolosana é como o substrato antropolóxico que me permitiu ver como se vivían todas estas lendas nos anos 60. Contactei con el por se podía pasarme as gravacións pero, desgraciadamente, non as conserva. Sería moi potente ter esas voces dos anos 60… Consultamos o traballo de Lisón Tolosana, que é moi exhaustivo, e ademais fixemos o noso propio estudo de campo, sobre todo na zona de Camariñas. E o que atopamos é que uns foran quitar o aire dos mortos, outros viran a Santa Compaña, outros viran unha pantasma… As lendas están moi vivas. Ao principio pensamos en integrar este material ao xeito documental, como en Costa da Morte, na que se escoitan conversas entre os veciños. Pero as voces que tiña eran demasiado vivas: precisaba voces máis baixas, máis pausadas, como rumores. Por iso, algunhas das respostas que recollemos van no texto, pero pasadas polo filtro do poético, o metafísico, o universo de Lovecraft. Porque quixemos facer algo que se situase entre o cinema experimental, a ficción, o documental… pasado polo terror cósmico. Ademais, o texto foi escrito no proceso de posprodución, durante a montaxe. As voces son como pensamentos dos veciños ou psicofonías, voces atrapadas no tempo, porque non se sabe se os veciños están vivos ou mortos, se é un soño... —Todo o seu cine é moi pictórico e este filme non é excepción. Aínda que non é abstracto como parte das súas curtas. Está claro que hai unha busca da beleza, do encadre. Por que localizacións como a presa? Como dicía antes, fomos construíndo o relato a través de achádegos. Así apareceron o Rubio ou o tiburón balea. Convidáronme a California, aprendín a mergullar e mergullei cun tiburón balea. Foi unha experiencia moi boa. Quedei coas imaxes e decidín integralas neste filme. Cando fomos rodar á Ribeira Sacra o produtor, Felipe Laxe, faloume da presa de Belesar. Alí gravamos o chorro de auga que sae ao final. Na presa Felipe e eu percibiamos unha presenza espectral e aí atopamos unha relación moi metafórica coa Santa Compaña. As pantasmas atrapadas no limbo precisan ser liberadas para poder marchar ao máis alá e o chorro de auga é como un símbolo da súa liberación. Tamén porque, como na voz coral que se constrúe coas voces dos veciños hai contradicións, non se sabe quen é o culpábel do que acontece. Dise que é o mar, o monstro do mar, o Rubio, a lúa, a rocha… Todo son conxecturas, rumores, que é como se constrúen as lendas. A presa permitíanos crear un relato posíbel sobre a culpabilidade. O filme 'Costa da Morte' era como a conclusión ou o paso co que puiden dar por rematada a exploración sobre a distancia e a inmensidade —Leva moito tempo explorando a relación entre humanos e paisaxe. En parte das súas curtas xa había humanos inmóbiles que eran como sombras, espectros. En Costa da Morte movíanse as persoas, o mar ou o vento pero a cámara estaba lonxe da xente e o son perto. En Montaña en sombra os humanos movíanse como autómatas. Como encaixa Lúa Vermella nesa procura? Costa da Morte era como a conclusión ou o paso co que puiden dar por rematada a exploración sobre a distancia e a inmensidade. En Costa da Morte había unha voz moi próxima, moi íntima, pero a imaxe estaba afastada, situándose así entre a inmensidade e a intimidade. Con Paisaxe-Duración e Paisaxe-Distancia comecei a centrar o meu interese na paisaxe, tratándoo desde diferentes puntos: a relación de inmensidade co espazo, a distancia do observador, a experiencia de sublimación, a procura poética na imaxe... En Montaña en sombra e No movemento da paisaxe gravitaban todas estas ideas. Con cada traballo trataba de dar un pequeno paso adiante, afondando na relación que mantemos coa paisaxe. En Montaña en sombra levei a distancia e a inmensidade do espazo ao extremo. No movemento da paisaxe subliñaba o factor temporal da paisaxe, convidando a contemplar os seus cambios sutís. Lúa vermella comeza unha etapa que explora a inmobilidade, como en Noite sem distância ou en Fajr, que rodei no Sáhara. Lúa Vermella sintetiza, así, a exploración dos meus últimos traballos e incorpora algunhas cousas como o achegamento aos rostros. Canto ás voces, en Lúa Vermella son como pensamentos ou dúbidas e o diálogo repítese en bucle: alguén comeza a dicir algo, despois para e despois retoma… Como na película Marienbad, de Alain Resnais. Outra referencia é Pedro Páramo de Juan Rulfo: confusión entre a realidade e o soño… Eu a verdade é que decido unha temática e non paro até esgotala. Pasei da distancia á inmobilidade. —O uso dos planos fixos tamén estaba xa en Paisaxe-duración, unha das súas primeiras curtas. Da aproximación sensorial de Paisaxe-duración, pasou á perspectiva pictórica de Esliva. Que evoluciona aínda máis en Montaña de sombra, máis abstracta. Por que decide facelo así? A idea de gravar a paisaxe en planos fixos veu da necesidade de captar o movemento interno da propia paisaxe. Sentía que se eu movía a cámara desvirtuaría o que realmente quería captar: o movemento na paisaxe, por iso a cámara debe estar quieta. A idea pictórica ou fotográfica sublíñase pola inmobilidade do encadre, que ten uns límites fixos. Como cando coa mirada delimitamos o que comprendemos como paisaxe fronte á continuidade total da natureza. —No movemento da paisaxe, tamén entre as súas primeiras curtas, lembraba a Na vibración. En Na Vibración a natureza era espectáculo. E xa usara un movemento máis calmo, menos violento, onde o humano estaba totalmente quieto, en No movemento. Estas dúas obras centrábanse en captar os ritmos e cambios dos elementos na paisaxe. O cine ten a capacidade de captar o tempo mentres flúe e é un pouco o que buscaba na paisaxe, a fotografía xa capta o estático. En No movemento da paisaxe existe unha dobre percepción temporal na mesma imaxe: o tempo está detido para a figura mais, porén, segue fluíndo na paisaxe. Xérase una contradición, unha tensión entre ambos. No movemento está moi ligada conceptualmente a Paisaxe-Duración: a experiencia de sublimación, o tempo da conciencia, o instante pleno... En Na vibración a contradición existe entre a forte enerxía que transmiten a fervenza ou a zona volcánica, e unha certa banalización do lugar polos turistas, que por exemplo posan baixo o fume dun volcán bicándose para facer unha fotografía. En Montaña en sombra quixen levar a distancia, o empequenecemento da figura humana até o extremo. As persoas acaban sendo meros puntos que se desprazan sobre o branco da neve, o que fai todo máis irreal. —Un debate que xerou Costa da Morte foi se non estaría caendo no tópico: o salvaxe, o bucólico, o exótico, a postal. Con Lúa Vermella pode acontecer o mesmo: terra de meigas, etc. Quero dicir: hai mortes porque a costa galega é escarpada pero tamén porque hai precariedade e falta de seguridade. Hai condicións materiais detrás do mito. Se cadra aquí hai menos risco diso porque non é un documental. Cando falo de meigas e de pantasmas escollo facelo entre a representación arquetípica e a popular. As meigas son tres, como nos contos. Hai unha meiga máis de conto, que leva un pau, e as outras dúas son mulleres do rural, co seu mantelo. A da pantasma é unha representación clásica, con sabas, que é case cómica. É unha imaxe que vén da Idade Media, de cando cubrían os mortos con sabas. En Lúa Vermella o que fan as meigas é cubrir os corpos dos mortos con sabas para así poder despedilos.nEn Costa da Morte quixen evitar precisamente o efecto postal. Por iso buscamos sempre ese misterio, ese contraste entre a beleza por unha banda e o perigo e a tensión pola outra. O mar é moi bonito pero levou moitas vidas. Sabía que as imaxes ían transportar á beleza do lugar. E a morte, claro, tingue esa beleza. A relación coa morte é parte da súa identidade, das lendas que advirten dos perigos do mar… —Como fixo o casting? Hai achegamento aos rostros… E non hai xente nova, nenos... Son veciños das localizacións onde gravamos. Para as meigas buscamos rostros interesantes, xestualidade. Dúas delas fixeran algo en teatro. Tamén fixemos casting de voces. Preferimos xente maior porque precisabamos a fraxilidade, a levidade da voz, de cando xa se perdeu enerxía. Ademais a xente maior está máis perto da morte e nela están máis vixentes os mitos. —De feito, se o fixese todo con xente nova, igual lle caía todo o discurso… Pode ser! O que si atopamos é que esas crenzas e lendas están máis vivas na Costa da Morte que no interior. Algo que nos dicía moito a xente é que a Santa Compaña acabou desde que chegou a luz eléctrica. Xa non hai aquelas sombras na noite… —Hai símbolos que se repiten, como a furna e o espello. Que significan? Hai como unhas tumbas antropomorfas que usan as meigas para liberar as ánimas. Cando se chanta unha navalla na sombra é porque Carmelo Lisón tiña recollido que era a forma de saber se unha muller era meiga. Se quedaba atrapada, era meiga. Son rituais que a xente de fóra se cadra non entende pero identifica como o que son, rituais. O espello relaciónase coa presenza espectral. Para Cocteau eran as portas polas que a morte ía e viña. En Lúa Vermella escoitamos como escacha o espello e como camiña a pantasma, que vén do máis alá. —Tras toda a reflexión sobre a morte está a do tempo. Tempos que se confunden: a rocha leva alí unha semana ou 1.000 anos… As figuras inmóbiles responden á vontade de explorar a maleabilidade do tempo. Dunha banda o tempo interior, o da conciencia, e do outro o tempo exterior, que se expande pola paisaxe. E o tempo do mito, que é máis atemporal, vinculado ao soño. Propoñemos un espazo temporal diferente, un estrañamento ante a temporalidade. É a quietude de quen podería moverse: unha persoa inmóbil ante o estrañamento do que acontece arredor. Tamén se remarca a ambigüidade temporal: non se sabe se pasou unha hora ou cen anos. E o tempo circular do mito, porque o mito actualízase constantemente. —Tamén é importante a cor. Todo se torna vermello na última parte… Por que? Foi outro achádego que xurdiu no proceso. Tiñamos a idea da lúa vermella como fenómeno cósmico e a súa influencia no mar e nas mareas. E a idea de Cunqueiro sobre o mar como un monstro. Isto tamén é algo que nos permite saír da Galiza e levalo a unha historia cósmica… O fenómeno da lúa vermella deu lugar a moitos mitos en diferentes culturas. E o mito é unha maneira de xestionar a incertidume. Nós tamén creamos un mito: o monstro que se alimenta de sangue… Levándoo a Lovecraft, como dixen.


Summary: O cartaz da nova edición do FestiGal, non deixou pasiv@ a ninguén. Sermos Galiza falou con tres importantes deseñador@s do País para que avaliaran a escolla.

Desde que se fixo público o cartaz que promocionará o FestiGal'12, as redes sociais ferveron ante o impactante deseño elixido. Gran parte d@s habituais do festival que ten lugar cada 24 e 25 de xullo no Campus Sur de Compostela, foron moi crític@s coa imaxe que invita a participar desta xornada de festa e loita co gallo do Día da Pátria Galega. Ante a polémica xerada, Sermos Galiza preguntou a tres importantes deseñador@s do País para que amosasen a súa opinión profesional ao respecto. Xosé María Torné, Uqui Permuy e Ismael, de Ovo Publicidade, coinciden en que "vai ser moi polémico". "Busca non deixar indiferente, sorprender" O autor de moitas das campañas do BNG, Xosé María Torné, aseverou que o cartaz elixido para esta edición "vai na liña dos outros cartaces do FestiGal" e afirma que "procura non deixar indiferente a ninguén, sorprender". Torné explica que a escolla da campaña responde a unha moda entre a mocidade e que, ao mesmo tempo, "casa á perfección co lema". Este ano converxen no cartaz unha idea moi tradicional "morrer e volver a vivir, como a Santa Compaña ou a lenda de Santo André de Teixido, mais empregando códigos modernos coma @s zombies". Con todo, a idea non gustou. Ismael, deseñador de Ovo Publicidade de Pontevedra, entende que a campaña "pode cumprir o seu obxectivo" mais considera que en publicidade "a cuestión non é impactar senón o recordo que deixa ese impacto". Tanto Uqui Permuy coma Ismael entenden que o obxectivo perseguido coa campaña pode ser conseguido doutro xeito, "foi unha elección moi desacertada, entendo o gancho mais creo que é excesivo e que podería conseguir o mesmo con máis retranca", asegura Ismael. Pola súa banda, Uqui Permuy entende que, malia ser unha campaña "que non te deixa pasiva" o obxectivo pode "conseguirse cunhas imaxes menos provocadoras". Porén, @s tres comparten que o cartaz desta edición cumpre coa súa función, "ir máis alá" e servir de revulsivo pois o seu obxectivo "era levantar polémica, coma sempre no FestiGal", di Torné. Para alén das múltiples interpretacións e lecturas, fica claro que a ninguén lle pasará desapercibido o novo cartaz do FestiGal'12 e que, cando menos, a festa espertou desde o comezo moita espectación.


Summary: A defensa dos dereitos sociais, laborais e nacionais centraron as mobilizacións convocadas polas centrais sindicais.

Corenta e un anos pasaron desde o asasinato de Amador e Daniel nunha mobilización en prol do convenio colectivo no estaleiro de Bazán. Corría o ano 1972. Hoxe, coma cada 10 de marzo, a súa lembranza percorreu as rúas da Galiza na defensa dos dereitos laborais e sociais da clase traballadora galega. Ao berro de "Amador, Daniel a loita continúa!" centos de traballadoras e traballadores saíron a se mobilizaren perante a "pobreza e o desemprego" que deveñen das políticas neoliberais implementadas polos Gobernos galego e español. A taxa de desemprego que deixa tras de si a máis de 30.000 traballadoras e traballadores neste ano ou as consecuencias da aplicación da reforma laboral --que podería rachar con máis de 250 connvenios colectivos que afectarían a máis de 400.000 traballadoras e traballadores-- foron algúns dos eixos arredor dos que xirou a convocatoria deste 10 de marzo. "Temos que reivindicar a defensa do dereito á soberanía das nacións fronte as oligarquías financeiras" "Non faltan cartos", entoaban @s manifestantes, "sobran ladróns". A sombra da corrupción que paira sobre o Partido Popular, quer na Galiza ou o Estado español, ecoou nas mobilizacións que decorreron nas setes cidades galegas."Produce noxo" ver como "se enriquecen os que fan políticas en favor da Banca e das grandes empresas" mentres condenan " a millóns de perosas á indixencia", denunciaron polas rúas do país centos de traballadoras e traballadores. Mais tamén, clamaron polo dereito á soberanía nacional galega como ferramenta fronte á crise. "Temos que reivindicar a defensa do dereito á soberanía das nacións, dos pobos", aseguraron desde a Conferencia Intersindical Galega (CIG) na procura de "termos realmente institucións políticas con competencias, institucións ás que poidamos presionar e sobre as que poidamos decidir" á fin de pular polos "intereses das maiorías sociais" e non, sentenzan, "dunha minoría" representada nas "oligarquías financeiras", receptoras de inxentes fondos públicos fronte os recortes en ensino, sanidade e políticas sociais. "Após cinco anos de crise", denunciaron os secretarios xerais das organizacións galegas de CCOO e UGT desde Ferrol, "o único que medra dentro e fóra de Europa é a desigualdade, o desemprego, a miseria, a exclusión social e o descrédito dos dirixentes políticos" polo que urxe, aseguraron, "que se lle devolva á política a súa condición de ferramenta ao servizo das persoas". "Urxe que se lle devolva á política a súa condición de ferramenta ao servizo das persoas" "Contra o paro, loita obreira"As taxas de desemprego, nomeadamente o xuvenil que afecta a metade da mocidade galega, reflicten --aseguran os sindicatos-- "que as reformas laborais non son a solución para a creación de emprego, todo o contrario". Abocad@s a emigraren milleiros de moz@s abandonan o país na procura dun posto de traballo. Desde os sindicatos alertan das consecuencias económicas da destrución de emprego e da saída de traballador@s cara á outras formacións sociais. O goberno "sabe que deprimir a economía empobrecendo a clase treballadora" minguando os seus dereitos e prestacións públicas "está deixando unha Galiza indefensa", salientaron desde a CIG. "A clase traballadora é a que activa a economía", destacan.


Un pequeno relanzo de calma. O primeiro traballo longo de Peña, despois do seu EP Fórmula, constitúe unha mostra absolutamente abraiante de circunspección, melancolía e sensibilidade moi pouco habituais dentro das nosas músicas. Toño Magariños, Rubén Abad e Elena Vázquez, Peña, foron os vencedores da V edición do Concurso Narf de grupos musicais que convoca a área de Cultura da Deputación da Coruña cunha proposta que se desenvolve no campo do acústico, mais que non esquiva a experimentación electrónica para acubillar as cancións: unha viaxe por unha paisaxe sonora que transmite unha melancolía moi próxima a unha especie de espiritualidade cotiá. Carreiro / Peña / Edición de autor / 2021 / Nove pezas / 10 euros Cunha produción moi equilibrada na que o son arrima a unha idea de pureza que concorda perfectamente coas composicións da banda, na que todo flúe con naturalidade, Carreiro transita por camiños que lle dan prioridade á emoción e á delicadeza. Un traballo marcado polo protagonismo das harmonías vogais, por melodías que saen das vías habituais e por detalles sonoros que evocan o underground das outras bandas nas que militan os compoñentes de Peña: Unicornibot, Es un árbol, Trilitrate... Mais é no matiz onde se atopa a diferenza e en Carreiro podemos albiscar unha enorme riqueza de detalles que nos levan até influencias tan variadas como a psicodelia pop de finais dos sesenta, o jazz, o folk ou o blues da década de 1950. Arranxos moi traballados logran que toda esa carga cultural adquira unha coherencia na que a versatilidade e o temperamento se dan a man. O protagonismo do vogal e unha inventiva instrumental que apoia desde o fondo fan o resto. Letras que falan da vida de cada día, de empatía e fraternidade ("Renacemento") ou que tiran de ironía para mostrar unha cara máis crítica ("Mula"), a música de Peña pode lembrar por veces a Beth Gibbons de Out of Season ou mesmo a Nick Drake, mais a orixinalidade da formulación dota dunha gran personalidade o disco. Hai unha aparente sinxeleza nesta música que, porén, oculta unha grande intelixencia musical: a proposta -valente e arriscada- está protexida pola intensidade xusta de cada instante, pola precisión do detalle, pola variedade de rexistros agochada nesas harmonías que ocupan o primeiro plano. Trátase dun pop clásico, de cancións directas, mais que consegue transformarse en algo de maior valor na conexión coas persoas oíntes.


Summary: Segundo os dados comunicados pola xerencia á Comisión de Centro do CHUS, o Sergas prevé fechar este verán no Complexo Hospitalario de Compostela 172 camas: 112 no Hospital de Conxo; 42 no Hospital Gil Casares e 18 no Hospital Clínico.

Coa proximidade do verán achégase o feche de camas na sanidade pública galega. O Complexo Hospitalario de Compostela deixará de contar cun total de 172 –un total de 112 en Conxo; 42 no Gil Casares e 18 no Clínico–. Son cifras achegadas pola propia xerencia do Complexo Hospitalario de Compostela á Comisión de Centro do CHUS. O presidente da Comisión de Centro, Camilo Agulleiro, advirte nun comunicado de imprensa que a xerencia "segue a interpretar as leis como boamente lle convén, e nesa liña limítase unicamente a entende que o traballo que ten que facer para a implementación de medidas a seguir para asegurar unha prestación universal de calidade, que contribúa á sustentabilidade do sistema de saúde, é pechar unidades e non contratar persoal dos listados de contratación". Como consecuencia disto, sinala o responsábel da Comisión de Centro, máis un ano "as axendas de consultas por enfermidade estarán fechadas até o remate das vacacións, aumentando as listaxes de agarda daquelas especialidades que se ven afectadas polo feche de camas". Serían dermatoloxía; cirurxía xeral e dixestiva; oftalmoloxía; uroloxía e traumatoloxía. Listaxes de agarda a decembro de 2017 Os últimos dados dispoñíbeis na páxina web do Sergas revelan que a decembro de 2017 no Complexo Hospitalario de Santiago de Compostela o tempo medio de espera para unha consulta externa era de 46,7 días. Segundo puido saber Sermos Galiza, o tempo medio de espera para as áreas afectadas polo feche das camas durante o verán era, no pasado mes de decembro, o seguinte: 62,2 días para dermatoloxía; 44,9 días para cirurxía xeral e dixestiva; 42,3 días para oftalmoloxía; 40,2 días para uroloxía e 47,4 días para traumatoloxía. Colapso nas urxencias A Comisión de Centro lamenta que se empregue como argumento o feito de que no verán baixa o número de doentes, "cando ano tras ano podemos ver o colapso que isto provoca no servizo das urxencias, con máis de 20 e 30 pacientes pendentes de ingreso e con esperas de tres días por unha cama ou con derivación a centros privados". Para as traballadoras e traballadores, trátase "dunha nova agresión que incrementa o deterioro da sanidade pública e o intento de aforrar recursos públicos a costa de reducir prestacións sanitarias". "O feche de servizos sanitarios xera un incremento en todas as listaxes de agarda e xera un incremento das listaxes do paro", advirten. Isto, din, "obedece unicamente a criterios economicistas". Nesta liña, acusan a xerencia de "condenar a cidadanía a non ter unha asistencia digna" e "condenar ao paro un gran número de traballadores". Mobilización A Comisión de Centro convoca, contra o feche de camas, persoas usuarias e traballadoras a se concentraren esta cuarta feira, 23 de maio, ás 12.30h, no Hospital de Conxo.


Summary: O Goberno suaviza unha das propostas, relativas ás baixas, pero mantén o resto das iniciativas que espertaron a mobilización dunha gran parte dos empregados públicos galegos. O Consello da Xunta aprobará este xoves, segundo os sindicatos, o anteproxecto de lei

O anteproxecto de lei de Emprego Público está aprobado. A Xunta de Galicia fixo valer o seu voto de calidade para sacar adiante a tramitación dunhas propostas que provocaron unha gran contestación no colectivo de empregados públicos. Segundo apuntou a Praza o responsable da CIG Autonómica, Fernando García, o encontro de hoxe non foi "unha negociación" xa que "a Comisión de Persoal non está para negociar". Antes da reunión, García xa daba por feito o desenlace: "estará aprobado". Iso si, apuntou que as mobilizacións ían continuar por toda Galicia. E así foi e así será. Aprobado o anteproxecto, as sete cidades galegas acollerán este xoves concentracións dos empregados públicos para reclamar a retirada de "todas" as medidas. O texto será aprobado no Consello da Xunta, salvo cambios de última hora cos que as centrais sindicais non contan. O director xeral de Función Pública, José María Barreiro, deu por terminadas as negociacións. Todos os sindicatos votaron en contra. Malestar sindical Os catro sindicatos da función pública, que están a levar a cabo mobilizacións de maneira conxunta, non ocultaron o seu malestar ante as informacións que negaban que os traballadores tiveran presentado unha alternativa ás medidas, como recolleu Praza Pública. "Son mentiras", condenaron desde o sindicato nacionalista. "Queremos transmitirlle tanto ao presidente da Xunta coma a cidadanía que existen alternativas onde non só se pode, senón que se debe, recortar e que lle darían a Xunta moito máis dos 80 millóns de euros que buscan", dicía o escrito presentado no Rexistro da Xunta de Galicia e entregado polos propios sindicatos. As centrais condenan que "outra vez se intente desvirtuar a imaxe do empregado público". Cambios na proposta Os cambios que introduciu a dirección xeral de Función Pública no anteproxecto, que suavizan a proposta inicial en materia de baixas laborais, non serviron para anular as protestas dos empregados públicos. O Goberno galego "mellorou o texto inicial para ampliar os supostos nos que o Goberno galego completará o 100% do salario desde o primeiro día de baixa". Así, "aos xa previstos de enfermidade profesional, accidente laboral e maternidade, engadíronse os de intervención cirúrxica, hospitalización", reportou a Xunta en nota de prensa. O resto das medidas non se modifican e, para a consellería de Facenda, axudarán a "non tocar" os salarios dos traballadores públicos.


Summary: A ausencia de senadores contarios á lei de aborto e a indecisión doutros seis representantes podería favorecer a súa aprobación.

O proxecto de interrupción voluntaria do embarazo (IVE) está a ter o seu debate final no Senado arxentino, nunha sesión con final incerto ao feche desta edición. A paridade entre as e os lexisladores que apoian a iniciativa e os que a rexeitan é total. A iniciativa fora enviada polo Goberno dese país ao Congreso xunto a outra coñecida como o Plan dos 1000 días, que protexe as mulleres embarazadas e os primeiros anos da infancia, que será debatida e votada na mesma sesión. Na sesión do Congreso, realizada hai dúas semanas, o resultado fora de 131 votos a favor, 117 en contra e seis abstencións. Até o inicio da propia sesión catro senadores e dúas senadoras evitaron pronunciarse en relación do sentido do seu voto. Por parte da formación de centrodereita Juntos por el Cambio foron Carmen Lucila Crexell, Stella Maris Olalla, Oscar Castillo e Alberto Weretilneck; por parte do Frente de Todos eran Sergio Leavy e Darío Kueider. Algunhas ausencias tamén poderían influír no resultado de maneira favorábel ao voto verde (a favor do aborto) como é o caso ausencia de Carlos Menem quen se atopa hospitalizado e a de José Alperovich, de permiso por unha denuncia de violación. En paralelo á sesión, a praza do Congreso é escenario de concentracións tanto para apoiar a aprobación do proxecto como para rexeitala, convocatorias que se lanzaron desde as redes sociais hai algúns días. A sesión contou coa presenza no recinto e por videoconferencia, de 70 senadoras e senadores. De acordo coa decisión parlamentaria emitida pola Presidencia da Cámara, só se permitiu a presencialidad a pouco máis dunha ducia de representantes no recinto: catro por cada un dos dous bloques maioritarios (o FdT e Juntos por el Cambio, JxC) e seis polas demais bancadas. A anterior ocasión en que se votou a posibilidade de interromper o embarazo foi en agosto de 2018. Daquela por 38 votos polo non e só 31 polo si, o Senado arxentino rexeitou o proxecto para legalizar o aborto até a semana 14 que aprobara a Cámara de Deputadas e Deputados. O proxecto sobre a legalización do aborto maniféstase de maneira transversal, separando a quen apoia a interrupción voluntaria do embarazo e quen se opón, sen distinguir entre posicións políticas


Summary: O seu presidente afirma que a comarca non está preparada "para grandes plantas fotovoltaicas".

O presidente do comité de empresa da central térmica das Pontes, Luis Varela, exixe a Endesa unha "transición como Deus manda" para manter o emprego na comarca após a nova do peche da planta que solicitou esta sexta feira a empresa. "Aínda pensando que podía pasar, nunca agardas que se anuncie así, aínda sen a reunión co Ministerio e con probas pendentes de facer", asegura a Europa Press. En relación co compromiso de Endesa para manter o emprego do persoal da empresa, Varela explica que os peches de Endesa anunciados esta sexta feira contan cos "mesmos acordos que houbo para Ponferrada, Aragón e Andorra", nos que "garanten a recolocación do cadro de persoal propio", mais "nada da auxiliar", máis alá de que traballen "nas novas enerxías" e o desmantelamento". Varela desconfía dos compromisos co emprego na comarca. "Ao final rematan daquela maneira". O sindicalista cre que na comarca do Eume "non estamos en posición para ter grandes plantas de termosolares o fotovoltaicas", asegura.


Summary: O Campionato da Galiza Elite-Sub-23 renovou os títulos de corredoras e corredores de estrada. Vencen Barros, Belmonte, Mira, Pombo e Patiño.

O ciclismo galego actualizou en Betanzos a súa nómina de campioas e campións en cinco categorías. A elite María Jesús Barros (Team Oiense Women), o júnior Iván Belmonte (Padronés-Cortizo), a júnior Laura Mira (Supermercados Froiz), o cadete Tomás Pombo (Padronés-Cortizo) e a cadete Lorena Patiño (Compostelano-Muebles Compostela) fixéronse cos títulos de fondo en xogo. O alto de Velouzás, coñecido popularmente como o Galibier, marcou a resolución de todas as carreiras. A Selección galega feminina de ciclismo ponse a proba en Portugal O Club Ciclista Betanzos volveu exercer de anfitrión, catro meses despois de organizar o Campionato da Galiza Elite-Sub-23 masculino, e nesta ocasión deseñou tres percorridos adaptados ás categorías. En todas as distancias o único porto de montaña atopábase a sete quilómetros da liña de meta. O programa de carreiras abriuse coa cadete masculina, de 64 km, na que Tomás Pombo defendía título e revalidouno. O corredor de Carballo conseguiu a vitoria nos últimos metros por diante de Alejandro Crende (Cidade de Lugo-My Bike) e Diego López (Cambre), segundo e terceiro respectivamente. A formación de Padrón tamén se fixo co triunfo na proba júnior, a máis longa do día (100 km). O pontevedrés Iván Belmonte acabou rematando o traballo realizado polo seu equipo, que tivo que anular unha escapada de catro corredores. Segundo foi Iago Carou (Jealsa-Barbanza) e terceiro Jorge Díaz (Patria Hispana). Carreira feminina As tres categorías femininas que pugnaron polos títulos compartiron pelotón. Nas elites, María Jesús Barros recuperou a coroa. A corredora que a superou o ano pasado en Baños de Molgas, Aida García (BTT Trotacumes), foi a única que aguantou o ritmo da porriñesa. A elite do ciclismo de montaña de resistencia rétase en Lalín A categoría raíña resolveuse nas rúas de Betanzos coa ciclista do Team Oiense soltando de roda a súa rival e vencendo por 11 segundos de diferenza. Eva Ortega (Extol) ocupou o terceiro chanzo no podio. As outras dúas categorías femininas tamén teñen novas campioas. A porriñesa Laura Mira (Supermercados Froiz) adxudicouse a vitoria júnior ante Carmen Mallo (Cambre Caeiro). En canto ás cadetes, Lorena Patiño presentouse en solitario no centro de Betanzos por diante de Lara Fuentes (Cambre).


Summary: Abel quería intensidade e ten intensidade. Abel quería compromiso e ten compromiso. O Celta enfiou, aliás, bon futebol ante a escadra de Mourinho. Mais o arsenal do Real é o que é. O Celta chega máis inteiro e máis críbel que o Deportivo ao derbi da sexta feira.

O Celta xa dá ben no "intensómetro", mas continúa a penar as súas insuficiencias perante a baliza rival. Iago Aspas furouna, Park beirou o empate nunha cabezada postreira que bateu contra a trave. Enfrente estaba o Real Madrid, que tampouco veu de paseo a Balaídos, e que sempre ten a Cristiano pronto para marcar. A derrota (1-2) non deixa máis feridas que o desgaste físico. O Celta estivo xeneroso na entrega e brillou por momentos cun fútebol alegre e combinativo. Aspas pediu paso e deixou ver o enorme futbolista que leva dentro. Visto o visto, o Celta chega ao derbi da sexta feira non só cunha notábel vantaxe na clasificación (6 pontos), senón tamén con máis crédito futbolístico. A semana futbolística promete emocións fortes.


Summary: Abanca obtivo en 2016 uns beneficios superiores aos 333 millóns de euros. A entidade financeira obtivo beneficios por máis de 1.800 millóns de euros desde a compra de Novacaixa Galicia (NCG), vendida por mil millóns.

Abanca obtivo en 2016 un beneficio neto de 333.600.000 euros, unha cifra que supón un incremento do 1,1% a respecto do exercicio anterior, 2015, un ano no que estes foran de 330 millóns. Esta entidade obtivo as súas maiores ganancias no seu primeiro ano de actividade coa marca Abanca, 2014: beneficios por algo máis de 600 millóns de euros que se elevaron a 1.157 millóns pola activación dos créditos fiscais. Así pois, a entidade logrou, nestes tres anos, uns beneficios que superan os 1.800 millóns de euros. Juan Carlos Escotet e o seu banco Banesco compraran en decembro de 2013 Novacaixagalicia (NCG) por apenas mil millóns de euros. Esta cuarta feira, Escotet, preguntado sobre se esa compra lle parecera barata, afirmou que ""era un banco escarallado". "Era un doente en terapia intensiva e agora está en condicións de correr a maratón de Nova York" A entidade resultante da fusión das caixas galegas fora saneada mediante a inxección de cartos públicos, por volta duns 9.000 millóns de euros, se ben hai estudios e informes que elevan considerabelmente esta cantidade. Recentemente, Abanca informaba de que viña de abonar anticipadamente ao Fondo de reestruturación ordenada bancaria (Frob) os 300 millóns de euros correspondentes ao último prazo dos pagamentos establecidos no contrato de compravenda de NCG. En abril de 2015 o consello de administración de Abanca acordou o seu primeiro reparto de dividendos entre os accionistas, uns 316 millóns de euros. O maioritario é Escotet, que posúe o 80% das accións.


Summary: "Unha actividade pensada para axudar a desenvolver o talento de novos valores na literatura galega". Así define a Xunta o Obradoiro de Novela Cidade de Cultura que a fundación que xestiona o complexo vén de anunciar e que se desenvolverá entre o 1 de marzo e o 7 de xuño.

O curso servirá, segundo a versión do Goberno galego, para que os participantes "aprendan da man de escritores e escritoras galegas de éxito". A axencia literaria Rolling Words, promovida por Lourdes Díaz e coa que traballan autoras galegas como Xabier Quiroga, Arantza Portabales, Miguel Anxo Fernández ou Manuel Gago, encargarase da organización. A compañía "brindará a súa experiencia no campo da edición e mesmo servirá de ponte ao profesionalismo cos talentos aínda por descubrir". Na presentación da iniciativa, o director xeral de Políticas Culturais Anxo Lorenzo asegurou que os obxectivos do obradoiro serán "captar e exportar autores e autoras emerxentes, xerando unha comunidade dinámica onde os referentes compartan o seu coñecemento cos talentos aínda por descubrir". "En Galiza, a diferenza de noutros lugares, existe un certo baleiro en escolas de escritura creativa, especialmente naquela dirixidas a persoas adultas", afirmou o escritor Javier Peña, un dos docentes canda Xabier Quiroga, Arantza Portabales, Miguel Anxo Fernández, Manuel Gago, Antón Riveiro Coello e Diego Giráldez. Porén, nos últimos anos en Galiza existe certo florecemento de obradoiros centrados, sobre todo, na poesía. Nove sesións téoricas para 20 persoas -as prazas asignaranse por orde de matrícula- acollerán explicacións sobre o estilo, os xéneros narrativos, a creación de personaxes ou a estrutura e tempos da novela. Ademais haberá especialista do mundo editorial "que ofrecerán claves para adentrarse no mercado literario".


Summary: Esta sexta feira tivo lugar a Comisión Galega de Cooperación Local, na que participa a Xunta de Galiza xunto coa Fegamp. Unha das grandes demandas desta última, a modificación dun sistema de financiamento local que outorga ás galegas 51 euros de menos que a media estatal, ficou no esquecemento. Sermos Galiza conversa con Concepción Campos, secretaria local e codirectora da Rede Localis da Universidade de Vigo, sobre as eivas do actual modelo.

A unha semana de que se renove a directiva da Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp), este organismo reuniuse coa Xunta de Galiza na celebración da Comisión Galega de Cooperación Local. Nela fíxose un balance dos acordos asinados para a loita contra a avespa velutina ou a limpeza de faixas para a prevención de lumes. Unha das grandes reclamacións da Fegamp desta lexislatura ficou, non obstante, ausente: a modificación do sistema de financiamento local. Un sistema que provoca desigualdades entre Galiza e o resto do Estado: de media, as galegas reciben 51 euros menos que a cidadanía doutros territorios, 212 euros fronte a 263. Concepción Campos, secretaria da Administración local, estivo presente en 2015 na reunión na que a actual directiva da FEGAMP estabeleceu a súa folla de ruta. "Os medios e o financiamento das administracións locais son do século XX. A Lei de financiamento local foi aprobada en 1988; hai que ter en conta os servizos que os Concellos prestaban entón e os que prestan agora. En 2004 fíxose un remedo, mais no fundamental a normativa continúa a ser a mesma. Os Concellos precisan un mellor financiamento e máis autonomía", expón Campos. A modificación do sistema de financiamento sempre foi subliñada como unha prioridade. Un sistema que provoca desigualdades entre Galiza e o resto do Estado: de media, as galegas reciben 49 euros menos que a cidadanía doutros territorios, 104.9 euros fronte a 425,5 Campos é tamén codirectora da rede Localis, unha rama do grupo GEN da Universidade de Vigo. "O proxecto púxose en marcha en 2015, queriamos reunir o coñecemento académico coa experiencia profesional do mundo local", explica a Sermos Galiza. Unha das propostas da rede Localis para mellorar o financiamento local é que os Concellos podan facer un uso flexíbel do seu superavit, así como contar con fondos fixos e estábeis en troques do sistema de subvencións. "As Administracións locais dependen en exceso delas. Hai ocasións nas que unha subvención, polo motivo que for, non se convoca, pero o Concello non pode deixar de ofrecer o servizo", abunda Campos. A Fegamp tamén demanda que se teña en conta a dispersión da poboación como un criterio para a adxudicación de fondos aos municipios, nun territorio que con 5,9% da poboación do Estado posúe a metade de núcleos habitados do territorio estatal. "É fundamental, eu sempre poño o exemplo da recollida do lixo, é un caso paradigmático no que Concellos con moita dispersión teñen que sufragar un servizo máis caro", afirma. Transparencia na Administración local En 2015 aprobouse a Lei de Transparencia, Acceso á Información Pública e Bo Goberno, que estabelece que a información sobre os contratos, gastos ou débedas das Administracións, tamén das locais, debe ser accesíbel á poboación. "Levamos a cabo un estudo de todos os concellos galegos, e os indicadores sinalan que se foi avanzando, pero que queda por mellorar", explica Concepción Campos. Dúas son as problemáticas principais no cumprimento desta normativa. Por unha banda, a información publicada é excesivamente técnica. "É difícil que a cidadanía xeral poda comprendela", indica Campos. Por outra, moitos municipios carecen das ferramentas necesarias para que esa información sexa máis accesíbel. Para tal efecto creouse o Portal de Transparencia Local de Galiza, do que forman parte 84 concellos e no que participa a rede Localis. "Tamén é importante destacar que calquera cidadán pode solicitar información sobre o gasto do seu Concello ao abeiro desta norma", destaca Campos.


Summary: Aconteceu o 24 de Xullo pola tarde e pola noite, cando os axentes rexistraron mochilas de quen portaba bandeiras da Galiza ou simboloxía nacionalista, para alén de impedir a circulación polo casco antigo a quen se dirixía a eles en galego. Dereitos Civís reclama ao valedor do pobo unha investigación

O colectivo Dereitos Civís vén de publicar unha petición na páxina de Change.org en que reclama perante o Valedor do Pobo unha investigación ao redor do acontecido o 24 de Xullo nas rúas de Compostela. Por volta das seis da tarde, hora á que estaba prevista a saída da cadea humana pola liberdade dos seis presos independentistas, foron varias as persoas que narraron como axentes da policía española rexistraban as súas mochilas ao transitar polas rúas do casco vello. Denuncia Dereitos Civís que polo menos dez persoas foron testemuñas da colocación de axentes nas distintas entradas á zona vella para impedir a circulación a persoas que falaban galego, namentres permitian o paso a aqueloutras que se dirixían a el@s en español. Tal foi a situación que houbo quen se valeu de locais hostaleiros con acceso á zona vella e á zona nova para atravesar por eles dun lado ao outro. As limitacións na liberdade de circulación son habituais nos días 24 e 25 de Xullo para as persoas que portan a bandeira de Galiza, autocolantes ou simboloxía nacionalista e que falan galego. Dereitos civís reclama que o Valedor do Pobo investigue estes feitos.


O vindeiro 15 de xuño constitúense as corporacións municipais elixidas nas eleccións do 26 de maio coa única excepción daquelas que estean pendentes de recursos contra o resultado, que non se conformarán ata xullo. Nas sete principais cidades galegas haberá mudanza segura na alcaldía en tres delas -A Coruña, Santiago e Ferrol- e moi probablemente, nunha cuarta, Ourense. Mentres, nas tres restantes -Vigo, Lugo e Pontevedra- o bastón de mando seguirá nas mesmas mans.Na Coruña, Ferrol e Lugo os pactos son imprescindibles para que o PSdeG obteña a alcaldía; en Ourense tamén tentan asegurala mediante acordos malia ser primeira forza como en Santiago, onde Bugallo si ten asegurado o bastón de mando Atendendo aos resultados do 26M o gran gañador do novo mapa político urbano galego é o PSdeG. Non obstante, para lograr o goberno en tres élle imprescindible pechar pactos, cando menos de investidura, antes da sesión constitutiva das corporacións. É o caso da Coruña, Ferrol e Lugo, onde Inés Rey, Ángel Mato e Lara Méndez precisan o voto a prol da maioría absoluta do pleno porque, en caso de non o obteren, a alcaldía sería para o PP, primeira forza en número de votos.Esa condición de forza máis votada é a que ostenta o PSdeG en Ourense, onde así e todo Rafael Rodríguez Villarino tamén debe chegar con acordos á investidura para evitar sorpresas ao existir posibilidades numéricas dunha maioría alternativa -PP e Democracia Ourensana, por exemplo suman maioría absoluta-. Con máis tranquilidade pode afrontar o 15 de xuño o compostelán Xosé Sánchez Bugallo, que á súa condición de líder do grupo máis numeroso do Concello engade a inexistencia dunha alianza con maioría absoluta que lle arrebate a alcaldía, toda vez que Compostela Aberta xa advertiu que non facilitaría o poder por ningunha vía ao PP.A CoruñaO 26M o PSdeG coruñés pasou de 6 a 9 edís, pero a candidatura de Inés Rey foi superada pola da popular Beatriz Mato, tamén con 9 representantes, nuns 400 votos. Isto provoca que para a investidura da socialista sexan imprescindibles os votos da Marea Atlántica, que pasou de 10 a 6 escanos na corporación. Tras os comicios Rey resaltou a súa intención de "dialogar" coas "forzas progresistas", xa que "a esquerda gañou as eleccións" na cidade", evidenciando así o rexeitamento a oferta de gran coalición formulada por Mato. Dende a dirección do PSdeG o seu voceiro, o deputado electo no Congreso Pablo Arangüena, agregou ademais en declaracións a Radio Coruña a súa esperanza de que Marea Atlántica non torpedee o novo goberno, de xeito que os atrancos do pasado mandato non se produzan agora á inversa.A Marea Atlántica parte da base de que en ningún caso propiciará un goberno do PP e o seu debate céntrase na conveniencia ou non de entrar no goberno de Inés ReyTras uns primeiros días marcados pola marcha da corporación do aínda alcalde en funcións, Xulio Ferreiro, a Rede da Marea aborda este xoves a súa postura ante a investidura, partindo da base de que en ningún caso propiciarán unha chegada da dereita ao poder e avanzando que ese eventual torpedeo non se vai producir. A gran cuestión sobre a mesa non é, daquela, se permitir ou non a elección de Rey, senón a postura da formación unha vez que esta se produza sobre procurar ou non un goberno de coalición, algo que suscita debate interno. O BNG, pola súa banda, aborda tamén a posición sobre a investidura esta semana. O grupo de Francisco Jorquera igualmente da disposición a votar a prol de Rey malia non ser os seus dous votos imprescindibles e valorando, asemade, a eventual entrada no goberno.FerrolComo a coruñesa Ines Rey, o ferrolán Ángel Mato será alcalde polo PSdeG se logra un acordo pola esquerda dende a propia sesión de investidura porque, de non facelo, o poder volverá ás mans do ex-conselleiro popular José Manuel Rey Varela, que con 12 edís quedou a un escano da maioría absoluta pero sen suma posible pola dereita. Dende a noite electoral o alcalde en funcións, Jorge Suárez, amosou disposición de que os tres edís de Ferrol en Común apoien a investidura de Mato e mesmo poidan entrar no seu goberno. Ángel Mato precisa o apoio de Ferrol en Común e do BNG xa dende a investidura e emprenderá negociacións sobre o programa de ambas forzas"A posición máis doada sería pasar á oposición e manternos inflexibles", cre Suárez, partidario de negociar con "valentía e xenerosidade" para chegar a "bo porto" no horizonte do propio 15 de xuño. A disposición da confluencia ferrolá é, como a de Mato, a da coalición.O candidato socialista recibiu formalmente o aval da Executiva local para emprender negociacións que para a propia investidura deben ser a dúas bandas; os 8 edís do PSdeG só sumarán maioría absoluta co apoio dos 3 de FeC, pero tamén dos 2 do BNG. Dende o propio 26M Mato apostou por contar cunha primeira marxe para valorar os programas tanto de Ferrol en Común como do Bloque e, acto seguido, sentar para abordar pactos sobre medidas concretas. O voceiro do BNG, Iván Rivas, xa avanzou que non contempla outro escenario que o dun goberno da esquerda, con independencia de que desa negociación vaia depender se a formación nacionalista opta ou non a gobernar.LugoEn Lugo a actual alcaldesa en funcións, a socialista Lara Méndez, ten na man a posibilidade de recuncar no poder e facelo ademais negociando cunha única forza política, o BNG, que tras lograr un ascenso de 2 a 5 edís suma maioría absoluta cos socialistas. O apoio do grupo de Rubén Arroxo é imprescindible na investidura para que a alcaldía non recaia en Ramón Carballo, do PP, que conseguiu 10 edís, e o candidato nacionalista ten xa o visto e prace da Asemblea Local da formación para negociar co PSdeG unha posible coalición de goberno que tería unha correlación de forzas relativamente semellante á da primeira alianza do Bloque co ex-alcalde socialista Xosé López Orozco.A coalición do PSdeG de Lara Méndez co BNG liderado por Rubén Arroxo é asumida como a vía máis probable por ambas forzas en LugoAmbas formacións traballan coa previsión de que esta mesma semana comecen uns contactos nos que Méndez parte da base de que "Lugo segue a ser unha cidade de esquerdas" e do convencemento de que, daquela, "terá un goberno de esquerdas liderado polo PSdeG" con "maior estabilidade" que no anterior mandato, marcado pola fragmentación de forzas á esquerda dos socialistas, toda vez que ademais do Bloque sentaban na corporación Lugonovo e ACE, que quedaron sen representación. PSdeG e BNG teñen xa nomeados equipos negociadores e Arroxo afronta as negociacións asegurando que parte da base de que os resultados "deixaron claro" que "a veciñanza de Lugo apostou por que o BNG estivese presente no goberno".OurenseAínda que na cidade de Ourense os números din que o PSdeG parte con máis vantaxe que en Lugo ou Ferrol por seren a forza máis votada, a composición da corporación ourensá alimenta as cábalas sobre toda caste de combinacións posibles. Os de Rafael Rodríguez Villarino teñen 9 edís, dous máis que o PP e Democracia Ourensana, empatados a 7. Pero non suman maioría absoluta co BNG, que regresa ao Concello con dúas actas, polo que a posición do partido que lidera Gonzalo Pérez Jácome convértese en chave de goberno nunha negociación que, inevitablemente, ter por tras os contactos relativos á Deputación provincial, institución que se interna nun escenario inédito por mor da histórica perda da maioría absoluta dos Baltar.Villarino iniciou xa o scontactos para procurar "un goberno estable" en Ourense e DO ve, polo momento, abertas todas as posibilidadesCon este pano de fondo o equipo de Villarino iniciou xa este martes "formalmente" os contactos para procurar "un goberno estable para a terceira cidade de Galicia" xa que, din, "ninguén comprendería outro mandato de enfrontamentos, berros e parálise" como o do popular Jesús Vázquez. Así, o BNG é o primeiro interlocutor dos socalistas, que prevén acto seguido xuntarse con DO, Ciudadanos e o propio PP. Pérez Jácome di non desbotar ningún escenario e, en declaracións aos medios este luns, asegurou que no encontro cos de Villarino previsto para o mércores falará de medidas programáticas e de posibles asignacións de edís. Esgrimir a condición de primeira forza da corporación pode ser unha arma de dobre fío para os socialistas, advirte o líder de DO, porque xusto ese papel é o que ten o PP na Deputación.


Summary: No estado español xa igualaron o nivel de paro de 2009 mais o noso país rexistra un 35% máis de persoas desempregadas que daquela.

Un dos alicerces do discurso de Núñez Feijóo ao longo destes anos de goberno foi que Galiza non estaba tan mal se a comparabamos co resto do estado español. Era o argumentario do PP de Galiza perante calquera mínima crítica ou cuestionamento do que nestes anos sufriu Galiza: paro, emigración, precarización, exclusión social... Axiña saía Xunta a afirmar que en todos eses eidos as ratuos no estado eran peores ou máis preocupantes que en Galiza. Porén, ese discurso ten as patas curtas. O portavoz socialista no Parlamento e economista Xaquín Fernández Leiceaga deixouno claro na Cámara, na sesión de control ao presidente galego: ao ritmo do último ano, España tardará dous anos en recuperar o nivel de emprego de 2009 mais Galiza precisará "outros 11 anos". O que non deixa de ser preocupante. Como o feito de que España xa igualou o nivel de paro de 2009 mentres Galiza está un 35 por cento por enriba con, reiterou, 136.700 persoas ocupadas menos. Fernández Leiceaga denunciou que "algo están facendo mal" cando o medre económico do 3 por cento tradúcese en tan só un 1 por cento de creación de emprego. "De ter acdado un comportamento semellante á media estatal, Galiza tería 85.400 empregos máis, dándolle traballo a tódolos parados de máis de dous anos, e 46.400 parados menos, eliminando o paro da mocidade entre 25 e 34 anos". .


Summary: O ano despediuse no noso país con 3.286 persoas desempregadas máis que en novembro. Unha recta final na que tamén caeu a filiación á Seguridade Social.

Galiza despediu o 2014 con 251.918 persoas no paro rexistrado, o que supón 3.286 máis que no mes anterior, novembro. Un aumento no desemprego que contradí os dados do conxunto do Estado español, onde o número de parad@s baixou en decembro en máis de 64.400 persoas. O paro baixa en España mais sobe en Galiza. É xa o cuarto mes consecutivo no que aumenta o desemprego no noso país. Cifras e estatísticas que poñen baixo sospeita os discursos de Feijóo sobre recuperación económica. Máxime cando un dos argumentos preferidos do presidente é o de comparar Galiza co resto dos territorios para afirmar que aquí a situación é mellor. Decembro tamén dixo adeus a Galiza deixando unha baixada na filiación á Seguridade Social, cunha caída de 2.178 persoas a respecto do mes anterior. No noso país hai 926.482 persoas afiliadas á S.S. En termos anuais, comparando 2013 con 2014, o paro descendeu en Galiza en algo menos de 20.000 persoas (-7%). No que atinxe a contratos asinados en 2014, a nivel de todo o Estado, estes superaron os 16.727.000, sendo apenas un 8% deles indefinidos. Así pois, máis de 9 de cada dez contratos son temporais. Cobertura Miguel Malvido, secretario confederal de Emprego da CIG, chama especialmente a atención sobre a crecente exclusión social de cada vez máis traballadoras e traballadores. Se no mes de novembro eran 116.000 o número de desempregad@s que non cobraban ningún tipo de prestación, no mes de decembro pasaron a ser máis de 120.000. "Estamos falando de 120.000 persoas que carecen de cobertura algunha e que se ven abocadas á pobreza. E estamos falando ademais das que están rexistradas, porque os índices de pobreza seguen a medrar sen que se articulen medidas para darlle unha alternativa e hai moitas persoas que xa nin se anotan no paro porque non atopan traballo". Os datos negativos continúan porque parello a isto descendeu tamén a afiliación á Seguridade Social, pasando de 928.700 afiliad@s en novembro, a 926.500 en decembro.


Summary: O Banco Pastor, e as caixas de aforro, desapareceron como consecuencia de erros propios, si, pero tamén, e sobre todo, pola decisión do oligopolio bancario español de concentrar o negocio e o poder financeiro en apenas tres ou catro entidades

O 23 de abril de 2018 Isabel Tocino e catro persoas máis que conformaban o Consello de Administración do Banco Pastor formalizaron a decisión de liquidar definitivamente a entidade. Isabel Tocino, cinco meses de presidenta da entidade para liquidar 242 anos de historia. Porque o Banco Pastor xa non ten estrutura propia, nin consello de administración, nin ficha bancaria propia, nin sede social en Galicia. Só mantén unha marca comercial que desaparecerá ao longo de 2019, cando os rótulos de Santander substitúan os que aínda quedan no que foron as oficinas do Pastor. Fin da historia, fin de 242 anos de historia dun banco que foi quen de superar a primeira Guerra Mundial, o crack de 1929, o golpe militar de 1936, a segunda Guerra Mundial, a posguerra, a autarquía franquista, a apertura económica pola entrada na Comunidade Económica Europea e mesmo o intenso proceso de reestruturación bancaria da década dos 90 que se levou por diante un bo numero de entidades financeiras. Poren, esta elevada resiliencia non foi suficiente para superar a década perdida da gran recesión, a combinación dos problemas derivados do estoupido da especulación inmobiliaria sobre os balances dos bancos e o proceso de concentración bancaria. Porque o Banco Pastor ––e as caixas de aforro–– desapareceron como consecuencia de erros propios, si, pero tamén, e sobre todo, pola decisión do oligopolio bancario español de concentrar o negocio e o poder financeiro en apenas tres ou catro entidades. Un proceso de concentración que contou coa complicidade do Goberno central e a Xunta, por acción ou por omisión. O prezo que estamos pagando como país é enorme en termos de destrución de emprego, de exclusión financeira, de reforzamento do oligopolio, de perda de capacidade de financiamento de empresas e particulares, de crecemento económico. Reforzamento do oligopolio porque a desaparición das dúas caixas e a absorción dos tres bancos galegos ––Pastor, Etcheverría e Gallego–– pola gran banca española xerou un mercado cada vez mais dominado por menos entidades. Abanca controla o 40% do mercado, o Santander o 29%, e o BBVA e Caixabank o 10% cada un, entre as catro o 90%, un nivel de concentración por riba da media do estado e moi por riba do que se considera normal na Unión Europea. Se lle sumamos a outra entidade que lles segue, Sabadell, entre as cinco primeiras entidades acumularían mais do 95% do mercado financeiro, un grao de concentración elevadísimo que soamente acontece en Grecia, onde os cinco principais bancos superan o 90%. En Alemaña, dita cota é do 31%, en Reino Unido do 35% e en Francia e Italia é lixeiramente superior o 40%. Este proceso de concentración bancaria provocou importantes externalidades negativas, entre elas unha forte exclusión financeira e unha redución drástica do emprego no sector. Exclusión financeira porque a redución de oficinas afecta de forma especialmente negativa aos concellos con menor poboación e dinamismo económico. No ano 2008 en Galicia funcionaban algo máis de 2.500 oficinas bancarias. En 2017 tan só quedan 1.599 oficinas, una redución do 36% en 8 anos. Para poder comprender a dimensión do proceso de peche de oficinas pódese indicar que temos menos que en 1978, ano no que existían en Galicia 1.668 oficinas bancarias, isto é, 69 oficinas mais que na actualidade En Galicia hai 41 concellos nos que viven 61.000 persoas que non contan con ningunha sucursal bancaria. Destaca o caso de Ourense con 30.313 persoas que non teñen acceso a ningunha oficina bancaria no seu Concello. Na provincia da Coruña hai 11 concellos sen oficinas bancarias, en Lugo 4, o maior numero esta en Ourense 25 e no caso de Pontevedra so 1 concello está nesta situación. Destrución intensa de emprego no sector pola caída no numero de oficinas e o peche dos servizos centrais como consecuencia das absorcións, con especial incidencia nas grandes entidades. En 2009 traballaban 4.112 persoas no Banco Pastor. Hoxe apenas chegan a mil. Perdemos tres mil empregos, tres de cada catro dos que había antes de empezar a liquidación. E mañá aínda serán menos os que manteñan o seu emprego nas oficinas do Banco Santander. No caso das caixas pasamos de 7.445 en 2008 a 4.137 agora en A Banca, unha perda de 3.708 postos de traballo equivalente case ao 50% da cifra inicial. Sumadas ambas cifras, nas tres grandes entidades galegas perdemos 6.798 empregos, seis de cada dez. Unha devalo laboral porque perdemos empregos ben retribuídos, con contratos indefinidos, en actividades de alto valor que desaparecen co peche dos servizos centrais e a intensa redución do número de oficinas. Perda de capacidade de financiamento de empresas e familias que se pode cuantificar. Si en 2009 o sistema financeiro en Galicia manexaban uns 50.000 millóns de euros en depósitos e mantiñan uns 70.000 millóns en créditos agora, cos últimos datos dispoñibles, o total de depósitos no sistema financeiro galego no ano 2017 foron de 61.000 millóns de euros mentres que os créditos totais acumulados foron de 40.000 millóns, isto é, un rateo entre créditos e depósitos do 65,5%; o mais baixo de toda España. Un retroceso brutal de emprego e de actividade, de financiamento da economía galega, acompañado da precarización das condicións de traballo das persoas que quedan e que explican a perda de peso das actividades financeiras en Galicia, que se cuantifica na caída nun 25% da súa contribución ao PIB de Galicia dende 2009. No balance da década perdida iniciada en 2009, xunto á destrución de emprego, o aumento da pobreza, da desigualdade e a desindustrialización de Galicia, tamén está ter perdido as tres entidades financeiras galegas que estaban entre as primeiras 20 entidades de todo o Estado. Porque as entidades financeiras son un instrumento fundamental na estrutura económica de calquera país e Galicia perdeu nos últimos anos tres entidades financeiras que ocupaban un papel central na capacidade de desenvolvemento da economía. Unha perda que fainos máis débiles, con menos recursos, con menos capacidade de crecemento e máis dependentes de decisións tomadas lonxe da nosa realidade. Un balance abrumador para o Goberno galego, que celebrou a fusión das caixas que acabou coa súa liquidación, que valorou como unha saída positiva cando o Popular comprou o Pastor, e que presumiu de xestións para manter a marca e estrutura propia cando o Santander comprou o Popular/Pastor.


Summary: Na Galiza hai 268.285 persoas desempregadas, un 2,87% máis que en setembro. O paro aumentou por riba da media do Estado español.

Pasou o verán, cos empregos relacionados co turismo, e o paro volveu subir en Galiza e no Estado español. Segundo os datos do Ministerio en canto a paro rexistrado, na Galiza hai a 1 de novembro 268.285 persoas desempregadas. Un 2,87% máis que no mes anterior, setembro. O paro aumentou, pois, en 7.492 persoas en outubro. Aliás, en Galiza o incremento foi maior que á media do Estado español, onde non chegou o 2 por cento. Na comparanza interanual, en Galiza hai 413 desempregad@s máis, un aumento do 0.18%. Industria e sector primario (pesca e agro) foron sectores máis afectados no noso país en outubro pola destrución de emprego. Entre ambos os dous suman 1.600 nov@s parad@s. Mais é servizos o que acumula a maior parte das novas persoas no paro. No Estado español o desemprego aumentou en 87.028 persoas.


Summary: A segunda xornada de paros mantén o alto seguimento entre o persoal (80%) e volve alterar a programación habitual ao non emitirse o magazine 'A Revista', que tivo que ser substituído por contido 'enlatado'.

Continuará a folga na televisión e radio pública. A xuntanza realizada a primeira hora da mañá desta quinta feira, segunda xornada de paro, entre o comité de greve e a empresa finalizou sen acordo. "A dirección pedíanos que desconvocásemos a folga e en cambio eles a partir de decembro convocarían diferentes mesas sectoriais para abordar as nosas demandas", explican a Sermos Galiza desde o comité, afirmando que á marxe desas cuestións a negociar ficaría o debate das externalizacións e produción propia. O comité non aceptou esa oferta, defende que a negociación non debe adiarse e que a mesa que mantén este órgano coa empresa é acaída para ese diálogo. A greve continúa: 24, 26, 28 e 30 deste mes, e tamén o 2 de decembro, a folga vaise materializar en paros de 2 horas por quenda, afectando todas as quendas. Xa en decembro, a protesta ampliarase á folga de 24 horas, que será convocada a cuarta feira 19 de decembro, xornada na que se realizará unha manifestación cuxo percorrido e horario está aínda por determinar. O sábado desa mesma semana, 22 de decembro, día da lotería estatal, as traballadoras que prestan servizos na quenda de fin de semana tamén estarán convocadas a parar (na proporcionalidade horaria dunha xornada de greve de 24 horas que lle corresponde a esta quenda especial). Na primeira xornada de paros o seguimento fora de 80%, acadando 100% nalgunhas delegacións. Nesta segunda xornada —quinta feira— a folga mantén o alto nivel de apoio do persoal, 80% e foi outra vez de 100% nalgunhas delegacións. Desde o comité intercentros salientan a importancia desta implicación e de que a sociedade visibilice os motivos desta greve. "O persoal está concienciado", salientan, e indican que ao paro sumáronse "caras novas". Ao igual que na terza feira, o paro provocou que non puidese emitirse o magazine 'A Revista', que foi substituído por 'O caderno de Isabel', da produtora Pórtico. Na emisión, un rótulo informaba de que a programación da TVG se vira alterada polos paros. A táboa de reivindicacións e motivos desta folga abranxe diferentes cuestións. "A agresión aos medios públicos é moi grande e toca moitos paus", afirma Raquel Lema, do comité de greve. Así, hai demandas centradas na recuperación da produción propia interna e na supresión da externalización da produción e servizos. Outras das reivindicacións afondan máis no laboral, como as que atinxen a garantía de mantemento do emprego, a fin da utilización "fraudulenta" de bolseiras ou a negociación do cadro de persoal e mantimento do emprego. A defensa da CRTVG como medio público e independente tamén é unha das demandas destes paros. Destarte, o persoal exixe a "fin da política represiva" ou a fin da "manipulación informativa", ao tempo que se reclama a creación do consello de informativos e o estatuto profesional contemplados na Lei 9/ 2011.


Summary: É a quinta greve en 6 meses que vive o país grego.

A greve xeral de 24 horas que Grecia vive esta sexta feira e sábado está a ter un amplo seguimento, segundo axencias internacionais de noticias, que destacan que é o quinto paro xeral que vive o país nestes últimos seis meses, apontando tamén que é dos que máis repercusión está a ter. Os sindicatos gregos convocaron a greve en protesto contra as polémicas reformas fiscal e das pensións que van ser debatidas en breve no Parlamento. "O Goberno tenta sorprender a sociedade coa votación das reformas durante a fin de semana", denunciou a Confederación Xeral de Traballadores da Grecia (GSEE), o sindicato maioritário no sector privado, antes de acusar o executivo de "golpe parlamentar" e de chamar a unha afluencia masiva ás manifestacións. O sindicato do funcionalismo público (Adedy) defendeu o protesto de dous días como unha reacción necesaria "contra os impostos insoportábeis e inxustos que o goberno impón aos traballadores e ao pobo". Os agricultores, que en xaneiro e febreiro bloquearan as estradas gregas durante seis semanas en protesto contra as polémicas reformas, tamém convocaron unha gran manifestación para estes días. O sindicato dos xornalistas (Poesy) adheriuse á greve. Terceiro pacote do resgate A reforma das pensións impulsada polo goberno liderado por Syriza fai parte do terceiro pacote de resgate a Grécia, e pretende poupar 1.800 millóns de euros anuais destinados as reformas a través do recorte das pensións suplementarias e dun aumento das cotizacións de traballadores. A reforma fiscal contempla aumentos de impostos e outra lei, ainda non presentada no Parlamento, prevê subir o IVA de 23% para 24%, e doutros impostos indiretos. Este pacote de medidas ten como obxectivo obter un excedente primario (sen xuros da débeda) de 3,5% do PIB em 2018, de acordo co previsto no terceiro plano de resgate negociado en xullo de 2015 entre Atenas e os acredores internacionais.


Summary: Ás súas voces e mans e coiros e ferreñas corresponde non pouca da responsabilidade na recuperación popular da música de pandeiretas. Tres décadas despois da súa fundación, Leilía repasa a súa historia nunha nova xira, CantarELAS, que comeza este 16 de maio nas Neves.

"O espectáculo xunta temas emblemáticos do grupo con outros menos coñecidos", explica nun comunicado, "sempre cunha coidadísima posta en escena". Que, desta volta, corre a cargo do dramaturgo Quico Cadaval. "Experiencia musical inesquecíbel", é o que promete Leilía, con cinco discos no currículo e un amplo e profundo traballo de rescate do folclore. O seu primeiro disco, homónimo e datado en 1994, "abriu un camiño propio", a forza de pezas tradicionais. Co tempo, incorporaron instrumentos e "polifonías non tradicionais" en discos como I é verdade i é mentira (1998) e Madama (2003). Neste último empregaron letras con temática actual. Son de Leilía (2005) foi un percorrido retrospectivo aos 15 anos e en CONsentimento (2012) xuntan letras de escritoras con melodías tradicionais. Integrada por seis mulleres -Ana, Patri, Merchi, Montse, Felisa, Rosario: así se nomean na súa páxina web-, Leilía "forma parte do maxín colectivo galego". Este CantarELAS xa pechou sete concertos máis alén do das Neves: Portas (17 de maio), Lugo (18 de maio), A Coruña (7 de xuño), Muros (29 de xuño), Ortigueira (14 de xullo), Verín (10 de agosto) e Bergondo (24 de agosto).


Summary: Nico Casal é o compositor da música de Stutterer, unha curta escrita e dirixida por Benjamin Cleary que vén de ser seleccionada para competir nos Oscar.

Casal é un pianista e compositor compostelán que reside en Londres e se dedica fundamentalmente a crear bandas sonoras para filmes, publicidade e tamén teatro. Acadou en 2015 o premio á Mellor Banda Sonora no Festival de Cans polo seu traballo filme 'Unary', e en 2013 o galardón á Mellor Música Promocional nos premios Jerry Goldsmith por un anuncio para o Museo de Arte Contemporánea Gas Natural Fenosa. Proximamente estrearase 'María y los demás', dirixida por Nely Reguera, que conta tamén conta con banda sonora do seu selo. O filme nominado, 'Stutterer' (Tatexo), do director irlandés Benjamin Cleary, xa acadou máis dunha ducia de premios antes de chegar á alfombra vermella de Hollywood: mellor filme estranxeiro no LA Short Fest, premio da audiencia no DC Shorts Film Festival, no OFFLine Film Festival, no Savannah Film Festival e moitos máis. STUTTERER - TRAILER from benjamincleary on Vimeo.


Summary: Os efectivos dos Grupos de Reserva e Seguridade sumaranse ao dispositivo deseñado polo Ministerio do Interior español en apoio aos Mossos d'Esquadra.

O Ministerio do Interior español ordenou que efectivos de todos os Grupos de Reserva e Seguridade (GRS, coñecidos popularmente como antidisturbios) que a Garda Civil ten despregados por todo o Estado comecen a trasladarse a Catalunya. En total, segundo informa Europa Press, serían un total duns 350 axentes. O obxectivo do Goberno español sería o de reforzar os GRS 4 (os gardas civís que xa están en Catalunya) e aos Mossos d'Esquadra para facer fronte a posíbeis incidentes, coincidindo coa sentenza do Tribunal Supremo contra os líderes políticos do 'procés'. Segundo o diario El Confidencial, citando fontes da Garda Civil á súa vez notificadas polo Tribunal Supremo, a sentenza farase pública entre o 11 e o 14 de outubro. Este mesmo medio afirma que se solicitou aos axentes un estabelecemento "silencioso, discreto e pacífico", que "non contribúa a aumentar a crispación xa existente" en Catalunya.


Summary: Gonzalo Caballero asegura que a Consellería de Igualdade "do goberno progresista" aglutinaría todas as "políticas para saír da crise que apoien as mulleres e garantan o seu dereito a non teren que ser o resorte de resistencia ante a ausencia de medidas da Xunta". O BNG propón "un servizo público de canguros" que compense o peche das escolas ata setembro

As forzas políticas da actual oposición aproveitan nos últimos días o levantamento parcial das medidas restritivas para frear os contaxios do coronavirus para formular propostas preelectorais por diferentes puntos do país. Pola banda do PSdeG o seu secretario xeral e candidato á Presidencia, Gonzalo Caballero, asegura estar convencido de que en Galicia pode producirse un cambio de Goberno se "se mobiliza" o electorado que deu aos socialistas nas eleccións xerais de 2019 á condición de primeira forza en Galicia por primeira vez na súa historia. Se isto sucede, di, haberá "un goberno progresista que priorice ás persoas" e cuxa primeira peza propuxo este mércores: a Consellería de Igualdade. [O PP retén a maioría absoluta por un ou dous escanos a mes e medio das eleccións]Gonzalo Caballero asegura que a Consellería de Igualdade "do goberno progresista" aglutinaría todas as "políticas para saír da crise que apoien as mulleres e garantan o seu dereito a non teren que ser o resorte de resistencia ante a ausencia de medidas da Xunta"Acompañado pola presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva, o aspirante socialista á Xunta sinalou a institución pontevedresa como "referente nas políticas de igualdade e defensa das mulleres" que, di, el quere trasladar ao Goberno galego. Esa Consellería de Igualdade -o departamento é actualmente unha Secretaría Xeral dependente da Vicepresidencia-, avanza, aglutinaría todas as "políticas para saír da crise que apoien ás mulleres, que garantan o seu dereito á actividade laboral e a ter unha vida digna" no canto de teren que "ser o resorte de resistencia ante a ausencia de medidas da Xunta" en materia de coidados "para a poboación máis vulnerable".As últimas semanas, cre Caballero, están a ser unha boa mostra de que "a Xunta esquece as persoas e quen quedan máis rezagadas son as mulleres". Mostra disto, considera, é a decisión de non reabrir escolas infantís nin centros de día pechados polo coronavirus ata setembro. Esa decisión non foi compensada con "medidas de conciliación importantes", senón coa promesa de axudas ás que "moi poucos cidadáns poderán acollerse". A futura Consellería de Igualdade, promete, si garantiría "que non sexan as mulleres as que teñan enriba de si" as consecuencias da crise. Gonzalo Caballero di ademais concordar, neste sentido, na proposta de incorporar as entidades locais ao que denomina "gran pacto de reconstrución" tras a covid-19. Neste sentido, Carmela Silva coida que o Goberno galego debera seguir a senda doutras autonomías e sentar deputacións e concellos á mesma mesa para trazar o "plan de reconstrución económica e social" que, para o eido local, estea dotado con 300 millóns de euros.O BNG propón "un servizo público de canguros" que compense o peche das escolasEn materia de conciliación da vida familiar e laboral pronunciábase tamén este mércores a portavoz nacional e candidata do BNG, Ana Pontón. De visita na casa de María e Quique, nai e pai de dúas nenas de 7 e 3 anos residentes en Santiago, a aspirante nacionalista á Presidencia propuxo a instauración dun "servizo público de canguros" que "vaia máis alá da subvención sen concretar, máis alá do titular", prometida por Feijóo para compensar o peche das escolas ata setembro."Feijóo debera comezar poe explicar cantas familias pensa que se poden permitir contratar unha persoa para coidar das fillas e fillos, cos salarios medios que hai no país""O BNG -explica Pontón- propón un servizo público de canguros, que permita ás familias dispoñer dunha persoa que poida atender os seus fillos e fillas con garantías mentres traballan e até que en setembro reabran os centros escolares e as escolas infantís". Trataríase, explica, de constituír unha caste de "bolsa de contratación de coidadoras e coidadores á que poidan acceder as familias e na que a Xunta actúe como intermediaria, con garantías e accesible economicamente" cunha achega económica "que sexa a mesma que estaban realizando ata agora para ter praza nas escolas infantís" e para o resto, mediante un baremo en función da renda.Cabe, sinala a candidata do Bloque, "contrapoñer esta proposta concreta co anuncio feito polo candidato do PP". Feijóo, di, debera comezar por "explicar cantas familias pensa que se poden permitir contratar unha persoa para coidar das fillas e fillos, cos salarios medios que hai no país, e onde acoden para facer esa contratación". Neste sentido, ínstao a aclarar tamén "cal é a coherencia de organizar campamentos de verán, onde se poden xuntar ducias de nenas e nenos", pero "considerar inseguro abrir un entorno controlado como as escolas infantís".