Summary: Se miramos o noso redor e observamos un pouco, darémonos conta da infinidade de elementos aos que podemos dar unha segunda vida na horta. Uns deses elementos son as garrafas de auga. Son perfectas para fabricar mini invernadoiros que protexan os cultivos e acheguen a calor necesaria aos semilleiros. Debido ao seu tamaño e a que son transparentes, cumpren estas funcións á perfección. O único preciso para utilizalas é cortar a base para poder encaixalas sobre os cultivos. Recoméndase facer algúns buratos pequenos para que transpire e evitar así a proliferación de fungos. Outro uso das garrafas é enchelas de terra e facerlles uns buratos duns 3 ou 4 cm de diámetro para, desta maneira, poder ter un recipiente para plantar fresas.

Como se amosou en leccións anteriores, cultivar un horto na casa é moito máis sinxelo do que de comezo se pode pensar. Ademais precísase moi pouca inversión de cartos e non fan falla espazos grandes para iniciarnos, podendo mesmo plantar no interior da casa ou do piso, en pequenos currunchos formados por macetas, hortos verticais, mesas de cultivo etc. Cada vez están máis de moda os hortos urbanos, hortos en terrazas e en definitiva o cultivo de verduras e hortalizas na casa. Isto supón unha gran fonte de alimentos saudábeis para moitas familias e un aforro na listaxe da compra. Ademais da satisfacción e a aprendizaxe continua de participar en todo o proceso desde a semente a ter o alimento no prato. Como en todos os eidos da vida, a horta require de práctica, coñecementos e experiencia que iremos collendo pouco a pouco. Pero dentro diso, hai algúns cultivos que son máis sinxelos que outros para comezar, e que poden a priori, dar menos problemas de pragas, espazo etc Cultivos sinxelos: —Tomates Os tomates son uns dos cultivos máis sinxelos para cultivar na casa. Ademais, precisan pouco espazo para medrar, polo que se poden plantar perfectamente nunha maceta, e unha única tomateira dará bastantes froitos. Así pois non fará falla ter moitas plantas para surtir unha familia enteira. O tomate da casa é un deses cultivos que se diferenza, dunha forma abismal, dos que adoita haber nos estantes do supermercado. O sabor e a textura dos caseiros non adoitar ter nin punto de comparación cos do supermercado, tendo os primeiros unha potencia de sabor moito maior e unha textura máis apetecíbel. É importante situar as tomateiras en lugares con abundante luz e regalas un par de veces por semana levemente. Non se deben encharcar as plantas nin mollar excesivamente as follas xa que son cultivos que tenden a padecer fungos. Débense plantar as tomateiras bastante profundas e ir podando algunhas ramas segundo van medrando. Desfacéndonos das follas máis baixas que tocan o chan e que poden contraer enfermidades facilmente. A medida que vaian medrando iremos colocando guías (cordeis ou paos) aos que ir suxeitando a planta para que poida medrar recta sen ser vencida polo peso das pólas e dos froitos. —Leitugas As leitugas son outros dos cultivos sinxelos que podemos comezar a plantar no horto. Debemos ter precaución cos insectos que poden acabar con elas e cos caracois ou lesmas, pero polo resto é un cultivo moi agradecido que precisa de poucos coidados. Pódense plantar tanto en interior como en exterior, mesmo en espazos reducidos como macetas, ou intercalándoas con outros cultivos. —Cenorias Outro cultivo sinxelo de cultivar e que non precisa moitos coidados é a cenoria. Plantaranse directamente a través de sementes no lugar definitivo onde queiramos telas (bancal, terreo, macetas...). Cómpre ter en conta que son cultivos de raíz polo que precisarán un recipiente o suficientemente fondo para que poidan medrar con liberdade. Cando comecen a medrar haberá que clarealas arrincando os exemplares que estean moi xuntos, posto que se non quedarán cenorias moi delgadiñas e longas por falta de espazo para medrar e anchear. Coas cenorias hai que ter a precaución de que non se vexan afectadas pola praga da mosca branca e, sobre todo, de que os ratos e toupas non se adianten e acaben con elas. Polo demais son cultivos moi sinxelos de coidar e plantar que poden sementarse en calquera época do ano. —Pementos Os pementos son outros dos cultivos sinxelos e agradecidos que non requiren de moito espazo, xa que un par de plantas van surtir duns cantos pementos sen ningún problema. A mellor data para plantalo é a primavera, na época en que comeza a ser máis estábel a temperatura, xa que é un cultivo que se ve amplamente afectado polas xeadas. É unha planta que require de sol para medrar e formar correctamente os seus froitos, polo que se optamos por tela en interior tentaremos outorgarlle unhas cantas horas de sol ao día. En canto ao terreo, non precisa de grande espazo para medrar, poderase plantar nun bancal, en regos ou en macetas. Ao igual que cos tomates, procurarase enterrar a planta bastante para que poida enraizar ben e tremar do peso que terá que aguantar unha vez que nazan os froitos. Iremos pouco a pouco pondo guías para facilitar que medre recta e que non sexa vencida polo peso das polas e dos pementos. —Acelgas As acelgas son outro dos cultivos agradecidos para ter en calquera horto. Son de rápido crecemento polo que as veremos medrar en pouco tempo e poderemos degustalas ao pouco tempo de plantalas. Son ben resistentes ás pragas e non adoitan verse afectadas por elas, excepto os caracois e lesmas, aos que lles teremos que controlar o acceso aos bancais e cultivos. Para plantar acelgas no exterior cómpre agardar a que rematen as xeadas. Porén, en interior pódense plantar xa desde ben cedo, en febreiro ou marzo. O único inconveniente é que precisan bastante espazo para medrar, polo que se recomenda deixar bastante espazo entre unhas e outras para que se poidan desenvolver con facilidade. A medida que vaian medrando as follas da acelga e vaian acadando un tamaño óptimo para o consumo iranse arrincando as follas grandes e deixando as pequenas, as cales nuns días estarán listas para consumir. É por tanto unha planta que vai dando progresivamente e da que nos beneficiamos durante varias semanas seguidas. —Allos e cebolas Os allos e as cebolas son cultivos moi recomendábeis para hortos en que haxa pouco espazo, xa que non precisan dunha gran separación entre eles. Pódense consumir tenros ou ben agardar a que estean completamente formados e secos para conservalos durante varios meses. Ademais son grandes aliados na horta, pois serven como insecticida natural. É moi recomendábel plantalos perto e incluso no medio doutros cultivos como leitugas, tomates, fresas e cenorias. Pola contra non é recomendábel plantalos entre eles, é dicir cebolas e allos xuntos, nin entre fabas, chícharos ou porros. Plantas aromáticas e flores Outros cultivos sinxelos de manter na horta, tanto no interior como no exterior, son as plantas aromáticas e as flores como por exemplo: menta, alfábega, perexil, ourego, capuchina, romeu, tomiño, caléndula.... Estas plantas precisan de moi poucos coidados e exixencias, alén de ter acceso frecuente a auga e ao sol e evitarlles o exceso de humidade se están no interior para protexelas de ataques de fungos. Estes son algúns dos cultivos máis doados para ter na horta exterior ou interior, pero hai moitos máis. O ideal é reflexionar sobre as preferencias de consumo de cada quen, e intentar adaptar o mellor posíbel os cultivos ao espazo de terra dispoñíbel. Ademais, cómpre sempre informarse con minuciosidade das características e exixencias de cada cultivo para poder solucionar todas as problemáticas que poidan ir xurdindo.


Summary: Desde o Museo do Pobo Galego, Ana Estévez coordina a Mostra de Cine Etnográfico da que se desenvolve, do 2 a 6 de xuño, a súa décima edición. Os pioneiros do cinema como Xocas ou Carlos Velo déronse a man nesta mostra cos principais nomes do chamado Novo Cinema Galego nun tempo no que se experimentou un auxe do documentalismo de volta á terra do que nos fala a coordinadora do encontro.

-A Mostra de Cine Etnográfico chega a súa décima edición. Pode facer balance do que significou a iniciativa? En primeiro lugar, buscamos un sentido amplo do que significa etnográfico, non só reducido ao mundo tradicional rural senón como medio das ciencias sociais para estudar as comunidades humanas o que fixo que non se limitara a achegar filmes que estiveran centrado en sociedades rurais. En canto ao interese público, desde a primeira mostra conseguiuse un notable incremento co aumento considerábel de persoas que asisten ás proxeccións. Con esta temática e cuns medios limitados conseguiuse que nestes dez anos estiveran na mostra, poño por caso, todos os nomes dos autores e autoras do que se chamou Novo Cinema Galego. Polo Museo do Pobo Galego non só pasaron persoas con traxectoria consolidada no campo da etnografía senón creadores como Eloy Enciso, Lois Patiño ou Xurxo Chirro, por citar só algúns deles. -O Novo Cinema Galego está entón a facer cine etnográfico? O Novo Cinema Galego non é un fenómeno homoxéneo senón unha tarxeta baixo á que nomear a creadores e creadoras que buscan novas formas de narrar con cousas en común pero que non teñen unha única maneira de facer cine. Efectivamente, hai entre eses novos nomes algúns que están a traballar en relación coa etnografía. Vikingland de Xurxo Chirro, por exemplo, aborda a vida dos mariñeiros dentro dun barco e iso é etnografía. Xacio Baño dialoga cos seus avós que son xente do mundo rural e o propio Lois Patiño en Costa da Morte presentando un espazo e a relación coa comunidade que o habita. Tamén o primeiro achegamento de Sonia Méndez ao documental en Café-Bar Santos Perruquería a través do Chanfaina-Lab, proxecto que tamén vai estar presente na Mostra deste ano. Non é a etnografía no sentido clásico pero si están presentes elementos que dalgún xeito poden formar parte da nosa identidade cultural. A relación do documental ca etnografía é intensa. Parte da disciplina considera o cine etnográfico aquel que se fai como apoio a un estudo antropolóxico mais nos tratamos o concepto de maneira máis ampla. -En que límites se move a amplitude dese concepto? Ninguén dubidaría de que Tempo de recolleita, de Felix Blume, ou Historia dunha parroquia de Marcos Nine -que forman parte do programa desta edición-, por exemplo, se situarían no ámbito etnográfico mais pode ser que Pic Nic de Eloy Enciso fora, para moita xente sexa máis difícil de encadrar. Fala dun grupo de personaxes, persoas normais, que están de vacacións nunha praia do Mediterráneo. A etnografía responde, neste sentido, a un medio para estudar colectivos e comunidades de persoas, cunha gran amplitude do termo. -Canda esa liña de achegar novas creacións do audiovisual, desde o Museo quíxose proxectar tamén os filmes pioneiros de creadores como Carlos Velo, a quen se lle dedica un espazo da Mostra. Trátase da sección propia na que se proxectan as películas que o Museo escolle, coas normas estipuladas desde o inicio. Foi unha maneira de homenaxear aos pioneiros do cinema en Galiza. A primeira película que se proxectou foi O carro e o home, non só por ser unha das primeiras que se fai en Galiza, que ademais é un documental etnográfico senón pola propia relación do seu autor, Xocas, co Museo. Aínda que Román foi o realizador, estamos convencidas de que o impulsor é o propio Xocas que tivo un papel máis alá do de guionista. -O Museo coñécese en especial pola singular colección exposta, que supón unha iniciativa como esta dentro do seu programa de actividades? Un dos obxectivos principais do Museo é manter unha exposición a partir da colección que está fundamentalmente composta de pezas relacionadas coa sociedade tradicional galega mais nos seus fins está promover e difundir todas as manifestacións da cultura galega e o cinema é unha delas. A través de actividades como a propia Mostra tentamos dinamizar o Museo, que non sexa só a exposición permanente a que dinamiza a colección. O Museo, pola súa propia natureza, ten asociado un patrimonio inmaterial enorme que é moi difícil de musealizar mais é doado difundilo a través, por exemplo, do mundo audiovisual. Facer unha mostra que teña que ver con esta temática que forma parte do Museo do Pobo Galego é unha obriga. No momento en que a iniciativa se puxo en funcionamento hai dez anos o cine documental era minoritario e, tamén por iso, pensouse como plataforma de apoio e promoción deste tipo de creación. Os canais de difusión, tamén na rede, incrementáronse mais nos inicios había poucas vías de proxección do cine documental con temática etnográfica que experimentara con maneiras novas de narrar. -En certa medida, podemos estar a vivir un certo auxe do cinema documental etnográfico? O cine está a rexistrar o proceso de volta á terra que vivimos. Estamos a experimentar un aumento da demanda de produtos ecolóxicos e locais, máis mercados de venda directa, o regreso ao cultivo... e iso ten a súa correspondencia co cine. Non só vai á memoria senón que recolle o presente das poboacións no rural. Estanse a facer películas sobre o despoboamento e tamén de experiencias de volta á terra de xente moza. Neste sentido, La extraña elección, unha película que se proxecta nesta edición da realizadora asturiana Carmen Comadrán, é un exemplo dun filme que recolle a experiencia de persoas que decidiron voltar ao mundo rural. En todas as mans, película que presentamos o día 21 de maio, fóra da Mostra, e que aborda o aproveitamento do monte comunal que se comezou a estudar como fenómeno nos últimos anos. -O audiovisual pode ser, como neste caso dos montes comunais, unha ferramenta de estudo? Pode ser, desde logo, soporte de estudo. Neste caso, o proxecto vai máis alá do documental e inclúe un estudo previo e un proceso de difusión posterior. -Que ofrece o programa deste ano? A oportunidade de ver películas que recuperamos nesta sección de dez anos da Mostra e, como en todas as edicións pasadas, a posibilidade de coñecer a obra de autores novos do audiovisual. Como exemplo, poría a obra do realizador portugués Joao Botelho sobre o mirandés. Trátase dun documental cantado, unha especie de musical etnográfico pola súa propia linguaxe narrativa. A mostra inclúe cine internacional e a obra de novos realizadores. A Mostra, como toda a actividade do Museo, pódese facer grazas ao apoio de socias e socios non tanto polas súas achegas económicas que é certo que son parte importante nos ingresos do centro como polo traballo e o papel que xogan no día a día do mesmo. -Neste momento, o Museo está promovendo a captación de novas persoas asociadas... Son vitais para o seu desenvolvemento. Quere seguir sumando novos socios e socias e estas actividades públicas que buscan unha maior participación e que a xente se sinta na súa casa, que é do que se trata nun Museo como o noso. Aquí hai sitio para todas.


Summary: A viaxe de Héitor Picallo tras o escudo galego por Flandres vai acompañada -entre outros moitos contidos- pola reflexión de Mercedes Rozas sobre 'O Crime perfecto' no suplemento sobre patrimonio cultural e natural, historia, arte, museos e arquivos de 'Nós Diario'

Dende Bruxelas collemos o tren para irmos un chisco máis ao norte. Mechelen, unha desas cidades marabillosas que existen na nación de Flandres (Bélxica), non é moi grande e conta cunha manchea de edificios emblemáticos que cómpre coñecer e, se presta, colorear en acuarela. Aínda que a verdade non hai tempo para todo. Disque Carlos I de Valois-Borgoña (1433-1477), alias 'O Temerario', alén de trasladar a Corte até esa cidade, foi quen de fundar aí varias institucións administrativas, económicas e xudiciais, entre elas o Parlamento (cuxo equivalente actual sería o Tribunal Supremo). Intentamos perdernos polas rúas, se ben o epicentro está en GroteMarkt (ou a Praza do Mercado), un recuncho máxico dende o que se albisca entre as casas de arquitectura tradicional a impoñente catedral de San Rumoldo (St-Romboutskathedraal). Nos albores do século XIII púñanse as primeiras pedras desta basílica, aínda que a torre é posterior (1452-1520). Non lonxe, o Palacio Hof van Busleydenserve de sede para os museos municipal (Standsmuseum) e do Carillón (Beiaard-museum), en cuxas instalacións se custodian pezas de moito valor e interese, incluso para a Galiza. Nelas atopamos o famoso tríptico do artista Arthur Jan van der Wyck que leva por título O trono de Carlos V rodeado das súas posesións territoriais. Resulta atractivo para nós dende o punto de vista identitario, pois entre todos os escudos cos que foi representando o referido monarca aparece o propio do reino de Galiza. Nesta obra, datada entre 1516 e 1517, o símbolo galego é unicamente un copón de ouro sobre campo de azul. E aínda que o tríptico resulte enormemente atraente, desta volta imos facer parada obrigada na catedral dese santo de orixe irlandesa. San Rumoldo ten unha espiña espetada no pé: unha torre de preto de noventa metros de altura da que xa se marabillaron Ramón de Mesoneros Romanos (1840-1841) e José María Samper (1859-1860). Alén das fermosas sepulturas e do cadro do Cristo na cruz (Christusaanhetkruis) obra de Antoon van Dyck (1630), outrora foron interesantes as vidreiras que deron luz, cor e publicidade política ao interior da basílica. Porque ben certo é que en moitas destas estruturas ornamentais non unicamente se plasman motivos doutrinais ou, por extensión, relixiosos, senón tamén iconografías vinculábeis ás familias nobres, mecenas de tales templos, ou da propia casa real. Este foi o caso das da catedral de Mechelen, nas que se advirte a xenealoxía do rei Carlos V, quen logo da morte do seu pai en 1506, é nomeado –coincidindo coa celebración dos Estados Xerais de Malinas– soberano dos Países Baixos (19 de xullo de 1507): "Le roiestmort, vive monseigneur". No nobre, titular de Borgoña, recaen tamén os ducados de Brabante, Limburgo, Lothier, Luxemburgo e un bo número de condados e marquesados. (Podes ler o artigo íntegro 'Galiza nas vidreiras de Mechelen' no suplemento Coñecer, no teu Nós Diario de hoxe (e de todas as terzas feiras), á venda no teu quiosque, libraría, tenda, gasolineira ou na nosa loja) Neste número, ademais, Mercedes Rozas escribe sobre 'O Crime perfecto' ; Montse Fajardo e Xosé L. Pastoriza Rojas deixan as súas opinións nas seccións 'Herdo' e 'Mil ollos', e Calros Solla Varela, membro de 'Capitán Gosende', protagoniza o 'selfie' desta semana. Suplementos diarios de carácter temático Coñecer', 'Aprender', 'Xogar', 'Gozar' e 'Producir' publicaranse de terzas feiras a sábados co diario para ampliar a información relativa a patrimonio, historia, arte, ciencia, educación ambiental, ensino, actividade física, gastronomía, enoloxía, viaxes, sectores produtivos e iniciativas empresariais, entre outros. Unha aposta de Nós Diario no marco da celebración dos seus cen primeiros números en papel.


Summary: Após unha breve paréntese, volta Isidro Rajo e faino da man de Airbourne, banda australiana na esteira dos lendarios AC DC.

Airbourne é o nome que temos que engadir á Rose Tatto e AC/DC cando falamos das grandes bandas do hard rock australiano. A banda dos irmáns O'Keeffe chegou para consolidarse con Breakin' Outta Hell, o que é seu cuarto álbum e que destila festa e rock and roll por cada un dos seus 11 temas. Airbourne atoparon a chave do éxito: escoita a AC/DC e faino máis duro e máis rápido, liña do que neste traballo non se afastaron un ápice, nin falta que lles fai. Letras sen moita complicación, tirando dos tópicos sexo, alcol e rock and roll, riffs contundentes e unha batería moi marcada configuran este traballo de reafirmación. Breakin' Outta Hell fora o single de adianto que nos chegara hai xa uns meses e que é unha auténtica locomotora cun retrouso rompedor que sobe o estado de ánimo nada máis encomezar e que frean con Rivalry, un medio tempo que lembra moito aos Gorky Park e que ten un toque oitenteiro que fai dela unha das mellores cancións do disco. O ritmo volve subir, aínda que non moito, con Get Back Up, un tema tan sinxelo como divertido. Breakin' Outta Hell fora o single de adianto que nos chegara hai xa uns meses e que é unha auténtica locomotora It's Never Too Loud For Me é un deses himnos ao rock and roll feito para funcionar en tanto en directo, como nos garitos e que é preludio do rock and roll salvaxe que traeThin The Blood, o tema máis salvaxe e frenético deste plástico. I'm Going To Hell For This volve ao máis puro estilo AC/DC tanto no son como en toda construción do tema, dende as síncopas até os coros. Down On You é unha irreverente e divertida oda ao cunilingus, que entra dende a primeira escoita e que ben podería ser obra do propio Lemmy. Never Been Rocked Like This é un dos temas máis frouxos do disco, que sen chegar a ser malo, rompe coa tónica que levaba até este momento e que volve a retomar coa pegadiza When I Rock I Go Crazy, todo un himno roqueiro a beber. Encetamos a recta final do disco con Do Me Like You Do Yourself, outro tema sen complicacións cun retrouso no que o título se repite até a saciedade para que a xente a cante nos directos xunto coa banda. It's All For Rock N' Roll, e o grandioso himno que pecha o disco. Un tema que a banda ten dedicado a Lemmy, co que a banda compartiu xiras. Letras sen moita complicación, tirando dos tópicos sexo, alcol e rock and roll Nuns tempos nos que parece que se esqueceu que o rock ten que ser divertido, volven Airbourne para nolo lembrar. Non lles fai falla alardes nin experimentos, non precisan de virtuosismo, porque este é simplemente un disco de rock and roll, feito para o pasar ben en calquera momento e en calquera lugar. Listaxe de temas Breakin' Outta Hell Rivalry Get Back Up It's Never Too Loud for Me Thin the Blood I'm Going to Hell for This Down on You Never Been Rocked Like This When I Drink I Go Crazy Do Me Like You Do Yourself It's All for Rock N' Roll AIRBOURNE NAS REDES Web: http://airbournerock.com/ Facebook: https://www.facebook.com/airbournerock Twitter: @airbourne


A portavoz nacional do Bloque Nacionalista Galego (BNG), Ana Pontón, viaxará esta semana a Dublín onde manterá unha reunión bilateral coa presidenta do Sinn Féin, Mary Lou McDonald, continuando así coa axenda de contactos internacionais, que xa a levou a países como Uruguai, Chile ou Colombia. O Sinn Féin presenta unha moción de censura contra o Goberno de coalición irlandés Segundo informa a formación nacionalista, a reunión bilateral entre Pontón e McDonald "xuntará dúas políticas con moito en común". "Ambas aspiran a presidir" "Ambas comparten ser líderes das súas formacións, ambas comparten lograr os mellores resultados electorais da historia das súas forzas e ambas aspiran a presidir os gobernos dos seus países na próxima cita coas urnas", indican desde o BNG. O encontro entre ambas as líderes terá lugar esta sexta feira na capital irlandesa, na xornada previa á celebración do congreso anual do Sinn Féin, ao que asistirá a eurodeputada Ana Miranda, responsábel ademais a área de política internacional dentro da executiva nacional do Bloque. Pontón erixe o BNG en "referente" de políticas feministas fronte aos recortes do PP en igualdade Os obxectivos O obxectivo é abordar cuestións do momento político actual, "marcado por unha crise de prezos que impacta de cheo sobre a calidade de vida da cidadanía, cuestións como a urxencia de defender e fortalecer os servizos públicos, defender o dereito da clase traballadora fronte aos lobbys económicos". "Preservar as conquistas sociais, así como o dereito para exercer a súa soberanía e autodeterminación dentro da Europa dos pobos é un dos nosos principais obxectivos", indican desde o BNG.


Summary: Así o acordou a Coordinadora Galega de Atención Primaria a petición de asembleas de persoas de áreas sanitarias, que solicita abrir un diálogo coa administración para atopar solucións á situación deste servizo.

Si haberá folga xeral en Atención Primaria na Galiza. Así o decidiu na tarde desta segunda feira a Coordinadora Galega de Atención Primaria, recollendo a luva da proposta que nestas semanas foi collendo forza nas asembleas de persoal deste servizo que se realizan nas diferentes áreas sanitarias. Un paro para o que non hai data aínda, pois pode que non sexa unha convocatoria inmediata, que sirva para mostrar o "insostíbel" da situación que se vive en Atención Primaria por mor dos recortes e falla de persoal e medios. Fontes da Coordinadora avanzaron a Sermos Galiza a decisión que fica pendente de se concretar polo miúdo. Destacan, así mesmo, a importante asistencia e participación na xuntanza deste órgano, con presenza de facultativos, persoal e representantes de sociedades científicas, e que a proposta de greve contou cun apoio absoluto. A data e formato da folga ("coordinada cos sindicatos") fican pendentes de concretar, o que se fará após o día 20, data na que o goberno galego presenta o seu novo modelo de Atención Primaria. A Coordinadora tamén acordou solicitar unha negociación coa administración na que poñerán sobre a mesa unha serie de cuestións que consideran de gran importancia: aumento de orzamento significativo para Atención Primaria (até 25% do orzamento sanitario total), incremento de persoal (convocatoria inmediata de todas as prazas que se necesitan), contratos estábeis e dignos. Entre as demandas do persoal deste servizo tamén está a creación da Xerencia de Atención Primaria en pé de igualdade ca Xerencia Hospitalaria.


Summary: Os comicios están previstos para o mes de xaneiro pero as forzas políticas e os candidatos independentes procuran os apoios necesarios para poder concorrer.

As eleccións á Presidencia da República centran a atención política en Portugal. Malia que os comicios están previstos para o mes de xaneiro, e aínda fica moito tempo por diante, as diversas forzas políticas, así como os candidatos independentes, tentan sumar os apoios necesarios para poder concorrer ao proceso. Segundo a lexislación portuguesa, os aspirantes deben reunir máis de 7.500 sinaturas un mes antes de que teñan lugar as eleccións para poder presentarse, requisito que pode invalidar as opcións dalgunhas das persoas que teñen anunciado o seu interese en participar. O principal favorito na carreira electoral, Marcelo Rebelo de Sousa, aínda non formalizou a súa proposta, mais outras nove persoas si anunciaron a súa intención de presentarse como candidatos. Na corrente da dereita, atópanse André Ventura, Gonzalo de Cámara Pereira, Bruno Fiallo, Orlando Cruz e Tiago Maian, aos que sumará Rebelo de Sousa, actual presidente da República e ao que a totalidade de sondaxes sitúan como vencedor claro. Neste sentido, as enquisas sinalan que non vai precisar acudir á segunda volta, xa que a lexislación portuguesa fixa este procedemento no caso de non conseguir na primeira votación máis de 50% dos votos. Os candidatos da esquerda proceden das tres principais expresións partidarias dese espectro, coa excepción de Vitorino Silva. Así, do ámbito do Partido Socialista xorden as candidaturas de Carla Bastos e Ana Gomes, antiga deputada no Parlamento Europeo por esta formación e persoa con máis apoios na organización. Marisa Matias volve repetir como alternativa do Bloco de Esquerdas, coalición que xoga forte, ao botar man dunha das dirixentes máis recoñecidas e dunha das súas grandes referencias sociais pola súa longa actividade institucional. O Partido Comunista Portugués aposta por Joao Ferreira, membro do Comité Central do partido, concelleiro en Lisboa, deputado en Estrasburgo e un dos novos valores da organización. O interese que espertan estes comicios na sociedade portuguesa non se corresponde coas competencias reais do cargo. Neste sentido, ao presidente da República compétenlle , segundo a constitución portuguesa, as funcións propias da xefatura do Estado, sendo a maior parte delas de representación, malia estarlle recoñecida a potestade de disolver a Cámara lexislativa. Rebelo de Sousa conta actualmente cunha popularidade inédita en Portugal pola súa proximidade, até o punto de que a esquerdista Marisa Matías e a socialista Ana Gomes veñen de valorar de maneira positiva a súa xestión.


Summary: O futuro e liderados de PP, PSdeG, BNG e En Marea, así como a eventual repetición das eleccións xerais marcan o calendario antes da cita coas urnas, que no caso de esgotar a lexislatura non chegaría ata outubro.

O resultado das eleccións xerais de decembro lanzou definitivamente a precampaña das eleccións galegas con dúas peculiaridades a respecto de anteriores convocatorias: aínda non hai nome ningún para encabezar as candidaturas das principais forzas políticas e existe unha fonda incerteza en torno á data electoral. Aínda que a opción de celebrar os comicios "cando toca", en outubro, segue sobre a mesa, o efervescente panorama político estatal fai que o partido do que depende en última instancia fixar a convocatoria, o PP, xa non desbote a posibilidade dun adianto. Un eventual anticipo condicionaría en boa medida un calendario político galego que vai ter, con máis premura ou menos, catro citas seguras: 1-Asemblea nacional do BNG Asemblea Nacional do BNG en 2013 Agás sorpresa, esta será a primeira gran cita previa ás urnas. O mal resultado de NÓS-Candidatura Galega o 20-D precipitou o anuncio público do inicio dos traballos dun proceso asemblear que xa correspondía celebrar conforme ás normas internas do Bloque e que, previsiblemente, realizará a súa sesión plenaria nos últimos días de febreiro ou nos primeiros de marzo. A esa asemblea a formación soberanista chegará para culminar a análise dos resultados da xerais, "moi por baixo das expectativas, aínda tendo en conta un contexto complexo e polarizado", en verbas de Xavier Vence, pero tamén "a tendencia que traemos dos últimos anos", sinalou o propio portavoz nacional. Alén da diagnose o BNG ten diante de si o reto de trazar a "estratexia de futuro" para o que a súa actual dirección define como "proxecto nacionalista necesario" para o país. O BNG analizará a súa estratexia e renovará dirección a finais de febreiro ou comezos de marzo É de agardar que nese plenario saia a postura da militancia a respecto de posibles alianzas para as eleccións galegas, toda vez que en cuxa base existen voces a prol de explorar eventuais confluencias e outras que ven conveniente fortalecer as siglas do BNG tras o devalo das xerais. Esas novas liñas políticas terá que aplicalas unha dirección que aínda está por definir e na que o interrogante da portavocía nacional está aberto: "Tomarei as miñas propias decisións persoais, pero o importante neste momento é o proceso" e a "reflexión" sobre o rumbo do Bloque, indica Vence. 2-Congreso do PPdeG Congreso do PPdeG en 2013 Se o calendario estatal non o precipita ou altera o calendario interno do PPdeG di que contra finais deste primeiro trimestre do ano se celebrará o seu congreso autonómico que nomeará os cargos do partido e, desta volta, proclamará tamén a candidatura á Presidencia da Xunta. Tanto en 2009 como en 2012 o congreso do PP galego celebrouse despois dos comicios de cada un deses anos, polo que o mero feito de que estea convocado para antes convérteo no escenario no que, de producirse, se oficializaría o relevo de Alberto Núñez Feijóo á fronte do partido. A principal incógnita reside no futuro de Alberto Núñez Feijóo, cuxo liderado será relevado ou renovado no congreso do partido O contexto no que os conservadores afrontarán o seu conclave é ben diferente ao do anterior. Daquela reinaba unha notable pracidez orgánica e as maiores novidades do congreso foron os ascensos internos de Agustín Hernández e Paula Prado mentres a cúpula do partido tentaba esquivar os problemas xudiciais de Luis Bárcenas e da familia Baltar, así como a convulsa situación do goberno do PP en Santiago, que daquela xa ía polo seu segundo alcalde, Ángel Currás. Nesta ocasión, a pregunta é clara: recuncará Feijóo? Múltiples dirixentes do partido reiteran que o actual presidente da Xunta é o único cargo capaz de tentar reter o poder e así o manifestan tanto en público como en privado. No entanto, o que aconteza co futuro político de Mariano Rajoy ou a posibilidade real de ver en risco a continuidade no Goberno da Xunta poderían condicionar a súa decisión nun contexto no que, ademais, o propio Feijóo reiterou en diversas ocasións que considera axeitado non acumular máis de dous mandatos. 3-Primarias do PSdeG Besteiro, no último congreso do PSdeG Aínda non teñen data concreta, pero a súa celebración está comprometida polo secretario xeral. Ante as críticas do seu antecesor no cargo, Pachi Vázquez, en plena precampaña das xerais, José Ramón Gómez Besteiro considerou "unha obviedade" ter que afirmar que "vai haber primarias". "Cando non as houbo foi en 2012", sinalou daquela, en referencia á elección do propio Vázquez como aspirante á Presidencia, que se realizou no Comité Nacional do partido tras o adianto dos comicios que ditaminara Feijóo. "Eu son fillo de primarias e garanto que as vai haber; se ese é o problema, problema resolto", recalca Besteiro. Besteiro garantiu a celebración de primarias para elixir a candidatura á Xunta Aclarado o procedemento, a incógnita está, como nas outras formacións, tamén no nome. Tras as eleccións municipais, nas que os socialistas amorteceron a caída en votos cunha notable ampliación do seu poder institucional, practicamente ningunha voz interna cuestionaba a candidatura dun reforzado Besteiro que xa ultimaba os detalles para lanzar a carreira pola Xunta. No entanto, o conflito protagonizado polo alcalde de Becerreá na Deputación de Lugo e, sobre todo, a imputación do líder socialista por parte da xuíza Pilar de Lara ao atender a denuncia dunha autorización urbanística da súa etapa como concelleiro, sementaron a incerteza. Así e todo, as peculiaridades procesuais de De Lara e os apoios públicos de cargos relevantes do partido, a comezar polo secretario xeral do PSOE, Pedro Sánchez, e mais polo alcalde de Vigo, Abel Caballero, fixeron que nas últimas semanas a candidatura de Besteiro volva ser a posibilidade máis factible. Na contorna do líder socialista confíase en que unha eventual resolución do proceso xudicial lanzaría de novo a Besteiro como alternativa máis viable a Feijóo. 4-A Marea Galega Mitin de En Marea Polo momento non se fixou ningunha cita concreta para a configuración nas eleccións galegas do que nas xerais foi En Marea, pero moitas das organizacións que a compoñen xa deron por lanzada a precampaña ao día seguinte do 20-D, toda vez que observaron o seu bo resultado e a caída do PPdeG como unha mostra do remate do ciclo aberto por Feijóo en 2009. "Consolídase un relato de cambio político", afirmaron dende a plataforma na propi anoite electoral. "Algo se está movendo no país e, se en maio cambiaron os gobernos de moitas cidades do país, en menos dun ano, seguramente, cambiará o Goberno de Galiza", indicou horas despois das votacións o alcalde de Santiago, Martiño Noriega. As mareas apostan por "agrandar" a confluencia para liderar a alternativa ao PP en Galicia Na mesma liña, nas semanas seguintes aos comicios Anova, Podemos e Esquerda Unida amosáronse convencidas de que a alianza que impulsan encabezará unha alternativa pola esquerda cando haxa que votar en Galicia. Asemade, varias das plataformas municipais apelaron a lanzar xa a carreira das galegas engadindo dous matices: cómpre "agrandar" a confluencia e facelo con maior participación cidadá, abrindo canto antes un proceso que evite as premuras de última hora nos que os acordos estean protagonizados polas forzas políticas xa existentes. Neste sentido, a relación co BNG volve ser unha das incógnitas por despexar. Neste contexto, os referentes das mareas reiteran que o importante será o proceso e o de menos, os nomes. No entanto, as cábalas sobre a persoa que podería optar á Presidencia dende este espazo político están xa sobre a mesa, son múltiplas e apuntan a nomes diversos: dende Xosé Manuel Beiras a algún dos alcaldes das mareas, se ben non son poucas as voces que apelan á emerxencia dun liderado que actualmente non estea na primeira liña política institucional. Iso xa aconteceu, por exemplo, na Marea Atlántica, lembran, e o resultado foi lograr o goberno, e por iso xa son varios os perfís sobre os que se pousan as olladas. 5-As xerais? Todas estas citas políticas estarán política e temporalmente condicionadas se cómpre atender unha quinta: a repetición das eleccións xerais. Se os contactos para a formación do novo Goberno de España non frutifican habería que recuncar nas urnas na primavera. Neste eventual escenario caberían varias posibilidades e unha delas sería que o PP apostase por diluír a convocatoria galega na estatal, algo que nunca aconteceu e que sería politicamente menos xustificable ao terse que celebrar tamén neste 2016 as eleccións vascas, que xa cadraron coas de Galicia nas dúas últimas convocatorias e que, agás sorpresa maiúscula, nunca serían convocadas polo lehendakari cadrando coas españolas. O papel de Feijóo no futuro do PPdeG, a erosión do PSOE ante unha nova convocatoria ou as posibilidades de Podemos na mesma serán algúns dos factores a ter en conta se esta cita chega a producirse. En calquera caso, a disolución do Parlamento de Galicia segue sendo competencia exclusiva do presidente e, polo tanto, en última instancia o cronograma de todas estas citas depende del.


Summary: O presidente da República portuguesa impõe seis condições a António Costa (PS) para o indigitar primeiro ministro. PCP acusa Cavaco Silva de tentar "subverter a Constituição" e o Bloco fala de "recuo".

O presidente da República, Anibal Cavaco Silva, impôs seis condições ao líder do PS, António Costa, para o indigitar primeiro ministro. Comunicou-lho num encontro decorrido esta segunda feira (23 de novembro) em que lhe fez entrega dum documento com aquelas questões que "estando omissas" nos acordos assinados com o Bloco de Esquerda, PCP e Os Verdes, "colocam dúvidas quanto à estabilidade e durabilidade" dum hipotético governo progressista. Cavaco Silva prolonga destarte a crise política aberta em Portugal após a aprovação da moção de censura na Assembleia da República que chumbou o executivo liderado por Pedro Passos Coelho. E fê-lo após assinar o decreto da convocação das eleições presidenciais previstas para o 24 de Janeiro de 2016. No documento, que foi pendurado no web oficial da Presidência da República, Cavaco Silva pede-lhe a Costa "desenvolver esforços" visando apresentar uma "solução governativa estável, duradoira e credível". No concreto, as seis condições que põe Cavaco são relativas ao cumprimento dos mandatos da União Europeia e da NATO, para além da "aprovação de questões de confiança" e dos Orçamentos de Estado de 2016 de acordo com o estabelecido nas "regras de disciplina orçamental" comunitárias e o Pacto de estabilidade e crescimento. De resto, exige ainda "respeito pelos compromissos internacionais de Portugal no âmbito das organizações de defesa coletiva" [NATO] e a garantia de "estabilidade do sistema financeiro". PCP e Os Verdes: "Quer subverter a Constituição" A posição de Cavaco Silva foi censurada pelo secretário geral do PCP. Jerónimo de Sousa considerou a actitude do presidente da República um intento por "subverter a Constituição", bem como "uma nova tentativa de [...] salvar a maioria do PSD/CDS". O partido comunista acha que se trata dum "pretexto" para "obstaculizar" a "solução de governo existente" após o acordo assinado entre as forças da oposição. O PS diz que responderá por carta a Cavaco Silva mais que as condições "têm feito parte do debate político diário" BE: "O presidente da República recuou" De por parte, o Bloco de Esquerda viu na resposta do presidente da República um "recuo" a respeito da "sua objeção à formação dum governo do PS viabilizado pelos partidos à sua esquerda no Parlamento". Desde o PS dizem que responderão ao pedido do presidente através duma carta mais salientam que todas as questões colocadas por Cavaco Silva "têm feito parte do debate político diário", o que viria a significar que já foram "esclarecidas" pelo próprio líder do partido, António Costa, e outros dirigentes nos últimos dias.


Summary: Denúnciao a CIG, que lembra que estes aparatos son de empresas privadas. Calcula que o custo por hora oscila entre os 2.833 euros dun Sokol aos 1.695 euros dun B3, ao que hai que engadir os 1.500 que custa alzar o voo de calquera helicóptero.

A visita da conselleira de Medio Rural ao Concello de Cervantes implicou o desprazamento de varias brigadas e de 5 helicópteros, e pesar de que non ficaban incendios activos na zona. Denúnciao a sección sindical da CIG da xefatura territorial de Medio Rural en Lugo. A central sindical lembra que os helicópteros empregados na extinción dos incendios forestais non son medios propios da administración, senón de empresas privadas ás que se lle paga polas horas de voo. "O custo por hora, oscila entre os 2.833 euros dun Sokol aos 1.695 dun B3. Aos que hai que engadir os 1.500 euros que custa alzar o voo de calquera helicóptero". "Non hai orzamento para manter operativo un servizo público básico durante todo o ano, nin sequera durante os días máis perigosos do ano, pero si que hai orzamento para desprazar a Cervantes o 18 de outubro brigadas de todo o distrito Becerreá-Ancares e dos distritos Lugo-Sarria e Terra Chá, cando non quedaba ningún incendio forestal activo nesa zona", denuncia Azucena Gavín, secretaria da Sección Sindical da CIG. Apunta a representante sindical que tamén se desprazaron á zona 5 helicópteros desde as bases de O Marroxo (Monforte), San Xoán de Río, Toén, Portomarín e Silleda "a botar auga sobre as cinzas molladas". "Malgasto" Gavín cualifica de "pouca vergoña" que a conselleira" visite unha das zonas máis devastadas polos lumes "cando non queda máis que cinza e desolación" e que isto supoña, ademais, un "malgasto" de diñeiro público que vai parar "a empresas privadas que se lucran dos incendios forestais". Nos últimos anos quedou demostrado que a época de alto risco de incendios forestais non se circunscribe exclusivamente aos meses de verán, sinala a CIG, mais a Consellaría despediu o pasado 28 de setembro a 450 bombeiros forestais.


Summary: O novo presidente da Academia Galega di que Ferrín se equivocou ao sinalar que viaxando no coche oficial aforraba 12.000 euros e asegura que coa súa chegada a institución evitará desembolsar até 13.000, pois el viaxará en tren "que é máis barato e fanme un desconto do 40%"

O ensaísta Xesús Alonso Montero, recentemente eleito presidente da Real Academia Galega, está convencido de que a súa chegada vai supoñer un grande aforro para as arcas da institución: "son unha ganga", di. E botou contas. En total, o aforro que suporá será de 13.000 euros, ao renunciar ao coche oficial para se desprazar en transporte público. "Vou sempre en tren, que é máis barato e ademais fanme un desconto do 40% polo que son unha bicoca". O seu antecesor no cargo, Xosé Luís Méndez Ferrín, sinalado pola imprensa por facer uso "dun coche de luxo" (alén do "nepotismo" na contratación de familiares), aseguraba que facer uso do vehículo asignado á RAG axudaba a economizar por volta de 12.000 euros. Porén, Alonso Montero di que non, que a equipa anterior se equivocou nos cálculos e que o seu si que será un aforro de verdade: "co tren si que se aforra", insistiu nunha entrevista concedida á axencia Efe. "É o meu marxismo o que me levou a aceptar a candidatura a presidente, mais non son académico por marxista. Son académico por filólogo e por defensor da lingua, e isto ten que quedar moi claro", sinala o presidente da RAG, que lle disputou o cargo a Manuel González e venceu por unha marxe moi estreita nas votacións. Con todo, enfatiza que "só aceptei ser presidente pola miña condición de marxista, porque entendo o ben público por riba de todo, que se non... neste momento en que sei que vou morrer sen rematar cinco libros que teño..." Acrecenta que Ferrín non estaba tampouco na Academia "por independentista" porque a lingua "non é nin sequera dos nacionalistas, e díxeno en moitas ocasións". Por derradeiro, Alonso Montero definiuse a si propio como "moi galeguista", mais refusou aproximar posturas coa lusofonía e o reintegracionismo.


Summary: A petroleira Repsol supera 30% de cota de mercado que marca a normativa.

Repsol non ten permiso para abrir novas estacións de servizo na Galiza en 2020. Así se desprende da resolución da Dirección Xeral de Política Enerxética e Minas publicada esta quinta feira no Boletín Oficial do Estado (BOE) pola que a petroleira española deberá limitar o seu crecemento para cumprir así coa normativa sobre competencia no sector dos hidrocarburos. Será a única compañía que teña limitacións para crecer na Galiza, como tamén a terán en Asturias, Aragón, A Rioxa, Baleares, Cantabria, Castela-A Mancha e Madrid. A petroleira Cepsa, pola súa banda, tampouco poderá expandir a súa rede de estacións de servizo en territorios como Ceuta, Melilla ou as illas de Formentera, Ibiza e Menorca nos próximos 12 meses. A Lei 8/2015 de 21 de maio establece que os operadores cunha cota de mercado superior a 30% non poderán incrementar o número de instalacións en réxime de propiedade o en virtude de calquera outro título que lles confira a xestión da instalación. Con todo, a norma permite aos operadores renovar os contratos preexistentes, aínda cando con iso superen a cota de mercado establecida como tope. O que non poderán facer é firmar novos contratos de distribución en exclusiva con distribuidores minoristas que se dedique á explotación da instalación para a subministración de combustíbeis e carburantes a vehículos, con independencia de quen ostente a titularidade da mesma. Fórmula de cálculo Para computar a porcentaxe de cota de mercado, segundo figura na normativa, téñense en conta as ventas anuais do exercicio anterior das instalacións para subministro a vehículos incluídas na rede de distribución do operador ao por maior ou operadores do mesmo grupo empresarial, contidas en cada territorio. No caso da Galiza só Repsol as supera.


Summary: Brasil, Rusia, India, China e Sudáfrica asinan esta terza feira a constitución dun Banco de Desenvolvemento, cunha achega inicial de máis de 36.000 millóns de euros. Toda unha revolución financeira.

Os presidentes de Brasil, Rusia, India, China e Sudáfrica (estados que suman perto de 2.900 millóns de habitantes) asinan esta terza feira a constitución dun Banco do Desenvolvemento, unha ferramenta alternativa ao FMI e Banco Mundial, e que sobrepasa o propio eido de actuación e influencia dos estados emerxentes. O Banco de Desenvolvemento nace cunha capacidade de empréstito de máis de 100.000 millóns de dólares, e cunha achega inicial ao capital da entidade de máis de 50.000 millóns de dólares (36.000 millóns de euros). Os BRICS -que representan o 43% da poboación mundial e producen un 25% do Produto Interior Bruto (PIB) do planeta- queren se dotar de institucións e mecanismos comúns. Aliás, os BRICS tamén acordaron hai meses pular por crear un fondo común cunha parte das súas reservas de divisas (máis de 4,4 billóns de dólares) para se axudar en caso de crise e falta de liquidez, evitando recorrer ao FMI. Estes cinco estados tamén aspiraban a crear unha axencia de cualificación, un mecanismo de reaseguros, un consello de empresarios ou unha clasificación das Universidades.


Summary: 17.14. Esa é a hora. Nin un minuto máis tarde. 17.14 evoca, claro, a 1714. Hai 300 anos Catalunya perdía as súas liberdades. Hoxe, centos de miles de catalás e cataláns comporán unha V multitudinaria para mostrar ao mundo o seu desexo de voltar a ser un país libre.

Hai 300 anos que Barcelona, coma derradeiro reduto do Principat de Catalunya, da Coroa de Aragón e da liñaxe dos Austrias na península, sucumbe ao sitio de máis dun ano por parte das tropas borbónicas de Felipe V desde España e Luis XIV procedentes de Francia. Esta tarde (17.14 h), esas mesmas rúas estarán cheas de catalás e cataláns esixindo non recuperar vellas autonomías, senón superar de xeito decidido calquera cadro que non implique a súa completa soberanía, facendo mostra do seu carácter maioritario cara ao 9 de novembro, data fixada para poder votaren en referendo o seu futuro. Por iso, despois da multitudinaria manifestación de hai dous anos e a cadea humana que uniu os 400 km que mide Catalunya no derradeiro, neste 2014 tentarán xuntar unha multitude para conformar unha V xigante enchendo as avenidas máis amplas e importantes da cidade. Máis de medio millón de inscritos Convocados por Ara és l'hora, que agrupa a Assemblea Nacional Catalana e a asociación Ómnium Cultural, o número de inscritos superou hai 3 días os da vía do ano anterior, e xa está por riba do medio millón de persoas, que farán con camisolas amarelas e vermellas -segundo o seu tramo de rúa- unha histórica bandeira catalá. Se ben os actos oficias deron comezo esta cuarta feira, hoxe é cando se xuntan en Barcelona a meirande parte das homenaxes, comezando ás 9:30 da mañá coa ofrenda floral a Rafael Casanova , conseller en cap de Barcelona durante o sitio, que xunta a asociación culturais, equipas desportivas ou partidos políticos cataláns de todo o arco parlamentario, inclusive poderase ver nun xeito de lexitimación e escoltados polos Mossos d'Esquadra, o partido xenófobo Plataforma per Catalunya. Unha V de 10 km de longo A mobilización conseguida en anos anteriores e a deste ano é froito dun rico tecido asociativo que tamén será visíbel ao longo do día, coma na Fira d'Entitats que se realiza sob o Arc del Trionf e se espalla cara ao Fossar de les Moreres, xuntando a un centenar de entidades non só culturais, senón ecoloxistas, cooperativas, colectivos doutras nacións, asociación de inmigrantes ou artesáns. O proceso cara á independencia atinxe de cheo os 100 mil galeg@s que moran en Catalunya Todo isto terá o seu cumio ás 17:14 h, cando se unan ambas as dúas pólas e se poderá comprobar se acadaron o obxectivo de participación formando unha V de 10 km de longo entre a Gran Via de les Corts Catalanes e a Avinguda Diagonal; tentando forzar ao goberno español a admitir o referendo como unha vía legal para que o pobo catalán decida se quere ter un estado propio, todo isto mentres ollan de esguello a unha Escocia na algúns inquéritos colocan o YES acima dos unionistas por primeira vez en toda a campaña. A situación na que se atopa inmersa Catalunya non só pode xerar unha creba do status quo con consecuencias indirectas para Galiza, mais tamén afecta de xeito directo a no mínimo os 100.000 galegas e galegos que moran en Catalunya. Debate organizado pola Asemblea Cultural Galega de BCN Por iso, onte a noite, a Asemblea Cultural Galega de Barcelona (ACGB) levou ao cabo un coloquio no Ateneu Roig sobre a súa posición perante o proceso soberanista, coa participación de Xavier Vence, Ana Miranda e Camilo Nogueira polo BNG, xunto ao artista plástico Anxo Baranga, a docente de galego na Universitat de Barcelona Sabela Labraña, o activista da PAH Xosé Lombao e o director de radio Suso Mon. Alí, canda aos 60 asistentes, puideron compartir experiencias e debater sobre o que acontece en Catalunya e na Galiza, poñendo en cuestión o activismo con acento galego nos países de acollida e valorando como, no caso catalán, se lle dá máis valor á nosa cultura do que lle outorga a propia Xunta de Galiza.


Summary: O ilustrador e debuxante Fernando Llorente é o gañador da décima edición do Premio Castelao de Banda Deseñada que convoca a Deputación da Coruña. "A carreta do diaño" é o título da obra gañadora que contou coa unanimidade do xurado.

Un xurado composto por Miguel Anxo Prado, Ana Miralle e Keko Godoy co deputado responsábel da área de Cultura, Xosé Regueira, como presidente, sen voto, decidiu por unanimidade premiar coa décima edición do Castelao de Banda Deseñada a obra "A carreta do diaño" do ilustrador e debuxante Fernando Llorente. O xurado do premio, que comisaria Miguel Anxo Prado e está dotado con 6.500 euros, destacou a "madurez tanto gráfica como do guión, cunha unidade de estilo perfectamente axustada á historia que conta". O autor amosa, continúa o fallo, "un fino e ocorrente sentido do humor a través de situacións e diálogos divertidos, solidamente estruturados e planificados e cuns personaxes moi eficaces e ben definidos. Fernando Llorente naceu en 1954 en Las Palmas de Gran Canaria mais leva tempo residindo en Galiza. É membro do Estudio Baobab da Coruña e, como ilustrador, traballa de maneira especial no mundo editorial, entre outras actividades. Fernando Llorente pasa a formar parte dunha listaxe de gañadores que iniciou David Rubín en 2005 e da que forman parte autores como Antonio Seijas, Jacobo Fernández, Mariano Casas, Daniel Montero, Brais Rodríguez, Iván Suárez e Ignacio Vilariño, Fran Bueno e Kiko Dasilva.


Summary: Docentes, investigadoras e alumnas do campus de Ourense da UVigo e do campus de Lugo da USC organizan obradoiros dirixidos a alumnado escolar. As actividades, celebradas polo Día da Muller na Ciencia, tratan de rachar estereotipos e animar a vocación científica nas rapazas.

O 12 de febreiro está marcado no calendario de conmemoracións da Organización das Nacións Unidas como o Día da Muller e da Nena na Ciencia. En Lugo e Ourense docentes e investigadoras danse a man cos colexios para achegar ao alumnado unha ciencia que rompa cos estereotipos de xénero. O grupo de innovación docente do campus de Lugo da Universidade de Santiago de Compostela, XuvenCiencia, decidiu achegar ao CEIP Paradai de Lugo a experiencia de vinte investigadoras. Docentes, doutorandas e estudantes dos últimos cursos do campus impartirán unha serie de obradoiros ao longo da xornada. As actividades foron adaptadas para todas as idades. Inclúen un xogo de pilla-pilla sobre a cadea trófica ou actividades de robótica para o alumnado de Educación Infantil; un traballo sobre alimentación saudábel ou xestión responsábel da auga para os primeiros cursos de Educación Primaria; unha introdución ás curas de enfermaría ou botánica para terceiro e cuarto ou experimentación coa fibra óptica para a rapazada de quinto e sexto. O colectivo tamén adaptou un obradoiro no que se desmontarán os prexuízos de xénero arredor dos oficios científicos. A coordinadora de XuvenCiencia, Mercedes Novo, valorou a importancia de espertar unha vocación nas nenas máis forte que os estereotipos. Experimentar en femininoNo campos de Ourense, 120 docentes e alumnas do campus e 300 escolares participarán na iniciativa Exxperimenta en Feminino, coa III Xornada de divulgación en ciencia, tecnoloxía, enxeñaría e matemáticas. As docentes Alma Gómez, da Escola Superior de Enxeñaría Informática, Julia Carballo, da Facultade de Ciencias, e Nieves Lorenzo, da Escola de Enxeñaría Aeronáutica e do Espazo coordinan os 14 obradoiros prácticos que se levarán a cabo. Alma Gómez, unha das coordinadoras, avanzou os obxectivos que persegue esta xornada: "O que queremos facer non é só divulgación científica pura, queremos que os rapaces e rapazas vexan o papel da muller na ciencia, que vexan que hai moita investigación científica levada a cabo por mulleres en xeral e en particular neste campus e que se normalice a presenza da muller en todos os ámbitos científicos".


Summary: O documental é froito de cinco anos de rodaxe no Macizo Central ourensán.

Premio do público e premio Cine Sostíbel. O documental 'Entre pastores e Lobos' retorna do Festival Internacional de cine do medio ambiente Suncine con 2 galardóns no peto. Após unha rodaxe de cinco anos no Macizo Central o documental estreouse no marco deste festival de Barcelona. Hai uns días Nós Diario conversaba con Manuel Pedrosa Sánchez, director deste documental. Predrosa non só nos falou da verdadeira face do pastoreo tradicional e da súa relación co lobo, senón que tamén nos confesou a fascinación que sente polo espectacular patrimonio etnográfico e natural das montañas galegas e polos seus ciclos naturais. "Ese tipo de traballo cada vez é máis difícil de levar a cabo. Aproveitamos. Os pastores que hai son os últimos que manteñen ese traballo comunitario de subir o gando das aldeas. Antes contrataban un pastor, que era o que levaba ao monte o gando de varios veciños. Segundo a cantidade de reses que tivesen, facían quendas e ían máis días ou menos levarlle comida ao pastor e axudalo. E parece mentira que agora en pleno século XXI esta xente continúe exercendo eses labores. E a pena é esa, que en poucos anos ese vínculo vai desaparecer". Producido por IBIS, Natureza e imaxe e dirixido por Manuel Pedrosa Sánchez, o documental Entre pastores e lobos (64' de duración) achéganos á realidade dos lobos filmados en liberdade no seu medio natural e aos últimos pastores das Serras de Manzaneda e Vilariño, no Macizo Central.


Israel –un minúsculo Estado xudeu no medio do enorme mundo islámico– é o único país occidental baixo ameaza, aínda que desde a Guerra de Yom Kippur de 1973 nunca foi atacado por outro Estado. Controla militarmente gran parte de Cisxordania, incluídos os barrios orientais de Xerusalén, e mais os Altos do Golán, territorios capturados todos en 1967, na Guerra dos Seis Días. De feito, Israel é o único Estado occidental que mantén outro pobo baixo ocupación. O seu argumento é que adquiriu eses territorios tras librar unha guerra defensiva. Retirarse significaría que toda agresión sae gratis. Un argumento que non semella convencer a comunidade internacional. Desde 1967, a resolución 242 do Consello de Seguridade da ONU esíxelle a Israel o abandono dos territorios ocupados; tamén desde 1967, a resolución 2253 (ES-V) da Asemblea Xeral insta a Israel a desistir da súa política verbo de Xerusalén leste; e desde 1981, a resolución 497 do Consello de Seguridade declara nula a decisión de Israel de anexionar oficialmente os Altos do Golán. É obvio que este anacrónico proxecto colonial non se pode prolongar indefinidamente sen un impresionante arsenal represivo que inclúe violacións sistemáticas dos dereitos humanos (toques de queda, detencións masivas, malos tratos, torturas e asasinatos, proliferación de checkpoints, limitación das liberdades políticas, control dos medios, censura, etc.), a reordenación traumática e ilegal dos territorios (anexións, expulsión da poboación nativa, demolición de innumerábeis vivendas, construción de asentamentos de colonos xudeus, explotación da man de obra local, etc.), e mais a intervención permanente das estruturas político-administrativas palestinas (incluído un angustioso sistema de permisos e licenzas que fai imposíbel a vida cotiá). Esta colonización das terras situadas ao oeste do río Xordán obedece a razóns fáciles de comprender: prácticas (toda a economía de Cisxordania foi convertida nunha economía colonial para servir as necesidades de Israel), militares (a construción de asentamentos permite controlar Cisxordania e incrementar a seguridade de Israel) e relixiosas (son as terras prometidas por Deus ao pobo elixido). Un caso especial é o da Franxa de Gaza (duns 360 km2, unha extensión non moi superior á do concello de Lugo). Israel colonizouna e controlou todos os seus recursos até que, en 1994, abandonou unha boa parte dela e lles concedeu alí aos palestinos un autogoberno moi limitado. En 2005, para dar un golpe de efecto diplomático e á vez reforzar a súa presenza en Cisxordania, Israel retirouse por completo de Gaza, un territorio miserábel e literalmente inhabitábel que de feito considera un lastre. Con todo, mantén a franxa dobremente controlada: por unha banda, vixía o seu espazo aéreo, as súas augas territoriais e os seus pasos fronteirizos; por outra, subminístralle á poboación local a auga, a electricidade, o combustíbel, etc. En consecuencia, Israel, malia a súa desvinculación da franxa, mantén alí a súa dominación efectiva. Gaza segue a ser pois un territorio ocupado de facto. Cisxordania está dividida en tres áreas: a A, gobernada pola Autoridade Nacional Palestina, a B, onde os palestinos son unicamente responsábeis dos asuntos civís, e a C, baixo control israelí. A maiores, os asentamentos xudeus son, desde 1967, un obxectivo estratéxico de todos os gobernos israelís, independentemente da súa cor política. Os asentamentos están protexidos polo exército e interconectados mediante estradas seguras; estradas, por suposto, construídas sobre terras expropiadas aos mesmos palestinos que teñen prohibido o acceso. Deste xeito, Cisxordania queda configurada como un mosaico de territorios illados entre si. Pensar que nestas condicións é posíbel a formación dun Estado palestino territorialmente viábel entra plenamente no terreo do wishful thinking. A represión da poboación palestina que implica esta ocupación é un gravísimo problema político, xurídico, moral e demográfico, ao cal hai que lle sumar a situación, absolutamente impropia dunha democracia, dos árabes que son cidadáns de Israel (e constitúen a quinta parte da poboación do país). Son cidadáns de segunda clase que xamais foron debidamente integrados na sociedade xudía, sofren discriminacións e dispoñen dunha renda media inferior á dos demais grupos étnicos do país. Neste punto xorde inevitabelmente unha pregunta. Israel presume de ser a única democracia da rexión. Pero como cualificarmos un réxime político que mantén un pobo baixo unha brutal e ilegal ocupación e ademais practica no seu propio territorio un segregacionismo de base étnica e confesional? Publicidade


Summary: Celestino Carbia Campaña foi rexedor entre 1931 e 1936. Estivo preso na illa de San Simón e foi fusilado en Monteporreiro. Esta fin de semana diversos actos lembran Celestino e outros veciños da zona albo da represión.

Celestino Carbia Campaña foi alcalde de Valga entre os anos 31 e 36. Foi co-fundador do Sindicato Agrario de Cordeiro, impulsor do cooperativismo no municipio e defensor da liberdade e dos dereitos das persoas, sobre todo das máis desfavorecidas,. Após o alzamento militar de 1936, foi detido e estivo preso en San Simón. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar co resultado de sentencia a pena de morte. Fusilado en Monteporreiro, rexistrándose a súa morte a causa de hemorraxia. Tiña 39 anos. interna. Enterrado no cemiterio de San Amaro, en Pontevedra, a súa familia logrou traer os seus restos en 1977 ata o cemiterio de Cordeiro, onde repousan dende entón. Esya fin de semana, Valga acollerá diversos actos de homenaxe e lembranza, impulsados pola asociación cultural Os Penoucos e a SC de Cordeiro, ao alcalde e demáis veciños represaliados. Vai ser, lembran, o primeiro acto de memoria histórica na localidade. O sábado 7, a partir das 19:00h., no local do antigo teleclube de Cordeiro, haberá un coloquio no que participará Margarita Teijeiro, da Asociación O Faiado da Memoria, Raúl Soutelo, mestre e investigador e Manuel Carbia, neto de Celestino Carbia. A continuación, proxectarase o documental Aillados, de Antonio Caeiro, que relata a historia do campo de concentración da Illa de San Simón durante os anos da Guerra Civil (1936/1939), contadas polos seus protagonistas, os presos. O domingo 8, terá lugar no cemiterio de Cordeiro, ás 13:30 h., un acto de lembranza e memoria ante a tumba de Celestino Carbia Campaña, onde se procederá á colocación dunha placa conmemorativa.


Summary: Adega denuncia que os restos da marea negra son "un asunto escuro aínda sen resolver" e advirte de que a Administración podería "estar incorrendo en ilegalidades" ao telos almacenados e sen tratamento.

O tratamento dos refugallos do Prestige recollidos da costa é, segundo denuncia Adega, "un asunto escuro aínda sen resolver que novamente amosa o desleixo das administracións, que mesmo poderían estar incorrendo en ilegalidades". A organización ecoloxista asegura que das 90.000 toneladas recollidas unhas 10.000 fican aínda sen tratamento e "almacenadas ilegalmente nunhas balsas nas Somozas". Ademais, lembra tamén que a normativa vixente de residuos e solos contaminados obriga a tratar estes refugallos nun prazo máximo de 6 meses, mentres que "xa van alá 10 anos". Do mesmo xeito, Adega recorda que das 80.000 toneladas tratadas por Sogarisa, valorizáronse (incineráronse) 956 de plásticos e 482 de fuel, isto é, un 10,2 e un 7,5% respeitivamente. "Onde foron o resto dos plásticos e do fuel?", pregúntase o colectivo, que denuncia que o 91% de plásticos e fuel oil "acabou nun vertedoiro". "Para iso pagamos 24 millóns de euros?", di a organización, que engade nunha nota de prensa e o informe de Sogarisa sobre os refugallos. Tal e com lembra Adega, das 90.000 toneladas de refugallos do Prestige, 60.000 foron almacenadas en Sogarisa, 20.000 en Cerceda e outras 10.000 "en diferentes puntos". "Os datos oficiais e as informacións de prensa sobre o destino destes refugallos foron por veces contraditorios e non só non aclaran determinados aspectos do proceso, senón que deitan dúbidas sobre a súa legalidade", insiste, tras reconstruír en base ás novas a cronoloxía seguida polos restos da catástrofe marítima. A día de hoxe, e tal e como recoñeceu a Xunta, seguen sen tratar unhas 10.000 toneladas que están almacenadas en balsas por Sogarisa nas Somozas, agardando que o Estado e o Goberno galego "se poñan de acordo para pagar os 3 milóns de euros que custaría o proceso". A este respeito, Adega chama a atención sobre a "posíbel ilegalidade do almacenamento dos residuos sen tratar". Así, lembra outra vez o que a Lei 22/2011, de 28 de xullo, de residuos e solos contaminados di no sei artigo 20: "Con carácter general los gestores de residuos están obligados a: Mantener los residuos almacenados en las condiciones que fije su autorización. La duración del almacenamiento de los residuos no peligrosos será inferior a dos años cuando se destinen a valorización y a un año cuando se destinen a eliminación. En el caso de los residuos peligrosos, en ambos supuestos, la duración máxima será de seis meses; en supuestos excepcionales, el órgano competente de las Comunidades Autónomas donde se lleve a cabo dicho almacenamiento, por causas debidamente justificadas y siempre que se garantice la protección de la salud humana y el medio ambiente, podrá modificar este plazo. Durante su almacenamiento los residuos peligrosos deberán estar envasados y etiquetados con arreglo a las normas internacionales y comunitarias vigentes. Los plazos mencionados empezarán a computar desde que se inicie el depósito de residuos en el lugar de almacenamiento". Adega entende que "non poden aceptarse causas técnicas, pois iso xa se resolveu antes do tratamento das 80.000 toneladas anteriores, polo que Sogarisa debe estar obrigada a non aceptar os refugallos se non pode tratalos, ou a transferilos dentro do prazo máximo de almacenamento a outro xestor autorizado". En caso contrario, unha vez aceptrados, mesmo se non hai quen pague, estaría obrigada a tratalos.


Summary: O grupo parlamentario de En Marea solicita amparo á presidencia do Parlamento galego para que a Xunta entregue a carta que dirixiu á consultora KMPG para que esta "auditase" as antigas caixas de aforros.

Sobre a presunta auditoría, que KMPG negou que xistise, baseou Núñez Feixóo a xustificación discursiva da fusión de entidades bancarias que deu, finalmente, na súa liquidación. O viceportavoz de En Marea Antón Sánchez lembrou que leva desde 2013 -cando xa era deputado por Alternativa Galega de Esquerda- reclamando ese documento. Sánchez explicou aos medios de comunicación que a súa petición de amparo se apoia no artigo 9 do regulamento da Cámara, segundo o que o Goberno galego ten obrigadamente que responder. O propio Feixóo adm itiu recentemente que non se realizou "unha auditoría". Fíxoo despois de que un dos encargados de KMPG para realizar o informe co que a Xunta fundamentou a súa decisión de fusionar as caixas así o expuxese no Congreso dos Deputados. En Marea tamén pide os documentos manexados polos técnicos da Consellaría de Facenda, daquela encabezada por Marta Fernández Currás. Antón Sánchez asegurou que a mencionada carta desapareceu da documentación que o Goberno galego remitiu ao Parlamento cando se creou a comisión de investigación sobre o sucedido coas caixas de aforros. Foi en 2013. Cinco anos despois, o citado organismo aínda non emitiu ningún ditame. "Feixóo minte na probabelmente máis importante decisión dos últimos 30 anos", concluíu Sánchez.


Summary: Anxo Louzao non se presenta á reelección no VII Congreso da federación, que decorrerá este sábado en Compostela. Unha cita na que se renovará 40% da dirección.

Anxo Louzao deixa a secretaría nacional de CIG-Ensino. Faino após 16 anos no cargo do sindicato que é maioritario no ensino público non universitario, onde ten o 46% de representación, e que tamén é o primeiro no ensino universitario. O actual secretario nacional non opta a revalidar o cargo no VII Congreso que este sábado, 17, terá lugar en Compostela baixo o lema 'Profesorado valorado nunha educación pública e galega'. Un Congreso no que tomarán parte 200 delegados e no que está prevista a renovación de 40% da súa Executiva. Non repetirán, entre outros e ademais do propio Louzao, Marta Dacosta, Duarte Correa, Xosé Lois Rivera, Paula Bergantiños. Anxo Louzao adiantou esta segunda feira, na presentación do Congrso que, polo momento, e aínda que o prazo non remata até 48 horas antes do inicio das sesións congresuais, hai unha única candidatura presentada, encabezada por Xesús Bermello. Louzao salientou a inxente actividade realizada durante este período, uns anos marcados, denunciou, por un endurecemento das políticas neoliberais, con recortes de dereitos sociais, laborais e liberdades democráticas e, sobre todo, pola "imposición da Lomce". Denunciou o "seguidismo total e absoluto de Madrid" da consellaría de Educación "desentendéndose do sistema educativo galego" e a súa "actitude antidemocrática, autoritaria e caciquil". Representatividade O secretario nacional de CIG-Ensino valorou positivamente que durante este período se conseguira ampliar a afiliación nun 6% e que se incrementara a representación tanto no ensino público como no privado. A este respecto subliñou que a CIG-Ensino é maioritaria no ensino público non universitario, onde ten o 46% de representación, case a maioría absoluta e é tamén a primeira no ensino universitario. Liñas de actuación O VII Congreso da CIG-Ensino debaterá un relatorio de Acción Sindical no que se recollen as liñas básicas de actuación para os vindeiros catro anos. Prestarase especial atención á restitución dos dereitos laborais e sociais do profesorado e a conseguir unha redución das ratios con máis profesorado nos centros para atender a diversidade e ao alumnado con necesidades educativas especiais. Defensa do idioma Louzao explicou que no relatorio tamén se defende a necesidade dun modelo de inmersión lingüística que permita conseguir que o galego sexa lingua vehicular no ensino; un Estatuto Galego do Profesorado; defensa dun novo marco político e educativo galego e a democratización e desburocratización dos centros. ,


Summary: A editora Chan de Pólvora publica 'Receitas de inverno desde a comunidade', a nova proposta de poesía da escritora. O libro foi traducido ao galego polo tamén escritor Samuel Solleiro. Esta saída ao mercado forma parte dunha forte aposta na gañadora do Nobel de Literatura de 2020.

O galego, da man da editorial Chan de Pólvora, vén de adiantarse a calquera outro idioma do mundo na tradución do primeiro poemario que asina a escritora Louise Glück, despois de levar o Premio Nobel de Literatura en 2020. Receitas de inverno desde a comunidade, como así de titula na Galiza, só está dispoñíbel de momento na versión orixinal en inglés e en lingua galega. A saída do prelo dunha obra no idioma propio da Galiza antes que no resto das linguas peninsulares e do francés, por exemplo, é considerado un logro, polo que a empresa editora aproveitou para reeditar outro poemario de Glück, Noite fiel e virtuosa, cun formato especial elixido pola propia creadora. Ambas as achegas ao galego foron obras do tamén escritor e tradutor Samuel Solleiro. Receitas de inverno desde a comunidade (Winter recipes from the colective na versión orixinal) é a primeira publicación que saca ao mercado a autora despois de obter o recoñecemento de carácter internacional, e xa foi recibido pola "crítica anglosaxoa con entusiasmo". De feito, este colectivo profesional recibiuno de maneira simultánea que na Galiza. A firma galega fala dun libro "sorprendente" en parte "porque ninguén esperaría que Louise Glück reunise uns poemas de aparencia tan sinxela". Tamén porque se en Noite fiel e virtuosa despregou recursos para renovar a súa poesía, "agora asistimos a unha inquietante estabilización da voz e da expresión". Mentres o anterior volume achega a lectoras e lectores ao "abismo da morte", a nova proposta "colócao ante a fiestra do único que en realidade coñecen: a vida". "O poema diversifícase. A temática destílase. A aparataxe simbólica depúrase ou deslízase por superficies retorcidas como paisaxes surrealistas. Aparecen os temas predilectos de Glück e, por suposto, non pode faltar a súa irmá morta, a súa nai ou as historias de amantes sádicos. Todo o seu mundo está aí, incluso as nosas vidas", reflexionan desde Chan de Pólvora. Os libros da gañadora do Nobel de literatura aparecen na colección "O Río", precisamente destinada ás traducións. Estas son obra de Samuel Solleiro, que á súa vez ten as súas propias achegas á poesía galega con libros como O mundo dos vivos ou Punk, que foi o poemario que construíu na súa xuventude. A editora oficial da poeta para Galiza destaca que vén de facer "unha forte aposta" polas súas achegas ao mundo literario e vai publicar tres dos seus libros, entre os que estará Averno.


Summary: O portavoz nacional do Bloque afirma que "para o que o señor xuíz anda buscando, pouca información temos no BNG".

O portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, prestou declaración esta segunda feira na Audiencia Nacional como testemuña no caso que este tribunal español segue contra a formación independentista Causa Galiza, submetida desde novembro a unha ilegalización de facto. En declaracións aos medios ás portas da AN. Vence dixo que fora unha declaración "rápida, sinxela e sen complicacións" na que o maxistrado que instrúe a causa, Eloy de Velasco, fixéralle preguntas relativas ás actividades políticas de Causa Galiza."Quedou todo aclarado", explicou o portavoz nacionalista, que engadiu que "sabendo para o que o señor xuíz andaba a buscar, tempos pouca información desde o BNG". Vence estivo acompañado por varios cargos nacionalistas, como Rafa Villar, Rosana Pérez e Bieito Lobeira. Precisamente Lobeira tivo que declarar a semana pasada na AN pola mesma causa. O secretario de Organización do BNG manifestara daquela, após responder ás preguntas do xuíz durante máis dunha hora, que a citación da AN "ten unha intencionalidade política: queren erradicar o nacionalismo". Causa Galiza está submetida a unha suspensión de actividades por dous anos. Unha medida adoptada polo xuíz como colofón a un operativo policial no que se detivo a súa dirección nacional. Dita operación fora criticada por partidos, sindicatos e colectivos sociais, que sinalaran que era unha criminalización do independentismo.


Summary: O ministro de Fomento recoñece que o 100% dos traballadores secundaron o paro no Estado, tamén nos principais peiraos galegos. López Veiga, presidente da Autoridade Portuaria de Vigo, lamenta "moitísimo" a decisión dos operarios polo "dano grave" que provoca

O 100% dos estibadores dos principais portos galegos secundaron este luns a primeira xornada de folga no sector no marco da negociación aberta coa patronal sobre a reforma do sector aprobada polo Goberno. Os arredor de 160 traballadores dos peiraos de Vigo, A Coruña e Ferrol deixaron de traballar en horas alternas, apoiando así o paro que tamén foi do 100% no conxunto do Estado, tal e como recoñeceu o ministro de Fomento, Íñigo de la Serna, que destacou tamén a normalidade nesta primeira xornada das oito convocadas polos sindicatos para os vindeiros días. En Vigo, onde maior número de estibadores traballan en Galicia -máis dun cento-, tamén o presidente da Autoridade Portuaria, Enrique López Veiga, recoñeceu que a folga fora secundada polo 100% dos operarios da estiba e lamentou "moitísimo" o paro por supoñer un "dano grave" para o peirao, aínda que dixo tamén que non houbo "ningunha alteración máis aló do exercicio lexítimo da folga". López Veiga lamenta "moitísimo" a folga polo "dano grave" que supón para o porto de Vigo Para López Veiga, o calendario de paros previstos "non é razoable" e advertiu dos prexuízos para os portos do Estado, ao previr que moitas empresas optarán por ir descargar a outros peiraos no caso de agardar problemas no de Vigo ou noutros. O presidente da Autoridade Portuaria asegura que a aprobación do decreto para regular o sector era "unha obriga inexorable" e insistiu en que a "liberalización" do sistema xa é "un feito", aínda que asegura que "non se vai prescindir" do colectivo que traballa agoa porque "ninguén presicinde dun colectivo formado". O que si lles pediu foi que se "adaptasen á nova situación". No porto da Coruña, pola súa banda, os pouco máis de trinta estibadores secundaron tamén ao 100% a folga, ao igual que os catorce que forman o cadro de persoal no sector no peirao de Ferrol. O colectivo, de máis de 6.000 persoas, está convocado a oito xornadas de paro que se prolongarán até o vindeiro 23 de xuño, en defensa dos seus postos de traballo logo do fracaso da negociación coa patronal Anesco para alcanzar un acordo no novo escenario laboral que se abre coa liberalización do sector.


Summary: Relacionamos a seguir os actos de campaña previstos na Galiza para esta sexta feira. Irrompe nela Rubalcaba, con mítin na Coruña.

BNG -10,30 h: acto a prol da lingua e a cultura, na sede do BNG, con Ana Miranda e Isabel Risco; 12.30, Vigo, Ana Miranda e a deputada do BNG no Congreso Olaia Fernández Davila reúnense coa cooperativa de armadores de pesca, no porto; 20.30 h, Teatro Principal de Pontevedra, mítin con Ana Miranda e o portavoz nacional, Xavier Vence. Compromiso por Galicia -A xornada, toda ela na cidade da Coruña, comeza ás 13 h, hora á que o candidato Paulo Carlos López toma parte nun reparto informativo no Mercado de Elviña; ás 19.30 h, o candidato participa nunha lectura bilingüe, en galego e inglés, do 'Sempre en Galiza', na rúa Real esquina con Bailén e Rego da Auga; 21.30, cea-mítin ás 21,30 horas, no Hotel Meliá María Pita, con Paulo Carlos López e o secretario xeral, Xoán Báscuas. AGE-11.30 h, Lidia Senra apresenta con Antón Dobao un decálogo sobre o galego en Europa, na libraría Couceiro; 20.30, mítin en Teo, no loal sociocultural, con Senra, Beiras, Yolanda Díaz e Martiño Noriega. PSdeG-PSOE -9.30. A Coruña, José Blanco toma parte nos almorzos eleitorais da asociación da imprensa, no NH Atlántico; 12 h, en Vigo, charla coloquio sobre industria, con José Blanco, Abel Caballero e o ex ministro Jesús Caldera. Será no edificio municipal de Areal; 20.30, mítin na Coruña de Blanco co secretario xeral do PSOE, Alfredo Pérez Rubalcaba, e o secretario xeral do PsdeG, José Ramón Gómez Besteiro. En Palexco. PP -20.30 h, mítin en Narón de Millán Mon, no local social de A Gándara, con Alfonso Rueda e Diego Calvo; 20.30, mítin no Carballiño, no edificio multifuncional, con Feijóo, e o presidente provincial, Manuel Baltar.


Unha sociedade sa e forte procura criar con saúde os seus fillos, atender debidamente aos doentes e desvalidos e protexer os últimos anos das persoas maiores. Mais vivimos nun momento cruel e nunha sociedade enferma que non aborda debidamente as que deberían ser obrigas principais. As forzas políticas dominantes están a desmontar o Estado de benestar para substituír a xustiza por caridade e os servizos públicos por negocios privados. España xa é o terceiro país da UE con máis risco de pobreza. O 27 por cento de poboación ten moi poucos ingresos ou padece privacións Nun tempo recente houbo quen amasou grandísimas fortunas (banqueiros, empresarios, especuladores financeiros, políticos corruptos, delincuentes varios), hoxe agochadas en paraísos fiscais. A crise económica actual non a pagan os seus principais responsables -que nin pediron desculpas nin devolveron o diñeiro-, senón os traballadores, os enfermos, a mocidade, os funcionarios, os vellos e os minusválidos. España xa é o terceiro país da UE con máis risco de pobreza. O 27 por cento de poboación ten moi poucos ingresos ou padece privacións; xa somos o terceiro dos Vintesete con maior risco de pobreza, por detrás de Bulgaria e Romanía. Hai máis de 12 millóns de persoas que están nunha situación de exclusión ou vulnerabilidade. A resposta a este momento dramático non é realizar recortes sociais e provocar máis sufrimento, senón restaurar unha política fiscal redistributiva que permita xerar ingresos públicos suficientes para manter e potenciar os servizos públicos. De non ser pola fiscalidade regresiva e pola entrega das empresas públicas rendibles aos amigos do presidente Aznar (Telefónica, Endesa, Repsol, Argentaria, Tabacalera) hoxe o Estado tería unha situación económica máis solvente para para afrontar a crise. Detrás das cifras hai persoas que sofren e que se senten atrapadas nun camiño sen saída Detrás das cifras hai persoas que sofren e que se senten atrapadas nun camiño sen saída. Cada vez hai máis traballadores atenazados polo medo ao despedimento, parados sen esperanza, persoas contratadas por salarios miserables, xubilados con poucos recursos e inmigrantes sen atención sanitaria. As crueis medidas impostas polo goberno fan que medre, día a día, o medo ao futuro, a desesperanza e a indignación. Hai moita xente dominada pola angustia e o temor, que mesmo se chegan a sentir culpables. Hai persoas que ven a súa vida arruinada e son incapaces de tolerar tanta humillación. Eu vivo e traballo nun barrio da Coruña, onde moitas familias traballadoras, nos últimos anos, ven como se deteriora a súa situación laboral e económica. Podería falar de decenas de persoas afectadas pola situación e feridas pola política de recortes. Mais só vou referir dous casos. Non hai moito estivo na miña consulta unha señora de oitenta anos para ver que medicamentos se podían retirar da súa receita electrónica, por non ser capaz de pagalos todos: na casa viven un fillo coa súa muller e dous netos, todos eles dependendo da súa pensión (cincocentos euros). Máis recentemente un paciente de 42 anos, que loita desde hai máis dunha década cunha insuficiencia renal (tres días de diálise á semana, en transporte colectivo que agora tamén terá que pagar) despois de sufrir un rexeitamento do transplante, envioume unha carta, que resumo a continuación, sen máis comentarios. Un paciente de 42 anos, que loita desde hai máis dunha década cunha insuficiencia renal (tres días de diálise á semana, en transporte colectivo que agora tamén terá que pagar) despois de sufrir un rexeitamento do transplante, envioume unha carta "Me considero en la obligación de darle información para que sea de su conocimiento y si usted lo estima oportuno puede usarla a su conveniencia con mi plena autorización; en ningun caso es una queja hacia su gestión de la salud familiar. Mi pensión es de 375 euros, ya insuficiente para soportar los gastos. Mi madre cobra una pensión buena pero cada vez resulta más difícil llegar a fin de mes. Podemos sobrevivir pero ya tenemos que prescindir de cosas que considerábamos elementales hace sólo un año. Me siento una carga para mi familia; cada vez que vamos a la farmacia y pagamos 40 o 50 euros- a veces más- me siento fatal; me consta que lo hacen con gusto pero yo no puedo evitar sentirme mal. Este sentimiento de culpabilidad me abruma y se suma a todas las angustias que usted ya conoce. He tomado una serie de medidas que creo que irán en detrimento de mi salud si se sostienen en el tiempo; trato de prescindir del Fortasec –que ahora hay que pagar-, y tomar agua de cocer arroz para que no resulte tan oneroso para el presupuesto familiar (la bacteria de mi ingreso tan grave del 2008 me la han controlado pero me produce descomposición casi a diario). La higiene del catéter que va vía cava –directamente al corazón- la hago con toallitas (en vez de gasas estériles), procuro usar para esta higiene colonia o desodorante empañando las toallas de algodón. El Ferplex trae 20 viales por caja y costaba hasta hace poco 40 euros lo cual supone un gasto de 50 euros mensuales. Desde enero a noviembre mi hematocrito ha bajado desde 48 a 30%. Vuelvo a sentirme débil, me cuesta subir por pendientes y me agoto tremendamente. En fin, le ruego me disculpe esta redacción lastimera. Pero creo que deben estar informados de lo que han significado para los pacientes crónicos estos recortes. El ahorro se podría obtener de otras partidas menos dolorosas para la sociedad, salvo que se trate específicamente de dañar a estos colectivos más desfavorecidos. "En fin, le ruego me disculpe esta redacción lastimera. Pero creo que deben estar informados de lo que han significado para los pacientes crónicos estos recortes" La responsabilidad de esta carta es exclusivamente mía. Muchas gracias por todo; sin su ayuda y sin las facilidades que dio a mi familia yo no saldría adelante. Le deseo felices fiestas. Marcos".


Summary: Ana Pontón advirte de que o financiamento da UE "non pode ser acaparado" polas empresas do IBEX 35: "Hai que rescatar a economía produtiva".

O BNG estima que a Galiza debería recibir "como mínimo" 12.600 millóns do fondo Covid para a reactivación da economía, o que supón 9% do total que xestionará o Estado español e que, para a formación frontista, deben servir para apoiar o tecido produtivo do país e "non poden ser acaparados" polas empresas do IBEX 35. Así se pronunciou a súa portavoz nacional, Ana Pontón, durante a intervención na comisión interparlamentaria do Bloque, que reuniu nun hotel de Teo (Santiago) os seus representantes no Parlamento galego, no Congreso español, nas deputacións e concellos e en Bruxelas para abordar a postura da formación de cara ao reparto e destino dos fondos europeos para a reactivación económica tras a pandemia. Pontón sinalou que o Bloque "ten moi claro" que este fondo "non é a panacea nin a solución a todos os problemas" mais, remarcou, pelexarán nas institucións por que a aplicación desta axuda non estea vinculada á aplicación de recortes e que a Galiza "reciba até o último euro que lle corresponda". Coa mentalidade de que "cada euro conta" nunha reactivación económica e social que "depende" dos recursos públicos, a formación nacionalista considera que o fondo débese utilizar para "superar" as consecuencias desta crise a través dunha aposta por "facilitar a transición ecolóxica" cara a unha "economía verde baseada no coñecemento" que estea asentada "na xustiza social e territorial". "Temos a obriga de acertar nos criterios de reparto e nas prioridades de investimento para sacar o maior partido ao investimento", incidiu Pontón, que puxo o acento en que a Galiza debe contar "con voz propia" no debate dos fondos Covid, xa que a "centralización" da súa xestión "abre a porta" a que o país sexa "discriminado". Neste sentido, cualificou de "preocupante" que non se coñeza de forma pública "que vai defender" a Xunta "nin cal vai ser a contía mínima que vai exixir ao Estado" e que para o BNG debería situarse nos 12.600 millóns de euros. Unha cantidade que debería ser xestionada de forma "íntegra" pola administración autonómica. As empresas do IBEX Así as cousas, Ana Pontón advertiu da "falta de transparencia" por parte do Goberno galego que, ao seu xuízo, pretende beneficiar as "empresas do IBEX 35". "A pregunta do millón é: Quen deseña os proxectos? A Xunta ou consultoras privadas?", preguntouse a portavoz nacional do Bloque, que censurou a "opacidade" coa que, di, está a actuar o Executivo que preside Alberto Núñez Feixoo. Por isto, o BNG solicita que os proxectos seleccionados para recibir fondos Covid sexan analizados na comisión de reactivación constituída no Parlamento da Galiza "para ver se son idóneos, se son o que necesita o país e saber a quen vai beneficiar". Todo iso para, en palabras de Pontón, para evitar que "volvan ser as grandes empresas as beneficiadas nunha nova crise como sucedeu na de 2008, cando se rescataron bancos". "Agora queren subvencionar as empresas do IBEX 35 no canto de apoiar ás pemes, os autónomos e os traballadores", subliñou antes de sinalar que nesta crise é necesario "rescatar a economía produtiva e real" ademais de "tomar nota" do "aprendido coa Covid" e que, segundo Pontón, revelou que "hai que cambiar de paradigma". Decálogo "Hai que avanzar cara a unha Galiza sustentábel no económico e no social", resumiu a líder da formación nacionalista, que elaborou un decálogo que marca "os eixos" sobre os que deberían virar os proxectos a desenvolver na Galiza co fondo Covid. Deste modo, o BNG pon de relevo que se debe apostar polos sectores produtivos; polo reforzo da sanidade e os servizos públicos para que cheguen a todo o territorio; pola creación de emprego; pola loita contra a deslocalización; por potenciar políticas sociais e unha mobilidade sustentábel; pola modernización das infraestruturas; pola transición ecolóxica; e, para rematar, por reverter a crise demográfica que atravesa o país.


Summary: Núñez Feijóo defende que a situación é mellor que noutros territorios do Estado e pide que se fagan públicos todos os datos. O número de novos casos nas residencias galegas comeza a estabilizarse, pero segue a rexistrarse un gran número de falecementos

As residencias e centros de atención á discapacidade suman o 22% dos casos de coronavirus en Galicia e o 45% das mortesA situación nas residencias de maiores é a principal preocupación en Galicia e no resto do Estado na loita contra o coronavirus. Nas últimas semanas, a falta de medidas de prevención e o elevado número de contaxios nestes centros, nos que habitan 22.000 persoas en Galicia, motivou as críticas de usuarios e persoal e levou á intervención de varias instalacións privadas por parte da Xunta. Tamén deu lugar as varias polémicas, comenzando pola propia fórmula empregada polo Goberno galego para comunicar os casos de coronavirus, ata chegar á descuberta este martes de dous positivos no centro teoricamente destinada a acoller a residentes libres da infección.En calquera caso, e a pesar das medidas aplicadas dende hai semanas, as residencias de maiores e centros de atención á discapacidade seguen a incrementar o seu número de casos activos de coronavirus. Son xa 1.348 positivos, ao redor do 22,4% do total de casos rexistrados no conxunto de Galicia. A este elevado número contribúe a gran cantidade de probas realizadas nas residencias, sinalando este mércores o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, que dende o inicio da crise se lles practicaron tests a o 40% das persoas usuarias das residencias e o seu persoal.Núñez Feijóo defendeu este mércores que o número de mortes nas residencias galegas é moi inferior ao que se rexistra noutras comunidades autónomasMedra tamén o número de mortes, chegando xa a 174, case a metade (o 44,5%) de todos os falecementos rexistrados en Galicia por mor do coronavirus, 391. Núñez Feijóo defendeu este mércores que o número de mortes nas residencias galegas é moi inferior ao que se rexistra noutras comunidades autónomas, máis de 10.000 no conxunto do Estado. "Queremos que o Goberno central facilite os datos de todas as comunidades autónomas", dixo o presidente da Xunta, que engadiu que "parto de que ningún quere ocultar datos, pero necesitamos credibilidade e a credibilidade se logra transparentando todos os datos".Nese senso, Núñez Feijóo afirmou que "Galicia estivo dando diariamente todos os datos que posuía" e subliñou que "as residencias non xeran virus por si mesmas". "Lamentablemente veu de fóra e unha vez que entra, é moi complicado traballar contra el", engadiu.Aínda que, efectivamente, o número de falecementos en Galicia é moi inferior ao doutros territorios do Estado, nas últimas semanas as residencias de maiores e CAPD están a presentar datos de casos e falecementos moi superiores á media galega. As mortes nestes espazos representan o 44,5% do total de falecementos, pero na última semana, xusto despois de que a Xunta comezase a ofrecer conxuntamente a información dos residentes falecidos nas residencias e nos hospitais, o 60% das mortes provocadas polo coronavirus en Galicia corresponderon a usuarios deste centros. Nos últimos sete días Galicia rexistrou un total de 113 mortes polo coronavirus. Delas, 66 (o 58,4%) foron de usuarias de residencias.Nos últimos sete días Galicia rexistrou un total de 113 mortes polo coronavirus. Delas, 66 (o 58,4%) foron de usuarias de residenciasOs datos foron especialmente rechamantes o pasado domingo 12, cando as 13 mortes que se produciron corresponderon a usuarios das residencias, que ou ben faleceron nun destes centros ou ben no hospital no que estaban internados. Tamén este martes (10 de 15 mortes) e este mércores, con 6 dos 7 falecementos totais corespondentes a persoas usuarias de residencias (e 5 delas finaron nos propios centros de atención á terceira idade).En total, son 174 os falecementos de residentes rexistradas en Galicia dende o comezo da crise, 92 nas propias residencias e 82 en hospitais e residencias integradasEn total, son 174 os falecementos de residentes rexistradas en Galicia dende o comezo da crise, 92 nas propias residencias e 82 en hospitais e residencias integradas, é dicir, nos centros que a Xunta destinou a acoller a residentes que deron positivo nas probas do coronavirus. A partir do pasado mércores 8 de abril esta estatística pasou a sumar as mortes destes usuarios e usuarias producidas nas residencias e tamén nos hospitais, pois ata ese momento só se contabilizaban por separado as que tiveran lugar nos centros de maiores.O número total de casos activos situouse este mércores nos 1.348, manténdose relativamente estable nos últimos catro días, nos que aumentou moi pouco. Porén, entre o 3 e o 11 de abril a cifra de positivos duplicouse.O groso dos positivos corresponde ás residencias de maiores, e especialmente ás persoas usuarias, un total de 833 casos activos. Con todo, tamén hai 343 traballadoras e traballadores aínda infectadas. De igual xeito, nos centros de atención á discapacidade existen 96 usuarios/as e 76 traballadoras/es con coronavirus. O número de casos medra máis lentamente, pero segue a aumentar, especialmente entre os usuarios e usuarias das residencias de maiores.A desaceleración tardou máis en chegar que no conxunto dos datos galegos. Porén, nos últimos días o ritmo de crecemento de casos de coronavirus entre os usuarios e o persoal das residencias rolda o 1%As boas novas son que o ritmo de crecemento dos casos positivos de coronavirus, e tamén o de falecementos é cada vez menor. Con todo, a desaceleración tardou máis en chegar que no conxunto dos datos galegos. Mentres que hai dúas semanas o ritmo de aumento de casos de coronavirus en Galicia era do 6% ou 7% diario, nas residencias superaba o 12% ou 13%. A pasada semana, cando no conxunto do país, o ritmo do aumento caera xa por debaixo do 2%, nas residencias movíase entre o 4% e o 7%.Porén, nos últimos días o ritmo de crecemento de casos de coronavirus entre os usuarios e o persoal das residencias rolda o 1%, un aumento semellante ou mesmo inferior ao que se dá no resto de colectivos en Galicia.As residencias de atención á terceira idade de Galicia suman aínda case un milleiro de casosA situación, con todo, está lonxe de volver á normalidade. As residencias de atención á terceira idade de Galicia suman aínda case un milleiro de casos, especialmente en determinadas instalacións na Coruña, Vigo, Cangas, Compostela, O Barco ou Ourense, como se pode ver neste mapa, que recolle o número de casos activos entre as persoas residentes.


Summary: As primeiras sancións foron emitidas por Subdelegación do Goberno a raíz da concentración do pasado 26 de abril ante a sede central de Novagalicia Banco en Vigo. O BNG pide no Congreso que se retiren as sancións

O portavoz do BNG no Congreso, Francisco Jorquera, e a deputada do BNG, Olaia Fernández Davila, presentaron unha iniciativa parlamentar na Cámara para demandar ao Goberno que dea as instruccións precisas para anular de imediato as multas impostas a afectados polas participacións preferentes. Os parlamentares do BNG denuncian na súa iniciativa parlamentar que afectados do escándalo das participacións preferentes empezaron a recibir sancións administrativas por un importe de 300 euros, emitidas pola Subdelegación de Goberno de Pontevedra, pero parece que se vai estender a outros lugares. Segundo a Subdelegación do Goberno, "estas multas débense á participación dos afectados en accións de protesta". Jorquera e Davila deixan claro que os cidadáns "estafados polo escándalo das preferentes se vén obrigados á saír á rúa para reclamar o carto que se lles estafou por parte dos bancos mediante un engano para que investisen os seus aforros en produtos de alto risco". Sempre "contras os cidadáns" Segundos testemuñan, as primeiras multas foron emitidas a raíz da concentración do pasado 26 de abril ante a sede central de Novagalicia Banco en Vigo. Davila e Jorquera trasladan ao Goberno o malestar das plataformas de afectados que cualificaron a imposición das multas como "un feito vergoñento que non pretende outra cousa que disuadir das protestas". Os parlamentares do BNG poñen de manifesto que os afectados se organizaron para recorrer as sancións. Por iso, recalcan, "o Goberno debería rectificar e suspender a tramitación destas sancións xa que os cidadáns se limitaron a exercer pacíficamente o dereito de manifestación para denunciar a estafa bancaria da que foron vítimas". Ademáis, lembran que o propio Ministro de Economía recoñeceu no Congreso que a emisión das participacións preferentes no merado minorista supuxo "un engano masivo a pequenos aforradores". O BNG demanda ao Goberno que dirixa "os seus esforzos noutra dirección: a de depurar as responsabilidades nas que incorreron as entidades financeiras, os supervisores e o propio Goberno ao permitir a comercialización destes productos e adoptar medidas que garantan a devolución do carto investido aos miles de cidadáns afectados por esta estafa". Eses son os motivos polos que formulan unha serie de preguntas ao Goberno: "A que se debe este modo de actuar con cidadáns que exercen o seu dereito de manifestación para exixir a devolución do seu diñeiro despois de ter sido vítimas dun engano masivo? Vai o Ministerio de Interior a dirixirse ás distintas Subdelegacións de Goberno para que se anulen as sancións emitidas?".