Summary: Tras un 2014 cun bo balance de incendios e cunha climatoloxía favorable o persoal que loita contra o lume volve alertar de falta de medios mentres a Xunta asegura que a poboación "pode estar tranquila".

Chega o día. Dende este 1 de xullo un dispositivo de máis de 5.700 persoas estará mobilizado en Galicia para actuar fronte aos incendios forestais. Como pórtico, nos dous últimos días de xuño o lume e o fume xa foron protagonistas en varias localidades do país como Boborás, onde xa arderon 100 hectáreas, Lobios, con 20 hectáreas, Sober, con 16 hectáreas ou Teo, onde arderon 55 hectáreas nun incendio que acadou o nivel 2 de alerta e no que varias vivendas estiveron en perigo. Neste contexto, o factor meteorolóxico preséntase de novo como clave mentres a Xunta di ter todo controlado e o persoal de extinción denuncia, unha vez máis, descoordinación e falta de medios. O Goberno galego afronta a campaña de 2015 tras un 2014 no que as cifras oficiais din que o balance foi bo. As pouco máis de 2.000 hectáreas que arderon no pasado exercicio converten o 2014 no mellor ano da serie histórica -a Consellería de Medio Rural ofrece datos dende 1976-. Isto sucedeu tras dous anos relativamente bos se son considerados en perspectiva -en 2012 arderon algo menos de 16.000 hectáreas e en 2013, algo menos de 20.000- e despois dun 2011 notablemente negativo, no que o lume arrasou máis de 42.000 hectáreas. No ano 2014 o balance dos incendios foi bo e as chuvias estiveron case un 20% por riba da media No caso de 2014 o obxectivamente bo dato produciuse nun ano que, segundo Meteogalicia, as chuvias estiveron un 17% por riba do agardado e tras un 2013 no que a pluviosidade foi un 20% superior á media. Segundo o informe climatolóxico da entidade pública, tras unha primavera seca "no comezo do verán as precipitacións estiveron por riba do normal no oeste" de Galicia. Xullo foi "húmido" en xeral e "agosto e setembro" presentaron unhas chuvias "en valores normais". No entanto, o ano 2011, por exemplo, as chuvias estiveron un 22% por baixo do agardado e o balance dos incendios foi peor. Así e todo, no ano 2006, o peor en canto a incendios da última década, choveu un 8% por riba da media. Datos coma estes fan que entidades como a Alianza Rural Galega -integrada pola CIG, a organización ecoloxista Adega ou responsables de montes comunais- veñan advertindo de que a climatoloxía segue sendo "o principal factor determinante" para que cada ano Galicia arda moito ou pouco. Os incendios, subliña esta organización, "son un conflito cunha fonda base social, sensíbel ás políticas sobre a xestión do territorio". "Cunha climatoloxía adversa", isto é, con temperaturas altas, vento forte e pouca humidade, "tanto teñen as medidas de extinción que artelle a Xunta, o monte seguirá ardendo". O persoal denuncia improvisación e falta de medios, mentres Medio Rural proclama que a poboación "está en boas mans" ante a campaña de loita contra o lume Mentres o persoal que está en primeira liña de loita contra o lume advirte unha vez máis de "improvisación" e de carencia de medios materiais, caso por exemplo dos helicópteros, a Consellería do Medio Rural nega esa "suposta falta de medios". A través da súa titular, Rosa Quintana, o departamento autonómico enxalza o seu propio labor ao asegurar que "Galicia é a comunidade na que máis esforzos se fan na loita contra o lume para ter un bo servizo de prevención e extinción". A poboación, afirma, pode estar "tranquila", porque "está en boas mans". Estas declaracións danse tras unha década na que o número de incendios se reduciu moi notablemente no país. Así, por exemplo, os 1.232 rexistrados en 2014 foron o terceiro mellor resultado da serie histórica. A liña descendente comezou no ano 2006, que paradoxalmente presentou un mal resultado en canto a hectáreas queimadas. Tras o repunte de 2011, cando se superaron os 6.300 incendios, a tendencia seguiu á baixa. Os valores están, en calquera caso, lonxe dos que se rexistraban na década dos 90, cando chegaron a producirse máis de 15.000 incendios nun só ano.


Summary: Un confuso incidente salferiu este sábado o sprint final da campaña nos EUA. Un activista crítico con Trump portaba nun mitin unha faixa co texto "Republicanos contra Trump". Ao ser apupado polos fieis do candidato, berrou que non era unha arma, que era só un cartaz. No barullo, Trump foi retirado do escenario polos axentes de seguridade.

Distintas fontes sinalaron días atrás que a CIA baralla a hipótese dun ataque de Al Qaeda nas vésperas do duelo eleitoral da próxima terza feira. Con esta previsión en mente explícase mellor o incidente producido este sábado no mitin de Trump en Reno, Nevada. Este sábado, Trump protagonizou os minutos de ouro dos telexornais ao se coñecer que axentes dos servizos secretos se viron obrigados a irromper no escenario para o retirar do atril mentres se verificaba unha ameaza contra a súa persoa. A ameaza resultou ser unha persoa que no público blandía unha faixa na que se podía ler "Republicanos contra Trump". Identificouse como Austyn Crites. A súa versión é que, apupado polos leais ao candidato, el berrou: "Non é uha pistola. É un cartaz". Berrar gun nun mitin nesta campaña é garantía de que o sofisticado e numeroso dispositivo de seguranza se vai activar. Trump foi retirado do escenario, ao que voltaría a seguir ao comprobar os axentes do servizo secreto que Cristes non portaba nengunha arma. En declaracións obtidas en exclusiva por The Guardian, Crites declarou que se viu arrodeado por seareiros de Trump que mallaron nel e que o patearon no chan. Crites afirmou que está inscrito como republicano desde hai 6 anos, mais que considera Trump "un fascista" polas súas declaracións contra as mulleres, os musulmáns e os mexicanos. Trump visitará nas próximas horas estados que non votan republicano desde 1972, o que significa que considera que os "seus" os ten seguros Incidente á marxe, as sondaxes de última hora sinalan que non hai favorito claro para a elección da próxima terza feira. Cllinton aparecía como gañadora indiscutíbel días atrás, até que se coñeceu que o FBI reabriu a investigación sobre o uso do seu correio electrónico privado, desde o que tería enviado pretensamente material reservado susceptíbel de afectar a seguranza nacional. Trump non desaproveitou este balón de oxíxeno -o fiscal até agora considera que Clinton non cometeu delito, mais si que foi imprudente- para remontar nas sondaxes. Aliás, The New York TImes publica este domingo que a participación dos latinos está a ser significativa nos estados en que teoricamente Trump vai por diante, o que podería significar unha maior mobilización das bases demócratas perante o temor da vitoria dun candidato republicano que corre esta carreira co hándicap de que non ten o apoio de todo o establishment do seu propio partido. Trump, porén, non se rende e após o incidente de Reno declarou que nas próximas horas visitará estados -Pennsylvania, Michigan e Minnesota- que non votan republicano desde 1972. Iso significa que considera que os seus xa os ten seguros.


Summary: A píllara das dunas non é unha das nosas aves máis cotiás, xa que só está presente nalgunhas zonas do noso litoral, pero considerabamos de interese recollela como representante das limícolas. É unha das nosas aves máis ameazadas con apenas noventa parellas nidificantes en areais moi localizados, aínda que durante o inverno recibimos a visita de exemplares foráneos que veñen pasar o inverno.

Silverio Cerradelo Gómez sinala na publicación Os nomes galegos das aves que voces como píllara, pilro, pirlo ou píldora, teñen orixe onomatopeica polos chíos que realizan como pirr, chirr-ip ou triir, entre outros. Por outra parte, alexandrinus do nome científico, fai referencia á zona de Alexandría, na desembocadura do río Nilo, xa que alí foi onde se describiron os primeiros exemplares da especie. Distribución A palabra para resumir a distribución da píllara das dunas é cosmopolita. A súa casa é o mundo: Europa, África, Asia e parte de América do Norte e do Sur. Na súa ampla ocupación recoñécense varias subespecies, sendo alexandrinus a presente en Eurasia e norte de África. Na Península Ibérica ocupa o litoral mediterráneo e tamén o atlántico, Andalucía, Portugal e Galiza, onde ten o límite norte de distribución peninsular. Hainas tamén en varias localidades do interior da península (Andalucía e Estremadura). Na Galiza ocupa lugares da costa localizados nos que cría ou pasa o inverno en bandos ás veces numerosos. Movementos Aínda que ten presenza na Galiza durante todo o ano, considérase unha ave migratoria parcial, xa que só se despraza unha parte da poboación reprodutora, algo que contrasta coas doutras partes da península Ibérica onde é unha migrante estrita. O seguimento de aves aneladas dos proxectos que se están a realizar permitiu coñecer que aves que se marcaron no noso país voaron cara a diferentes localidades do litoral portugués. María Vidal e Suso Domínguez, da USC, e redactores do Plan de conservación da píllara das dunas, estiman en 40% os efectivos que marchan cara aos areais do país veciño. Así mesmo, durante o paso post-nupcial pódense observar exemplares na costa galega camiño das súas zonas de invernada procedentes de diferentes países europeos como Francia, Países Baixos, Inglaterra ou Alemaña. No inverno, as píllaras das dunas teñen un comportamento gregario e concéntranse en varias localidades da costa galega que, ás veces, non cadran cos seus lugares de cría. Pódese observalas alimentándose con outras aves limícolas e durante os períodos de descanso agóchanse en depresións naturais da area creadas polo vento ou mesmo nos ocos deixados pola pegada de calquera paseante. Como recoñecelas? É unha ave limícola de pequeno tamaño, duns 15 a 17 centímetros, de carácter nervioso. Existe dimorfismo sexual, especialmente marcado durante a época de reprodución: O macho ten patas, peteiro e raia ocular de cor negra e outra na testa, a modo dunha viseira. O peteiro é curto e recto. As partes superiores son de cor castaña clara, o píleo é cincento, pero vira a roxo na caluga, e o colar que non se pecha por diante é de cor negra. A femia ten cores máis apagadas e fáltalle o colar e carece tamén da mancha da testa negra e da vermella. Os exemplares inmaturos son máis apagados e semellantes ás femias. Voz Ten varias voces, habitualmente emite un pirr ou píorrrr curto e potente e durante a época reprodutora a chamada consiste nun krruuui-krruuui seco con variacións, que pode rematar nun ki-ki-ki apurado. Onde atopalas? En moitas ocasións os nomes científicos e tamén os vernáculos das aves dannos pistas dalgunha das súas características morfolóxicas, do seu canto ou do hábitat no que se desenvolve a súa vida cotiá. No caso da píllara das dunas parece bastante obvio onde o teremos que buscar se queremos ir á súa procura. Para atopalas teremos que achegarnos a praias e dunas moi localizadas como A Lanzada, Carnota ou Baldaio por citar tres lugares. Alí podemos observalas alimentándose durante a marea baixa na praia ou tamén nas lagoas litorais. En Portugal son habituais ademais en salinas, arrozais e algunhas beiras de encoros. Alimentación A súa alimentación está baseada en todo tipo de invertebrados, crustáceos, moluscos e poliquetos. Gran parte do seu alimento atópase nas moreas das algas que se van acumulando nas praias polo que mantelas nos areais é vital para a especie. As algas son vida. A diferenza doutras limícolas que capturan as súas presas mediante o tacto, as píllaras teñen detección visual, e o seu método para atrapalas é correr cara a elas, capturalas e novamente parar para volver espreitar e cazar, método este coñecido como pausa-carreira. Reprodución Reprodúcense desde finais de marzo até xullo, e xa cara a finais de febreiro pódense observar parellas nos seus territorios de cría. En agosto aínda hai algúns niños activos na costa galega e no norte de Portugal. A temporada alta de reprodución é nos meses de maio e xuño, que lamentabelmente (non tería que ser así) cadra xusto cando nós, os animais bípedos, acudimos en masa ás praias para quitarmos a friaxe do inverno. Aínda así, pode haber variacións nas primeiras postas, sempre en función da meteoroloxía, podendo atrasarse se as condicións son malas e adiantarse se son boas. Nidifica en areais con pouca ou nula vexetación pero gusta dos restos da arribazón. O niño é realmente unha pequena depresión no chan que pode ter algún obxecto nas súas beiras como cunchas, restos vexetais ou un chisqueiro que trouxo a marea. Os ovos van directamente sobre a area. Son crípticos de cor parda cincenta apencados de negro case sempre no extremo máis ancho. Habitualmente a posta consiste en tres ovos que son incubados durante 24 a 27 días por ambos os proxenitores, facendo habitualmente a femia a quenda de día e o macho o horario de noite. Os polos son nidífugos, o que quere dicir que abandonan o niño ao pouco de nacer. Desde ese momento xa se moven e alimentan por eles mesmos, pero sempre baixo a atención e coidados dos proxenitores. Ao mes de abandonar o niño xa poden voar. No caso de perder a posta, algo que non é estraño, poden facer unha de substitución e cando menos poden facer unha segunda rolada. A perda de postas pode deberse a sucesos meteorolóxicos, a depredación por cans e fauna salvaxe, como corvos ou raposas, e tamén por perturbacións humanas. Depredadores e ameazas da píllara das dunas Os corvos poden depredar sobre os niños, e lagarteiros sobre os polos, tamén os cánidos, ben sexan salvaxes como as raposas ou cans domésticos poden acadar coas niñadas. A píllara das dunas está incluída no Libro Rojo de las aves de España na categoría de 'Vulnerábel' e aparece considerado como 'De interese especial' no Catálogo Estatal de Especies Amenazadas. Na Galiza recóllese no Decreto 88/2007 de 19 de abril que desenvolveu o Catálogo Galego de Especies Ameazadas (CGEA), como 'Vulnerábel', o que obriga a levar adiante Plans de Conservación (art. 15). Na devandita lei faise referencia á necesidade do Plan de conservación por ser a poboación galega a única existente en todo o sector cántabro-atlántico. Dúas píllaras máis As limícolas son aves que habitualmente viven perto da auga en areais ou lugares lamacentos. Na Galiza podemos atopar un bo número de especies, nomeadamente nos meses de inverno. Imos presentar brevemente outras dúas píllaras que teñen un aspecto semellante á nosa protagonista. Píllara pequena (Charadrius dubius) Estival, vén ao país para criar. Macho e femia son semellantes e parecidas ás píllaras das dunas pero o colar é completo e teñen un anel ocular de cor amarela. Habita na beira de encoros, illotes de ríos ou beiras destes que teñan pouca vexetación e o chan con pedras e area na que poñen os ovos nunha pequena depresión. Píllara grande (Charadrius hiaticula) A máis grande das tres, uns 17 a 20 centímetros, semellante á píllara pequena pero de maior tamaño, sen o anel ocular e coas patas e peteiro de cor amarela aínda que este último cunha mancha negra no extremo. Ten un anteface negro cunha mancha branca na fronte. Habita fundamentalmente en praias e dunas onde se poden xuntar coas píllaras das dunas. Durante os pasos pódense observar tamén en zonas húmidas do interior do país. Outra verdade incómoda No ano 2005 Al Gore presentou a película documental Unha verdade incómoda, unha chamada de atención para os Gobernos e a sociedade diante da problemática do cambio climático e as consecuencias que este podería ter para a vida do planeta Terra. A mediados de 2021, Alex Lees escribía un artigo na revista Birdwach, quizais non tan mediático pero igual de real e certeiro. No texto, o autor abordaba unha cuestión espiñenta como é a presenza dos cans nas praias, nomeadamente naquelas nas que crían ou pasan o inverno aves entre as que ten presenza a píllara das dunas. Lees sinala o incremento de cans durante a pandemia de até dous millóns no seu país, que se viñan sumar aos dez millóns que xa había e as consecuencias que o feito de sacalos a pasear, con e sen correa, pode implicar para a fauna dos espazos naturais protexidos. Alude na súa publicación á disonancia entre a percepción que teñen as persoas que teñen mascotas e o dano real que a práctica de sacalos a pasear ten no medio natural, discrepancia que segundo el apunta, débese ao impacto "subletal" que implican estas saídas. Certamente na maioría dos casos, os cans ou cadelas, non matan ningunha ave, pero a súa presenza reiterada causa unha perturbación no medio que provoca cambios no comportamento das aves. Ante un cánido doméstico, as píllaras por exemplo terán "comportamentos antidepredadores", como sinala Lees, quedándose inmóbiles, agochándose ou fuxindo. Conduta esta que leva a deixar de alimentarse ou escapar xerando estrés nas aves. As perturbacións diarias e continuadas teñen unha consecuencia: Non a morte dos animais, pero si a perda de calidade do seu hábitat, que pode levar a que finalmente abandonen o lugar, probabelmente para outro menos idóneo e con menos recursos alimenticios, e ocasionando tamén unha perda de biodiversidade do espazo. Suceso este moi comentado entre todas aquelas persoas que temos por costume saír observar aves no tempo libre e de plena actualidade no noso país. País que, non esquezamos, ten a rede de conservación do seu patrimonio natural máis raquítica do Estado español, apenas un 12%. Dato este tamén importante. Ao que se suma unha Administración inoperante que non é quen de velar polo que debería conservar. En verdade non somos quen de estabelecer uns poucos espazos nos que o noso patrimonio natural poida vivir en tranquilidade? Nun país con 1.700 quilómetros de costa? Dous apuntamentos máis. Alex Lees fai referencia a un estudo australiano que constatou que pasear cans polo bosque reduciu 35% a biodiversidade de aves e 41% a súa abundancia. Aliás, comparando as respostas que presentaban os mazaricos euroasiáticos ante a presenza de tres elementos: vehículos, persoa e persoa con can, sendo esta última a que provocaba respostas máis extremas nas aves xa a unha distancia de 500 metros. Porén, o autor non queda nos datos ou no laio pola situación e fai unha serie de achegas que van na liña que moitas persoas levamos demandando aquí tamén. Primeiramente, que as Administracións tomen en serio esta cuestión, e se lles conceda aos espazos naturais protexidos a súa función para a conservación do patrimonio e non sexan lugares cun mero uso recreativo. Tamén comenta que se sinalen axeitadamente aqueles lugares nos que non se poder ir cos cans e quizais unha ben interesante: Ante a incapacidade das Administracións, apunta que as propias persoas que teñen cans e son conscientes do problema, colaboren difundindo esta problemática para así mudar comportamentos que, en última instancia, será o que axude a mudar a situación.


Summary: O auto do xuíz da Audiencia Nacional, Santiago Pedraz, revela unha "vinculación clientelar" entre o Grupo Santa Mónica (GSM), que xestionou os dereitos da selección española de fútbol, e a Real Federación Española de Fútbol, na que inclúe a Rafael Cortés Elvira, ex secretario de Estado para o Deporte co PSOE entre 1993 e 1996.

Amais o auto sostén que persoal da federación cobraba ao unísono da sociedade GSM e da propia federación española. Entre o persoal apúntase a María Elena Herrero, esposa de Cortés Elvira e xefa dos servizos médicos da Real Federación Española de Fútbol. A investigación engade que a resolución do contrato con GSM provocou un perxuizo de 51.746.000 millóns de euros a RFEF que se porían evitar. Aliás, engade que a empresa de Cortés Elvira cobrou de GSM un total de 1.500.000 euros, e que o ex secretario de Estado é socio de Mónica Han Cho, esposa de Gorka Villar, nunha empresa cuxo domicilio social se atopa nunha vivenda dos Villar.


Summary: O Goberno galego volve permitir desde as 00 horas deste sábado as touradas, os circos, as feiras, exhibicións e os espectáculos pirotécnicos. Tamén dá luz verde á apertura das actividades recreativas.

A Xunta da Galiza publicou na tarde da quinta feira un decreto no Diario Oficial da Galiza (DOG) coas novas normas da desescalada. Unhas medidas que entran en vigor ás 00 horas do sábado. Malia que a quinta vaga da Covid-19 golpe a Galiza, o decreto dá luz verde ás touradas e outros espectáculos que abeiran as prazas de touros, aos salóns recreativos e os fogos artificiais, que volverán estar permitidos a escasas semanas dos previstos na capital da Galiza con motivo do 25 de xullo. Ademais, permítese a apertura de parques temáticos e atraccións, aínda que nos concellos con restricións máximas e altas seguirán fechados. Nos resto, poderán realizar a súa actividade ao 50% da súa capacidade e está recomendado que os grupos non superen as 15 persoas. Tamén se suprimen as restricións no uso dos lavapés, tanto ao aire libre como nas instalacións fechadas, así como os requisitos no uso de flotadores e doutros elementos, pois até o de agora só se permitía o uso individual. Concertos Os espectáculos musicais ao aire libre con máis de 1.000 persoas só se poderán celebrar nos concellos coa incidencia máis baixa, xa sexa con público de pé ou sentado. Haberá un novo condicionante: a incidencia acumulada no municipio no propio día do concerto. Así, de se disparar a incidencia acumulada, a capacidade do evento ficaría limitada a menos de mil persoas. Concretamente, segundo figura no DOG, o día dun concerto de máis de mil persoas a incidencia acumulada a 14 días non pode superar os 150 casos positivos por 100.000 habitantes e ten que estar por debaixo dos 75 casos por cada 100.000 habitantes a sete días. As celebracións e eventos en estabelecementos de restauración programados para a fin de semana de 10 e 11 de xullo poderán manter o número de participantes previsto con anterioridade. Concellos afectados A partir deste sábado, estarán en nivel medio de restricións Pontevedra, Ourense, Culleredo, Ribadavia, Barbadás, Poio, Marín, Redondela, Salceda e Caldas de Reis. Nestes concellos, a hostalaría terá unha capacidade máxima de 50% nas terrazas e de 30% no interior. En risco alto permanecerán A Illa, Vilagarcía, Vilanova, cambados e Sarria. Nestes municipios, a hostalaría só pode abrir a 50% nos exteriores.


Summary: Teis, barrio vigués, lembrou este sábado a figura de Moncho Reboiras, nunha homenaxe popular apoiada por diversas organizacións da esquerda e do independentismo, con motivo do 47 aniversario do seu asasinato a mans das forzas franquistas.

A "incomensurábel dimensión" da figura de Moncho Reboiras foi conmemorada este sábado no barrio obreiro de Teis, en Vigo, onde viviu o que fora militante da Unión do Povo Galego (UPG) e que faleceu após ser asasinado polas forzas franquistas o 12 de agosto de 1975 en Ferrol. O acto foi conducido por Cati Collazo e contou coas intervencións de Óscar Pampillón (membro da Comisión Vigo 72), Abraám Alonso Pinheiro e Pancho Niño Ricoi. Tamén houbo lugar para a música, coa interpretación do Himno do Antigo Reino da Galiza e da canción obreira "Traballador Galego". Homenaxe a Reboiras en Teis, o 13 de agosto de 2022 (Imaxe: Nós Diario). Rosas vermellas foron depositadas á beira da placa que inmortaliza que neste barrio viviu o "máis destacado referente da loita de liberación nacional e emancipación de clase da Galiza mais contemporánea", en palabras dos organizadores, que puxeron fin ao acto cantando o Himno Nacional. Apelan a recuperar os valores de Reboiras no 47 aniversario do seu asasinato O de Teis seguiu as ofrendas florais convocadas na mañá da sexta feira pola UPG e o Movemento Arredista no cemiterio de Imo (Dodro), onde descansan os restos de Reboiras. Previamente, tivera lugar o acto do Concello de Dodro de inauguración da rúa co nome do significado militante nacionalista. Moncho Reboiras xa ten unha rúa en Dodro: "Non esquecemos os bos e xenerosos que deron a vida pola liberdade" Na tarde da sexta feira tamén decorreu a tradición homenaxe que lle rende cada ano a UPG a un dos seus principais referentes. Os actos de lembranza a Reboiras concluirán este domingo, ás 21 horas, en Dodro, cunha palestra organizada polo BNG da localidade.


Summary: A Consellería de Sanidade e o Servizo Galego de Saúde non lles considera persoal de risco pese ao seu contacto diario con pacientes

Na Unidade de Condutas Adictivas de Carballo dos 6 profesionais, 2 non foron vacinados (nin está prevista a súa vacinación, polo que lles tocará por grupo de idade de poboación xeral, non por traballar nun centro sanitario) e os outros 4 recibiron ata agora só a primeira dose de Astrazeneca. Unha situación que se torna aínda peor nos centros de accións de Galicia, onde máis da metade dos profesionais está sen vacinar tras 13 meses de pandemia. Dende as direccións dos centros da Rede de Tratamento de Condutas Adictivas de Galicia fan pública a súa preocupación pola "progresiva marxinación coa que o Goberno Galego trata a este tipo de dispositivos sanitarios onde se atenden anualmente a máis de 13.000 persoas con adiccións, na súa maioría usuarias de drogas". Aseguran que "só o 33% do persoal destes centros completou o proceso de vacunación, mentres o 37% recibiu unha soa dose da vacuna de Astra Zeneca e o 30% restante permanece sen iniciar o seu vacunación". Por iso consideran "un agravio comparativo con outros centros sanitarios, unha innecesaria prolongación do risco de contaxio para este colectivo de profesionais que non interromperon o seu labor asistencial en ningún momento durante a pandemia e dos seus pacientes que en moitas ocasións presentan outras patologías de risco ou deterioro inmunitario que lles fan máis vulnerables".


Summary: Inma López Silva, escritora

O libro da filla (Galaxia, 2020) comeza cun home preso que aproveita un permiso penitenciario para relatarlle á xornalista Helena Sánchez a súa historia: encarcerado por abusar sexualmente da súa filla, asegura ser inocente. Este encontro dispara a trama dunha novela escura, en que a fronteira entre a verdade e a mentira é difusa, e a violencia machista está directamente relacionada co progresivo avance do neofascismo. "Eu quería falar en concreto sobre o abuso sexual na vida familiar", explica a autora, Inma López Silva (Santiago de Compostela, 1978), a Nós Diario, "porque é unha violencia aínda por destapar". —Cal foi o pulo inicial para escribir O libro da filla? Antes de ter argumento ou unha historia, atopei unha idea. Eu quería falar da épica da verdade e a mentira, esa foi a idea inicial. Viña da novela anterior, Aqueles días en que eramos malas (2016), en que todo o mundo minte, ou minte nalgún momento. Comecei a ler moito sobre o asunto, pero sen ter unha historia. Até que un día contactou comigo un home preso que coñecera nunha visita ao cárcere. E pediume vernos nun permiso para contarme a súa historia. É a que se conta no principio da novela: un home cumpre condena por violar a súa filla e defende que é inocente. Vin claro que había unha historia para contar, pero foi un pouco máis profundo. Atopeime a min mesma confrontada con esa épica da verdade e da mentira sobre a que viña pensando, sen máis ferramentas que decidir crer ou non crer a esa persoa. Decateime de que o que quería contar non era a historia concreta de intriga, senón esa disxuntiva: cando temos que tomar esa decisión, que é política e de responsabilidade cidadá. A quen queres crer e onde queres colocas a túa responsabilidade sobre a verdade e a mentira. —É por iso que unha das protagonistas é xornalista, pola relación que ten ese oficio coa verdade, a mentira e a realidade? Vin moi claro desde o primeiro momento que o xornalismo era o espazo que me permitía canalizar todo iso. Pero se repara, a personaxe é xornalista pero o que se conta é o enfrontamento da súa acción laboral e a súa vida persoal. Eu quería colocar esas cuestións no espazo íntimo, no espazo onde todas e todos nós temos capacidade. Iso explica que a xornalista tomase a decisión que toma no seu ámbito laboral. A diario todos batemos coa necesidade de tomar ese tipo de decisións. Cando cedemos ese ámbito de responsabilidade persoal é cando agroman os totalitarismos a través das fake news e da propia mentira persoal, de se amparar nas convencións e na definición do éxito público ou colectivo. A novela tamén quere contar que, canto máis libres somos, máis incómodas estamos. O xornalismo permitíame isto, á parte de que quería facer unha homenaxe a un determinado tipo de xornalismo. O que aparece na novela aparece como salvargarda de certos valores da liberdade, da democracia, se me apuras. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube


Summary: A partir dese día levántase a corentena e o 22 de xuño daranse os resultados da terceira parte do estudo de seroprevalencia.

O presidente do Goberno estatal, Pedro Sánchez, anunciou hoxe aos presidentes autonómicos, durante a décimo cuarta videoconferencia que se realiza durante o decreto de alarma, que esta será a última e que se levantarán os controis das fronteiras da Unión Europea a partir do 21 de xuño. O xefe do Executivo argumentou que esta decisión se adopta ante a evolución favorábel da pandemia, polo que a partir do 21 de xuño, os estados membros levantarán os controis fronteirizos e e no Estado español tamén se levantará a corentena de 14 días que se estabeleceu para todas as persoas que chegasen a España do estranxeiro. Ademais, esta será a última videoconferencia cos presidentes autonómicos, xusto cando se cumpren 3 meses desde que se decretou o estado de alarma o pasado 14 de marzo. Así o comunicou Pedro Sánchez, quen emprazou os xefes dos executivos autonómicos a unha conferencia presencial a finais de xullo, após os comicios na Galiza e no País Vasco. Pedro Sánchez tamén adiantou os datos dos últimos 7 días, que suman 235 novas persoas contaxiadas e 27 falecidas por coronavirus. Tamén explicou que a terceira parte de test de seroprevalencia se coñecerá a partir do próximo 22 de xuño, unha vez que todo o territorio estea fóra xa do estado de alarma. Está previsto que o presidente do Goberno estatal compareza ao finalizar este encontro, ao que tamén asisten a vicepresidenta e ministra para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico, Teresa Ribeira; a ministra de Educación, Isabel Celáa; a ministra de Política Territorial e Función Pública, Carolina Darias; e o ministro de Sanidade, Salvador Illa. Esta última videoconferencia realízase cando o Goberno aceptou xa que a Galiza abandone a fase 3 do plan do desconfinamento polo que mañá entrará no que se denominou a nova normalidade, converténdose así na primeira comunidade que deixa atrás o estado de alarma. Ademais, o Goberno aceptou o avance na segunda feira 15 de xuño a fase 3 dos territorios manchegos de Toledo, Cidade Real e Albacete, fase na que xa estaban Cuenca e Guadalaxara. Progresan igualmente á fase 3 Burgos, Palencia, León, Zamora e Valladolid en Castela e León, mentres o resto de territorios continuarán na fase 2. Pasan igualmente ao último chanzo do plan de desconfinamento a Comunidade Valenciana, así como as zonas sanitarias de Catalunya central e de Xirona e a Cidade Autónoma de Ceuta. Ademais, no caso de Estremadura, a partir da segunda feira poderase producir a mobilidade da cidadanía en todo o territorio, que até o momento se mantivo restrinxida. Seguirá na fase 2 por tanto o resto de Catalunya e a Comunidade de Madrid, así como as zonas de Castela e León que non avanzaron: Salamanca, Ávila, Segovia e Soria. Poderán pedir nos próximos días o progreso de fase e cada caso debaterase e decidirá, aínda que todo o país abandonará as fases da desescalada cando o estado de alarma conclúa o 21 de xuño. "Progresarán á nova normalidade o 21 de xuño directamente" "sen pasar pola fase 3", apuntou o ministro de Sanidade.


Summary: Hai diñeiro dabondo en Europa, e en España, para atender as necesidades actuais provocadas pola pandemia e a recesión económica sen que teña que supoñer para os estados europeos mais débeda pública. O único que fai falla é vontade política de facelo.

Nun artigo anterior neste mesmo medio subliñaba que na actual situación na que converxen unha emerxencia sanitaria provocada por un virus descoñecido e unha recesión económica froito dunha crise sistémica o que se precisa é un reforzamento do público con unha política fiscal moi potente.Sucede sempre que cando se fala de aplicar políticas fiscais potentes saltan as alarmas, procedentes de diferentes círculos, preguntando "con que recursos?". Pregunta que ten unha moi fácil resposta: hai recursos dabondo, do que se trata é de poñelos ao servizo das necesidades da sociedade. Necesidades agora marcadas pola gravidade dunha conxuntura na que o efecto dobre dunha pandemia e unha recesión económica van provocar unha crise económica de tal gravidade que moitos a comparan polo seu impacto co Grande Recesión (2008) aínda que teñan naturezas distintas. Unha crise que ademais de afectar a vida e a saúde das persoas está paralizando tanto as canles de distribución como as liñas de produción. Unha parálise que, segundo cálculos da Comisión Europea, vai provocar unha caída da produción (PIB) sen precedentes inmediatos (-7,7% na eurozona, -9,4% en España) e que se dispare o desemprego (9,6% na eurozona, 18,9% en España).Cinxíndonos ao caso español, que é extensible a Galicia, os recursos públicos para unha política fiscal moi potente poden proceder de dúas vías. A vía da reforma fiscal aínda pendente e a vía do BCE.Tanto na moción de censura triunfante (2018) como nas campañas electorais posteriores (2019) os partidos que compoñen o actual goberno español (PSOE e UP) defenderon a necesidade dunha reforma fiscal que, cando menos, nos situara a nivel medio europeo o que permitiría incrementalos ingresos fiscais de forma notable. Segundo as fontes mais fiables, por caso GESTHA, ter en España unha presión fiscal equivalente a media na zona euro permitiría incrementalos ingresos fiscais anuais en 76.000 millóns de euros (3.500 en Galicia). Uns incrementos que procederían maiormente de dúas vías: 1. Redución a niveis medios europeos da elevada fraude fiscal, 2. Equiparación do trato fiscal entre as rendas do traballo e as do capital. Trátase, a pesar diso, dun cálculo modesto xa que existen outras vías complementarias polas que sería posible incrementalos ingresos fiscais (un imposto as grandes fortunas, una taxa as transaccións financeiras a curto, un gravame as actividades contaminantes....). Asemade a eurozona (UEM) conta con relevantes instrumentos propios de financiamento como, por caso, o Banco Central Europeo (BCE) que si ten como obxectivo principal "mantela estabilidade de prezos" (art. 105.1ª da C.E.) tamén ten outros tal que "apoiar as políticas económicas xerais da UE co gallo de contribuír a realización dos obxectivos comunitarios". Que obxectivo comunitario pode ser neste intre mais importante que protexela vida e a saúde dos cidadáns europeos diante da pandemia?. Nunha conxuntura da gravidade e a excepcionalidade da actual o Banco Central Europeo, como brazo executor da política monetaria da UEM, debe acudir en apoio dos estados europeos quen precisan con urxencia de axuda financeira para facer fronte ao impacto da pandemia. Un financiamento que debe seren directo (como, por caso, fan a Reserva Federal e o Banco de Inglaterra) e non ao través da banca privada, como veu sucedendo con tódalas axudas aprobadas ata agora, pois como mostran as experiencias está vía leva a que se encareza o financiamento e disparen as débedas públicas. Algo que de continuar sería demoledor para os estados europeos mais endebedados como, por caso, sucede con España. Dirase que o BCE, por mandato constitucional (Art. 123 da C.E.), ten prohibido financiar directamente aos estados. E certo que existe ese mandato constitucional pero non é menos certo que o BCE se o ten saltado cando así o considerou oportuno e que hai precedentes moi significativos.Cando estalou a crise financeira (2008) o BCE, xunto con outras institucións públicas relevantes como o FMI e a CE, acudiu apresurado ao rescate da banca europea. Segundo as fontes mais fiables (EUROSTAT) o orzamento público destinado a tal fin superou os 800.000 millóns de euros. Para España aprobáronse 175.000 millóns (a cantidade mais elevada só por detrás de Alamana: 225.000). Outro caso pasou no ano 2015 cando, co gallo de loitar contra a inflación e salvar ao sacrosanto euro, o BCE puxo en marcha un programa de compras masivas de bonos de débeda pública aos estados da eurozona. (unha media mensual de 60.000 millóns de euros durante un período de catro anos: 2015-2018). Diante destes precedentes, cabe preguntarse se a situación actual non xustifica tamén unha actuación extraordinaria do Banco Central Europeo incluso agora con máis motivo dado que están en xogo a vida e a saúde de millóns de cidadáns europeos. Por caso, ademais das axudas directas por que o BCE non pode comprar débeda soberana dos estados europeos e transformala en débeda a longo prazo ou perpetua?. Por que non poñer en marcha outras vías financeiras que son coñecidas e non supoñen débeda?Hai diñeiro dabondo en Europa, i en España, para atender as necesidades actuais provocadas pola pandemia e a recesión económica sen que teña que supoñer para os estados europeos mais débeda pública. O único que fai falla e vontade política de facelo. Por caso, non houbo no seu día vontade política para reformalas constitucionais nacionais e poñer os intereses da banca por riba dos intereses de tódolos cidadáns?


"Ata que os leóns teñan os seus propios historiadores, as historias de cacería seguirán glorificando ó cazador". Proverbio africano"Os funcionarios non funcionan.Os políticos falan pero non din.Os votantes votan pero non elixen.Os medios de información desinforman.Os centros de ensinanza ensinan a ignorar.Os xuíces condenan ás vítimas.Os militares están en guerra contra os seus compatriotas.Os policías non combaten os crimes,porque están ocupados en cometelos.As bancarrotas socialízanse, as ganancias privatízanse.É máis libre o diñeiro que a xente.A xente esá ó servizo das cousas".Eduardo Galeano,"O sistema/1", O libro dos abrazosCONTEXTO E EPIDEMIOLOXÍA DO VIRUSA humanidade está a confrontar na actualidade a enésima crise sistémica do capitalismo do desastre. Desde a máis recente crise financeira global, derivada da explosión da burbulla inmobiliaria e a crise das hipotecas subprime en EE.UU en 2008, a plutocracia, é dicir, a minoría social máis enriquecida, que engloba ás organizacións económicas e financeiras máis poderosas do planeta, estaba á espera dunha nova estrutura de oportunidades, para librar unha nova batalla na súa guerra de clases: a minoría do 1% contra a maioría do 99%. Nesta ocasión, recorrendo novamente a un virus como estratexia (1), como se fixo na primeira gran pandemia que non foi do século XXI, a da gripe A H1N1 de 2009, na que se puxo en cuestión por primeira vez na súa historia dende a súa fundación en 1948, o papel desempeñado pola OMS como principal mecanismo internacional para monitorear epidemias por unha banda, e por outro, coordinar e emitir recomendacións aos estados asociados sobre as medidas de prevención e intervención que deben adoptar en caso de emerxencia santiaria global ou pandemia como a que nos afecta hoxe.Para contextualizar a actual crise do coronavirus, é convinte botar unha ollada a dúas pandemias históricas, das cales, pódense extraer leccións moi importantes en aras de protexer ás persoas e os pobos do Mundo, sobre todo ós países máis empobrecidos do planeta e por tanto, máis vulnerables en canto á afectación en contaxios e persoas falecidas por mor desta infección respiratoria, e sobre todo, para proxectar un pouco de luz no medio do actual bombardeo mediático nesta "guerra contra o inimigo invisible" do coronavirus, que só ten como obxectivo político, reforzar e consolidar sine die, o "clima social do medo". "Todo para gañar tempo". Agora, a ecuación pendente por despexar pola administración Sánchez é o para que. (Os últimos entrecomillados, son frases extraídas das comparecencias oficiais do Presidente do Goberno Pedro Sánchez desde que decretou o pasado 14 de marzo o estado de alarma). A PANDEMIA DE GRIPE (NON) ESPAÑOLA DE 1918A gran pandemia do século XX foi a mal chamada "Pandemia da gripe española" de 1918 (2). A cal, recibiu inxustamente ese adxectivo debido á posición de "neutralidade" de España durante a I Guerra Mundial, e por tanto, foi das poucas nacións que non censuraron as novas relacionadas con esta devastadora epidemia de gripe mundial. Se nos remitimos aos feitos contrastados do brote de gripe A (subtipo H1N1) de 1918, deberiamos etiquetalo con xustiza histórica, de "norteamericana" ou "gringa", tendo en conta, que foi en EE.UU. onde se produciu o mesmo. Traendo a colación o fantástico traballo de investigación documental de Santiago Mata, "Como o exército americano contaxiou ao mundo a gripe española", pódese comprobar en primeiro lugar, que o brote xa xurdira en 1917, elevando significativamente o número de persoas falecidas por gripe nun 2% con repecto á campaña de 1916. Como relata Mata, o primeiro reporte oficial da enfermidade foi en Fort Riley, no estado de Kansas o 4 de marzo de 1918. Foi o médico rural Loring Miner de Santa Fe, no Condado de Haskell do estado de Kansas, o que constatou un brote virulento de gripe. Ante tal circunstancia e o número de casos rexistrados, o doutor Miner púxose en contacto co servizo de saúde pública do estado, o Public Health Service, para pedir axuda, pero foille denegada. En decembro de 1917, 14 dos 16 campamentos militares estaban gravemente infectados polo brote da gripe, causando bastantes baixas entre os soldados. En Camp Pick constatáronse 12 mortos en outubro, en Camp Beauregart 50 mortos en novembro e en Camp Bowie 172 mortos en novembro de 1917. Foi a denominada "onda heraldo".O Congreso dos EE.UU., a solicitude do presidente Woodrow Wilson, declara a guerra a Alemaña o 2 de abril de 1918. Para entón, os xovencísimos soldados norteamericanos caían como moscas por mor da "tormenta de citosinas" (reacción inmunolóxica defensiva potencialmente mortal, debido á retroalimentación positiva entre as citosinas e as células inmunitarias) desatada pola gripe. Pero pouco importaba. Prevalecían outro tipo de intereses.O presidente Wilson tiña unha clara misión: "Debemos ir á guerra para acabar con todas as guerras" e "para convertir o Mundo nun lugar seguro para a democracia" (3).No mes de maio, o presidente da EE.UU. consultou ao Xefe do Estado Maior, Peyton C. March, se deberían suspender o envío de tropas a Europa co fin de frear a propagación da enfermidade, ao que o Xefe do Estado Maior respondeu que suporía unha grave ameaza na marcha da fronte, se a Tripla Alianza tivese coñecemento da gran debilidade do seu inimigo. Deste xeito, a remisión de tropas norteamericanas infectadas continuou, a pesar dos informes desfavorables dos buques que transportaban aos soldados a Europa, nos que se recollía o feito de que os soldados morrían a bordo por mor da virulenta gripe. A metade das tropas norteamericanas entraban en Europa polo porto de Brest, departamento de Finistère, a un ritmo de 10.000 soldados diarios durante a primavera. No verán de 1918, xa había máis de 1 millón e medio de soldados norteamericanos en Europa, unha gran maioría enfermos de gripe. Foi unha decisión xeopolítica: a vitoria aliada na I Guerra Mundial e os intereses imperialistas de EE.UU. antes que as vidas de millóns de inocentes, incluídos cidadáns estadounidenses. Nese contexto histórico, a campaña de propaganda política desenvolvida polo recentemente creado Comité de Información Pública ou Comisión Creel (o xornalista George Creel era o seu director) desempeñou un papel estratéxico. De feito, cabe destacar o magnífico rol exercido pola sinistra figura de Edward Bernays, como asesor de relacións públicas e propaganda do presidente Wilson. É digno de rescatar dos anais da historia contemporánea, o seu formidable traballo entre 1917 e principios de 1918 para conseguir o apoio popular necesario para entrar na "Gran Guerra". A súa técnica de manipulación de masas para conseguilo, foi o tratamento propagandístico do afundimento do Lusitania, un transatlántico británico no que viaxaban case 2000 pasaxeiros e torpedeado por un submarino alemán o 7 de maio de 1915. 1198 persoas perderon a vida naquel tráxico suceso, das cales, 124 eran cidadáns norteamericanos. O que non nos conta a historia oficial, é que o barco non só levaba pasaxe, senón que ademais, ía cargado de armamento e maquinaria bélica, quebrantando a "Neutrality Act" de EE.UU. na I Guerra Mundial. Estados Unidos abrira un gran mercado de exportación de armas e material de guerra, e converteuse no gran prestamista de Inglaterra cuns altos tipos de interese. Este feito histórico recólleo o prestixioso historiador social norteamericano Howard Zinn, na súa obra A outra historia de EE.UU. As grandes fortunas estadounidenses de J.P. Morgan, Rockefeller, Astor, Vandervilt e Carnegie, seguían crecendo en tempos de guerra e durante as cíclicas e periódicas recesións económicas do sistema.Ao comezo da súa presidencia, Woodrow Wilson describiu o seu obxectivo como "unha porta aberta ao Mundo", e en 1914 recoñecía "a xusta conquista dos mercados estranxeiros". Toda unha declaración de intencións xeopolíticas do Novo Imperialismo. Un testemuño que acredita e apoia as palabras do presidente, foron as do primeiro negro que recibiu un doutoramento da Universidade de Harvard en 1885, W.E.B Du Bois e que era profesor en Atlanta. Recoñecía no seu libro The African roots of War (As raíces africanas da guerra) que a IGM era un conflito armado internacional entre imperios:"Alemaña e os seus aliados están a loitar polo ouro e os diamantes de Sudáfrica, o coco de Angola e Nixeria, o caucho e o marfil do Congo e o aceite de palmeira da costa oeste. Efectivamente, o cidadán medio de Inglaterra, Francia, Alemaña ou Estados Unidos goza dun nivel de vida máis alto que o de antes pero, de onde vén esta nova riqueza? Vén sobre todo das nacións máis escuras do Mundo: as de Asia e África, Centro e Sudamérica, as Indias Occidentais e as illas dos mares do Sur" (4).Deste xeito, a gripe pasou de Francia a Reino Unido. De Reino Unido a Italia. E de Italia a Alemaña, para acabar recalando en España. O número estimado de vidas que se cobrou a "gripe norteamericana" foi superior a 50 millóns en todo o planeta. As máscaras modernas, usadas en Xapón como medio hixiénico de protección e prevención de contaxio polas persoas infectadas, esténdese a escala global por primeira vez na historia contemporánea durante a "pandemia de gripe de 1918". Ademais, crese que a orixe do brote era de orixe animal. Cans e gatos tamén se contaxiaban e transmitían o virus, polo que estes animais eran sacrificados nas rúas das cidades. Con todo, na actual crise do coronavirus, preferiuse obviar este feito, en aras de respectar os dereitos animalistas, e vulnerar os dereitos de persoas sas, sobre todo os dereitos dos 7 millóns de nenos e nenas censados en España. Como acredita a Dra. Isabel Sola (5), a outra viróloga do equipo de investigación do Dr. Luís Enjuanes do CNB (Centro Nacional de Biotecnoloxía do Centro Superior de Investigacións Científicas):"Os coronavirus son virus que infectan aos animais, domésticos ou silvestres, e que poden infectar ao ser humano".Resulta tamén curioso consultar a prensa da época e as recomendacións de hixiene e prevención de sentido común: lavarse as mans con auga e xabón, evitar os espazos pechados alta e densamente concorridos como bares e tabernas, e ventilar debidamene os fogares durante o día para evitar un posible contaxio. Así como, saír ao campo ou a espazos abertos como mellor método de prevención. Nada de prohibicións oficiais e moito menos, campañas de alarmismo e pánico inncesarias e contraproducentes. Medidas moi diferentes ás prescritas polo goberno de Sánchez no marco da actual "pandemia do Covid-19". Ironías da historia. "A PANDEMIA QUE NON FOI": A GRIPE A H1N1 DE 2009, A INDUSTRIA FARMACÉUTICA E A CORRUPCIÓN DA OMSRecordo coma se fose hoxe, cando unha comitiva de persoal sanitario subiu ao autobús no que viaxaba na fronteira de México con Guatemala o 4 de xaneiro de 2009. Viaxaba desde San Cristóbal das Casas, capital do estado de Chiapas, ao sudeste do país, tras participar no Festival Mundial da Digna Rabia, organizado polo Exército Zapatista de Liberación Nacional (EZLN). Eu estaba a traballar como cooperante internacional para o "desenvolvemento", nun proxecto de xustiza da AECID no Pulgarciño de América, El Salvador. A persoa responsable do grupo de inspección, preguntounos se alguén presentaba algún síntoma de gripe, debido a un brote de gripe A que se orixinara nunha granxa de porcos. Era a primeira información que tiña en relación ao que advén nos meses seguintes.Máis tarde, o xornalismo de investigación, corroborou que o brote da "pandemia" non se producira en territorio mexicano, senón en solo estadounidense. E do mesmo xeito que a mortífera pandemia de gripe de 1918, tamén era un brote gripal do virus A subtipo H1N1. Pero o máis interesante daquel brote de gripe de 2009, foi o trascendental e estratéxico papel que desempeñou a OMS como organización produtora de doutrina, na subministración mundial das recomendacións "sanitarias", e en particular ao México do presidente Felipe Calderón, como zona cero da "pandemia", e que nos anos subseguintes, sufriría unha das súas peores recesións económicas e financeiras da súa historia. México sería o laboratorio do novo modelo de terapia do shock económico do capitalismo do desastre dos Wall Street Boys. En Europa, aínda que poucas, non faltaron voces críticas ante a situación de emerxencia sanitaria rexional e o rol xogado pola Organización Mundial da Saúde como mecanismo de amplificación e magnificación da gravidade do novo brote, e por tanto, do pánico social creado. Unha desas voces disidentes, expertas e independentes da corrente de opinión dominante difundida pola OMS e os países aliñados coa súa doutrina, foi o prestixioso doutor alemán Wolfgang Wodarg, presidente en 2010 da Comisión de Saúde do Consello de Europa. Denunciou en máis dunha ocasión o dubidoso papel da OMS, e dispuña de evidencias que apoiaban a súa tese. Por exemplo, de que o organismo distorsionara de forma intencionada os feitos e xerado un pánico co obxectivo de favorecer a participación na mesa de decisións do organismo, das empresas farmacéuticas. De feito, afirmaba e acusaba á organización dun manifesto conflito de intereses, na cal a maior parte dos expertos do organismo autónomo da ONU, eran ao mesmo tempo empregados, asesores ou accionistas desas corporacións privadas. Para comprobar a influencia na organización deste comité de "expertos", pode terse en conta a decisión organizacional de redefinir o concepto de pandemia. O concepto anterior á súa redefinición facía fincapé nas variables de número de contagios e número de persoas falecidas por mor da epidemia, para finalmente perder a variable do número e contemplar a estensión do brote máis aló das fronteiras dun país. É dicir, a amplitude e distribución xeográfica. Deste xeito, con 15 contagios en dous países, sería un escenario epidemiolóxico suficiente para decretar a OMS unha "pandemia". Así de grotesco. A finais de 2009 e principios de 2010, durante a campaña de vacinación da epidemia de gripe invernal (abarca da semana 40 do ano que empeza á semana 20 do ano seguinte) tanto o tratamento antiviral, o "oseltamivir" (medicamento selectivo para a gripe en xeral), presentado baixo a marca Tamiflu (cápsulas de 75mg, 45mg e 30mg) do laboratorio farmacolóxico suízo Hoffmann-A Roche, e o antiviral Relenza (dose e 5mg da farmacéutica británica GSK (GlaxoSmithKline), así como a vacina* , xa estaban dispoñibles no mercado, e os gobernos occidentais fixeron provisión da vacina para a seguinte onda do novo brote de gripe. Miles de millóns de euros (4.900 millóns para ser exactos) foron investidos dos erarios públicos en toda Europa para a compra masiva de vacinas e medicamentos antivirais. En España sen ir máis lonxe, a administración de José Luís Rodríguez Zapatero comprou nun principio 37 millóns de vacinas, para finalmente recuar, renegociar a compra, e adquirir 13 millóns de inxectables, tendo en conta a baixa incidencia e descenso da vacinación que estaba a ter no outono de 2009. 333 millóns gastou o goberno "socialista" para a loita da gripe A H1N1 en tratamento antiviral e máis de 100 millóns en vacinas (6).Resulta interesante unha vez máis, recuperar a ammésica e anestesiada memoria histórica máis recente, para enfocar a mira sobre a actual campaña de alarmismo institucional e mediático sobre a "crise sanitaria" actual. De igual modo, considero que sería apropiado aclarar, que o estado dos sistemas de saúde autonómicos (en particular, o caso máis sanguento o da Comunidade de Madrid) era dunha grave e manifesta erosión, derivada de décadas de terribles e draconianas políticas de austeridade neoliberal e de recortes sistematizados no devandito ámbito. Por tanto, como diría o profesor e intelectual norteamericano Noam Chomsky, o que puxo en evidencia a crise do coronavirus é "o colosal fracaso do modelo neoliberal" (7).Estas son as palabras, durante a "pandemia" e a "pospandemia" como se chamou á "desescalada" (por certo, concepto tan rebuscado como inventado), da pandemia da gripe A H1N1, dalgúns dos responsables políticos do goberno de Zapatero e do seu partido, o PSOE, que dirixiron a xestión da crise:Trinidad Jiménez, Ministra de Sanidade:"Hai que destacar o valor da comunicación, a transparencia e o rigor informativo". No seu eloxio recoñece que "sempre souben que España tiña un dos mellores sistemas do mundo, pero teño que recoñecer que tivo un comportamento exemplar, máis aló do que era exixible; funcionou como un reloxo perfectamente engrasado e evitáronse moitas mortes pola súa fácil accesibilidade, pero tamén pola capacidade e preparación do seu persoal para detectar posibles casos de risco".José Martínez Olmos, Secretario Xeral de Sanidade:Dedica moitas respostas ás compras das vacinas e di, "cando se espuxo durante a crise da gripe a compra de vacinas preventivas, non era unha decisión autónoma dos gobernos porque, se non o fas ben, e hai consecuencias por non protexer a saúde e a vida das persoas, tes a responsabilidade ante os tribunais de non seguir as recomendacións da OMS. De forma que se contratou con GSK e con Novartis a compra de vacinas para 37 millóns de doses" cun custo total de 270 millóns [de euros]. Con este número de dose podíase vacinar, como pouco, a 18,5 millóns de persoas". Ademais, asinouse contrato con Sanofi para 400.000 doses de vacinas sen adyuvantes para mulleres embarazadas, cuxo custo supuxo, se non recordo mal, uns 20 millóns [de euros]". E conclúe: Tamén fala do "principio de prevención" [prevención]. E alude a que "volvería actuar o mesmo" e "isto pasa con todos os fenómenos novos: unha vez terminado o proceso é moi fácil explicarllo todo".Ao profesor da Escola Andaluza de Saúde Pública, exdiputado e exsenador do PSOE, desde o principio da "pandemia do coronavirus", prodigouse con moita dilixencia e experiencia, por moitos programas de faladoiros en televisión, reforzando a tese da necesidade do estado de alarma e as medidas de confinamento poboacional, así como a parálise da economía do país. María Jesús Montero, actual voceira do goberno socialista, no 2009, Conselleira de Saúde da Xunta de Andalucía: Falaba da sobreactuación que incrementou a tensión e as demandas que "afortunadamente reconduciron a credibilidade de médicos e de enfermeiras". Tamén "houbo falta de transparencia no propio papel da industria e os posibles intereses económicos que había detrás da pandemia". E mesmo inclúe unha crítica dura contra os antivirais e coa falta de transparencia nos ensaios clínicos que os avalaron.Como se pode comprobar, a avaliación á española da crise conclúe cunha palabra: éxito (8). Aínda que tendo en conta que a maior parte das vacinas e o tratamento antiviral caducou (o último lote de tratamento caducou no Centro Militar de Farmacia de Defensa de Burgos o pasado setembro de 2019) ou se queimou, penso, con xustiza rawlsiana, que foi calquera cousa menos iso. Déixoo ao seu sensato e ponderado xuízo. Con todo, creo que sería bastante inxusto se non rescatase as palabras do entón presidente do goberno, José Luís Rodríguez Zapatero: "A resposta foi un bo exemplo de concertación internacional, nacional, coas Comunidades Autónomas, cos investigadores e cos profesionais do sistema de saúde. Ademais, tería que engadir que o Goberno non escatimou recursos económicos para afrontar a situación e adquirir un elevadísimo número de vacinas e antivirais".E é verdade, non se escatimou. Gastáronse case 400 millóns de euros nunha "pandemia" que non existiu e da que se enriqueceu o conglomerado farmacéutico global conformado por GSK, Sanofi-Pasteur e Novartis. O capitalismo do desastre fixo o seu gran agosto a expensas dunha gran mentira do malgasto público e coa colaboración cómplice, dun mal goberno que non dubidou en aliñarse cos intereses da tiranía do mercado farmacolóxico, antepondo os beneficios económicos da industria farmacéutica á saúde e a vida das persoas. O discurso do poder mercantil sobrepúxose ao relato do sentido común e a verdade. O MESMO GUIÓN EPIDEMIÓLOXICO: MEDIDAS ABSURDAS, COMITÉ CIENTÍFICO DE "SABIOS E EXPERTOS" E PROPAGANDAJulian Assange, o activista social e fundador de Wikileaks, publicou unhas revelacións en 2010 sobre os crimes de guerra e de lesa humanidade perpetrados por EE.UU. na guerra de Iraq. Estes días están a cumprirse 10 anos daquelas publicacións.Recordo cando o hacker australiano revelou as filtracións que puña en serio compromiso a moitos países do Mundo, sobre tráfico de armas, narcotráfico, guerras, terrorismo de estado, revolucións de cores, golpes de estado suaves, etc, co único obxectivo de facer accesible toda a verdade oculta pola propaganda do poder, á opinión pública internacional. A gran frase da presentación é tan ilustrativa como icónica do que representa hoxe o capitalismo neoliberal, que non é máis que unha permanente guerra económica entre clases: a plutocracia, a minoría do 1%, contra os pobos do Mundo, o 99% restante da humanidade. "A primeira vítima da guerra é a verdade".España estaba en "guerra contra un inimigo difícil de combater" no 2009, e a primeira vítima en caer no "campo de batalla" foi a verdade, a mans dun goberno que usaba a mentira como única forma de relacionarse coa cidadanía. A seguinte vítima foi o "sentido común", a mans da torturadora e sistemática campaña de terrorismo e alarmismo mediático, co único obxecto de maximizar o medo, a desinformación e a confusión, ó mesmo tempo, que minimizaban a seguridade e a protección da poboación. Uso de máscaras, aparición dos xeles farmacolóxicos de mans, os primeiros hidroalcoholes, promoción do "distanciamento social", erosión dos nosos rituais de salutación, non bicarse, non dar a man, non abrazarse, non comer do prato do outro, non facer viaxes, prohibidas as aglomeracións, … foi un primeiro gran ensaio do que estaba por vir. No período entre pandemias (2009-2020), a Fundación Bill e Melinda Gates advertía que xunto ao cambio climático, as pandemias eran as grandes ameazas futuras da humanidade. E como "autoprofecía", fíxose realidade. Tamén o viña facendo a OMS, obviamente, como se comentará máis adiante, a través das declaracións do Dr. Germán Velásquez, e con coñecemento de causa.Foi a "primeira gran pandemia que non foi do S.XXI", en canto ao número de países supostamente afectados pola gripe A H1N1. Foi tal a presión e influencia da industria farmacéutica exercida sobre a OMS, que pouco antes de declarar a mediados do 2009 o brote de gripe porcina procedente de México (despois comprobouse que se estendera, unha vez máis, desde EE.UU., do mesmo xeito que a pandemia de gripe A H1N1 de 1917) a organización con sede en Xenebra, modificara a definición de "pandemia".Activáronse entón, en toda Europa, todos os mecanismos de pánico social, para manipular á opinón pública e controlar á poboación. O virus era a táctica política do capitalismo do desastre para ocultar a axenda secreta dos poderes económicos e financeiros globais. Porei uns exemplos moi clarificadores que ilustran a "mimese" do guión usado naquela "guerra contra un inimigo invisible e letal moi difícil de combater", coa actual "crise do coronavirus": A Inglaterra do primeiro ministro Gordon Brown, ordenou preparar varias fosas comúns en diferentes lugares do país, en particular nas cidades máis populosas como Londres e Manchester, xa que o seu "comité científico de sabios e expertos" vaticinaban a cifra de 150.000 persoas falecidas polo terrible e mortífero virus descoñecido. Unha vez decretada a pandemia, a cifra subiu exponencialmente ao apocalíptico valor de 700.000 vidas humanas. O nivel de pánico e histeria social incrementábase de forma gradual ao ritmo crecente dos valores epidemiolóxicos. Manipuláronse as cifras para xerar máis medo entre a poboación e sometela a un estado de shock colectivo. Moitos comercios e grandes empresas puxeron o cartaz de peche. A tolemia estaba desatada. Con todo, as cifras reais, non as oficiais, presentaban uns valores máis acordes a un brote epidémico de menor entidade que a epidemia da gripe invernal. A finais de agosto de 2009, contabilizábanse tan só 44 persoas falecidas por gripe A H1N1. Case con toda seguridade, ducias de persoas con patoloxías previas, persoas maiores enfermas ou con doenzas crónicas, faleceron por medo a contraer a enfermidade quedándose nos seus domicilios ou non acudindo a un hospital por temor a colapsar os servizos de saúde, derivado inextricablemente do clima de pánico social tan bestial inducido desde os medios de propaganda controlados desde o mando único do goberno. Nova Zelandia, nas antípodas do planeta, viviu unha situación similar. Esperábanse máis de 18.000 falecidos. Unha vez dada por finalizada a pandemia o 10 de agosto de 2010, este país rexistraba a cifra final de 17 persoas falecidas atribuíbles á gripe A H1N1. España presentaba unhas cifras comparadas e proporcionadas ao resto dos países do Mundo afectados pola "pandemia": 440 contaxios confirmados e 262 persoas falecidas. É dicir, en termos porcentuais, o número de falecidos pola nova cepa vírica, representou menos do 4% das persoas que falecen anualmente pola gripe estacional, entre 6000 e 7000 mortes atribuíbles, segundo o Sistema de Vixilancia da Epidemia de Gripe Estacional dirixido polo Centro Nacional de Epidemioloxía do Instituto de Saúde da Universidade Carlos III (9). PRIORIDADES DO CONGLOMERADO FARMACOLÓXICO: A BOLSA OU A VIDA? E O ABANDONO DO PRINCIPIO HIPOCRÁTICO "PRIMUM NON NOCERE"Algunhas das voces máis expertas, independentes e críticas da "sobreactuación teatral" e o "gran engano" dos gobernos dos países membros da UE, foi o médico internista español Pedro Caba Martín, ex vicepresidente da OMS e Germán Velásquez, exdirector do Programa Mundial de Medicamentos da organización durante 20 anos. Este último escribiu un libro, O libro vermello da OMS, sobre o escándalo de corrupción polo cal recibiu varias ameazas de morte e sufriu varias tentativas de asasinato. Deixemos que falen as voces competentes que foron silenciadas polos medios de desinformación tradicionais e dominantes:Dr. Pedro Caba Martín:"Esta é unha crise de saúde pública planificada ao detalle. A OMS atreveuse a modificar incluso a definición de pandemia para poder lanzar unha alerta máxima mundial cando só había 1.000 infectados en México. É algo inaudito, desproporcionado e irresponsable. Un obsceno exercicio de ruído ao que contribuíron ministros de sanidade, presidentes de gobernos, farmacéuticas, medios de comunicación e, como buque insignia de todo a andrómena, a propia OMS", denunciaba Pedro Caba en 2010. "Antes a OMS financiábana os países membros, de acordo ao seu PIB. Cando moitos deles deixaron de pagar porque non tiñan diñeiro suficiente nin para saír eles adiante, o organismo entrou en crise. Entón chegaron os laboratorios cargados de dólares, en plan salvador, e aos poucos fóronse facendo con máis e máis poder. Que pasou agora? Non hai que ser unha lumbrera para deducilo", (10) sentencia o doutor Caba.Dr. Germán Velásquez:"Foi a Axencia de referencia durante case 70 anos, a OMS xogou un papel moi importante na definición de políticas mundiais, até moi recentemente. Pero a OMS, desafortunadamente, está nun proceso acelerado de privatización. Está a entrar nunha situación de conflitos, está a deixar de ter o rol que xogou sempre, e para o cal foi fundada, o árbitro mundial da saúde pública"."É unha teoría que é totalmente certa, sucedeu, e está a suceder. Cando un doante dá diñeiro, por exemplo, a industria farmacéutica, estes representantes solicitan estar presentes nos comités de expertos dos diferentes programas (da OMS). Hai un conflito de intereses grave. Sucedeu coa epidemia H1N1, os posibles fabricantes de vacinas e de medicamentos, como o Tamiflú, estaban sentados no comité que estaba a decidir se se lanzaba unha epidemia ou non, evidentemente, (as farmacéuticas) empuxaron a que se lanzase a epidemia e se decretara unha alarma global porque ían ter un mercado impresionante"."Un exemplo, o 90% do Programa de Medicamentos do que fun responsable, agora está financiado pola Fundación Bill & Melinda Gates, están a dar o diñeiro só para os asuntos que lle interesa a Bill Gates, de tal maneira, que o programa só se centra nos proxectos para os que ten diñeiro, o resto queda sobre o papel. Por exemplo, xa non se traballa nada sobre o programa de uso racional dos medicamentos" (11). A GUERRA CONTRA UN INIMIGO INVISIBLE: RETÓRICA 11S, O DESCRÉDITO DA OMS E A SILICONIZACIÓN DA ESTUPIDEZMentres escribo, o goberno de Pedro Sánchez acaba de aprobar o tan esperado "Plan de Desescalada do Confinamento". Un plan, na súa totalidade, tan absurdo e grotesco, como o modelo de xestión política adoptado desde o minuto cero da aplicación do "estado de alarma". Non vou aquí a facer unha análise pormenorizada do mesmo, porque non é o meu labor. Para iso xa están os "xornalistas" dos programas da televisión, que lonxe de informar, alimentan a confusión, a frustración e o medo social. Á fin e ao cabo, esta é a súa disfunción: desinformar á xente.Como puido comprobar o/a lector/a, as medidas "excepcionais" decididas polo goberno non foron tan orixinais, máis ben, foron a "norma" desde o punto de vista histórico de anteriores "epidemias e pandemias", a modo de "ensaios clínico-sociais". No que vai de século, desde o ano 2000, a humanidade xa padeceu polo menos 5 pandemias, á luz do cambio de definición do concepto "pandemia", e acompañadas sempre de intensas e humillantes campañas de alarmismo social, co único obxecto de crear un "clima de pánico e histeria colectiva" Con todo, sen a debida cobertura mediática, varios países de África Central (Serra Leona, Liberia e na actualidade a República Democrática do Congo), sofren as consecuencias humanas devastadoras de sucesivos brotes de cólera, cun índice de letalidade dun 2%. Máis de 30.000 persoas faleceron por este letal virus en toda a franxa subsahariana (12).Ou por pór outro exemplo, non digno da cobertura dos medios de comunicación occidentais, é o brote que se produciu en Iemen, un país arrasado por un conflito armado enquistado desde hai 6 anos e que se cobrou a vida de máis de 200.000 persoas. De momento, hai máis de 550.000 contaxios rexistrados e máis de 2000 persoas faleceron, na súa gran maioría nenos e nenas. A causa?: a guerra. Esnaquizou o sistema de auga e saneamento, as rúas convertéronse en vertedoiros auténticos de cascallos e lixo, e os hospitais e os centros de saúde foron destruídos polos bombardeos que non fan discriminación entre obxectivos miliares e civís, como en todas as guerras reais, onde se usan balas e bombas, e os mortos ponos sempre o mesmo bando: o pobo. (13).A tenor deste exemplo de "guerra real", é absolutamente abxecto e inmoral que o goberno dun estado social e democrático de dereito, adopte esa linguaxe belicista dos atentados do WTC do 11 de setembro de 2001, na loita contra un virus. Un virus, por certo, menos contaxioso e letal, que o virus da gripe estacional, como afirmou o Dr. Luís Enjuanes, o virólogo máis prestixioso do país, e que leva máis de 30 anos estudando o coronavirus no Centro Nacional de Biotecnoloxía do CSIC (14).En realidade, non é un inimigo invisible nin incerto, ao que debamos temer, nin declararlle a guerra. Os virus, como se fixo sempre en calquera momento da historia e en calquera latitude do Mundo, combátense con investigación, medicina e persoal médico e sanitario. Tres campos de batalla en España, nos que levamos anos perdendo a causa do progresivo desmantelamento do estado de benestar e a desinversión en I+D+I. Polo tanto, é necesario reverter esa tendencia neoliberal e promover, en lugar dunha economía de guerra, unha economía moderna e sustentable para a paz e a mellora social.O que parece ser unha evidencia, é que o "desastre" é esta crise sanitaria que xa se transformou en económica, e a cal, ten un marcado comportamento clasista, pondo en potencial risco a vida, sobre todo, das maiorías sociais que teñen unha maior dificultade ou desigualdade de acceso á sanidade pública nos países industrializados e enriquecidos, e de forma máis sanguenta, as persoas máis vulnerables da Terra: os seres humanos dos países máis empobrecidos a causa do espolio das corporacións multinacionais das potencias estranxeiras. Este feito sociolóxico constátase de forma dramática e tráxica na Comunidade de Madrid, evidenciando o terrorífico fracaso do neoliberalismo e as políticas de desregulación, privatización e externalización dunha gran maioría dos hospitais e servizos públicos, así como a privatización e a inhibición da administración da comunidade, en materia de inspección de servizos sociais na rede de residencias e centros xerontolóxicos, tanto públicos como privados. O paradigma do "laissez faire, laissez passer", demostrou ser un terrible engano social, e os servizos e as empresas privatizadas baixo esta doutrina, nin son máis eficaces, nin máis eficientes e moito menos de mellor calidade, e por unha sinxela razón: o público non ten ánimo lucrativo, senón de prestación dun servizo á cidadanía en aras do interese xeral. O privado ten ese animus lucrandi, procurando prestar un servizo en base ao principio da obtención do máximo beneficio económico co mínimo custo. Outro dos feitos que se puxeron de manifesto con esta nova crise, é a supeditación do servizo público de saúde mundial que debería prestar a OMS, á atención prioritaria dos intereses privados representados na organización. E esta aliñación coa tiranía do conglomerado farmacéutico, o Foro Económico Mundial e a Fundación Bill e Melinda Gates, quedou reflectida nas "supostas recomendacións" emitidas e acatadas coma se fosen "obrigas", pola maior parte dos países da zona euro, e as cales, distan enormemente de atender a criterios de medicina ou epidemioloxía, e si, sen embargo, a unha doutrina tecnócrata e empresarial. Desde o escándalo de corrupción da "pandemia de gripe A H1N1" de 2009, a organización segue envolta nunha "crise de credibilidade". Despois desta, considero que será necesaria a súa refundación e volver ao modelo de financiamento orixinal: o de achegue económico dos países membros da organización. É dicir, un modelo de financiamento público. Outro feito que se verificou con esta "pandemia do coronavirus", é a siliconización (termo proveniente de Silicon Valley, o centro de produción das novas tecnoloxías dixitais e berce de empresas tecnolóxicas como Apple, Google ou Facebook) da vida e a ciencia (15). Na vida diaria pódese comprobar o vertixinoso proceso de ordenación tecnolóxica da nosa sociedade, baseada no uso compulsivo e abusivo das novas tecnoloxías da comunicación e a información, e que destruíron a cultura da razón e a reflexión, é dicir, a nosa capacidade de pensar e tomar decisións, e por tanto, de formar a nosa opinión por exemplo, en base a informacións procedentes de moitas fontes, pero as cales, analizamos e contrastamos, antes de sacar unha conclusión propia. Desgraciadamente, esa facultade quedou anulada, podendo comprobarse durante esta "pandemia" nas redes sociais, onde non se atisba nin un mínimo signo de pensamento ilustrado, crítico e autónomo. 0 cuestionamento da esperpéntica e incompetente xestión da crise. Toda unha vitoria para os medios de propaganda e de control social, que só buscan a distracción, o entretemento, a desinformación e o hiperconsumismo d@s usuari@s. En relación á ciencia, foi unha tráxica derrota. O goberno manipulouna mediante o uso dun "comité científico de expertos e sabios" para asesorar ao executivo na adopción das medidas económicas e políticas para unha "crise sanitaria"! En realidade, a xente, presa do pánico e a confusión entre tantas medidas moitas veces incoherentes e sen criterio ou xustificación médica, decidiu abnegarse ao discurso da "xente preparada e intelixente" do goberno, que lonxe de atender a metodoloxía da ciencia, apostou pola charlatanería e a andrómena do cientificismo, que nada ten que ver coa ciencia. É dicir, déuselle o protagonismo e un excesivo valor a un asesoramento supostamente científico e acorde a outro tipo de intereses que nada teñen que ver coas ciencias positivas como a medicina. O exemplo máis doloso e tráxico que acredita a tese do cientificismo, foron todas esas persoas maiores que perderon a vida nas residencias, vivendas comunitarias e centros xerontolóxicos na comunidade de Madrid. Se realmente o goberno de Pedro Sánchez apostase por un "asesoramento científico", poríase en contacto con investigadores en viroloxía e epidemioloxía independentes, os cales, sabendo que é un virus "tan letal e contaxioso", e que afecta, maioritariamente a persoas que son grupos de risco e persoas maiores con patoloxías previas, a primeira recomendación deste outro tipo de "comité científico" sería pór baixo a protección do estado a estes colectivos de poboación máis vulnerables. Con todo, non se actuou desta maneira, aínda tendo unha marxe de case dous meses desde que se coñeceu o primeiro caso de contaxio oficial en Wuhan, China. A explicación a esta decisión é sinxela, atendendo ao criterio do capitalismo do desastre: a prevención non da beneficios. O que si é moi rendible, é o tratamento antiviral e a vacina.En relación a tan elevado número de contaxios e persoas falecidas, sería convinte saber con precisión e rigor se as cifras son reais ou hai una inflación estatística, que viría en gran medida explicada, por unha circular transmitida polo Ministerio de Sanidade de Salvador Illa, a segunda semana do estado de alarma, a todos os centros de saúde de atención primaria e hospitais públicos, na que se ordenaba a instrucción de que calquera persoa que presentase síntomas de coronavirus, se lle diagnosticase covid-19 (múltiples infecciones respiratorias comparten os signos do coronavirus). E de igual modo, como "mortis causa" a personas falecidas sen diagnóstico previo. Así o denunciou a Federación de Asociacións para a defensa da Sanidade Pública nun dos seus comunicados (16).Chama poderosamente a atención, que o Centro Nacional de Epidemioloxía da Universidade Carlos III, que dirixe o Sistema Nacional de Vixilancia da Epidemia de gripe estacional, que conta cunha rede formidable de contabilización de persoas contaxiadas e falecidas por gripe, con todo, fixese augas con este "novo virus", e ao que se debe sumar, que conta cun potente simulador de predición epidemiolóxica chamado Epigraph (17) que xa alertou dunha nova onda epidémica que contaxiará a máis de 14 millóns de persoas o próximo inverno. Canto menos, con esta información, é máis que cuestionable o papel do estado, o goberno e todas as institucións públicas implicadas na xestión desta "crise pandémica", ao concederlle máis capacidade á "intelixencia artificial" que á intelixencia humana e ó coñecemento acumulado de médic@s, virólog@s, epidemiólogos independentes e de gran prestixio. O importante, é conservar o sistema doutrinal neoliberal imperante, que vela polo complexo de intereses do capitalismo do desastre. Os dividendos das cotizacións bolsistas por riba da saúde das persoas, aínda que dita máxima carrexe un dano desgarrador a miles de familias ("primun non nocere", é o principio ético do oficio médico, de facer sempre o menor dano posible á persoa enferma). En relación á medicina, é o abandono de toda ética profesional e a traizón ao seu xuramento hipocrático, cuxo principio moral, vertebra toda a formación desta honorable profesión e o seu código deontolóxico. A MODO DE CONCLUSIÓNREGRESO AO FUTURO: DEMOCRACIA DE MERCADO, CORONABONOS E EPIDEMIOLOXÍA DO MEDOGustaríame rescatar, antes de expor a miña conclusión, algunhas das reflexións do que fora presidente da Comisión de Saúde do Consello de Europa en 2009, o Dr. Wofgang Wodarg, quen volve a denunciar o modelo de xestión política da Pandemia de Covid-19, adoptado pola gran maioría dos países afectados (25 dos 27 países membros) da UE, con excepción de Suecia, cuxo goberno do socialdemócrata Stefan Löfven, decidiu desoír as "recomendacións" da OMS, para seguir as do epidemiólogo xefe da Axencia de Saúde Pública, Anders Tegnell e a súa política sanitaria da "difusión tranquila e coidadosa para non sobrecargar o sistema de atención médica". O prestixioso médico internista e neumólogo, volveu a cuestionar o uso inconvinte e perxudicial da estratexia do pánico e as medidas económicas e políticas aprobadas con respecto á poboación en xeral, á que lle atribúe máis prexuízo e dano social que beneficio, que supostamente se persegue coas medidas gobernamentais.En relación á "crise sanitaria do coronavirus" afirma: "a solución ao problema do coronavirus é pór en corentena aos alarmistas" (18).E no mesmo artigo, "regresando" á anterior "pandemia de gripe A H1N1", comenta cunha clara perspectiva de futuro:"Houbo escenarios de horror similares unha e outra vez nas últimas dúas décadas. Sen embargo, a pandemia de gripe porcina anunciada pola Organización Mundial da Saúde foi, de feito, unha das ondas de gripe máis leves da historia e as aves migratorias seguen esperando a gripe aviaria. Todas as institucións que agora nos alertan de novo sobre a necesidade de ser precavidos decepcionáronnos en varias ocasións. Con demasiada frecuencia, vemos que existe a corrupción institucional debido ós intereses secundarios dos negocios e a política".Naquela ocasión, o propio Dr. Wodarg iniciou e acompañou a "comisión de investigación" da OMS no Consello de Europa, co obxecto de depurar responsabilidades e esclarecer os motivos polos cales, a OMS decretara a "emerxencia santiaria" a principios de 2009, e a metade de ano, activado tódalas alarmas e mecanismos de pánico social, declarando a "pandemia de gripe A H1N1", cando por número de contaxios e persoas falecidas eran uns valores insignificantes, á luz de epidemias de virus moito máis contaxiosos como a malaria ou o ébola, que anualmente produce a morte de miles de vidas humanas, e non se lle concede a relevancia mediática nin se realiza a cobertura informativa como á actual crise do COVID-19.Creo que se pode afirmar, que estamos ante a maior campaña de propaganda política e de alarmismo mediático en tempos de paz xamais despregado na historia de España. Mobilizáronse todos os enxeños, dispositivos, medios técnicos, políticos, económicos e empresariais (refírome ao gran capital do IBEX 35 e demais conglomerado empresarial multiparticipado), así como think tanks (centros ideolóxicos de produción de doutrina), universidades, centros de produción científicos e fundacións (públicas e privadas), para levar a cabo o máis importante exercicio masivo de control social desde o franquismo baixo os hashtags: #estevirusloparamosunidos e #yomequedoencasa. Son moitas as voces disidentes de médic@s, virólog@s, neumólog@s, epidemiólog@s e investigadores científic@s, tanto nacionais como internacionais, que puxeron frontal e categoricamente en cuestión as medidas de prevención e intervención desenvolvidas durante esta crise, e concretamente, a medida de confinamento indiscriminado, sen ter en conta variables tan importantes como a saúde, a clase social ou a convivencia familiar, así como a perspectiva e a violencia de xénero. É curioso que un executivo que se presenta como "socialista, demócrata, feminista, antixenófobo e plural", se esquecera durante estes 50 días de "arresto domiciliario" e suspensión de dereitos e liberdades fundamentais, das persoas que gozan de plena saúde, dos 7 millóns de menores, dos grupos de risco, das persoas maiores máis vulnerables e dependentes, dos fogares empobrecidos, das mulleres que se viron obrigadas a confinarse cos seus maltratadores, das persoas con tendencia depresiva ou que padecen depresión ou ansiedade, aos inmigrantes dos CIES (Centros de Internamento de Estranxeiros), os reclusos e en particular os que están enfermos, así como o colectivo dos sen teito. Non ter en conta esta realidade social tan complexa á hora de decidir o modelo de xestión da pandemia é un flagrante acto de irresponsabilidade política, co que causaron un dano social e de saúde pública maior que o propio coronavirus, atendendo a un criterio de prevención hipocrático como o xa comentado, primun non nocere. Deste xeito, unha vez máis, queda en evidencia a ausencia dun criterio médico e epidemiolóxico en toda a xestión política da pandemia do SARS-CoV-2, e denota un corte tecnócrata e cientificista, e confírmase na incoherencia das medidas adoptadas como a aprobación e a continuación corrección das mesmas día tras día, pondo en dúbida a competencia, a lóxica e a experiencia do "comité científico" consultado polo goberno. E como asevera o profesor da UCM, Marcos Roitman Rosenman, o país está arrasado por unha pandemia de estupidez (19). "Loitar contra a estupidez constitúe unha necesidade vital".En relación ás medidas económicas, a escala supranacional, só comentar que os beneficiarios do Quantitative Easing do BCE (Banco Central Europeo), ao que bautizaron co patético nome de Pandemic Emergency Purchase Programme (Programa de Compra de Emerxencia Pandémica) cun fondo de 750.000 millóns de euros e que se destinará á compra de bonos de titularidade privada e soberana, será o gran capital, en particular, as corporacións de combustibles fósiles europeos e as grandes eléctricas (Enel, Repsol-YPF, Cepsa, Shell, Total, Naturgy, etc), como xa denunciou a ong Ecoloxistas En Acción, e non as pequenas e medianas empresas que sosteñen a erosionada e inestable economía produtiva da eurozona. É dicir, os "coronabonos" só contribuirán ao aumento das grandes fortunas e á acumulación de poder das corporacións multinacionais (20).A escala nacional, as axudas non chegarán, ou se finalmente chegan aos seus destinatarios últimos, non serán suficientes para cubrir o gran volume de gastos e de reactivación das 2.800.000 pemes rexistradas en España, como asegura un dos gurús económicos de Unidas Podemos, o catedrático de Economía Aplicada da Universidade de Sevilla, Juan Torres López.O desastre económico e social é un feito irreversible:"Os mercados financeiros son unha bomba de reloxaría. Ou mellor, un mosaico de bombas en forma de diferentes burbullas e factores de vulnerabilidade e risco que poden estalar en calquera momento. Cos tipos de interese tan baixos, os grandes fondos de investimento recorreron cada día máis a acumular títulos cada vez máis arriscados que incrementan a inestabilidade e o perigo das bolsas. Por moito que interveñan os bancos centrais con centos de miles de millóns de dólares para comprar os títulos e salvar aos seus propietarios, o seu derrube será inevitable se non se frea o vórtice especulativo que as move (…).A situación é preocupante. Os líderes do mundo non están sendo capaces de actuar unidos fronte a un perigo que ameaza a todos os países por igual. Non conseguen (especialmente en Europa) coordinar medidas urxentes e completamente efectivas para frear os problemas máis inmediatos que a propagación de virus expón ás persoas e ás empresas. Empéñanse en darlle prioridade a preservar o valor da riqueza financeira, o que xa impediu que a crise de 2008 impulsase o necesario cambio de rumbo que necesitaba a economía mundial. Están cegos ante os fallos estruturais que acabo de sinalar. E, o que é peor, á inmensa maioría de quen toma as decisións non parece que lle importe seguir deixando na cuneta a millóns de fogares, de traballadores autónomos e de pequenas empresas. E non é por falta de alternativas, que se teñen e sabemos cales son, senón porque están pregados ó interese e ó poder dunha minoría tan avariciosa como insensata, disposta a inmolar ao mundo con tal de seguir sendo dona de todo" (21).Nun dos seus primeiros artigos ao comezo da "crise do coronavirus", o influente politólogo e economista belga Éric Toussaint, fixo unha análise económica e financeira exhaustiva e pormenorizadamente documentada do verdadeiro desastre social e económico que se oculta detrás da tapadeira da pandemia: unha devastadora recesión financeira global sen paralelo na historia contemporánea, e cunhas consecuencias económicas, sociais e humanas imponderables. Neste traballo, publicado no sitio electrónico do Comité para a Anulación das Débedas Soberanas Ilexítimas (www.cadtm.org), xa alertaba que no período do 15 de febreiro ao 15 de marzo, a bolsa de Wall Street, durante varios días, tivera que cortocircuitar (na linguaxe da bolsa, parar literalmente) a actividade bolsista para non levar ao sistema financeiro mundial ó colapso (22). "Os mercados bolsistas están dominados por un centenar de grupos privados accionistas que forman parte do 0,1%".O virus como xa se comentou e afirmouno en múltiples artigos a reputada e influente xornalista de investigación canadense Naomi Klein (23), é a estratexia usada polos gobernos das democracias occidentais que abrazaron o corolario neoliberal, representado polas políticas de austeridade aplicadas na última década co cal, poder seguir desenvolvendo as súas axendas económicas secretas. O guión desta "nova pandemia" é a adaptación das terapias de choque económico postas en marcha nas décadas dos 70 e 80 en América Latina e en diversos países de Asia. É a cruzada da nova relixión do "libre mercado" e os seus evanxelistas, os Chicago Boys (os representantes da Escola Económica da Universidade de Chicago), e en particular, os díscípulos do economista máis popular da época e Premio Nobel de Economía (concedido en 1973, polo seu gran traballo como ideólogo do programa de choque económico desenvolvido en Chile, tras o golpe de estado de Augusto Pinochet ao goberno de Salvador Allende), o profesor e Dr. Milton Friedman (O Doutor Shock).O Dr. Friedman decatouse que podía extrapolar a terapia de choque individual a toda unha sociedade. O método fora empregado nos anos 50 polo "especialista" en psiquiatría Ewen Cameron do Allan Memorial Institute da Universidade McGill de Montreal (Canadá) cos seus pacientes (moitos deles completamente sans, con trastornos de conduta , depresión, ansiedade, etc) para resetear as súas mentes, e devolvelas a un estadio inicial e infantilizado, co obxecto de dobregar totalmente as súas vontades e manipular o seu comportamento. Materializar a tabula rasa de Aristóteles, na que poder reescribir a historia desas persoas. O programa segredo e ilegal do "Dr. Electroshock" foi promovido e financiado pola Axencia Central de Intelixencia de EE.UU. (CIA), co nome en clave de Proxecto MK-Ultra (Programa de Control Mental) (24). Se podían someter a vontade dun individuo, tamén podían facelo con toda unha poboación co despregamento de toda a batería de técnicas de control mental, a través da manipulación das ideas, emocións, hábitos, actitudes e opinións. E así o manifestou nunha simbólica e profética frase o propio Friedman:"Só unha crise real ou percibida como tal, produce un auténtico cambio". E os Chicago Boys, auspiciados e bendicidos polo gran teólogo do Consenso de Washington, levaron con éxito as súas teorías económicas despois de consumarse o shock que supuxo o putsch contra o Goberno lexítimo da Unidade Popular de Salvador Allende. A función do shock é maximizar a desorientación, o medo e a confusión da xente, mediante o uso de todas as técnicas de control social que permitan a hábil manipulación da sociedade, mentres se implementan os plans segredos dos poderes económicos e financeiros que están a gobernar na sombra. As grandes corporacións que operan en Wall Street e os parqués máis importantes do globo, están multiparticipadas por outras grandes empresas multinacionais, e por tanto, os que gañan coas crises, as guerras ou as pandemias (reais ou percibidas) do capitalismo do desastre, son estas redes corporativas multiparticipadas que operan a escala global. Hoxe a economía do Mundo cambiou radicalmente dende a década dos 70, na que Richard Nixon, foi o presidente de EE.UU. de transición do sistema de protección social do New Deal roosveltiano ao sistema de libre mercado friedmaniano, inaugurándoo coa voadura do sistema de Bretton Woods, que instaurara a nova orde económica e financeira mundial tras a IIGM, co obxecto de conseguir a necesaria estabilidade financeira e comercial global mediante o establecemento duns tipos cambiarios fixos e estables, establecendo o sistema do patrón ouro, e fixando o prezo do ouro ao dólar norteamericano. Para iso creáronse dúas institucións financeiras internacionais (o FMI e o BM) e aprobáronse uns acordos en materia de aranceis e comercio internacional (os GATT que acabarían integrándose en 1995 na Organización Mundial do Comercio). En termos porcentuais, en 1971, tras a abolición dos Acordos de Bretton Woods, o 90% das transaccións financeiras internacionais tiña que ver coa economía real, é dicir, comercio ou investimento a longo prazo, e o 10% era especulativo. En 1990 as porcentaxes invertíronse e a mediados da década, o 95% dos movementos de capital diario dunhas cifras astronómicas era especulativo. A día de hoxe, son billóns de dólares os que se moven a diario nos fluxos de capital privado internacionais. Case o 99% son movementos financeiros especulativos (25).É o vector estratéxico e definidor do capitalismo global actual: a financiarización. Pero para chegar a este punto, foi necesario tomar moitas decisións políticas, nas que non participaron os pobos do Mundo, en materia de liberalización e desregulación do sistema financeiro internacional, encamiñadas para redistribuír os beneficios entre a tiranía dos mercados, e propiciando unha maior concentración da riqueza e o poder no Mundo en mans dunha selecta minoría social ou elite: a plutocracia. (26). O selecto club dos máis ricos. Usando o termo usado hai 244 anos polo pai da economía moderna, o economista escocés Adam Smith: os Amos da Humanidade (27). E os Amos da Humanidade, actúan sempre en base a unha vil máxima de acción: "All for ourselves. Nothing for other people" (Todo para nós. Nada para os demais). (28). Sen importarlles en absoluto nin a saúde nin a vida de millóns de persoas no planeta. Teñan este principio e este dato en conta para comprender toda a dor e sufrimento inncesario provocado a miles de persoas e familias en España e o resto dos países afectados pola pandemia do medo. E eses Amos da Humanidade son os que dirixen a OMS na actualidade, e ós que o goberno de Pedro Sánchez decidiu servir antes que ao seu pobo, desposuído de toda a súa soberanía, a cal, foi transferida aos novos tiranos do libre mercado. Pero, ten a cidadanía algunha alternativa ao goberno plutocrático mundial? Por suposto, que si. Do mesmo xeito que Noam Chomsky, considero que a democracia é un esquema político moi sinxelo de comprender. Trátase de quen dá as ordes e quen as acata. Polo tanto, a cidadanía ten a posibilidade de asumir un papel protagonista na historia, participar, organizarse e contratacar os duros golpes do capitalismo neoliberal en aras de construír unha sociedade desde abaixo. Por que se hai un feito sociolóxico e empírico constrastable e irrefutable, é que os cambios sociais nunca proveñen das institucións.A transformación social radical, tradicional e historicamente, produciuse grazas á acción do movemento, dos pobos empoderados. Das persoas que se autoorganizaron e decidiron que as cousas cambiaran a mellor. E para iso hai que actuar pensando en que existen posibilidades de cambio, porque pola contra, nunca o haberá. Por iso, como nos lembra o prestixioso e radical (no sentido de comprensión das casusas dos problemas) historiador norteamericano Howard Zinn no seu libro Ninguén é neutral nun tren en marcha: "O que importa son as pequenas fazañas de persoas anónimas que puxeron os cimentos para os sucesos transcendentes da historia". E estas son as persoas que conseguiron cambiar as cousas no pasado e as que, sen dúbida, lograrán transformalas no futuro. Depende de nós. Referencias bibliográficas e fontes consultadas:(1)https://www.lahaine.org/mundo.php/naomi-klein-el-coronavirus-es(2)Mata, Santiago, Cómo el ejército americano contagió al mundo la gripe española. Ed. Amanecer, Madrid, 2017.(3)Zinn, Howard, La otra historia de los Estados Unidos.Ed.Hiru, Hondarribia, 2005. Pág. 332.(4)Zinn, Howard, La otra historia de los Estados Unidos.Ed.Hiru, Hondarribia, 2005. Pág. 333.(5)https://www.csic.es/es/actualidad-del-csic/luis-enjuanes-la-vacuna-de-los-virus-se-logra-eliminando-sus-genes-de-virulencia (6)https://elpais.com/sociedad/2009/08/28/actualidad/1251410404_850215.html (7)https://www.naiz.eus/eu/actualidad/noticia/20200421/estamos-ante-otro-fallo-masivo-y-colosal-del-capitalismo-neoliberal (8) https://www.actasanitaria.com/que-paso-con-la-gripe-autoevaluacion-politica-la-espanola/(9)http://vgripe.isciii.es/inicio.do (10)https://www.elmundo.es/suplementos/cronica/2010/745/1264287607.html(11)https://mondiplo.com/nos-estabamos-comiendo-la-cama-y-la-casa (12)https://www.msf.es/actualidad/republica-democratica-del-congo/r-d-congo-se-enfrenta-al-peor-brote-colera-los-ultimos-20 (13)https://www.unicef.es/noticia/un-brote-de-colera-en-yemen-agrava-la-situacion-de-los-ninos (14)https://www.gciencia.com/saude/enjuanes-e-moi-probable-que-o-coronavirus-regrese-cada-inverno-como-a-gripe/ (15)https://www.farodevigo.es/sociedad/2018/10/18/eric-sadin-sociedad-vez-desinformada/1981522.html (16)http://www.fadsp.org/index.php/sample-sites/manifiestos/2180-neumonia-y-mortalidad-por-covid19 (17)https://www.20minutos.es/noticia/4215310/0/simulador-apunta-espana-tres-millones-contagiados-dos-escenarios-retorno/ (18)https://www.elsaltodiario.com/salud/solucion-problema-coronavirus-aislar-alarmistas (19)https://www.jornada.com.mx/2020/04/27/opinion/022a1pol (20)https://www.sinpermiso.info/textos/es-el-fin-de-un-mundo-necesitamos-una-renta-basica-de-cuarentena (21)https://www.globalizacion.ca/coronavirus-lo-que-dijimos-que-iba-pasar-ya-esta-pasando/ (22)https://www.cadtm.org/La-pandemia-del-capitalismo-el-coronavirus-y-la-crisis-economica (23)https://www.cadtm.org/Naomi-Klein-La-gente-habla-sobre-cuando-se-volvera-a-la-normalidad-pero-la (24)Klein, Naomi. La doctrina del shock. El auge del capitalismo del desastre. Ed. Paidós. Barcelona. 2007. Pág. 49-63.(25)Chomsky, Noam. El beneficio es lo que cuenta. Neoliberalismo y orden global. Ed. Crítica. Barcelona. 2000. Pág.24 y 58.(26)Chomsky, Noam. ¿Quién domina el Mundo? Ed. B. Madrid. 2016. (27)Smith, Adam. La riqueza de las naciones. Ed. Biblioteca Nueva. Madrid. 2019(28)Chomsky, Noam. Réquiem por el sueño americano. Ed. Sexto Piso. Madrid. 2017.


Summary: Concluíron sen acordo as conversas entre nacionalistas e esquerda estatal. Non haberá mobilizacións conxuntas. A clave estivo na dependencia de Esquerda Unida a respeito dos acordos xa adoptados pola súa dirección madrileña. Anova posicionouse con EU.

O encontro entre as forzas políticas soberanistas galegas e a esquerda estatal non podía producir resultados positivos porque -de acordo con diversas fontes consultadas por Sermos Galiza- as posicións de partida apenas se foron modificando durante as dúas sesións de conversas, decorridas entre esta cuarta e esta quinta feira. Nas conversas tomaron parte BNG, Compromiso por Galicia, Nós-UP, Causa Galiza, Anova, Espazo Ecosocialista e Esquerda Unida. As forzas soberanistas galegas defenderon en todo momento un calendario de mobilizacións e unha táboa reivindicativa propia, pondo o acento no dereito de Galiza a decidir. En troca, Esquerda Unida mostrou en todo momento o seu compromiso coas mobilizacións programadas por IU no conxunto do Estado. Para EU, era irrenunciábel convocar manifestacións en Galiza o sábado -como vai facer a esquerda republicana española en Madrid- e facelo baixo o lema Referendum Xa. O soberanismo galego, por súa parte, postulaba a realización dunha marcha nacional este domingo baixo a palabra de orde Galiza pola República. Polo dereito a decidir. A síntese foi imposíbel. "No fondo, a dialéctica real está entre os que defendemos a República Galega e os que defenden a III República española", afirmou unha forte soberanista en declaracións a Sermos Galiza. Convocatoria estatal Anova -representada por Beiras- acabou posicionándose cos seus socios de AGE. Comezou esta rolda de conversas -encetadas a cuarta feira e concluídas a quinta- coa asunción formal das propostas do BNG -marco galego de mobilizacións, convocatoria sen siglas, faixa portada por cidadáns non coñecidos, discurso lido por unha persoa de consenso. Mais paseniñamente se foi aliñando con EU, co argumento de que xa existía un calendario de mobilizacións "en marcha". De feito, Anova apoiou unha convocatoria de IU a escala estatal -á que estaban chamadas diversas forzas políticas- para demandar un referendo sobre a República. A esa convocatoria -decorrida esta quinta feira en Madrid e saldada coa chamada Declaración do Ateneo- non acudiron, embora si foron convidadas, nen ERC nen Podemos. Non foron convocados nen BNG nen Bildu. "No fondo, a dialéctica real está entre os que defendemos a República Galega e os que defenden a III República española" En realidade, as posicións expresadas por EU nas conversas coas forzas políticas soberanistas galegas foron moi esclarecedoras a respeito do marco en que esta organización quer xogar a partida da hipotética ruptura co réxime de 1978. Segundo puido saber Sermos Galiza, o secretario xeral do PCE en Galiza, Carlos Portomeñe, afirmou -nun momento da reunión decorrida a cuarta feira- que, embora el milita nun partido que desde os anos 20 do pasado século defende o dereito de autodeterminación, este dereito no actual contexto político "non suma, senón que resta" á hora de convocar xente para producir un cambio político. Así as cousas, o nacionalismo galego prepara actos a prol da abertura dun proceso constituínte que coloque a Galiza como suxeito soberano. Actos que se realizarán nos próximos días, antes de a vindeira cuarta feira se debater no Congreso a Lei de Sucesión que permitirá a entronización dun novo Borbón como xefe do Estado español.