Summary: As afiliacións á Seguridade Social descenden en case 4.000 malia baixar o paro rexistrado en máis de mil persoas.

Nin o pulo do sector servizos nin a contratación temporal polas festas evitaron que Galicia destruíse emprego no pasado decembro. Malia que o paro rexistrado caeu en 1.074 persoas no mes de Nadal, o número de afiliacións á Seguridade Social caeu en máis do triplo, en 3.764, no mesmo período en Galicia. O paro rexistrado caeu en máis de 1.000 persoas pero o número de afiliacións descendeu en máis de 3.700 en decembroEsta aparente contradición --o descenso no paro e a destrución simultánea de emprego-- ten que ver, fundamentalmente, coa emigración e fuxida da poboación activa e o desánimo ou desconfianza que leva a desapuntarse das listas de demandantes de emprego. Segundo os datos facilitados polo Ministerio de Emprego, o paro descendeu en máis de mil persoas en decembro e baixou en case 16.000 con respecto ao mesmo mes do ano pasado, quedando a cifra total en 169.295 persoas paradas rexistradas nas antigas oficinas do INEM. Ao debullalos, os datos deixan clara a tendencia asentada desde hai tempo no mercado laboral galego: o auxe do sector servizos, a temporalidade e a precariedade. De feito, o paro rexistrado aumenta en todos os sectores agás no dos servizos, onde baixa en case 2.300 persoas, e no colectivo sen emprego anterior, cun descenso de máis de 650. O paro baixa en case 2.300 persoas no sector servizos pero sobe na agricultura, a construción e a industriaPero o paro sobe en todas as provincias galegas e de novo naqueles sectores onde a estabilidade adoita ser máis habitual: en 195 persoas na agricultura, en 824 nan industria e en 860 na construción. Por sexos, o paro só baixa nas mulleres (2.156 paradas menos fronte a 1.082 parados máis) pero na comparación anual a maior diminución dáse nos homes (8.115 parados menos fronte a 7.603 paradas menos).Ademais, e para un saldo final de máis de 3.700 empregos destruídos e uns mil parados menos, en Galicia asináronse un total de 72.251 contratos, dos que 66.023 foron temporais (91,4%), sobre todo no sector servizos, onde dun total de 57.357 contratos foron temporais 52.744 (92%). Alé diso, a contratación baixou, sobre todo a indefinida: 1.846 contratos fixos menos (−22,9%) e 10.330 temporais menos (−13,5%). En comparación cun ano antes rexistráronse 863 contratos indefinidos máis (+16%) e 143 temporais menos (–0,2%).Case 68.000 persoas paradas con experiencia laboral carecen de prestacións por desempregoSegundo os datos facilitados polo SEPE, a taxa de cobertura sitúase no 56,3% en Galicia. Xa que logo, case 68.000 persoas paradas con experiencia laboral carecen de prestacións por desemprego.Ademais, só o 46% das persoas beneficiarias de prestacións por desemprego cobran unha prestación contributiva.A Xunta de Galicia destacou a saída das listas das oficinas de emprego de máis de 15.000 persoas en 2018 e a caída do paro do 8,5%, dous puntos máis que a media estatal. Segundo Miguel Tellado, secretario xeral do PPdeG, a diferenza co conxunto de España é "o custo da inestabilidade política". "A comunidade autónoma sitúase a niveis de paro inferiores aos de hai 10 anos, sumando xa máis de seis anos de baixadas consecutivas, desde decembro de 2013.", destaca a secretaria xeral de Emprego, Covadonga Toca.


Summary: O conxunto celeste recibe ao andaluz logo de empatar ante o Espanyol e vencer no campo do Betis, polo que un triunfo podería situalo nos postos máis altos da táboa.

O Celta espera manterse invicto e mesmo subirse aos postos máis altos da clasificación tras o seu encontro da terceira xornada de Liga na Primeira división estatal, no que recibe ao Granada en Balaídos o sábado ás sete da tarde. Se non o evita Apelación, o conxunto de Luis Enrique terá que superar a baixa por sanción dun dos seus xogadores básicos, o mediocentro Borja Oubiña. Porén, a boa imaxe amosada no campo do Betis xera optimismo nun equipo que pode presumir de boa estadística goleadora -a dous tantos por encontro- con Charles como efectiva referencia arriba. Suma máis razóns para o optimismo a chegada de Aurtenetxe, que podería ser titular. Pola súa parte, o Granada visita Vigo logo de poñerlle as cousas difíciles ao Real Madrid e coa sona de ser un dos equipos que mellor se reforzaron en verán. Especial protagonismo terá o ex deportivista Riki, que apunta á titularidade nun campo no que se gañou bastantes antipatías como branquiazul.


Summary: Yasha é un mago de sona e talento que percorre a Polonia de finais do século XIX. Escapista, é quen de saltar barreiras ou abrir cadeados. E así vive ademais cando está fóra da escena. Este é o argumento de O mago de Lublin, novela orixinal de 1960 obra de Isaac Bashevis Singer, o máis célebres dos autores de lingua yiddish. Agora ve a luz en galego.

É Moisés Barcia quen se encarga da tradución, pero desde o inglés. Publica Rinoceronte. "Mentres a súa devota esposa espera por el na casa, as múltiples amantes de Yasha agardan a súa próxima visita", explica a nota editorial, "é un don Xoán xudeu, consumido pola inquietude, que expresa nunha gran cantidade de aventuras. Porén, verase obrigado a deixar a un lado as acrobacias para atopar o seu verdadeiro eu". O mago de Lublin, que en 1979 coñeceu unha adaptación cinematográfica dirixida por Menahen Golam, é tamén unha cata no xénero picaresco trasladado á inestábel Europa central do XIX, atravesada polo grotesco e romántico. Milton Hindus escribiu na recensión que saudou no New York Times a saída do libro en inglés que, "mesmo que o lector non estea convencido de que Singer tivese éxito no seu propósito, fica claro que se trata dun escritor con moito máis que poderes ordinarios". Nado en 1902 na vila polaca de Radzymin, daquela parte do imperio ruso, viviu despois en Varsovia. En 1935 marchou cara Estados Unidos e, porén, Polonia atravesou as súas páxinas até a morte. Influído por Dostoyevsky ou Knut Hamsun, politicamente conservador, a súa obra, escrita en yiddish -lingua procedente da mestura entre dialéctos xermánicos e hebreos-,obtivo un amplo recoñecemento en vida, por caso, o premio Nobel de literatura en 1978. Singer morreu en Florida en 1991. Nota: cuberta da edición galega do Mago de Lublin, publicada por Rinoceronte Editora.


Summary: A lexislación española só contempla violencia de xénero nas agresións que se producen no marco dunha relación de parella. Ese feito exclúe numerosos casos que noutras lexislacións son xulgados como feminicidio.

A definición que de violencia machista recolle a lexislación española é herdeira, como pano de fondo, da concepción de 'violencia doméstica' que noutrora pairou no imaxinario colectivo mais que aínda se mantén en estados como o francés onde se denomina 'violencia conxugal'. A lei francesa foi promovida en 2010 e por vez primeira incorporaba como delito a violencia psicolóxica. A redución da violencia contra as mulleres ás relacións de parella --exista ou non convivencia, estiveren estas ou non rematadas-- exclúe dese tratamento aqueloutras agresións que, desde unha perspectiva máis ampla, si son consideradas crimes por razón de xénero noutros países. As diferenzas nesa tipificación xurídica dá lugar a dúas xeracións lexislativas claramente diferenciábeis entre Europa e Latinoamérica. A doutora, profesora e investigadora do Colegio de la Frontera Norte (Ciudad Juárez, Chihuahua, Mexico) Julia Monárrez, desenvolveu na súa obra Las diversas representaciones del feminicidio y los asesinatos de mujeres en Ciudad Juárez, 1993-2005, unha tipoloxía que diferencia as dúas grandes formas que este delito pode adquirir: feminicidio íntimo e feminicidio non íntimo. A investigadora mexicana Julia Monárrez, desenvolveu unha tipoloxía que diferencia as dúas grandes formas que este delito pode adquirir: feminicidio íntimo e feminicidio non íntimo. Entre ambas diferénciase o nexo que existe entre vítima e vitimario --valéndonos dos termos empregados pola autora. Feminicidio por conexión, o caso de Adela López No primeiro dos casos --o recollido polo ordenamento xurídico español como violencia de xénero-- o asasinato é cometido por un home con quen a vítima tiña ou tivera unha relación ou vínculo íntimo: cónxuxe, excónxuxe, parella ou exparella. Eis o caso das 6 mulleres asasinadas na Galiza en 2014 que foron rexistradas polas estatísticas oficiais da Xunta ou de Isabel Fuentes, asasinada o 8 de maio de 2015 no hospital público de Ourense. Porén, na Galiza foi asasinada tamén o pasado ano Adela López (72 anos, Cervo). Trátase dun asasinato que non foi considerado violencia machista pois o vitimario era xenro. Este sería un exemplo de feminicidio por conexión. Mulleres que se sitúan na 'liña de fogo' dun home que intenta ou mata a outra muller. Adela López era a nai de María José Suárez (45 anos, Cervo). O seu asasinato si foi computado nas cifras oficiais. Adela López foi un feminicidio por conexión ao ser asasinada por se situar na 'liña de fogo' do seu xenro cando este ía matar a María José Suárez Así as couas, publicacións especializadas como Feminicidio.net describen un abano moito máis amplo no que o feminicidio adquire diversas tipoloxías: por prostitución, por trata, por tráfico, feminicidio transfóbico, lesbófico ou racista; feminicidio por mutilación xenital feminina, e mesmo propoñen a consideración do feminicidio como crime internacional en tanto que xenocidio, crime de lesa humanidade e crime de guerra contra as mulleres. Lationoamérica, na vangarda Os avances no pensamento feminista tiveron nos últimos anos o seu reflexo na lexislación de diversos países, practicamente en exclusiva latinoamericanos. Neste senso, Mexico (2007), Costa Rica (2007), Nicaragua (2011), Guatemala (2008), El Salvador (2011), Arxentina (2009) ou Venezuela (2014) posúen marcos lexislativos de segunda xeración. Aqueles nos que "se amplía a comprensión da violencia contra as mulleres regulándose como tal non só a que se produce no ámbito privado senón tamén a que se produce no ámbito público", segundo definiu as Nacións Unidas no informe sobre A regulación do delito de femicidio/feminicidio en América Latina e El Caribe. Tomando como exemplo a máis recente modificación, a aprobada polo goberno bolivariano de Venezuela en novembro de 2014, esta segunda xeración non só define como obxecto puníbel o feminicidio íntimo senón tamén aquel "non íntimo" levado a cabo por "un home que intencionalmente dese morte á muller aproveitándose dunha relación laboral, académica, profesional ou calquera outra que implique confianza, subordinación ou superioridade". De igual maneira, continúa a lexislación venezolana, "incorre en feminicidio por conexión aquel home que intencionalmente dese morte a algunha muller por estar esta involucrada no contexto".


Summary: O Revenidas pecha o seu cartel definitivo coas incorporacións de Sés, Ortiga, Grande Amore, Caamaño & Ameixeiras e The Rapants, entre outros.

O Festival Revenidas anunciou onte que fecha o cartel da edición deste ano con artistas e grupos que están a marcar referencia en distintos xéneros e estilos: Ortiga, Grande Amore, Caamaño & Ameixeiras ou Monoulious Dop. Tamén hai lugar, por suposto, para nomes consagrados como o de Sés, así como para bandas emerxentes –algunhas delas xa están dando moito que falar- como é o caso de The Rapants, Copa Turbo e Doen. E tamén para músicos que están a dar os seus primeiros pasos pero que xa están a chamar a atención como é o caso de Plectro ou da pontevedresa Sinner. Tamén reserva un lugar o Revenidas nestas novas incorporacións para os artistas arousáns, como é o caso de Kris K Dj e La Yaya Dj, así como Os Terribles de Arousa e os citados Doen e Copa Turbo. Outra das novidades que onte se deu a coñecer son os artistas convidados que participarán na festa que Boyanka Kostova está a organizar para a primeira noite do Revenidas, a do 7 de setembro. Xunto a Saibran Yiyi e Chicho do Funk estarán Pili Pampín, Grande Amore, Dios Ke Te Crew e Mundo Prestigio. Peter Punk: "Non todos os rebeldes son pallasos, mais todos os pallasos teñen algo de rebeldes" Xornada de balde A derradeira xornada do Revenidas, o domingo 11 de setembro, inclúe a celebración de varios concertos, a tradicional sardiñada popular, actuacións teatrais e a gala de circo. Todo con entrada de balde. Na parte musical actuarán Sés, Ortiga e Caamaño & Ameixeiras, Os Terribles de Arousa e Louband. A gala de circo servirá para celebrar os 20 anos en escena de Peter Punk, con convidados como Kaldi, Pajarito, Cou, Dakidarría, Leo Arremecághona, Malala e Iván e Brais das Hortas. Na vertente teatral, a compañía Paraíso porá en escena Os diarios de Eva e Adán (Boleros no paraíso). O mar volve inspirar o festival das Revenidas


Summary: A entidade lembra que a empresa non recolle a materia orgánica de forma separada, polo que non poderá producir compost nas instalacións proxectadas, nas que a Xunta gastará máis de catro millóns de euros

A pasada semana, o Consello de Administración de Sogama aprobou o prego de condicións que rexerá a construción e posta en marcha dunha planta de compostaxe "para o tratamento da fracción orgánica contida nos residuos urbanos", que será construída no vertedoiro de Areosa (Cerceda), cun custe de 3,9 millóns de euros máis IVE (practicamente cinco millóns). As previsións da empresa son que a planta estea en funcionamento a finais do ano 2017, con capacidade para tratar ao redor de 15 mil toneladas anuais. A autodenominada planta de compostaxe "permitirá xestionar e tratar de forma óptima todo o lixo recibido, incrementando o seu reciclado e destinando a vertido, única e exclusivamente, aquela fracción de refugallos que non se poida reciclar nin valorizar material ou enerxeticamente", segundo a compañía, que calcula que se podería reducir estes vertidos nun 30%. Porén, ADEGA vén de alertar "sobre a natureza e a legalidade do proxecto", lembrando que para que poida funcionar unha planta de compostaxe (é dicir, para facer compost) é necesario primeiro "unha recollida separada da materia orgánica do resto das fraccións". Así o determina a actual Lei de Residuos 22/2011, que no seu artigo 2 define o compost como "emenda orgánica obtida a partir do tratamento biolóxico aerobio e termófilo de residuos biodegradábeis recollidos separadamente" sinalando que "non se considerará compost o material orgánico obtido das plantas de tratamento mecánico biolóxico de residuos mesturados, que se denominará material bioestabilizado". O RD 506/2013 sobre produtos fertilizantes reitera a mesma definición legal de compost. ADEGA denuncia o gasto de case cinco millóns de euros de cartos públicos nun sistema que non mellorará o tratamento de residuos nin incrementará a taxa de reciclaxe O sistema de recollida de Sogama non permite seleccionar separadamente en orixe a materia orgánica (como si se fai nos Concellos que traballan coas plantas de Lousame ou Nostián), xa que vai misturada co "resto" no contedor verde. Xa que logo, os eventuais residuos orgánicos a tratar nesta suposta planta serían os que chegan misturados con todo tipo de rexeites no contentor verde dende as empacadoras. ADEGA chama atención sobre "a necesidade legal de recoller separadamente a materia orgánica do resto das fraccións para que o produto resultante sexa considerado compost", pois "calquera outro sistema ou procedemento para tratar a materia orgánica dos refugallos non separada previamente, non pode denominarse compostaxe, nen o produto resultante compost". O resultado "non poderá usarse como abono ou enmenda orgánica nos solos, e rematará indo a queimar ou a vertedoiro" A entidade conclúe que "estamos perante outra burda fraude por parte Xunta-SOGAMA: tentan dar gato por lebre facendo pasar por compostaxe o que en realidade é un proceso que terá como resultado un "bioestabilizado" que non poderá usarse como abono ou enmenda orgánica nos solos, e rematará indo a queimar ou a vertedoiro". E denuncia o gasto de case cinco millóns de euros de cartos públicos nun sistema que non mellorará o tratamento de residuos que se leva a cabo na planta e que non incrementará a taxa de reciclaxe nin de aproveitamento dos mesmos. Na actualidade SOGAMA recupera o 0% da materia orgánica que recibe (xa que non se separa en orixe), fronte a unha reciclaxe do 46% en Lousame e do 38% en Nostián Na actualidade SOGAMA recupera o 0% da materia orgánica que recibe (xa que non se separa en orixe), fronte a unha reciclaxe do 46% en Lousame e do 38% en Nostián. Nos outros materiais tratados, os números da planta situada en Cerceda son igualmente deficientes: 49% en vidro (57% nas outras dúas plantas), 19% en papel e cartón (59% en Lousame e 22% en Nostián) e 19% en envases lixeiros (50% en Lousame, 22% en Nostián).


Summary: O conselleiro de Economía e vicepresidente da Xunta, Francisco Conde, deu a coñecer os gañadores dos Premios de Artesanía 2020 esta terza feira.

Na xornada de hoxe entregáronse os Premios de Artesanía da Galiza, o galardón principal, dotado con 9.000 euros, foi para a obra "Tesouro Aldeán", do obradoiro Traxandaina Traxe Tradicional. A presentación dos galardóns, que tamén premiaron a traxectoria do ourive compostelán Ricardo Rivas, levouna a cabo o vicepresidente económico e conselleiro de Economía, Francisco Conde. A obra de Traxandaina, Tesouro Aldeán consiste nunha capa baseada nunha lenda do traxe galego e seguindo as técnicas de elaboración das costureiras tradicionais. O xurado, por unanimidade, destacou o valor da peza por ser contemporánea aínda que cunha manufactura tradicional e por supor unha manifestación contundente do oficio. Xunto a este obradoiro competiron por facerse co galardón os obradoiros Laura Delgado Cerámica, no concello de Cambre; Santiago Besteiro Design, de Monterroso; e Jatafarta, de Compostela. Por outra banda, o Premio Traxectoria, que ten un carácter honorífico, foi parar ás mans do ourive Ricardo Rivas Casal, de Compostela, pola súa "destacada traxectoria profesional e divulgativa da ourivaría da cidade compostelá". Trátase dun premio outorgado polo sector para recoñecer a traxectoria profesional consolidada dun artesán, pola "contribución á súa posta en valor e promoción, a calidade do seu traballo, así como o seu compromiso coa divulgación e coa transmisión pedagóxica dos principais valores positivos do sector". A súa candidatura foi proposta pola Asociación Ourives de Compostela. Ademais, á artesá Loaira Pérez, do obradoiro Raposiñas. Cerámica feita de vagar, situado na Pobra do Caramiñal, correspondeulle a Bolsa Eloy Gesto, dotada cun total de 4.000 euros, que a galardoada investirá na continuación da súa formación artística e empresarial. O conselleiro quixo destacar na entrega de premios que "enxalzan os valores dun sector chave da identidade colectiva e unha das vías de preservación do patrimonio cultural e etnográfico". Neste sentido, destacou tamén a súa dimensión económica, "pois conta con máis de 3.000 artesáns rexistrados e preto de 700 obradoiros que traballan baixo a marca Artesanía da Galiza". Conde subliñou como un dos valores deste sector, na actualidade, a aposta pola innovación.


Summary: A fronteira administrativa da raia e a teima política de pechar durante séculos Galiza a Portugal supuxo un lastre para o noso país a nivel de desenvolvemento cultural, económico e social. Conscientes na actualidade de todo o que se perdeu por non aproveitar as potencialidades que nos conectan co país irmán, desde algunhas administracións impúlsanse proxectos de cooperación transfronteiriza cuxos resultados están a mellorar a calidade de vida das persoas e a xerar riqueza en ambas as dúas beiras do Miño. Eis un extracto da información publicada ao respecto no número 352 do semanario en papel Sermos Galiza.

Borrar a fronteira do Miño e debuxar unha ponte de unión entre a Galiza e Portugal é o espírito de varios proxectos e iniciativas de cooperación transfronteiriza que os últimos anos se levaron a cabo entre ambos países e que a día de hoxe están dando importantes froitos, desenvolvendo a economía dos municipios da raia, mellorando os servizos e prestacións á veciñanza e fomentando os lazos de unión social e cultural. A Deputación de Pontevedra tomou esta cuestión a serio desde hai catro anos e ollou o sur da Galiza e o norte de Portugal como un único territorio. O obxectivo está posto en sacar o máximo partido a todas as potencialidades que ten unha localización estratéxica como esta, situada entre as grandes cidades de Porto e Vigo, cunha lingua e cultura irmandada e con grande riqueza industrial. Nese sentido puxéronse en marcha nos últimos anos múltiples accións desde a Deputación para o desenvolvemento económico e social da zona, resaltando pola cantidade de iniciativas que engloban os proxectos Smart Minho e Visit Río Minho. Un dos artífices destes proxectos é o deputado provincial de Cooperación Transfronteiriza Uxío Benítez, quen tamén é membro do goberno municipal en Tomiño, un concello referente desde hai anos na cooperación transfronteiriza e que xunto a Vilanova de Cerveira forma unha eurocidade unida polo Miño. As estratexias do Miño A Estratexia de Cooperación Intelixente para o Río Minho Transfronteirizo-Smart Minho é un dos proxectos estrela lanzado pola Deputación de Pontevedra e a Comunidade Intermunicipal do Alto Minho baixo obxectivo prioritario de estabelecer unha axenda común de cooperación para o territorio. Cun orzamento total de 942.022,47 euros, o plan beneficia 26 municipios, dos cales 16 son da Galiza (pertencentes ás comarcas de Vigo, Baixo Miño e O Condado- Paradanta) e 10 sitúanse no norte de Portugal. Estamos diante dunha zona que, por tanto, comprende 3312 quilómetros de extensión e que atinxe máis de 376.000 habitantes, constituíndo a fronteira ibérica máis poboada e a máis transitada, pois nela concéntrase o 47% do tránsito medio de vehículos entre o Estado español e o Estado portugués. Dentro deste proxecto estase a desenvolver a Estratexia Río Minho Transfronteirizo 2030. Trátase polo de agora dun documento que se apresentará para precisamente marcar a folla de ruta de cooperación até o ano 2030. Empregáronse moitos meses de traballo na súa elaboración e tivo unha implicación internacional a tres niveis: o institucional, contando co apoio das 26 cámaras municipais; o científico, xa que participaron as seis universidades públicas da Galiza e do norte de Portugal; e social, pois a elaboración da estratexia realizouse desde a base, favorecendo a participación da cidadanía a través da celebración de dous foros públicos, mesas de debate e enquisas de participación na web da estratexia. Para superar as dificultades atopadas na implementación de proxectos no territorio transfronteirizo constituíuse a Agrupación Europea de Cooperación Territorial do Río Minho (AECT) en Valença en febreiro de 2018. Con ela creáronse servizos e equipamentos compartidos entre os concellos de ambas beiras do río. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 352 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Os estudos elaborados por diversas entidades públicas e privadas alertan sobre a situación das persoas maiores. Uns e outros coinciden en situar nos postos de cola as pensións galegas así como os equipamentos sociais destinados á terceira idade. As políticas da Xunta ofrecen algunhas das respostas.

O Ranking de territorios pola economía sénior 2021, elaborado pola Fundación Mapfre e que vén de facerse público, volve pór no foco a situación das persoas maiores na Galiza. O documento, un dos informes de referencia para coñecer a realidade deste grupo social, sinala que as pensións galegas atópanse á cola a nivel estatal, só por diante das estremeñas e 129,18 euros ao mes por baixo da media española. Os pensionistas galegos reciben de media 1.004,30 euros ao mes. A súa contía é moi inferior á dos xubilados vascos, que rexistran as retribucións máis altas do Estado, con 1.460,08 euros; á dos asturianos, cuxos ingresos son de 1.430,60 euros, ou á dos madrileños, con 1.387,23 euros. Acompañan a Galiza nos postos de cola Estremadura con 987,59 euros, Murcia con 1060,74 euros e Andalucía con 1.073,44 euros. Unhas pensións por baixo da media estatal As pensións dunha parte importante das persoas xubiladas galegas están por baixo desta media. Así, 61.226 vivían en 2020 na Galiza cunhas pensións que non superaban os 324 euros, sendo 33.876 mulleres e 27.350 homes. Ao tempo, os ingresos de 197.549 pensionistas galegos sitúanse entre 324,35 euros e 648,7 euros, correspondéndose 121.036 con mulleres e 76.513 con homes. A este respecto, a comparativa dos exercicios de 2019 e 2020 deixa claro que os beneficiarios das pensións máis baixas aumentaron un 35% nese período. Os autónomos galegos cobran a pensión de xubilación máis baixa do Estado, cunha contía media para a Galiza de 668,9 euros, 518 euros por baixo dun asalariado, con Ourense presentando a peor cifra, con 646,84 euros, seguida de Lugo, con 647,31 euros. Neste grupo, atópanse, tamén, aquelas persoas que cotizaron polo desaparecido Réxime Especial Agrario. Os índices de pobreza entre as persoas xubiladas son moi elevados. A este respecto, os datos fornecidos para 2020 pola Rede Europea de Loita contra a Pobreza e a Exclusión Social (EAPN) na Galiza evidencian que "404.154 persoas, unhas 71.000 máis que o ano anterior, reciben unha pensión cuxo importe é inferior ao mínimo considerado para non ser pobre". Segundo a EAPN, enténdense por pobres aquelas persoas cuns ingresos inferiores ao chamado limiar da pobreza, cifrado en 2020 en 9.626 euros.Por outra parte, a Galiza atópase á cola do Estado en centros residenciais para maiores de xestión pública e privada, cunhas cifras só mellores ás da Rexión de Murcia. Segundo recolle o Ranking de territorios pola economía sénior 2021, empregando as cifras ofrecidas para 2020 polo Instituto de Maiores e Servizos Sociais (Imserso) do Ministerio de Dereitos Sociais e Axenda 2030, a Galiza dispón de 223 centros residenciais de maiores para unha poboación maior de 65 anos de 687.685 persoas, o que significa 3,23 centros por cada 10.000 habitantes que superan 65 anos. As cifras están moi lonxe da media do Estado, onde se rexistran 6.01 centros residenciais por cada 10.000 habitantes maiores de 65 anos. Neste contexto, destacan os datos de Estremadura, con 14,56 centros por cada 10.000 habitantes maiores de 65 anos; de Castela e León, con 11,38 centros por cada 10.000 habitantes maiores de 65 anos, e de Aragón, con 10.01 centros por cada 10.000 habitantes maiores de 65 anos. Á cola do Estado en residencias públicas A panorámica da Galiza é peor á referida nos números da Fundación Mapfre. Así, o Instituto de Maiores e Servizos Sociais sitúa Galiza á cola do Estado en prazas residenciais de carácter público, case 40 puntos por baixo da media estatal, onde o número de prazas públicas chega a 62% e fica lonxe do 74% de Euskadi. Pola súa parte, a Asociación Estatal de Directores e Xerentes en Servizos sinala que a Galiza contaba en 2020 con 2,9% de prazas residenciais menos que en 2010. A ratio de prazas residenciais para maiores na Galiza está moi por baixo das recomendacións da Organización Mundial da Saúde (OMS). Mentres este organismo aconsella cinco prazas por cada 100 persoas maiores de 65 anos, a Galiza só dispón de 2,83 prazas de residencia por cada 100 maiores de 65 anos, practicamente dous puntos menos que a media estatal, situada en 4,22 prazas por cada 100 maiores de 65 anos. A cobertura do servizo de teleasistencia para os maiores é, tamén, moi escasa. A este respecto, o Ranking de territorios por la economía sénior 2021 coloca a Galiza ao final da táboa, só por diante de Estremadura.


Summary: Carlos Penedo, membro da Plataforma pola defensa do monte As Salgueiras e da Rede galega por un Rural Vivo, volve escribir en QPC.

Monte Chan, Pena dos Mouros, Monte da Croa e Monte As Salgueiras son montes da Costa da Morte con alto valor medio ambiental, paisaxístico e cultural. Teñen en común compartir espazos naturais únicos e saben moi ben dos usos dos montes a veciñanza de Laxe, Vimianzo, Cabana de Bergantiños, e Ponteceso. Un de eses usos é o dereito a disfrutar da paisaxe, dispor do uso de mananciais, fontes e regos, do uso forestal, uso de andar polos camiños reais, corredoiras e pistas, uso para visitar o monte e comtemplar os hábitas da flora e fauna e as formacións rochosas de penedos e petóns, uso do monte para gozar da nosa arqueoloxía e os lugares sagrados dos nosos ancestros, uso do monte para buscar o ceo nocturno, constelacións, estrelas, galaxias, nebulosas e por suposto a Lúa. Os montes sentímolos como propios, moita parte de nós e dos nosos antepasados pasaron polo Monte. Políticos sen alma e promotoras eólicas "Verdes", queren poñer en común estes espazos únicos instalando polígonos industriais eólicos, coa condición que estes montes perdan o gran valor medio ambiental, paisaxístico,e cultural. Os usos do monte de acceso libre a toda a veciñanza, quedan restrinxidos coa imposibilidade de acceder a moitos lugares do monte pola instalación dos aeroxeradores dentro da poligonal do parque industrial eólico, poligonal de erticto uso industrial, aldeas dentro de poligonais eólicas, dito de paso con unhas condicións contractuais da idade media. "Galiza estáse vendo sometida a un proceso de intesificación eólica sen precedentes, que resulta demoledor para o medio rural e os habitantes. O actual modelo de implantación de enerxía eólica en Galiza segue tendo como referencia principal un marco normatívo e institucional desfasado,que favorece ao grande oligopolio enerxético fronte os dereitos das comunidades locais afectadas e o interese colectivo". Este é o inicio do Manifesto Aldeas con Horizonte, que comparte solucións para atopar un novo modelo enerxético máis favorable para galegas e galegos.Abrindo o foco e con prespectiva estatal, temos por un lado o informe de "23 cientificos e científicas españois, pertencentes ao Consejo Superior de Investigaciones Científicas (CSIC), alertan a través dunha carta á revista Science da grave ameaza que supón para a biodiversidade o incremento acelerado e desordenado das enerxías renovables". Falan de danos irreversiveis á biodiversidade se as practicas desproporciondas da instalación eólica mantense no tempo. Insisten na necesidade dun cambio no modelo enerxético, "sino puede poner en jaque algunos de los valores únicos que tenemos en el estado". Por outro lado, informes, análises e investigacións de técnicos do Consejo de Investigaciones Científicas, preguntados se vistas as necesidades enerxéticas, era necesario construir mais parques eólicos: "La pregunta es para qué. En España tenemos ahora mismo 110GW de potencia eléctrica insatalada, mucho mas de la que usamos. El máximo de consumo de eléctricidad fue de 45 GW , en julio de 2008, y desde entonces ha disminuyendo. Si instalamos más parques eólicos aumentamos la capacidad de producir energía eléctrica; pero si no consumimos más electricidad, para qué sirve?" Rebelan estas palabras que o modelo económico e de produción non son con evidencia o que necesitamos. Basándose en estudos e investigacións, feitas sobre as enerxías renovables, conclúen que o actual modelo económico e productivo non é eficiente e dianostican un cambio inmediato de modelo para conseguir unha produción de enerxía xusta e equitativa para todos e todas, pero antendendo aos cambios de modelos económico, social, de consumo e productivo quedarían cubertas as necesidades reais da poboación. É necesario un cambio de modelo sen máis perda de tempo. Desde a Plataforma pola defensa do Monte As Salgueiras levamos de fai anos pedindo con urxencia poñer freo esta demoledora expansión eólica e solicitar unha nova planificación do sector eólico que modere os impactos e que mire os intereses da maioría social. É unha necesidade, paralizar novas tramitacións eólicas e solicitar un novo modelo xusto e sostible para o pobo e non para o capital privado."O futuro da Galiza está no aire. O noso futuro e o das vindeiras xeracións,fica en suspenso. Preciso é revindicarnos unha volta á terra, poñernos os dous pés no chan. É o que queremos transmitir á Administración de Alberto Núñez Feijóo". Así comenza o Manifesto pola Parilización Eólica da Galiza que foi exposto na Praza do Obradoiro o 5 de xuño de 2.021, no que a Rede Galega por un Rural Vivo participou como entidade convocante. Este feito fixo que a sociedade galega activa e organizada, dera o primeiro peto na mesa, demostrou que ainda fican galegas e galegos comprometidos coa súa terra. A loita é persistente. Carlos Penedo, membro da Plataforma en Defensa do Monte Salgueiras.


Summary: España xoga ao alarmismo: derrogar a Doutrina Parot deixaría libres a centos de "violadores, terroristas e asasinos en serie". O ministro do Interior español insinúa que non cumpirrá o fallo do Tribunal de Estrasburgo se anula dita doutrina. o Tribunal iniciou a súa deliberación sobre esta medida de excepción aplicada polo Estado español

En xullo de 2012, Estrasburgo sentenciou que a Doutrina Parot vulneraba os dereitos humanos. Unha decisión adoptada por unanimidade polos sete xuices do TEDH. O TEDH (Tribunal Europeo de Dereitos Humanos) condenaba ao Estado español por aplicar á integrante de ETA Inés del Río esta medida. A Doutrina Parot é o reconto do cumprimento da pena baseado nunha interpretación do Tribunal Supremo que en vez de aplicar os beneficios penitenciarios sobre o máximo de cumprimento en prisión (30 anos) facíao sobre a totalidade da condena. O resultado? Que os prisioneir@s afectad@s (actualmente, máis de medio cento de militantes de ETA) xa non podían saír en liberdade aos 18 anos de condena, senón cando cumpriran o máximo legal (30 anos). Como denunciaban as organizacións de familiares de presos vascos, "unha cadea perpetua encuberta". Un total de 54 pres@s de ETA sofren actualmente as consecuencias da Doutrina Parot. Terían xa que estar libres mais seguen en prisión até atinxir o máximo permitido por lei, 30 anos España sinalou daquela que non ía cumprir coa sentenza, negándose a deixar en liberdade a Inés del Río, e presentou un recurso contra o fallo xudicial. Ministro Interior español pide apoio aos homólogos da UE Esta cuarta feira, o TEDH acollía unha vista sobre a Doutrina Parot. Os representantes do Estado español levaron a Estrasburgo a representantes dos colectivos de vítimas do terrorismo. O propio ministro do Interior, Fernández Díaz, falou cos seus homólogos europeos pedíndolles apoio. E asegurando que coa derrogación desa media sairían á rúa asasinos en serie, terroristas e violadores múltiples. E mesmo afirmou que España fará "enxeñeiría xurídica" para non ter que acatar unha sentenza contraria aos seus intereses. Pola defensa de Inés del Río saliéntase que esta doutrina, aprobada en 2006 após a excarcelación de Iñaki de Juana Chaos, vai contra o estado de dereito e os dereitos humanos. Aliás, está a ser aplicada con retroactitividade e en prexuizo do condenado, violando tratados e convenios internacionais asinados polo Reino de España.


Summary: O edificio, propiedade de Transportes Metropolitanos de Barcelona, foi despexado e derrubado após 14 anos ocupado en réxime de auto-xestión. As cargas policiais desembocaron nunha batalla campal en defensa do CSO Can Vies. Vídeo no interior.

Os barrios de Sants e Grácia, en Barcelona, espertaron esta cuarta feira (28 de maio) remexidos polos inicidentes que decorreron durante a madrugada. Após o derrubo do Centro Social Ocupado Can Vies --sito nun edificio titularidade de Transportes Metropolitanos de Barcelona-- moitas foron as persoas que respostaron ás accións dos Mossos d'Esquadra. Os axentes cargaron contra @s manifestantes que rexeitaban o despexo e derrubamento do CSO Can Vies. Porén, finalmente a orde xudicial foi executada o que orixinou unha batalla polas rúas de Sants. Baixo o lema 'Non pasarán. Somos Can Vies' arredor de 500 persoas apuparon as forzas policiais despregadas e amosaron a súa solidariedade coas ocupantes do edificio que unha a unha eran despexadas para proceder á destrución do vello edificio. A Plataforma de apoio a Can Vies foi a organización convocante da mobilización que contou tamén co apoio de representantes da CUP, ERC, ICV-EUiA e a Federación de asociacións veciñais de Barcelona que se sumaron ás demandas do centro social e exixiron a retirada da orde de despexo, unha decisión que non apoiou o Concello. O derrubo dun "espazo de contrapoder" Após sete anos de loita nos xulgados, @s ocupantes e o Ajuntament de Barcelona racharon as negociacións perante a negativa da administración local a retirar a petición de despexo que finalmente foi ratificada pola xustiza. Logo de 17 anos de ocupación e auto-xestión, o CSO Can Vies foi derrubado poñendo fin a un espazo que visaba desenvolver un outro modelo social. "Temos claro que a decisión de tirar e desaloxar [o centro social] é puramente política e ten como obxectivo dinamitar un espazo de contrapoder completamente auto-xestionado e que fuxe da tutela institucional", explicaron desde a Plataforma de apoio a Can Vies. Neste senso, a resposta social foi contundente face o derrubamento e, de madrugada, converteu o barrio de Sants e as rúas paralelas nunha batalla campal entre un grupo de manifestantes e os Mossos. Barricadas, queima de contedores e mesmo da maquinaria empregada para o derrubo do edificio precederon á confrontación directa entre @s axentes e @s manifestantes.


Summary: O semanario, que atoparás mañá nos quiosques xunto co teu Nós Diario, tamén inclúe unha entrevista coa escritora Chus Pato e unha reflexión sobre a situación do teatro na Galiza e en Portugal.

Coa chegada dunha nova fin de semana volve á súa cita coas lectoras e lectores o semanario Sermos Galiza, que nesta ocasión leva como tema de apertura un análise sobre a lacra da xentrificación, que xa leva moito tempo presente nalgunhas cidades fóra do país. Agora María Álvares conta a través da reportaxe "Xentrificación. Así afecta a Covid-19 a un fenómeno incipiente na Galiza" a realidade que se vive nas grandes urbes galegas. A entrevista, nesta ocasión, é á recoñecida autora Chus Pato. Manuel Xestoso fai un intenso cuestionario en "Chus Pato: contra a linguaxe". As preguntas sobre a obra da escritora e as futuras publicacións van acompañadas con fotografías de Anxo Cabada. Tamén é Manuel Xestoso quen asina o tema "Portugal no horizonte. Os teatros galego e portugués condenados a atoparse". Neste texto con moita carga visual analiza a actualidade desta arte e por que é precisa a colaboración e a convivencia dos proxectos de ambos territorios. No Andar e Ver, é tempo de ir canda o Colectivo Xea -formado por Adela Leiro, Xan Colazo e Mon Daporta- a coñecer o "Litoral de Vilanova de Arousa". Para aquelas zonas con fechamento perimetral, polo menos se poden ir facendo plans para cando pase a pandemia. O itinerario vai ben detallado. Non faltan neste número as recomendacións habituais de todo tipo de artes culturais. Mario Regueira e Inma Otero Varela anímanse a falar de libros mentres que Mauro Borrazás e Alejo Amoedo ocúpanse da escolma musical. Andrés Castro volve co cinema. Para as e os máis amantes da cociña, Mercedes Espiño propón (con imaxes de Anxo Ril) un menú vistoso e saboroso. Fechan o semanario os habituais pasamentos de Xerardo R. Roca e Xoán Costa, que para moitas e moitos lectores fornecen un momento de lecer fantástico. Se queres ter todo isto nas túas mans só tes que ir mañá ao quiosque e pedir o Sermos Galiza que acompaña a Nós Diario. Tamén o terás dispoñíbel na nosa loxa en liña. No entanto, a mellor opción é facer a subscrición agora mesmo e que cheguen a túa porta!


Summary: O persoal sanitario público aumentou no Estado español en 5% durante a crise do coronavirus.

O número de persoal sanitario na sanidade pública é, no conxunto do Estado español, de 574.334 persoas. As novas profesionais contratadas polos gobernos das diferentes comunidades autónomas durante a crise da COVID-19 representan un aumento de 5% a respecto desa cifra, 28.438 sanitarias máis. Porén, e como se recolle nunha información da Cadena Ser, esta contratación non foi coa mesma intensidade en todos os territorios e Galiza sitúase á cola. Así, e en base aos dados desta emisora, na Galiza só se incorporaron 158 novas profesionais,médicos internos residentes. Galiza tiña, antes do inicio desta epidemia, por volta de 20.000 profesionais traballando no Servizo Galego de Saúde. Este incremento de 158 novas sanitarias está moi lonxe do rexistrado por territorios cunha poboación menor ou similar á do noso país e que contrataron máis. Así, e con menos habitantes ca Galiza, en Castela-León incorporaron 2.835 profesionais máis, en Canarias, 600 novas contratacións, en Euskadi 161 e en Asturies máis de 600. Estremadura incorporou máis de mil e Andalucía perto de 1.400, Catalunya 1.200 e Madrid máis de 9.000. No inicio desta crise sanitaria, desde o Goberno español anunciaran a contratación de até 50.000 novas profesionais mais a día de hoxe a cifra de persoas incorporadas é de 28.000. Tres semanas despois de se detectar as primeiras persoas contaxiadas na Galiza, o número de persoal sanitario infectado pola COVID-19 elévase a perto de 630. Representan así 10% do total de persoas con coronavirus na Galiza. Desde a Consellaría de Sanidade inciden en que é menos de 2% de todo o persoal sanitario que hai no noso país.


Summary: Convoca unha concentración perante Educación o 27 de maio coincidindo co inicio das probas avaliativas en 3º de Primaria.

A Plataforma galega en defensa do ensino público (PGDEP) valorou esta terza feira (5 de maio) as probas avaliativas e reválidas que se comezarán a aplicar este curso após a entrada en vigor da LOMCE. Desde o colectivo, que abrangue entre outras a organizacións sindicais, ANPAs e organizacións estudantís tildaron de "aberración" pedagóxica estes controis do alumnado. Neste senso, coincidindo co inicio das probas entre o estudantado de 3º de Primaria (8 anos) os vindeiros 27 e 28 de maio convocan unha concentración perante a Consellaría de Educación e lanzan un chamamento ás familias para que "rexeiten" as probas. Así, animan a nais e pais a non levar as crianzas eses días á escola ou a entregar un escrito perante a dirección do centro no que manifesten "o seu rexeitamento" ás probas. "Non hai ningunha razón que xustifique que un neno de 8 anos teña que pasar a presión dunha proba sobre materia que non coñece e que non vai servir absolutamente para nada, que non achega nada e que non lle serve a ninguén", sinalou Fernando Lacacci, da Federación de ANPAS galegas en comparecencia de imprensa. "Non hai ningunha razón que xustifique que un neno de 8 anos teña que pasar a presión dunha proba sobre materia que non coñece e que non vai servir absolutamente para nada" Avaliar sen ter en conta as circunstancias persoais e socioeconómicas Desde a Plataforma insisten en que "avaliar baixo estándares uniformizados, sen considerar a educación como un proceso no que hai que avaliar e ter en conta as circunstancias persoais, socioeconómicas, capacidades e actitudes do alumnado" é un erro. Aliás, apuntan, a proba prevista polo Ministerio " limítase a avaliar o ámbito lingüístico e matemático, menosprezando a adquisición doutras competencias, destrezas e habilidades do campo artístico, musical e físico e refusando o ensino da nosa historia e medio natural imprescindíbeis para a formación integral do alumnado". Doutra banda, coidan que con estes procedementos de avaliación se "despreza a avaliación continua e a opinión do equipo docente" para "coñecer as carencias, potencialidades, habilidades e capacidades do alumnado e dos medios, recursos e apoios necesarios para mellorar a aprendizaxe e o rendemento escolar". A Plataforma galega en defensa do ensino público amosou tamén a súa preocupación porque estas medidas respondan á "pretensión de conformar rankings de centros, segundo os resultados destas avaliacións e sen ter en conta as características do alumnado e os servizos cos que conta" á fin de "ir configurando unha rede elitista de centros que contará con máis medios e recursos". Neste senso, o portavoz da Plataforma e secretario nacional da CIG-Ensino, Anxo Louzao, lembrou o rexeitamento masimo á LOMCE ""consciente de que estabamos ante unha lei nociva para o ensino público e galego" por promover "a privatización e a mercantilización da educación, desterrar a igualdade de oportunidades, eliminar a xestión democrática dos centros, reforzar a confesionalidade, promover a segregación do alumnado e reincorporar as reválidas do franquismo".


Summary: A Fundación Cidade da Cultura continuará. A proposta de AGE de que desaparecera "para osixenar o mundo da cultura cos 9 millóns que leva" caeu polos votos do PP.

O PP rexeitou a disolución da Fundación Cidade da Cultura, tal e como solicitou a oposición hoxe no Parlamento galego na Comisión de Cultura. Unha proposición non de lei presentada por AGE recuperou o debate sobre o futuro da infraestructura do Monte Gaiás e a súa financiación. "Vivimos nunha Galiza con desemprego e moitas familias con problemas para chegar a fin de mes, consideramos que non serve para nada esta fundación e o seu traballo ben pode facelo a Secretaría Xeral de Cultura". José Javier Ron, portavoz de Cultura de AGE, explicou a proposta da súa formación como "un xeito de rachar coa cultura do Faro para que volva ao pobo", en relación á centralización dos orzamentos na Cidade da Cultura. "Co aforro na desaparición desta fundación poderíase osixenar o mundo da cultura cos 9 millóns que leva". Ana Pontón, portavoz de Cultura do BNG, foi máis alá. Cuestionou e fixo unha análise do que significou "de lastre para a cultura galega" a propia Cidade da Cultura. "Foi un fracaso para o PP baseado nun soño de Fraga que non tivo en conta o impacto cultural posterior, a cultura ten que estar en toda Galiza e non no Gaiás". O portavoz de Cultura do PSdeG-PSOE, Francisco Caamaño, sinalou na súa intervención que "foi e é un pesadelo para os herdeiros dese soño que agora teñen serios problemas que acometer". Non dubidou en chamar "chiringuito do PP" á Fundación Cidade da Cultura e preguntou polos cartos "da anterior fundación con capital público e privado". Agustín Baamonde, voceiro de Cultura do PP, atacou a BNG e PSOE polo seu paso polo goberno da Xunta e defendeu a Fundación Cidade da Cultura co argumento de que "cumpre unha función como é procurar recursos para propia Cidade da Cultura". A proposta foi rexeitada cos sete votos do seu partido.


Summary: En Galiza hai 7.090 persoas cunha base impoñíbel superior aos 700.000 euros. Son o 0,26% da poboación galega mais atesouran 25.500 millóns de euros. O diñeiro que posúen as 3 persoas máis ricas multiplica por 7 o orzamento da Xunta para 2014.

A suma de todos os bens e servizos producidos en Galiza durante un ano non darían para igualar a fortuna persoal que posúen xuntos Amancio Ortega e a súa filla Sandra. Toda a capacidade económica dun país nas súas diferentes ramas produtivas fica por baixo do patrimonio que teñen os seus 2 habitantes máis ricos. O PIB galego foi en 2012 de pouco máis de 55.000 millóns de euros. A fortuna que 'Forbes' lle atribúe a Amancio Ortega supera os 48.500 millóns. Por resumilo, e simplificando en chave de ironía: para o mundo do sarillo económico sería máis catastrófico que desaparecesen Amancio e Sandra Ortega que que desaparecese Galiza. Galiza é o cuarto territorio do Estado, tras Madrid, Valencia e Balears, cos 'ricos máis ricos'. En 2011 o goberno Zapatero recuperou o Imposto de Patrimonio. A recadación obtida e o número de contribuíntes obrigados a pagalo dannos unha boa fotografía deos ricos que hai en Galiza. Son 7.090 persoas cunha base impoñíbel que supera os 700.000 euros ou con no mínimo 2 millós de euros en bens. Son apenas o 0,26% da poboación de Galiza mais atesouran 25.413 millóns de euros, equivalente á metade do PIB do noso país. Toda a información n o nº83 do Sermos Galiza


Summary: A sacudida musical na vella Erin chegou desta volta do norte, desde a capital dos seis condados da illa baixo soberanía británica. Un trío que a base de rap narra, provoca, explica, pregunta e cuestiona. Todo iso en irlandés, lingua que en Irlanda do Norte é falada apenas por 4% da poboación.

Rapean en irlandés desde un barrio obreiro de Belfast Oeste. Cancións nas que con estilo cru e directo - non exento de humor – falan daquelas cuestións que nunca abordan as 'rebel songs' (sexo, drogas, curros de merda). Ao tempo, falan tamén daqueles temas que o mundo do rap opta por ignorar (ocupación británica dos 6 condados, a preocupación polo futuro dun idioma minoritario). Xa saben o que é ser censurados (pola radio televisión pública irlandesa), como tamén coñecen o que é sufrir os ataques de líderes unionistas de Irlanda do Norte. Non semella que lles importe. Kneecap non é un nome calquera, desde logo. Polo menos en Irlanda do Norte. Era como se denominada o tiro no xeonllo que o IRA daba a chivatos ou colaboracionistas. A súa escolla por este trío de Falls Road, a arteria republicana de Belfast, é tamén unha tarxeta de presentación que despexa dúbidas.. Kneecap (dous Mcs -Mo Chara, Móglaí Bap- e o DJ Provaí ) cantan nun idioma que é primeira lingua para apenas 80.000 persoas en toda a illa. Unha lingua minorizada, marxinada, desprezada como "aldeán" e "de vellos" e que este trío moldea a base de hip hop desde un barrio obreiro de Belfast, asumíndo ese idioma novas xeracións de irlandeses e irlandesas, gaelico falantes ou non, como parte da banda sonora das súas vidas. Non renegan da tradición combativa musical irlandesa ("si que nos inflúen as 'rebel songs', hai moito humor satírico nelas") mais os camiños que pisan están máis marcados por outro dos seus grupos referenciais: NWA,Niggaz with Attitudes. Fuck da Police é como se di en Compton, Los Angeles, Fuck the RUC. Rapean sobre traballos precarios, drogas, foder ou ir de festa. Mais tamén de que están ben fartos da presenza militar británica en Irlanda do Norte ou do que supón acabar no 'caldeiro' simplemente por falar gaélico. Un dos seus temas máis coñecidos, 'C.E.A.R.T.A' (C.O.R.R.E.C.T.O en galego), narra precisamente iso: un colega ao que a policía colleu facendo un graffitti. Os axentes interrogárono en inglés e el respondeu en gaélico. Acabou no calabozo á espera dun tradutor. Un feito real. "Escoura" "Din que somos escoura de mala vida", frasean nunha das súas cancións. "Tiocfaidh ár lá, -consigna republicana irlandesa, traducíbel por un 'chegará o noso día'-, mandemos os británicos fóra, rapaz", rapean noutra. O seu tour polos "seis condados ocupados" -así o denominaron- bregounos en todo tipo de escenarios, desde pequenos locais até festivais en carpas con respetábeis dimensións. Rularon xa pola República e mesmo deron o salto, a Liverpool, Glasgow, Londres e Nova York ("Nunca pensei que estaría en NY rapeando en irlandés", confesou Mo Chara). Nas súas actuacións en EUA ondear a bandeira irlandesa no escenario sería, até certo punto, 'mainstream'. Así que decidiron ondear a palestina. Non son multitude precisamente os mozos que falen gaélico. E menos en Belfast. Como tantos outros idiomas minorizados, as novas expresións e 'xergas' para o seu día a día cóllenas do idioma dominante, neste caso o inglés. Como se expresa nunha "lingua rural" (a que nos soa iso?) a realidade da mocidade urbana? Como se expresa? Pois, dirían Keecap, expresándoa. Así, crean expresións, xiros, argot, falan de ' tá na leaids ar fad clocháilte' para dicir que "estou posto até o cu" e fan do gaélico un idioma vivo na zona cero dun conflico con 8 séculos ás costas. Censura, como hai 50 anos As letras, directas e explícitas, levaron a que fosen censurados pola RTE, a canle pública irlandesa. Algo que non acontecía desde 1973, cando a radio e televisión nacional de Irlanda decidiu censurar 'The Helicopter song', canción dos Wolfe Tones na que se narraba a fuxida de 3 militantes do IRA dunha prisión británica nun helicóptero. Daquela,a censura semella que non valera para moito, pois o tema foi nº1 na República de Irlanda. E agora tampouco parece que vala de moito, pois o trío vai como un foguete a ambos os dous lados da absurda fronteira que fai 100 anos. Forxados no underground e agora recoñecidos pola bulideira escena hiphopeira irlandesa, manteñen o rap como voz de oposición e en oposición ao poder."Ninguén está a salvo de que se burlen del. Esa é a fórmula correcta", conclúe Móglaí Bap. Que ben podería telo dito Luke Kelly. Ou Eazy-E.


Summary: O empréstito, concedido polo Ministerio de Facenda, únese aos dous concedidos anteriormente e serve para aboar os xuros que estaban pendentes polos atrasos no pagamento aos preto de 500 veciños e veciñas, que o pasado mes de setembro chegaron a un acordo definitivo co concello

O Ministerio de Facenda concedeu ao Concello de Miño un novo empréstito de sete millóns, que servirá para pagar os xuros pendentes de pagamento ás máis de 200 familias que foran expropiadas hai dúas décadas para construír a urbanización Costa Miño Golf e que aínda non recibiran todas as compensacións económicas. O préstamo, que se une aos dous concedidos con anterioridade por un valor de 15 millóns, serve para pechar un conflito que levaba 18 anos aberto, que se moveu polos tribunais e que elevou a débeda do concello ata os 22 millóns de euros."Hoxe é un día moi importante. Con este préstamo hoxe remata un conflito de 18 anos no que os afectados foron ninguneados polos sucesivos gobernos municipais, obrigándoos a acudir aos tribunais de xustiza", di o alcalde"Hoxe é un día moi importante. Con este préstamo hoxe remata un conflito de 18 anos no que os afectados foron ninguneados polos sucesivos gobernos municipais, obrigándoos a acudir aos tribunais de xustiza", destaca o alcalde de Miño, Manuel Vázquez Faraldo (PSdeG-PSOE), que este luns anunciou a concesión do empréstito acompañado polo delegado do Gobierno en Galicia, Javier Losada. Vázquez Faraldo agradeceu a intermediación de Losada para "axilizar as xestións" dun préstamo a 10 anos que conta con dous de carencia, polo que o Concello de Miño terá que comezar a devolvelo a partir do 2023. Estes cartos servirán para cumprir o compromiso asinado o pasado mes de setembro coas persoas afectadas polas expropiacións. "Quero agradecerlles o acordo ao que chegaron hai meses co Concello. Foi un acordo de xenerosidade, pois renunciaron a cobrar unha parte da cantidade que lles recoñeceran os tribunais"A través daquel acordo, o Concello comprometíase a pagar os xuros pendentes antes do 31 de maio de 2020 e, a cambio, os expropiados aceptaron a liquidación de todos os créditos contra a entidade local, derivados do procedemento contencioso-administrativo que se executa ante o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG), renunciando a cobrar a recarga de xuros que lles correspondería, ao redor de 8 millóns de euros."Quero agradecerlles o acordo de xenerosidade ao que chegaron hai meses co Concello, na que foi a primeira ocasión en que un Goberno municipal de Miño sentaba a falar con eles. Foi un acordo de xenerosidade, pois renunciaron a cobrar unha parte da cantidade que lles recoñeceran os tribunais", sinalaba este luns o rexedor."Con isto evitamos que a débeda siga crecendo", indica o alcalde, que anticipa que as negociación con Xunta e Deputación para a achega de fondos que axuden a pagar as cotas do préstamo -uns 700.000 euros anuais- "van por bo camiño". Así mesmo, salientou a importancia do aprazamento de 10 anos no pagamento das débedas anteriores contraídas con Facenda.A situación chegara a ser practicamente insostible, cunha débeda total para o Concello de máis de 22 millóns de euros, unha cifra que case multiplica por catro o orzamento anual da localidadeA situación chegara a ser practicamente insostible, cunha débeda total para o Concello de máis de 22 millóns de euros, unha cifra que case multiplica por catro o orzamento anual da localidade, de ao redor de seis millóns. Miño é o segundo concello de Galicia (só despois de Os Blancos) con máis débeda viva por habitante, uns 2.529 euros por persoa. A pesar de que a súa poboación é duns 6 mil habitantes, Miño é a cuarta localidade cunha maior débeda viva en termos absolutos, uns 15 millóns de euros, só por detrás da Coruña, Compostela e Ferrol, e por diante de cidades como Pontevedra, Lugo, Ourense ou Vigo.20 anos de conflito para o Concello de Miño En 2010 o Supremo declarou ilegal a adquisición dos terreos, condenando o Concello de Miño a indemnizar con 25 millóns de euros aos 500 veciños afectados polas expropiaciónA urbanización de Costa Anácara, renomeada despois como Costa Miño Golf, supuña a creación de 1.200 novas vivendas (e un campo de golf) á beira a AP-9. Impulsada inicialmente por Fadesa no ano 2002, foi adquirida en 2006 por Martinsa, que en 2008 presentou a maior suspensión de pagamentos da historia de España. En 2010 o Tribunal Supremo declarou ilegal a adquisición dos terreos, condenando o Concello de Miño a indemnizar con 25 millóns de euros aos 500 veciños afectados polas expropiación. O pasado mes de xullo, debido aos impagos, o TSXG emitiu novas providencias obrigando a engadir un recargo para o pagamento dos xuros xerados. O pasado ano o socialista Manuel Vázquez Faraldo acadou a maioría absoluta, converténdose en alcalde, despois de décadas de goberno do Partido Popular e, nos últimos catro anos, do tránsfuga Ricardo Sánchez Oroza (que na campaña por carta solicitara aos demais partidos que non falasen da débeda do concello). Dende a súa investidura, Vázquez Faraldo marcouse como obxectivo a procura dun acordo extraxudicial cos expropiados.


Summary: A Universidade de Compostela inicia tamén un expediente sancionador contra este profesor após as denuncias dunha alumna sobre novos comentarios machistas. "Son feitos que hai que tratar de erradicar desta universidade. Son feitos moi graves", dixo o reitor da Universidade de Compostela, Antonio López.

O profesor da Universidade de Santiago ¡ Luciano Méndez foi suspendido de novo das súas funcións por facer referencia nunha clase ao escote dunha alumna como na anterior ocasión na que fora sancionado polos mesmos feitos. Así o confirmaron a Europa Press fontes da USC, que explicaron que o reitor da USC, Antonio López, acordou a suspensión de funcións deste profesor que "non pode exercer a función docente". Ao mesmo tempo iniciouse un expediente sancionador en relación aos feitos denunciados por unha alumna de Luciano Méndez. En caso de ser sancionado, sería a segunda ocasión xa que fora suspendido por alusións ao escote doutra estudante. O reitor da Universidade de Santiago de Compostela, Antonio López, insistiu na "gravidade" dos feitos protagonizados polo polémico docente Luciano Méndez, que foi suspendido de novo das súas funcións por aludir ao escote dunha alumna durante unha das súas clases e que xa fora sancionado por un caso similar en 2016. "Son feitos que hai que tratar de erradicar desta universidade. Son feitos moi graves", dixo o reitor da Universidade de Compostela, Antonio López López, nunha comparecencia pública para dar a coñecer as medidas que tomou a USC ante a "reincidencia e gravidade da conduta" do profesor. Luciano Méndez é coñecido ademais por unha serie de vídeos colgados en redes sociais nos que apoiaba 'La Manada' e criticaba á vítima.


Summary: Celta e Deportivo mudan os seus escudos co gallo do 8-M, o Lugo dedica un vídeo ás traballadoras do club e Verónica Boquete cre que "é o momento do feminismo activo"

O mundo do deporte tamén amosou o seu apoio á xornada reivindicativa polo Día Internacional das Mulleres. Os dous grandes clubs galegos de fútbol mudaron mesmo os seus escudos nas súas mensaxes polo 8-M. O Celta, xa no seu símbolo nas redes sociais, cambiou a cruz de Santiago polo símbolo feminino e morado. "Pola igualdade, pola liberdade, por TODAS. Hoxe, cada día, desde XA e para sempre", dicía o Twitter da entidade viguesa. Desde A Coruña, o Deportivo dedicou o seu chío "A TODAS, especialmente #AsNosas, que defenden #asnosascores no campo, e sobre todo a cada unha das que forman #ANosaForza". Fíxoo cunha fotografía de dúas xogadores do seu equipo feminino --líder no seu grupo da Segunda División-- e co seu emblema tamén en lila. Deportivo e Celta mudaron os seus escudos co gallo do 8-M, coa cor lila ou co símbolo feminista No caso do Club Deportivo Lugo, un vídeo no que as protagonistas son as traballadoras da entidade foi a forma elixida de homenaxear as mulleres. "Se elas paran, o CD Lugo para. Hoxe queremos facer visible a impotancia das nosas profesionais. Sen a súa achega, seguir adiante sería imposible. Elas son os noso verdadeiro once de gala", din. O Lugo dedica un vídeo ás traballadoras da entidade: "Elas son o noso verdadeiro once de gala" O Burela Pescados Rubén de fútbol sala, referencia no deporte feminino galego, e outros moitos clubs galegos tamén amosaron o seu apoio ás reivindicacións feministas con iniciativas como as do Club Baloncesto Porto do Son. Tamén a compostelá Verónica Boquete, a mellor xogadora española de fútbol da historia. "Queremos igualdade! É unha cuestión de xustiza e é o momento do feminismo activo. Por nós, por vós, por elas", manifestouse nas redes sociais, tal e como fixeron outras moitas compañeiras doutras disciplinas. DIA INTERNACIONAL DE LA MUJER "Si ellas paran, el CD Lugo se para." Hoy queremos hacer visible la importancia de nuestras profesionales. Sin su aportación, seguir adelante sería imposible. Ellas son nuestro verdadero 11 de gala.#AsNosasGuerreiras #EspíritoLoitador pic.twitter.com/SLbs6LgWIB — Club Deportivo Lugo (@CDeportivoLugo) 08 marzo 2018


Summary: Marcos Maceira: "É importante acordarmos un calendario común cos partidos asinantes para adoptar as medidas concretas ás que fai mención a Declaración, comezando polas contempladas no PXNLG".

A Mesa pola Normalización Lingüística presentou as medidas que iniciará no vindeiro trimestre para concretar o asinado o 15 de xullo na 'Declaración de unidade a prol da normalización da lingua galega' pola maioría dos partidos que actúan en Galiza. Un documento no que estas forzas se comprometían a pular por unha nova política lingüística "estábel e duradeira" que teña como "verdadeira finalidade normalizar o uso da lingua propia do país". O presidente da MNL, Marcos Maceira, agradeceu as mostras de apoio á iniciativa da Mesa , valorándoas valorou como froito "do amplo apoio social e da unidade do pobo galego en torno á súa lingua". Maceira lembrou que na declaración asinada o 15X situouse o acordo nos termos mínimos establecidos polo PXNLG, que os asinantes asumiron como punto de partida. Así, as principais liñas da declaración son o recoñecemento da lingua galega como grande obra colectiva do pobo galego e garantía de futuro e de existencia digna e próspera. "Recoñécese a o preocupante retroceso social da lingua nos últimos anos e a necesidade de abrir unha nova etapa de normalidade, coa implicación de todos os sectores, e que é necesaria unha nova política lingüística que garanta o dereito a vivirmos en galego, e conseguirmos verdadeira igualdade e oficialidade real". O presidente da Mesa anunciou que de cara ao próximo trimestre a Mesa impulsará varias iniciativas: Solicitar a todos os concellos e deputacións que asuman nos plenos de setembro a Declaración de unidade; estabelecer un calendario de común acordo cos partidos asinantes para adoptar as medidas concretas ás que fai mención a Declaración, entre outras. Neste sentido, o presidente da Mesa, Marcos Maceira, sinalou que a Declaración foi un primeiro paso para "sentar as bases da nova política lingüística a partir do establecido na LNL, no PXNLG e lexislación internacional". Para avanzar nese camiño asegurou que cómpre agora retirar todos os obstáculos que impiden concretar a nova e verdadeira política lingüística: comezando pola reforma da Lei da función pública e Decreto de plurilingüísmo, opostas ao que di o Plan e que foron contestadas na rúa coas maiores mobilizacións sociais dos últimos anos en Galiza. "Precisamos un novo decreto para o ensino, sobre a base o PXNLG e feito con acordo amplo."


Summary: Os partidos de La Liga, tanto en Primeira como en Segunda, xogaranse sen público.

As vindeiras dúas xornadas de La Liga, tanto en Primeira como en Segunda, xogaranse a porta fechada. Unha decisión adoptada polo Goberno español como medida para conter a expansión do coronavirus e que afectará os 3 clubs galegos que compiten nestas categorías: Celta de Vigo (Primeira), e Dépor e Lugo (segunda). Así, o Celta disputará as xornadas 28 e 29 en campo sen público. A primeira delas, este sábado en Balaídos fronte ao Villareal, un encontro no que os celestes non poderán sentir o apoio no campo da afección. A vindeira semana o Celta desprázase a Valladolid, onde tamén se xogará o partido a porta fechada. No que atinxe o Dépor, este sábado xoga contra o Spórting en Riazor e a vindeira semana deberá enfrontarse contra a outra equipa asturiana, Oviedo. O CD Lugo ten unha cita esta fin de semana co Racing de Santander (en Cantabria) e para a semana xa en Lugo co Zaragoza. Todos estes encontros serán sen público.


Summary: O Tribunal Superior da Comunitat Valenciana obriga a Generalitat a implantar unha liña en valenciano logo de negárllela aos pais que a solicitaban para o centro infantil dos seus nenos. A rixidez da política lingüística da Xunta non dá nin esa opción ás familias que escolleron o galego para os seus fillos.

O Tribunal Superior de Justícia de la Comunitat Valenciana (TSJV) ditou hai tan só uns días unha sentenza histórica. O ditame obriga a Conselleria d'Educació a implantar unha liña en catalán nun centro infantil concertado, tal e como solicitara a propia escola en 2009 e logo de estimar o recurso imposto polos pais e nais dos alumnos que anula a decisión do Goberno autonómico de 2010, cando denegara o programa de ensino en lingua catalá aos máis pequenos. A sentenza obriga a Generalitat a implantar a educación en catalán ante a demanda dos pais e do centro A orde do TSJV de implantar unha liña de catalán no centro Sant Cristòfol de Picassent foi cualificada polas entidades defensoras da lingua como "firme e inapelable", ademais de "histórica" ao "marcar uns precedentes importantísimos", xa que recoñece a reclamación do Consello Escolar da escola, que aprobara o cambio de programa ao non haber suficiente oferta de ensino en valenciano para toda a demanda e malia os argumentos da Generalitat, que aseguraba que "o equilibrio no uso normal e ensino das dúas linguas oficiais se vería prexudicado" de implantarse a liña en catalán. Esta sentenza semella que pode marcar un precedente para as outras linguas cooficiais do Estado, nomeadamente o galego, e que sofren unha clara discriminación no ensino, especialmente -e precisamente- na etapa Infantil. De feito, e segundo as enquisas que a propia Xunta levou a cabo no inicio do curso 2010-2011, por provincias, na Coruña o galego foi o idioma preferido para a educación polo 41%, en Lugo polo 42%, en Ourense polo 41% e en Pontevedra, polo 25%. Ademais, e segundo os datos dos inquéritos recollidos polo sindicato STEG, malia que un 40% das familias das cidades escolleran lingua galega, tan só o 12% das aulas a imparten. A "indefesión xurídica" do galego impide que a sentenza abra a porta a garantir o ensino en lingua propia nas escolas do país A Mesa pola Normalización Lingüística, no seu terceiro estudo a respecto da presenza do galego nas aulas de Infantil nas cidades, denunciaba o "varrido" da lingua propia de Galicia. No entanto, e malia ás preferencias das familias do alumnado, o galego está ausente por completo no 95% dos centros na actualidade. A demanda, xa que logo, é incluso "maior que a que se dá na Comunitat Valenciana co catalán", tal e como aclara Carlos Callón, presidente d'A Mesa que, porén, non ten moita esperanza en que a devandita sentenza xudicial sirva en Galicia para que todos os milleiros de familias que optaron pola educación en galego poidan ter esperanzas de conseguila a través dos tribunais. "Lamentablemente, a indefensión xurídica é moito maior no noso país, porque o decreto do plurilingüismo nin tan sequera permite esas liñas na lingua propia que si se imparten en Valencia", explica. A norma galega, amparándose no pretendido "equilibrio lingüístico", non permite as diferentes liñas educativas que si aplicaba a Generalitat Valencia pero que está a eliminar progresivamente para seguir o modelo galego. A sentenza do TSXG, precisamente, deixa claro que a Administración non pode "abdicar" das súas responsabilidades e que a elección de lingua no ensino fica "fóra" da "esfera de elección dos pais" e é por iso polo que anula o artigo 5.2 que atinxe á consulta ás familias que, no entanto, acabou por varrer de facto o galego na educación infantil nas cidades. Porque o pretendido bilingüismo non é tal, e moito menos nas idades máis temperás. "En Valencia hai unha porcentaxe moitísimo máis elevada de ensino en lingua propia en Infantil que en Galicia, malia que a demanda é moito menor que aquí", insiste Callón, que cre que a sentenza da Xustiza valenciana e a obriga á Generalitat si que ten "un importante valor simbólico", ao deixar claro que "non sé en Cataluña ou en Euskadi" se defende e promove o idioma propio, senón que "comunidades gobernadas polo PP como Valencia ou Baleares tamén teñen modelos que protexen máis que o galego a súa lingua propia".


Summary: Un curto roteiro circular entre os concellos de Touro e Arzúa.

Aproveitando que as condicións aínda son axeitadas, os regos levan auga e as árbores están sen folla, achegámonos para facer unha visita puntual: un curto roteiro circular de pouco máis de 1 quilómetro, onde, unha vez que deixamos a parte exposta ao sol, na que medran os toxos -estes días mestos de flor-, e que nos metemos no arboredo, coas beiras dos carreiros entre unha cama de follas caídas do outono xa estragadas, ven a luz e florecen, antes de que as árbores -nas que xa comezan a espertar os abrochos- o cubran todo, as plantas máis madrugadoras: os cáncaros, as violetas, as herbas das almorrás e as apertadas espirais das frondes dos fentos. Será para achegarnos a onde o rego de Saímes ou de Santa Marta, que na zona é fronteira natural entre os concellos de Arzúa e Touro, un pouco antes de entrar no Ulla, cae nun desnivel duns 30 metros para formar unha fermosa fervenza, sen moito caudal pero cunha altura importante -das máis altas da Galiza-, nun espazo no que ten ao seu pé outra máis pequena, un muíño e os restos doutros. Paraxe: Val do Ulla / Concello: Arzúa e Touro / Percorrido: 1 quilómetro (circular) / Dificultade: Media Xa había anos da primeira visita, cando achegarse á fervenza foi botarse polo monte abaixo buscando e abrindo un carreiro inexistente para ver de preto e converter en imaxe, darlle forma e tamaño, a un ruído de auga a caer que atravesaba o manto de follas de ameneiros e abeleiras que ocultan o lugar. Agora o camiño novo, trillado e acondicionado con varandas e escaleiras, fai o achegamento máis doado, mais o espectáculo non desmerece en absoluto o do día da descuberta, senón que aínda o mellora porque agora é máis doado moverse polo lugar e gozar dos detalles e, despois da forte baixada, desde Hortas (Arzúa), podemos facer un curto percorrido polo espazo de arredor, para ver de preto o muíño, a fervenza pequena e gozar do bosque até onde o río se encora. Volvemos logo ao pé da fervenza para cruzar o regueiro e, agora por Touro, enfrontarnos a unha subida intensa na primeira parte e de bo andar logo, para volver pasar o río, entubado debaixo do asfalto, ao pé do segundo muíño da ruta, e subir de novo para completar o pequeno percorrido circular. Para achegarnos á fervenza das Hortas saímos de Arzúa pola estrada que vai ao encoro de Portodemouros e Vila de Cruces e, a uns 8,5 km, en Dombodán, temos un desvío á dereita sinalizado cun indicador verde-amarelo de fervenza das Hortas. Por el, en dous quilómetros, chegamos a Hortas e a un empalme da estrada que ten un serradoiro á esquerda, alí collemos á esquerda e a 500 m temos un desvío á dereita, tamén sinalizado, que nuns 150 m nos leva ao aparcadoiro do que sae o camiño que baixa á fervenza. Este espazo é parte do PR-G 169.


Summary: A asemblea cidadá 'Touradas Fóra de Pontevedra' realizou un peche simbólico da praza para protestar contra a salvaxe celebración. Tamén preparan unha manifestación para o día 11 de agosto.

"En Pontevedra non queremos touradas". Así de contundente é a afirmación de membros da asemblea ciudá 'Touradas Fóra de Pontevedra' que pecharon "de xeito simbólico" a porta do tendido 3 do Coso de San Roque de Pontevedra. O acto estivo aberto a toda persoa que quixo participar. Non é a primeira vez que se leva a cabo esta acción, xa será o cuarto ano consecutivo que empapelan cunha pequena faixa e mensaxes antitaurinos, este seu principal acceso. "Realizamos deste xeito unha escenificación do que ocurrirá en poucos anos", asegura este colectivo, "cando as touradas na Galiza sexan prohibidas e os cosos sexan coliseos culturais, sociais e deportivos. Non é a primeira vez que se leva a cabo esta acción, xa será o cuarto ano consecutivo Manifestación'Touradas Fóra de Pontevedra' convocou tamén unha manifestación para o día 1 de setembro ás 20 horas que sairá da Peregrina e percorrerá Michelena, Pr. España, Riestra, Oliva, García Camba, Glorieta Compostela, Frei J. Navarrete, Joaquín Costa, Cobián Areal, Benito Corbal, Cobián Rofignac, Sarmiento e Pasantería para rematar outra vez na Peregrina.


Summary: Hector Juanatey presentará este xoves, no marco da celebración do segundo aniversario de Praza, o seu libro Dajla. Apuntes desde o Sáhara, froito da súa viaxe aos campamentos de refuxiados. Falamos con el sobre este traballo, a súa experiencia en Gamonal ou sobre a vida dun xornalista freelance.

Dajla é unha localidade costeira do Sahara Occidental ocupada dende hai corenta anos, coma o resto do territorio, por Marrocos. Dajla é, ademais, un dos destinos que Rabat máis publicita nas súas guías turísticas, vendéndoo como un paraíso para a práctica do surf ou para realizar tranquilos paseos en barco. "Eu estiven en Dajla, pero noutro Dajla" -conta Héctor Juanatey- "no Dajla dos campamentos de refuxiados saharauís de Tindouf, en Alxeria. Nun Dajla onde todo é area pero nada é praia. Nun Dajla onde durmir en haimas non é tanto unha experiencia turística inesquecible, senón o único lugar onde habitar". Relátao en Dajla. Apuntes desde o Sáhara, outro dos libros editados por Praza e Meubook, e que ao igual que Angrois. O AVE en anacos, de David Reinero, se presentará este xoves na Nave de Vidán, a partir das oito da tarde, no marco da celebración do segundo aniversario de Praza Pública. Juanatey viaxou en outubro ao Sahara para cubrir informativamente a celebración do Festival Internacional de Cine do Sáhara, e fíxoo grazas a unha campaña de crowdfunding na que a través do seu blog lles ofreceu a medios e lectores enviarlles en exclusiva os textos que alí escribira. Non tivo sorte cos medios, pero a iniciativa xerou un grande interese entre os lectores, que pagaron con creces os custes da viaxe. Naquel momento entrevistamos a Héctor, que dende o Sahara denunciou que "España mirou cara a outro lado cando Marrocos bombardeou con napalm e fósforo branco os saharauís" e describiu unha situación insostible, na que "o ministro de Cooperación da República Árabe Saharaui Democrática admitiu que xa están a recibir presión da xuventude, que lles propuxeron mesmo unha sorte de ultimato: ou o Polisario conseguía xa o referendo para lograr un Sahara libre ou loitarían". Tamén nos contou o impacto que a viaxe producira nel, a "amabilidade extrema" dos seus habitantes, o feito de que "sempre saúdan, tanto se te coñecen coma se non", e as dificultades crecentes ás que se enfronta a poboación. Crónicas, análises e experiencias que se recollen nas 80 páxinas deste libro, nesta gran reportaxe que agora presenta. "Estou desexando volver, porque aquilo é tan bestia e estás tan pouco tempo que queres pasar máis tempo alí", conta e sinala que "a min axudoume a relativizar as cousas" Hector Juanatey regresará a finais de abril ao Sahara, coincidindo cunha nova edición do Festival Internacional de Cinema. "Estou desexando volver, porque aquilo é tan bestia e estás tan pouco tempo que queres pasar máis tempo alí", conta e sinala que "a min axudoume a relativizar as cousas, decátaste de que moitas das cousas que estamos vivindo aquí non son nada en comparación cos corenta anos de sufrimento de moitas persoas nos campamentos, sen esperanzas de mellora". O valor da información "Aproveito que non estou nunha redacción para ir aos sitios aos que antes non podía ir" "Estes días descubrín que se alguén quere informar, ten que moverse e non pensar tanto en redaccións", contaba tamén naquela primeira entrevista, unha reflexión que mantén e que mesmo acrecentou nos últimos meses, traballando como freelance para distintos medios, e relatando en directo, no lugar dos feitos, conflitos coma o do barrio de Gamonal, facendo virtude da necesidade: "Aproveito que non estou nunha redacción para ir aos sitios aos que antes non podía ir. Antes, por exemplo, con cousas coma o que pasou en Ceuta ou en Gamonal, preguntaba: 'Hai alguén aí? Vai ir alguén?', e a maior parte das veces non estaba ninguén sobre o terreo e mesmo estes días vexo que as informacións sobre estes temas se asinan dende Madrid, pero os medios nos que estaba tampouco enviaban a ninguén". Juanatey conta que "agora, xa que non estou traballando en ningún medio, cando vexo un tema que me interesa vou ata alí, sempre e cando poida venderlles estas informacións a algún medio e que me saia rendible, porque teño que vivir do meu traballo. Polo de agora a cousa vaime ben, os medios van contratando os meus temas e vexo que as novas espertan interese e funcionan". "Sempre conto a anécdota de que cheguei ao punto de que cubría dende unha redacción en Madrid por streaming escraches que estaban sucedendo en Madrid" O xornalista critica neste senso que os medios non fagan un esforzo maior por tratar a información en profundidade: "Dende logo, o tema non é económico, porque eu estiven varios días en Burgos e non era caro ter un periodista alí. E paga a pena, porque a información non vai ser a mesma. Sempre conto a anécdota de que cheguei ao punto de que cubría dende unha redacción en Madrid por streaming escraches que estaban sucedendo en Madrid". "Creo que se perdeu un pouco a perspectiva" -sinala- "Se nunha redacción somos poucos, haberá que optar por tratar menos temas, pero por tratalos ben, en profundidade. É máis honesto e funciona mellor. Mellor iso que tratar moitos temas e facelo mal, ou facelo da mesma maneira que o fan todos os outros medios". Nos últimos días Juanatey regresou a Gamonal, para completar unha reportaxe que publicará no número catro de Luzes, "iso permitiume falar con calma coa xente, sen as présas do día a día. Iso era algo que antes non podía facer". Un tema que, destaca, non chegou ás portadas dos medios da noite para a mañá: "Levaban cinco meses protestando por ese bulevar. Queimar contedores serve? Pois parece que si que serve, porque neste caso, se non chega ser por uns contedores queimados, as protestas non terían sido noticia e non se terían detido as obras". "Queimar contedores serve? Pois parece que si que serve, porque neste caso, se non chega ser por uns contedores queimados, as protestas non terían sido noticia e non se terían detido as obras" Está convencido de que "ten que haber redaccións, pero a xente non ten que estar pechada nelas", do mesmo xeito que non cre "que os xornais en papel perdesen sentido", pero si que "non ten moito sentido que che estean contando novas que liches na rede en todos os medios o día anterior ás catro da tarde". Un xornalismo honesto e cun compromiso cos lectores É posible a existencia de medios de comunicación profesionais, elaborados por un grupo de xornalistas que poidan vivir do seu traballo e que, ademais, non dependa de grandes poderes económicos, de grandes anunciantes ou da administración? "Un modelo podería ser La Marea, unha cooperativa de xornalistas, con moitas persoas que saíron de Público" -destaca Juanatey- "Eles teñen un código ético que rexeita a publicidade de grandes empresas. E recoñecen que é moi complicado sobrevivir así, pero polo de agora seguen aí. E iso ao final depende dos lectores. Se nós realmente queremos medios que non dependan dos intereses da publicidade, temos que pagar por eles, temos que subscribirnos, temos que pagar por ese xornalismo. Doutro xeito, estes medios que queren vivir á marxe dos poderes económicos desaparecen". "Eu non creo na obxectividade, creo que o xornalismo debe ser subxectivo, sempre que sexa honesto" -explica- "Eu estaba en Gamonal como xornalista, pero parecíame loable a loita dos veciños" Medios construídos dende abaixo, en cooperación cos lectores e cun compromiso de independencia e honestidade. "Eu non creo na obxectividade, creo que o xornalismo debe ser subxectivo, sempre que sexa honesto" -explica- "Eu estaba en Gamonal como xornalista, pero parecíame loable a loita dos veciños. Non facía reportaxes apoiando as obras nin os empresarios corruptos, senón apoiando os veciños". E recuperando a confianza da cidadanía no xornalismo e nos xornalistas: "A xente desconfiaba moito dos medios e seguramente con razón, porque tanto o Diario de Burgos coma a televisión autonómica dependían de Méndez Pozo e El Correo de Burgos non é precisamente un xornal de esquerdas. Unha vez que empecei a enviar as reportaxes en Público, os veciños xa me recibían doutro xeito, cando sabían para que medio escribía". O xornalismo como resultado dun pacto ético, como relato honesto dos feitos.


Summary: Os tres sindicatos realizaron concentracións conxuntas esta mañá, coincidindo co Consello de Ministros e en protesta polos recortes aprobados polo Goberno de Rajoy que as centrais cualifican de "saqueo". Están xa convocadas mobilizacións todas as semanas de setembro, en previsión de novas medidas de axuste e coas eleccións do 21-O e unha posible folga xeral no horizonte.

Os tres sindicatos realizaron concentracións conxuntas esta mañá, coincidindo co Consello de Ministros e en protesta polos recortes aprobados polo Goberno de Rajoy que as centrais cualifican de "saqueo". De feito, as concentracións estiveron presididas por unha faixa na que se podía ler 'Non ao saqueo do pobo. Hai que evitar que nos arruínen'. Os berros máis repetidos xiraron ao redor do emprego ("onde están, que non se ven, os postos de traballo do PP"), continuando a denuncia sindical de que o paro aumentou en case cen mil persoas durante os tres anos e medio de goberno de Núñez Feijoo. Tamén se esixiu que os cartos públicos non sirvan para rescatar os bancos, e si para asegurar o mantemento do Estado de Benestar e dos dereirtos laborais. As concentracións foron máis numerosas que as convocatorias precedentes, con máis dun milleiro de partipantes e cantidades igualmente importantes noutras cidades, sobre todo Ferrol, Ourense e A Coruña, con ao redor de 300 persoas en cada unha delas, e un cento en Lugo, Santiago ou Ribadeo. Na Coruña o secretario xeral de CC.OO en Galicia, Xosé Manuel Sánchez Aguión, denunciou que os recortes afectan especialmente aos mozos e mozas, pois oito de cada dez quedarán sen dereito a percibir os 400 euros. Sánchez Aguión recoñeceu estar "moi preocupado co que poida pasar co rescate". As concentracións deste venres completaron o obxectivo das centrais sindicais de que as mobilizacións masivas de xullo se esquecen en agosto e ademais dan paso ao que se espera sexa un mes de setembro e un outono quentes. Os sindicatos teñen convocadas mobilizacións case todas as semanas de setembro, uns actos reivindicativos que van ir crecendo en intensidade e que poderían conducir cara á convocatoria dunha nova folga xeral a finais de mes, antes das eleccións en Galicia e Euskadi en calquera caso. Iso é cando menos o que a CIG lles vai propoñer a CC.OO. e UGT: a convocatoria conxunta dunha folga xeral o 26 de setembro. De feito, as bases destes dous sindicatos tamén barallan esa data ou algunha moi próxima, a comezos de outubro, e queren converter a convocatoria de mobilizacións xerais en todo o Estado o 15 de setembro nun anticipo da folga xeral. Ese día CC.OO. e UGT esperan reunir en Madrid centos de milleiros de manifestantes. Tamén se especula coa posibilidade de que a convocatoria de folga xeral fose na primeira semana de outubro, na que tamén comezará a campaña electoral en Galicia e Euskadi (o venres 5). Sería unha folga xeral europea, ou cando menos se convocaría á vez nos países do sur: Portugal, España, Italia e Grecia. En calquera caso a CIG entende que é necesario enviar "unha mensaxe clara ao goberno do Estado español e ás institucións europeas do rexeitamento que provocan as políticas de recortes antisociais que se veñen aplicando" e Suso Seixo xa apremiou as restantes centrais a tomar unha decisión "antes do 10 de setembro". Especúlase coa convocatoria dunha folga xeral o 26 de setembro ou na primeira semana de outubro Antes, o venres 7 de setembro haberá concentracións en defensa da negociación colectiva en diferentes localidades galegas. O sábado 8 Compostela acollerá así mesmo unha manifestación nacional en defensa dos servizos públicos, convocada por todos os sindicatos. Ademais, a CIG convocou xa unha Asemblea Nacional de Delegadas para o vindeiro 11 de setembro, en Compostela, cunha manifestación posterior en denuncia das políticas económicas do Partido Popular. Finalmente, ademais das devanditas mobilizacións do día 15 de setembro, os tres sindicatos negocian a organización conxunta de novas manifestacións comarcais o 21 de setembro.


Summary: Nos últimos tempos, varias iniciativas xurdidas da base social están a recuperar as imaxes da nosa memoria. Son arquivos tan voluntarios como necesarios. Abordámolo no A Fondo que, conxuntamente co semanario Sermos Galiza, verá a luz esta quinta feira 9 de abril.

-Estamos nun momento de eclosión na recuperación da memoria a partir da creación de arquivos audiovisuais que xorden de maneira voluntaria... -Vivimos no tempo onde hai unha constante exhortación da memoria. No cinema industrial é motivada por unha crise heurística [a arte, a ciencia da descuberta] polo que proliferan os remakes e as linguaxes vellas e valorase en exceso o inventario de produción. Na televisión tamén se constata con series sobre o pasado ou con programas que teñen como escusa sacar á luz material de arquivo. Mais esta patoloxía de incentivar a memoria dáse tanto a nivel de grupos de comunicación como a nivel máis próximo, na comunidade dun territorio reducido. - Mais son iniciativas á marxe das institucións... A que se debe? -As institucións teñen dinámicas máis lentas e estas propostas de arquivo baséanse moitísimo na tecnoloxía e na participación cidadán. A administración ten que buscar a maneira de converxer e potenciar. Nalgúns casos son fórmulas de arquivo totalmente comprobadas e que, con pouco orzamento, teñen uns réditos culturais e sociais moi grandes. "Estas prácticas de arquivo permiten afondar nas singularidades, procuran unha rede de relacións entre os veciños, axudan a vertebrar o territorio..." -Cal é a importancia deste tipo de iniciativas para as comunidades? -Estas iniciativas o que fan é unha valoración do que se ten na proximidade e se proxecta cara ao exterior. Estas prácticas de arquivo acoutadas no territorio permiten afondar nas singularidades, procuran unha rede de relacións entre os veciños, axudan a vertebrar o territorio, protexen o patrimonio, dan visibilidade turística, establecen sinerxías cos axentes sociais e culturais e potencian o sentimento de identidade. -Con que iniciativas contamos en Galiza ao respecto? -Sobre todo hai dous tipos segundo o respaldo: a maioría son iniciativas propulsadas por asociacións culturais e as menos son propostas que teñen respaldo municipal. -De que iniciativas concretas se falará no A Fondo? -Neste A Fondo fixámonos en catro iniciativas. Fálame de San Sadurniño é o exemplo dunha proposta que, co respaldo municipal, vertebra todo un concello, O Faiado da Memoria, de Vilagarcía de Arousa, serviranos para analizar os arquivos onde a fotografía ten máis peso, o Proxecto Socheo da Guarda interésanos pola problemática dun arquivo construído exclusivamente polo audiovisual e finalmente tamén falaremos do traballo referencial de Ao Norte de Viana do Castelo e as súas redes sobre o real. -En que estado se encontran os arquivos audiovisuais galegos? Que achegan este tipo de arquivos, que xorden das comunidades, fronte a eles? -A min gústame dicir que estas propostas de arquivo son como testamenteiros, que coidan dun patrimonio dunha maneira provisional ata que cheguen a estar en mellores condicións. Isto significa que a situación destes arquivos é deficitaria respecto ao que sería ideal. Mais tamén hai que pensar que sen o traballo desinteresado deste tipo de arquivos moitos documentos estarían destruídos. "Estas propostas de arquivo son como testamenteiros, que coidan dun patrimonio dunha maneira provisional ata que cheguen a estar en mellores condicións. " - Que discursos están neste artigos que non están nos oficiais? -O que caracteriza estes arquivos é que o interesado pode facer lecturas individualizadas sen condutismos. Os discursos veñen dados polo interese do individuo, pola súa capacidade de relación e seu poder conclusivo. Normalmente son discursos adaptados ao próximo que son moito máis efectivos e prácticos que os impostos desde as macro-estruturas. E sobre todo son discursos feitos desde a liberdade cun menor grao de perturbación política. - Neste A Fondo entrevistaches o arquiveiro Alfonso Cascudo, quen abonda nos baleiros legais. Cales son? Pois que a nova Lei de Documentos e Arquivos de Galicia (7/2014) aprobouse o ano pasado e todas estas propostas non están reflectidas nin bosquexadas. Dito isto, o futuro que lle agarda a estes arquivos será un limbo legal problemático xa que vai achegar atrancos para darse a ver na comunidade e, por outro lado, a administración seguirá a anos luz destas iniciativas tendo moi difícil a súa supervisión e establecer colaboracións. -A creadora de contidos audiovisuais, María Yáñez, sistematiza para este A Fondo os retos pendentes. Cales son os máis urxentes? -Ela fala dos retos pendentes dun lado da folla do arquivo, que é o da súa proxección e visualización na rede. Mais o envés destes arquivos ten unhas problemáticas máis humanas onde hai un protocolo de proximidade moi complicado: sortear as presións sociais e políticas, chegar aos veciños, convencelos, distinguir entre copia e orixinal, a dixitalización, a catalogación, conservación... Un proceso duro e complicado, desagradable por momentos mais enormemente gratificante cando se consegue que un documento poida ser gozado por todo o mundo.


Summary: Estas catro persoas participaban en maio na Coruña nunha concentración na que portaron fotos dos independentistas presos. Naquela altura, os encarcerados non foran xulgados nin condenados. Xa son perto de 30 @s galeg@s acusados de "enaltecemento".

Mais catro cidadáns galegos veñen de recibir notificacións da Audiencia Nacional en relación a un delito de enaltecemento do terrorismo. Catro nomes máis que se veñen a engadir á pingueira de notificacións que está a decorrer nestes meses. Segundo datos de Ceivar, o número de imputad@s por enaltecemento xa se eleva a 26 persoas. Nesta ocasión, os acusados pola Audiencia Nacional son A.R.T., J.L.E.R., P.S.E.P. e A.E.E.C, que presuntamente participaron na concentración en solidariedade cos presos independentistas que tivo lugar na Corunha o 31 de Maio deste ano e onde terían portado as fotos dos encarcerados. "Estas 4 persoas foron identificadas en base a gravacións tomadas pola brigada de información da Policía Nacional", segundo colectivos anti-represivos. Desde Ceivar apuntan a que esta "imputaçom carece de fundamento jurídico, ao nom poder existir um delito de enaltecimento quando as fotos portadas som de pessoas que, no momento que se celebrou esta concentraçom, ainda nom foram julgadas nem condenadas por delito algú". Denuncian aliás, "a xeralización destas imputacións que coartan o dereito de manifestación e libre expresión".


Summary: Usuarios e profesionais denuncian as colas nos servizos de atención de hospitais de Compostela e A Coruña

O Nadal en Galiza non son só luces, regalos ou reunións familiares. Ano tras ano, as colas e colapsos nos servizos de urxencias de hospitais galegos son unha imaxe que se vai facendo habitual. Denúnciano profesionais da sanidade e tamén os propios doentes. Así, a Asociación de Pacientes e Usuarios do CHUS (Hospital Universitario de Compostela) consideran inxustificábel o colapso e deterioro do servizo. Como exemplo, afirman que esta terza feira, ás 18:00 horas, 16 doentes graves estaban no corrector de acceso en padiolas ou cadeiras de rodas.Unha situación que se produce, afirman"a pesares de existir camas pechadas no anexo do Gil Casares e coa planta neumoloxía ocupada por oftalmoloxía como consecuencia das obras que desde fai meses estanse a desenvolver". Mais as colas e colapsos non se limiten a Compostela. A Comisión de Centro do CHUAC da Coruña denuncia a falta absoluta de medidas que permitan, cando menos, minimizar a situación de colapso do servizo de urxencias, "que leva todo o mes de decembro atendendo as/os pacientes amoreadas/os nos corredores en padiolas ou cadeiras de rodas". "Xa está ben de "picos de gripe", o que hai é "pico de recortes": nos centros de saúde e nos hospitais", afirma a comisión, que esixe da Xerencia e da Consellería "que fagan o seu traballo, porque incluso en situacións nas que demostran unha absoluta falta de previsión, poden tomar decisións (iso si, esas decisións custan cartos): máis profesionais, máis recursos en atención primaria e máis camas nos hospitais...."


Summary: O Estado autoriza axudas para Vilariño de Conso e Carballeda.

O Goberno español autorizou onte os investimentos para restaurar zonas afectadas polos incendios en Vilariño de Conso e Valdeorras. Así o decidiu o Consello de Ministros que autorizou un investimento de 1,5 millóns de euros para os lugares máis prexudicados polos fogos no País Valencià, a Galiza e Canarias, e protexer os solos. Porén, os concellos galegos máis afectados polo lume, como Folgoso do Courel, por exemplo, onde se queimaron máis de 11.000 hectáreas, aínda non recibiron as axudas estatais pola declaración de zona catastrófica nin as subvencións que prometera a Xunta. "Non só non chegan as axudas senón que acabamos de aprobar en pleno un suplemento de crédito municipal para pagar as facturas que a Xunta se comprometera a asumir", sostén Óscar Carrete, portavoz da formación municipal Courel Vivo. As actuacións do Executivo estatal, que se acometerán nun prazo máximo de seis meses, son necesarias dado que non transcorreu o tempo suficiente entre o sinistro e a temporada de outono como para que a vexetación puidese recuperarse por si mesma, polo que poden verse acelerados os proceso erosivos de tormentas, xerando o arrastre de cinzas e sólidos e incluso movementos en masa se ocorresen fortes chuvias nos próximos meses. En declaracións recollidas por Nós Diario, o alcalde de Boiro, José Ramón Romero (PSdeG), e o tenente de alcalde de Verín, Diego Lourenzo (BNG), mostraban a súa preocupación pola chegada das chuvias e as escorreduras que puidesen provocar. Axudas a concellos galegos A Galiza recibirá un orzamento máximo de 399.244,49 euros para os concellos de Vilariño de Conso (case 7.000 hectáreas queimadas) e Carballeda de Valdeorras (10.500 hectáreas). O prazo de execución é de seis meses, o mínimo imprescindíbel para levalas a cabo, tendo en conta a estacionalidade dos traballos de campo e o clima.