Summary: Dende o 2015 187 persoas faleceron afogadas nas catro provincias galegas, sobre todo nas praias, pero tamén en ríos, encoros ou piscinas. A maior parte das vítimas eran varóns, tiñan máis de 55 anos e nadaban en espazos sen socorristas. A Federación de Salvamento critica que a normativa "errática e carente de lóxica" da Xunta deixou moitos lugares sen protección

Entre xaneiro e xullo 29 persoas morreron afogadas en Galicia sobre todo nas praias, pero tamén en ríos, encoros ou piscinas. A cifra representa o 16% do total de mortes por afogamento no conxunto do Estado e volve colocar a Galicia como o territorio con máis falecementos por esta causa, segundo o Informe Nacional de Afogamentos que elabora a Real Federación Española de Salvamento e Socorrismo (RFESS). En total, no que levamos de 2018 producíronse 184 afogamentos en toda España e xullo (con 58 mortes) converteuse no mes máis tráxico dos últimos anos Nos últimos tres anos e medio, 187 persoas faleceron afogadas nas catro provincias galegas, 41 no ano 2015, 69 no ano 2016 e 58 no ano 2017. Dende o 2015, 187 persoas faleceron afogadas nas catro provincias galegas, 41 no ano 2015, 69 no ano 2016 e 58 no ano 2017. Como referencia, en 2016 morreron en Galicia 141 persoas en accidentes de tráfico. Catro de cada dez vítimas mortais prodúcense nas praias e no mar, dúas de cada dez en ríos, e porcentaxes menores noutros espazos, como peiraos piscinas públicas, piscinas privadas ou encoros. A maior parte das persoas falecidas en Galicia son varóns (oito de cada dez) e ao redor da metade teñen máis de 55 anos. Xullo é habitualmente o mes con máis afogamentos, que se concentran sobre todo nas provincias da Coruña (26 o pasado ano) e Pontevedra (17), seguidas de Lugo (11) e, a moita distancia, Ourense (4). Iso si, o pasado ano 2017 os 58 afogamentos mortais que se produciron en Galicia tiveron lugar en espazos que non contaban con servizo de socorrismo e nos anos anteriores a porcentaxe de mortes en espazos vixiados moveuse entre o 6% e o 10%. A Federación Española de Salvamento amosouse moi crítica coa regulación realizada pola Xunta destes servizos, acusándoa de fixar unha normativa "estrita e errática" que limitaba en exceso o acceso destes profesionais ás prazas de socorrista Nos últimos anos a Federación Española de Salvamento e Socorrismo amosouse moi crítica coa regulación realizada pola Xunta destes servizos, acusándoa de fixar unha normativa "estrita e errática" que limitaba en exceso o acceso destes profesionais ás prazas de socorrista, que en moitos lugares quedaban desertas. A Federación sinalaba que a normativa de 2012 "fixaba unha formación mínima dos socorristas acuáticos baseada nunha gran carga lectiva irracional e xustificada ao peso, non na calidade e cualificación destes profesionais". A entidade destaca que o Decreto de 2012 "xerou unha situación que obxectivamente afecta á seguridade da cidadanía nos espazos acuáticos, tanto ao atrasar a súa apertura como ao poñerse a disposición dos usuarios sen a activación do correspondente servizo de socorrismo". O Goberno galego modificou a súa propia norma o pasado ano "tras cinco anos de constatación do fracaso da súa implementación", reducindo agora as esixencias para ocupar estas prazas. Porén, dende a Federación alertan de que aínda se manteñen os efectos negativos produto destes anos de aplicación, de xeito que seguen a faltar socorristas nas augas galegas. "Era unha normativa carente de lóxica para cubrir unha demanda que de por si se enfronta a dificultades como o baixo salario dos socorristas, o curto período laboral para esta actividade en Galicia, o elevado prezo dos cursos e a longa duración dos mesmos", explican.


Summary: Segundo o diario Deia, as Candidaturas d'Unitat Popular catalás xa contactaron con Sortu e estudan manter conversas con outras organizacións da esquerda alternativa do Estado de cara a participar dunha posíbel candidatura conxunta.

As Candidaturas de Unitar Popular (CUP), formación de esquerda alternativa e independentista dos Países Cataláns con tres deputad@s no Parlament de Cataluña, veñen de iniciar conversas con outras organizacións do Estado coas que comparten ideario de cara a formar unha candidatura conxunta ás eleccións europeas de 2014. Segundo o diario bilbaíno Deia, as CUP xa mantiveron conversas nese sentido con Sortu, o novo partido legal da esquerda abertzale vasca. Segundo estas informacións, Sortu pensa traballar para as europeas dentro da coalición EH-Bildu, xunto a Aralar, Alternatiba e Eusko Alkartasuna e con eles falará sobre posíbeis pactos. Polo tanto, non descarta aliarse tamén con organizacións soberanistas de Galiza e Cataluña, onde poderían entrar BNG ou ERC, se ben semella complicado que ERC e CUP compartan candidatura. Sortu recoñece que mantén boas relacións coa CUP -onde traballa o Movement de Defensa da Terra- "desde hai décadas". En Galiza, o BNG manexa a opción de formar parte dunha candidatura xunto ao nacionalismo vasco e catalán ou ben presentar unha lista galega xunto a Anova e CxG. Anova tamén analiza como se presentará a eses comicios, ben coa fórmula galega con Bloque e Compromiso ou xunto a outras organización do Estado, ben as soberanistas, ben as federalistas. Pola súa parte, as CUP -que as enquisas sitúan en ascenso, malia que menor ao de ERC- xa amosou a súa negativa a pactar con formacións que non "defendan a liberación dos pobos e un profundo cambio social".


Summary: Unha conversa entre unha escritora galega, Anxos Sumai, e un escritor vasco, Bernardo Atxaga. Recollida por Carme Vidal e publicada no número 95 do noso semanario. É a segunda peza que resgatamos na serie #3AnosdeSermos. Un dos textos de maior impacto da nosa particular hemeroteca.

Pouco antes do acto de entrega dos premios da Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega, os premios da Crítica en lingua vasca e galega, Bernardo Atxaga e Anxos Sumai, mantiñan unha conversa sobre a situación das súas literaturas e as dificultades para atravesar fronteiras. En Pontevedra, na terraza do café Carabela, Anxos Sumai aínda non sabía que, ademais do da Crítica ía recoller o premio de narrativa por A luz da colleita (Galaxia) -Escriben en galego e euskera, cun compromiso claro coas súas linguas. Que supón esa opción para a difusión das súas obras? Anxos Sumai: No meu caso é ben simple. O galego sempre foi o meu idioma, era monolingüe ate que cheguei ao colexio. Sempre escribín en galego e sempre o farei porque é a lingua que me dá as palabras e o ritmo que preciso para a miña escrita e non teño ningunha intención de cambiar. Non sei se ti, Bernardo, lías de rapaz autores que escribían en euskera mais no meu caso podía ler a Rosalía de Castro e pouco máis. O acceso á literatura galega foi tardío, cando estaba xa no instituto, nos anos setenta, mais a decisión de escribir en galego ven de antes porque era o idioma no que falaba tamén xente importante para min como os contacontos da miña aldea, que tiveron gran importancia na miña literatura. Eu formeime inicialmente coa literatura oral. Bernardo Atxaga: No meu caso son xa corenta anos. Creo que ten a ver cun modo de vida que inclúe tamén admiracións. O primeiro escritor que coñecín e admirei foi Gabriel Aresti, poeta de Bilbao que poderíamos comparar con Celso Emilio Ferreiro. Por el sentía unha admiración case filial, impresionábame moito escoitalo falar. Tamén ten a ver coas ideas políticas da xente que che rodea. Non hai que desprezar este outro factor. Todo consiste en comezar. É o momento máis importante e marca. Unha vez entras nunha lingua, case sempre perduras. Podería citar o exemplo de Terenci Moix a quen se lle podía ter preguntado: que che valeu cambiar de lingua? Ao meu ver foi unha mala elección. Ninguén intelixente te pode interpelar porque é xa un modo de vivir. -De todas maneiras, son poucos os nomes que conseguen atravesar a fronteira. Manuel Rivas, Bernardo Atxaga e Quim Monzó, parece que cobren o cota de literaturas en lingua non española. No noso caso, nin un escritor tan recoñecido como Ferrín conseguiu saltar esa barreira. B.A.: É unha cuestión cronolóxica. Agora hai unha forma de describir o sistema lingüístico como o sistema solar. Unha lingua sol que está a ser o inglés, grandes planetas e logo asteroides e pó solar. Ás veces incluso non hai proporcionalidade entre números de falantes e peso como lingua. De repente, aparece unha isóbara, unha nave espacial que permite viaxar que é a tradución, A primeira entrevista que fixen na miña vida foi precisamente a Ferrín. Cheguei a cegas a Vigo e entrei na libraría Castelao para preguntar por un escritor galego. O libreiro, que se chamaba Pereira, díxome que escribira un libro que se chamaba Con pólvora e magnolias e púxome en contacto con el. A entrevista durou toda a noite. Agora, con todo, a crise fai que sexa máis difícil publicar traducións que hai dez anos. A.S: Se pensamos en escritores que estaban a escribir por volta dos setenta e os oitenta, quizais Carlos Casares, Vítor Freixanes, Alfredo Conde…, e Rivas ou Suso de Toro un pouco despois, vemos que as súas obras foron traducidas. Porén, desde mediados dos noventa padecemos unha especie de bloqueo. O centralismo é devorador. É como se o nacionalismo español, ademais de incomodarse coas nosas linguas, intentase "invadir" silenciosamente tamén a nosa literatura. "Podería terlle preguntado a Terenci Moix "de que che valeu cambiar de lingua?" Ao meu ver foi unha mala elección" Bernardo Atxaga B.A: Defendo que temos que conseguir que a lingua castelán sexa a nosa aliada. É certo que hai centralismo mais temos que ter en conta que en Madrid ou Córdoba ti podes atopar aliados, vasos comunicantes e chegará o momento no que desexaremos que o castelán sexa lingua amiga. A.S: Durante anos escribín directamente en internet e entón percibín que as barreiras lingüísticas e xeográficas desaparecían. Podíanme ler en Burgos, Buenos Aires ou Río de Janeiro pero cando entrei no sistema editorial tradicional comprobei que non hai maneira de saír do noso territorio. Tradúcense só obras moi puntuais e fóra de moi poucos nomes é difícil que un escritor ou escritora galega poda facerse un oco fóra. -Mais esta situación non se corresponde coa definición dun estado plurilingüístico e pluricultural. Bernardo Atxaga é sempre o "escritor vasco", como se tivera que levar o país canda el. B.A.: O principal é que na lingua na que escribas, diante dos lectores que podas ter no teu idioma, teñas unha base na que poñer o pé. Iso é fundamental. Calquera escritor vasco antes de saír ao castelán xa temos un número de lectores que son fundamentais para asentarse. Agora a cuestión é máis suave mais antes era terríbel o do "escritor vasco". Eu son un escritor na lingua vasca. A.S: Gustaríame chegar a ese estado no que non me pregunten por que escribo en galego como se fose, non o meu idioma, senón unha ideoloxía política. Aos autores que escriben en español nunca lle fan esa pregunta. Ou cando te interpelan dicíndoche que, sendo muller, non te enfrontas ao sistema patriarcal. A min chegáronme a pedir, mesmo cunha certa frivolidade, que definira Galiza. Estas cuestións cárganme cunha responsabilidade tan grande que mesmo parece que me couta a independencia para crear. A.S.: Nese sentido tampouco estamos vivindo a mellor situación. Non sei se no País Vasco, con gobernos nacionalistas dende o principio, hai máis axudas á edición e á tradución, un apoio institucional máis contundente e unha base máis sólida que a nosa. B.A: Gozamos das vantaxes do pequeno. As grandes literaturas cambaléanse e, de repente, os escritores das linguas consideradas importantes estano a pasar fatal. O 95% da xente que publica en inglés ou español non está a ter a repercusión de antes e hai xa países como Grecia nos que a literatura case desapareceu. No País Vasco, un escritor novo ten 500 exemplares garantidos. É unha economía de escala. Chegamos fácil ao umbral mínimo aínda que nos resulte imposíbel alcanzar o máximo. "O centralismo é devorador. É como se o nacionalismo español, ademais de incomodarse coas nosas linguas, intentase "invadir" silenciosamente tamén a nosa literatura", Anxos Sumai -Ser de profesión escritor ou escritora nas súas linguas son tamén fabas contadas. Unha delas, Atxaga. A.S: Eu soñei nalgún momento con poder vivir da escrita, máis non tardei en decatarme de que me era imposible se quería ter unha certa independencia económica, por moi pequena que fose. Por sorte, formeime como bibliotecaria e documentalista, o que me permite estar en contacto permanente cos libros e, despois, creei unha disciplina de tardes libres e días festivos para escribir. B.A.: Non vou caer a luz, é a escuridade a que me empuxa, dicía o pintor alemán. Era economista e traballaba nun banco e logo pasei a un instituto mais tería feito calquera cousa por saír diso. Son difícil de encaixar en horarios e a literatura foi unha grande saída, aínda que os comezos fosen difíciles. -Xerais e Kalandraka trouxeron obras de Atxaga ao galego, confían no que nalgunha ocasión Fernán Vello definiu como a necesidade de "circunvalar" Madrid? B.A.: Debemos estreitar esa relación mais eu poría en segundo lugar o obxectivo de publicar libros. En primeiro situaría o que chamamos actuacións en directo. Era óptimo crear un circuíto e que os escritores galegos puidesen, poño por caso, ler os seus textos en Tolosa. Cando estudaba vin en Barakaldo recitar a Manuel María. Ti, Anxos, poderías dar unha conferencia en Bilbao e sería unha maneira de facer conexións co País Vasco. A.S: Ese é un sistema que empregan moito os poetas mais non se dá tanto na narrativa. Pensa ademais que, ao termos que compatibilizar a escrita cos nosos traballos, quen os temos, non nos é tan doado acudir a ese tipo de encontros literarios. Experiencias exitosas, ao meu ver, como as que ti propós, foron as dos encontros Galeusca, nos que debatiamos sobre as nosas literaturas e compartiamos as nosas creacións. -A respecto de Días de Nevada, o crítico Jon Kortazar dixo que marcaba un momento de esplendor na literatura vasca. O editor Manuel Bragado fala da xeración da esperanza. Ven as súas literaturas con ese optimismo? A.S.: Eu obrígome a ser optimista. Esa xeración nova, que vén dos anos oitenta, xa se educou en galego e ten unha competencia que as antigas xeracións non tiñamos. Son optimista en canto á creación mais preocúpame o descenso de lectura. É coma se estiveramos preocupados por construír as casas e esqueceramos a xente. Creamos as editoriais e os libros mais non unha base o suficientemente sólida e fiel de lectores e lectoras. Algo non se fixo ben. B.A.: No País Vasco hai neste momento cinco ou seis escritoras con moito nivel. Hai literatura. A xeración que máis chispa está a traer é a de mulleres que están entre os trinta e corenta anos. Estamos nun bo momento, se se dan mantido as condicións. O fundamental é tame´n ter profesores amigos. Se hai douscentos que deciden aplicar unha centralidade literaria iso crea unha base moi importante. Un bo libreiro axuda tanto como un bo escritor. Esta conversa apareceu no número 95 do noso semanario, disponíbel aquí na nosa loxa.


Summary: Greenalia prevé erguer no Monte Grande de Bande un parque eólico, o de Fonsanta, que se sumaría aos do Vieiro (xa operativo) e Monte da Neve (en fase de solicitude) e que cercaría a Reserva da Biosfera Gerês-Xurés. Persoas expertas veñen de presentar alegacións polo "alto impacto" que tería o proxecto neste espazo.

A Reserva da Biosfera Gerês-Xurés, o único espazo natural protexido a nivel transnacional na eurorrexión Galiza-Norte de Portugal, podería verse gravemente afectada de se autorizar o parque eólico Fonsanta, promovido por Greenalia cunha potencia de 50 megawatts (MW) e actualmente en estado de tramitación, segundo figura no Rexistro Eólico da Galiza. O proxecto contempla a instalación de doce aeroxeradores, unha torre meteorolóxica e unha subestación transformadora, alén de cadansúas liñas de evacuación eléctrica. As infraestruturas ergueríanse sobre o Monte Grande de Bande, cualificado recentemente por enxeñeiros agrónomos como "un dos mellores montes forestais do país". Neste emprazamento, as persoas comuneiras promoveron en 2019 un proxecto de creación dun parque arqueolóxico que dispuxo de fondos europeos, a fin de valorizar o patrimonio cultural que atesoura —numerosas mámoas e petróglifos—. Aliás, están a levar a cabo un aproveitamento forestal sostíbel e respectuoso co medio. "Os aeroxeradores serían visíbeis desde toda a extensión do Parque Natural Baixa Limia-Serra do Xurés —espazo da Reserva situado na Galiza—, xa que están previstos a apenas sete quilómetros de distancia en liña recta. O impacto sobre a paisaxe sería brutal", expón, en conversa con Nós Diario, David Pérez, arqueólogo e vogal de Cultura da Asociación Cultural, Ecoloxista e de Montaña Arnau, que vén de alegar contra o proxecto a través da presentación dun estudo de impacto ás autoridades competentes da Xunta e ao propio Goberno local. Neste senso, cómpre salientar que a totalidade do territorio de Bande forma parte do citado espazo protexido. Así mesmo, salienta o impacto que este proxecto tería sobre a flora e a fauna da contorna, que conta con especies de "gran fraxilidade ecolóxica": "Temos un gran número de aves que transitan da Lagoa Grande do Monte Grande cara á Zona de Especial Protección de Aves (ZEPA) da Baixa Limia, cun constante fluxo de paxaros que se poderían ver afectados", explica. Neste senso, lembra que a Directiva europea 92/43/CEE regula os "hábitats prioritarios" que cómpre preservar: "Temos as carballeiras galaico-portuguesas, as turbeiras altas da montaña... Hai moito patrimonio e moitos hábitats a protexer, como o do lobo ibérico". A raíz dos traballos de conservación que se están a realizar sobre o patrimonio arqueolóxico do Monte Grande e dos que el mesmo tomou parte, téñense recuperado máis dunha vintena de mámoas, senllos petróglifos e o foxo do lobo das Covateiras. "Temos tal popurrí de xacementos que sería unha mágoa utilizar este espazo para o aproveitamento industrial e non para potenciar o turismo", lamenta, e fai fincapé en que boa parte da serra do Xurés "vive do turismo". Outros eólicos na zona Non sería o primeiro en operar na contorna: O Vieiro —Iberdrola—, a escasos quilómetros de distancia e situado na mesma área de desenvolvemento eólico deseñada no Plan sectorial de 1997, está activo desde hai máis dunha década e conta con 19 muíños e unha potencia total instalada de 19,6 MW. Precisamente este proxecto fora modificado para reducir as súas dimensións e o número de aeroxeradores debido á descuberta de xacementos arqueolóxicos, unha cuestión que lembra ao que está a acontecer agora no Monte Grande. Aliás, en outubro de 2009 a Xunta recortara en máis de 400 hectáreas a zona prevista para estender a xurisdición do Parque Natural Baixa Limia-Xurés, coincidindo cos terreos nos que Iberdrola prevía asentar os seus muíños. E alén do parque xa activo —O Vieiro— e o que se atopa en trámites —Fonsanta—, un terceiro parque axexa o mesmo territorio, Monte da Neve —proxectado por BayWare, con sete aeroxeradores previstos e unha potencia de 42 MW—. "O Vieiro está no medio, e ao seu carón xurdirían en ambas as direccións os outros dous, conformando un gran conxunto eólico", advirte Pérez. Por todo isto, o colectivo chama a paralizar este proxecto e evitar que arriben outros na contorna. Mobilización contra os eólicos en Lalín Noutra orde, o BNG de Lalín realizou esta fin de semana un acto simbólico de rexeitamento dos proxectos eólicos que axexan o municipio, nomeadamente os parques Val do Folgoso e Monte dos Porcallos, ambos os dous en fase de tramitación a través do Ministerio para a Transición Ecolóxica (Miteco) por teren cadansúa potencia total de 56 MW e promovidos por Green Capital Development. De feito, no propio estudo de impacto ambiental destes proxectos a empresa recoñece que compartirán infraestruturas como a subestación transformadora, o que podería supor un novo caso de "fragmentación artificiosa", alén de se atoparen fóra das áreas de desenvolvemento previstas no Plan sectorial eólico e afectaren espazos da Rede Natura 2000, motivo polo que a Xunta xa se posicionou tamén en contra. Aliás, a formación nacionalista vén de rexistrar no Congreso senllas reclamacións para paralizar a tramitación de ambos os parques eólicos, "que afectarían numerosas explotacións agrogandeiras e o patrimonio cultural e natural", en palabras do seu portavoz, Néstor Rego.


Summary: O comezo do curso escolar vén marcado polos ataques ao ensino público, un tema que tratamos en profundidade neste nº do semanario no que entrevistamos a Xabier Queipo e a Teresa Gómez-Lión, ex-deputada do PP que demitiu pola traxedia de Angrois. Xa podes adquirilo na nosa loxa.

Máis recortes e menos ensino público marcan a Volta ao Cole en Galiza. Falamos con profesorado, familias, sindicatos...para trazar unha radiografía da situación da educación no noso país. Ese é o tema da semana deste Sermos nº113. Un número no que entrevistamos a Teresa Gómez-Lión, ex-deputada do PP que demitiu pola traxedia de Angrois. " "Nin o PP nin o PSOE queren profundizar na democracia, só queren maquillar o sistema" afirma. 'Un ano de loita contra os abusos bancarios' é unha reportaxe na que Cristian López escrebe da plataforma contra as claúsulas solo en Vigo, que celebra un aniversario no que se conseguiron as primeiras sentenzas favorábeis para as persoas afectadas. Unha familia rica O Pazo de Meirás non é a única propiedade que a familia Franco posúe en Galiza: Un palacete en plena cidade vella coruñesa ou un chalé en Oleiros son algunhas das propiedades do clan, para alén da casa natal do ditador, en Ferrol. Da man de Iago Varela vén ' Pegasus: controlando o tráfico desde as alturas'. Sermos Galiza acompaña durante unha xornada o equipo responsábel do helicóptero da DXT con base en Alvedro para descubrir como funciona a súa dotación tecnolóxica. 'A Diada definitiva', de Rodri Suárez, achégase aos centos de miles de persoas que tomarán as rúas de Barcelona este 11 de Setembro para reivindicar a independencia de Catalunya e o dereito a decidir. Da man de Cilia Torna achegámonos até a 'República Soviética Independente de Galiza, alén da anécdota'. "As novelas pídenchas desde as editoriais mais ninguén che vai preguntar por un libro de contos" cóntanos o escritor e colaborador de Sermos Xavier Queipo, a quen entrevista Carme Vidal co gallo da presentación do seu último libro, '55' (Xerais). Penedo das Fatigas Viaxes na Miña Terra lévanos até o Penedo das Fatigas, na Serra da Raíña Loba. E entrevistamos á ilustradora Patricia Castelao, que participou en libros de Manuel Rivas ou Ricky Martin. Outra entrevista é a Marcos Rama, da Asociación de Veciños de Lariño, unha parroquia de Carnota que está en loita para evitar a degradación do faro e que as instalacións sexan postas a servizo da veciñanza. Antón Lopo e Extintiv@s O xornalista e escritor Antón Lopo inicia nesta semanario sob o nome de Extintiv@s unha serie de entrevistas. A primeira con Emilio Araúxo.


Summary: Quen así fala é o presidente da Coordinadora de Traballadores/as de Normalización Lingüística, Nel Vidal. A defensa da lingua como argumento de xustiza social, en diálogo con outras loitas cívicas, guiará a edición deste ano do curso de dinamización lingüística que decorrerá en Carballo.

A defensa da lingua, afirma Vidal, é tamén cuestión de xustiza social, dada a suá marxinación histórica, e así é preciso trasladalo á sociedade. Este será o fío argumental este verán do curso de normalización lingüística que dende hai anos se celebra en Carballo, e que nesta ocasión terá lugar entre o 18 e o 20 de xullo. Enlaza así coas conclusións ás que se chegou en anteriores edicións, nas que se afondou na configuración de novos argumentos e na revisión do discurso a prol da defensa da lingua. O curso, que organiza o Servizo de Normalización Lingüística da Universidade da Coruña en colaboración coa CTNL e o Concello de Carballo, ten como fin "fortalecer a idea de normalización lingüística como unha causa máis para reivindicar a xustiza social". Pretende abrir espazos de diálogo, a prol da lingua, entre polos diversos do tecido cívico, dende o ecoloxismo ao movemento feminista ou o mundo da cooperación e o desenvolvemento.Carballo reunirá, ao longo de tres días de xullo, a expertos/as e activistas dos máis diversos ámbitos cívicos. Entre eles, o profesor da Universidade de Barcelona Père Comellas; o maxistrado da Audiencia Provincial de Lugo, Luís Villares; o escritor Séchu Sende e a economista experta en cidadanía e intervención, Astrid Agenjo. Dende o activismo ecolóxico e lingüístico falará Isabelle Kerdudo; dende o feminismo, Ana Xesús López, e dende o ámbito da defensa das liberdades sexuais, Laura Bugallo, e Lucía Vázquez. Até Carballo tamén se achegarán a presidenta de Nova Escola Galega, Mariló Candedo; o presidente da AS-PG, Xoán Costa e a escritora Marta Dacosta, por parte da Asociación de Escritores en Lingua Galega e de CIG-Ensino.O curso celebrarase nas instalacións do Fórum Carballo e terá unha duración de 20 horas. O prazo de inscrición manterase aberto até o 12 de xullo, a non ser que as 80 prazas dispoñibles se esgoten con anterioridade.


Summary: Unha iniciativa do deputado Francisco Campos, que asina unha carta enderezada á titular de Medio Ambiente, Ángeles Vázquez.

Hora e lugar de realización do campionato galego de caza de raposo. Son os datos polos que se interesa o deputado de En Marea Pancho Casal. É unha actividade supostamente deportiva -fortemente criticada polo movimento animalista- que conta co financiamento da Xunta, razón que leva o parlamentar da confluencia a demandar información á Consellaría de Medio Ambiente. "Dentro das obrigas de transparencia que corresponden ao seu labor, e sobre todo tendo en conta que é unha actividade que conta coa autorización, colaboración e patrocinio da Xunta de Galicia, deberá esta facilitar a información relativa ao lugar de celebración, ademais daquelas requiridas legalmente para a celebración da mesma", afirma o deputado de En Marea na súa inciativa. Na carta, Casal reitera a oposición de En Marea á realización destes campionatos e ao seu financiamento a cargo do erario da Xunta.


Summary: En pleno debate orzamentario, o Bloque lanza unha proposta fiscal que resultaría nun incremento da recadación para a facenda galega na contorna dos 190,6 millóns de euros.

O sistema fiscal vixente é socialmente regresivo e é ineficiente desde o punto de vista económico. Esa é a análise que fai o BNG e que leva a organización nacionalista a lanzar unha proposta de criación de cinco novos tributos, que reforzarían, aliás, a capacidade financeira da administración galega. A proposta defendeuna esta segunda feira, desde a tribuna do Pazo do Hórreo, a portavoz de Economía do Bloque, Noa Presas. A parlamentar debullou tamén a emenda transversal da formación nacionalista ao proxecto de orzamentos do Goberno Feixoo, en virtude da cal modificaríase o destino de até 1.092 millóns de euros, con especial destaque para o aumento en 100 millóns das partidas destinadas á loita contra a violencia machista. Mais a alternativa do BNG non pasa só por redistribuír as partidas xa programadas polo PP; senón tamén por incrementar os ingresos da facenda galega por medio de novos tributos que vaian na dirección contraria da política fiscal implementada nos últimos anos polos gobernos conservadores, reputada polas soberanistas galegas como contraria aos intereses das maiorías sociais. A filosofía xeral da proposta fiscal do BNG remite para dous peares básicos: ir a unha "progresividade real" do IRPF e do Imposto do Patrimonio e eliminar as exencións "regresivas" introducidas polo PP ao tributo que pesa sobre as sucesións. Coas mudanzas pertinentes sobre estes gravames a facenda galega podería incrementar a súa recadación en 107 millóns de euros. E no concreto, os cinco tributos de nova planta que propón o BNG, e que completarían os 190,6 millóns de ingresos estimados polos servizos técnicos da organización frentista, serían o imposto ás grandes superficies comerciais (recadación estimada, 30 millóns), un gravame para as bebidas con exceso de azucre (11 millóns), unha taxa aos servizos e comunicacións electrónicas a ser abonada polos operadores da telefonía (5 millóns), unha carga ás vivendas que leven máis de dous anos baleiras e que son propiedade de persoas xurídicas (36 millóns de euros) e un imposto ás redes de alta tensión para exportar enerxía eléctrica a outros territorios "polo seu impacto ambiental e visual" (1,3 millóns).


Summary: Os 27 estados membro da Unión acordan unha serie de recomendacións comúns para as persoas viaxeiras que, ao non tratarse de medidas de obrigado cumprimento, moitos países decidiron non aplicar.

Os Vinte e sete estados membro da Unión Europea (UE) acordaron esta terza feira unha revisión das restricións de viaxe para adaptalas á situación sanitaria da persoa viaxeira e non ao risco de coronavirus na zona desde a que viaxe, o que supón que as e os titulares dun certificado Covid poderán viaxar sen restricións adicionais desde calquera lugar da UE, a pesar de que unha decena de gobernos europeos incumpre xa as recomendacións consensuadas polo bloque. O obxectivo é simplificar as regras de mobilidade durante a pandemia e que até o de agora se debían basear no "mapa semáforo" que elabora o Centro Europeo para a Prevención e Control de Enfermidades (ECDC), en función de criterios epidemiolóxicos, e estabelece o nivel de risco pandémico en cada rexión. Que certificado preciso para viaxar? Deste modo, as e os viaxeiros cun certificado Covid da UE que acredite a súa vacinación completa, a súa recente recuperación da enfermidade ou un test negativo previo á viaxe poderán desprazarse entre estados membros sen máis restricións, quedando así exentos, por exemplo, de corentenas ou probas diagnósticas adicionais á súa chegada a destino. En concreto, o certificado de vacinación terá unha validez de nove meses salvo que a persoa reciba unha dose de reforzo; nese caso, prorrogarase de maneira indefinida. No que atinxe ás probas diagnósticas, a PCR manterase nun prazo máximo de 72 horas, mentres que o test de antíxenos pasa de 48 a 24 horas de vixencia. Cando entrará en vigor esta medida? Os ministros de Asuntos Xerais da UE deron o seu visto e prace ás mudanzas que entrarán en vigor o vindeiro 1 de febreiro, malia que se trata de recomendacións e non de regras vinculantes para as autoridades nacionais. Os estados membro teñen a competencia do control das súas fronteiras, polo que os gobernos poden non seguir estas directrices a pesar de acordalas a Vinte e sete. Estas medidas aplícanse en toda a UE? Non. Cando menos unha decena de países afastáronse xa das recomendacións actuais e impoñen restricións adicionais ás persoas viaxeiras con certificado Covid da UE que viaxan ao seu territorio, por exemplo, exixindo tests aos vacinados, unha medida que xa adoptaron Francia, Italia, Portugal, Alemaña ou Países Baixos. No caso da validez do certificado de vacinación, que a Comisión Europea (CE) fixou co aval dos países en nove meses se o paciente non conta cunha dose de reforzo, varios estados membro afastáronse desta proposta e reduciron o período de validez. Reaccións políticas Preguntado por este asunto á súa chegada á reunión de ministros europeos, o secretario de Estado para a UE francés e presidente de quenda da UE, Clément Beaune, admitiu que non se pode "garantir" que todos os países da UE vaian cumprir o "marco europeo". Con todo, Beaune confiou en que non vaian "máis aló" porque o certificado xa é "estrito e protector" e porque caería de novo na "fragmentación" dentro da UE. O secretario de Estado para a UE español, Pascual Ignacio Navarro Ríos, pola súa parte, considerou un "grande avance" que os 27 revisen as recomendacións de viaxe para adaptalas á situación médica do viaxeiro e non ao lugar desde o que viaxa, ao mesmo tempo que apuntou que este é o enfoque seguido polo Estado español. Sobre a posibilidade de avanzar cara a unha xestión da pandemia na que o coronavirus sexa considerado como unha enfermidade endémica, tal e como suxeriu recentemente o presidente do Goberno, Pedro Sánchez, Navarro Ríos apuntou que a reflexión chegou xa ao seo da UE, mais aínda se atopa nunha fase moi prematura de debate. "É un debate que acaba de empezar a nivel de grupos de traballo, de expertos", indicou o secretario de Estado español á prensa, para indicar que o debate principiou "con toda prudencia" e que non se elevará a nivel político até que se teña escoitado e analizado as opinións de todas as persoas expertas.


Summary: A Asociación de Defensa Ambiental Salvemos Cabana fai un chamamento urxente a presentar alegacións ante a revisión do proxecto da multinacional norueguesa Statkraft, que pretende instalar 24 aeroxeradores de 215 metros de altura en punta de pa entre as localidades do Barco de Valdeorras, A Veiga e Carballeda, dominando na práctica o horizonte da Serra do Eixe, a día de hoxe considerada como un dos grandes santuarios da natureza galega. O prazo de alegacións remata o 29 de xullo.

A intención da multinacional norueguesa Statkraft de instalar 24 aeroxeradores de 215 metros de altura entre as localidades do Barco de Valdeorras, A Veiga e Carballeda preocupa na zona. A Asociación de Defensa Ambiental Salvemos Cabana alerta de que esta sexta feira 29 de xullo remata o prazo de alegacións para un proxecto que afectaría a unha das zonas máis sensíbeis do territorio galego. Trevinca, vítima dunha "burbulla eólica" de "dimensións delirantes" O plan da empresa e da súa filial española, 'Desarrollos Renovables Iberia Gamma SLU' contempla ademáis a instalación de 101 soportes dunha línea de alta tensión (LAT) de evacuación que afectaría, ademáis dos concellos mencionados, aos termos municipais de Petín, Larouco, San Xoán de Río e A Pobra de Trives, ademáis da localidade de Quiroga. Especies ameazadas A través dun comunicado, a entidade ecoloxista explica que a contorna afectada directamente polo parque eólico Prada conta coa presenza de numerosas especies protexidas como o lobo ibérico (Canis lupus signatus) ou a águia real (Aquila chrysaetos), incluída no Catálogo Galego de Especies Ameazadas na categoría de "en perigo". Alén diso, a nivel xeolóxico ten unha das mellores mostras das antigas paisaxes glaciares da península, cuxo recordo consérvase en lagoas de altura como A lagoa da serpe ou Ocelo. A natureza de Trevinca ameazada por cuarta vez polos parques eólicos Ademáis, xunto ao río San Xil, está o Teixedal de Casaio, que alberga máis de 300 árbores dunha especie, o teixo (Taxus baccata), que pode chegar a superar os 3.000 anos de idade. "Preocupa de manera especial a destrución e alteración da capa freática pois durante o proceso de instalación córrese o perigo de modificar e desecar unha gran parte das canles naturais dos nacementos de ríos e regos da zona, dado que a área de implantación do proxecto eólico atópase a unha altitude media de 1.400 metros", aseguran. Por outra parte, o proxecto afectaría a "unha paisaxe única que ademáis alberga a única cresta alpina da Galiza" e a "xigantesca dimensión dos aeroxeradores, 215 metros en punta de pa, fará que estes sexan visibles dende calquera punto do macizo supoñendo unha afectación paisaxística inasumíbel". Centos participan das marchas simultáneas Galiza-O Bierzo contra os macroparques eólicos Lembran que "tanto o macizo como a súa área de influencia está amparado pola Rede Natura 2000 e clasificado como Zona de Especial Protección dos Valores Naturais (ZEPVN)" co código "Pena Trevinca 110059", algo que o Decreto 442/1990 considera incompatíbel con iniciativas industriais "que produzan unha alteración física ou unha perda de valores naturais, culturais, científicos o educativos nos espazos naturais en réxime de protección xeral incluídos no Rexistro Xeral de Espazos Naturais da Galiza". Alegacións até o 29 de xullo O club alpino Montañas de Trevinca ven de preparar alegacións públicas xerais ao parque eólico Prada que poden descargarse na súa páxina web e presentarse asinadas por rexistro ordinario ou electrónico á Administración pública dirixidas ao Ministerio para la Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico (MITECO) ate esta sexta feira 29 de xullo.


Summary: O compositor galego Juan Durán vén de gañar o premio Reina Sofía de composición musical coa súa obra Whispers in the Dark, que se estreará en Madrid en outubro.

O vigués Juan Durán (1960) é o gañador do XXXV premio Reina Sofía de composición musical, un prestixioso recoñecemento que está dotado con 35 mil euros, pola súa obra Whispers in the Dark. Considerado como o máis importante compositor galego da súa xeración e o de maior proxección internacional, Juan Durán foi premio da Crítica en 2009 e da Cultura Galega 2013. É autor, segundo salienta a Fundación de Música Ferrer-Salat, que convoca anualmente o galardón, dun "catálogo no que a ópera e a música sinfónica e sinfónico-coral conviven cunha importantísima produción de música de cámara e lied, ademais de infinidade de arranxos e orquestracións de música popular galega". Mestres como Osmo Vanska, Pietro Rizzi, Edmon Colomer, Juanjo Mena, Víctor Pablo Pérez e Antoni Ros-Marbà dirixiron pezas súas, mentres que cantaron as súas composicións desde Elina Garança ou Cristina Gallardo-Domâs ao Orfeón Donostiarra. O xurado do premio estivo formado por Martín Matalón, David del Puerto, Antonio Lauzurika, Jesús Rueda e Michael Thomas, o presidente.


Summary: O 18 deste mes finaliza o prazo para depositar os avais financeiros que permitan optar a construir os floteis de Pemex. E o estaleiro Barreras, recén saído dun concurso de acreedores, non ten aínda os avais. A Xunta pide máis tempo a Pemex para que este estaleiro poida reunilos.

Pemex e o conto de nunca acabar. Van alá 10 meses desde que Feijóo anunciase un preacordo con Pemex para "reactivar o naval galego". Fora o 18 de abril, desde México, onde Feijóo se atopaba como parte do séquito de Mariano Rajoy na súa visita oficial ao país centroamericano. Un preacordo que axiña se concretaría e sería unha realidade. Xa en outubro, en plena campaña electoral, Feijóo tiraba de chisteira e sacaba o coello de dous floteis para Pemex a construir en Galiza, un en Ferrol e outro en Vigo. Era algo feito, dixeron os populares. Mais desde México, directivos de Pemex e cargos políticos (a multinacional ten participación do estado) encargáronse de lembrar que non era tal. Que había que ir a concurso con outras ofertas. Agora, en febreiro, a Xunta vén de pedir a Pemex máis tempo. O 18 deste mes finaliza o prazo para presentar os avais financeiros e Barreras, o estaleiro vigués que ía construir un desde buques, non os ten aínda. O estaleiro hai pouco que saíu dun concurso de acreedores. Feijóo e Caballero Feijóo afirmou que o importante, porén, era que os dous se construisen en Galiza. E se os dous se tiñan que facer en Ferrol, pois faríanse. Algo que xa aproveitou o alcalde de Vigo, Abel Caballero, para pór o berro no ceo: "Primeiro Feijóo lévanos a caixa de aforros e agora quere levarnos o naval". Mentres, o naval xa prepara novas mobilizacións. Esta cuarta feira, en Compostela, haberá unha manifestación de delegados do sector naval de Ferrol e comarca, fartos dos incumprimentos do PP, tanto a respeito do dique flotante como de Pemex.


Summary: Fontes de Salvamento Marítimo confirman a 'Nós Diario' que tanto os tres tripulantes rescatados coma os dez cadáveres achados fican a bordo dos barcos que proseguen a busca doutras once persoas desaparecidas. Aliás, o Congreso garda un minuto de silencio en lembranza das vítimas.

O Joint Rescue Coordination Centre Halifax (JRCC Halifax) do Canadá coordina os labores de busca que aínda proseguen na zona do caladoiro pesqueiro de Terranova na que naufragou esta terza feira o 'Vila de Pitanxo'. Até o de agora foron atopados tres tripulantes con vida e dez falecidos, mentres os servizos de salvamento seguen á procura das outras dez persoas desaparecidas. Segundo veñen de confirmar fontes da Central de Salvamento Marítimo a Nós Diario, están despregados na zona un avión, dous helicópteros, unha fragata, un buque con bandeira canadense —Nexus—, dous pesqueiros portugueses —'Novo Virgem da Barca' e 'Franca Morte'— e un galego —'Praia Menduíña 2'—. A pesar dalgunhas informacións xurdidas nas últimas horas en determinados medios de comunicación, Salvamento desmente a este xornal que os corpos achados sen vida fosen trasladados a terra, xa que os buques "están moi afastados, a 450 quilómetros da costa do Canadá e a máis de 3.000 da Galiza". Vidéo aérienne des conditions de recherche sur les Grands Bancs, T.-N.-L. 1/3 @ARC_RCA @OperationsArc @GardeCotiereCAN @operationsFC pic.twitter.com/3816zdHQCd— HfxJRCC_CCCOS (@hfxjrcc) February 16, 2022 A bordo do 'Praia Menduíña 2', aliás, están os tres mariñeiros rescatados, ao igual que seis dos dez corpos atopados até o momento. Os outros catro repousan no 'Nexus' —dous—, o 'Novo Virgem da Barca' —un— e o 'Franca Morte' —un—, á espera de recibir novas ordes das autoridades. As baixas temperaturas condicionan os labores de busca. Hoxe o Gran Banco de Terranova rexistra -7ºC e a sensación térmica pode chegar aos -17ºC. Ademais, os refachos de vento superan os 70 quilómetros por hora e as ondas alcanzan os cinco metros de altura. Entre os sobreviventes atópanse o patrón do barco, Juan Padín, e o seu sobriño, Eduardo Rial, que puideron comunicarse co Concello de Cangas e máis as súas familias brevemente após o rescate. Eles, xunto a un terceiro tripulante cuxa identidade aínda non foi revelada, foron atopados con sinais de hipotermia nunha balsa na que tamén había cadáveres. Outras dúas acháronse baleiras e unha cuarta continúa en paradeiro descoñecido. Minuto de silencio no Congreso Por outra parte, esta cuarta feira o pleno do Congreso principiou cun minuto de silencio en lembranza das vítimas desta traxedia. "O Congreso quere unirse ao pesar dos familiares e amigos dos falecidos e mostrar o seu apoio e alento aos achegados dos desaparecidos en tan tráxico accidente", dixo a presidenta da Cámara, Meritxell Batet. El #Pleno del Congreso guarda un minuto de silencio para apoyar y unirse al dolor de familiares y amigos de los desaparecidos en el naufragio del pesquero gallego. pic.twitter.com/7wgSQjh4rY— Congreso (@Congreso_Es) February 16, 2022 Reunión coa armadora Esta cuarta feira desprázanse a Marín o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, e máis o delegado do Goberno estatal na Galiza, José Miñones, para reunirse co presidente da Autoridade Portuaria, Benito Suárez, e os alcaldes da zona, así como representantes da armadora, o Grupo Nores.


Summary: Diante do risco de perda das coleccións artísticas das Caixas, o BNG presentou no parlamento unha iniciativa encamiñada a impedir a venda e a súa saída do país, alén de unificar os dous expedientes. Galiza Cultura está a recoller sinaturas nunha campaña "pola titularidade pública e o goce universal do patrimonio artístico das antigas Caixas de Aforro Galegas".

BNG defendeu no Parlamento a urxencia de garantir que as coleccións de arte de Caixa Galicia e Caixa Nova permanezan no país, que non se podan vender e que continúan a formar parte do patrimonio de galegas e galegos Solicitou a unificación dos expedientes nunha iniciativa á que o PP se opuxo e o PSOE se abstivo. A iniciativa de Galiza Cultura está a recoller sinaturas para preservar as coleccións artísticas no país. O proceso de privatización das Caixas mantén aínda un futuro incerto para as coleccións artísticas que corren aínda, de maneira especial a de Caixa Galicia, trasladada como activo financeiro ao Banco, o risco de venda sen que estea garantida a súa permanencia no país. Co desenlace do proceso próximo, as iniciativas políticas e sociais apúranse para conseguir que o patrimonio atesourado cos aforros de galegos e galegas non pase a mans privadas nin saia fora do país, o que non está garantido co inicio de declaración BIP encetado pola Xunta. O BNG defendeu no pasado pleno unha iniciativa encamiñada a incrementar a protección do patrimonio artístico das Caixas e asegurar a súa permanencia no país e o acceso público. O grupo nacionalista defendeu, a través da parlamentaria Ana Pontón, a necesidade de unificar as dúas coleccións e sentar as bases que impidan a venda e aseguren a súa permanencia no país. Ana Pontón lembrou no pleno do Parlamento que se cumpriron xa dous anos do acordo unánime da cámara polo que se instaba á Xunta para que as coleccións das caixas foran postas a disposición do patrimonio público galego promovendo a súa conservación e acceso ao público sen que o goberno de Feijóo tivera atendido a demanda. Naquel acordo do Parlamento recollíase a indicación de que un espazo dos edificios da Cidade da Cultura fose destinado a difundir e poñer en valor este patrimonio artístico galego. "Desfalco do patrimonio" Na súa intervención no Parlamento, Ana Pontón falou dun "desfalco do patrimonio artístico deste país" que pon en perigo sete mil obras mercadas cos aforros de galegos e galegas e fitou a atención nas responsabilidades diante dunha posíbel perda das coleccións. "Cando se fixo o proceso de fusión a Xunta permitiu que a colección de Caixa Galicia fose trasladada como un activo financeiro máis ao Banco", sinalou ao tempo que denunciaba que a declaración de Ben de Interese Público é "unha medida fraudulenta e insuficiente porque non impide que poidan ser vendidas e, ao ser dous expedientes diferentes facilita que se poida vende o conxunto do Banco coa colección de Caixa Galicia". A declaración BIP non salvagarda, segundo lembrou a deputada, as obras de saíren do país xa que único que recolle é a imposibilidade de seren exportadas, é dicir, atravesar as fronteiras administrativas españolas. No pleno, o deputado socialista Francisco Caamaño presentou unha emenda para que as coleccións de Caixanova permaneceran en Vigo e Ourense que non foi aceptada polo BNG, o grupo autor da proposición, por recoller a propia iniciativa a necesidade de protección e unificación dos dous expedientes , o que levou a que o PSOE se abstivera na votación. Canda a tamén deputada Carme Adán e a voceira de Vigo, Iolanda Veloso, a deputada Ana Pontón participou onte nunha rolda de prensa na cidade na que aclarou a reclamación do grupo de unificación das coleccións das extintas caixas nun expedinte único, rexeitado polo PP e coa abstención do PSOE. PSOE abstense, PP en contra Lamentaron a posición do grupo socialista xa que o verdadeiro problema reside no futuro dos fondos de Caixa Galicia. "O alucinante é que PSOE e PP non apoien esta iniciativa e para distraer a atención presenten unha emenda que nin tan sequera a explicaron no pleno", sinalou Pontón que cualificou a actitude dos grupos parlamentares de "irresponsabilidade" e de crearen un debate ficticio diante dun real "perigo de espolio do patrimonio galego". Os fondos artísticos de Caixa Galicia están compostos por unha das máis relevantes coleccións de obra galega, con pezas de importante valor de Castelao, Laxeiro, Maruja Mallo, Colmeiro, Leopoldo Nóvoa, Tino Grandío, Luis Seoane, Lamazares ou Leiro ademais de unha relevante mostra de arte contemporánea internacional que vai de Picasso, a José P. Croft, Sean Scully, Manolo Millares ou Manolo Valdés. Arredor de 1500 obras de 170 artistas para os que a entidade destinara o edificio inaugurado en 2006 na Coruña no que, canda os nomes que pasaron xa á historia da arte se foron engadindo unha selección da nova creación galega. Iniciativa de GalizaCultura A iniciativa social está tamén a acelerar o proceso de recollida de sinaturas que encetou a federación de asociacións culturais Galiza Cultura. Contra o espolio do patrimonio artístico iniciaron unha campaña de recollida de sinaturas co fin de asegurar a permanencia das importantísimas coleccións de arte que se mercaron cos aforros de xeracións de galegos e galegas. O manifesto que busca apoios a través da rede co título "Contra o espolio do noso patrimonio" chama á sociedade galega a defender a "súa lexítima propiedade e o seu dereito a desfrutar desta obra artítica" e reclámalle á Xunta que tome medidas para que a totalidade das coleccións sexan titularidade pública, para que se manteña a súa sede na Galiza e que se garanta a súa visitabilidade e acceso público.Galiza Cultura están a recoller sinaturas a través desta páxina.


Summary: A nova lei entra en vigor esta quinta feira, 7 de xullo, mais só se aplicará ao persoal contratado após esta data, polo que non afectará as e os profesionais que xa están na actualidade traballando.

Límites á contratación de persoal interino Estabilización de prazas antes do remate do ano Dúas categorías para a temporalidade Persoal interino Persoal substituto Medidas de control da temporalidade Só para novas contratacións O Boletín Oficial do Estado (BOE) publica esta cuarta feira o novo Estatuto Marco do persoal estatutario dos servizos de saúde, aprobado na terza no Consello de Ministros e que entrará en vigor esta quinta feira, 7 de xullo. O obxectivo do Executivo de Pedro Sánchez é situar a taxa de temporalidade estrutural por baixo de 8% no conxunto das administracións públicas. Debido aos cambios que se expoñen, o Goberno estatal outorgou aos Executivos territoriais un prazo adicional de catro meses para "realizar as mudanzas oportunas nos sistemas de información de recursos humanos". Límites á contratación de persoal interino A lei estabelece que, transcorridos tres anos desde o nomeamento dunha ou dun sanitario interino, esta vacante "só poderá ser ocupada por persoal fixo". Aliás, tenta fixar límites á contratación de interinos, restrinxíndoa só a "razóns expresamente xustificadas de necesidade e urxencia". Estabilización de prazas antes do remate do ano O texto decreta que antes do 31 de decembro deste ano deberán publicarse todas as convocatorias para estabilizar máis de 67.000 prazas en todo o Estado español, a fin de posibilitar que as e os profesionais sanitarios temporais poidan ocupalas. Colapso nas Urxencias: sucédense as denuncias de pacientes 'aparcados' nos corredores dos hospitais Dúas categorías para a temporalidade A Lei elimina a figura de profesionais eventuais e créanse "dous grandes grupos" de temporais: o persoal interino e o substituto. Poderase contratar un interino para cubrir prazas vacantes "durante un prazo máximo de tres anos", a condición de que "non sexa posíbel" nese momento situar un empregado fixo. Persoal interino A normativa dispón que tamén haberá interinos para "programas de carácter temporal" non superiores a tres anos e sempre que non realicen funcións propias dos empregados fixos. Outro suposto no que se permitirá a contratación de interinos é o "exceso ou acumulación de tarefas" por "un prazo máximo de nove meses dentro dun período de 18 meses". En todos estes supostos, unha vez cumpridos os tres anos, a lei afirma que se terá que tramitar a "creación dunha praza estrutural no persoal do centro". Persoal substituto No caso dos substitutos, poderanse contratar, por exemplo, durante os períodos de vacacións, permisos, dispensas e demais ausencias de carácter temporal que comporten a reserva de praza. Igualmente, están permitidos para "a cobertura de exención de gardas, por razón de idade, ou enfermidade, podendo substituír até dúas persoas e sempre que co persoal dispoñíbel non fose posíbel cubrir esta continxencia e respectando os límites legais da xornada". Tamén se poderá contratar un substituto ou substituta ante a redución da xornada ordinaria de funcionarios, "identificando a persoa ou persoas concretas a quen se complementa a xornada e durante todo o período correspondente e a modalidade que motiva a redución". Este é o patrón que segue Sanidade e que colapsará máis a Atención Primaria este verán Medidas de control da temporalidade A lei tamén recolle "medidas de control da temporalidade", cuxo cumprimento deberá garantir a Xunta da Galiza, xa que as competencias están transferidas. Sexa como for, a ministra de Sanidade, Carolina Darias, asegurou que se vai a contar "coa máxima cogobernanza" para a súa implementación. De feito, este mesmo mes decorrerá un pleno monográfico sobre recursos humanos no Consello Interterritorial do Sistema Nacional de Saúde (CISNS). Só para novas contratacións Con todo, cómpre salientar que no texto publicado esta quinta feira no BOE disponse que "as previsións contidas neste real decreto-lei serán de aplicación unicamente a respecto do persoal estatutario temporal nomeado ou contratado con posterioridade á súa entrada en vigor".


Summary: Comezaron na Coruña unhas xornadas de memoria democrática coa intervención de Máximo Castex, un dos avogados que iniciou hai sete anos a querela arxentina, o único proceso xudicial aberto en todo o mundo contra os crimes do franquismo entre 1936 e 1977, impulsado pola denuncia dun galego, Darío Rivas, e que sofre unha constante obstrución por parte da xustiza española malia as advertencias de Nacións Unidas, a última delas hai apenas dous meses.

"Todo un idioma común nos separa a españois e arxentinos", dixera hai menos dun ano, tamén nun foro na Coruña, Ana Messuti. Citaba a Borges para explicar con retranca os obstáculos que está encontrando a xustiza arxentina na xustiza española. Ana Messuti é unha das avogadas que representa ás vítimas no único proceso que se segue no mundo contra o franquismo. A xustiza arxentina representa á xustiza universal, ese principio que di que non pode ficar só en mans dos Estados o xuízo de calquera represión sistemática contra civís da que fixo parte ou foi amparada por ese mesmo Estado. A xustiza española representa, cando menos neste caso (xa se está vendo que tamén noutros), a salvagarda do Estado. "Parece que non falamos o mesmo idioma", dixo onte na inauguración das xornadas sobre memoria e democracia Máximo Castex, un dos avogados que traballa en Bos Aires na querela arxentina, ese proceso que acumula xa 23.000 folios en 90 tomos no Juzgado Nacional en lo Criminal y Correccional Federal número 1 da capital da República Arxentina. Xúlgase un plan sistemático e xeneralizado da oposición política por parte do réxime franquista até o 15 de xuño de 1977 que a xustiza do Reino de España non quere coñecer nin facilita que sexa coñecido pola xustiza universal. "Pensei que houbera unha errata", dixo con retranca Goretti Sanmartín, a vicepresidenta da Deputación, na presentación xunto ao reitor e o alcalde. "Pensei que esqueceran o acento e onde di memoria e democracia debía dicir memoria é democracia". Nesas andamos, na procura das vítimas e da democracia, corenta anos despois do 77, e precisamente esta sexta feira será CeAQUA, unha das organizacións españolas que colaboran cos máis de catrocentos querelantes entre particulares e institucións a que vai presentar na sede do Lexislativo en Madrid unha iniciativa para a derrogación da lei de amnistía daquel mesmo ano que tantas pedras pon no camiño de quen anda á procura das vítimas e da xustiza. Non faltan voces, no Estado, na Arxentina e mesmo en Xenebra, que reclaman ao Reino de España que cumpra coa lexislación internacional e cos dereitos humanos. Hai apenas dous meses o Grupo de Traballo sobre desaparicións forzadas ou involuntarias da ONU emitiu outro informe que contiña, entre outras, esta observación: "Especialmente preocupante resulta constatar que a maioría das recomendacións fundamentais para que os familiares de persoas desaparecidas durante a Guerra Civil e a ditadura poidan investigar a sorte de seus seres queridos, ter acceso á verdade, á xustiza e a reparacións que non foron desenvolvidas, e que ata está data [7 de setembro de 2017] os familiares fican á súa propia sorte. Ata esta data o Estado español non ten actuado coa debida urxencia e celeridade en materia de desaparicións forzadas nin asumiu un rol de liderado para asegurar unha política de Estado como se tiña recomendado no informe de visita [do Grupo de Traballo en 2013]". A última obstrución da xustiza española foi un ditame en outubro de 2016 da Fiscalía General del Estado rexeitando os exhortos da xuíz María Servini, que segue o caso en Bos Aires, para recoller as testemuñas das vítimas. Ese ditame, que onte Máximo Castex cualificou de "repulsivo" porque argumenta que "o que se estaba pedindo era alleo ao interese de xustiza e mesmo crebaría gravemente a legalidade", non impediu sen embargo que se recolleran en xulgados cataláns e vascos novas testemuñas que incorporar á causa. "Hai que ver cal é a reacción dos xuíces, estes casos dannos esperanzas porque o ditame vai dirixido aos fiscais. Non é a primeira vez que nos puxeron obstáculos. Cando solicitamos as vídeoconferencias, opuxéronse. Despois chegou o tempo no que se puideron facer. Á exhumación no caso Timoteo Mendieta o xulgado opuxerase pero finalmente, tres anos despois, puidemos facela… agora co informe da ONU, volvemos solicitar as exhumacións que se seguen a rexeitar", conta Castex despois da conferencia na que pasou un breve vídeo do enterro en Madrid o pasado verán dos restos de Timoteo Mendieta, asasinado e levado a unha fosa común en Guadalaxara durante a guerra e recuperados polo empeño da súa filla Asunción, unha nonaxenaria que mesmo viaxou á Arxentina para declarar diante de Servini. "A historia de Asunción demostra que isto si pecha feridas", confesou o avogado, "ao remate do enterro, achegóuselle unha muller e pediulle perdón. Era a neta do home que matou a seu pai". A xustiza que persigue Arxentina para as vítimas que nega España ten que ver con desaparicións forzadas (4.699 na Galiza do 36 ao 39, recordou Castex con datos do Proxecto Nomes e Voces), fusilamentos (1.756 no país), cárcere (1.597 perpetuas ditadas en Galiza e 1.981 con diferentes penas), traballo escravo, torturas, roubo de menores, maltrato en institucións preventivas e exilio ou desprazamento obrigado. A querela arxentina é un asunto complexo pola diversidade dos crimes e pola dificultade de recoller testemuñas. "Non só pola idade das vítimas, tamén polo esquecemento máis ou menos inconsciente", di Castex, que relata unha visita a Euskadi onde unha muller dá conta dos tormentos ao pai e cala. "Ana [Messuti] díxolle que continuara, que falara do seu… Fora violada, pero ou non quería sentirse vítima ou non se identificaba como tal". A adaptación lexislativa e os culpábeis vivos Castex recorda que si as leis universais permiten xulgar os crimes do franquismo na Arxentina, non habería ningún problema para facelo no Estado español, que é cuestión de vontade, e querer adaptar as leis (como se fixo en Arxentina despois da ditadura coas leis de impunidade: a de Obediencia debida e a de Punto final) aos principios da xustiza internacional, facelas democráticas, e nese sentido saúda calquera iniciativa para derrogar a lei de amnistía que segue blindando moitos dos abusos do franquismo. "Creo que moitos dos obstáculos que fomos atopando nestes anos por parte da xustiza española teñen que ver co que pasou durante a transición, con como determinadas instancias conseguiron manterse dentro do aparato estatal… e percibimos certo medo a que procesos como o da querela arxentina tiren con esa imaxe da transición e da democracia española. Mais o que pasou cos Mendieta demostra que as cousas poden rematar ben… a loita de Asunción rematou o 1 de xullo enterrando a seu pai. Non hai nada máis que iso". Porén, aparte das exhumacións e outros crimes cometidos durante a guerra ou nos primeiros anos da ditadura, hai crimes máis recentes e culpábeis vivos aos que Servini imputou. Chegou a pedir a extradición de catro persoas (en setembro do 2013) e despois vinte máis (en outubro de 2014). Quedan 17 vivos, entre eles cargos públicos e membros de forzas de seguridade. As defensas particulares apelaron a problemas de saúde, á idade, para evitar calquera posibilidade de extradición. Servini viaxou a España en dúas ocasións, e mesmo puido asistir ás declaración de algúns imputados na Audiencia Nacional. Abriu unha vía para que a xustiza española actuará. Pero non se fixo máis aquí. Agora hai vítimas que empezan a denunciar en España a presuntos responsábeis que seguen vivos. A última, esta semana, unha muller que tiña 26 anos en 1974 cando caeu nas mans de Antonio Pacheco, Billy El Niño. Servini imputou a Rodolfo Martín Villa (83 anos) ao que considera responsábel das mortes de Vitoria en marzo de 1976. A defensa de Martín Villa leva meses pelexando por adiar a súa declaración. Acaba de conseguir rebaixar a fianza que garanta que, no caso de que acceda a viaxar a Arxentina, non pasará pola prisión preventiva. "Ata hoxe, a xustiza española opúxose a todo, pero non hai que ir tan arriba como un ministro, están obstaculizando o proceso contra policías. Probablemente o Goberno español pense que se ceden nunha cuestión destas se puidera chegar antes ate os máximos responsábeis vivos. Con Martín Villa as cousas dependen del, pediu declarar como estratexia de defensa… Pode viaxar ou facelo aquí. Cando chegou a comisión rogatoria para que declarase aquí, o xulgado denegouno. Pasou o mesmo cos outros 16 imputados". Hoxe, o Pazo de Meirás a debate nas xornadas As xornadas continúan hoxe cunha mesa redonda sobre a represión na Coruña, e pola tarde haberá unha conversa (16.00, no Paraninfo) con representantes políticos sobre o Pazo de Meirás, apenas unhas horas antes de que unha comisión de expertos impulsada pola representante do BNG ante as institucións europeas, Ana Miranda, viaxe a Bruxelas para falar no Parlamento Europeo desta e doutras cuestións pendentes da memoria histórica no país. Fotos: Máximo Castex, un dos avogados que traballa en Bos Aires na querela arxentina e Goretti Sanmartín, vicepresidenta Deputación da Coruña.


Summary: Unha sentenza recente anulou a condena que obrigaba á concesionaria da autoestrada a devolver as cotas das portaxes a usuarias e usuarios afectados polas obras de ampliación da ponte de Rande.

A Fiscalía Provincial de Pontevedra recorreu ante o Tribunal Supremo unha sentenza para intentar que a concesionaria da autoestrada AP-9, Audasa, teña que devolver os cartos cobrados nas peaxes a condutoras que padeceron retencións e outros problemas derivados das obras para ampliar a ponte de Rande. A institución optou por achegar ao alto tribunal un recurso de casación após que un auto anulara a condena que xa pesaba sobre a empresa e que lle obrigaba a resarcir a usuarias e usuarios. Así, solicita ao Supremo que anule o fallo da Audiencia Provincial de Pontevedra -que é o que agora se pon en dúbida- por interese casacional. O obxectivo é que dite outra sentenza na mesma liña que a primeira. Malia ser a Fiscalía a que deu o paso, os demandantes eran tamén Adicae, a asociación En Colectivo e varias persoas particulares, que argumentaban que Audasa incorreu nunha práctica abusiva prohibida pola Lei de Defensa dos Consumidores e Usuarios ao cobrar integramente as portaxes a pesar de que o servizo non se brindaba nas condicións axeitadas. A Audiencia aceptou en abril o recurso da concesionaria porque a norma tiña "unha realidade diferente á deste caso". O tribunal pontevedrés entendeu que non poden incluírse no concepto de "prácticas abusivas" as incidencias relacionadas co cumprimento do contrato de uso da autoestrada. Ademais considerou que non existe unha relación directa entre o pago da peaxe e as condicións nas que se presta o servizo. Agora a meta da Fiscalía é revogar ese último auto. O paso dáse cando aínda se oen os ecos da polémica pola intención do Goberno español de implantar as portaxes nas autovías e, no futuro, no resto da rede de estradas.


Summary: A Mostra de Cangas celebra as XVIII Xornadas Mulleres en Acción, nas que se debateu sobre como avanzar alén das reivindicacións e dos estudos sobre a situación.

O Centro Dramático Galego (CDG) leva ata agora contratados, nas súas producións, 633 actores e 403 actrices. 87 directores e nove directoras. 143 dramaturgos e 31 dramaturgas. 623 deseñadores e 260 deseñadoras. Son datos que achegou a propia directora do CDG, Fefa Noia, durante a súa participación nas XVIII Xornadas Mulleres en Acción, celebradas no seo da XXXV Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas. Comentáronse máis cifras, igual de preocupantes, no resto de intervencións deste encontro, coma as difundidas non hai moito por AISGE e a Unión de Actores y Actrices: os personaxes femininos representan o 37,8%, fronte aos masculinos, no cinema realizado en España entre 2014 e 2016. Mais, ademais de lembrar os números da desigualdade, as XVIII Xornadas Mulleres en Acción serviron, máis que nada, para convidar a "pasar a acción", a ir alén dos estudos xa feitos. A industria cultural é "a que menos traballo xera para as mulleres", e iso "é un dato moi español", subliñou Berta Ojea "A industria cultural é a que menos traballo xera para as mulleres", e iso "é un dato moi español", subliñou a secretaria de Igualdade da Unión de Actores y Actrices, Berta Ojea, polo que, para superar as brechas salarial e laboral, poderíase comezar, -propuxo-, por "aplicar a lei" existente, a Lei de Igualdade efectiva de homes e mulleres, aprobada no 2007. Así, -indicou-, o financiamento público dos produtos culturais debería estar condicionado ao cumprimento do principio da paridade: 50% e 50%. Cómpre, segundo Ojea, unha lei de igualdade salarial e protocolos eficaces contra o acoso sexual no traballo Ademais, -indicou Ojea-, cómpre unha lei de igualdade salarial ou uns protocolos eficaces contra o acoso sexual no traballo. E todas as organizacións da cultura deberían ter, -opinou-, "unha secretaría de igualdade", e non só unha comisión, pois as secretarías teñen potestades decisorias e non só consultivas. Da mesma maneira, tanto na discusión dos convenios profesionais coma no novo Estatuto do Artista, por exemplo, debería haber "unha mirada de xénero", igual que en todas as leis: de Traballo, Seguridade Social, Facenda, etc, que terían que estar "atravesadas por iso, pola igualdade" como criterio. Mais non se trata só, -segundo se falou neste encontro-, de igualar o número de mulleres e homes, -e sobre todo en postos como dirección, guión e produción-, senón de mudar os contidos. Ao respecto, a vicepresidenta da Asociación de Actores e Actrices de Galicia, Mabel Rivera, denunciou unha vez máis que, a partir dos 40 anos, xa non só é que pareza que as actrices van camiño da desaparición por falta de oportunidades de traballo, senón que, unha vez superados os 60, semella que só podes interpretar certos tipos como "a avoa", a "sobriña-neta" ou a señora con alzheimer. "É que non temos outras cousas que contar?", preguntou. No caso dos varóns, -engadiu-, non ocorre o mesmo, xa que se considera que "gañan prestixio" e "credibilidade" coa idade. Mabel Rivera denunciou que, superados os 60, semella que só podes interpretar certos tipos como "a avoa", a "sobriña-neta" ou a señora con alzheimer Nun sentido confluente, mais desde a perspectiva das profesionais máis novas, a actriz Antía Costas remarcou esa mesma tendencia a estereotipar os papeis femininos. "Eu son a pilingui, ou a enfermeira cachonda, ou a moza de, e ultimamente a moza de homes de 50 anos, e teño 30", asegurou. Avogou, por isto, por unha maior "unión" das profesionais e por que sexan as propias mulleres as que escriban, dirixan a produzan. Antía Costas avogou por unha maior "unión" das profesionais Berta Ojea constatou que, á luz dos datos ofrecidos por distintos estudos, a partir dos 40-45 anos as mulleres van desaparecendo dos papeis protagonistas, e que mesmo os papeis para mulleres maiores son interpretados por actrices de menos de 35 anos. Ademais, as historias "están sexualizadas", de xeito que a muller protagonista tende a ser "o obxecto de desexo do home protagonista", e as mulleres de máis de 40 anos "a nai", "a tía", a "coidadora", pero non unha muller cunha carreira profesional desenvolvida. De igual maneira, -indicou-, que as mulleres cobren menos polo mesmo ou mesmo un traballo máis relevante para a historia, alén da inxustiza que representa, ten un significado "simbólico": se as mulleres "valen menos", tamén se as pode acosar, maltratar ou mesmo matar. Nun mesmo sentido, a vicepresidenta da Academia Galega do Audiovisual, Tamara Canosa, sinalou que non é unha cuestión só cuantitativa, senón cualitativa, pois as mulleres deben ter a posibilidade de interpretar papeis prestixiados socialmente. E foi clara ao afirmar que "non pode haber responsables políticos sen unha mínima formación de xénero" nin debería haber diñeiro público para "películas" ou "obras de teatro" machistas, como non se dan axudas a producións que defendan o "supremacismo branco". Liberar a creación de prexuízos machistas impostos por unha educación patriarcal non é, ademais, -sostivo-, restar liberdade artística, senón reforzala. Para Berta Ojea, o Estado debe garantir os "dereitos da cidadanía" e ninguén é máis libre "por poñer un home de 50 anos de parella dunha moza de 20". Tamara Canosa insistiu, en relación con iso, en que as mulleres non somos "un colectivo" minoritario, senón suxeito universal de dereitos igual que os homes, polo que non debemos conformarnos con políticas de discriminación positiva coma as dirixidas ás minorías. Ao respecto, unha lei coma a do 50% non é, dixo, "discriminación positiva", senón "acción positiva" para corrixir a desigualdade. Tamara Canosa insistiu en que as mulleres non somos "un colectivo" minoritario, senón suxeito universal de dereitos igual que os home Fefa Noia introduciu outra dimensión deste mesmo debate, que é o maior "nivel de esixencia global" que se lles pide ás mulleres no traballo, e non só en canto a resultados. Ela mesma, como directora do CDG, opinou, é sometida á máis "presión" da que sufriron compañeiros que ocuparon o mesmo cargo. Tendo en conta, ademais, que en toda a súa historia, o CDG tivo só catro directoras: Ánxeles Cuña, Dorotea Bárcena, Branca Cendán e a propia Fefa Noia. A xerente da Asociación de Produtoras Independentes, Uxía Caride, concordou con ela ao sinalar que "parece que unha muller non ten dereito a equivocarse, a ter unha segunda oportunidade". Ao que a directora da Mostra de Cangas, María Armesto, engadiu, desde o público, que ademais o CDG foi dirixido por homes que "botaron o público do teatro", escollendo montaxes "deleznables, longas e aburridas". Lembrou, tamén, que cando a ex-ministra de Cultura Ángeles Sinde comezou a falar de cotas "botáronselle enriba", con artigos en El País, que hoxe serían impensables, sobre supostos impedimentos á liberdade artística e sobre mulleres que ocuparían postos sen merecelo. Berta Ojea amosouse optimista, en relación con isto, respecto dalgúns pasos dados polo novo goberno estatal: os cambios anunciados no INAEM, o proxecto de recuperar o Ministerio de Igualdad ou nomeamentos como o da directora do Instituto de la Mujer, Silvia Buabent. Xa o principio do debate, Uxía Caride declarárase "optimista" respecto do futuro, xa que, alén dos necesarios cambios a nivel de políticas públicas, xulgou que "a sociedade está a comezar a organizarse". En diferentes momentos do encontro citouse, en relación con iso, o movemento Me Too ou o éxito sen precedentes da manifestación feminista do pasado 8 de marzo. Mabel Rivera defendeu, nese contexto, a urxencia de "dar un paso máis", aproveitando ese movemento "acumulativo". Mais, malia o acordo de base, houbo certa controversia sobre a quen corresponde impulsar e escalada cara ese chanzo máis elevado. A propia Mabel Rivera lembrou, -en referencia ao caso de acoso denunciado pola actriz Iria Piñeiro, mais sen citalo-, o delicado que podía ser tratar temas coma estes dentro das propias organizacións do sector. Non é difícil gañar sona de "conflitiva", afirmou, e, -exemplificou-, "hai compañeiros que che din que non teñen a culpa de ter máis caché", sen máis análise, polo que a perspectiva de xénero debe medrar tamén dentro da base do propio sector do audiovisual e das artes escénicas. Referiuse, ao respecto, á "normalización" de comportamentos como facer comentarios sobre o aspecto físico das compañeiras. Ao que María Armesto engadiu que a ningunha muller de vestiario se lle ocorre tocarlle a un home a bragueta para recolocarlla, mentres que hai persoas que consideran aceptable tocar escotes a mulleres con escusas e sen permiso. Ao fío do "medo a reaccionar" que, segundo Rivera, pode darse moitas veces neste tipo de casos, Canosa asegurou que ademais funcionan "mecanismos mentais" de negación, do tipo isto non está a pasar ou mellor calar, porque do contrario podes non volver ser contratada. María Armesto engadiu que a ningunha muller de vestiario se lle ocorre tocarlle a un home a bragueta para recolocarlla Berta Ojea citou, pola súa banda, os mecanismos de autoculpabilización ou o medo a "crear problemas", ademais de sinalar os discursos que piden respecto á presunción de inocencia do acusado pero xulgan a vítima. Sinalou que xestos como o dos abanos vermellos, -a carón de mobilizacións de grande impacto como o Me Too ou da denuncia dunha violación en Cannes-, son positivos, mais que hai que entender a loita feminista como "colectiva" e "global", atendendo á relevancia das redes e sabendo que é un movemento "moi grande" que vai seguir a avanzar. Tamara Canosa amosouse de acordo na utilidade de elementos performativos coma os que están a aparecer ultimamente nos actos públicos do sector, pero quixo remarcar que "non só é responsabilidade nosa", das mulleres. Xa que se cadra, por exemplo, certos sketches machistas de grande difusión poden facer en poucos minutos un "dano" que reverta a situación cara atrás, por moito que as mulleres pelexen. "Non é só o feminismo", asegurou. Porque os homes, e sobre todo os que ocupan espazos de poder, teñen tanta responsabilidade "ou máis". Así, dixo, "as mulleres debemos ser moi activas", pero homes tamén deben "implicarse". Ao que Berta Ojea respondeu que "ninguén renuncia ao seu poder", aos seus privilexios, de xeito voluntario. E Mabel Rivera aclarou que, moitas veces, "eles nin consideran que estean a vivir unha situación de privilexio". Berta Ojea dixo que "ninguén renuncia ao seu poder", aos seus privilexios, de xeito voluntario Interpelado desde a mesa, interveu tamén o concelleiro de Igualdade de Cangas, Tomás Hermelo, que explicou que na contratación e licitación realizada por parte do concello é posible introducir cláusulas en favor da paridade á hora de establecer a puntuación dos proxectos, pero cos límites establecidos pola lei estatal e autonómica, porque primar un ou outro sexo podería considerarse discriminatorio. Berta Ojea retrucou que, nas súas conversas con responsables das políticas públicas, case nunca saía a Lei de Igualdade, á que as administracións si poden acollerse. Existindo ademais equipos de avogados especializados no asesoramento nesta cuestión. Citou tamén a posibilidade de ir, en caso de ser necesario, á aplicación de sancións. Desde o público, Iria Iglesias lanzou tamén unha pregunta sobre o posible posicionamento dos discursos feministas no sector en favor dun feminismo liberal, formal, de presión ás institucións, esquecendo a rúa, e de mulleres brancas, dando por suposto que cuestións como o racismo están superadas. Tamén pediu aclaracións sobre a necesidade de considerar as mulleres ou non "un colectivo", tendo en conta que non somos, precisamente, un colectivo homoxéneo. María Armesto respondeu que non somos "un colectivo" no sentido de que as mulleres representamos a metade da humanidade, mais que todas somos mulleres, e que o bo do movemento feminista é aglutinar, a través da sororidade, toda a diversidade, ademais de opinar que a loita na rúa non está reñida coas esixencias fronte ao Estado. Tamara Canosa repetiu que as mulleres somos suxeito de dereito universal, que integra múltiples capas: negras, mulleres maiores, mulleres trans, intersexuais…, mais que non debe conformarse con políticas "de ramas, porque somos tronco" da árbore. A actriz Casilda Alfaro, que fixera de moderadora da mesa, resumiuna falando da necesidade de ir máis alá, pasando á acción, alén dos estudos e do coñecemento da situación, que xa está asentado. Estaba previsto, por outra banda, que participasen tamén na mesa Susana Dans e Belén Pichel, que finalmente non puideron asistir.


Summary: O derradeiro encargo de Aurora Bernárdez ía ter un singular sotaque galego. Á tradutora e albacea testamentaria e editora da obra de Cortázar quedáballe aínda un labor pendiente para o que buscara a complicidade do escritor Francisco X. Fernández Naval.

París despedía a pasada sexta feira a galega Aurora Bernárdez, tradutora e albacea de Julio Cortázar, con quen casara. Aurora deixaba, no ano do seu centenario, a edición da obra de Cortázar pronta mais quedáballe aínda un labor importante por facer. Publicar a obra galega do seu irmá Francisco Luís Bernárdez, encargo que lle fixera ao escritor galego Francisco X. Fernández Naval. "Ordenado todo Julio, desde o punto de vista literario e xurídico, agora quero ordenar ao meu irmá e voume dedicar a iso, mentres non me fallen as pernas e a cabeza", dixo Aurora O escritor Francisco X. Fernández Naval dubida da posibilidade de levar a fin o último encargo de Aurora Bernárdez. Coñecera a aquela muller que agora lembra como intelixente, literaria e sedutora na busca das conexións galegas de Julio Cortázar, ás que lle dedicou dous libros. Respirar polo idioma e O soño galego de Julio Cortázar. "Resultoume raro que aínda ninguén o fixera", dixéralle Aurora cando coñeceu as súas pretensións de se adentrar no mundo galego do escritor. Iniciouse entón unha relación que ía durar até a súa morte o pasado sábado en París, aumentando en confianza até ser o propio Fernández Naval o depositario de seu último encargo: compilar e publicar a obra de Francisco Luís Bernárdez, seu irmá escritor e xornalista. Ao escritor galego conmoveulle aquel último encargo de Aurora Bernárdez. Foi ela mesma quen lle transmitiu a súa vontade de afrontar agora, xa rematado o traballo de edición da obra de Julio Cortázar ao que ese entregara, a catalogación e edición dos escritos do irmá, e, moi especialmente, da obra galega, encomenda para a que consideraba a Fernández Naval a persoa acaída. O escritor mostráralle entón nunha conversa as súas dúbidas sobre o academicismo dun traballo dese tipo, formato ao que el non se adaptaba. "Por iso mesmo quero que sexas ti", respondeulle Aurora, nun dos varios contactos que mantiveron entre maio e xuño deste mesmo ano, cando, con xa máis de noventa anos, víase aínda con forza para iniciar unha nova aventura, a de desvelar os escritos inéditos de seu irmá para o que ela era un elo imprescindíbel. "Ordenado todo Julio, desde o punto de vista literario e xurídico, agora quero ordenar ao meu irmá e voume dedicar a iso, mentres non me fallen as pernas e a cabeza", díxolle Aurora a Chisco Fernández Naval por volta do mes de xullo, segundo el conta na súa páxina persoal A noite branca. O escritor lembra a forza literaria de Aurora, o que percibiu desde aquel primeiro encontro en París hai dez anos. Non ten dúbida algunha de que a ela é a quen se debe a conexión galega máis forte de Julio Cortázar, á marxe da relación que o escritor mantivera con Seoane, Dieste ou Porrúa. Aurora é a que trae a Cortázar en dúas viaxes a Galiza, das que hai un extraordinario álbum fotográfico onde se lles ve en Lourido -Poio-, Baiona ou Santiago de Compostela e tamén é ela a que decide e xestiona a cesión do arquivo fotográfico e videográfico ao Centro Galego de Artes da Imaxe. "Quíxena e quéroa moito. Sempre me chamou a atención o seu xeito natural de vivir e de contar as cousas, falase de quen falase, ela que conviviu con boa parte da literatura universal do século XX. Era xenerosa, divertida, culta, irónica e, sobre todo, sedutora, aínda agora", escribe Fernández Naval, dunha opinión compartida por moita xente que a coñeceu, como quedou á vista despois da súa morte o pasado sábado. De Aurora Bernárdez agardábase a súa obra inédita. Pola súa intelixencia, a forte presenza no ámbito literario bonaerense e parisino -en especial entre o círculo do boom- , a súa faceta de tradutora dos grandes e a súa inmensa creatividade, adiviñábanse relatos e novelas que nunca viron a luz. O seu era un papel de mediadora, en primeiro lugar de grandes escritores e escritoras que ela traduciría ao español e despois, do legado de Cortázar, de quen se responsabilizaría con grande rigorosidade. Italo Calvino, Albert Camus, Lawrence Durrel, Simone de Beauvoir, Navokov, Faulkner, Flaubert ou Jean Paul Sartre son algúns dos autores que Aurora traduciu, en traballos de grande calidade que lle valeron o recoñecemento no ámbito literario. Compartía o oficio da tradución con Julio Cortázar, un dos moitos, moitísimos a dicir de quen os coñecía, puntos de conexión dunha parella que, malia a separación, mantería unha intensa relación durante toda a vida. Coñecera a Cortázar en Bos Aires, onde Bernárdez se graduara en Literatura, despois de ter pasado unha parte da súa infancia en Galiza, país de orixe dos seus pais Francisco Bernárdez e Dolores Novoa. Catorce anos estivo casada con Julio Cortázar, unha relación intensa que había de continuar, doutra maneira, cando, despois da morte de Carol Dunlop, a súa última muller, Aurora coide ao escritor até a súa morte en 1984, producida por unha leucemia. A confianza literaria Que Aurora Bernárdez foi a primeira lectora de Rayuela e que as súas bágoas ao fin da lectura confirmaron, para Cortázar a calidade da obra é un episodio repetido nos relatos arredor do autor, seguindo como fonte primeira ás declaracións do editor Francisco Porrúa. Con el márcase que Julio tiña en Aurora, máis alá da persoal, unha confianza literaria da que recibía consellos e asesoramento e que, finalmente, o levou a depositar nela todo o seu legado para que se ocupara do coidado da obra máis alá da súa morte. Aurora Bernárdez continuaba vivindo na mesma casa en París que compartira con Cortázar, no apartamento da Place du Général Beuret, no distrito XV, que mercaran despois do escritor cobrar a tradución das obras completas en prosa de Edgar Allan Poe. Tamén niso era literaria a súa vida. A correspondencia, obras inéditas ou libros arredor do escritor ocuparon os trinta anos que Aurora se puxo á fronte da obra de Cortázar, da que quedaban ao seu cargo caixas de escritos, documentos e cartas ademais dunha inmensa biblioteca e un importante arquivo que ela mesma xestionou, até pouco antes da súa morte. De 2012 é aínda a edición completa da súa correspondencia e este ano estaba ao tanto das conmemoracións polo centenario do autor, aínda que non se atopara en condicións de viaxar a Bos Aires. Galiza no mapa de Cortázar O escritor Chisco Fernández Naval percibía que, dun tempo a esta parte, "sentía a chamada de Galiza" e nese reclamo pode ser onde se enmarque a teima de recuperar a figura de seu irmá o xornalista e escritor Francisco Luís Bernárdez, que desenvolveu na Arxentina un importante labor literario mais do que case se descoñece o seu vencello coa Galiza, país no que viviu varios anos da súa vida e no que, entre outras cabeceiras, traballou en El Pueblo Gallego. De talante católico, Francisco Luís Bernárdez mostrara no primeiro momento unha certa adhesión ao franquismo mais o asasinato dos seus amigos Roberto Blanco Torres e García Lorca afastárono para sempre do réxime ditatorial. Desa figura na que estaba afondando, Francisco X. Fernández Naval recupera a memoria de infancia da irmá que rememoraba con melancolía os tempos de Lago e Dacón, en Maside e mesmo debuxaba con claridade aquel atardecer compartido nunha viaxe a cabalo ou aquela función relixiosa na igrexa construída polo seu avó. En Bos Aires, Rosalía, Castelao ou Blanco Amor, amigo do irmá, eran materia de conversa e o escritor recorda que Neira Vilas lembra ter visto a Aurora e a Cortázar aló polos anos cincuenta nunha conferencia de Paco Luís Bernárdez sobre Rosalía na capital arxentina. "Non teño ningunha dúbida de que é Aurora quen sitúa Galiza no mapa de Cortázar. Quixo facelo e conseguiuno", afirma Francisco X. Fernández Naval ao tempo que dubida de que, na súa ausencia, poda verse cumprido aquel seu derradeiro desexo.


Summary: Na Liga Social de Fútbol Sala da Coruña compiten en "igualdade de condicións" usuarias de diversas asociacións que traballan con persoas migrantes, con diversidade funcional, afectadas por adiccións con "persoas sen problemáticas" co obxectivo de "xerar relacións menos segregadoras, ampliando deste modo o campo relacional dunhas xentes que non terían oportunidade de crealas sen ela".

Vitor Borba é un neno brasileiro nado na favela de Recife, tan pobre, tan pobre, que aos 11 anos xa perdera todos os dentes a causa da desnutrición. Fillo dun xardineiro municipal falecido cando Vitor tiña só 17 anos, durante a súa adolescencia tivo que traballar vendendo lambetadas, recollendo ferralla ou adestrando galos de pelexa. A única luz na súa deprimente cotiandade era a das horas que investía practicando un deporte que acabaría por converterse na vía de escape daquela vida, o fútbol, no que é máis coñecido como Rivaldo, o mellor xogador do planeta en 1999 e campión do mundo de seleccións nacionais en 2002. A pesar dos millóns de dólares que inundaron as súas contas bancarias desde que en 1996 fichara polo Deportivo, cos que se puido pagar unha dentadura de postal, o diñeiro non foi quen de borrar todos os signos do pasado de exclusión e precariedade padecido por Rivaldo, e as súas pernas tortas -que evocan a outro xenio maltratado polas rúas, Garrincha- son un recordatorio perenne desa pobreza vivida polo astro brasileiro. O fútbol como instrumento de "normalización" Mais o fútbol como vehículo de mobilidade social vai moito mais alá de historias como a de Rivaldo, case tópicas por repetidas, do crack saído das favelas. Lonxe do oropel do deporte profesional, onde se fraguan as historias que fan a vida, o balompé é empregado xa non para ascender, senón para loitar en prol da inclusión, contribuíndo á "desguetificación" e á "normalización" das máis excluídas pola sociedade. Con ese obxectivo naceu en 2014 a Liga Social de Fútbol Sala da Coruña, un proxecto desenvolvido pola Institución Benéfico Social Padre Rubinos e no que colaboran outras organizacións non gobernamentais que traballan con persoas migrantes, con diversidade funcional, afectadas por adiccións ou con trastornos mentais, así como empresas privadas e institucións públicas como o Concello da Coruña e o Real Club Deportivo. Na competición. como sinala para Nós Diario o seu responsábel, Álex Riera, compiten "en igualdade de condicións" equipos conformados por usuarios dos servizos desas asociacións con "persoas sen problemáticas", todo para "xerar relacións menos segregadoras, ampliando deste modo o campo relacional dunhas xentes que non terían oportunidade de crealas sen ela". "Os beneficios para as persoas que participan son tremendos -engade Riera-, pois co fútbol, que para nós é un vehículo, non un fin, traballamos eidos como a colaboración, o sentimento de grupo, o respecto polos horarios ou a creación de rutinas e hábitos saudábeis, que logo poden exportar a outros aspectos da vida, como os laborais". A edición de 2020 de Liga Social xa está en marcha, e prolongarase até finais do vindeiro mes de xuño, coa esperanza de seguir "estimulando o traballo en rede entre persoas e entidades participantes e, con iso, avanzar até o obxectivo último, que é lograr a integración e a inclusión social das e dos participantes", conclúe Álex Riera. Unha actividade aberta á participación da cidadanía Desde a Institución Benéfico Social Padre Rubinos, entidade organizadora da actividade, destacan o "recoñecemento a nivel popular que comeza a ter a Liga Social" logo das súas seis primeiras edicións, e lembran que está "aberta á cidadanía", poñendo como exemplo a incorporación neste 2020 dun equipo conformado por traballadores dunha empresa de informática.


Summary: Miguel, de 33 anos e de Celeiro, faleceu dúas horas despois de chegar ao Hospital, onde foi trasladado tras ser reducido e esposado polos axentes por "agredir" a un viandante.

O Xulgado de Instrución nº3 de Lugo abriu unha investigación sobre o falecemento de Miguel V.L, veciño de Celeiro (Viveiro) que faleceu esta segunda feira nun hospital da cidade lucense a onde foi levado tras ser reducido e esposado até por sete policías españois. Segundo indican desde as axencias de noticias, citando a fontes policiais, a actuación dos axentes produciuse após poñerse "agresivo" e "alterado" e empurrar a unha persoa na rúa. Os feitos tiveron lugar por volta das oito da mañá desta segunda feira. Sempre segundo a versión policial, citada polas axencias, un grupo de persoas requiriron a intervención da Policía para reducir a un individuo "moi agresivo" que empurrara "sen máis" a un cidadán na rúa. Apelan a que o falecido padecía unha enfermidade mental En base a este relato, varios axentes desprazáronse ate o lugar, nas proximidades da delegación da Xunta en Lugo, para reducir a esta persoa que, sinalan, "padecía unha enfermidade mental, supostamente esquizofrenia". Aí é onde nesta narración 'oficiosa' se xustifica a actuación de ata 7 policías para poder reducilo porque estaba "moi agresivo". Unha vez reducido e esposado, proseguen, chegou a ambulancia con persoal sanitario que o sedaron e levaron a un centro hospitalario. Dúas horas despois, faleceu. Algunhas fontes apuntan a paro cardíaco.


Summary: Declaracións de Feijóo ao termo do Consello da Xunta, que esta semana se realizou na sexta feira. O presidente do Goberno galego abriu a billa a que Ence fique na Ría de Pontevedra após expiar o período da súa concesión (2018). Feijóo argumenta que a nova Lei de Costas muda o panorama. "Imos ver que oferta Ence. Que melloras económicas propón", dixo.

Feijóo argumentou que a nova Lei de Costas non supón unha "prórroga automática" para a concesión de Ence e salientou que a Xunta ten competencias sobre o asunto, ao ter de emitir un informe de carácter medio-ambiental. A Xunta de Galiza "avaliará polo miúdo" a situación e terá moi en conta "que oferta Ence". Isto é tanto como dicer que a pelota está no tellado da empresa pasteira e que o Goberno galego estaría disposto a facilitar a prórroga da concesión. Así se manifestou esta mesma semana o presidente de Ence-Elnosa Juan Luis Arregui, ao asegurar que o escenario que manexa a factoría é o da súa permanencia en Lourizán para alén do 2018. Neste senso, Arregui asegurou que desde Ence farían todo o posíbel porque isto fose así. Malia que Núñez Feijóo non quixo aclarar cal será finalmente a decisión da Xunta --supeditándoa en todo caso á oferta que faga Ence-- o certo é que o presidente do PP de Pontevedra, Rafael Louzán afirmou que é "inviábel" o traslado da factoría e que "a riqueza" que di xera a pasteira na comarca condiciona o seu mantemento na ría. Louzán non dubida que a súa formación política apoiará máis unha prórroga a Ence. Pola súa banda, Feijóo admitiu que a prórroga da concesión representaría un incumprimento do programa eleitoral co que concorreu o PP ás pasadas eleccións de Outubro. O cambio xustificouno en que a nova Lei de Costas, impulsada polo PP no Estado, tería mudado o contexto.


Summary: A música gaña terreo nesta fin de semana. O San Froilán de Lugo aposta no mellor folk do país mentres que no Outono Códax Festival (Santiago de Compostela) non faltarán sons da música negra: soul, rythm&blues, funk e rock´n roll. Tamén haberá moita poesía, teatro e monólogos.

Sexta feira Helena: Xuízo a unha lurpia Narón Pazo da Cultura 20.30h Narón A historia de Helena de Troia trasladada ao actual século XXI, unha novidosa peza teatral que ofrece outra visión dos feitos. Teatro para bebés Ourense Auditorio Municipal de Ourense 12:00h Caramuxo Teatro estrea o seu novo espectáculo, Redondo, destinado a crianzas de até catro anos. San Froilán Lugo Continúa a programación do San Froilán, durante a fin de semana, con concertos de Kepa Junquera, Orquesta de Jazz de Galiza, Pepe Vaamonde, María do Ceo, Xabier Díaz e Aduferias de Salitre, entre outros. Outono Códax Festival Santiago de Compostela Arranca unha nova edición do maior festival de música negra de Compostela onde non faltará soul, rythm&blues, funk e rock´n roll. Nesta edición poderemos escoitar grupos galegos como Andhrea & The Black Cats e The Hellbuckers Sábado Festival de Poesía Allariz Museo do Coiro 10.00h Volta unha nova edición do Poemagosto, un festival de poesía que ocupará toda a xornada de actividades desde a mañá até a noite, para rematar con concertos de Leo i Arremecághona e Mercedes Peón. Entre as actividades destacan contacontos, recitais de poesía, cantos ao desafío e concurso de regueifeiros, ademais de postos de arte, artesanía, produtos locais e libros. Noites de Retranca Pontevedra Pazo da Cultura 21.00h Monólogos cargados de grandes doses de humor e retranca da man de Luis Iglesia e Xosé Touriñan. Segunda feira Recital poético inglés- galego Santiago de Compostela Chan da Pólvora 20.00h Recital poético a cargo de Annemarie Ní Churreáin, presentado por Keith Payne, dous poetas irlandeses de grande destaque no actual panorama literario. Terza feira Rúa dos Contos Carballo Valle Inclán 22.30h Unha proposta diferente onde as artes escénicas son trasladadas a diferentes locais da cidade. Desta volta con Rebento se non o conto, de Sergio Pazos.


Summary: Rematado o prazo para a súa presentación, damos conta das candidaturas completas que presentarán o Partido Popular, o Bloque Nacionalista Galego, o PSdeG e máis Compromiso por Galicia. Recollemos tamén toda a información dispoñíbel sobre as listaxes da Alternativa Galega de Esquerdas, Converxencia XXI, UPyD e Sociedad Civil y Democracia.

Onte rematou o prazo legal para a presentación de candidaturas ás eleccións autonómicas do 21-O. Uns comicios marcados pola irrupción de novas opcións electorais de diferente signo ideolóxico. Ademais das tres forzas que xa contan actualmente con representación parlamentar --PP, BNG e PsdeG-- haberá como mínimo catro candidaturas que tentarán obter escano no Pazo do Hórreo. Unha tarefa nada doada, non só pola barreira do 5% dos votos que é preciso superar --como mínimo-- en cada circunscrición para optar ao reparto de escanos, senón tamén pola falta de solidez e proxección dalgunhas das candidaturas por mor da súa presentación precipitada tras o adianto electoral. O proceso de elaboración de listaxes tivo un desenvolvemento desigual nas distintas opcións. No caso do Partido Popular, despois de resolver o conato de crise en Ourense chegando a un acordo con Baltar, as súas candidaturas caracterízanse pola fortísima presenza de conselleir@s e altos cargos do actual goberno galego. No PSOE, o proceso foi máis tenso, nomeadamente para as listaxes de Coruña --quedando excluído o deputado José Manuel Lage-- e Pontevedra. Nesta provincia a retirada de Modesto Pose desbloqueou a situación. En todos os casos a dirección galega do partido, impuxo boa parte d@s candidat@s, mesmo contradecindo o sentir das súas asembleas comarcais, como no caso de Ourense. No caso do BNG, as candidaturas foron elaboradas a partir das propostas que a militancia elevou á Executiva Nacional desde as asembleas comarcais. A aprobación --por amplísima maioría-- delas por parte do Consello Nacional o pasado sábado puña o punto final a un proceso que se caracterizou polo sosego interno e que se resolveu cunhas listaxes de consenso en que se recolle a pluralidade da fronte nacionalista. Despois da Convención de Primarias en que se designaron as catro cabezas de lista, despois de que só se presentase un aspirante por circunscrición --reduncido a escolla ao voto a prol ou a abstención--, a Executiva Nacional de Compromiso por Galicia aprobou as súas candidaturas, en que salienta a presenza do exdiputado do PSOE e home forte do Grupo San José no Consello da Administración do semanario A Nosa Terra --cabeceira hoxe liquidada tras un proceso concursal--, Miguel Barros, e a do académico da lingua Henrique Monteagudo, impulsor da polémica proposta do "bilingüismo restitutivo", ambos os dous nos tramos de peche. As candidaturas Sermos Galiza anticipou desde hai días información arredor das diferentes candidaturas e desta volta ofrecemos as listaxes íntegras polas catro provincias galegas das principais forzas políticas e máis de Compromiso por Galicia: Candidaturas completas do BNG Candidaturas completas do Partido Popular Candidaturas completas do PSdeG Candidaturas completas de CxG Alternativa Galega de Esquerda A coalición entre Anova, liderada por Xosé Manuel Beiras despois de saír derrotado da última Asemblea Nacional do BNG en que aspiraba á portavocía nacional da fronte nacionalista, e a federación galega de Esquerda Unida, fixeron públicos os números un e dous das súas listas que se repartiron ao 50%. Por Coruña, como xa fóra anunciado días atrás, encabezará o propio Beiras seguida da Coordenadora de EU, Yolanda Díaz. En Lugo, o número un será Ramón Vázquez Díaz (EU) seguido de María Jesús Casar Díaz (Anova). Por Ourense o cartel será David Fernández Calviño (Anova) e de segunda Carmen Iglesias Sueiro (EU). O número un por Pontevedra será Juan Manuel Fajardo (EU) e a súa número dous Consuelo Martínez García (Anova). Converxencia XXI A opción ultraliberal encarnada por Converxencia XXI, finalmente concorrerá aos comicios do 21-O. Por Pontevedra a súa candidatura será encabezada polo seu secretario xeral, Carlos Vázquez Padín. Henrique Carvallo, Garcilaso de la Vega e Mateo S. Franco, serán os números un das candidaturas por Ourense, Lugo e A Coruña, respectivamente. UPyD Pola súa banda a españolista Unión, Progreso y Democracia, presentará a José Canedo Santos (Pontevedra), José Antonio de Lorenzo Pardo (A Coruña), Agustín Gallego Vigo (Lugo) e Laureano Bermejo Ansia (Ourense) como números un nas súas respectivas circunscricións. Sociedad Civil y Democracia Polo momento descoñécese a configuración das candidaturas de Sociedad Civil y Democracia, o partido político polo que Mario Conde se presentará ás eleccións galegas por Pontevedra. Especúlase co nome do o xornalista Enrique Martí Maqueda, colaborador do xornal La Región --que mantén desde hai meses unha liña moi crítica con Feijóo-- como posíbel cabeza de lista do partido do exbanqueiro por Ourense.