Na vinheta de cabeceira, descreve El Roto com corrosivo texto e traço preciso um encontro casual entre dous magnates decidindo copa em mao a melhor estratégia para sair da crise. A soluçom, concordam, é evidente: separar pobres e ricos para evitar contágios. A infalível agudeza de Andrés Rábago resume num simples flash o inquietante momento em que nos encontramos com o euro e o vírus como protagonistas.Há uns dias, o ministro de economia holandês Wopke Hoekstra sugeria indagar nas razons polas quais os fastidiosos países pedichons do sul de Europa carecessem ainda de margem orçamental suficiente para defrontar a pandemia covid-19 depois de sete anos de crescimento económico ininterrompido. O primeiro-ministro português disparou de imediato a melhor resposta: "Re-pug-nan-te". Há alguém por aí que pretenda ainda dar liçons de frugalidade a Portugal? Pouco antes, o político social-democrata Jeroen Dijsselbloem, antecessor de Hoekstra no ministério, manifestara que, efectivamente, a solidariedade era imperativa na crise por mais que seria bom nom ter dilapidado em copas e mulheres as ajudas que vam ser solicitadas depois. Contas rigorosas contra vinho e mulheres: re-pug-nante.Toca-lhe fixar agora posiçom ao actual primeiro-ministro holandês Mark Rutte, para tentar atalhar a pavorosa crise que se abate sobre a Uniom. Nom surpreende que vacile ante a difícil disjuntiva de tranquilizar as virtuosas formigas holandesas ou denegrir gratuitamente as perdulárias cigarras mediterráneas, ineptas de nascimento para entender a salvífica aritmética da austeridade.Contodo, a Holanda nom deixa de ser apenas o mais linguaraz dos países adictos à ortodoxia económica com a Alemanha, Áustria e os países bálticos em apertado pelotom competidor. A estúpida torpeza da tortura infligida a Grécia pola virtuosa banda virtuosa durante a crise do 2008 permanece agora pudicamente silenciada.O debate europeu centra-se agora na forma de instrumentar o financiamento do desastre sanitário e económico desatado por umha minúscula cadeia de ARN. Da incomensurável magnitude do desastre e o desafio aberto já nom cabem dúvidas depois de observarmos a imediata e massiva intervençom dos E.U.A. e o Reino Unido sempre diligentes em atalharem as doenças dos mercados, cada vez mais frequentes.Á parte do auxílio ilimitado anunciado por parte do B.C.E. e o F.M.I., a questom que agora se dirime em Europa é a do regime de garantias precisas para respaldar as medidas de urgência a aplicar para tentar travar a temível escalada da dêveda: subsídio a fundo perdido com garantia comunitária ou crédito brando com devoluçom dilatada no tempo? Injecçons condicionadas ou incondicionadas, dado o facto de se tratar de umha situaçom de emergência? Estas som as disjuntivas que atrapalham o futuro do projecto europeu e suscitam as reacçons ofendidas dos países disciplinados e aforradores ante os seus sócios suspeitos de imprevisom e libertinagem. Mau assunto misturar discurso moral com análise económica e exibir parcimónia virtuosa frente a suposta prodigalidade irresponsável. O pobre sempre gasta de mais, está visto.Mas, a granítica resistência do norte virtuoso tem o seu ponto fraco na flagrante cobiça fiscal praticada em prejuízo do perdulário sul. Descreve-a com sóbria precisom a benemérita plataforma crítica Tax Justice Network. A extorsom denunciada alicerça-se na massiva extracçom de recursos fiscais praticada polo Reino Unido, Holanda, Suíça, Luxemburgo e demais paraísos fiscais em benefício próprio. Há tempo que os sentenciosos magnates captados pólo lápis de El Roto venhem arquitectando a devida soluçom.Como documenta a TJN, a UE cede-lhes cada ano mais de 27.000 milhons de euros em impostos sobre sociedades aos países receptores, através de sociedades filiais residentes onde afloram os benefícios transferidos,. Um mecanismo escandaloso e consentido que já foi objecto de pública denuncia por parte do primeiro-ministro italiano Giuseppe Conte numha recente entrevista concedida ao diário alemám Süddeutsche Zeitung: "Observem o dumping fiscal praticado por Holanda através de milhares de multinacionais que privam a Uniom Europeia de mais de 9.000 milhons de euros cada ano, segundo revela a Tax Justice Network".Vale a pena cifrar os benefícios corporativos desviados dos 21 países europeus prejudicados: 115.150 milhons de euros cada ano. A força que impulsiona a corrente transferencial sul-norte é a diferencial no tipo meio efectivo aplicado: 23,9% nos países expropriados — que renderiam 27.547 milhons de euros — contra o 3,4% dos expropriadores que só rendem em volta de 3.900 milhons. Como é fácil observar, entre os primeiros há umha gama diferenciada de tipos que também há entre os segundos: o tipo meio holandês fica em 4,92% sobre os resultados gravados entanto Luxemburgo nom passa de 0,75%; verdadeiro prezo de amigo.Nom estará de mais lembrar as rendas por habitante implicadas: 26.440 euros de PIB por habitante de Espanha, 102.200 euros por habitante em Luxemburgo, com Holanda em 46.820 euros por habitante. O dinheiro flui dos pobres aos ricos como bem sabe El Roto.Escusado recordar que as práticas de evasom impositiva ultrapassam amplamente as fronteiras do velho continente europeu; os cofres do tesouro seguem mostrando explicável querença polas míticas ilhas do Caribe.O índice sintético anual de paraísos fiscais, elaborado pola TJM partindo de um conjunto de vinte indicadores, permite debuxar a mapa-múndi na sua devida proporçom. No informe relativo ao ano 2020, cinco destinos dos lucros transeuntes superam o índice 1.000 no ranking da TJN: as Ilhas Caimám (1.575), os E.U.A. (1.487), a Suíça (1.402), Hong Kong (1.035) e Singapura (1.022). Seguem-nos de perto Luxemburgo que ocupa o sexto lugar (849) e Holanda no lugar oitavo (682). Algo mais afastados pairam o Reino Unido e a Alemanha na pouco recomendável companhia das Ilhas Virgens, os Emiratos e Panamá. Território corsário.Um honorável condomínio de piratas fiscais que gostam de içar a bandeira da virtude e a frugalidade sempre mais vistosa que a bandeira pirata de toda a vida. Poucos ousam mexer nas suas sigilosas práticas veladas por discreto biombo protector trás do qual o mesmo podes encontrar um rei emérito de Espanha que um molt honorable ex-president com residência em Catalunha e conta bancária em Andorra.


Summary: O podcast Té con Gotas analiza quen ten máis posibilidades de converterse no próximo líder do Partido Conservador e entrevista a unha xornalista galega especializada en criptomoedas.

Se lle facemos caso ás enquisas, o ex-alcalde de Londres, Boris Johnson, está a piques de converterse en Primeiro Ministro do Reino Unido. O seu adversario e actual ministro de exteriores, Jeremy Hunt, non parece xerar demasiadas simpatías entre a militancia do Partido Conservador, que é quen ten a última palabra. A filosofía de Boris Johnson resúmese en "saír da UE ou morrer"No Reino Unido a xente coñéceo simplemente como Boris e leva sendo unha nota excéntrica na política británica desde hai case 20 anos. Ambicioso, popular entre as bases, fácil de identificar polo seu pelo louro de aspecto desaliñado e coñecido polas súas frecuentes saídas de ton, este político londiniense representa a grande esperanza dos partidarios dun Brexit duro. A súa filosofía resúmese en "saír da UE o día 31 de outubro ou morrer".Jeremy Hunt representa un tipo de político completamente distinto. Discreto, tranquilo e non dado aos exabruptos. Non causa o mesmo impacto que Boris, de feito, se nos referimos a el polo seu nome de pila, o máis probable é que a xente pense en Jeremy Corbyn e non en Hunt. O seu maior logro político foi ter sido o ministro de sanidade máis lonxevo da historia, posto que o ocupou até que Theresa May lle encargou a carteira de exteriores, precisamente para substituír a Boris Johnson. Preséntase a si mesmo como o candidato da empresa e como un bo negociador con capacidade para enfrontarse á Unión Europea. A militancia conservadora aínda ten uns días para decidir a quen quere como líder e como Primeiro Ministro. O día 22 de xullo saberemos os resultados.Unha ollada galega ás criptomoedasYessi Bello-Pérez naceu en Inglaterra pero viviu sempre a cabalo entre Galicia e o Reino Unido. Traballa como xornalista para The Next Web, un coñecido portal de tecnoloxía que acaba de mercar o Financial Times. Yessi Bello-Pérez vive entre Galicia e o Reino Unido; a súa especialidade son as criptomoedas, as "moedas virtuais que non existen no mundo real"A súa especialidade son as criptomoedas, ou como ela as define "moedas virtuais que non existen no mundo real". A máis coñecida de todas elas é Bitcoin, que nos últimos anos xerou ao seu redor un importante mercado especulativo.Tal e como conta Bello-Pérez no podcast, esta tecnoloxía parte dunha filosofía anarquista ou libertaria que pretende quitarlle poder aos estados e aos bancos centrais, creando unha moeda completamente descentralizada. O contrapunto destas criptomedas, máis aló da volatilidade do seu valor, é o seu uso con fins delitivos, unha das áreas de maior interese para esta xornalista.


Summary: A empresa de telecomunicacións e a entidade bancaria anuncian despedimentos tanto nas matrices como en filiais e subcontratas e os sindicatos advirten do "desmantelamento" logo da perda de capital e raizame galega en ambos os dous grupos.

Despedimentos e deslocalización. Os anuncios sobre destrución de emprego que nas últimas semanas fixeron empresas como R ou o Santander cébanse con Galicia e, especialmente, coa comarca da Coruña. No caso da empresa de telecomunicacións, aos despidos xa anunciados na propia compañía únense agora os que afectan a algunhas das súas subcontratas e o risco de que a ameaza se espalle a outras. En canto ao grupo bancario, aos recortes de persoal anunciados polos sucesivos ERE engádesenlle agora os efectos en filiais ou servizos externalizados. Máis dun cento de empregos afectados, segundo os últimos anuncios, derivados tamén da perda de capital e marca galega.Desde que Euskaltel se fixera con R en 2015, os recortes son constantes. Neste pasado mércores, unha concentración convocada polos sindicatos ante unha das sedes da compañía na Coruña protestaba contra a "deslocalización" que foi acentuándose desde que o fondo británico Zegona tornou na primavera no primeiro accionista do grupo. Aos despedimentos anunciados por Euskaltel en R únense agora os de 20 operarios dunha subcontrata. Os sindicatos advirten da "deslocalización e o desmantelamento"Hai tan só unha semana, a compañía anunciou o despedimento de 25 persoas, 10 delas en Galicia, na firma noutrora galega. Nesta, confirmouse a intención da empresa de prescindir de 20 dos arredor dun cento de traballadores dunha das principais subcontratas en Galicia, Comfica, tras decidir que os servizos que esta lles presta pasen a ser realizados pola socia tecnolóxica chinesa do operador, ZTE, que ao tempo anunciou a apertura dun centro na Coruña onde incorporaría a 15 traballadores externalizados por R tras a súa fusión coa asturiana Telecable. Segundo os sindicatos, todo se debe a un proceso de "desmantelamento e deslocalización" que afecta sobre todo ao servizo de mantemento e que ameaza un total de 500 traballadores. A idea de Euskaltel, din as centrais, é a de externalizar estes labores a ZTE, que abre tamén un centro en Asturias, desde onde se levarán a cabo. "Os que marchan de Comfica son os que dan soporte á vixilancia da rede e que mesmo traballaron en campo, xa que logo, o traballo máis próximo; o resto de traballos pódense facer desde calquera parte, polo que se prescinden desta xente, todo ten pinta de que o desmantelamento será total", explica Miguel Lago, delegado da CIG nesta subcontrata. "Se prescinden da xente que fai o traballo máis próximo, a pinta é dun desmantelamento total"Ademais, chama a atención sobre a "gravidade" da situación con R, que conta "cunhas 40 subcontratas en Galicia", ademais das "subcontratas das subcontratas, falsos autónomos e pequenas empresas que dependen dela". Asemade, destaca que "até o de agora" o servizo da compañía "era de calidade, o que lle permitiu fidelizar os clientes". O temor do persoal, aclara Lago, é que o grupo "queira converter a empresa nunha de servizo barato coa intención de vendela nun futuro". E destaca o feito de que os axustes se leven precisamente en R, cuns beneficios de case 44 millóns de euros no pasado ano, fronte ás perdas de case 60 de Telecable, absorbida xa pola compañía galega. A situación non é moito mellor no Santander e en empresas vinculadas. Este xoves, persoal e sindicatos protestan ante a sede do banco na Coruña contra o ERE formulado para a súa filial Santander Operaciones, que suporá o peche da oficina que ten na cidade e o despedimento dos seus 41 traballadores. O persoal xa fora integrado nesta filial procedente dos servizos centrais do antigo Popular-Pastor tras o ERE aplicado en 2017.Unha filial do Santander presentou un ERE para 41 traballadores; outra subcontrata que traballa para o banco, outro para 44Ademais, esta medida terá consecuencias aínda máis drásticas, ao afectar tamén ás 69 persoas que forman parte do cadro de persoal da subcontrata BC Gestión Hipotecaria, que se encarga da formalización das hipotecas da entidade. Polo momento, a empresa xa comunicou un ERE que afecta a 44 traballadores logo de que o Santander avisase á firma de que prescinde do seu servizo. Desde BC temen que os despedimentos acaben por afectar tamén aos encargados doutras funcións prestadas á entidade bancaria, ata alcanzar máis de 60 marchas."A avaricia do Grupo Santander non coñece límites e segue a ligar un ERE tras doutro, nun proceso de destrución de milleiros de empregos, desmantelamento de oficinas e centralización do emprego en Madrid", lembra a secretaria da sección sindical da CIG, Rosa Conde. Todas as medidas lévanse a cabo mentres se negocia outro ERE no conxunto do Santander que podería afectar máis de 250 traballadores en Galicia, onde se pecharían unhas 135 oficinas.


Summary: Entre as accións publicadas inclúese o desenvolvemento de programas adaptados á situación actual, mais sen ofrecer máis detalles

Como resposta á delicada situación que o sector audiovisual atravesa por mor da alarma sanitaria, a CRTVG vén de facer públicas unha serie de medidas coas que pretende demostrar o seu "compromiso corporativo" co tecido empresarial do país. Estas incluirían o mantemento do groso da programación de proximidade, así como a contratación de novos produtos audiovisuais adaptados ás novas necesidades. Neste senso, refiren "contidos educativos, sociais, experiencias innovadoras como a slow TV ou a carteleira de cine dixital". Contémplanse reducións nos prazos de pagamento por produtos entregados e servizos prestados, xunto a moratorias para as entregas daquelas producións que se viron interrompidas e a tramitación das contratacións da CRTVG mediante transferencia dixital, para axilizar os procesos. Doutra banda, anúnciase a posta en marcha de contratos de apoio á produción audiovisual de proxectos que teñan xa definido o seu cronograma, actuación que pretende que as produtoras poidan destinar o tempo do estado de alarma á preprodución dos seus próximos traballos. Ademais, prevese entre finais de abril ou principios de maio a celebración dunha comisión extraordinaria de avaliación de proxectos. Igualmente, activaríase un procedemento para seleccionar a adaptación a televisión, mediante rodaxe en escenario, dunha obra preexistente da produción escénica galega. Proponse tamén a reactivación da produción musical galega para televisión e radio ou un ciclo de concertos vía web. A isto súmase a reactivación inmediata da actividade de dobraxe, axudas para participar en certames internacionais ou a procura de alianzas con iniciativas existentes que a CRTVG podería incorporar á súa oferta quer televisiva quer dixital.


Summary: As peculiaridades da mecánica parlamentar levaron as emendas á totalidade aos orzamentos do estado a seren votadas conxuntamente. O efecto resultante é que PP, Cs, ERC e PDeCAT votaron en bloque contra as contas pactadas por PSOE e Podemos. O episodio permite a Gonzalo Caballero atacar o presidente da Xunta polo que cualifica de "pinza" do PP coas forzas independentistas.

Feixoo debe explicar "a que intereses serven os seus deputados en Madrid", dixo esta quinta feira en conferencia de imprensa o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, após o PP ter votado conxuntamente con ERC e PDeCAT —e coa parlamentar de En Marea Alexandra Fernández—contra os orzamentos do Goberno Sánchez. Caballero insta o presidente do PPdeG a que diga "por que aplaudía hai un ano cando o goberno de Raxoi mandou unha carta a cada pensionista galego para anunciar unha suba dun 0,25 por cento e agora di que non a unha suba por riba do nível de vida". Feixoo, insistiu, debe esclarecer "se está servindo a maioría dos galegos ou á estratexia de confrontación" da ultradereita. A respecto da eventualidade do adianto electoral após o fracaso do proxecto de orzamentos ao seu paso polo congreso, Caballero afirmou: "Estamos preparados, sexan en abril, en maio ou ao final da lexislatura", ao tempo que mostrou a súa convicción de que o PSOE "está en condicións de ser primeira forza" no estado español.


Summary: Debullamos o programa electoral co que o PP venceu nas eleccións do 21-O, no que se combinan principios xerais como "xerar emprego" con actuacións concretas que semellan difíciles de pór en práctica, caso da redución "a cero" do gasto da Xunta en alugueres

Nos tempos da mercadotecnia e da colisión -ou arrasamento- da política polos máis ou menos indeterminados mercados os programas electorais rara vez son centro de atención e quedan lonxe máximas como o célebre "programa, programa, programa" co que Julio Anguita resumía a súa aposta por que Izquierda Unida pactase ou non co PSOE en función de acordos concretos, e non por sistema. Malia todo isto, e aínda que non estivese na mente de moitas persoas, o certo é que o pasado 21 de outubro nas urnas galegas dirimiuse o futuro do país elixindo deputadas e deputados de formacións políticas con cadanseu programa. O que venceu foi o PP e, polo tanto, cabe supoñer que a proposta programática dos conservadores pode ser un guieiro para albiscar algunhas das accións do segundo goberno de Alberto Núñez Feijóo. O programa inclúe plans concretos que semellan de difícil realización, como reducir "a cero" o gasto en alugueres Voluminoso en páxinas, o programa coordinado polo deputado Pedro Puy combina propostas xerais tan difíciles de cumprir como de incumprir -caso, por exemplo, das "accións a medio prazo para recuperar o emprego"- con outras moi concretas que, sobre o papel, semellan con bastantes posibilidades de colisionar coa realidade, como a promesa de "reducir a cero" o gasto da Xunta en alugueres de locais -o Goberno galego ten boa parte da súa administración espallada por locais arrendados-. É precisamente este, a redución de gasto, un dos piares do proxecto que os conservadores se propoñen estender ata 2016, e nel colle dende a máis que probable redución do cadro de persoal público ata o recorte do Parlamento, que pasará de 75 a 61 deputados en aras da "austeridade". Asegura Feijóo que a crise e o desemprego son a súa prioridade e neste ámbito destaca, por exemplo, a intención do PP por "atender" as persoas que se decidan pola "volta ao rural", coa "creación de hortas familiares na periferia das cidades" ou o compromiso para poñer en marcha ata catro programas de incentivos á contratación baixo os nomes Traballa, Mellora, Combina e Contrata. Potenciar o sector do turismo con apostas que se prevén controvertidas, como a elaboración dun "plan de turismo de golf", ou a subvención de contratos para xente moza de apenas tres meses de duración son outras das iniciativas contidas no documento que os populares afirman que empezarán a desenvolver dende novembro, cando o novo Parlamento estea en marcha.


Summary: A Xunta Electoral abre expediente sancionador contra o PP de Amoeiro por tentar "manipular o voto" de anciáns. Multa ao PSOE de Vigo por utilizar dependencias do Concello para facer campaña "dos seus logros".

A campaña cara os comicios municipais do 24 de maio só acaba de comezar, pero as Xuntas Electorais xa tiveron que actuar. Este sábado, o organismo supervisor de Ourense decidiu abrir un expediente sancionador contra dúas representantes do PP no concello ourensán de Amoeiro por "tentativa de manipulación do voto" nunha residencia de anciás. Responsábeis do centro e dous residentes explicaron que as dúas persoas -unha candidata popular e outra irmá dun candidato- apertaron unha anciá "dependente e con mobilidade reducida" para que lles delegase o seu voto por correo. As dúas sancionadas son traballadoras do servizo municipal de axuda na vivenda. Días antes, segundo a denuncia, tentaron convencer a varias persoas usuarias do servizo. Segunda multa para Abel Caballero A Xunta Electoral de Vigo multou con 3.000 euros ao alcalde Abel Caballero por vulnerar a normativa de uso das instalacións públicas durante a campaña. O candidato socialista celebrou en dependencias do Concello dous encontros con persoas maiores e con colectivos sociais coa motivación de "valorar os logros do seu goberno", segunda a maxistrada. É a segunda campaña consecutiva que sancionan ao líder do PSOE de Vigo. Nas pasadas eleccións, foi multado con 400 euros por inaugurar unha rúa fóra de prazo. O goberno de Santiago fai campaña na web do concello En Santiago, a Xunta Electoral obrigou a retirar unha noticia da páxina web do Concello. Segundo a denuncia recollida por Efe, o goberno municipal do PP utilizou un medio público para "facer ostentación dos logros obtidos", coa promoción dunhas obras e unha campaña para o comercio local, "que non se limita a proporcionar unha información de interese xeral". O PP de Ferrol iniciou antes a pegada Ademais, a Xunta Electoral de Ferrol tramita un expediente sancionador tamén contra o PP local, por comezar a pegada de propaganda electoral unha noite antes do arranque da campaña.


Summary: Unha delegación formada por representantes da Plataforma Mina Touro-O Pino Non, a Plataforma contra a Minaría na Terra Chá (ambas parte da rede Contraminacción) e da Plataforma en Defensa da Ría de Arousa aterraron esta segunda feira en Bruxelas. Esta terza serán recibidos pola Comisión de Peticións do Parlamento Europeo, ante a que reclamarán o envío dunha comisión investigadora para inspeccionar o estado do proxecto mineiro de Touro e dar conta da actuación da Administración galega e da empresa promotora, Explotaciones Gallegas S.L.

Un avión ás 6 horas, outro ás 9 e o grupo de veciños e veciñas chega ao aeroporto de Charles-Le Roy e ao corazón da Administración europea. Non é a primeira vez que a camiseta vermella co lema Mina Touro-O Pino Non pisa as rúas de Bruxelas. A primeira foi hai dous anos, cunha invitación iniciativa de Compromiso por Galicia, que procuraba dar visibilidade á problemática. Daquela a plataforma xa cursara unha solicitude á Comisión de Peticións, mais esta non foi incluída na orde do día. "A segunda vez viñemos a unhas xornadas na que participaban organizacións da rede de plataformas contra a minaría, organizadas por Esquerda Europea a través da eurodeputada Lidia Senra. Entón a petición tampouco entrou", explica a integrante da plataforma Isabel García. A deputada do Bloque Nacionalista Galego, Ana Miranda, integrada no partido europeo Os Verdes- Alianza Libre Europeo, recuperou a petición da veciñanza da gabeta. Unha vez tramitada convidou ás integrantes a asistir a Bruxelas para presentar as súas reclamacións. Durante a visita ao Parlamento, integrantes da Comisión lembraron o esforzo que teñen realizado en Touro e O Pino desde agosto de 2017 na loita contra a minaría. Un camiño polo que teceron alianzas con diferentes colectivos, que mañá tamén contarán cun espazo para expoñer as súas reclamacións. "Vimos aquí sacrificando o noso tempo, traemos unha problemática cidadá a Bruxelas cun gran esforzo pola nosa parte, porque as nosas Administracións deixáronnos de lado", reclamou García.


Summary: De 2009 a xullo deste ano houbo na Galiza 4.900 expedientes de regulación de emprego presentados ou autorizados, afectando a 72.500 traballadores

Un total de 72.443 galeg@s víronse afectad@s por un expediente de regulación de emprego (ERE) entre 2009 e xullo de 2012. Neste mesmo período, o goberno do PP de Núñez Feijóo na Xunta da Galiza, o número de EREs presentados ou autorizados foi de 4.887, un 30% dos cales corresponden aos sete primeiros meses de 2012. Un dato que exemplifica os efectos da última reforma laboral, propulsada polo goberno de Mariano Rajoy. Entre xaneiro e xullo deste ano presentáronse ou foron autorizados 1.488 EREs, que afectaron a 16.428 traballadores e traballadoras. Dest@s, un total de 10.677 traballador@s víronse mergullados en expedientes suspensivos, 3.833 en EREs de reducción de xornada e 1.928 de extinción, isto é, que foron ao paro. Mais o acontecido nestes meses vén sendo unha continuidade, moito máis acentuada, do panorama laboral que Galiza leva a sofrer desde hai tres anos. O ano da chegada de Feijóo á Xunta na Galiza rexistráronse 1.200 EREs, que afectaron pola volta de 20.000 traballadores e traballadoras. Tendencia No ano seguinte, foron arredor dun milleiro os expedientes de regulación de emprego que houbo no país e uns 13.200 os e as traballadoras afectadas. Destas, 1.344 sufriron un ERE de extinción, 973 de reducción de xornada e 9.343 expedientes temporais. No seguinte exercicio o número de EREs disparouse a 1.236 e o número de traballador@s afectad@s foi de 23.000. Del@s, perto de 4.000 estiveron implicad@s nun ERE de extinción, 15.832 de suspensión e 3.000 de reducción de xornada. A reforma laboral disparou os expedientes A reforma laboral aprobada polo goberno do PP está a dinamitar dereitos laborais a un ritmo que se podería decir desenfreado. Unha realidade que foi denunciada no Congreso español pola deputada Olaia Fernández Davila a comezos do verán. A parlamentar do BNG sinalou que os EREs non pactados incrementáronse nun 317% e os traballadores afectados multiplicáronse por catro en relación ao ano pasado, e todo a raíz da reforma laboral. Alén disto, a reforma laboral tamén abriu a porta a que o amplo abano de vellas demandas da patronal, canto a motivos de despedimento, fosen admitidas. E as consecuencias xa se fixeron notar. Un exemplo diso é Vigo, a principal cidade da Galiza. Seis de cada 10 traballador@s que levaron ao xulgado a empresa nestes meses polo seu despedimento alegaron que esta xustificou botalos á rúa cun argumentario que abrangue desde a crise até carencia de liquidez ou mesmo un descenso dos beneficios.


Summary: O goberno catalán presentou alegacións á decisión do TC de suspender a consulta.

O goberno catalán decidiu manter a folla de rota cara á consulta malia a suspensión do Tribunal Constitucional español, informa vilaweb. O proceso continúa. Ese é o propósito do goberno. "Estamos nun contexto onde onte non terminara nada. Hai unha situación procesual que non se pode pasar por alto mais o goberno está disposto a continuar. Imos facer as cousas e cumprir os compromisos", dixo o conseller de Presidencia, Francesc Homs. "Se alguén pensaba que co acontecido onte íase para todo, a mensaxe é que non acabou nada", apuntou. A campaña fica suspendida ("non podemos poñer aos e ás funcionarias contra as cordas") Mais mantén o compromiso de sacar as urnas.


Summary: Para o primeiro trimestre de 2020 está prevista a integración dos sistemas informáticos, o último fito do proceso.

Unha vez recibidas todas as autorizacións Abanca e Caixa Geral de Depositos pecharon o proceso de compravenda de Banco Caixa Geral, S.A. coa sinatura do contrato de adquisición. O prezo da operación ascende finalmente a 384 millóns de euros. "Esta operación corporativa dá unha nova dimensión ao rango ibérico de Abanca, permítenos aumentar a nosa presenza en España e favorece o crecemento do noso negocio en Portugal", destacou o presidente de Abanca Juan Carlos Escotet. Banco Caixa Geral pasa a formar parte desde este momento do Grupo Abanca. En total o banco incrementa a súa rede comercial con 110 oficinas repartidas por todo o Estado español, con especial presenza nas zonas máis próximas á fronteira con Portugal. Suma un volume de negocio duns 7.000 millóns, así como un persoal formado por 531 profesionais que prestan servizo a máis de 131.000 clientes particulares e empresas. Abanca convértese así na sétima entidade estatal por recursos propios. Unha vez superada esta fase, o calendario avanza para culminar a fusión legal e a integración dos sistemas informáticos no primeiro trimestre de 2020. Desde esta segunda feira 14 de outubro, as dúas entidades traballan cunha única estratexia.


Summary: É sexta feira. Após a resaca dos Óscar, eis a crítica de cinema que nos achega Andrés Castro. Unha historia de amor, pouco convencional, contada por Spike Jonze. Un filme co que reflexionar sobre o namoramento, en todas as súas fases desde unha óptica, moi persoal.

HER Ano: 2013 Duración: 126 min. Nacionalidade: Estados Unidos Director: Spike Jonze Guión: Spike Jonze Fotografía: Hoyte Van Hoytema Música: Arcade Fire e Owen Pallett Reparto: Joaquin Phoenix, Amy Adams, Rooney Mara, Olivia Wilde, Chris Pratt, Scarlett Johansson SINOPSETheodore (Joaquin Phoenix), un home solitario que traballa para unha web que fai cartas personalizadas para outras persoas, está en proceso de separación. Un día merca un novo sistema operativo baseado nun novidoso proxecto de Intelixencia Artificial. No momento que elixe a configuración de voz feminina para o control oral, Samantha (Scarlett Johansson), xurde en el unha sensación que non sentía desde hai moito tempo. CRÍTICAPódese dicir case calquera cousa sobre Spike Jonze menos que deixa indiferente. Desde as súas primeiras colaboracións "co toque" Charlie Kaufman (Como ser John Malkovich e Adaptation) pasando pola súa peculiar visión do libro de Maurice Sendak Onde viven os monstros ata o "voo en solitario" coa orixinal I'm Here, estamos ante un director que, con Her, confirma ter unha sensibilidade e estilo que entra na liga dos Wes Anderson e Michel Gondry. Her describe un mundo futurista, non moi afastado do actual, no que todos os aparellos da vida diaria son manexados por voz. Theodore (Joaquín Phoenix) un home que traballa nunha empresa online que se dedica a facer cartas a man en nome de outras persoas, está a piques de divorciarse. Ante a soidade e a falta de habilidades sociais, dedica o seu tempo a frecuentar salas de chat. Un día decide instalar un novo sistema operativo na súa casa para xestionar todos os trebellos. Pronto descubre que non é un sistema operativo ao uso. A voz (feminina) soa igual tal que se falara cunha persoa real e por riba, ten unha intelixencia artificial que lle permite aprender e evolucionar. Esa voz é a de Scarlett Johansson (na versión orixinal). A maioría das películas, aparte de poderse ver traducidas, terían que estar dispoñibles en versión orixinal nas salas de proxección. Esta é un claro exemplo. De feito a voz de Scarlett Johansson, entre sensual e voz rota, é tan impresionante que estivo proposta para ser candidata á Mellor Actriz en diversos Premios e Festivais, pero non puido ser porque nas normas impoñen (de momento) que o candidato ten que aparecer fisicamente en pantalla un mínimo de tempo. Joaquín Phoenix tamén está abraiante. Practicamente a metade da película está falando el só cunha máquina que nin sequera se ve, e facer que iso sexa interesante, incluso entretida, e lograr manter a atención, ten moito mérito. Phoenix non foi nomeado aos recentes Óscar, pero o merecía incluso máis que o gañador deste ano Mathew McConaughey. Parece que se non hai un cambio físico radical ou se afean, os actores e actrices americanos non teñen nada que facer nestes premios. "non se trata dunha película futurista é unha mera escusa para falar da soidade, das relacións e, sobre todo, do amor, en todas as súas fases" Pero non todo é Phoenix falando cunha Johansson en off senón que tamén destaca Amy Adams, que está xenial coma sempre, e que da o contrapunto necesario á personaxe de Theodore. O filme nos traslada a unha sociedade futurista onde cada quen camiña pola rúa falando con persoas (ou sistemas operativos) que non están ao seu carón. Sóavos? … Pero non se trata dunha película futurista o que fale dos males da tecnoloxía, senón que é unha mera escusa para falar da soidade, das relacións e, sobre todo, do amor, en todas as súas fases. A personaxe de Theodore namórase dunha máquina, ou mellor dito, dun software. Namórase dunha voz e unha actitude, ao mesmo tempo que o sistema operativo (ela) namórase dun home que lle ensina cousas que ela non é capaz de aprender por si mesma ao carecer de corpo. Incluso aprende a ter ciumes. Iso si, uns ciumes pasados polo filtro da lóxica. Unha especie de Proteus en versión feminina, aínda que moito máis amable que aquel Proteus ideado pola mente de Dean R. Koontz e levado a pantalla por Donald Cammell no filme titulado Demon Seed de 1977. Her é unha película bonita e romántica, pero tamén un análise minucioso e filosófico sobre o proceso de namoramento e os diversos tipos de relacións desde unha perspectiva case poética. Her é unha película bonita e romántica, pero tamén un análise minucioso e filosófico sobre o proceso de namoramento Posúe unha sensibilidade que case pódese palpar, potenciada pola música de Arcade Fire; xunto coa fotografía Hoyte van Hoytema (Déixame entrar, The Fighter) que xoga coas cores para transmitir estados de ánimo (predominando o vermello e tons pastel en case todo o filme); e unha dirección artística contida que nos traslada a un futuro sen necesidade de grandes efectos especiais. Dentro do drama tamén hai grandes doses de humor: os videoxogos cos que pasa o tempo o protagonista son para escachar coa risa. Her gañou o Óscar e o Globo de Ouro ao Mellor Guión Orixinal, entre outros premios e galardóns. Unha auténtica marabilla que podemos ver na carteleira pero, e non me canso de repetilo, unha auténtica desgraza que nas salas galegas non se poida ver (tamén) en versión orixinal. En fin, haberá que esperar a que saia no videoclube para poder gozar das voz de Johnasson, aínda que tamén se pode botar man dos soportes de importación ou mirala en algunha sala fora de Galiza (ou Festival) onde si a proxecten, porque a verdade é que é unha desas películas nas que paga a pena escoitar as voces orixinais.


Summary: Na mañá do 30 de novembro o Culturgal daba abeiro a presentación do número cero de Nós Diario e mais do seu semanal, Sermos Galiza. Ante a grande acollida, poñémolo en aberto para quen quixer consultalo.

O número cero de Nós Diario está dispoñíbel para quen quixese lelo en aberto a través da loxa da AS-PG, ao igual que o seu semanal, publicación que acompañará o diario todos os sábados a partir do 2 de xaneiro, día en que Nós Diario comezará a saír á rúa de maneira regular. Ademais de no Culturgal, onde se puido recoller de balde, as persoas subscritoras, e as que se fagan asinantes nos próximos días, recibirán no seu enderezo postal un exemplar de ambas as publicacións. No número cero, Nós Diario recolle informacións sobre os orzamentos da Xunta para 2020, sobre as consecuencias de non dispoñer Galiza de competencias en seguridade marítima, sobre a produción de enerxía e sobre os muros descoñecidos que separan distintos países ao longo do planeta, entre outras moitas pezas. Tamén destacan as entrevistas, ao investigador Ángel María Carracedo e á catedrática de Historia da Arte María Victoria Carvalho Calero, así como a axenda de eventos para o mes de decembro. Nesta publicación poden lerse os artigos de opinión de Comba Campoi, Suso de Toro, María Reimóndez e Miguel Anxo Bastos, aos que acompaña o cadriño de Xosé Lois O Carrabouxo. Publicación semanal Coa chegada de Nós Diario, o semanario Sermos Galiza renóvase e convértese en suplemento fin de semana do diario. Todos os sábados, Nós Diario sairá á rúa acompañado do seu semanal. Neste número cero inclúense amplas reportaxes sobre o Apalpador, con visita ao Courel incluída, e sobre o Estatuto de Autonomía da Galiza, da man dos seus protagonistas. O entrevistado é Xoán Costa, presidente do Consello de Administración de Sermos Galiza. Entre as colaboracións sobre literatura, música, escena e cinema salientan os nomes de Mario Regueira, Marga do Val, Rocío Castro, Rogelio Groba, Manuel Xestoso e Andrés Castro. Os pasatempos e unha das seccións máis exitosas do actual semanario, o Andar e Ver, do Colectivo XEA, completan a publicación. A próxima vez que Nós Diario saia á rúa será en apenas un mes, o 2 de xaneiro. Será ese día cando se dea a coñecer o diario dixital. Podes subscribirse ás distintas modalidades dispoñíbeis nesta ligazón.


Summary: A Área de compostaxe no Campus da Zapateira, A Coruña, recibiu o galardón na gala dos Premios de Arquitectura Plus 2012. Noutras áreas quedaron finalistas o Centro Tecnolóxico Agroalimentario de Lugo de Jacobo Bouzada e a rehabilitación y ampliación centro recursos personas discapacidad en Silleda (Pontevedra) de Arrokabe Arquitectos

A arquitectura galega continúa a ter recoñecementos e premios. Un dos últimos foi na gala dos Premios Arquitectura Plus 2012, organizada polo Grupo Via, onde máis de 150 arquitectos optaban a varias áreas. Como finalistas quedaron tres estudos de arquitectura galegos: Jacobo Bouzada de Madrid, Arrokabe Arquitectos de Compostela e Trespes Arquitectos da Coruña. No caso do estudo compostelán quedou finalista en dúas categorías para o mesmo proxecto e no da Coruña foi o máis afortunado ao levar o galardón.A importancias destes premios relaciónase co propio sistema de elección dos premiados. Foi o mesmo público profesional quen elixiu dunha forma interactiva e participativa ao vencedor de cada unha das categorías. Previo á ceremonia, un xurado seleccionou aos tres finalistas de cada unha das categorías así e outorgou o Premio A+ á mellor traxectoria profesional. Este ano foron 163 proxectos presentados ás diferentes categorías. O proxecto galego gañador empregou madeira de piñeiro como material que logo pasaría a incorporarse ao proceso de compostaxe Área de compostaxe na Zapateira O proxecto galego gañador, a ärea de Compostaxe na Zapateira, foi un proxecto realizado ao abeiro das actividades en prol da sustentabilidade que a UDC (Universidade de A Coruña), através do Vicerreitorado de Infraestruturas, levou a cabo nos seus Campus. A idea consistiu nunha instalación dunha Área de compostaxe que transforme en "compos" os residuos orgánicos orixinados nas cafetarías das facultades do Campus da Zapateira. A encomenda de realizar unha instalación que aloxe, de xeito temporal, a maquinaria e apeiros necesarios para a transformación da materia orgánica, plantexouse como unha "instalación" na que se empregan táboas de madeira de piñeiro ao xeito dos tradicionais secadoiros de madeira. Á madeira non se lle aplica ningún tratamento de protección química coa intención de poder ser incorporada ao proceso de compostaxe no momento no que a vida útil da instalación chegue a seu fin.


Summary: Néstor Rego visita unha explotación de cabras e ovellas de raza galega na cal se pon en práctica unha produción sustentábel que "cumpre un papel importante na conservación dos montes e a prevención contra os lumes".

O deputado do BNG no Congreso, Néstor Rego, visitou unha explotación en extensivo do gandeiro Alberto Santín no concello de Samos e reivindica o papel deste tipo de proxectos que permiten o "desenvolvemento do rural e loitar contra o despoboamento". Rego lembra as iniciativas rexistradas polo BNG para reclamar novos criterios para o reparto das axudas da PAC entre as que se inclúe a referida á superficie admisíbel dos pastos arbustivos e a súa introdución nos ecoesquemas. Rego destacou a "calidade" do proxecto desenvolto durante os últimos 14 anos da explotación en extensivo e puxo en valor a recuperación da cabra e ovella de raza Galega. "Unha explotación con máis de 200 ovellas de raza galega e máis de 130 cabras de raza autóctona" enfatiza o deputado do BNG. Razas que desempeñan un papel de gran valor na conservación dos ecosistemas e que contribúen á limpeza e conservación dos montes, así como "evitar a aparición e propagación dos lumes". Por outra banda, o deputado nacionalista lembrou as iniciativas rexistradas no Congreso para que a superficie dos pastos arbustivos e de baixo arborado sexa admisíbel e recoñecida no desenvolvemento da nova PAC. "Con esta inclusión garantiríase que os gandeiros e gandeiras da Galiza non saísen prexudicadas a través do recoñecemento das singularidades do País" subliña Rego. A importancia do pastoreo Para o deputado nacionalista, é preciso tamén incorporar "a identificación de prácticas locais estabelecidas en base á importancia que ten o pastoreo para a conservación dos valores protexidos polas directivas de hábitat e aves da Unión Europea". Alén do máis, engade a necesidade de incluír as especifidades dos territorios propios da Galiza no deseño dos ecoesquemas da PAC. "O Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación ten que ter en conta as distintas necesidades de cada territorio para lograr unha mellor adaptación da nova regulación" afirma o deputado do BNG.


Summary: Fañch – Paco, Fuco - naceu o pasado 11 de maio en Kemper. O 5 de xullo un tribunal citou os seus pais para informarlles que ese nome, Fañch, non podía ser aceptado.

Fañch é un diminutivo do nome propio bretón Frañsez (Francisco). É pois, o equivalente aos fucos, farrucos ou pacos galegos. Fañch é o nome que unha nai e un pai escolleron para poñer á crianza que tiveron o pasado 11 de maio en Kemper, unha cidade de 65.000 habitantes que é a capital do departamento de Penn-ar-Bed. O rexistro de Kemper refusou admitir este nome para a crianza alegando que a letra 'ñ' non figura na lingua francesa. A decisión xerou unha importante polémica. Reprochouse ao rexistro facer unha interpretación discutíbel da norma e argumentouse que diferentes leis e decretos, tanto en Francia como a nivel internacional, amparaban o dereito dos pais a escoller libremente o nome do fillo co único límite de que este non sexa ofensivo para a crianza, o que non acontece con Fañch. O rexistro acabou recuando e admitindo o nome bretón, e os pais procederon a inscribilo e a facerlle a célula de identidade e pasaporte ao pequeno Fañch. Mais a comezos do mes de xullo os pais do bebé foron citados polo TGI, tribunal, de Kemper onde a Fiscalía defendeu que o nome de Fañch non podía ser aceptado e que tiñan que retirar o 'ñ' do mesmo, segundo recollen en diferentes medios bretóns, franceses e en portais como Nacións. Os pais negáronse por entender que iso supón de facto que se lles prohíbe chamar o seu fillo cun nome bretón. O Fiscal mesmo citou Robespierre e artigos da Revolución francesa para defender os seus argumentos, contrarios a admitir Fañch. A polémica volveu brotar e as miradas pousan agora no calendario, pois o vindeiro 13 de setembro será notificada aos pais a decisión definitiva. Desde os movementos e activistas na defensa da lingua bretoa (Ar Brezhoneg) ponse este caso na longa listaxe de dificultades, problemas e afrontas que sofre un idioma que poden falar entre 180.000 e 250.000 persoas.


Summary: O voceiro do PSdeG cre que "é tempo de cambiar" e reitera o "esgotamento" do Executivo e dun presidente ao que acusa de "reclamar fe no futuro mentres ofrece caridade en forma de subsidios múltiples" e de situar a Galicia na "irrelevancia"

"É irrelevante que quede ou marche. O seu tempo rematou, é tempo de cambiar". José Luis Méndez Romeu, voceiro parlamentario do PSdeG, incidiu durante o seu discurso inicial no debate de política xeral no "esgotamento" do Goberno de Núñez Feijóo. "A semana pasada deunos a razón", dixo en referencia aos cambios nun Executivo, este e o anterior, que "esnaquizou a esperanza de tantísimas persoas golpeadas pola crise", pero que agora, como destacou o deputado socialista "reclama fe no futuro mentres ofrece caridade en forma de subsidios múltiples". Romeu acusa a Feijóo de "reclamar fe no futuro mentres ofrece caridade en forma de subsidios múltiples" Cun fondo repaso estatístico, Méndez Romeu quixo exemplificar a "estratexia económica" de Rajoy, Feijóo e o PP, unha política "que chamaron austeridade e que hoxe está fracasada". Para o voceiro socialista, Feijóo "é o presidente do paro" e lembrou que en Galicia hai na actualidade 90.000 desempregados máis que cando el chegou á Xunta tras reprocharlle que intente competir "con salarios baixos e precariedade laboral". "O balance do PP son salarios insuficientes, traballo precario, pensións en risco e prestacións sociais minguantes", engadiu logo de cualificar os populares como "abandeirados da desigualdade". Así, Méndez Romeu fixo balance dos anos de Feijóo á fronte da Xunta para relatar en cifras a precariedade laboral, o aumento do desemprego, a crise das prestacións sociais, a regresión fiscal, a "inutilidade" da política agropesqueira do Goberno galego, os recortes continuos en sanidade e educación ou a parálise empresarial. E lembrou que o PP "clamaba contra a débeda que herdaron" nos primeiros anos de goberno para logo "incrementala nun 250%, ata os 10.000 millóns". O PSdeG lembra que o PP "clamaba contra a débeda herdada" para logo "incrementala nun 250%" Ademais, o portavoz do PSdeG citou o caso do novo hospital de Vigo como exemplo do "capitalismo de amiguetes" que tería resumido a política económica do PP á fronte da Xunta e que se exemplifica nun centro Álvaro Cunqueiro "no que só gaña a empresa concesionaria". "A sanidade privada vive momentos de gloria con vostedes", dixo Romeu, que recordou a "multitude de protestas masivas, a redución de dereitos ou a privatización" nun sistema sanitario "que era modélico e sostible" e ao que o Executivo popular "abriu as portas ao negocio". "Agora a sanidade é menos pública, menos universal e menos gratuíta", engadiuu. "É difícil pensar que o PP traballa para o interese xeral e non para a suma de intereses particulares", continuou Méndez Romeu, que aludiu tamén á corrupción para lembrarlle a Feijóo que no Parlamento "aínda se agarda por documentación ou explicación de asuntos que afectan a súa contorna persoal ou ao seu partido" "Con vostede, Galicia é irrelevante", dille Romeu a Feijóo Ao tempo, Romeu -ao igual que o resto de voceiros da oposición- destacou tamén a irrelevancia política de Galicia no escenario estatal con Feijóo á fronte da Xunta e lembroulle que "non abonda chamarse nacionalidade histórica, senón que hai que exercela". "Con vostede Galicia é irrelevante e calquera dos anteriores presidentes tiña unha idea máis clara do cáracter singular da autonomía galega", rematou tras criticar tamén o discurso de confrontación que desde o Goberno galego se mantén no conflito catalán.


Summary: Terrorismo incendiario. Ese é o termo alcuñado pola Xunta de Feijóo para designar o fenómeno que tería arrasado en apenas 2 días 35.5000 hectáreas. As pesquisas policiais levadas a termo até agora resultaron na detención de dúas persoas. En conxunto, e sempre pretensamente, terían provocado o incendio de apenas 3 hectáreas. Dous lumes isolados e todo indica que produto de imprudencias, o que en puridade non permite falar de terrorismo.

A doutrina oficial do PP vai por un lado e as investigacións policiais polo outro. Aquela fala de "terrorismo incendiario" (esta terza feira a ministra de Agricultura xulgou "incendiario" como unha "palabra moito suave"), en tanto que estas apenas resultaron até o de agora na detención de dúas persoas pretensamente responsábeis da queima de tres hectáreas, unha cantidade ínfima a respeito das 35.500 que arderon na fin de semana máis negra dos lumes na historia recente da Galiza. Fontes da Vicepresidencia da Xunta confirmaron a Europa Press a detención por parte da Policía Autonómica dunha muller de 74 anos á que se considera responsábel dun incendio na parroquia de Petelos, en Mos. Nese lume terían ardido dúas hectáreas. Esta persoa estaría a ser investigada tamén por fogos producidos en datas anteriores a esta vaga. É a segunda detención pretensamente relacionada con esta onda de incendios, após a dun home de 55 anos, veciño de Vigo, detido pola Garda Civil sob o cargo de ter provocado un fogo dunha hectárea por unha imprudencia nunha súa finca en Os Blancos. O perfil destas persoas non encaixa en absoluto co de terroristas incendiarios, pois de acordo cos indicios disponíbeis en ningún caso tentaron sementar o terror coas súas accións, que en todo caso serían produto do descoido. No caso do home de 55 anos dáse a circunstancia de que é un coñecido activista do ambientalismo galego, Miguel Ángel Martínez Novoa, o que ten levado a distintas organizacións ecoloxistas do país a asinaren un comunicado conxunto en solidariedade con el. "Non sabemos o que aconteceu neste caso, mais non acreditamos que Miguel sexa un delincuente, e menos aínda un perigo potencial para ter que privalo de liberdade. E non só polo seu compromiso de sempre coa defensa da natureza. Segundo se nos informou desde persoas próximas, unha vez apagado o lume cuxo alcance limitouse a menos de unha hectárea (fronte ás 35.000 ardidas eses días) e en cuxa extinción empeñouse persoalmente: Miguel foi ao cuartel da Garda Civil na mesma localidade ourensá para dicir o que pasara, e deixou os seus datos persoais e de residencia en Vigo", indican as organizacións ecoloxistas neste comunicado que se pode ler na web de Adega. Denuncian que se manteña en prisión incondicional -após receber atención sanitaria- e fan votos para que "en xustiza" non se converta Miguel "nun chibo expiatorio desta catástrofe ecolóxica, para desviar a atención criminalizando o movemento ecoloxista e así eximir das súas responsabilidades a quen ten as competencias sobre as políticas forestais, agrarias e de xestión do territorio.


Summary: Mañá sábado 3 de outubro a Asociación de Gaiteiros Galegos organiza na Casa das Campás en Pontevedra a III edición das Xornadas arredor da Música Tradicional.

Unha cita chea de contidos na que intervirán músicos, etnomusicólogos e estudosos da música tradicional chegados dende distintos puntos do mundo. Desde un relatorio de Moisés Quintas sobre o pito galego até outro de Paulo Gonçalves sobre a "gaita de fole" con concerto incluído, pasando por unha palestra de Ramón González sobre o coro Cántigas e Aturuxos. Xa pola tarde haberá presentacións de libros e un relatorio-concerto a cargo dos gaiteiros Juraj Dufek e Miroslava Dufeková que disertarán sobre "Gaitas e instrumentos de vento tradicionais de Eslovaquia", quen o domingo ofrecerán outro recital na compostelá Casa das Crechas.


Summary: O secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, asegura que "o único exemplo" de política industrial do que pode presumir o actual presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, é "o escándalo" da petroleira mexicana Pemex, con cuxo ex director xeral, Emilio Lozoya --detido a mediados de febreiro por corrupción-- se reuniu e "sacou unha foto".

Nunha entrevista concedida este domingo a Radio Nacional, o candidato socialista á presidencia da Xunta nas eleccións do 5 de abril criticou que Feixoo "non quere falar de industria" na Cámara galega, despois de que o PP tombase na deputación Permanente a súa comparecencia para explicar os casos que rodean a Pemex e ao seu ex director, que "foi prófugo da xustiza por suborno". Diso serviuse Gonzalo Caballero para lembrar que Feixoo chegou a "parar a emisión en directo da TVG para anunciar a chegada dunha construción de buques histórica" á Galiza, dos cales, apuntou, "só chegaron dous e un deles está paralizado no estaleiro Barreras". Respecto deste estaleiro, o candidato do PSdeG tamén afeou que o presidente galego o metese "nunha situación crítica" ante a cal "o Goberno de España tivo que baixar a buscar mecanismos de financiamento". A todo iso sumou as supostas irregularidades detectadas polo Tribunal de Contas en axudas á emigración en Venezuela, os "recortes" na sanidade, as "70.000 persoas ocupadas menos" que hai 11 anos que ten Galiza e o "despoboamento" do rural. "Feixoo é un escapista das súas responsabilidades, porque non quere ver a Galiza real, na que fixo desfeita tras desfeita", esgrimiu. Na súa intervención, Caballero apelou a "á cidadanía progresistaa" para que vaia votar o 5 de abril e así "retirar a un persoeiro tan nefasto para a democracia e para a política e a economía deste país". Isto será posíbel, aventurrou, "se hai unha participación alta e activa" nos comicios.


Summary: Mary recorre ao reverendo Toller preocupada porque o seu marido comezou ter pensamentos suicidas. Non pode soportar traer unha criatura a un mundo a piques de se extinguir por mor da imparable contaminación industrial. Este razoamento provocará en Toller unha profunda crise de fe.

Paul Schrader foi criado no seo dunha estrita familia calvinista. Esta circunstancia, ademais de marcarlle de por vida, fixo que tivera prohibido achegarse unha sala de cinema ata que obtivo a maioría de idade, o cal non lle impediu –ou quizais xusto foi por iso– estudar cine e converterse nun dos guionistas e cineastas máis reputados de Hollywood. A ríxida educación ultrarelixiosa de Schrader influenciou notablemente a súa maneira de afrontar os proxectos nos que participaba sobre todo no tocante á relixión, a familia ou a educación, cuestións evidentes nas adaptacións dos libretos de A Costa dos Mosquitos (1986, Peter Weir) ou A última tentación de Cristo (1988, Martin Scorsese), por exemplo. Agora, con O reverendo, semella querer axustar contas co pasado a través dun guión que afonda, precisamente, na deriva cara o escepticismo relixioso. Centra a trama nun reverendo dunha pequena "Igrexa reformada" -é dicir, protestante calvinista-, situada ao norte de Nova Iorque. Unha freguesa embarazada contacta con el alarmada porque o seu marido comezou ter pensamentos suicidas. O reverendo concerta unha entrevista tratando de convencelo, mais o mozo, un ecoloxista radical, exponlle unha idea incuestionábel: ninguén debería traer ao mundo unha criatura sabedor do pouco tempo que lle queda á Terra por mor do imparable efecto invernadoiro que provocará un apocalipse natural que acabará coa raza humana. Esta conversa, á que só lle falta que soe de fondo o "Pueblos del mundo extinguíos" de Siniestro Total, provoca unha forte crise de fe no reverendo. Ethan Hawke (Gattaca, Boyhood) ponse na pel deste reverendo en plena transición xeométrica de ideais creacionistas a un preservacionismo ecoloxista do máis radical. A evolución da personaxe conta con bastantes paralelismos co Travis Bickle de Taxi Driver (1976, Martin Scorsese), non por nada Schrader foi tamén autor daquel guión. Dálle a réplica unha Amanda Seyfried (In Time, Mamma Mia!), que estivo grávida de verdade durante a rodaxe, e máis o comediante Cedric Antonio Kyles (Vacacións en familia, A barbería), máis coñecido como "Cedric the Entertainer". Aquí deixa a comedia e ponse bastante serio nun intento, bastante conseguido, de dar un xiro de 180 graos a súa irregular carreira. Os acontecementos transcorren nos nosos días mais a sensación é de estar a ver un filme clásico. Un premeditado aspecto de pantalla en formato 1:37.1 –formato cadrado, para entendernos–, así coma os títulos de crédito iniciais baseados en como se facían entre os anos 30 e 50, provocan esta sensación transportando o subconsciente directamente a un pasado (cinematográfico). Esta estética queda reforzada tamén cun estilo de realización "antigo", abundante en planos medios e contraplanos, que apuntalan, aínda máis, as reminiscencias argumentais á filmografía de cineastas tan venerados como Ingmar Bergman (Os comulgantes), Andrei Tarkovsky (Sacrificio) ou Carl Theodor Dreyer (Ordet), nada menos... Crítica eclesiástica, teoloxía, ecoloxismo, medio ambiente, crise de identidade, remorsos, ansiedade, descontrol emocional... Un descenso aos infernos da razón dun individuo que se vai decatando que todo o que tiña por certo se cambalea sen remedio. Un dos traballos máis persoais e particulares de Paul Schrader cun desenlace tan abrupto como estimulante. Memorable final que semella querer representar con imaxes o retrouso da canción de Neil Young, que ademais forma parte da banda sonora: "Who gonna stand up and save the Earth? / This all starts with you and me" ("Quen vai permanecer en pé e salvar a Terra? / Todo comeza contigo e comigo"). Pois iso... O Reverendo (First Reformed) (EUA 2017, 93 min.) Dirección e guión: Paul Schrader Fotografía: Alexander Dynan Música: Nicci Kasper e Brian Williams Elenco: Ethan Hawke, Amanda Seyfried, Cedric Antonio Kyles, Philip Ettinger, Michael Gaston, Victoria Hill, Sue Jean Kim


Summary: Unha exposición en Guimarães reflexiona sobre o enigma dunha escultura, supostamente castrexa, que ocupou o pensamento dos nacionalistas de principios de século. Risco, Bouza Brey ou Cuevillas esforzáronse en lexitimar o achado do Coloso de Pedralva, unha figura que aínda mantén o misterio que a rodea.

O 23 de maio de 1876, Francisco Martins Sarmento, un dos pais da arqueoloxía relacionada coa cultura dos castros, anotaba nun dos seus cadernos o achado, no xacemento do Chã do Ferrujal -na parroquia de Pedralva, en Braga- dunha estatua dun home de case tres metros de altura, composta por tres pezas de granito de formas un pouco crúas, como se estivesen só esbozadas. O Colosso de Pedralva, como se comezou a coñecer desde entón, desafiaba os coñecementos que se tiñan sobre a arqueoloxía da zona. A antigüidade da estatua foi posta en dúbida desde o momento mesmo do achádego, mais tamén espertou unha infinidade de especulacións sobre a súa orixe (protohistórica, prerromana ou galaico-romana) e sobre o seu significado. Mais o curioso foi que da parte portuguesa apenas houbo un morno interese no estudo da escultura; na Galiza, porén, a peza foi obxecto dunha estraña fascinación que levou a varios estudosos -entre os que se atopaban Bouza Brey, Florentino Cuevillas ou, xa na década de 1960, Taboada Chivite- non só a estudar a estatua e a tratar de acomodala dentro do corpus teórico que trataba da Galiza castrexa, senón tamén a crear un repertorio simbólico que lle outorgaba un valor eminente. 'Complexo Colosso': desde a arqueoloxía até o simbólico No Centro Internacional da Artes José de Guimarães, está patente agora unha exposición colectiva, Complexo Colosso, que enfronta desde o mundo da creación os múltiplos enigmas que rodean este achado. Comisariada polo lalinense Ángel Calvo Ulloa, a mostra conta coa representación galega do colectivo NEG (Nova Escultura Galega) -formado por Misha Bies Goas, Alejandra Pombo, Diego Vites e Jorge Varela- e Jorge Barbi, ademais da doutros artistas portugueses e doutras nacionalidades. Mentres que ao nacionalismo galego lle interesaba fortalecer a imaxe dunha Galiza celta, no Portugal da ditadura non interesaba a cultura castrexa, preferían armar o seu discurso nacional sobre o barroco Calvo Ulloa lembra que lle pareceu curioso ese desigual interese que espertaba a estatua nas dúas beiras do Miño. "Axiña tiven coñecemento de toda a bibliografía portuguesa sobre o Coloso, mais sorprendeume que na Galiza, dentro das dúbidas que espertara o descubrimento, era moito máis considerado e tiña unha enorme presenza no debate. Mesmo Vicente Risco escribiu sobre ela". "Algúns arqueólogos cren que os estudosos galegos da década de 1920 estaban interesados en reivindicar que a peza pertencía a aquel período porque unificaba o territorio Galiza-norte e Portugal", continúa o comisario da mostra. "Mentres que ao nacionalismo galego lle interesaba fortalecer a imaxe dunha Galiza celta, no Portugal da ditadura non interesaba a cultura castrexa, preferían armar o seu discurso nacional sobre o barroco". Mais esa incomodidade que xeraba o Coloso propiciou que quedara desamparado: "desde a arqueoloxía deciden moi rápido que non é unha escultura castrexa, mais tampouco dan resposta sobre o que é", matiza calvo Ulloa. Nalgún momento pensouse nun artista espontáneo, mais tampouco é moi probábel, hai unha estilización que non é propia dun afeccionado". Esa orfandade reflectiuse no destino do Coloso, que estivo peregrinando dun emprazamento a outro até rematar, en 1996, rotonda localizada entre o Hospital Senhora da Oliveira e o Guimarães Shopping, onde permanece até hoxe. Traballar desde o artístico permítelles a artistas e comisario internarse no campo do simbólico da estatua porque, din, pertence non só ao campo da arqueoloxía senón tamén ao imaxinario colectivo da Galiza e Portugal. Traballar desde o artístico permítelles a artistas e comisario internarse no campo do simbólico da estatua porque, din, pertence non só ao campo da arqueoloxía senón tamén ao imaxinario colectivo da Galiza e Portugal. "Desde o principio, falamos cos arqueólogos da Sociedade Martíns Sarmento", explica Calvo Ulloa, "e eles entenderon perfectamente que a nós non nos interesase se o Coloso pertence a un período histórico ou a outro, senón que o obxectivo é traballar as capas que definen os múltiplos relatos aos que dá lugar esa figura. Abordamos o achado desde a historiografía mais tamén desde o escultórico, desde a historia de Portugal, ou desde o tema da sexualidade, tendo en conta que o monumento foi adscrito axiña, tanto por Martíns Sarmento como por Cuevillas a cultos fálicos". Esa multiplicidade de perspectivas e o feito de que Complexo Colosso forme parte dun ciclo de exposicións titulado Nas margens da ficção, proba, talvez, que a realidade cambia a medida que cambia a mirada sobre ela. E, como subliña Calvo Ulloa, "dependendo da disciplina que mire para ela". Unha exposición que permite revisar os discursos históricos que constrúen a mirada Mirar o Coloso de Pedralva desde o campo da arte permite analizar os relatos que se acumulan ao seu arredor como discursos que emanan dos contextos políticos, sociais e culturais que arrodean unha obra ou un acontecemento determinado. As problemáticas históricas que se sobrepoñen sobre a escultura poden ser analizadas e revisadas polo público sen necesidade de pronunciarse sobre a autenticidade da obra ou sobre a súa adscrición a un determinado período. Complexo Colosso pechará como parte do ciclo Nas margens da ficção o vindeiro 5 de setembro, mais reinagúrase o 1 de outubro coa entrada de catro artistas novos dos cales dous son tamén galegos, Diego Vites e Carme Nogueira, e poderá visitarse até febreiro de 2022.


Summary: Os casos activos redúcense lixeiramente a 2.984

Galiza principia a primeira semana sen estado de alarma cun aumento dos pacientes ingresados debido á Covid-19 a 209, 7 máis que a xornada pasada, mentres que os novos contaxios descenderon a 152, que supoñen 37 menos. Pola súa banda, os casos activos reducíronse lixeiramente a 2.984. Segundo os datos actualizados na mañá desta segunda feira pola Consellaría de Sanidade, con rexistros até as 18:00 horas deste domingo, aumentan a 46 os pacientes Covid en UCI en Galiza -dous máis- e a 163 os que permanecen noutras unidades de hospitalización -cinco máis-. Por áreas sanitarias, a presión hospitalaria aumentou en catro: Ourense, Pontevedra e O Salnés Lugo e Vigo e mantense nas outras tres: A Coruña e Cee, Santiago e Barbanza e Ferrol. Os casos activos inician esta semana cun lixeiro descenso a 2.984, que supoñen tres menos que o día anterior, ao haber máis altas (155) que contaxios (152), polo que Galiza encadea catro xornadas consecutivas de descenso. Por áreas sanitarias, as infeccións activas ascenden en catro de sete: A Coruña e Cee (+23); Santiago e Barbanza (+6), Ferrol (+5) e Lugo (+1); descenden nas de Vigo (-32) e Pontevedra e O Salnés (-6), mentres que se manteñen na de Ourense. Esta semana principia cun descenso dos novos contaxios de Covid-19 detectados con calquera tipo de proba, que caen a 152, o que implica 37 menos que os 189 da xornada anterior. Galiza confirmou 146 positivos por PCR nas últimas 24 horas, que supoñen 26 menos que os 172 rexistrados a xornada anterior, dos cales 51 corresponden á área da Coruña e Cee; 28, á de Vigo; outros 28, á de Santiago e Barbanza; 15, á de Pontevedra e O Salnés; nove, á de Ferrol; oito, á de Lugo; e sete, á de Ourense. En canto á taxa de positividade -porcentaxe de infeccións por test PCR realizados- incrementou a un 2,3% após caer a un 1,76% na xornada anterior. Así, segue por baixo do 5% que a Organización Mundial da Saúde (OMS) fixa para dar por controlada a pandemia. Desde o inicio da pandemia faleceron 2.394 persoas diagnosticadas con Covid-19 , sen cambios con respecto á xornada anterior ao non notificar novos óbitos a Consellería de Sanidade.


Summary: Falamos con Carlos F. Velasco Souto, autor de Franquismo serôdio e transiçom democrática na Galiza (1960-1981). Para umha interpretaçom politicamente incorreta do nosso passado recente

A transición española non só non foi tan modélica como se nos quixo facer crer, senón que supuxo a perpetuación da dominación social e económica das mesmas elites que se beneficiaron da ditadura. Esta á unha das teses fundamentais do libro Franquismo serôdio e transiçom democrática na Galiza (1960-1981). Para umha interpretaçom politicamente incorreta do nosso passado recente, do investigador e profesor da Universidade da Coruña Carlos F. Velasco Souto, que acaba de publicar Laiovento. O obxectivo do libro queda claro desde o título. Outros autores revisaron o mito creado arredor da transición, pero se cadra faltaba unha obra que tratase o tema en xeral e desde unha perspectiva galega. Era a idea? Si. É un tema que aquí case non está estudado. Hai un traballo feito por Beramendi, A transición en Galicia, no que eu me baseei, pero para facer unha interpretación máis "politicamente incorreta". A orixe do libro é un encargo de A Nosa Terra de hai xa catro ou cinco anos. Polo medio quebrou A Nosa Terra e ofrecinllo, entón, a Pancho Pillado. Non había precedentes aquí no sentido de que non se tratara moi en serio a cuestión. O libro de Beramendi non tivera demasiada circulación... Non hai case fontes primarias no libro. Nese sentido, é máis un traballo de síntese do período estudado, non si? É un ollar de síntese, si, que ofrece unha interpretación propia do acontecido. Si fixen investigación de arquivo para a parte dos medios da esquerda radical, que era un tema que estaba sen estudar. "Se comparas o que defendían o PC e o PSOE ao principio co que acabaron aprobando, a diferenza é abismal. E houbo engano porque non lle dixeron ás súas bases que o seu proxecto era imposíbel de realizar naquel momento" Unha das conclusións que tiras é que as forzas de oposición democrática e de esquerdas enganaron a súa base social ao renunciar ás súas aspiracións. Se cadra pode ser un dos alicerces da desafección política posterior... Esta é unha idea que xa recolle Josep Fontana, que fora militante do PSUC. Se comparas o que defendían o PC e o PSOE ao principio co que acabaron aprobando, a diferenza é abismal. E houbo engano porque non lle dixeron ás súas bases que o seu proxecto era imposíbel de realizar naquel momento, senón que presentaron o que era un fraude como unha opción marabillosa e o único camiño posíbel. E isto respondeu, no caso do PSOE, a unhas ambicións concretas, alimentadas pola socialdemocracia internacional, de converterse no alter ego da dereita franquista reciclada. O PC, pola súa banda, careceu de visión política, de capacidade de análise para procurar unha saída diferente. E este engano, xunto co posterior período de goberno de Felipe González, que se mostrou como o inicio dunha etapa de políticas conservadoras, creou un desencanto na esquerda, claro. "O franquismo conseguiu que a xente pensase que o mellor é que cada quen se limite a ocuparse da súa vida. Isto callou no corpo social no contexto, primeiro, da posguerra, pola pura necesidade de sobrevivir" O "autismo" supostamente apolítico e "ilusoriamente libertador das presuntas ruindades dos políticos" dos galegos contribuíu, dis, a reproducir a súa subalternidade. E nesa actitude de desconfianza cara á política ves unha continuidade do "consentimento" da poboación cara ao franquismo, tal como foi definida por Ana Cabana... Con iso aludo á psicoloxía do pobo galego -evidentemente, non de todo-. Ese discurso de rexeitamento da política fora creado polo franquismo: non se meta vostede en política, que leva a males como a guerra. E o franquismo fixo moi ben isto, apoiado no seu aparato de propaganda ou en organizacións como, por exemplo, nas Hermandades de labradores. Conseguiu que a xente pensase que o mellor é que cada quen se limite a ocuparse da súa vida. Isto callou no corpo social no contexto, primeiro, da posguerra, pola pura necesidade de sobrevivir. E despois, nos anos 60, esluído xa o recordo dos anos do terror, e cando as clases operarias comezan a acceder a certo grao de benestar, deu lugar a outras ideas como que o franquismo non era tan malo, pois deixara atrás a miseria da posguerra e aínda nos permitira emigrar cando había fame. Despois a sociedade galega foi cambiando e os problemas xa se volveron máis homologables aos de calquera outra sociedade europea, pero nestes primeiros tempos si había, maioritariamente, unha actitude prepolítica, cimentada en toda a historia de represión e propaganda do franquismo. "As loitas non ultrapasaban o ámbito no que se producían, o resto da xente nin se decataba do que pasaba, pola censura" O equipo de Lourenzo Fernández Prieto estudou a represión e a resistencia nas súas diversas formas, desde as máis políticas (clandestinidade, guerrilla..) ata as variadas manifestacións cotiás de descontento estudadas por Ana Cabana e Daniel Lanero: do boicot ao motín, a denuncia... Ti salientas, pola contra, o "silencio" e o "consentimento maioritarios". Como conciliar estas dúas posturas? En realidade non hai contradición entre os dous enfoques, senón complementariedade. Houbo moitas formas de resistencia que non deron lugar a unha conciencia política, a un proxecto de mudanza radical de tipo político. Son as resistencias cotiás que non chegan a cuestionar a orde existente, aínda que desobedecen de diversas maneiras: desde participar no estraperlo ata enganar as autoridades... Pero esas actitudes non aparecen co franquismo, sempre estiveran aí. Nos anos 60 comeza a recompoñerse o movemento operario e a renacer o nacionalismo organizado, pero cun alcance limitado. Quero dicir que foi un sector de vangarda que representaba unha parte pequena da sociedade, porque a maioría permaneceu allea a todo iso. As loitas non ultrapasaban o ámbito no que se producían, o resto da xente nin se decataba do que pasaba, pola censura. Cando morre Franco aínda era habitual que a xente aplaudise á policía nas manifestacións, porque pensaban que quen protestaba era un delincuente... Aquí non foi como en Portugal. A imaxe que se transmitiu sobre un elevado nivel de conciencia antifranquista e prodemocrática na poboación é só unha ilusión. A maioría respondeu á morte de Franco co silencio, cunha actitude expectante: a ver que vai pasar, a ver se vai haber outra guerra... Foron as elites herdadas do franquismo, explicas, as que conduciron a transición. Mais non foi, se cadra, só a destrución da sociedade civil republicana durante a ditadura. Se cadra esa tendencia a empoleirar os que estaban xa no poder ten bases anteriores como, no aspecto sociolóxico, a propia estrutura da propiedade... Claro. A República é un intento de mudar as cousas que durou só cinco anos, ou en realidade só tres, porque houbo dous de reacción. E non se poden apagar en tan pouco tempo uns modos de dominación que viñan, polo menos, da Restauración. Non foron só os 40 anos de franquismo e os case 20 de fraguismo, foi todo o anterior. E toda esa base estrutural que citas conforma un xeito de ver o mundo, un modo de vida... "Só houbo unha mudanza cosmética, de escenario, para non alterar o fundamental, que é un modelo de acumulación capitalista ao servizo duns poucos" Esa continuidade das elites franquistas: na política, na xudicatura, no exército... é un dos motivos polos que a transición non foi tan exemplar, non si? Beramendi demostrouno con datos. Dos deputados eleitos de AP no 77, o 66 por cento tivera cargos na ditadura. Esta porcentaxe era do 62 por cento no 79, e do 52 no 81. Eran os mesmos, da mesma clase social, que actuaban en beneficio dos mesmos. Só houbo unha mudanza cosmética, de escenario, para non alterar o fundamental, que é un modelo de acumulación capitalista ao servizo duns poucos. Sobre todo despois da desaparación de Carrero Blanco, estas elites tiveron claro que a converxencia con Europa esixía un lavado de cara. Era unha cuestión de oportunidade, nada máis. Conflúes tamén con Beramendi e outros autores ao subliñar a limitación que, en termos electorais, supuxo para o BN-PG manterse durante tanto tempo na defensa da ruptura, fronte á reforma. Para ti, foi un erro de cálculo que os marxinalizou na construción da autonomía. Mais é un tema complexo, non si? É difícil si, e o que digo é unha conclusión que se pode tirar coa perspectiva que dá o paso dos anos. Pretender a ruptura era unha postura que eu partillaba, no seu momento. O que acontece, na miña opinión, é que mantiveron esta estratexia demasiado tempo, cando xa estaba clara que a opción da ruptura non tiña posibilidade de realizarse. Despois acabaron mudando, e esa mudanza manifestouse na creación do BNG. Pero tiñan que facelo antes. Nese tempo, foi motivo de perda de apoios electorais. De igual xeito, o rexeitamento da autonomía apoiábase en argumentos sólidos, pero acabou marxinalizándoos da súa construción, na que non puideron influír. Nese aspecto foi máis intelixente a actitude de Camilo Nogueira: participar no proceso para, polo menos, tentar burlarlle o seu control á dereita reciclada. "Foi máis intelixente a actitude de Camilo Nogueira: participar no proceso para, polo menos, tentar burlarlle o seu control á dereita reciclada" A análise habitual, ata agora, era que foi o proceso de "moderación" do nacionalismo o que lle permitiu mellorar a súa posición en termos electorais, achegándose máis ao modelo dun catch-all-party, como di Fernández Baz por exemplo. Mais os últimos resultados parecen indicar un cambio respecto diso. É certo que a moderación do discurso lle permitiu ao BNG incorporar máis segmentos sociais. Atemperar por exemplo o discurso de aliñamento cos países socialistas, ou mudar a simboloxía, axudou a chegar a máis xente. Pero ese proceso de incorporación doutros segmentos ten un límite, que é a desnaturalización do proxecto transformador que defendía. E eu creo que esas renuncias, das que o quintanismo é unha mostra, están na base do desastre actual do BNG. O que pasa agora é que nos atopamos nunha situación extrema, a xente quere unha mudanza polo menos de discurso, e por iso os votos a Beiras. Outra cousa é que detrás haxa algo que poida funcionar organizativamente, pero polo menos Beiras di as cousas claras. Claro que todo isto é moi complicado... "Ao final Piñeiro acabou triunfando, como mostra o Galego coma ti de Fraga ou a actitude de institucións políticas e culturais como o Consello da Cultura ou a Real Academia Galega, para min neopiñeiristas totais" Citas en varias ocasións o papel de Ramón Piñeiro: o certo oportunismo de Realidade Galega, a negativa del e de Paco del Riego á oferta de liderar o intento de recuperar o Partido Galeguista... Como xulgas o que fixo Piñeiro na transición? Piñeiro xogou as súas bazas e tiña dereito a facelo. Podo entender que, por coherencia coa estratexia de Galaxia, por seguir coa súa liña habitual de non intervención partidaria directa, dixese que non ao PG. Pero o que non ten sentido é que despois o chamen do PSOE e acepte, e menos co argumento de que había que apoiar o socialismo galego. Porque había socialismo galego, que era o PSG e o POG, pero el obvia esa realidade e prefire un partido de obediencia estatal absoluta. De todos os xeitos, eu creo que ao final acabou triunfando, como mostra o Galego coma ti de Fraga ou a actitude de institucións políticas e culturais como o Consello da Cultura ou a Real Academia Galega, para min neopiñeiristas totais. Mais a súa estratexia de galeguizar a socialdemócratas e democristiáns galegos non pareceu dar moito resultado, nin no PSOE nin no PP. Nin callou un proxecto galeguista de "centro". É certo, si. Non houbo nada parecido a unha verdadeira "galeguización" neses partidos. O dun galeguismo de centro é moi complicado, porque nós non tivemos unha burguesía autóctona como Cataluña ou o País Vasco. O nacionalismo partiu aquí dun sector intelectual da pequena burguesía e non conseguiu impregnar a maioría social. Tampouco un galeguismo de centro tiña espazo na transición, porque pola dereita xa estaban a UCD e AP e pola esquerda o nacionalismo. O intento máis serio foi o PG no que se implicou xente coma Pousa Antelo ou o pai de Beiras, pero durou pouco. Outra tentativa foi Coalición Galega, e as máis recentes que pretenderon utilizar as vellas siglas non son máis que oportunismo. "O BN-PG adoptou unha postura moi maximalista que facía moi difícil un apoio maior nas urnas" Botóuselle, en boa medida, a culpa ao piñeirismo de bloquear o desenvolvemento dun nacionalismo de esquerdas forte. Mais, por que o nacionalismo non conseguía un impacto electoral que se correspondese coa súa presenza social? Dalgún xeito é un debate que continuou ata hoxe. Era complicado. O BN-PG adoptou unha postura moi maximalista que facía moi difícil un apoio maior nas urnas. É certo que socialmente tiña máis forza, no sindicalismo por exemplo. Pero traducir isto en apoio electoral era moi complicado. Pero este mesmo problema tamén o tivo o PC. Tiña unha capacidade de actuación grande no movemento operario, pero á hora das eleccións a xente desconfiaba, influenciada pola propaganda franquista e os medos a unha volta ao pasado. O meu libro non pasa do final da transición, pero eu creo que para comprender o que ocorreu despois está moi ben a análise que fai Ramón Quintana en Un longo e tortuoso camiño: adaptación, crise e cambio no BNG. 1971-2009. El parte dunha postura ideolóxica moi diferente da miña, pero fai unha análise moi lúcida do que foron os erros do BNG. El sente mágoa polo fracaso dun proxecto integrador e moderado como o de Quintana que eu creo que non levaba a ningures, pero explica moi ben todo o proceso. "A Lei de Amnistía foi recibida no seu tempo como un gran avance, como unha conquista histórica, que o foi. Pero daquela non nos decatamos do atranco que ía supoñer para unha política de recuperación da memoria histórica" A Lei de Amnistía e os Pactos da Moncloa non foron cuestionados en todo o seu alcance ata hai relativamente pouco. A primeira, polas asociacións de memoria histórica. A segunda, polo resultado acadado polas sucesivas reformas laborais, ata hoxe. O certo é que a Lei de Amnistía foi recibida no seu tempo como un gran avance, como unha conquista histórica, que o foi. Pero daquela non nos decatamos do atranco que ía supoñer para unha política de recuperación da memoria histórica, porque supuxo un cheque en branco de impunidade para os criminais do franquismo. Non foi igual cos Pactos da Moncloa, que xa entón espertaron máis oposición. En Compostela foron a esquerda radical, sectores do CCOO, a CNT..., que xa viron entón que aquilo ía pasar factura. O propio Marcelino Camacho recoñeceu antes de morrer que non debería ter asinado aquilo. "Suárez privilexiou descaradamente o PSOE, que quixo facer o seu alter ego promovendo o modelo tan estendido en Europa occidental de alternancia entre socialdemócratas e democristiáns" Non houbo na transición, recordas no libro, igualdade de oportunidades para todos. A esquerda radical foi excluída nun primeiro momento: MCG, LCR... E a UCD privilexiou, segundo dis, ao PSOE e a UGT. Incluso a UPG nas primeiras eleccións era aínda ilegal. Varias organizacións tiveron que buscar subterfuxios para poder presentarse: tamén republicanas... Todo isto formou parte da estratexia da UCD de dividir e segmentar a oposición democrática. Adolfo Suárez privilexiou descaradamente o PSOE, que quixo facer o seu alter ego promovendo o modelo tan estendido en Europa occidental de alternancia entre socialdemócratas e democristiáns, que lembra o turnismo da Restauración, e que tamén entrou nos plans de Piñeiro. Isto foi promovido pola UCD -AP mantiña entón aínda unha liña claramente franquista-, e pola socialdemocracia internacional, malia que o PSOE era un partido case desaparecido naquela altura. O PC aspirou a ocupar esa mesma posición, seguindo o modelo do PCI italiano, pero fracasou. A UCD, moi hábilmente, escolleu o PSOE e a UGT, para así tamén restar hexemonía a CCOO. Estaba claro que de CCOO non podía esperar o mesmo nivel de colaboración que da UGT, e por iso a escolla. Por esa época andaba por alí ademais xente coma Rajoy, discípulo ideolóxico dun ultra coma Fernández de la Mora. A rama galega da UCD foi, ademais, segundo a túa análise, unha organización cun especial peso no seu seo do franquismo, ademais de vellos caciques locais. Había auténticos franquistas e logo tamén xente coma Antonio Rosón, que malia as súas connotacións franquistas tivo un papel moi digno no seu papel como presidente da preautonomía. Tanto que acabou sendo apartado. "Fraga tivo unha actuación propia dun auténtico ultra nese tempo. Despois quixo mudar a súa imaxe cando volveu a Galiza despois de fracasar no seu proxecto político en Madrid" Outro dos aspectos que salientas é a violencia política do Estado no final do franquismo, e a responsabilidade que nela tivo Manuel Fraga. Unha etapa que non foi moi recordada cando o ex-presidente da Xunta e ex-ministro franquista faleceu. Fraga tivo unha actuación propia dun auténtico ultra nese tempo. Despois quixo mudar a súa imaxe cando volveu a Galiza despois de fracasar no seu proxecto político en Madrid, polo que agochou o déspota franquista que fora. Eu non creo que fose nunca un demócrata. Radicalmente non. El e o seu partido, AP, eran nun principio radicalmente contrarios á autonomía, pero despois decatáronse de que podían tirar vantaxe da mudanza de estratexia, que aceptaron mentres estivese por enriba a "unidade española" e todo iso. E cando agora se di que Fraga era mellor que o actual PP, hai que lembrar que é certo que con Fraga se aprobou a Lei de Normalización, pero para non cumprila e deixar morrer o galego pouco a pouco. O que ocorre é que co goberno de Feijoo hai tal regresión que hai quen cre que a de Fraga foi unha época dourada, pero non houbo tal. Tamén é certo, na miña opinión, que como o bipartito non deu nin un paso adiante en normalización lingüística, preparou o terreo para o que está a facer agora Feijoo. Houbo unha enorme falta de coraxe no nacionalismo durante o bipartito respecto diso. Rematas o libro falando do 23-F. Ultimamente están a saír á luz informacións que cuestionan o relato oficial sobre o papel do Rei nestes feitos. Nunca soubemos o que pasou realmente nin o vamos saber porque non interesa. Acabo o libro con iso porque foi o que pechou a transición, no sentido de consolidar unha transición enganosa e conservadora, e sacralizar a monarquía parlamentar como o único réxime posible. A transición foi, así, unha operación de maquillaxe para manter incólume o modelo de acumulación do capital e de dominación social da burguesía española. E a coroa española parece que só agora, con todos os escándalos, se está a erosionar. Porque hai tres anos ninguén imaxinaría que se estivese cuestionando ao Rei como está pasando.


Summary: Unha campaña denuncia a precariedade, os baixos salarios, os ritmos produtivos inhumanos ou a deslocalización nun sector chave da economía galega. "Pretenden aumentar a produtividade a custa de atacar os dereitos laborais", afirma Xoán X. Bouzas, de CIG-Industria.

O sector da automoción galego acumula estatísticas macroeconómicas positivas. Unha facturación superior aos 8.200 millóns de euros en 2015, representa o 31% das exportacións de Galiza, supón 19.000 empregos directos... Mais detrás deses datos hai unha realidade non tan coñecida, lembran desde CIG-Industria, e que nada ten a ver coa "publicidade" que fan PSA Citroën e o Cluster da Automoción. Os traballadores do sector malviven con salarios de hai vintecinco anos, ritmos de traballo inhumanos e convenios miserábeis" A federación de Industria da CIG presentou a campaña que vai desenvolver para dar a coñecer e denunciar a situación no sector. Unha situación que se caracteriza, afirma o sindicato nacionalista, por un "día a día" de maior precariedade e temporalidade, coas ETTs a xogar un papel importante e a "introdución masiva" de empresas de servizos. "Os traballadores do sector malviven con salarios de hai vintecinco anos, ritmos de traballo inhumanos e convenios miserábeis". Condicións O secretario nacional de CIG-Industria, Xoán Xosé Bouzas, afirma que durante os anos de crise "pretendeuse aumentar a produtividade das plantas a custa de atacar os dereitos laborais". Fala de como se fomentaban falsas competencias entre empresas para lograr así baixar os salarios, das ameazas de deslocalización para lograr axudas económicas públicas ou solo industrial barato... E destaca unha cuestión: a introdución de empresas de servizos creadas ex-profeso con convenios propios ou estatais inferiores. "Contrátase persoal con salarios menores a 800 euros en condicións neo-escravista", afirman. Engaden, ademais, que se chegan a xerar contratos de incluso 30 horas "para expremer o maior posíbel os e as traballadores con ritmos de traballo infernais". Xamais na historia de PSA o persoal tivo peores condicións laborais Nesta liña, indican que nos últimos anos destruíronse en Galiza máis de 2.000 postos de traballo no sector mentres en Portugal, nomeadamente no norte, se crearon 6.000 empregos nesta rama da actividade. "Non é casual", di o sindicato nacionalista. PSA Citröen En base a estas receitas, mantén a CIG, o futuro de PSA-Citroën camiñaría en Vigo cara o dunha empresa de síntese, "recortando cadro de persoal non só no taller senón nas oficinas", froito do cal se terían perdido na matriz máis de 4.000 empregos. "Xamais na historia de PSA o persoal tivo peores condicións laborais", indicaron, alén de recordar que a filial da multinacional "paga impostos" en Madrid. Por todo isto, segundo Bouzas, "cómpre quitarlle a careta a estes supostos benfeitores da economía galega".


Summary: Os apoios ao proceso de autodeterminación de Catalunya son múltiples, variados. Algúns inesperados. Hai dous días, fíxose público un ben singular: o da actriz Pamela Anderson. No seu blog pendurou unha entrada en que defende o dereito de Catalunya "a determinar o seu propio futuro e como gobernar os seus asuntos" e o feito diferencial de Galiza, o País Basco e Catalunya.

"A idea de que España é un país uniforme é un mito", escribe Anderson, "os cataláns, o País Vasco e Galiza teñen a súa propia cultura e lingua, e os cataláns sempre foron os máis abertos ao mundo". A célebre protagonista da serie televisiva Os vixiantes da praia (Baywatch, 1989-2001) esténdese sobre o conflito catalán e asegura que a idea de Europa como "continente de Estados nación" pertence ao pasado.


Summary: Será con toda posibilidade hoxe cando as vítimas das preferentes coñezan a quita que se lle marcará para as súas accións que se estima entre o 40 e o 60%. Segundo o minitro De Guindos terán que aceptar o canxe dos seus cartos por accións para as que, segundo sinalou, se buscarán as canles para a súa liquidez. As vítimas das preferentes rexeitan calquera quita que lles faga perder a totalidade dos seus cartos.

Na manifestación nacional deste sábado en Lugo a mensaxe quedaba clara. As vítimas das preferentes non aceptarán ningunha solución que non pase pola recuperación íntegra dos seus cartos. As vítimas coñecerán hoxe a quita que se lle ten previsto aplicar mais o ministro De Guindos anunciou xa onte que "os tenedores de instrumentos híbridos van recuperar un 60% dos seus cartos" mais terán que asumir o canxe por accións, en principio non recuperábeis, mais, segundo dixo, para as que se buscarán vías que permitan aos seus propietarios convertelas en cartos líquidos. Cóntase con que a quita pode andar entre o 40 e 0 50%. O proceso desenvolverase, segundo o ministro, cando a entidade estea "saneada". Desaparición do sistema financieiro galego A valoración en negativo de máis de tres mil millóns de euros deixa un panorama difícil para o sistema financieiro galego. Algúns expertos indican a dificultade de NCG Banco para continuar en solitario ao tempo que alertan sobre as crises derivadas que a situación produce. Mália a súa intervención pública diante da comisión de Economía do Congreso, De Guindos non adiantou nada sobre o futuro de NCG Banco. En primeiro lugar, está en cuestión o futuro da obra social que, polo de pronto, quedará sen financiamento e para o que De Guindos anunciou a busca de novas vías para o seu mantenimento. Queda tamén no aire a repercusión que o novo panorama terá no cadro laboral do que eran as caixas galegas e mesmo no mapa de oficinas do país, o que pode mermar en grande medida tanto o número de postos de traballo como de concellos que queden sen sucursais. Ademais desta situación, a perda de cartos de milleiros de vítimas das preferentes así como os investimentos de 70 millóns dos empresarios que capitalizaran a entidade supón unha perda histórica para o aforro galego. Serán os seus cartos que cubran as perdas da entidade. As vítimas das preferentes denunciaron que teñan que ser elas as que asuman as perdas do banco e anunciaron que non aceptarán outra solución que non sexa o cobro íntegro dos seus cartos.


Summary: É apenas 0,2% do total do territorio estatal. En Galiza hai 12.000 demandantes de vivenda social.

A construción de vivenda social en Galiza está en mínimos. En 2017 houbo en Galiza 12 vivendas protexidas rematadas, a cifra máis baixa entre todas as comunidades do Estado español. A anos luz da vivenda social en Madrid e Barcelona, mais tamén de territorios con menos poboación ca nós, como Euskadi, Aragón, Asturies, Estremadura ou Castela-A Mancha. Ent todo o Estado español entregáronse en 2017 as chaves de 4.938 pisos sociais, segundo publica El País con dados do Ministerio de Fomento. Só 12 en Galiza, o que supón apenas 0,2% do total. En Estremadura (1.600.000 habitantes menos que en Galiza) foron 216. En Nafarroa –a que cuadriplicamos en poboación- foron 192, o que supón 180 vivendas protexidas máis. En Galiza hai case 12.000 persoas demandantes de vivenda protexida. Son as inscritas no Rexistro único de vivenda o pasado mes de maio. A maior parte deles nas provincias de Pontevedra (5.454) e A Coruña (4.536), mais tamén en Lugo (1.344) e Ourense (500). Alugueiro A 8 euros o metro cadrado na Coruña, a 9 en Vigo ou a 6,5 euros metro cadrado en Santiago de Compostela ou Lugo, a ver quen pode permitirse alugar unha vivenda nas cidades do país. Porque estes son dados fornecidos polo propio sector sobre o prezo medio de arrendamento por metro cadrado nalgúns dos concellos de Galiza con máis demanda. Se miramos cara ás 'xoias' da costa, como Sanxenxo (12 euros metro cadrado), Nigrán (9 euros) ou Foz (máis de 6 euros), vemos que o mercado do alugueiro na Galiza estase a poñer imposíbel para boa parte das familias galegas. Non poucos dados abondan nesa liña: os prezos de alugueiro chegaron a repuntar até 20% nas sete principais cidades do país, en zonas céntricas de Vigo en apenas dous anos aumentou en 40%, na Coruña o metro cadrado para arrendamento incrementou por riba de 5% en poucos meses e segue a subir... Que alugar unha vivenda sexa misión imposíbel ou prohibitiva non deixa de sorprender nun mercado, o galego, onde a opción maioritaria foi sempre mercar e a escolla de arrendar, minoritaria, podía facerse a uns prezos accesíbeis.


Summary: Segundo o exposto por Feijóo, as mudanzas chegan polo cesamento "a petición propia" do secretario xeral da Presidencia, que antes fora un dos cargos protagonistas da fusión das caixas.

Faltan, como moito, uns oito meses para as eleccións galegas. E o primeiro Consello da Xunta do ano electoral tivo sobre a mesa remudas en tres postos clave da Presidencia da Xunta. Son cargos da máxima confianza de Alberto Núñez Feijóo practicamente descoñecidos fóra dos círculos políticos e xornalísticos, pero de especial transcendencia na acción política do Goberno e, sobre todo, na comunicación da súa actividade.Segundo o exposto por Feijóo, as mudanzas chegan polo cesamento "a petición propia" do secretario xeral da Presidencia, que antes fora un dos cargos protagonistas da fusión das caixasSegundo o exposto por Feijóo ao remate da reunión do seu gabinete, mentres transcendían algúns dos nomes do novo goberno de Pedro Sánchez, o desencadeante das mudanzas é o cesamento "a petición propia" do ata agora secretario xeral da Presidencia, Manuel Galdo. Segundo Feijóo, o ata agora alto cargo "quere abrir unha nova etapa, e ben que o sinto", pero "as decisións persoais e familiares son prioritarias".Galdo viña sendo peza clave do gabinete da Presidencia dende 2015, pero antes estivera na cerna dunha das operacións políticas e económicas máis publicitadas pola Xunta de Feijóo, pero tamén máis controvertidas. Como director xeral de Política Financeira e Tesouro, cargo que xa ocupara con Fraga, foi un dos protagonistas dos movementos da Xunta a prol da fusión de Caixanova e Caixa Galicia. Esa é unha das xestións polas que, afirma Feijóo, agradece "dunha forma moi especial" o seu servizo.A vacante na secretaría xeral da Presidencia é cuberta por quen agora se situaba un chanzo por baixo no seu organigrama, Álvaro Pérez, outro estreito colaborador de Feijóo dende os seus tempos como conselleiro de Política Territorial e vicepresidente de Fraga. "Levo 18 anos traballando con el", resume o actual xefe da Xunta sobre quen veu sendo director xeral do gabinete da Presidencia dende 2009.O novo secretario xeral era xa un dos máis estreitos colaboradores de Feijóo, Álvaro Pérez; o seu posto pasa a ocupalo a ata agora xefa de comunicación do presidente, Marta VarelaO mesmo movemento cara a un chanzo superior é o decidido para a remuda no posto que deixa Pérez. A dirección xeral do gabinete pasa a ser exercida pola xornalista Marta Varela, xefa de comunicación do presidente dende 2013 e, dende 2009, membro do seu equipo de comunicación, organicamente paralelo á Secretaría Xeral de Medios que dirixe Mar Sánchez Sierra, pero en estreita coordinación con esta e dependente, a efectos prácticos, das súas decisións estratéxicas. O seu substituto será Marcos Gómez Román, xefe de prensa da Vicepresidencia e Consellería da Presidencia dende o ano 2009.Estes nomeamentos apuntan a un redobramento da aposta do gabinete de Feijóo polos departamentos clave na comunicación ás portas da convocatoria electoral. Chegan despois de que, nos últimos meses, o presidente e o seu equipo adoptasen medidas como o reforzamento da súa imaxe nas redes sociais, alén doutras accións menos visibles coa mesma finalidade.