Summary: As exportacións galegas fecharon 2019 cun retroceso de 3%, pero superando novamente os 22.000 millóns de euros de valor económico dos bens exportados.

Galiza consolidouse o pasado ano como sexto territorio exportador no conxunto do Estado español, o que a sitúa "na Champions de exportadoras, con Coruña no quinto posto e Pontevedra no noveno", segundo lembrou Patricia García, presidenta do Círculo de Empresarios de Galicia. En 2019, as exportacións galegas volveron superar os 22.000 millóns de euros, aínda que retrocederon 3% en relación ao ano anterior. Así se desprende do Informe de comercio exterior de Galiza 2019, presentado onte polo delegado do ICEX, Sergio Prieto, nun acto no que estivo acompañado pola presidenta do Círculo e a subdelegada do Goberno español en Pontevedra, Maica Larriba, quen resaltou que preto de 93% das exportacións e importacións concéntranse nas empresas do eixo Ferrol-Tui, namentres as de Ourense e Lugo supuxeron 3,94% e 2,93% das exportacións, respectivamente, e 2,98% e 3,73% das importacións. Os compoñentes de automoción, produtos pesqueiros, petróleo e téxtil volveron ser un ano máis os capítulos con maior peso no volume das compras exteriores galegas. "Estamos adquirindo materia prima ou produtos semielaborados para rematar de elaborar aquí, aportarlles valor engadido e vendelos no mercado nacional ou internacional", explicou Prieto, quen sinalou a necesidade de diversificar destinos e sectores e aumentar o tamaño das empresas. En relación a este último aspecto, o informe recolle que en 2019, foron 7.132 as empresas galegas que exportaron nalgunha ocasión, 1,7 % menos que en 2018; a cifra supón só 3,4 % das empresas do conxunto do Estado español, moi lonxe del 7,7% que representa o volume económico das nosas exportacións. Tamén sinala que foron apenas 2.370 as empresas que superaron os 50.000 euros de valor nas súas exportacións. "É nisto no que deberíamos esforzarnos", apuntou Prieto, xa que "só cinco empresas galegas concentran 43% do total exportador". A isto hai que sumar o grado de dependencia do mercado interior europeo. Galiza é o cuarto territorio con maior concentración, xa que 77% do exportado vai a países da UE, doce puntos por riba da media española. Con todo, Prieto albisca un cambio de tendencia, con maior protagonismo das vendas á China, que creceron 27% o último ano, a Suecia (13%) e 9% aos Estados Unidos de América (EUA), pero sobre todo a Polonia. "Exportamos máis a Polonia que aos Estados Unidos de América", subliñou. Riscos para a economía Precisamente, o delegado do ICEX na Galiza advertiu de que "cinco mercados concentran a metade das nosas exportacións, e deles catro tiveron problemas o ano pasado". Esta situación pode verse agravada en 2020 polos efectos das medidas económicas e comerciais de EUA, as negociacións do Brexit e a incidencia do coronavirus (COVID-19) que, segundo avanzou, pode provocar que en "dúas ou tres semanas" se produza un "desabastecemento" de produtos procedentes da China, así como unha caída das exportacións de produtos galegos a Italia a curto e medio prazo. O dano pode ser considerábel para o sector da pesca conxelada, que ten neste país a un dos seus mellores clientes comerciais. Un descenso da demanda obrigaría ás empresas galegas a buscar "mercados alternativos". Os desabastecementos aos que fai referencia Prieto afectarían en maior medida son os da automoción, a maquinaria e o téxtil, dado que se trata dos que máis importacións reciben da China. Porén, indicou que as empresas galegas poderían recorrer neses casos a provedores doutros países da Unión Europea, que aínda que ofrecen produtos "máis caros", achegan tamén unha maior proximidade e, polo tanto, menos custos de transporte. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube.


Summary: Unha das primeiras cousas que me viñeron á cabeza ao ler a obra de Berta Dávila O derradeiro libro de Emma Olsen foi a do seu perfecto encaixe nunha novela gráfica.

As plásticas paisaxes que ofrece a clásica vila do medio oeste americano, sumadas ao exercicio purgante de reconstrución do pasado, resultaban estimulantes de máis como para deixalas escapar. É por iso que, se ben non foi unha sorpresa vela levada á banda deseñada, si foi unha alegría ver materializados os devezos que lle pasan pola cachola a un de cando en vez. O derradeiro libro de Emma Olsen / Berta Dávila / Pablo Prado / Galaxia / 2020 / 19,50 euros / 88 páxinas Na historia de Dávila recóllense os derradeiros días da recoñecida escritora Emma Olsen en Faith, vila na que medrou e á que terá que volver para trazar as liñas do seu pasado, aburada ademais pola doenza que a acompaña. Da suma destas pezas constituirase a complexa obra, que se revelará finalmente como póstuma. Neste percorrido vital, guiado en boa parte pola personaxe de Clarissa, que actuará de espello deformador, artéllanse dúas cordas: a cidade de Faith e a literatura. Sobrepostas como dúas personaxes antagónicas, estas pularán por se faceren co espírito da protagonista. Mentres Faith e quen o poboa teiman en empequenecer a miúda Emma, esta consegue crecer e comprender o mundo existente alén do que a rodea, a través dunhas lecturas que finalmente a levarán ao proceso creativo e catártico. Será a propia metanarrativa da obra a que nos expoña abertamente un labor de construción artística que irremediabelmente nos leva a estabelecer paralelismos coa "familia traxicómica" de Alison Bechdel. Pablo Prado, prometedor autor que leva tempo dando a coñecer o seu traballo en publicacións colectivas e medios de comunicación, asina nesta primeira peza longa unha adaptación bastante fiel da obra de Dávila e amosa un vasto coñecemento e manexo da linguaxe secuencial. Así, tan só podemos atopar dúas páxinas iguais entre todo o repertorio de planos, ángulos e tonalidades, enmarcados baixo unha gran variedade formal de viñetas, quizais en demasía para unha obra de percorrer pausado, e non tan solícita neste sentido. Moi interesante resulta o uso dos rótulos e intertítulos que nos irán aclarando situacións e achegando curiosidades sobre Faith, e que dilatan ademais o pretendido distanciamento ao que se somete ao lector fronte ao espazo da narración. A respecto da edición, debería terse considerado un formato máis reducido e axeitado ao impacto visual dos cadriños, así como unha reestruturación do tamaño e tipografía das cartelas, se ben estes feitos non conseguen restar mérito ao gran traballo realizado por Prado.


Summary: Os rexedores de Santa Comba, A Baña, Negreira, Outes e Mazaricos fan fronte común para reclamar un marco legal "máis xusto e sustentábel".

Se hai uns días era o Observatorio Eólico da Galiza (Oega) quen presentaba un proxecto para que os contratos das empresas que instalan os parques non prexudiquen ás persoas propietarias das terras, agora varios alcaldes das comarcas da Barcala, Xallas e Noia van máis alá e uníronse para reclamar cambios normativos para que os beneficios das compañías de enerxía repercutan na súa veciñanza. Os rexedores da Baña, Mazaricos, Negreira, Outes e Santa Comba entenden que o modelo actual fai que a poboación do rural soporte "en exclusiva" o impacto destes proxectos mentres os beneficios que permanecen no territorio "son mínimos". Declaración conxunta Nunha declaración conxunta rubricada polos alcaldes da Baña, José Antonio Pereira (PSOE); Mazaricos, Juan Blanco Riveiro (BNG); Negreira, Miguel Ángel Leis Míguez (PSOE); Outes, Manuel González (Compromiso); e Santa Comba, David Barbeira (Compromiso); advirten da existencia dunha "profunda preocupación" entre as veciñas e os veciños dos seus concellos ante o "elevado" número de proxectos eólicos previstos nos seus municipios. "Esta preocupación ten unha vertente relacionada co impacto ambiental dos parques proxectados, varios deles nas proximidades de núcleos habitados e que ademais veñen a sumar aos xa existentes", sinala a declaración conxunta, na que sinalan a "escasa distancia mínima" con núcleos habitados que marca a lexislación (500 metros) e a "fragmentación" de proxectos que, en realidade, comparten infraestruturas, polo que "deberían" ser considerados un único parque. Os rexedores tamén sinalan a vertente económica destes proxectos asentados no rural pero que non repercuten na veciñanza, algo que "non posibilita" a lexislación actual pois "ao contrario doutros países", no Estado español e na Galiza "non existen mecanismos que compensen a asimetría existente entre o poder de negociación de promotores eólicos e a veciñanza". Ameaza de expropiación No documento subliñan que nos procesos negociadores "sobrevoa" sempre a "ameaza" da expropiación, amparada pola declaración de interese público que conceden as administracións sobre os proxectos eólicos. Aseguran que "é particularmente preocupante que só as propietarias e os propietarios dos terreos directamente afectados reciban algún tipo de compensación, en calquera caso insuficiente, mentres que o resto de veciños que soportan os custos ambientais non teñen ningún beneficio económico directo". Por este motivo censuran que as poboacións rurais sexan as que "soporten en exclusiva" os custos ambientais da produción de enerxía eólica mentres os beneficios "son mínimos" para eles. Reclaman cambios normativos no marco que regula o sector eólico na Galiza para que os intereses do rural sexan "atendidos", tendo en conta que entenden que a eólica "pode ser fomentada sen atentar contra os intereses ambientais e socioeconómicos da contorna" onde se asenta.


Summary: Máis de catro horas de negociación que non serviron para avanzar moito nun acordo entre o PSOE e Unidas Podemos para a investidura de Pedro Sánchez segundo as primeiras declaracións dos protagonistas do encontro. Os equipos negociadores quedaron en volver a encontrarse, pero a impresión xeral é que o PSOE se basea nas 370 medidas que presentaron esta semana e Unidos Podemos quere forzar a opción dun goberno en coalición.

"Estamos preocupados", manifestou Ione Belarra, a portavoz de UP, aos xornalistas, "viñeron presentarnos un programa electoral e foron inmóbiles coas posicións nas que xa estaban ocupados". Era a primeira que celebran desde a investidura fracasada en xullo, e os equipos negociadores encabezados por Carmen Calvo e Pablo Echenique que se citaron pola tarde no Congreso chegaron con posicións moi afastadas: os socialistas non queren a Podemos no Consello de Ministros, como reiterou Pedro Sánchez no acto da terza feira; e os de Pablo Iglesias insisten en ter carteiras ministeriais como garantía de que poderán ser relevantes nas políticas que se leven adiante. Nos medios estatais se especula en que o problema xa non é unha cuestión de tempo –a investidura pódese acordar en calquera momento das próximas dúas semanas-, senón a vontade política. Algúns dirixentes socialistas, como o catalán Miquel Iceta, advertiron xa que as eleccións son a saída máis probábel. "Construír un goberno significa falar de propostas e dos equipos que as levará a cabo. Non podes falar dun programa separado da estrutura do goberno, das súas responsabilidades e competencias", deixou anotado esta quinta feira Pablo Iglesias.


Summary: Onte quinta feira entregáronse na Coruña, nunha gala na que actuou Davide Salvado, os premios para os e as gañadoras do certame Curtas para Rosalía.

Nunha gala á que acudiron todos os finalistas e que estivo protagonizada por Davide Salvado, puidemos coñecer os gañadores, que foron Pablo Kaufmann e Miriam Rodríguez na categoría Irmandades da Fala, Luís Gómez Aldegunde na categoría Manuel María, e Chus Domínguez na de Mellor Curta. Segundo o xurado, Pablo Kaufmann e Miriam Rodríguez acadaron o Premio Irmandades da Fala coa curta 'Mira a miña pel' "pola súa aproximación, desde a perspectiva e ton do videopoema, á crucial chamada das Irmandades para a recuperación da lingua, subliñando o que de encarnado, directamente corporal, ten o traballo da lingua, na cal a superficie, a pel, conduce ao máis profundo do noso ser". No apartado Manuel María gañou a fita 'Telexornal Manuel María' "pola súa eficaz achega para o coñecemento e difusión da obra e o legado de Manuel María, co mérito acrecentado de estar protagonizada por escolares que se dan moi ben coa expresión audiovisual e axudan a construír un exemplo vivo de comunicación social galega emancipada". E, finalmente, o galardón á Mellor Curta nesta sexta edición foi para 'O prezo da dote', de Chus Domínguez, "polo seu contributo significativo para a reelaboración da imaxe de Galiza que, por virtude da súa forza poética, é capaz de se afastar do tópico e, dialogando á distancia coa obra rosaliana, compón un fluxo de imaxes e unha partitura sonora de singular e comovente beleza".


Summary: SMIT Salvage farase cargo de retirar o buque. Antes deberá presentar un plan de salvamento que terá que aprobar Capitanía Marítima.

O armador do quimiqueiro 'Blue Star' decidiu contratar a empresa holandesa SMIT Salvage para tratar de rescatar o buque quimiquero que continúa embarrancado na costa da ría de Ares desde a medianoite da pasada sexta feira. Por este motivo Salvamento Marítimo decidiu non intentar a operación que tiña previsto realizar para retirar o quimiqueiro da costa. Responsábeis de SMIT Salvage deberán presentar un plan de salvamento Agora, responsábeis da empresa holandesa deberán presentar a Capitanía Marítima un plan de salvamento, que terá que ser autorizado e que permitirá que os profesionais de SMIT Salvage se fagan cargo do rescate nunha data aínda por determinar. O 'Blue Star' leva fuel para o seu funcionamento O quimiqueiro 'Blue Star' non levaba carga de produtos químicos no momento do accidente mais ten no seu interior entre 40 e 50 toneladas de fuel para o seu funcionamento. Este combustíbel precísase para realizar as manobras de rescate polo que continúa no buque. O tenente alcalde do concello de Cabanas, Iago Varela, explica a Sermos Galiza que a Autoridade Portuaria comunicou este sábado aos municipios da zona que activaran o estado de prealerta en previsión de posíbeis vertidos de fuel nas manobras de rescate. En contacto con ese organismo explica que lle indicaron que "as barreiras anticontaminación están xa preparadas nun camión e listas para ser empregadas se é necesario". Néstor Rego cre que os medios que hai "non son os adecuados" O deputado do BNG Néstor Rego reaccionou á nova denunciando nas súas redes sociais que a armadora "renuncia a continuar tentando sacar o barco cos medios que hai porque non son os adecuados e por medo ao posíbel deterioramento". Asegura que "continuamos indefensos" e "no Centro de Coordinación de Salvamento en Madrid, 600 km terra adentro, todo isto preocúpalles pouco: medios inadecuados e privatizados". Rego non entende que "contando cun centro loxístico con medios anti-contaminación a apenas cinco quilómetros do lugar en que o 'Blue Star' está encallado non se colocasen aínda barreiras de contención para previr posíbeis fugas de combustíbel". Para o deputado nacionalista "termos soberanía sobre a nosa terra e o noso mar maniféstase a cada día como unha necesidade peremptoria e evidente".


Summary: O que arde, o galardoado terceiro filme de Oliver Laxe, chega esta sexta feira, 11 de outubro, ás salas comerciais da Galiza. En concreto, a 19, nas sete cidades e mais en Carballo, Monforte de Lemos, Vilagarcía de Arousa, Viveiro, A Rúa, Verín, As Pontes, A Estrada e Caldas de Reis.

A estrea é a nivel estatal. Fóra da Galiza, a obra chegará a outras 30 pantallas, sempre en versión orixinal en galego con subtítulos ben en castelán, ben en catalán. É xa un dos filmes galegos con máis estreas en cinemas comerciais da historia. O seu director, Oliver Laxe, acompañará algúns dos primeiros pases no país: o 11 de outubro estará en Numax, Compostela, cos actores protagonistas Amador Arias e Benedicta Sánchez; a segunda feira, 14 de outubro, estará nos Cantones Cines da Coruña canda a poeta Yolanda Castaño ás oito e media do serán; ao día seguinte nos Cines Dúplex de Ferrol nas sesións das sete e media e as dez menos cuarto; a cuarta feira 16 de novembro nos tres pases do Códex Cinema de Lugo, e o 17 de outubro, quinta feira, ás seis da tarde no Cinexpo de Pontevedra e ás nove e vinte nos Norte de Vigo. O que arde, distribuída por Numax, gañou o Premio do Xurado da Sección Oficial – Un Certain Regard no Festival de Cannes, onde foi a primeira película en galego nunca alí proxectada. Tamén foi distinguida nos certames de Donostia e Ourense.


Summary: Con 8 vitorias chega. A primeira estación da nova viaxe do Deportivo, con Fernando Vázquez ao mando, é Sevilla. Esta noite ás 21.30 horas. Non vale facer prisioneiros. E si, Juan Domínguez volta á equipa.

En poucos días, o Deportivo tentou reforzar a ilusión na equipa da Coruña co cambio de técnico. Esta noite Fernando Vázquez terá que demostrar o dito tan coñecido do "treinador novo vitoria asegurada" malia as baixas en defensa e ter diante a un rival como é o Sevilla, difícil na súa propia casa. O calendario que lle queda ao Depor non facilitará a remontada mais Vázquez fixo os seus propios números estes días e asegurou que a súa equipa podería seguir en primeira con oito vitorias. "É posíbel que non sexa necesaria a media estatística dos outros anos, pode que sexa algo menos, aínda que é tirarr ao chou e dependerá de moitas variabeis que poden chegar a xogar na nosa contra". O novo técnico deportivista pensa que chegar aos 40 pontos "sería un éxito" e gañar no partido desta noite podería ser unha maneira de sumar canto antes. Por parte dos xogadores, tamén hai ilusión. Na última conferencia de imprensa falou Álex Bergantiños que eloxiou ao conxunto andaluz do Sevilla, aínda que asegurou que a súa equipa "sairá a polo triunfo no Sánchez Pizjuán".


Summary: As dúas atletas galegas, entre as seleccionadas para a competición continental na cidade polaca.

No día de hoxe dábase a coñecer a lista oficial de seleccionadas e seleccionados para tomar parte no Campionato de Europa de Pista Cuberta onde saltaba a noticia da selección de Belén Toimil, que tomará parte no concurso de lanzamento de peso. Canda a Ana Peleteiro en triplo salto, as dúas conformarán a expedición galega que tomará parte nesta importante cita, do 4 ao 7 de marzo na localidade polaca de Toruń. A selección de Toimil fai xustiza á formidable tempada invernal que está a ter a mundialista, que recentemente melloraba a súa mellor marca persoal en 62 centímetros, chegando até os 17,86 metros. Ademais, tamén hai pouco conseguía a medalla de ouro no Campionato de España de pista cuberta, transmitindo unhas excelentes sensacións que fan presaxiar un máis que probábel récord de España Absoluto da especialidade, actualmente en 17,94. Pola súa parte, a plusmarquista estatal de triplo salto, Ana Peleteiro, tamén lograba no pasado Campionato de España o seu 16º título. Isto fai que viaxe a Toruń con maior seguridade na defensa do seu título europeo, conseguido na cidade escocesa de Glasgow en 2019 e onde estabeleceu a súa mellor marca persoal (14,73 metros). Campionato de España Por outra banda, esta fin de semana tamén hai competicións a nivel estatal na especialidade de lanzamentos longos, tanto na categoría absoluta como na de máster. A nivel absoluto, dispútase o Campionato de España de lanzamentos longos de inverno na cidade pacense de Montijo, onde tomarán parte sete deportistas da Galiza. A xavelina será o foco de atención xa que concorren catro das mellores lanzadoras galegas, estre estas a internacional e campioa de España en dez ocasións, Lidia Parada, do Atletismo Barbanza, que chega coa segunda mellor marca das participantes. Xunto a ela estarán lanzando a subcampioa estatal ao aire libre do ano pasado, Carmen Sánchez, a subcampioa de España Sub23, Ivanna Carolina Román, do Ría Ferrol, e a tamén subcampioa de España Sub23 do ano 2018, Andrea González, da Gimnástica. En martelo competirá Irene Gómez, que a pasada fin de semana conseguiu facerse co título estatal de promoción. Pola parte masculina estarán Carlos Revuelta, que aspirará a mellorar a cuarta posición no estatal de lanzamentos logrado o ano pasado. O tamén martelista Sub23 Yago Araujo, do Real Club Celta, debuta nesta categoría co obxectivo realizar un bo campionato, como xa fixera o ano pasado cando se fixo co bronce sendo Sub20. Máster en Barbastro E na categoría de máster, serán tres os deportistas galegos que viaxarán á localidade aragonesa de Barbastro esta fin de semana para participar no Campionato de España de lanzamentos longos de inverno. Ana Abuín, da Atlética A Silva, será quen defenda os seus dous títulos estatais F60 de martelo e martelo pesado logrados o ano pasado na cidade andaluza de San Fernando. Por parte masculina, dobre representación no lanzamento de xavelina, con presenza de Pepe Domínguez, da Atlética A Silva, que logrou en 2020 o subcampionato no estatal M45 de lanzamentos longos de inverno en Zuera (Aragón); e de Javier Viteri, do Samertolameu, na categoría M55, que tamén foi prata na competición disputada en San Fernando.


Summary: O semanario Sermos Galiza fai 5 anos cando suma xa 250 números. Entrevistamos a súa directora, María Obelleiro (Arcade, 1985), quen nos avanza detalles do suplemento especial co que Sermos celebra o seu primeiro lustro e os 250 números en papel.

-Como valoras os cinco anos de vida do único semanario en galego? -Hai cinco anos, Sermos Galiza era o único semanario en galego que podía atoparse nos quiosques e a día de hoxe segue a selo. Un feito a lamentar que evidencia a falta de normalización da lingua propia deste país. Con independencia disto, estamos moi satisfeitas e satisfeitos de sumarmos non só cinco anos, senón tamén 250 números do semanario. E para o celebrar, a próxima quinta feira imos editar un especial e saímos a 104 páxinas, e ao mesmo prezo de sempre. Fixemos un grande esforzo para o lograr. -En que vai consistir o especial? -Trátase dun suplemento de 64 páxinas con 15 entrevistas e 15 análises que ofrecen unha radiografía de diferentes sectores. Concibímolo como unha peza plural que sirva de ferramenta para entender e coñecer máis que aconteceu nos últimos cinco anos e que está a acontecer na Galiza. -Cal foi o enfoque do especial? Como se decidiu a selección de contidos? -Partimos da idea de que o suplemento especial quere ser unha peza de colección que teña vida alén desta efeméride dos cinco anos. De aí que persoas especialistas en diferentes temas sexan quen aborden con profundidade e cunha perspectiva analítica o estado de cada un dos sectores tratados. As entrevistas posúen o mesmo obxectivo: botar luz e facer reflexionar acerca das distintas temáticas. -En relación á selección de contidos, tratamos de ofrecer unha radiografía da Galiza a partir dun amplo abano de temas, como poden ser a sanidade, a educación, a lingua, o ecoloxismo, o deporte, a política, o traballo, a empresa, a banca, o patrimonio, o cinema, a literatura, a música... e moito máis. De feito, tamén hai cabida para a nosa historia, para nos coñecer desde nós mesmas, e para ollar o mundo desde nós, pois incorporamos contidos internacionais. -Deste primeiro lustro de vida, que destacarías? -En primeiro lugar, destacaría o valor do que denominamos Comunidade Sermos, todas aquelas persoas que, dunha ou doutra maneira, son Sermos Galiza. E sono como promotoras, accionistas, subscritoras, colaboradoras, lectoras, anunciantes... Esa Comunidade Sermos, da que tamén forman parte as traballadoras e traballadores da casa, é a razón de ser do proxecto. Ademais, Sermos naceu cunha vontade popular, desde abaixo, centrado nos intereses galegos e, após cinco anos, conserva esa aspiración de ser un medio alternativo e social. -E se me permites unha chiscadela persoal, destacaría tamén o feito de, como xornalista, poder escribir en clave nacional pezas de investigación e profundidade, que contribúan a afortalar unha conciencia crítica, sempre desde a perspectiva de país, e poder darlle voz a aquelas persoas e temáticas que, nos medios convencionais, carecen dela. Ademais, salientaría o feito de termos sempre presente o enfoque de xénero, pois os medios desenvolven un papel fundamental á hora de transmitir unha imaxe feminina non estereotipada e á hora de seren motores de cambio cara a unha sociedade sen discriminación de xénero. -Cal é a clave para que un medio en galego e en papel poida seguir na rúa? -O que apuntaba na resposta anterior: a Comunidade Sermos. Sen esa rede de persoas que apoian Sermos isto carecería de sentido. Hai que pensar que Sermos non ten detrás ningunha empresa de comunicación sobre a que asentarse. A nosa empresa de comunicación consiste, de maneira metafórica, nun movemento popular formado por persoas a título individual e colectivos que, de maneira desinteresada e decidida, apostan no proxecto. Sen esas persoas, non estariamos a celebrar os cinco anos e os 250 números, que se din pronto, pero que comportan moito esforzo detrás. E é que o modelo de negocio de Sermos baséase no semanario en papel, xa que os ingresos proceden das vendas en quiosques, das subscricións e da publicidade, factor que é común ao Sermos en papel e tamén ao Sermos dixital. Aínda coa mellora que supuxo o cambio de deseño do semanario, obra de Pepe Barro, e de novos contidos, hai espazo para aumentar a calidade e para chegar a todas as partes. Para iso, é fundamental seguir sumando apoios.


Summary: O líder do PSOE defende a Constitución, "pero reformada", nunha asemblea aberta na Coruña que puxo fin á súa xornada no país, onde defendeu o federalismo para "reordenar a lea de competencias entre Estado e autonomías" e prometeu o dique flotante na ría de Ferrol se chega á Moncloa.

Pedro Sánchez, líder do PSOE, apostou de novo en Galicia por unha reforma da Constitución. Pero pola reforma constitucional que propón o seu partido. "Entre un PP que di que non se pode reformar e un Podemos que di que o pacto constitucional do 78 non vale, eu digo que vale pero que ten que ser reformada", asegurou na asemblea aberta coa que pechou na Coruña a xornada do luns que pasou en Galicia. "Entre a postura do PP e a de Podemos, que rexeita o pacto do 78, eu digo que a Constitución vale, pero hai que reformala" O secretario xeral dos socialistas teimou en marchar diferencias entre eles e os populares, pero tamén coa formación que lidera Pablo Iglesias. "Claro que somos diferentes do PP; eles son a dereita e nós somos a esquerda", asegurou, tras insistir en que a súa reforma constitucional pretende "rexerar a vida democrática", pero amén para que "todo o mundo sexa xulgado nun tribunal normal e non no Supremo, que haxa dous mandatos na presidencia do Goberno ou reordenar a lea de competencias que hai entre Estado e autonomías". "Iso é federalismo", insistiu, tras volver defender unha nova reforma do artigo 135, para diferenciarse da que aprobou o seu propio partido, e en anunciar unha derrogación da reforma laboral. Ademais, tamén insistiu en rexeitar un pacto co PP tras as eleccións xerais e aludiu á oposición feita por Rajoy contra Zapatero para diferenciar entre "quen aposta polo Estado do Benestar e quen o destrúe". "Para que quede claro: se votamos non a Juncker en Bruxelas, como imos votar si a Rajoy aquí en España?", asegurou Sánchez. "Eu non vexo esa gran coalición, nin agora nin en curto tempo. Somos auga e aceite", insistiu tamén Besteiro. Con máis de media hora de atraso chegou Pedro Sánchez a asemblea aberta, onde o agardaban uns 300 militantes e simpatizantes, pero tamén cabezas visíbeis do socialismo galego como Salvador Fernández Moreda, Francisco Cerviño, Iván Puentes, Javier Losada, Julio Sacristán ou a candidata á alcaldía polo PSOE, Mar Barcón, que presentou o líder dos socialistas e mostrou o seu apoio aos traballadores de Alcoa, que contaban cunha representación de compañeiros neste cónclave, ao igual que o líder dos socialistas, que advertiu da súa "defensa" da planta coruñesa. Tamén unha morea de medios de comunicación agardaban un Sánchez que entrou acompañado do secretario xeral do PSdeG, José Ramón Gómez Besteiro, entrou repartindo saúdos e bicos. Besteiro presumiu de que tanto el, como Pedro Sánchez, Barcón e Julio Sacristán, secretario provincial do PSdeG da Coruña, foron "elixidos por primarias", un proceso tras o que "houbo un antes e un despois". O secretario xeral dos socialistas galegos louvou as asembleas abertas como unha experiencia "da política con maiúsculas". O líder do PSOE propuxo unha "reforma fiscal de esquerdas" para "manter o modelo social" Nela, Pedro Sánchez tivo que responder a varias preguntas. Entre elas de traballadores de Alcoa, aos que lembrou que o custo enerxético en España "é dos máis altos de Europa", polo que se comprometeu a traballar por custos máis axeitados para as industrias. Ademais, incidiu en que o Estado "non vai poder soster o modelo social" de seguir así, polo que prometeu "unha reforma fiscal de esquerdas" na que os que máis teñen "paguen máis do que pagan agora", pero "sobre todo demostrar que hai unha alternativa económica á dereita". Para iso, dixo, é fundamental "unha reindustrialización" que permita "un emprego mellor" que permita "financiar o noso Estado de benestar". Foi A Coruña a última parada de Pedro Sánchez en Galicia. Antes, en Ferrol, visitou traballadores do naval para prometer "unha aposta decidida desde as administracións, en canto gobernemos, pola reindustrializaicón da comarca, de Galicia e do conxunto de España". Á entrada de Navantia, e antes de se reunir co comité de empresa, o líder do PSOE manifestou o seu "compromiso" co sector e co dique flotante, tras lembrar que o seu partido xa presentara unha emenda aos Presupostos para o financiamento desta infraestrutura. "Quen o rexeitou foi o PP coa súa maioría absoluta", insistiu, tras dicir que esa promesa "xa escrita" levarase a cabo "a partir do mes de novembro, cando sexan as eleccións xerais e haxa un goberno socialista". "Porémolo en marcha", teimou. Pedro Sánchez prometeu "poñer en marcha" o dique flotante se chega á Moncloa Ademais, Sánchez anunciou que o seu grupo presentaría unha proposicióh de lei para incrementar a conpetencia efectiva no sector dos hidrocarburos liquidos e para que "as baixadas do prezo do cru se trasladen aos prezos do gasóleo e da gasolina, polo emnos coa mesma velocidade e na mesma proporción que cando o fai o petróleo, cousa que agora mesmo non ocorre en España". Fíxoo tras manter unha xuntanza con representantes de autónomos do sector do transporte e consumidores. Tamén aproveitou Pedro Sánchez a súa visita a Ferrol para parolar un anaco cun grupo de mariscadores furtivos concentrados ante Navantia. Despois, acudiu á inauguración da Casa do Pobo en Narón, antes de rematar a xornada nunha asemblea aberta na Coruña. Alí estivo acompañado de Beatriz Sestayo, que será a candidata do PSdeG á alcaldía de Ferrol, e polo secretario xeral dos socialistas galegos, José Ramón Gómez Besteiro. Foi a apertada axenda que o líder do PSOE resumiu horas antes nun chío en twitter no que usou a lingua galega, idioma que empregou noutros tuits posteriores.


Summary: A competición por descubrir unha vacina contra o coronavirus SARS-CoV-2, que poida sacar a poboación mundial da "nova normalidade", sumou nas últimas horas dous novos aspirantes: un proxecto alemán e outro británico. Unha carreira que, por momentos, carece de xogo limpo, de espírito olímpico.

O Goberno alemán tivo que intervir o pasado mes de marzo para deter in extremis a tentativa de adquisición do laboratorio farmacéutico CureVac por parte de capital estadounidense, nunha operación instigada pola Casa Branca. Neste ambiente, a Comisión Europea instou nos últimos días os Estados membros a se protexeren ante a ameaza de adquisición de empresas estratéxicas por parte de grupos estranxeiros, e é nesta liña que os países están lexislando. Tamén o secretario xeral da ONU, António Guterres, se pronunciou ao respecto. Recentemente escribía na súa conta do Twitter: "Necesitamos unha coalición global para desenvolver unha vacina para a COVID-19, que debe estar dispoñíbel e ser accesíbel economicamente para todo o mundo, en todo o mundo". Neste sentido, a Asemblea Xeral da ONU aprobou esta semana unha proposta presentada por México e copatrocinada por 164 dos 193 países que a conforman, avogando pola cooperación internacional para o acceso en igualdade a medicamentos, vacinas e equipo médico na loita contra o coronavirus. Porén, as decisións da Asemblea Xeral, ao contrario do que sucede coas que adopta o Consello de Seguridade, non son vinculantes. Catro países Mais, de volta á carreira, catro países van en cabeza: a China, os EUA e, agora tamén, o Reino Unido e Alemaña. Na cuarta feira, a autoridade federal xermana responsábel da certificación de vacinas, o Instituto Paul Ehrlich (PEI, nas súas siglas en alemán), aprobou os ensaios clínicos en humanos que realizará o laboratorio BioNTech, con sede en Mainz, en conexión co xigante estadounidense Pfizer. Polo momento, o PEI non precisou cando darán comezo as probas, aínda que o director executivo de BioNTech, Ugur Sahin, asegurou que se poderían iniciar na vindeira semana. De ser así, os primeiros datos estarían dispoñíbeis "a finais de xuño ou principios de xullo". Inicialmente terán unha mostra de 200 persoas voluntarias sas de entre 18 e 55 anos. O obxectivo, sinalou o PEI, é "determinar a tolerancia xeral da vacina e a súa capacidade para propor unha resposta inmune contra o axente patóxeno", o SARS-CoV-2, un virus de ARN que ten a particularidade de poder mutar. Algo por diante cara á meta vai a Universidade de Oxford, que xa onte iniciou a inoculación de humanos do seu proxecto de vacina no Hospital Universitario de Southampton, ao sur de Inglaterra. Na súa primeira fase, contará con 510 persoas voluntarias de entre 18 e 55 anos. A metade recibirá a nova vacina potencial e o resto, unha vacina de reforzo da meninxite, que nesta proba funcionará de placebo. O equipo investigador do Instituto Jenner desta universidade cifra as posibilidades de éxito en 80%. De ser o caso, a partir de setembro produciríanse un millón de doses en paralelo a máis investigacións. Con todo, advertiu que na actualidade non hai centros capaces de producir a enorme cantidade de doses necesarias para inocular a toda a poboación, segundo afirmou a directora do equipo, Sarah Gilbert. Unha reflexión que vai na liña do manifestado esta mesma semana pola OMS, na voz de Michael Ryan. O director de Emerxencias da organización dixo que as empresas produtoras deberían comezar a planear a distribución ante a previsíbel alta demanda. Cómpre ter en conta que as vacinas modernas, elaboradas con ADN ou ARN ─e non cunha versión debilitada do virus─ , requiren de instalacións especializadas para a súa fabricación. Cinco proxectos O proxecto de vacina británico ─e o alemán, axiña comece─ súmase aos tres que xa se están a ensaiar en humanos, segundo os últimos datos actualizados que achega a OMS. O máis avanzado ─o primeiro probado en humanos, o 16 de marzo─ é o desenvolvido na China pola empresa CanSino Biological e o Instituto de Biotecnoloxía de Beijing. Os outros dous son estadounidenses: o elaborado por Moderna en colaboración co Instituto Nacional de Alerxia e Enfermidades Infecciosas (NIAID), que comezou a fase clínica en humanos o 27 de marzo; e o impulsado por Inovio Pharmaceuticals, que o fixo o 6 de abril.


Summary: A construtora Sanjosé construirá a sede do Museo do Louvre en Abu Dhabi, ao gañar o concurso para un contrato de 660 millóns de dólares. Trátase da primeira sede do centro de arte fóra de Francia e ten previsto a súa apertura no 2015.

A adxudicación do contrato depende da Sociedade para o Desenvolvemento do Turismo e a Inversión, unha compañía que xestiona o ámbito cultural e turístico en Abu Dhabi. Sanjosé Constructora faise co contrato en "joint venture" coas empresas Arabtect e Oger Abu Dhabi LLC.A construción, segundo informa a empresa na súa web, iniciarase inmediatamente coa estrutura de formigón que se finalizará no primeiro cuarto do 2014. O museo proxectado polo Premio Pritzker Jean Nouvel contempla a construción dunha cúpula de encaixes xeométricos que dará nunha "encantadora chuvia de luz", segundo consta no proxecto arquitectónico. A etapa final do proceso construtivo inclúe a retirada de plataformas de terra e traballos mariños que farán que "este edificio de clase mundial se transforme nunha illa propia".O Museo construirase no Distrito Cultural de Saadiyat, proxecto do Emirato que ten vontade de se converter en nucleo de intercambio cultural.A superfície construída será de 64.000 metros cadrados nun complexo de pabellóns, corredores, canles e praias á maneira dunha cidade que flota sobre o mar. Con inspiración de arquitectura árabe cun domo de 180 metros de diámetro con apariencia de suspensión no aire e un xogo de luz, auga e sombras. O espazo expositivo contempla 9.200 metros de galería de arte, 6.000 de galería permanente e 2.000 para exposicións temporais.En paralelo coa construción do edificio, o Louvre Abu Dhabi está facéndose coa súa colección permanente de arte que se nutrirá tamén con préstamos de 21 museos franceses, desde o propio Louvre até o d´Orsay ou o Pompidou.En 2015 está previsto que o Museo do Louvre abra a súa sede no Distrito Cultural de Saadiyat que conta albergar tamén outros proxectos como o Zayed National Museum ou o Guggenheim Abu Dhabi, que teñen prevista a apertura en 2016 e 2017. O primeiro centro do Louvre fóra de Francia abrirá no Emirato despois dun acordo asinado en 2007 entre o goberno francés e o de Abu Dhabi.Sanjosé desenvolveu nos últimos anos proxectos en Portugal, Romania, Alemaña, Francia, Arxentina, Perú, Brasil, Uruguai, Paraguai, Chile, Estados Unidos de América, México, Panamá, Cabo Verde, Angola, Mozambique e India


Hai pouco tempo unha revista cultural galega tivo a ben publicarme un artigo longo e sisudo, deses nos que as notas ao pé acompañan case cada páxina e o anexo final de bibliografía é longo e vai nun apartado. O típico artigo que, se fose de ciencias, chamaría científico, apelativo que me resisto a empregar para falar de crítica e estudos literarios, que, salvando honrosas excepcións, de científico teñen máis ben pouco. Cando recibín o primeiro exemplar da revista e fun ver como quedara a miña colaboración, non daba crédito. Só baixo a máis declarada sabotaxe era posíbel que alguén editase un artigo tan rematadamente mal Cando recibín o primeiro exemplar da revista e fun ver como quedara a miña colaboración, non daba crédito. Só baixo a máis declarada sabotaxe era posíbel que alguén editase un artigo tan rematadamente mal. Por unha banda, as notas a pé non coincidían nin de casualidade coas súas chamadas no texto, compoñendo referencias bibliográficas raianas no surrealismo. Claro que iso pouco importaba desde o momento no que as notas aparecían duplicadas en varias páxinas. Por se isto non fose abondo, tamén faltaban palabras aleatorias ao longo do corpo principal do texto, que en ocasións mudaban por completo o significado das oracións, alén de insinuar que o autor podería padecer algún tipo de deficiencia cognitiva. Mencionar despois de todo isto que as versaletas de rigor na bibliografía foran substituídas por sinxelas maiúsculas é fiar fino de máis. E porén hai poucos indicativos de descoido editorial tan evidentes como esas pequenas traizóns inconscientes ao libro de estilo. Antes de desenvolver unha teoría da conspiración e deixar unha cabeza de cabalo na cama dalgún dos responsábeis, lembrei que nas interpretacións máis correntes de Marx todo ten unha explicación económica ou, por mellor dicir, unha explicación baseada na loita de clases. A crise global, nos últimos anos, funcionou como un cobertor tras o que facer menos evidente unha crise editorial paulatina pero inexorábel. Se nos guiamos polos datos da edición galega, o volume perdido nos últimos anos roza o cincuenta por cento na tirada, con perdas de facturación menores, pero constantes e progresivas. E iso para un contexto que, se ben sufriu os mesmos ataques políticos que o resto da nosa cultura, gozou tamén da protección da súa trincheira particular ante fenómenos que quitan o sono nos grandes sistemas culturais, como a demonizada piratería ou a irrupción no escenario de grandes compañías como Amazon. Naturalmente, esta crise non pasa sen efectos. Calquera persoa próxima ao mundo editorial galego pode testemuñar a reestruturación de moitos dos seus proxectos, coas consecuentes perdas de postos de traballo. O prezo da resistencia, dirá moita xente. Un prezo sutil, pero demasiado alto, sobre todo cando do que se prescinde é da calidade no traballo de corrección e edición, ben eliminando directamente o posto, concentrando o traballo nunha soa persoa, ou recorrendo a xente sen un mínimo de formación, prácticas todas que se veñen dando con certa frecuencia no contexto cultural do noso país. Calquera persoa próxima ao mundo editorial galego pode testemuñar a reestruturación de moitos dos seus proxectos. Un prezo sutil, pero demasiado alto, sobre todo cando do que se prescinde é da calidade no traballo de corrección e edición E non falo só do meu faldado e anecdótico artigo sabotado. Nese tipo de consideracións que moi raramente caben na crítica literaria, poderiamos facer un apartado ás atrocidades editoriais máis notábeis dos últimos anos. Falamos de índices que non cadran coas páxinas que recollen, de notas ao pé desaparecidas, de restos ben notábeis dun orixinal noutra lingua polo medio do texto galego e de fallos obvios de puntuación. E en contra do que alguén podería pensar, non son un patrimonio dos pequenos proxectos ou grallas puntuais e excepcionais. Algunha das grandes editoras do noso país podería encher por si soa unha boa parte deste museo dos horrores. O traballo de edición, e moito máis nun contexto tan complexo como o galego, é un traballo conxunto ou un crime compartido O traballo de edición, e moito máis nun contexto tan complexo como o galego, é un traballo conxunto ou un crime compartido. Non ten sentido responsabilizar, como fai unha parte da crítica, a unha soa das partes, dos erros ortográficos e de edición. Como persoa que estivo nos dous lados da barricada, podo dicir que moitas cousas deste mundo explícanse polo combate a cara de can entre a persoa que escribe e a persoa que corrixe. A primeira non debe deixar de tentear os nervios da segunda explorando as posibilidades da linguaxe, polo menos até que esta se vexa tentada a tirarlle un dicionario á cabeza. A segunda ten que manter a calma e medir o terreo como un zapador que desactiva minas dunha guerra antiga. A edición galega camiña, nos últimos anos, por terreo minado que ninguén se molesta en limpar. E nin sequera son minas colocadas pola vontade experimental ou polas liberdades normativas dos autores. A diferenza entre facer fotocopias dos textos para as amizades e editar unha publicación chámase traballo. Traballo. Xa dixen antes que sempre existe unha explicación marxista para todo E realmente, no contexto político que vivimos, pode parecer un problema menor, un síntoma de que as cousas están peor do que imaxinamos, peor que hai uns anos, mellor que nos que temos por diante. Pero, como comentaba hai pouco a alguén con quen comparto un proxecto editorial: a diferenza entre facer fotocopias dos textos para as amizades e editar unha publicación chámase traballo. Traballo. Xa dixen antes que sempre existe unha explicación marxista para todo.


Summary: En 2019 constituíronse 3.792 sociedades mercantís, 7% menos que no ano anterior.

Ao igual que sucede con outros indicadores económicos, como é o caso das exportacións, a creación de empresas experimentou en 2019 un forte retroceso. Segundo os datos que publicou onte o Instituto Galego de Estatística (IGE), o ano pasado constituíronse na Galiza un total de 3.792 novas sociedades, o que supón 7% menos que en 2018. A construción e a hostalería representan 23,5% das empresas creadas, se sumamos tamén ás inmobiliarias. O comercio, con 437 novas mercantís, foi o sector que máis novas empresas sumou, seguido da hostalería (369), a construción (304) e as inmobiliarias (216). A forma xurídica elixida na maioría dos casos foi a Sociedade Limitada (3.760), 12 foron as sociedades anónimas e 20 englobáronse na categoría de outras sociedades. O capital desembolsado para a posta en marcha destas sociedades foi de 372 millóns de euros, 315 no caso das SL e 57 no das SA. Máis firmas en concurso No lado contrario, en 2019 disolvéronse 1.501 sociedades e extinguíronse 1.476. As mercantís fusionadas o pasado ano ascenderon a 60, o que supón 10 máis que o ano anterior. Pola súa banda, as empresas en que se atopan en situación concursal crecen até as 256, cando no exercicio 2018 foron 200 as que presentaran concurso. En canto as escindidas, foron 13 as que segregaron as súas actividades, son tres menos en relación ao exercicio anterior. No que atinxe aos movementos de capital nas sociedades galegas, en 2019 realizáronse 1.258 ampliacións de capital, cun valor conxunto de 707 millóns de euros. Pola súa banda, as empresas que reduciron capital o pasado ano foron 293 e o montante afectado por estas modificacións ascendeu a 123 millóns de euros.


Summary: "Intelectual polifacético e figura fundamental do Rexurdimento, considerado o gran construtor da nacionalidade galega", define a RAG a Murguía.

A Real Academia Galega (RAG )abrirá en febreiro de 2023 a celebración do centenario do pasamento de Manuel Murguía (Arteixo, 1833 - A Coruña, 1923) con tres xornadas que revisitarán a súa figura e afondarán no legado de quen foi primeiro presidente da institución. "Intelectual polifacético e figura fundamental do Rexurdimento, considerado o gran construtor da nacionalidade galega", segundo definiu a RAG a Murguía nun comunicado. Tres eixos As seccións de Historia e de Literatura da RAG organizan, en colaboración coa Casa de Rosalía e distintas institucións, o programa, que xirará arredor de tres eixos: Murguía e as institucións, Murguía e a idea da Galiza e a relación entre a literatura e a nación. O piano da familia Castro-Murguía, da Coruña á Casa de Rosalía As xornadas terán lugar os días 2, 9 e 16 de febreiro de 2023 na Coruña, Santiago de Compostela e Padrón, tres escenarios vitais e simbólicos na traxectoria do historiador, responsábel da definición do ideario político do Rexurdimento e autor de obras como Historia de Galicia, fundamental na conformación da emerxente ideoloxía nacionalista naquel tempo. As e os relatores Os encontros contarán, entre outros relatores, co académico Xosé Luís Axeitos, a académica correspondente Ana Romero Masiá, o deseñador Pepe Barro, a biógrafa de Rosalía, María Xesús Lama, a investigadora Ana Acuña, o politólogo Ramón Maiz, o historiador Justo Beramendi e tamén o académico de número director da Sección de Historia a RAG, Ramón Villares. Cando naceu Rosalía? Cando morreu Murguía? O primeiro encontro, sobre a relación de Manuel Murguía coas diferentes institucións galeguistas e a creación dos símbolos da Galiza, terá lugar na Coruña o 2 de febreiro de 2023, o día do centenario do seu pasamento, e abranguerá temas como os precedentes da Real Academia Galega, con experiencias como a da Sociedad de Folklore Gallego, creada en 1881 tamén na cidade da Coruña, e a bandeira galega de Murguía e Rosalía de Castro.


Summary: Verteron pintura rosa sobre a figura do escritor e político que hai nunha praza desta localidade da comarca da Baixa limia. Agora Galiza reivindicou a acción, así como pintar unha cruz dedicada a Primo de Rivera no Porriño.

Esta quinta feira, 18 de xullo, 83 aniversario do golpe de estado franquista, o busto de Eugenio Montes en Bande amenceu pintado de cor rosa, nunha acción reivindicada por Agora Galiza contra o que cualifican como "um dos fundadores teóricos da Falange". Non foi esta a única acción desenvolvido nestas horas, Agora Galiza informou tamén que "sabotamos baixo relevo, cinzelado fachada principal igreja de Santa Maria da Conceçom, na rua Manuel Rodríguez de Porrinho. A gigante cruz dedicada fundador da Falange, José Antonio Primo de Rivera e vizinhos da vila da Lourinha, foi pintada de cor-de-rosa". Eugenio Montes Domínguez (Vigo 1900 -Madrid ,1982) foi un político e escritor galego. En 1933 foi un dos fundadores de Falange Española. Acompañou José Antonio Primo de Rivera nas súas viaxes á Alemaña e á Italia fascistas (1934-1935). Colaborou con artigos e conferencias á difusión da ideoloxía falanxista. O rosa foi a cor empregada tradicionalmente na década dos 90 e principios do SXXI polo independentismo galego para tinxir estatuas e simboloxía franquista na Galiza, en accións de denuncia.


Summary: Persoas procedentes de diferentes organizacións reuniranse o 8 de maio na procura dunha "vía de unión" electoral.

Esta segunda feira (25 de abril) o alcalde de Vimianzo, Manuel Antelo, e a profesora de Filosofía, Zeltia Laya, presentaron en comparecencia de imprensa Foro galego un espazo que, din, visa pular pola "concentración parcelaria" na política galega co obxectivo de "botar" o PP da Xunta de Galiza nos vindeiros comicios. "Somos un foro para debater e ter ideas" Segundo explicaron aos medios de comunicación en declaracións recollidas por Europa Press, queren verse no "reflexo" das candidaturas municipalistas, as mareas, e procurar a confluencia con En Marea através dun "diálogo de irmandade". "Non somos un partido máis", defendeu Antelo, quen asegurou Foro galego está integrado por persoas de diversa procedencia (BNG, Anova, Cerna e Compromiso por Galicia). "Somos un foro para debater e ter ideas", defenden desde Foro galego. Porén, o 7 de maio as candidaturas municipalistas promoven o seu propio espazo de debate após diversas xuntanzas das que xurdiu Mareas en Común e de cuxo encontro visan sentar as bases dunha candidatura ao Parlamento a fin de "garantir a participación e a transparencia" do proceso en troca dun acordo entre cúpulas como como aconteceu nos comicios de decembro.


Summary: O programa do Museo do Pobo Galego volve esta terza feira ás 19:00 horas.

A cita vai ser no Museo do Pobo Galego ás 19:00 horas desta terza feira e a persoa Rubén Aranburu, crego rural. A súa presenza enmárcase na proposta 'Temos unha peza' do Museo do Pobo. Convócase ao público a un coloquio cun persoeiro representativo do mundo da cultura e da sociedade galega, usando como pretexto unha obra ou peza dos propios fondos do museo. Desta volta esa peza vai ser un peto de ánimas. O programa comezou o 24 de xaneiro con Suso de Toro; continuou co debuxante Pepe Carreiro, Ses; o físico Jorge Mira; a xornalista Tareixa Navaza; a futbolista Vero Boquete; e o actor Roberto Leal; entre outros. Aranburu é membro da directiva da Asociación Irimia e forma parte da mesa de redacción de Encrucillada. Colabora conasociacións como Xermolos, e é dinamizador sociocultural, tendo participado en infinidade de proxectos comunitarios e culturais. Foi actor ocasional. Actualmente é párroco en San Salvador de Bergondo; antes foino doutras parroquias como Santa María do Campo e Santo Tomé de Piñeiro, de onde tivo que saír por obediencia debida contra a vontade dos veciños e de numerosos colectivos sociais.


Summary: Os cargos contra o xornalista terán de ser confirmados polo xuíz. Francesc Fàbregas tivo de ir á Comandacia da Garda Civil de Tarragona. Alí, exercendo os seus direitos, negouse a prestar declaración. Continúa, pois, a maquinaria represiva do Estado contra o referendo de autodeterminación convocado polas institucións de autogoberno catalás.

O corpo militar estatal ve indicios de que o semanario El Vallenc está a participar nos preparativos do referendo, polo que imputa ao seu director a condición de colaborador necesario na comisión dos mesmos tres delitos que a Fiscalía atribúe aos membros do Govern: desobediencia (ao Tribunal Constitucional), prevaricación e malversación de fondos. Á saída da Comandancia, o xornalista díxolle aos meios alí congregados que non puido ter acceso ás dilixencias, pois a causa ten sido declarada secreta. Nos próximos días, engadiu, ha ser chamado a declarar nos xulgados. Non estivo só Francesc Fàbregas. Por volta de 200 persoas concentráronse perante o cuartel da Garda Civil en solidariedade co xornalista. Entoaron cánticos pola independencia, portaban faixas soberanistas e até fixeron o simulacro de votar nunha urna. A Garda Civil rexistou a redacción de El Vallenc durante cinco horas e confiscou o computador do seu director, segundo confirmou este a NacióDigital. Nas súas declaracións aos meios, Fábregas enfatizou que "non fixemos ningún delito". "O importante é que o 1 de Outubro iremos votar. Se fai falta que imprimamos papeletas, voltaremos a imprimilas", engadiu.


Summary: O Bloque Nacionalista Galego presentou oficialmente a súa campaña electoral esta mañá na súa sede de Santiago de Compostela. Rubén Cela e Goretti Sanmartín definiron as chaves dun proxecto de proximidade.

Construír Galiza contando con todos os cidadáns. É a premisa da que parte a campaña electoral do Bloque Nacionalista Galego de cara aos comicios do próximo 25 de setembro. Son dúas as partes nas que se divide unha campaña que ten un obxectivo dobre: derrotar Feijóo e, así, "abrir un tempo novo" para os galegos e galegas. Non abonda con desbancar Feijóo Goretti Sanmartín recalcou a necesidade de impulsar políticas que garantan o benestar e bon funcionamento de Galiza, máis aló de "cambiar as caras da Xunta". "Non nos conformamos con derrotar Feijóo", arguiu Sanmartín na presentación da campaña electoral, para enfatizar que "Galiza ten futuro", un porvir que desde o Bloque queren construír diferenciándoo dun presente no que, segundo Sanmartín, "Feijóo deixa o país empobrecido e desigual con máis paro, máis precariedade e menos galeguidade". Goretti Sanmartín: "Non nos conformamos con derrotar Feijóo. Hai que ir máis aló de cambiar as caras da Xunta" Deste xeito, o BNG aúna as críticas ao goberno do Partido Popular coa proposición dun cambio de políticas baseado na batería de propostas que o Bloque presentara no mes de xullo, reforzada polo programa electoral aprobado este sábado polo seu Consello Nacional.. Campaña porta a porta Rubén Cela, responsábel de comunicación do Bloque Nacionalista Galego, anunciou os dous piares básicos sobre os que se sosterá a campaña. O primeiro deles é a proximidade: "Haberá un máximo esforzo polo contacto directo porta a porta e boca a boca", afirmou Cela quen engadiu que "o BNG gaña nas distancias curtas". Unhas distancias que tentarán reducir cos propostos 'Cafés para 5', encontros nos que os líderes da formación conversarán en situacións distendidas con grupos reducidos de persoas. Pola outra banda, a campaña estará centrada en dar a coñecer as propostas. Un punto no que serán chaves os debates electorais. Cela celebrou a realización do debate entre os candidatos de BNG, PSdeG, PP, En Marea e Ciudadanos na televisión publica de Galiza, mais apuntou que é "insuficiente", ao tempo que demandou unha dobre volta e debates entre os líderes provinciais. Rubén Cela: "Calquera acordo pasará polo BNG" Enquisas A recente publicación de enquisas de intención de voto non é para o BNG "unha foto fixa". Cela e Sanmartín afirmaron confiar nos efectos da campaña electoral do seu partido, coa que pretenden achegarse á xente para construír país en base a ela. Canto aos posíbeis resultados electorais, Rubén Cela analizou que "calquera acordo pasará polo BNG" situándose nun posto estratéxico para mudar un goberno do que non só queren "cambiar as caras, senón cambiar as políticas".


Summary: O Goberno galego non pode impedir que o BIC o xestione a entidade franquista, para quen a CRMH pide a "ilegalización", mentres a familia do ditador siga a controlalo. O PP rexeitou hai só uns meses unha iniciativa de toda a oposición para reverter o inmoble ao público. O BNG leva a "apoloxía do franquismo" á UE e pide á Comisión que actúe contra a asociación A oposición insta a Xunta a reaccionar e a Deputación ameaza a entidade con denunciala

O BNG leva a "apoloxía do franquismo" á UE e pide á Comisión que actúe contra a asociación Toda a oposición e a Deputación da Coruña amosaron a súa perplexidade e indignación logo de coñecerse que a Fundación Francisco Franco xestiona desde hai meses as visitas ao Pazo de Meirás e que, tal e como advertiu nun comunicado, empregará este labor para gabar "a grandeza" do ditador. A polémica chegará á Cámara galega, pero tamén ao Parlamento europeo, logo de que o BNG anunciase a solicitude da súa portavoz comunitaria, Ana Miranda, para que a Comisión Europea actúe entidade fascista por "apoloxía da ditadura e da figura do ditador". A Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica (CRMH) pide directamente a súa ilegalización e todos reclaman á Xunta que reaccione e faga algo ante o que consideran unha "burla e provocación". A Xunta nada pode facer para impedir que a entidade franquista xestione Meirás mentres o Pazo sexa dos Franco e a Fundación, legal Pero o Goberno galego ten as mans atadas. Mentres a familia do ditador sexa a propietaria oficial do Pazo e a Fundación Francisco Franco sexa legal, non hai moito que facer. Así o volve lembrar a Consellería de Cultura en resposta ás preguntas deste diario. "A Xunta cumpre coa lei, como non podería ser doutra maneira nun Estado de dereito. E dentro deste marco democrático, todas as persoas ou entidades xurídicas deben respectar e cumprir as normas democráticas coas que se dota o Estado", explica. Ademais, lembra que a Fundación Francisco Franco "é unha entidade considerada legal" e que, "polo tanto, o seu dereito, pero tamén o seu deber, é actuar baixo as regras democráticas". Respecto á posibilidade de impulsar iniciativas para recuperar o Pazo para o público ou porse en contacto coa familia do ditador para advertirlle da imposibilidade de facer apoloxía da ditadura, a Xunta nada di. "En todo caso, se a Xunta detecta algunha actuación fóra do marco legal establecido, poñeraa en coñecemento dos órganos xudiciais pertinentes", asegura. O Goberno galego limítase advertir que "de detectar algunha actuación fóra do marco legal establecido, poñeraa en coñecemento da Xustiza" Como se insiste desde a Consellería, o Pazo de Meirás "é un BIC de titularidade privada" e, tal e como figura na Lei do Patrimonio Cultural, "é obriga dos propietarios abrilo ao público e xestionar o seu mantemento". "Esta lei non establece nada ao respecto de que as visitas se xestionen a través dun ou doutro tipo de entidade", insiste, polo que a Xunta "velará porque sempre se cumpra a lei dentro do que establece a propia lei". E a lei establece, polo momento, que non hai xeito. A solución é mudala, pero hai tan só uns meses, o PP rexeitou esa posibilidade no Parlamento galego. Votou en contra de iniciar a tramitación dunha proposición de lei presentada por En Marea e apoiada por PSdeG e BNG para recuperar a titularidade pública do Pazo de Meirás. Era só o inicio dun trámite que continuaría coa Cámara galega remitindo unha proposición de lei ao Congreso dos Deputados para reformar a Lei da Memoria Histórica e introducir nela unha disposición adicional que permitise a recuperación do pazo. Esa disposición indicaba que nun prazo de seis meses as administracións públicas deberían iniciar o proceso para recupear a titularidade pública do ben, que pasaría a ser xestionado por un ente público consorcial formado polo Estado, a Xunta, a Deputación da Coruña e o Concello de Sada. O PP rexeitou hai só uns meses unha iniciativa apoiada por toda a oposición para recuperar o Pazo a través da modificación da Lei de Memoria Histórica Desde a CRMH, que leva tempo reclamando a recuperación do Pazo para o público, piden tamén que se actúe de inmediato contra a Fundación Francisco Franco. "Suxerimos, a quen corresponda, á Fiscalía ou aos xuíces, que corrixan esta anormalidade e revisen as actividades desta fundación e que atendan as súas manifestacións, que nos parecen moi próximas ao tipificado como delito de odio", asegurou na Radio Galega Fernando Souto, presidente da Comisión na Coruña, que solicita que o Estado "ilegalice" esta entidade fascista "amparándose nas leis democráticas que permitan levar adiante esa acción, como a lei de fundacións ou do tipificado no Código Penal". A CRMH da Coruña pide a "ilegalización" da Fundación Francisco Franco: "Se non hai leis que permitan actuar, é urxente dotarse delas" "Se non hai leis que permitan actuar contra quen fai apoloxía do terror, utiliza o negacionismo para fomentar valores e prácticas antidemocráticas e despreza a memoria das vítimas do franquismo, os lexisladores deberían asumir como urxente esta tarefa de dotar un Estado democrático dunhas normas que protexan este seu carácter", advirte a CRMH. Desde a oposición, todos os partidos amosaron xa o seu rexeitamento á actitude da Fundación Franco pero tamén ao silencio e desleixo da Xunta. O PSdeG pide un pronunciamento oficial do Goberno galego que "reprobe" as declaracións desta entidade e o uso do Pazo para a "exaltación" da ditadura. O BNG pide crear unha comisión de estudo para reverter o inmoble ao patrimonio público galego, ao tempo que, xunto con En Marea, denuncia a "complicidade, permisividade e conivencia" do Executivo e do PP coa institución franquista. Este mércores, En Marea insistiu en que o Pazo de Meirás "sexa unha homenaxe ás vítimas" e en "rexeitar a aldraxe de convertelo nunha glorificación do fascismo". "Consideramos unha burla ao pobo galego e unha ignominia ás vítimas da barbarie franquista que un Ben de Interese Cultural sexa xestionado pola Fundación que glorifica a un ditador sanguinario", di.


Summary: O anterior equipo da empresa pública xa prevía en 2013 anular unha decisión do último goberno socialista pero desligábao do accidente de Angrois e atribuíao á falta de empresas interesadas

As instalacións de seguridade, telecomunicacións e control do tráfico do AVE Galicia-Madrid xa non correrán por conta dunha concesionaria durante 25 anos senón que serán asumidas pola propia Adif, a empresa pública dependente do Ministerio de Fomento. Así o vén de facer oficial Adif coa súa publicación este luns no BOE da súa renuncia, decidida hai tempo pero concretada aínda agora, a varios contratos lanzados en 2011 polo último goberno central do PSOE. O anterior equipo da empresa pública xa prevía anular unha decisión do último goberno socialista pero desligábao do accidente de Angrois e atribuíao á falta de empresas interesadas A crise e a redución dos orzamentos fixera que o equipo do daquela ministro socialista José Blanco optase pola colaboración público-privada para non demorar aínda máis varias actuacións do AVE galego como a instalación das vías, ou a electrificación e os sistemas de seguridade. Foi así como, co asentimento da Xunta no marco do Pacto do Obradoiro acordado entre Blanco e Feijóo, Adif deseñou varios contratos de construción e mantemento durante 25 anos de diversas instalacións que sumaban, incluídos os pagamentos futuros previstos, máis de 2.000 millóns de euros. Porén, Adif non atopou empresas interesadas ou que tivesen a capacidade de adiantar os cartos para a execución inicial desas instalacións técnicas. Ante esa situación, a empresa pública xa comezara mesmo a contratar varias desas actuacións con cargo aos seus propios orzamentos, pero é aínda agora cando publica no BOE a súa renuncia a aqueles contratos anteriores. A intención de renunciar á colaboración público-privada para a xestión do AVE Galcia-Madrid xa fora avanzada hai máis de catro anos polo anterior equipo de Adif, xa co PP á súa fronte. Admitírao a finais de 2013, pouco despois do accidente de Angrois, pero asegurando que esa decisión non tiña que ver co sinistro, malia que no treito Ourense-Santiago no que se produciu xa se detectaran varias eivas de seguridade e ese ía ser un treito cuxo mantemento tamén ía estar incluído na colaboración público-privada. Unhas concesións que causaran malestar entre o persoal de Adif, que consideraba que supuña externalizar e perder parte do control e da supervisión sobre unhas funcións que sempre realizaran eles.


Summary: A cestería é toda unha arte, unha tradición moi arraigada na Galiza que forma parte da artesanía galega xunto a outros oficios tradicionais

A cestería galega está a vivir un gran cambio, un oficio con moita historia dentro da artesanía galega, é un claro exemplo da volta ao tradicional cun novo estilo. A diminución das actividades rurais e o éxodo da xente do rural cara aás cidades, contribuiu a que a profesión de cesteiro fora minguando pouco a pouco. O auxe dos zocos: Artesanía tradicional galega con tinte contemporáneo Aínda quedan artesáns que seguen con esta excelente labor Como exemplo de tradición cesteira, atopamos toda unha mostra en Allariz, e máis concretamente no lugar de Santa Mariña de Augas Santas, onde se mestura a historia, as lendas e a tradición que da orixe a mellor cestería artesanal. A cestería, unha tradición centenaria A cestería é unha das artes máis antigas, unha actividade artesanal centenaria, que conta con máis anos que a oleiría. De feito na creación de cestos tradicionais só se usan materiais e fibras que atopamos na natureza, como o esparto, o vimbio, os xuncos, e moitas outras plantas. A realidade actual centrada na tecnoloxía e o uso de tantos productos de rápido consumo fan que as veces, os oficios con máis historia se perdan e queden no olvido. Pero están a xurdir dende algúns anos, obradoiros para preservar esta tradición onde a xente aprende por sí mesma as elaboracións destes obxectos que antigamente eran imprescindíbeis na vida cotiá. Datas do Entroido 2020 na Galiza: Tanto se che gusta coma se non, consulta as datas do Entroido na Galiza 2020 e empeza cos plans Cal son os materiais máis utilizados na cestería? Moitos son os materiais cesteábeis, principalmente fibras vexetais dos que imos a falar a continuación. O vimbio é un dos materiais máis usados xunto coa madeira. Este material leva formando parte da nosa vida non só na cestería, tamén en obxectos de uso decorativo como mesas, cadeiras ou lámpadas. O esparto é outro dos materiais cuxa recolecta facíase antigamente a man, un traballo moi duro e incómodo. Un material moi usado para facer capachos, alpargatas, cestos de pescador e outros obxectos. Cestería artesanal de vimbio O vimbio é una fibra vexetal, unha especie de arbusto, que pertence a familia dos sauces. Para poder traballar con esta planta é preciso seleccionar as mellores fibras. Só os artesáns que levan anos traballando con este material, saben seleccionar os vimbios adecuados. Longos e finos. Moita xente hoxe en día os compra, pero se cortas os teus propios brotes, debes deshidratalos, antes de poder comezar un traballo. Se os compras, estarán secos, de xeito que terás que rehidratalos para que se poidan plegar, e así, poder comezar coa tarea de facer os cestos. Un material doado de traballar, aínda que se necesita moita forza para plegalo. Co vimbio podemos fabricar non só cestos, cestas ou canastos, tamén mobles, baúis, lámpadas ou tecidos decorativos. Alternativas ao Entroido na Galiza 2020: Descubre 4 plans alternativos A contemporaneidade da cestería galega Hoxe en día, a cestería tradicional é usada principalmente como elemento decorativo, aínda que comeza a ter visibilidade na moda como complemento ou como prenda de vestir. 'Baskets' é un ambicioso proxeto da firma de moda Loewe. Esta proposta conta cunha mostra de pezas únicas que foron expostas en Milán con moitvo da feira do moble e ademáis, unha colección de accesorios e pequenos obxectos que usan o vimbio e o xunco como materias primas básicas. É un xeito de homenaxear este oficio contando coa colaboración de destacados cesteiros contemporáneos, como Álvaro Leiro, Idoia Cuesta ou As Raderias. As pasarelas internacionais e as revistas de moda están facendo desta arte unha inversión. A finalidade decorativa da cestería está mudando do tradicional ó bohemio ou eco-chic. As fibras vexetais están de moda, e a cestería e todo o relacionado con esta tradición, comeza a ser parte da actualidade. Entroido na Galiza 2020: Ruta polos entroidos galegos máis salientábeis Artesáns da cestería galega Unha xeración de artesáns galegos están facendo desta tradición un mundo novo dentro da cestería. Famosos por adaptar esta arte ó noso estilo de vida actual, mesturan novos materiais tratando de innovar nesta arte. Lola Tourón Lola é natural de Samos (Lugo). Fai 20 anos descubriu a cestería e mostra as súas obras en feiras e exposicións. Lola expresa a sua creatividade con fibras vexetais, texiles, madeira, cerámica, papel, ou calquera outro que lle axude a traballar na súa inspiración. Ela adica a mirande parte do seu tempo a impartir cursos para manter viva a cestería. Nestes obradoiros, usa materiais coma o centeo, a silva, o vimbio... Idoia Cuesta Dende o seu taller, Idoia Cuesta, artesá contemporánea, combina a cestería con novos materiais e diversos tecidos como a fibra marina. Como creadora textil e artesá creativa, está especializada en cestería, e é coñecida polos seus productos de interiorismo, paisaximo e moda. Ten a súa propia liña de cestas de estilo nórdico, imparte obradoiros e colabora xunto a outros artesáns coa firma Loewe na confección de bolsos. Manuel Rilo Este coruñés mantén viva a tradición de facer cestos de maneira artesanal, pois aprendeu o oficio dun tío seu. Vive en Touro e imparte cursos de cestería organizados polo Concello dende fai nove anos. Esta actividade ten moitas seguidoras, xa que a meirande parte destes cursos están formados por mulleres. A cestería galega está dando a volta ao mundo, e non só iso, está de moda. Moitos son os cursos que danse por toda a xeografía galega, proba de que esta arte está comezando a vivir unha segunda época dourada.


Summary: O espazo político foi líder no horario de máxima audiencia, con 151.000 espectadores de media, segundo cifras da CRTVG.

O debate electoral espertou un fondo interese entre os galegos e galegas. Así o demostran os datos de audiencia desta cita electoral cara os comicios do 25 de setembro. O programa, emitido polos medios públicos do país, converteuse no espazo líder na franxa televisiva de máxima audiencia. Unha media de 151.000 espectadores seguiron o debate entre os aspirantes á Xunta das cinco principais forzas políticas. Segundo os datos ofrecidos pola CRTVG, un 15,3% das persoas que estaban vendo a televisión en Galiza tiñan sintonizado o debate, por diante de programas e estreas nas canles privadas. Un debate que tamén estivo moi presente nas redes sociais, facendo do cancelo #DebateCRTVG un dos temas máis comentados a nivel estatal. A conta oficial en Twitter de Sermos Galiza superou as 170.000 impresións orgánicas, con case 500 rechíos e 300 'likes' durante a emisión. Porén, as cifras de audiencia están lonxe dos últimos debates para as eleccións galegas. En 2012, o formato elixido foron tres cara a cara. O realizado entre Alberto Núñez Feijóo (PP) e Pachi Vázquez (PSdeG) acadou o 31,3% de share; o cara a cara entre Feijóo e Francisco Jorquera (BNG) o 24,9% e o debate entre Vázquez e Jorquera o 19,5%. Estas boas cifras contrastan co pouco seguimento dos debates das eleccións locais en 2015, emitidos polas canles públicas, que ficaron por baixo do 2% Un interese que quedou patente de igual forma nas cifras de audiencia de Sermos Galiza. O debate retransmitido pola nosa conta oficial de Twitter @SermosGaliza superou as 170.000 impresións orgánicas, con case 500 rechíos e 300 'likes' durante as horas que durou o encontro. A mensaxe con maior impacto foi unha intervención da candidata do BNG, Ana Pontón: .@anaponton: "Se estiveramos na boa dirección, a xente non estaría marchando do país" #debateCRTVG #Galegas2016— Sermos Galiza (@SermosGaliza) 12 setembro 2016


O Ministerio de Saúde da China confirmou nesta sexta feira, 20 de marzo, que, por segundo día consecutivo, non se rexistrou ningún caso de contaxio a nivel local por coronavirus na cidade de Wuhan, capital da provincia de Hubei e epicentro da pandemia. No entanto, o país rexistrou 39 casos exportados desde o estranxeiro, elevando o balance a 228 positivos procedentes doutros países. Ademais, rexistráronse tres falecementos. Sumados estes datos, as cifras globais son de 80.967 casos e 3.248 falecementos. Os casos graves diminuíron en 178, até os 2.136, mentres que os sospeitosos de contraer a enfermidade foron 31. En total, en China hai 104 casos sospeitosos de coronavirus. Altas Por outra banda, na quinta feira, 19 de marzo, foron dadas de alta 730 persoas, o que fai un global de 71.150 pacientes que abandonaron os hospitais do país tras recuperarse da enfermidade. Porén, 6.569 aínda seguen ingresados. A autoridades informaron de que 8.989 persoas que tiveron contacto próximo con enfermos aínda estaban baixo observación médica, mentres que 1.197 finalizaron nesta quinta feira a vixilancia. A estas cifras hai que sumar 208 casos e catro mortes en Hong Kong, e 17 casos en Macau. En total, 98 pacientes foron dados de alta tras recuperarse do virus en Hong Kong, por 10 de Macau.


Summary: O encargo do quinto buque gaseiro de Gas Natural ao estaleiro de San Fernando confirma os peores temores a respecto da carga de traballo real que ía receber Galiza.

Logo do anuncio de que Ferrol construirá un dos dous novos BAM para a Armada, o Presidente da SEPI, Ramón Aguirre, facía público que o buque gaseiro encomendado por Gas Natural construirase en San Fernando (Cádiz), a pesar de que en xaneiro a empresa apuntaba que esta se repartiría entre as gradas gaditanas e as galegas. Porén, finalmente Navantia decidiu concentrar o pedido na factoría andaluza. Desta maneira comparando a carga de traballo para os vindeiros 30-36 meses, constátase que a encomendada a Ferrol (1,1 millóns de horas, polo BAM) é un terzo da outorgada a Cádiz (1,1 millón doutro BAM e arredor de 2 millóns de horas máis polo gaseiro). O flotel de PEMEX e o BAM da Armada só suporán un 20% da carga de traballo que Ferrol pode asumir As encomendas dun flotel de PEMEX e dun Buque de Acción Marítima (BAM) para a Armada Española, apenas suporán un 20% da carga de traballo que o estaleiro de Navantia en Ferrol podería asumir. Ambos encargos suporán dous millóns de horas de traballo para os vindeiros trinta meses. As gradas ferrolás de Navantia poden, en troca, producir até 4 millóns de horas por ano. Confírmanse os peores temores do BNG En decembro pasado Gas Natural mostrábase favorábel a que este pedido fose asumido por Navantia, logo de que outros catro gaseiros fosen contratados en estaleiros xaponés Imabari e o coreano Hyundai. O buque de "terceira xeración" e con capacidade para 176.000 será destinado pola empresa enerxética para transportar Gas Natural Licuado (GNL), fundamentalmente proveniente de Louisiana (EUA), entre os Estados Unidos e Xapón. O BNG interpelou en varias ocasións a Goberno e SEPI sobre as previsións reais para Ferrol sen obteren resposta Con todo, a falta de concreción motivou unha grande desconfianza e preocupación desde o inicio a respecto da posibilidade de que Ferrol recibise esa encomenda. Uns temores, confirmados co anuncio de hoxe, que se trasladaron por boca do BNG xa o pasado mes de febreiro no Parlamento español. A deputada Rosana Pérez presentou o 22 de febreiro unha pregunta na que lle solicitaba ao ministro de Facenda, Cristobal Montoro que concretase "as posibilidades reais" de que o estaleiro ferrolá construíse o quito gaseiro. A resposta do ministro ante a interpelación foi limitarse a afirmar que o proxecto estaba en marcha, mais sen explicitar onde se ía construír. En marzo a deputada nacionalista formulaba tamén unha completa batería de preguntas ao Presidente da SEPI, para "aclarar o futuro da factoría de Ferrol" sen obter ningunha resposta definitiva. Aliás, o Ministerio de Economía negouse o pasado 27 de abril a lle entregar ao BNG o plan de traballo 2011-2018 e a acta dun Consello de Administración de Navantia, coas que o Bloque pretendía visar as previsións reais para Ferrol.


Summary: María Loureiro, catedrática de Economía na USC desde o ano 2017, ten entre os seus campos de investigación a importancia da enerxía, do medioambiente e da contorna agraria. Nós Diario fala con ela do futuro máis inmediato que traerá o escenario de postpandemia e os cambios que se agardan.

-Desde o inicio da pandemia fálase de que haberá un antes e un despois nas estratexias económicas. A nivel galego, modificaremos as políticas? Eu confío en que si, en que sexamos capaces de darlle unha boa saída aos fondos europeos dentro do paquete do Next Generation, mais tamén temos que recordar como se xeraron estes fondos, aínda que agora van ser aplicados para saír dunha gran crise acontecida pola Covid-19, foran pensados para unha transición verde e unha descarbonización. Sempre e cando sigamos esas pautas e que consideremos que non temos que facer intercambios entre melloras ambientais e melloras económicas, senón que o medio ambiente é necesario e para conseguir melloras económicas, teremos grandes oportunidades. A nivel internacional o grande elefante que temos na habitación é o proceso de cambio climático, de ver se somos capaces de adaptarnos, de sacar partido do impacto que vai ter. -Cales serían as medidas económicas máis importantes, e ao mesmo tempo respectuosas co medio ambiente, que deberiamos seguir? Todas aquelas que empurren cara a unha transición enerxética e a descarbonización, implicando un cambio nos combustíbeis a empregar. Desde cambios no automóbil e no seu uso. Sabemos que a mellor mobilidade é a sostíbel, con transporte público ou compartido. Implica tamén outros cambios básicos, como é o das infraestruturas que deberían ser máis ecosostíbeis, por exemplo na produción de bens e servizos e tamén cambios no consumo. Neste último caso debería ser máis local, máis consciente. -Como adaptar as enerxías renovábeis ao noso territorio creando riqueza? A Galiza, desde logo, é unha gran produtora de electricidade. Temos que ser moi conscientes do valor económico que esta enerxía local pode xerar mais tamén do impacto ambiental que ten se non se planifica axeitadamente. Teriamos que pensar en métodos de produción e distribución tendo en conta os núcleos de poboación e que poderían estar auspiciados non necesariamente por empresas, senón por pequenas cooperativas. Pode haber un debate moi interesante sobre novas formas de produción, novas tecnoloxías e ver cales son os novos mecanismos e a nova xestión de toda esa produción, cunhas novas formas de gobernanza. A Galiza, desde logo, é unha gran produtora de electricidade Aínda que sabemos que hai un gran potencial enerxético, temos un país sensíbel que se abocará a grandes cambios climáticos no futuro. Hai que ser cautelosos e prudentes nas formas que escollamos as fontes enerxéticas e onde as estabelezamos. -Vemos que os proxectos en renovábeis que hai están liderados por grandes grupos... Os cambios normativos de autoprodución chegaron aquí bastante tarde. Noutros países non é así. Hai casos, por exemplo en California, de cooperativas de produtores locais que mesmo son veciñas e veciños que teñen as súa placas solares e venden a rede. A nivel internacional hai moitas experiencias. Aínda que as grandes multinacionais teñan vantaxes comparativas á hora da produción, tamén hai outras iniciativas máis pequenas a nivel internacional que convén estudar. -Son correctas as liñas que se seguen por parte da Xunta contra o abandono do rural? Hai que fornecer de servizos esas contornas, con vías de comunicación axeitadas e con internet de alta velocidade. É unha aposta cara e hai que priorizar. Temos que ser bastante sensatos e comezar por infraestruturas que poden chegar a moitos cun custo baixo. É o caso de internet e de autovías máis cativas, como fan nos países nórdicos, que a teñen e ben coidada. Alén diso, o que precisa a poboación son oportunidades. Son optimista de cara ao futuro. Vendo os datos, as temperaturas no resto do Estado español, co cambio climático, haberá unha transferencia de poboación do sur ao norte moi significativa e iso é un potencial fundamental para o noso territorio. Desenvolvelo ben e de maneira coidada será esencial. No rural hai que xerar novas oportunidades para a poboación nova, como é o mercado de traballo. Ás veces véndesenos como idílico o teletraballo mais para que exista ten que haber unha infraestrutura de comunicación básica. -Que futuro lle agarda ás explotacións agrogandeiras? Se aprendemos algo da Covid-19 é o fundamental que son as cadeas de autoabastecemento próximas. É a gran vantaxe que ten a Galiza con respecto a outros territorios. Habería que apoialos ao máximo. Garántenos a nosa supervivencia desde o punto de vista máis básico e máis esencial. Pensamos neles sen un valor engadido, mais co cambio climático, serán un sector fundamental para a nosa economía e supervivencia.


Summary: Entre hoxe e mañá.

Profesionais do servizo de Medicina Preventiva da área sanitaria de Santiago-Barbanza realizarán entre hoxe e mañá un cribado poboacional de Covid-19 a 2.900 cidadáns de Rianxo (comarca do Barbanza), unha das áreas máis afectadas polo virus e sometida a feche perimetral. En concreto, segundo informaron fontes da área sanitaria, serán citados a través de SMS 2.900 persoas de entre 55 e 75 anos con tarxeta sanitaria en Rianxo e deberán acudir á hora á que se lles indica ao Hospital do Barbanza, onde lles tomarán a mostra. A evolución epidemiolóxica de Rianxo nos últimos días motivou que o comité clínico decidise, na súa reunión desta segunda feira, elevar as restricións desde o nivel básico ao máximo, o que implica, entre outras cuestións, o feche perimetral da localidade e a limitación de reunións a catro persoas. Isto débese en boa parte, segundo reflicte o DOG que fai oficiais as medidas, ao ascenso da incidencia acumulada a 14 días, que é a día de hoxe 1,5 veces superior á contabilizada hai unha semana, ata os 308,2 casos por 100.000 habitantes.


Summary: Segundo a última actualización da web da Consellaría de Sanidade na mañá deste domingo, 18 de outubro, rexistráronse 437 casos nas últimas 24 horas. Vigo, principal foco.

Os contaxios de Covid-19 detectados na Galiza volvéronse disparar por encima dos 400 nas últimas 24 horas, concretamente até os 437, o que supón o segundo pico máis alto da segunda vaga da pandemia e colócase en valores similares de finais de marzo. Segundo a última actualización da web da Consellaría de Sanidade na mañá deste domingo, con datos até as 18 horas do sábado, as PCR positivas ascenderon en todas as áreas con respecto a un día antes, agás na de Ourense, e fixérono de forma destacada na de Vigo, que se coloca como novo foco ao sumar 101 infeccións nun día. Tamén subiron os novos casos de coronavirus detectados na área sanitaria de Santiago e Barbanza, até 77 (15); na Coruña, a 66 (9); en Pontevedra e O Salnés, a 54 (15); en Lugo, onde case se duplican, até os 41 novos positivos (19); e en Ferrol, con 20 (1). A única excepción é a área de Ourense, Verín e O Barco, que até agora era principal foco da pandemia no país con cinco municipios en illamento. Nos datos deste domingo, figura cun total de 78 positivos en 24 horas, case unha vintena menos que un día atrás. En canto ás altas, na última xornada curáronse 248 pacientes da Covid en toda a Galiza, o que sitúa o total desde o principio da pandemia en 23.326. Ademais, até o momento faleceron 818 persoas diagnosticadas de coronavirus, tras as tres novas vítimas notificadas na tarde do sábado. Así, os casos activos ─persoas que aínda padecen a enfermidade─ repuntaron en 187 até se situar nos 4.932 este domingo, xa que se rexistraron máis contaxios que altas. De feito, subiron en todas as áreas agás na de Ourense, onde baixaron en 33, até os 1.577 pacientes. Pola súa banda, A Coruña e Cee sitúase como a segunda área con máis casos activos, con 839, tras unha subida de 32 nun día. Séguena Santiago e Barbanza, con 719 pacientes (33); Vigo, con 708 (76); Pontevedra-O Salnés, con 457 (41); Lugo, con 450 casos activos (25); e Ferrol, 182 infectados (13). PCR e positividade Ademais, a web de Sanidade reflicte que até o día de hoxe se realizaron 586.482 probas, o que significa que nas últimas 24 horas se fixeron 6.654 PCR, medio milleiro menos que un día antes. A porcentaxe de positivos no país ascendeu este domingo a 7,3%, por riba do 5,6% do sábado. A área sanitaria coa positividade das PCR máis alta é Pontevedra-O Salnés, onde se disparou a case o dobre, a 12,7%. Tamén o resto, agás a da Coruña e Cee (4,8%), superan o limiar do 5% que marca a Organización Mundial da Saúde: Lugo (8,5%), Santiago (7,9%), Ourense (7,7%), Ferrol (7,3%) e Vigo (6,5%). Residencias de maiores A respecto da situación nas residencias de maiores, segundo os datos fornecidos pola Consellaría de Sanidade este domingo, rexistráronse tres novos casos da Covid en usuarios da residencia de maiores Ballesol de Oleiros e outros dous na DomusVi de Bóveda. Ademais, entre os empregados detectouse un caso positivo na residencia de maiores Quercus de Leiro, outro na dos Gozos, así como dous máis na DomusVi de Bóveda.


Summary: Sermos Galiza regresa ás casas e quioscos máis un sábado e o deste 23 vai ser especial. Un número que, con motivo do 25 de xullo e baixo o título Somos quen de producir, recolle dez entrevistas a representantes de empresas do tecido produtivo galego.

Este sábado, 23 de xullo, acompañará Nós Diario un Sermos Galiza especial con motivo do Día da Patria Galega. Unha publicación especial que, titulada "Somos quen de producir", recolle entrevistas con persoas vinculadas a empresas do tecido produtivo. É o caso da conversa con Lito Andión, xerente da cooperativa Queixos Hoxe, radicada na comarca do Deza, que explica como foron quen de triplicar a producir e de entrar en grandes superficies como Gadis, Froiz, Vegalsa-Eroski ou Carrefour. Tamén defende a importancia da proximidade á hora de pór os produtos no mercado e advirte das consecuencias do encarecemento da factura eléctrica. Alejandro Argibay, directivo da compañía de auga filtrada Augaplus, localizada no concello de Ames, revela as características principais deste sistema de abastecemento de auga, pioneiro na Galiza e que cada vez conta con máis persoas usuarias. Aliás, Argibay refírese ao aproveitamento dos recursos hídricos no país, e de cal é o horizonte para un sector cada vez máis afectado pola seca. José Luís García, presidente do Consello Regulador da Denominación de Orixe Valdeorras, pon de manifesto como afectan o clima, o solo e as variedades de uvas á produción de viño. Un viño no que é protagonista indiscutíbel o godello. Advirte de que "estamos nun punto de inflexión" e de que "se as cousas van como deben ir, en cuestión de catro ou cinco anos deberíamos ter un salto en termos de presenza nos mercados". Pedro González Boquete, director executivo de Leite Noso, a sociedade que comercializa Deleite, valoriza a calidade do sector leiteiro galego e salienta as fortalezas e debilidades da produción láctea e das explotacións, sempre coa ollada posta na preservación do emprego no campo e no leite de maior calidade. Sermos Galiza tamén publica a conversa con Xosé Lois Lamazares, coordinador xeral de Galletas Daveiga, que debulla a chave do éxito dunhas bolachas que non deixan indiferentes a ninguén. Desde Chantada, explica a adaptación moderna do coñecido como pan ou biscoito de barco: as Galletas Mariñeiras, unha solución dos mariñeiros para conservaren o pan nas travesías oceánicas de forma natural. A realidade do sector do mar chega da man de Eduardo Míguez, director adxunto do Porto de Celeiro, en Viveiro, onde se atopa 30% de toda a capacidade pesqueira do Estado español en augas comunitarias. Unha frota, explica, de carácter artesán e cun "saber facer" que fai do produto "unha diferenza a respecto do resto dos portos con menos tradición e experiencia que a nosa". O Porto de Celeiro non só é unha lonxa, confórmano un grupo de 12 sociedades que prestan servizo á frota e que actúa como central de compras. Melisa Pagliaro, directora de Márketing e Responsabilidade Social Corporativa de Gadisa, realiza un repaso á traxectoria da empresa líder en distribución no noroeste da península Ibérica. Ademais de pór en valor o papel dos produtos frescos no modelo de negocio dos supermercados Gadis, salienta a importancia da "galeguidade" como unha das características da empresa. Elena Pérez Canal, directora de Márketing e responsábel do departamento de exportación para Estados Unidos e Canadá de Aceites Abril, recolle o legado do seu pai, que en 1972 fundou a empresa en Ourense, para seguir fabricando e distribuír aceite de excelente calidade. Contan con 177 persoas empregadas, veñen de inaugurar unha segunda liña de refinado en San Cibrao das Viñas e impulsan o cultivo da oliva na Galiza coa gama Colleita Propia. Ademais, Esteban Raposo, director xerente de Toldos Gómez, empresa con case un cento de traballadoras e traballadores e con seis vías de negocio, que van desde a protección solar e os téxtiles técnicos, que representan perto de 80% da facturación, ás lonas para o transporte, cintas de amarre e elevación e capas e estruturas, entre outras. Por último, Paulo Rodríguez, director de Desenvolvemento e Comunicación de Dinahosting, relata como conseguiron converterse en líderes do sector, manténdose independentes de grupos de investimento foráneos. "Uns alicerces sólidos, un esforzo na actualización tecnolóxica e máxima atención e rigor no día a día nos fluxos de traballo e na atención á clientela" son factores que Rodríguez ve fundamentais na evolución da empresa. Poderás facerte con este Sermos Galiza, o próximo sábado, 23 de xullo, nos quioscos. Se aínda non estás subscrita ou subscrito, podes facelo nesta ligazón.


O presidente da Xunta de Galiza, Alberte N. Feijoo, destacaba hai uns días os datos de crecemento económico, difundidos polo Instituto Galego de Estatística (IGE) que "alumean o crecemento provisional do 3,1 por cento en 2016, o maior dos derradeiros nove anos". Feijoo resaltou que Galiza rematou en 2016 "medrando mais que España e superando aos países da zona euro como Portugal, Francia, Italia ou o Reino Unido, entre outros". Segundo datos do IGE (Instituto Galego de Estatística) o PIB (Produto Interior Bruto) de Galiza tivo no ano 2016, un crecemento provisional do 3,1%. Crecemento que confirma a senda positiva anterior (0,4% no 2014 e 3,2% no 2015) e que se sumamos a que o comercio parecera que freara a súa contracción poden dar pe a pensar que a grande recesión que seguiu á crise financeira do ano 2008, está xa superada como así afirman algúns dirixentes políticos galegos e españois. E certa tal afirmación?, a grande recesión quedou definitivamente atrás?. Hai xa algunhas décadas que o PNUD (ONU) -Programa de desenvolvemento para as Nacións Unidas- comprobou que para analizar con rigor a realidade económica e social dos distintos estados e rexións do mundo non servían as variables macroeconómicas –tal que o PIB, a RN- que a metodoloxía oficial viña utilizando. Non servían pois observou que, con demasiada frecuencia, sucedía que estados que presentaban un nivel de crecemento económico (PIB) relevante aparecían sempre entre o grupo de estados mais pobres do mundo: maiores niveis de pobreza e desigualdade, menos emprego e de peor calidade, grande precariedade nos servizos e infraestruturas básicas. Os casos abondaban e as evidencias eran rotundas. Esta realidade levoulles a considerar que eran necesarios outros parámetros para recoller a realidade económica e social dun estado ou rexión. Así elaboraron o IDH –Índice de desenvolvemento Humano- Pola súa parte, J. Stiglitz –que algo debe saber de economía- subliña que: 1º Dada a desigualdade dos ingresos o PIB non permite avaliar axeitadamente nin os resultados económicos nin o progreso social dun pais. 2º Non se pode falar de que unha crise está superada ata que se recuperan os niveis de crecemento económico e de emprego anteriores a mesma . (J.Stiglitz: "El malestar de la globalización". Editorial TAURUS). Partindo destas evidencias e centrándonos na realidade do país galego vemos que si a produción (PIB) medra faino en termos monetarios que non reais xa que a produción en 2016 aínda non acadou os valores reais que tiña antes de que estoupara no ano 2008 a crise financeira (-7,5%). Igual sucede co gasto total -coa demanda- e con tódalas grandes variables macroeconómicas, xa que practicamente ningunha recuperou os valores previos a grande crise (2008), nin hai perspectivas de que iso suceda no curto prazo. Dentro do gasto total o gasto privado (C+I) non parece quen de recuperarse da fortísima caída derivada da longa recesión (-26,8%). Unha recuperación que vai para longo como demostran as evidencias. O investimento privado aínda esta moi, pero moi lonxe de recuperar os valores anteriores a crise financeira (-54,2%). E o mesmo sucede co consumo privado (-13,1%), aínda que neste caso a situación e menos desfavorable, grazas moi especialmente a importancia estabilizadora das pensións públicas nas economías familiares. Pola súa parte o gasto público, fortemente castigado polo duro axuste fiscal aplicado polos gobernos español e galego que manteñen as súas políticas austericidas, non é quen de turrar da demanda, como sería menester, e segue nun perfil baixo (-9,8%). O comportamento do gasto total en Galiza é unha evidencia mais do fracaso das teses neoliberais que xustifican a austeridade fiscal co argumento de que o gasto público despraza ao gasto privado impedindo o crecemento económico: como se pode ver sucede o contrario, o gasto privado precisa do gasto público por que este turra daquel polo que cando se recorta o gasto público, especialmente nunha fase recesiva, frease tamén o gasto privado e debilitase a demanda impedindo o crecemento económico. Neste contexto recesivo a única que parecera recuperarse é a demanda externa que diminúe o seu balance negativo (+5,2%). Pero isto non deixa de ser un espellismo xa que o que realmente se está producindo é unha moi forte caída das importacións (-26,6%), derivada da caída da demanda interna, que provoca un balance menos negativo do saldo exterior (+5,2%). De novo as evidencias desmontan as teses neoliberais: as rebaixas salariais e a precariedade laboral –a devaliación interna- non impulsan o crecemento das exportacións (-7,3%). O fracaso, neste caso, das reformas laborais neoliberais, é absoluto. Como podemos ver a economía galega presenta aínda uns balances moi negativos tanto no sector privado como público que apenas poden ser compensados polo balance algo mais positivo do sector exterior. Uns balances que, de ningures, poden ocultarse polos resultados positivos dalgunhas variables macroeconómicas, como por caso o PIB. No transfundo desta situación está a dobre realidade dun mercado laboral galego, lastrado pola precariedade e a debilidade derivadas das sucesivas reformas laborais, e dunhas débedas privadas, que seguen a ser unha carga moi pesada para as familias e as empresas. Ao día de hoxe o número de empregos non recuperou o nivel previo a crise (-12,2%) e o desemprego sigue disparado (+58,3%) a pesar da notable caída dos activos (-5,3%). O emprego non recupera valores anteriores a crise e os novos empregos que se crean veñen marcados por unha elevadísima precariedade quen afecta moi especialmente a xente moza e as mulleres: o 31% dos traballadores galegos/as con salario cobran menos do SMI, o 22% das mulleres e o 25% dos mozos que traballan teñen un contrato a tempo parcial. Non pode resultar estraño, xa que logo, que o peso das rendas do traballo na riqueza nacional non pare de caer acadando actualmente os valores mais baixos (44%) en décadas. As evidencias permiten afirmar que en Galiza, como en España, o elevado desemprego e a alta precariedade transformáronse en problemas endémicos. Como sinalamos un rotundo éxito das sucesivas reformas laborais. En relación a débeda privada cabe subliñar que se cando estouro a crise financeira (2008) a débeda privada de familias e empresas ascendía en Galiza a 65.500 millóns de euros –equivalentes ao 114% do PIB, sendo a 7ª CCAA con maior débeda privada- na actualidade, e a pesar do fortísimo proceso de amortización desta débeda, o seu valor aínda supera largamente os 52.000 millóns de euros que equivalen ao 95% do PIB (*). Unha débeda privada que, a pesares de que agora Galiza é xunto con Asturias unha das comunidades españolas onde as familias e as empresas están na actualidade menos endebedadas, segue sendo unha pesada lousa para moitas delas e, xa que logo, para o conxunto da economía: o 21% das familias galegas teñen unha hipoteca e cada día que pasa son unha media de 7 as familias galegas que perden a súa vivenda por alzamento. Unha lousa, a débeda privada, á que hai sumar a da crecente débeda pública. Con estes datos non deixa de producir bochorno escoitar aos políticos gobernantes iso de que Galiza medra mais que Francia, Gran Bretaña e Italia… entre outros. Moito máis cando por mor destas políticas neoliberais o número de familias galegas en risco de exclusión é, tamén, un dos mais elevados en décadas: 20%. E é que, hoxe por hoxe, nin ter un traballo garanta, en Galiza e en España, evitar a pobreza. Medra o PIB, é certo, pero tamén medran as desigualdades e a pobreza. Neste marco macroeconómico resulta acertado o subliñar que non se pode afirmar que a crise estea definitivamente superada e que o sistema xa se recuperou daquela. Porque se, ademais dos problemas propios xa citados, atendemos aos ventos que veñen do leste (Unión Europea) poderemos escoitar como aqueles anuncian a posibilidade dunha nova grande borrasca (recesión) cuxo epicentro será, de novo, o sistema financeiro. Unha probable conflagración financeira que non haberá Banco Central que a deteña de non cambiar as políticas macroeconómicas actuais. (*): Elaboración propia a partir de informacións recollidas nos boletíns do Banco de España