Summary: "Non podemos traer migrantes que son rescatados no mar por barcos estranxeiros que operan sen ningún tipo de coordinación coas autoridades", aseverou o ministro do Interior italiano, Matteo Piantedosi.

As autoridades italianas expresaron novamente a súa negativa para permitir a entrada de migrantes rescatados por buques de varias ONG no Mediterráneo e pediron que sexan precisamente os países cuxas bandeiras locen estas embarcacións os que acollan as persoas migrantes en cuestión. "Non podemos traer migrantes que son rescatados no mar por barcos estranxeiros que operan sen ningún tipo de coordinación coas autoridades", aseverou o ministro do Interior, Matteo Piantedosi, segundo informou o diario Correr della Sera. A extrema dereita volve liderar Italia 100 anos despois do golpe de Estado de Mussolini Piantedosi indicou que os migrantes que chegan ao país tras ser rescatados por estes buques supoñen 16% das chegadas, aínda que o Goberno lida co outro 84 por cento que chega ás costas italianas en embarcacións que son auxiliadas polas autoridades. "Italia non abandonará o seu deber de rescatar a xente no mar, pero a solidariedade europea tense que converter nunha realidade", dixo. Máis de 500 migrantes seguen a bordo do 'Geo Barents' A ONG Médicos sen Fronteiras (MSF) alertou de que a embarcación Geo Barents encóntrase á espera de lograr un porto seguro no cal atracar con 572 persoas a bordo, entre elas tres mulleres embarazadas e máis de 60 menores. A organización advertiu que a pesar de que todos os rescates se levaron a cabo en augas de Malta, o Goberno non deu instrucións de rescate nin respondeu ás peticións dun porto seguro, o que "contradi a lexislación internacional". MSF tamén pediu desembarcar en Italia noutras tres ocasións. Loanzas a Mussolini, militancia no fascismo... Quen é Giorgia Meloni? "Temos 572 persoas a bordo con 572 historias diferentes", explicou Riccardo Gatti, xefe do equipo de procura e rescate de MSF a bordo do Geo Barents. "A bordo hai un neno que está decidido a ir a Alemaña. Alí está a súa nai, enferma terminal de cancro. Quere vela por última vez antes de que se vaia", indicou. Está previsto que esta mesma cuarta feira se renove o acordo migratorio alcanzado entre Italia e Libia e que estará vixente outros tres anos.


Summary: O evento, que se celebrou esta fin de semana en Silleda, conta co apoio da Xunta, que asinou un convenio de colaboración de 25.000 euros para a súa organización

Esta fin de semana celebrouse en Silleda Xuventude Galicia Net, a maior party informática de Galicia, con ao redor dun milleiro de participantes, e xa quince edicións ás súas costas. Durante 72 horas os e as inscritas puideron gozar de forma ininterrompida dun posto con conexión de altas prestacións para o seu equipo informático, con dereito a acampar no interior do pavillón e a participar en máis de 30 actividades distintas. "De querérmonos inscribir, non podemos facelo en galego; e de navegarmos polo portal do Xuventude Galicia Net, nada de galego, e o mesmo podemos dicir das redes sociais ligadas ao evento" Prolingua denuncia que a lingua galega ficou "excluída" do evento: "a pesar de levar na cabeceira o nome de Galicia, o galego está ausente de todo o demais", sinala a plataforma. "De querérmonos inscribir, non podemos facelo en galego; de consultarmos as normas do encontro ou de conectármonos ao seu streaming, unha e outra vez a mesma canción: só castelán; e de navegarmos polo portal do Xuventude Galicia Net, nada de galego, e o mesmo podemos dicir das redes sociais ligadas ao evento", critican. Prolingua subliña que esta "exclusión" non se dera nas edicións anteriores, pois "abonda con consultarmos o timeline do facebook ou do twitter das anteriores edicións para comprobarmos como daquela se dirixían con toda normalidade en galego aos seus seguidores". "Dóenos moito que quen debería ser o principal valedor do galego, a Xunta de Galicia, rompa unha vez máis con ese compromiso que está na cerna da súa razón de ser" O Xuventude Galicia Net conta co apoio da Xunta, que asinou un convenio de colaboración de 25.000 euros para a súa organización. A este respecto, Prolingua afirma que "dóenos moito que quen debería ser o principal valedor do galego, a Xunta de Galicia, rompa unha vez máis con ese compromiso que está na cerna da súa razón de ser". "Que foi da ratificación legal de prestar todos os servizos públicos preferentemente en galego publicada nun DOG no pasado mes de abril? Xa é papel mollado?", pregúntase. "Tamén nos doe que entidades públicas como a Deputación de Pontevedra ou o Concello de Silleda actúen como mudos patrocinadores dun novo desprezo á lingua propia de Galicia", engade. ProLingua expresa o seu desexo de que "a Xunta de Galicia, e o mesmo outros organismos que deberían ser exemplo no uso normalizado do galego, non patrocinen eventos que salientan pola ausencia da nosa lingua"


Summary: A cifra foi feita pública esta sexta feira, no quinto e último día de xuízo a José Luis Baltar, ex-presidente da Deputación e PP provincial, por un avogado da acusación, segundo informa Europa Press.

Os 104 contratos que se realizaron entre xaneiro e marzo de 2010 a través de oito decretos asinados por o daquela presidente da Deputación de Ourense, José Luis Baltar, custaron 700.000 euros á institución provincial. Europa Press informa deste dato, que foi feito público no inicio do quinto e último día de xuízo contra o ex-presidente provincial, para o que as acusacións piden dez anos de inhabilitación por delito de prevaricación continuada. Na quenda para explicar as conclusións definitivas, indica EP; o avogado do PSOE deu a coñecer o informe da intervención da institución no que se recolle esta cifra, no que apoia a súa petición sobre responsabilidade civil que reclama a Baltar. Por parte do fiscal, Florentino Delgado, comezou a intervención final explicando que no banco non está sentado o expresidente Baltar, "senón un xeito de facer as cousas, unha idea do que é a administración pública e o servizo aos cidadáns". Segundo o fiscal o "personalismo" caracterízase por "renuncia do ordenamento" e nel, "un pensa que é máis que o ordenamento e que o ordenamento está ao servizo do seu fin, que é, neste caso, ser o presidente", recolle Europa Press.


Summary: Os reitores das tres universidades galegas rexeitan a implatación dunha universidade privada mentres piden "fortalecer" o sistema público.

Desde que en decembro de 2018 se deron a coñecer en sede parlamentaria os plans da obra social de Abanca para poñer en marcha a primeira universidade privada da Galiza, os reitores das tres institucións públicas galegas defenderon unha posición firme e contraria á iniciativa impulsada polo banqueiro venezolano Juan Carlos Escotet. A súa oposición ao proxecto presentado pola entidade financeira a través de Afundación, quedou de manifesto na xuntanza do Consello Galego de Universidades que acabou por darlle o visto e prace ao anteproxecto de Lei de recoñecemento da Universidade Intercontinental da Empresa agora pendente da súa aprobación e tramitación parlamentaria. Os reitores votaron en contra, mais a proposta de universidade privada avanzou. Oferta suficiente "Desde a Universidade de Santiago de Compostela (USC) non negamos a iniciativa privada", explica o reitor Antonio López en declaracións a Nós Diario, "pero nas circunstancias actuais consideramos que o Sistema Universitario Galego (SUG) dá resposta ás necesidades do alumnado". Asegura que, desde hai tempo, as tres universidades públicas veñen ampliando o número de prazas nas titulacións onde máis demanda hai. "Agora mesmo, a nosa oferta é suficiente", afirma, xa que o sistema conta cunhas 11.000 prazas de novo ingreso cando o número de alumnos e alumnas que superan as probas de acceso á universidade roldan as 10.000. Neste sentido, fai fincapé en que a nova proposta de Abanca "nin mellora nin complementa a oferta actual do sistema universitario público", polo que considera aínda menos xustificada a aposta pola iniciativa privada. Fortalecemento do sistema público O reitor da USC asegura que é o momento de apostar polo sistema público de universidades e non de promover os intereses dunha entidade privada, máis se non se van respectar as exixencias que recolle a normativa vixente. "O que toca é fortalecer e dotar de recursos o Sistema Universitario Galego, e correspóndelle á Administración facer ese esforzo", sinal ao reitor. Antonio López confía en que a creación dunha universidade privada na Galiza non supoña unha pega á hora de negociar unha mellora do financiamento do sistema público. "Confiamos en que non se recorte investimento nin recursos. Ao contrario, esperamos unha mellora para reforzar a docencia, a investigación de calidade máis a formación, a promoción e a proxección de calquera persoa". Autonomía e excelencia Tamén desde a Universidade de Vigo e desde a Universidade da Coruña (UDC) se teñen manifestado nesta liña. No acto académico do Día da Universidade 2020, o reitor da UDC, Julio Abalde, asegurou que "acceder á educación superior é un dereito a cuxa cobertura atendemos as universidades públicas, con capacidade para satisfacer a demanda social e formar, ao máximo nivel, a profesionais de calquera ámbito do coñecemento". A UVigo tamén celebrou o seu patrón, San Tomé, defendendo a universidade pública. O reitor, Manuel Reigosa rexeitou a implantación da universidade privada e insistiu en que "as institucións públicas poñan na axenda as solicitudes de financiamento, lexislativas e de autonomía para que o SUG sexa cada día máis forte e poida aspirar a ocupar posicións de privilexio na escena internacional". A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube


Summary: A pasada sexta feira deu comezo o proceso xudicial polo que a avogacía do Estado reclama á familia Franco a restitución do Pazo de Meirás. Sen acordo previo entre as dúas partes, o proceso seguirá o seu curso. Nós Diario conversa con Carlos Babío, investigador e chamado como testemuña polo organismo estatal.

Na vista celebrada onte no Xulgado de Primeira Instancia Número 1 da Coruña non houbo acordo entre a familia Franco e a avogacía do Estado, que reclama a devolución do Pazo de Meirás á titularidade pública. O avogado do Estado, Javier Suárez, defendeu a existencia dun "proceso coactivo" na adquisición de Meirás, que o letrado das herdeiras do ditador negou. "Era previsíbel", valora Carlos Babío, investigador e coautor de Meirás. Un pazo, un caudillo, un espolio. "Hoxe o Estado ía a dúas cuestións", explica Babío a Nós Diario, "primeiro a presentar as probas, expoñer a documentación, falar dos termos da vista e como se vai celebrar, e propoñer as testemuñas". El mesmo será unha delas. Babío salienta a importancia deste xuízo: "É o triunfo dunha demanda social e unha loita que comezou hai moito tempo". A loita cidadáO autor fai memoria das accións que deron pé á actuación da avogacía do Estado. A constitución da Comisión de Memoria Histórica da Coruña, ou a acción das coñecidas como "19 de Meirás", que ocuparon simbolicamente o edificio en 2017. "A reclamación visualízase en medios internacionais, di. Babío tamén lembra que a Deputación da Coruña foi a primeira institución pública en canalizar as demandas cidadás, creando a Xunta Pro Devolución do Pazo de Meirás."O primeiro debate que se produciu foi o da fórmula da restitución", explica. A legalidade vixente recoñece o período franquista "como un período normal nun Estado de dereito". Abríanse dúas vías: reclamar a reforma lexislativa ou procurar unha estratexia de devolución. Optouse pola segunda. A base da demandaNese camiño tiveron unha grande importancia as investigacións que Babío desenvolveu xunto a Manuel Pérez Lorenzo. A estas uniuse o achado dun documento que describe venda "en fraude de lei" do pazo e serve de base á denuncia da avogacía do Estado. "En 1938 créase a Junta Pro Pazo, que merca Meirás e o rexistra, para despois doalo a Franco", explica. Esa doazón, modifícase despois por un acordo de compra-venda en 1941. " Compran o pazo á mesma persoa que xa o vendera á Junta Pro Pazo, en fraude de lei. Así evitábase que, tras a morte de Franco, retornase ao dominio público", resume o autor. Meirás funcionou como residencia oficial da xefatura do Estado, denuncia Carlos Babío Para Babío, o uso que fixo do Pazo de Meirás a familia Franco tamén xogará un papel chave na demanda da avogacía do Estado. "Demostrarmos cunha serie de documentos, abondosos en número e contundencia, que o Meirás funcionou como unha residencia oficial da xefatura do Estado", asegura o autor. Compara Meirás co Palacio del Pardo, a residencia oficial do ditador nos meses de inverno. "A intendencia, gastos de todo tipo, incluídos os do persoal que traballaba en Meirás, correron a conta do erario público", incide, "todo o pagaba o Estado". En 1975, abunda o autor, o Estado continúa asumindo determinados gastos do Pazo de Meirás. Ao tempo, a familia Franco está obrigada a abrir as súas portas ao público determinados días do ano. "Polo tanto, estamos ante un ben roubado, un ben mantido polo erario público. Os Franco, primeiro o ditador e despois a súa familia, mantivérono de maneira absolutamente irregular". O xuízo comezará o 6 de xullo. Para Babío, "unha sentenza desfavorábel non vai rematar coa loita". O autor asegura que, se ese fose o resultado, "demostraríase que non se pode procurar xustiza ao redor do Franquismo coa lexislación vixente".


Tárdame volver a recorrer as túas rúas, Ribadeo. Recorrelas con tranquilidade, entre xente, parando a saudar e vendo ós demais mover a boca tamén con tranquilidade ó falar. Sen medir os pasos, pero sentindo no corpo que están dados. Coñecendo que hai quilómetros e quilómetros para recorrer. Que os catro quilómetros de rodeo ó pobo conteñen moitos outros no seu interior, mesmo con rincóns moi de cento en vento visitados.Sabendo que non só se pode ver dende a altura que representa un piso nun edificio, senón de pé na rúa. Sabendo que existen tellados máis aló destes que nos tapan como un valado.Sabendo que un longo minuto sóbrame para recorrer o corredor, pero ese mesmo curto minuto non me chega máis que para facer unha parte da rúa, sen chegar ó límite e ter que dar volta. Non, da rúa Pasarón y Lastra podo ir por Bispo Cebeira, ou por San Miguel, subir pola costa de Juanita cara a Calvo Sotelo ou continuar cara á baixada a Guimarán, ou... cara arriba, abaixo, á dereita, á esquerda, ábrese un e outro camiño e posibilidade. E chegar e continuar, se se quere, máis aló das rúas, cara ó campo.Tamén sabendo que se pode variar a modalidade. Paseando ou facendo deporte. Con pasos vigorosos ou suaves, facendo os pequenos detalles vistos motivo de parada. Escoitando os sons da xente, dos animais, das máquinas, do vento, todos. Si, tamén os desagradables, pasándoos rápido, tal vez deixándoos atrás despois de apurar un pouco, se se pode. Ou polo contrario, tentando un illamento a traverso da música directamente nos oídos.É dicir, aplicando liberdade. Neste caso, liberdade de movemento que estou a describir, sen perxudicar a ninguén, nin á a súa liberdade correspondente.Non, non será a única liberdade que exercer cando remate o confinamento.Mentres, a lembranza do entorno acompaña o encerro. E todos e cada un de nós pode dicir "Ribadeo, estás aí e sei que estou en ti, o mesmo que ti estás en min". E mentres o tempo chegue, recorrer as súa rúas é vagar polo fogar, xa calorosamente coñecido aínda que quede algún recuncho por deixar a pegada ou detalle por mirar. Como ocorre con Ribadeo.Vexo as gaivotas voar libres e sentimentos contraditorios recórrenme. Por unha beira, ansia de liberdade. Por outra, a seguridade, a miña e a dos demais.Sei que a seguridade non pode ganar sempre á liberdade. Non, a seguridade ten un límite, o que lle deixa a liberdade. E a liberdade é a vida: se queres vivir, necesitas liberdade, chegará un momento en que terás que collela e abandonar a seguridade convertida en trampade procura de seguridade total.Hoxe antóxaseme que a primeira liberdade que usarei será sinxelamente saír recorrer as rúas, a 'medir Ribadeo'. Pero polo de agora, prima a seguridade.Que canto mide Ribadeo? Mide o que tu queiras en liberdade.


Summary: Unha exposición no CGAC repasa a traxectoria de Pauline Oliveros, unha figura fundamental na vangarda sonora do século XX:

"Desexo o silencio, mais nunca se dá". Non é unha frase de John Cage –aínda que podería selo– senón o fragmento dun ensaio de Pauline Oliveros (1932-2016), a compositora e artista á que o CGAC dedica unha ampla mostra retrospectiva que recupera unha figura esencial e durante demasiados anos ocultada. A audición profunda proponse transformar a nosa maneira de producir e recibir o son, na medida en que constitúe "unha experiencia sensorial e de coñecemento que rompe diametralmente coa sinerxía actual da nosa percepción" Tratar de resumir a biografía de Oliveros nunhas poucas liñas é unha tarefa abocada ao fracaso. Podemos apuntar que foi unha hábil acordeonista desde os nove anos, que só con 16 xa estaba mergullada na experimentación con cintas magnetofónicas, ou que con pouco máis de 21 formaba parte do San Francisco Tape Music Center, un centro de experimentación para compositores do que formaban parte figuras hoxe tan recoñecidas como Terry Riley ou Steve Reich. Podemos matizar que durante aqueles anos, ela adoitaba ser a única muller do grupo, e que a conciencia daquela soidade a levou a escribir un artigo no New York Times que denunciaba –nunha época en que esas denuncias non eran tan ben vistas como agora– a desvantaxe coa que partían as mulleres á hora de desenvolver unha carreira no mundo da música. Podemos falar tamén dun itinerario vital guiado máis pola intuición que por ningún academicismo: a súa traxectoria crúzase en varios puntos coa de creadores como Éliane Radigue, John Cage ou La Monte Young. Que esa intuición estaba sempre moi próxima ao entusiasmo ilústrao a anécdota que envolve a súa participación en Goodbye 20t Century, o disco que a banda Sonic Youth –sempre movéndose entre o punk e a experimentación sonora– publicou como homenaxe aos heterodoxos do século XX: o grupo gravou composicións preexistentes de Cornelius Cardew, Yoko Ono, George Maciunas e outras figuras da vangarda sonora, mais Oliveros insistiu en compor unha peza especial para o álbum. Mais sobre todo debemos falar do coidado con que a compositora manexou sempre o concepto de escoita. Deep listening, audición profunda, foi o concepto que cruñou para definir o que atopara cando se decatou de que, segundo as súas propias palabras, "escoitar non formaba parte da interpretación". A audición profunda proponse transformar a nosa maneira de producir e recibir o son, na medida en que constitúe "unha experiencia sensorial e de coñecemento que rompe diametralmente coa sinerxía actual da nosa percepción". O concepto xurdiu despois dun concerto interpretado nunha xigantesca cisterna de uso militar, enterrada baixo terra, na que a reverberación do son duraba máis de corenta e cinco segundos; e a súa transcendencia vai máis alá do mundo da interpretación musical: ese atender á "interacción entre sons e silencios" apunta a dilatar a conciencia acústica, mais tamén a percepción que temos do mundo que nos arrodea. Se cadra, Oliveros rodeou a súa práctica de elementos místicos que poden distorsionar a recepción da súa teoría mais, en definitiva, do que se trata, fundamentalmente, é de prestar atención por riba do ruído e a hipertrofia acústica que caracteriza as nosas sociedades. A exposición do CGAC permítenos agora achegarnos a unha creadora que anticipou moitas das correntes que hoxe se presentan como novidades absolutas: unha pioneira pouco recoñecida que merece que a devolvamos ao lugar que lle pertence.


Summary: En 2014 continúa o éxodo masivo que empezou hai máis dun século: Bos Aires, Alemaña e Reino Unido, destinos distintos para membros dunha mesma familia. Unha reportaxe de Sara Prieto.

"Paseino moi ben e moi mal pero levo unha experiencia para toda a vida", di Emiliano Mato falando dos seus anos de emigrante. El é o vivo retrato da emigración galega dos anos 60. Os seus anos en Francia e Alemaña convertéronse nun conto máis, en algo case mítico para toda a súa familia. Porén, a súa historia non é única, senón que forma parte dunha historia coral que comparten milleiros de familias en Galicia. Unha historia con pasado e con presente. Neste caso o pasado chamábase José e o presente chámase Laura. Entre as 3 historias pasaron máis de 80 anos e moitos cambios. Máis de 80 anos despois Laura Fernández decidiu tamén deixar Galicia en busca dun futuro mellor en Reino Unido José Mato colleu as maletas e plantouse en Arxentina a principios de século a buscar un futuro económico mellor para el e a súa familia. Máis de 80 anos despois Laura Fernández decidiu tamén deixar Galicia en busca dun futuro mellor en Reino Unido. Moitas coincidencias pero obxectivos distintos. Tanto José coma Emiliano viaxaron a América e a Europa, respectivamente, a facer cartos o más rápido posible para volver e poder vivir mellor nos seus lugares de orixe. José empezou como carniceiro e despois tivo a sorte de mercar a prazos un pequeno terreo aos arredores de Bos Aires que coa expansión urbanística se revalorizou. Coa súa venda gañou unha boa suma e puido volver ao seu Bergantiños natal onde o esperaban muller e fillos. Alí, na vila de Ponteceso montou unha próspera ferraxaría e ferraría, así como unha casa. Tamén comprou varios terreos para asegurar o sustento da súa familia. Emiliano Mato, o seu fillo, fixo o propio 30 anos máis tarde. Case por casualidade, mentres traballaba na Coruña, decatouse por uns amigos que buscaban xente para traballar en dous fabricas francesas. Arranxou todos os papeis e marchou á fronteira con Bélxica a empregarse como obreiro nunha fábrica de cociñas. Non durou moito alí, xa que o salario non era suficiente e regresou á súa terra en busca de algo mellor. A seguinte parada foi nuns altos fornos, tamén en Francia, traballo que conseguiu a través do contacto da farmacéutica da vila, que tiña un irmán traballando de químico alí. Alí permaneceu un ano e seis meses, pero unha vez máis pranto. Esta vez porque as condicións de traballo, insalubres, deixaban moito que desexar. E por fin á terceira foi a vencida e a elixida foi a cidade alemá de Stuttgart, onde estivo a traballar cinco anos como carteiro. Ao pouco tempo tamén se trasladou a súa muller, que comezou traballar como cociñeira nunha residencia de anciáns, deixando tres fillos pequenos en Galicia. Con todo o diñeiro aforrado entre os dous conseguiron abrir unha gasolineira na vila, negocio que segue aberto hoxe en día. Laura buscaba un lugar onde poder levar a cabo os métodos educativos que a ela lle gustaban e que dende logo non aprendera durante os seus anos nas aulas de Educación Infantil Laura Fernández, a súa neta, tamén decidiu facer as maletas en 2011, en plena crise económica, no entanto os seus motivos non eran xa só económicos. Buscaba un lugar onde poder levar a cabo os métodos educativos que a ela lle gustaban e que dende logo non aprendera durante os seus anos nas aulas de Educación Infantil. Tras unha mala experiencia laboral e vendo as poucas perspectivas que se lle ofrecían decidiu marchar ao Reino Unido facer un máster do método Montessori, unha liña pedagóxica que persegue liberar o potencial de cada neno para que se autodesenvolva nun ambiente estruturado. Un ano despois atopou traballo e alí quedou. A mellora económica, polo tanto, non é compartida cos seus avós e bisavó, como tampouco o é a volta inmediata a Galicia. Ela xa non vive nas condicións que o facía o seu avó, amoreado nunhas barracas propiedade de correos, senón que comparte piso co seu noivo na vibrante cidade de Bristol. Por que ía querer volver a un lugar que nada pode ofrecerlle? E este é o gran problema ao que se enfronta e enfrontarase a Galicia presente e futura. Nos primeiros seis meses de 2013 marcharon da nosa comunidade autónoma 12.853 persoas, gran parte deles novos Nos primeiros seis meses de 2013 marcharon da nosa comunidade autónoma 12.853 persoas, gran parte deles novos. 2.436 galegos de entre 25 e 39 anos marcharon a Europa mentres que 3.410 emigraron ao resto de España, segundo o Instituto Nacional de Estatística. Con estas cifras o futuro que lle espera Galicia, pinta moi negro. Un país envellecido e empobrecido, sen mozos que teñan descendencia nin paguen a Seguridade Social para manter as pensións dun número cada vez maior de persoas. Todo a iso sumado a unha estigmatización da xuventude, e coa carencia dun firme apoio polo emprego xuvenil, nin proposta de alternativas atraentes, produto dunha visión curtopracista, máis preocupada polas futuras eleccións que polo benestar futuro do país. As solucións non son doadas, pero son posibles. Galicia é rica, ten a xeración máis formada da súa historia, así como un potencial agrícola e vitivinícola baseado na produción de calidade. O cooperativismo é unha boa alternativa ao desemprego. En 2012 contabilizáronse un total de 18.500 postos de traballo neste sector. A súa expansión internacional é clave para o mantemento destes postos, o que precisa de apoio gobernamental. O apoio ás novas tecnoloxías, así como ao talento creativo e a investigación son claves para o futuro do país O apoio ás novas tecnoloxías, así como ao talento creativo e a investigación son claves para o futuro do país. Galicia sempre foi terra de emigrantes, pero se nas xeracións de José e Emiliano Mato os motivos foron o exceso de poboación e a falta de recursos, os da xeración actual son, entre outros, unha poboación envellecida, así como a falta de competitividade dos produtos agropecuarios galegos. Se se solucionan estes problemas, creando postos atractivos de traballo evitarase o panorama ao que parece que imos dirixidos no futuro non moi afastado: unha Galicia despoboada e falta de recursos.


Summary: Ordena o arquivo do expediente aberto após a súa detención nun comboio en Burgos o 6 de outubro.

Hassanna Aalia non será expulso, cando menos polo momento. Así o ordenou a Audiencia Nacional española após o recurso interposto polo activista sahariano através de CEAR-Euskadi. O tribunal sinala que o expediente aberto a Aalia logo de ser detido pola policía española cando viaxaba en tren desde Galiza en dirección a Euskadi, ha de ser arquivado pois fica pendente de resolución un outro recurso á súa petición de asilo político que foi denegada inicialmente polo Goberno español. Hassanna Aalia foi condenado por un tribunal militar marroquino a cadea perpetua no marco do proceso aberto contra o campamento Gdeim Izik. O activista solicitou que lle fose recoñecido o estatuto de refuxiado perante o risco que corre a súa vida de regresar ao Sáhara.


Summary: A deputada nacionalista Noa presas denuncia a forte caída do crédito dende o ano 2009

Galiza aforra mais ese aforro non reverte moitas veces no país e emigra para fornecer créditos noutros territorios do Estado. Un papel que non é novo mais que se intensificou durante a crise, como vén de poñer en evidencia o BNG. A deputada nacionalista Noa Presas instou esta sexta feira a Xunta a impulsar un plan para "analizar a desviación do aforro galego" e activar medidas destinadas "á súa recuperación e dirixilo aos sectores ". O crédito en Galiza está a experimentar unha intensa caída que Presas cifrou en 30.983 euros dende o ano 2009. O noso país, explicou, conta cunha das peores relacións entre créditos e depósitos do Estado. Así, dixo, Galiza é, canda Estremadura, territorio onde o peso do crédito en función do seu peso poboacional sobre o conxunto do Estado é menor . No outro extremo, Madrid ten un peso do seu crédito no Estado que duplica (2,09) o da súa poboación. "14% da poboación do Estado, posúe máis da cuarta parte do crédito do Estado, 29,2%. Galiza experimentou a peor evolución do crédito do Estado dende o 2009", criticou a deputada.


Summary: Na contorna do presidente galego apuntan que o salto a Madrid non ten que ser "inmediato" e que podería compatibilizar a Presidencia da Xunta co liderado do PP estatal.

O líder do PP, Pablo Casado, presidirá esta terza feira a súa derradeira reunión da Xunta Directiva Nacional do PP, un órgano integrado por máis de 400 cargos que aprobará a folla de ruta até o congreso extraordinario dos días 2 e 3 de abril, no que se abrirá unha nova etapa no partido liderada, previsibelmente, por Alberto Núñez Feixoo. Unha hora antes está prevista unha reunión do Comité Executivo que ratificará as dimisións da última semana, como a de Teodoro García Egea como secretario xeral do PP e a de Andrea Levy á fronte do Comité de Dereitos e Garantías. Nesa reunión do Comité Executivo tamén se dará luz verde ao nomeamento de Cuca Gamarra, portavoz do Grupo Popular no Congreso, como coordinadora do partido até o conclave e a designación dun novo presidente do órgano disciplinario, xa que "non se pode haber ese baleiro de poder" neste período congresual, segundo sinalaron a Europa Press fontes populares. Feixoo non prevé anunciar aínda a decisión Aínda que o presidente da Xunta da Galiza aínda non se postulou publicamente, conta xa co apoio dos demais 'baróns' territoriais e o groso de cargos do partido, que ven nel un "referente" para superar a fonda crise interna que viviu o PP estes últimos días. Feixoo, que agradeceu o apoio recibido, asegurou esta segunda feira que anunciará a súa decisión "a partir da cuarta". Feixoo agradece o apoio de Ayuso e di que anunciará a súa decisión a partir da cuarta feira Fontes consultadas por Europa Press apuntan que, nesta ocasión, podería non esgotar os prazos e informar aos seus da decisión final antes de que acabe esta semana. O previsíbel é que o faga na Galiza e co formato que elixiu en ocasións anteriores —como en 2018, cando finalmente deixou pasar o tren a Madrid—, coa Xunta Directiva galega nun hotel compostelán. Cando o confirme, á marxe de traballar nos equipos que o van a acompañar en Xénova, Feixoo terá que preparar unha sucesión en dous escenarios: o PP galego —ostentar a súa Presidencia é incompatíbel con liderar o estatal— e a Xunta. Unha transición "ordenada" Na súa contorna desbotan un adianto electoral e tampouco consideran moi operativo compaxinar a Xunta co liderado do PP a longo prazo, aínda que é legalmente compatíbel, mais o que defenden é que o salto a Madrid non ten que ser tampouco "inmediatísimo". "El sempre dixo que se pode facer política estatal desde a Galiza, non vemos a necesidade de tantas présas", remarcaron as fontes consultadas por Europa Press, dando a entender que el é partidario das substitucións "ordenadas", alén de lembrar que tamén ten vida persoal e un neno pequeno. Por iso, aínda que a vía máis lóxica para que poida facer oposición a Pedro Sánchez en Madrid é o Senado —a través dunha praza por designación do Parlamento galego, que lle permitiría atopar un oco nas Cortes—, este paso non tería que darse necesariamente de forma inmediata, xusto despois do congreso de abril. Podería darse un período de transición mentres se atan os cabos do partido e da Xunta na Galiza, aínda que cunhas municipais ao virar a esquina a maior parte das fontes coinciden en que haberá poucos movementos e que se respectarán os 'galóns' de Feixoo, e mesmo que devandito período se prolongue "uns meses". Sexa como for, subliñan que, até que o dirixente galego fale, todos os escenarios están abertos.


Summary: O vindeiro sábado 25 de xuño Memoria da Mariña organiza un acto en Mondoñedo e Lourenzá para homenaxear ao guerrilleiro Luís Trigo. O cronista oficial de Viveiro e historiador, Carlos Nuevo Cal, un dos relatores no acto achega a Nós Diario a traxectoria militante do "Gardarríos".

Como foi a resistencia armada ao franquismo na Mariña? Sen dúbida, tratouse dunha longa e durísima loita de oposición que abrangueu cronoloxicamente dende xullo de 1936 até 1951, momento no que se entregaron os últimos guerrilleiros de xeito individual. A resistencia comezara inmediatamente despois da toma das principais vilas da Mariña polas tropas golpistas. Axiña, foron constituíndose os primeiros núcleos armados nos montes e a partir da primavera de 1937 comezaron a agromar pequenas partidas coa finalidade de sobrevivir ou tratar de fuxir cara Asturias. En 1938, os resistentes de Ortegal e dos montes da Terra de Viveiro fundaron o comité guerrilleiro "Tchapaief", que está considerado como a primeira das guerrillas organizadas na Galiza. Logo, moitos destes loitadores integraríanse na Federación de Guerrillas da Galiza e León e relacionaríanse a través de Unión Nacional co comité provincial do Partido Comunista de Lugo, formando parte da Unidade nº 1 da III Agrupación de guerrillas até finais do ano 1946, momento no que 22 guerrilleiros e enlaces decidiron partir cara Francia a bordo do vapor Santa Teresa. Os motivos da partida estarían relacionados co desengano producido pola non intervención dos aliados despois da vitoria da guerra mundial contra o fascismo. Porén, na Mariña aínda ficarían diversos membros da III Agrupación que axiña pasaron a engrosar as fileiras do Exército Guerrilleiro da Galiza, baixo a dirección de Gayoso e Seoane. Nestes anos incrementáronse as accións guerrilleiras e a represión exercida sobre as familias dos resistentes, sometidas a duras penas de cárcere, campos de concentración, continuadas multas e todo tipo de arbitrariedades. Entre os anos de 1948 e 1949 producíronse múltiples enfrontamentos entre os guerrilleiros e as forzas represivas que darían lugar á morte da maioría dos resistentes. Coa emboscada acontecida, o 30 de outubro de 1949, na cova da Fraga do Forcón, en Silán (Muras), e a morte destes guerrilleiros pertencentes á IV Agrupación de Guerrillas, daríase case por desartellado o movemento guerrilleiro na Mariña. Que destacaría do papel de Luís Trigo dentro da mesma? Antes do remate da guerra, Luís Trigo participou moi activamente en terras viveiresas como fundador da Guerrilla "Tchapaief" (1938), da que fora elixido secretario xeral. Logo, decidiu regresar aos montes de Abadín e Mondoñedo e, en adiante, por diversos motivos, continuaría coa loita de xeito individual, sen pertencer a ningunha das estruturas guerrilleiras existentes. Agora ben, malia a esta decisión, continuou mantendo a súa contrastada ideoloxía socialista e sempre estivo disposto a colaborar en calquera causa antifranquista. Sabemos tamén que en determinados golpes económicos ou accións de represalia viuse acompañado dalgúns loitadores socialistas da súa zona de influencia. Pola nosa banda, consideramos que Gardarríos debeu decidir non formar parte das estruturas guerrilleiras organizadas debido ao fracaso do Comité "Thapaief" e, sobre todo. por mor das friccións existentes entre os dirixentes da Federación de Guerrillas da Galiza e León, de maioritaria tendencia socialista, e os do Exército Guerrilleiro de maior adscrición comunista. Outro motivo importante, á hora de decidirse a non encadrarse en ningunha estrutura guerrilleira debeu de ser o mantemento da súa independencia vital e ideolóxica, así como a convicción de que sempre sería máis doado para el a supervivencia de xeito individual, debido á ampla rede de enlaces que mantiña e ao gran coñecemento do terreo onde se movía. "O Gardarríos" nace á vida política antes do golpe fascista de 1936, que significaría da súa actividade como dirixente socialista no período republicano? Durante o sexenio republicano, Trigo, foi un importante activista socialista e destacado dirixente co fundador da Agrupación Socialista de Mondoñedo, na que ocupou o cargo de presidente. Ademais, participou no intenso labor municipal republicano como concelleiro dende 1931 a 1934. Tamén, durante estes anos colaborou con diversos artigos políticos, sociais e anticlericais no "Boletín Socialista" mindoniense e no semanario "El Momento", órgano das agrupacións socialistas da Mariña. A través da prensa escrita amosou a súa posición ideolóxica situándose na esquerda do Partido Socialista e partillando as teses de Largo Caballero sobre a revolución social. Por mor dos sucesos de outubro de 1934 sería detido e acusado de ter participado nos preparativos da revolución. Finalmente, despois de pasar uns meses no cárcere provincial de Lugo e ser xulgado, xunto con outros compañeiros, por un tribunal militar na Coruña serían absoltos. En resumo, falar do Gardarríos supón recordar un importante militante e cadro político socialista, que posuía unha fonda formación e gozaba dunha merecida sona popular, xa moito antes de botarse ao monte. Que queda da loita do "Gardarríos" na memoria da veciñanza da Mariña? Na actualidade, aínda se mantén vivo o mito do Gardarríos como un referente da legalidade republicana e fiel defensor das clases populares, fronte a todo o que significou o fascismo e o abafante réxime franquista.


Summary: A sentenza, notificada esta semana, que ordena á familia Franco restituír o pazo de Meirás ao Estado español, ao anular a doazón da finca e o contrato de compravenda polos que a posesión pasou a mans do ditador, "despexa o camiño para a súa recuperación", mais non de maneira inmediata, segundo recoñeceu onte o avogado do Estado que exerceu a parte demandante no proceso xudicial.

Para Javier Suárez, avogado do Estado xefe na Galiza, a resolución do xulgado de primeira instancia número 1 da Coruña, derivada do xuízo que se desenvolveu en xullo, é importante "polo valor simbólico que ten esa propiedade e pola dimensión histórica". Dela, o representante da Administración xeral do Estado no procedemento salientou que é "moi contundente" e que está "solidamente argumentada", polo que se mostrou convencido de que despexa o camiño malia os posíbeis recursos. O letrado que representa os herdeiros do ditador xa avanzou nas últimas horas que recorrerá perante a Audiencia coruñesa, cualificando a sentenza como "tecnicamente deficiente". Nela, a maxistrada Marta Canales avala a argumentación da parte demandante, que respaldaron tamén a Deputación coruñesa, os Concellos de Sada e A Coruña e a Xunta, e anula a compravenda da propiedade en 1941, resolvendo tamén que o pazo non foi un agasallo a Francisco Franco como individuo, senón que se fixo pola súa condición de autoproclamado xefe do Estado, para concluír tamén que os Franco non deben ser indemnizados polos gastos do mantemento da propiedade durante as últimas décadas. Con todo, e segundo indicou o letrado, após a reunión que mantivo co Delegado do Goberno, Javier Losada, a familia Franco aínda poderá desfrutar do pazo de Meirás até que haxa unha execución da sentenza, ben definitiva –cando haxa resolución firme– ou ben provisional, en caso de que algunha parte a pida. O ditame do xulgado coruñés aínda pode ser impugnado na Audiencia e, en casación, no Tribunal Supremo. "Non é unha cousa que se vaia resolver definitivamente nuns meses, tardará algún tempo", advertiu, sobre a restitución da propiedade a mans públicas. Na comparecencia, o delegado do Goberno español na Galiza salientou igualmente a "rotundidade" desta primeira sentenza. "Non recolle ningunha das apreciacións que a outra parte tiña, algo importante no futuro da decisión", apuntou, en alusións aos posíbeis recursos. Ademais, Losada aproveitou para subliñar o "traballo moi duro e moi intenso" da Avogacía do Estado, ao que sumou o "apoio de historiadores, de colectivos que traballaron desde o punto de vista de fundamentación dos datos para articular unha boa demanda". Críticas ao PP pola súa "falta de implicación" O presidente da Deputación coruñesa, Valentín González Formoso, reivindicou o papel desta institución no inicio do proceso xudicial para a recuperación do pazo de Meirás, coa encarga dun primeiro informe –impulsado pola vicepresidencia e coordinado polo profesor da Universidade de Santiago Xabier Ferreira– que abriu a vía a pedir a nulidade do contrato de compravenda. Como destacou, a sentenza pon en evidencia que a cesión do inmóbel decorreu "de maneira truculenta". "A xustiza acaba de poñer negro sobre branco que se fixeron cousas mal e que hai representantes institucionais que pretenden pór as cousas no seu sitio", apuntou. Aos seus ollos, o procedemento xudicial tería sido "imposíbel" de non ser polo "Goberno progresista". Neste mesmo sentido pronunciou se o vicepresidente da Deputación, Xosé Regueira, quen lembrou que o anterior Goberno estatal, do PP, non respondeu as peticións do ente coruñés, "O silencio foi elocuente. O PP nunca se involucrou na memoria histórica", censurou, para agradecer á sociedade civil que "mantivese viva a necesidade de facer xustiza". Hoxe mesmo está previsto que o Concello de Sada, outra das partes que reclamaron no litixio a restitución do pazo para o común, explique de forma pública a sentenza e faga valoración da mesma. Por outra parte, a Comisión Aberta en Defensa do Común expresou onte a súa satisfacción polo sentido da resolución xudicial, na que observa "connotacións similares" no caso da coruñesa Casa Cornide. A plataforma tiña prevista, o día 26, a II Marcha pola Recuperación da Casa Cornide, pero onte anunciou o aprazamento do evento até que as condicións sanitarias melloren e permitan a realización deste acto simbólico.


Summary: O presidente reivindica que non é "casta" porque na súa familia non hai "profesores universitarios" nin vínculos coa "burguesía galega" e vincula a formación de Pablo iglesias con "réximes que producen moita dor, moita incerteza e moita pobreza". Audio no interior

No último treito da campaña electoral de 2012 a carreira cara ás urnas polarizouse: dunha banda, o PP e doutra, AGE, a coalición fiada apenas un mes entre Anova, EU, Equo e os Ecosocialistas que tiña a Xosé Manuel Beiras como cabeza visible. Alternativa medraba nas enquisas e reivindicábase como a forza que defendía a "xente do común". Foi neste punto cando o presidente da Xunta e candidato á reelección, Alberto Núñez Feijóo, comezou a atacar a Beiras pola súa extracción social ou os seus estudos. O líder popular contrapuña unha orixe humilde, a súa, coa do histórico nacionalista, a quen acusaba de vivir "nun pazo" e ridiculizaba por "tocar o piano". Dende aquela campaña o líder da dereita recuperou o argumentario nalgúns dos seus momentos máis comprometidos: "Eu son un rapaz de aldea que non ten piano nin estudou na Sorbona", espetoulle a Beiras en pleno escándalo polas fotografías co narcotraficante Marcial Dorado. Agora, o presidente recíclao de novo para facerlle fronte á emerxencia electoral de Podemos que vaticinan os estudos demoscópicos. Como era de agardar, tras a xuntanza semanal do Consello da Xunta Feijóo foi cuestionado a respecto da formación de Pablo Iglesias e se, como o seu homólogo estremeño, José Antonio Monago, chegaría a contemplar un pacto con eles. O titular da Xunta comezou por apelar á necesidade de "valorar seriamente" o estudo "aínda sendo consciente de que as enquisas, enquisas son", pero que supón unha "chamada de atención grandísima para os partidos que queren ser alternativa de Goberno". "A min me gustaría que na miña familia houbese profesores universitarios, pero lamentablemente non tiven ningún" Neste contexto, e apoiándose nas verbas de Monago, Feijóo explicouse ante a prensa: "A min me gustaría que na miña familia houbese profesores universitarios" pero "lamentablemente, non tiven ningún". "Nin os meus pais nin os meus tíos eran profesores universitarios" ou "persoas de clase social media ou burguesa". Máis aínda, "de 23 netos", só "tres fomos á universidade". Polo tanto, "se alguén quere plantexar a orixe social ou, entre aspas, a casta, eu son máis de Podemos que os de Podemos". Feijóo acusa os "líderes" de Podemos de ser "claros descendentes da burguesía española", mentres que a súa familia non vén "da burguesía galega" Pero a reflexión presidencial non ficou aí. Despois de comentar que ningún dos grandes partidos debe aspirar a "ser vicepresidentes de Podemos", senón a "presidir as institucións", foi cuestionado por se, como outros dirixentes do seu partido, considera esta formación como un perigo, no caso de chegar a gobernar. E aquí atopou oco oco para unha nova disertación "sobre a casta". "Eu, dende logo, non pertenzo a ningunha casta". Mentres, asegura, "hai líderes dese movemento" que "son claros descendentes da burguesía española e eu non teño nada en contra diso". Non se trata de que esta circunstancia sexa "mellor nin peor" pero, no seu caso, a súa familia non "pertence á burguesía galega". Asemade, o presidente aproveita a presunta para advertir de que "outros países" fixeron "esta introdución en determinados réximes" que "producen moita dor, moita incerteza e moita pobreza". A evocación da súa etapa infantil nos Peares chega nun contexto no que, admite, o CIS reflicte unha "enorme desconfianza na política" e, por iso, "non creo que ninguén se poida sentir satisfeito". Así, promete un paquete de medidas anticorrupción que impulsará, afirma, só ou en compaña doutros grupos políticos. "Hai que seguir esforzándose con maior intensidade, hai que recuperar a confianza dos cidadáns" porque "o máis preocupante" da enquisa é "a inestabilidade política que reflicte".


Summary: Expertos e analistas debullan o impacto desta década de Executivos do PPdeG en campos como a economía, a sanidade ou a demografía.

O 1 de marzo de 2009 Núñez Feixoo gañaba as eleccións galegas e iniciaba o primeiro dos seus tres mandatos á fronte da Xunta de Galiza, un percorrido que este 5 de abril quer revalidar cunha nova maioría que lle permita emular Manuel Fraga e sumar catro maiorías absolutas. Os once anos de Gobernos do PPdeG tiveron e teñen un impacto directo sobre a vida dos galegos e galegas e sobre o presente e futuro da Galiza. Debullar os efectos e consecuencias desta década de políticas de Núñez Feixóo en campos como a demografía, a sanidade ou a economía é o obxectivo da serie de análises que Nós Diario inicia esta sexta feira, 6 de marzo. O esfarelamento do sistema financeiro galego, a renuncia ao autogoberno, o inverno demográfico, as políticas forestais, a (ina)acción exterior, ou a depauperación da sanidade pública son, entre outras, algunhas das cuestións sobre as que se van debruzar persoas expertas e coñecedoras. Datos e claves para axudar a entender e comprender o que supuxeron estes once anos de Gobernos de Feixoo e como as súas políticas e accións, que por acción quer por omisión, condicionan a Galiza.


Summary: Inaugurouse esta cuarta feira a mostra conmemorativa en homenaxe ao pintor Museo Ramón María Aller da capital do Deza. A mostra consta de 30 pezas procedentes de coleccionistas privados e varias institucións

A mostra conmemorativa do Ano Laxeiro comezou esta cuarta feira a súa andaina en Lalín, a vila natal do pintor. O Museo Ramón María Aller da capital do Deza acollerá até o 5 de xuño a exposición Foi un home. Laxeiro en América (Bos Aires, 1950-1970), ideada após a decisión da Real Academia Galega de Belas Artes de dedicarlle ao artista o Día das Artes deste 2022. Na inauguración, ademais de autoridades da Xunta e locais, participaron o comisario da exposición, Carlos L. Bernárdez e o presidente da Real Academia Galega de Belas Artes, Manuel Quintana Martelo. O tamén pintor lalinense, Antón Lamazares, presentou no acto unha peza conmemorativa desta exposición titulada 2022!... LAXEIRO!, obra realizada para celebrar, segundo o artista, a "figura máxima da pintura e a alma da Galiza". A Academia reivindica o Día das Artes homenaxeando a traxectoria de Laxeiro A seguinte estadía da exposición, tras permanecer en Lalín, será na Real Academia de Belas Artes de San Fernando, en Madrid, do 22 de xuño ao 24 de xullo. De volta na Galiza, a mostra poderá verse no Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura en Compostela do 29 de setembro ao 18 de decembro. O último lugar que visitará, xa no 2023, será París. Na capital francesa estará do 19 de xaneiro ao 26 de febreiro nas instalacións do Instituto Cervantes. A etapa americana do pintor lalinense A mostra sobre Laxeiro consta de 30 pezas procedentes de coleccionistas privados e varias institucións. Teñen en común que se realizaron entre 1950 e 1970, período en que o pintor se instalou en Bos Aires. Para Carlos L. Bernárdez foi "a súa etapa de madurez cunha notábel evolución formal na súa pintura, condicionada polo contacto cun mundo cosmopolita e co ambiente intelectual galego da capital arxentina". Algunhas das obras máis destacadas e representativas desa época de maior agresividade na pincelada do artista son Foi un home (1963), Xefe Azteca (1964) ou Retrato (1960-1970). A memoria de Laxeiro, da man de Javier Buján, no 'Sermos Galiza' deste sábado Ademais, a retrospectiva complétase con pinturas de autores como Luis Seoane, Carlos Maside, Manuel Prego de Oliver, Manuel Pesqueira, Antonio Faílde ou Julia Minguillón, recreando simbolicamente a exposición de Bos Aires de 1951 que motivou a marcha de Laxeiro a América. Así, exhíbense as obras Ruínas da guerra (1949) de Luis Seoane (a modo de representación como organizador desa exposición, aínda que el non participou con ningunha pintura) ou La Tyla y yo (1943) de Julia Minguillón.


Summary: Polo geral som os grupos nazis os que realizam caçarias humanas, em zonas freqüentadas por pessoas de esquerda, pessoas sem teito, homossexuais e transexuais, inmigrantes e qualquer outro coletivo dos que eles considerem alvo. Rara vez som grupos de esquerda os que andam na procura de elementos nazis para os espancar.

Sem dúvida que eu teria o aplauso de muita gente se dixesse que a violência é sempre condenável chegar de onde chegar, exerça-se sob o carimbo que se exercer... o simplismo deste plantejamento tem as louvanças asseguradas, mas a honradez inteletual leva-me a dizer que nom todas as violências som iguais nem se pode um apressar a condenar a violência passando por cima do contexto no que se produz um facto violento. Estám saindo informaçons ainda derivadas da malheira recebida por umha jovem nazi às portas de um pub em Múrcia. Também em datas relativamente recentes sabiamos dos intentos por deixar na gaveta o caso do assassinato de Jimmy, o membro dos Riazor Blues que faleceu a causa das feridas ocasionadas pola agressom de um grupo de membros da banda fascista e criminosa Frente Atlético. Em ambos casos muita gente próxima à minha faixa ideológica pretendeu praticar umha equidistância impossível. Por dizê-lo de umha maneira ressomida, há dous fatores que diferenciam a violência dos nazis perante a violência que poidam exercer elementos da esquerda: na violência nazi intervém sempre o ódio ideológico e de classe e é além disso umha violência seletiva e programada. Por certo, nom gosto nada do termo "neonazi", porque acho que nom se acerta à realidade. "Neonazi" é um termo jornalístico que pretende sugerir a existência de algum tipo de tribo urbana que adopta formas de, adopta simbologia de, mas que nom chega a ser. Falso. Som nazis. Talvez nom se pareçam muito aos nazis de 1929, mas som nazis. Movem-se à volta de organizaçons que nom ocultam esse signo, o seu referente político e ideológico é Adolf Hitler e o seu modelo de estado a Alemanha do III Riech. A isto tudo eu chamo-lhe ser nazi, nom entendo isso de dar-lhes umha outra denominaçom. Como já dixem, polo geral som os grupos nazis os que realizam caçarias humanas, em zonas freqüentadas por pessoas de esquerda, pessoas sem teito, homossexuais e transexuais, inmigrantes e qualquer outro coletivo dos que eles considerem alvo. Rara vez som grupos de esquerda os que andam na procura de elementos nazis para os espancar. Quando cobra destaque mediático umha notícia como a de Múrcia, a maioria da gente costuma ficar com a parte morbosa do assunto, neste caso umha brutal malheira propinada por "radicais de esquerda" a umha rapariga da que depois se sabe que "está ou estivo vinculada com a extrema direita", mais tarde sabemos que a sua família leva geraçons vinculada ao aparelho repressivo do estado e que também tem querências ideológicas da ponta destra e a jinja é que o historial desta mulher está cheio de agressons. Bem está saber que além disso, a briga na que resulta espancada foi iniciada por ela, ao ameaçar e agredir a umha outra clienta do pub, e que a gente que aparece depois estava nas proximidades do estabelecimento, entende-se que sediado numha zona de ócio nocturno daquela cidade mediterrânica. Nom é difícil de imaginar que, se tanta gente nom hesitou em acodir em ajuda de umha das partes, é porque era consciente da perigosidade da outra parte. Há quem pretendeu carimbar a agressom como machista, mas ainda que a "vítima" é umha mulher, a verdade é que nom recebe os golpes por ser mulher. É umha açom de auto-defesa. A habitual vitimária converte-se em vítima porque é identificada, e como conseqüência disso a reaçom desse grupo de pessoas é correr a neutralizar a nazi. A violência contra os nazis é absolutamente legítima desde que a violência dos nazis fai parte do seu modelo de intervençom política. Acontece que na Galiza a presença destes grupos é itermitente e os problemas que ocasionam som muito localizados no tempo. Mas poderiamos sondear as opinions de quem tenha cerca um local nazi. Falariam-nos de agressons e intimidaçons. O que nom se pode permitir é o abuso desde grupelhos conetados com o poder, que ao amparo da impunidade pretendem neutralizar a gente incômoda. A contundência na resposta é innegociável. E evidentemente quando um revolucionário se enfrenta a um fascista tem a obriga de ganhar. Se para neutralizar a um fascista temos que ser trinta contra um e polas costas, pois tem que ser assim. Desde logo, se se produz umha auto-defesa, em nengum caso pode ser para presentear-lhe a um elemento nazi a possibilidade de sair airoso do embate. Dito isto, já sei as críticas que me vam cair, o que acontece é que eu prefero cair antipático do que assomir o papel de vítima. Quando falamos de nazis, nom falamos de qualquer ideologia, falamos "dos escolhidos"...de pessoal que se consagra à luita por um ordem baseado na supremacia. Isso implica eliminar o inimigo.


Summary: O comité do Hotel Porta do Camiño acorda iniciar mobilizacións

O Comité de empresa do hotel Porta do Camiño, en Compostela, acordou iniciar mobilizacións en demanda da readmisión de dúas compañeiras do departamento de pisos, despedidas "por denunciar a súa situación laboral. O despedimento produciuse no mes de decembro e malia demandar, en varias xuntanzas, a súa readmisión, a dirección négase a readmitilas". O Comité de empresa afirma que ten denunciado de forma reiterada a situación de sobrecarga de traballo que hai neste departamento así como "a actitude despótica da gobernanta". Mesmo chegou a facer entrega dun escrito con sinaturas das traballadoras deste departamento, así como doutras que xa non están na empresa, denunciando ese comportamento. "Trátase dun departamento con moitísima rotación de persoal, a diferenza dos outros, que contan cun cadro de persoal estábel". O comité salienta tamén a situación de precariedade e sobre explotación que sofre o departamento de pisos no sector de hostalería.


Summary: A conivencia entre o Goberno e a patronal das residencias, no punto de mira.

Unha parte importante do persoal do servizo de Inspección da Consellaría de Política Social séntese molesta ao entender que existe convivencia entre os seus responsábeis políticos e os propietarios das residencias de maiores. Segundo sinala a Nós Diario o delegado sindical da CIG no comité de empresa de Política Social da Coruña, Xoán Carlos Ansia, "temos información do malestar dos inspectores por unha serie de medidas que están adoptando os responsábeis da Consellaría para paralizar a tramitación de expedientes elaborados polos servizos de Inspección onde se constatan incumprimentos da normativa legal por parte dalgunhas residencias". A denuncia de Ansia é confirmada a Nós Diario por algunhas traballadoras e traballadores do servizo de Inspección da Consellaría de Política Social. A este respecto indican que as actas presentadas desde o mes de marzo recollen "as clásicas incidencias das residencias" como o "incumprimento das ratios de persoal", "ausencia de sanitarios nas quendas de noite" ou "falla de medidas de prevención esixidas pola pandemia". "Sabemos que hai expedientes de sanción a diversas residencias propostas polos inspectores por unha contía de varios centos de miles de euros agardando a súa aprobación definitiva polos responsábeis políticos da Consellaría", destaca Ansia, quen teme que estean paralizadas "polas presións dos empresarios do sector". "A Xunta da Galiza non ten problema en reunirse coa patronal das residencias ou das escolas infantís, con quen se xuntou esta semana a conselleira Fabiola García para falar do funcionamento do servizo de Inspección, pero leva un ano negándose a recibir representantes dos traballadores de Política Social", destaca Ansia, quen ve nesta actitude "unha total decantación cara ao capital privado da Consellaría, que segue sen explicar a alta mortalidade nos centros de maiores privados e a nula mortalidade nos públicos". "Non é certo que estean morrendo persoas en todas as residencias, están morrendo persoas nas residencias privadas", conclúe Ansía. As queixas pola falla de atención do Goberno galego ás denuncias presentadas polos servizos de Inspección son coñecidas. Neste sentido, o informe do Consello da Contas da Galiza sobre as residencias indica como a Xunta da Galiza obviou boa parte das 65 actas elaboradas en 2014 e 57 en 2015, malia advertiren de graves irregularidades en varios centros de maiores, algúns dos cales concentraron o meirande número de falecementos durante a pandemia. A este respecto, os responsábeis de Política Social sabían desde había anos da situación en residencias como a de DomusVi en San Lázaro, Compostela, ou a de Salvaterra. O portavoz da Federación REDE, que agrupa as familias das e dos usuarios das residencias, Paulino Campos, non aforra críticas cara aos responsábeis dos servizos de Inspección de Política Social. En declaracións a Nós Diario, lembra que "as familias levamos ao xulgado dúas das persoas que máis se significaron nesas malas praxes, políticas e profesionais, o antigo director xeral de Maiores, Ildefonso de la Campa, e a actual xefa dos servizos de Inspección de Política Social, Berta Besada Porto, da que solicitamos a súa dimisión en varias ocasións. E temos moi malas sensacións co novo superior de Berta Besada, o subdirector xeral de Autorización e Inspección de Servizos Sociais".


Summary: Cando o ciclo de filmes ao redor do feminismo chega á súa fin, outros dous colectivos sociais organizan máis unha sesión de proxeccións vinculadas desta volta ao ecoloxismo e o consumo crítico. O programa durará até o 7 de agosto

Máis unha acción revolve o tecido asociativo de Compostela contra a ordenanza municipal aprobada polo Concello sobre os usos do espazo público na cidade --aprobada cos votos a favor do PP, a abstención do PSOE e os votos en contra do BNG e cuxo periodo de alegacións remata na sexta feira, día 13--. Desta volta son as persoas vinculadas ao grupo de consumo responsábel Fabas Lobas e á horta comunitaria do barrio de San Pedro as encargadas de organizar un ciclo de cinema documental ao redor do ecoloxismo, cuxo programa durará até o 7 de agosto. Así, as sesións arrincan esta terza na Praza da Oliveira, coa proxección de Homenaxe a Catalunya II, peza que recolle os proxectos que están a desenvolver no país catalán coa economía solidaria, sustentábel e descentralizada como base. Na semana seguinte @s asistentes poderán gozar cunha dobre proxección dedicada á permacultura: Unha granxa para o futuro e O xardín de Emilia Hazelip. Cunha semana no medio, o día 31 voltan as proxeccións cunha cinta sobre o esgotamento dos combustíbeis fósiles, 300 anos de combustíbeis fósiles en 300 segundos; e outra sobre a loita veciñal contra os encoros na Galiza, Resistencia ao encoro do Umia. A última sesión do ciclo convidará á reflexión ao redor das alternativas fara tornar responsábel o consumo; o documental leva por título Solucións locais para unha desorde global. Eis aquí algúns datos de cada peza: - Homenaxe a Catalunya II = Joana Conill, Manuel Castells e Álex Ruiz. Països Catalans, 2010. 63' - Unha granxa para o futuro = Rebecca Hosking. Reino Unido, 2009. 48' - O xardín de Emilia Hazelip = Emilia Hazelip. Franza, 1995. 30' - 300 anos de combustíbeis fósiles en 300 segundos = Post Carbon Institute. EUA, 2011. 6' - Resistencia ao encoro do Umia = Santi Martínez e César Caramés. Galiza, 2012. 41' - Solucións locais para unha desorde global = Coline Serreau. Franza, 2010. 95'


Summary: O xuízo principia esta segunda feira coa declaración de sete testemuñas.

O presidente da Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña, Fernando Souto, mostrouse "optimista" antes do inicio do xuízo pola propiedade do Pazo de Meirás. "É un momento histórico e, para nós, moi ilusionante e de moita alegría", engadiu. Souto, que tamén representa a Iniciativa Galega pola Memoria, que coordina a todas as asociacións de memoria histórica de Galiza, considera que o proceso xudicial é un "momento histórico" porque "vai cambiar a historia do Estado español". "Cambiará o concepto de doazón ao de venda simulada", agregou. A demanda, segundo explicou ante os medios de comunicación, "ten argumentación histórica e xurídica", polo que a devolución do Pazo depende, dixo, "do bo xuízo". "Falamos de que a capacidade de decisión sobre o futuro está en mans da cidadanía e a xudicatura, non en mans dunhas elites que formaban parte do franquismo", apuntou. No exterior da antiga Audiencia Provincial da Coruña, onde se realiza o xuízo a partir desta segunda feira, houbo una concentración de varias djucias de persoas. Alcalde de Sada: "É o inicio da gran recuperación da dignidade das vítimas do réxime" O alcalde de Sada, Benito Portela, cualificou de "día histórico" o inicio do xuízo para a recuperación do Pazo de Meirás e considerou que é "o inicio da gran recuperación da dignidade das vítimas do réxime". En declaracións aos medios, o rexedor cre que o proceso xudicial é "importantísimo". "Os documentos aparecidos e recoñecidos pola parte demandada recoñeceron que non lle valeu nin un peso a Franco, por tanto entendemos que ten que ser patrimonio público dunha forma efectiva dunha vez", subliñou Portela. O alcalde da localidade coruñesa sinalou que Meirás foi durante moitos anos "o epicentro do réxime fascista" e un "símbolo", polo que cre que o xuízo significará "o inicio dunha gran recuperación da dignidade para todas as vítimas do réxime". O avogado dos Franco ve "transfondo político" O avogado da familia Franco, Luís Felipe Utrera Molina, considerou que detrás do xuízo do Pazo de Meirás hai "un transfondo político". "O que se defende é unha propiedade dun inmoble, esperamos que non haxa ningunha implicación de tipo político porque é de natureza civil", insistiu. Así, recalcou que, para esta parte, "o que realmente se trata é a discusión da propiedade dun inmoble que tanto o Estado como o resto das institucións que están acudidas abandonaron por completo no ano 75 e só se acordaron diso 44 anos despois". "Non se acordaron cando se destruíu, non se acordaron cando se incendiou, cando houbo que reconstruílo e acórdanse agora", apostilou.


Summary: Unha vez Bracara Augusta foi o corazón administrativo da Gallaecia. Andado o tempo e a historia, a política trazaría unha fronteira entre Portugal e Galiza que a cultura, e adoito os propios pobos, non aceptaron. O Dia da Galiza em Braga, que este 16 de marzo celebra a súa sétima edición, tampouco se somete a esa raia no mapa.

Danzas, xogos e músicas tradicionais ocuparán a xornada organizada polo Centro de Estudos Galegos da Universidade do Minho. Será no Mosteiro de Tibães entre as 14.30 horas e as 19.00 horas e tamén haberá exposicións e obradoiros galegos e portugueses. A actuación de Lagharteiras protagoniza o apartado estritamente musical. Ademais, un obradoiro de baile tradicional, un coloquio sobre o entroido -a cargo dos profesores Carlos Pazos e Pablo Jablonski-, unha sesión de vídeos, varios xogos tradicionais para todas as idades e mesmo a posibilidade de se fotografar con máscaras tradicionais de Entroido completan o Dia da Galiza em Braga. Nun encontro galego portugués tampouco falta a cultura gastronómica, orellas de carnaval e queimada. "A finalidade do evento", sinalan desde a universidade, "é reforzar lazos entre as dúas comunidades. Queremos chamar a atención das persoas para o bo que os nosos veciños galegos teñen para ofecer, enfocando as semellanzas culturais existentes entre dúas zonas tan próximas como o Minho e Galiza".


Summary: A decisión de incluír estas dúas infraestruturas galegas no listado tomouse hoxe no último Consello de Ministros do Ano. A categoría implica que poderán prestar servizos portuarios e realizar labores de desembarque e transbordo de produtos pesqueiros.

As vilas Celeiro e Burela, e máis en concreto estes portos da Mariña, terán a posibilidade de converterse en control transfronteirizo debido ao Brexit. Así o decidiu hoxe o Consello de Ministros, que ampliou as infraestruturas nas que se realizarán as operacións de desembarque e movemento dos produtos da pesca en cinco. Aliás Burela e Celeiro, entran na categoría Arrecife e Puerto del Rosario, en Canarias, e Pasaia, en Euskadi. Esta consideración por parte do Goberno do estado español tamén implica que estean capacitados para realizar servizos portuarios a embarcacións das frotas de terceiros países. Malia que o listado non se ampliaba desde fai dez anos, "a saída do Reino Unido da Unión Europea facía preciso aumentar o número de localizacións onde os seus pesqueiros poidan recibir" esta atención. Aínda así, para exercer estas labores, Celeiro e Burela deberán incorporar un punto de control fronteirizo do que carecen até o momento. Esa ferramenta é básica para facer a carga e descarga de peixe de países non comunitarios. Está por ver se ese sistema chega a pórse en marcha por terras galegas, pois o Consello de Ministros non informou de prazos nin de formas para crear o control. Primeiros contactos Por outra banda, o director xeral de Ordenación Pesqueira e Acuicultura, Ignacio Gandarías, mantivo esta terza feira unha reunión con representantes da frota de Gran Sol para explicarlles as novas operativas na pesca en augas británicas debido ao acordo comercial entre o Reino Unido e a Unión Europea. No entanto, a frota galega xa vén amosando o seu malestar cos cambios desde hai meses e fíxoo con especial insistencia nas últimas semanas, nas que ve a nova situación como unha ameaza para o seu futuro.


Summary: Malia o final do prazo para que o Executivo estatal enviara as alegacións á Comisión Europea polo expediente da prórroga da AP-9, declinaron facer públicos os argumentos para evitar a sanción comunitaria.

Este domingo, 23 de febreiro, rematou o prazo que outorgou a Comisión Europea ao Estado español para presentar alegacións polo expediente aberto pola prórroga na AP-9, que desde Bruxelas consideran ilegal. O motivo da impugnación da Comisión reside en que as prórrogas de contratos como as que beneficiaron en repetidas veces Audasa teñen que executarse por medio dun novo proceso de licitación pública. Só a última extensión do contrato, que acabaría coa concesión en 2048 e non en 2023, asinada en 2013 polo Executivo estatal que presidía Mariano Raxoi co Partido Popular, permite a Audasa obter compensacións de 1.465 millóns de euros a cambio de asumir o custo dunhas obras de 228 millóns de euros, revelou a Comisión Galega da Competencia. Raquel Sánchez, ministra de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana, apuntou na fin de semana que o Goberno xa enviou a Bruxelas as alegacións en resposta ao procedemento de infracción. Non obstante, rexeitou informar sobre ningunha das alegacións presentadas, esgrimindo que se trata de "información reservada". A asociación de consumidores En Colectivo, que presentou a denuncia perante as instancias comunitarias, lamentou o "hermetismo" e a "falta de transparencia" do Executivo estatal por non comunicar o contido das alegacións, a pesar de que a entidade é parte do procedemento, declarou Diego Maraña, o seu presidente. Reiterando a sorpresa polas declaracións de Sánchez, Maraña fixo fincapé en que ao remitir as alegacións, comeza un prazo de dous meses para que a Comisión Europea desenvolva un informe vinculante. Aínda que, en teoría, a Comisión pode optar por seguir coa tramitación do expediente ou arquivalo, Maraña defende que non é posíbel o arquivo, ao manterse o expediente noutra dirección xeral europea, a de Competencia, polo que o organismo tería que agardar que se resolvera ese expediente antes de ratificar o arquivo da causa.


Summary: Con Cs e Democracia Ourensá presenta unha moción conxunta na que piden manter os servizos no Hospital verinés.

O PP de Ourense desmárcase da Xunta e considera que o feche do paridoiro do Hospital de Verín "non contribúe a garantir a igualdade de oportunidades e gozar dos servizos que a poboación demanda para unha digna calidade de vida nas comarcas de Monterrei e Conso-Frieiras". Así se manifesta nunha moción conxunta subscrita polo PP, Ciudadanos e Democracia Ourensá ·e presentada no pleno da Deputación de Ourense. As tres formacións instan a Consellería de Sanidade a que "manteña e mellore" os servizos que se prestan no Hospital de Verín ao tempo que pediron a reprobación do portavoz socialista en Ourense, Rafael Rodríguez Villarino, ao que acusan de practicar a "manipulación, mentira e insulto" sobre o peche do paridoiro neste centro. Ademais, o texto pide á Consellería de Sanidade que "dote, manteña e mellore os servizos que viñan prestando" no Hospital de Verín para "garantir a calidade asistencial" dos veciños no oriente ourensán, concretamente "o servizo de paridoiro".


Summary: Os hospitalizados ascenden lixeiramente a 293, deles 52 en UCI.

Os casos activos de Covid-19 seguen en aumento en Galiza e sitúanse en 12.692 -que supoñen 471 máis que no inicio desta semana-, tras descender lixeiramente os novos contaxios a 873 -case 200 menos que esta segunda feira-, mentres que os pacientes hospitalizados por este coronavirus ascenden a 293 -un máis-. Segundo os datos publicados na mañá desta terza feira pola Consellaría de Sanidade con rexistros até as 18 horas desta segunda feira, aumentan a 52 as persoas ingresadas en UCI pola Covid-19 -tres máis- e descenden a 241 as hospitalizadas noutras unidades -dúas menos-, mentres que 12.399 pacientes atópanse en seguimento nos seus domicilios. A presión hospitalaria aumenta en catro das sete áreas sanitarias: Vigo, Santiago-Barbanza, Lugo e Pontevedra-Salnés; alíviase lixeiramente nas de Ourense e Ferrol; e mantense sen cambios na da Coruña-Cee. Os casos activos de Covid-19 aumentan e sitúanse en 12.692, que representan 471 máis que a xornada anterior ao haber máis contaxios (873) que altas (395), ao que se engaden sete falecementos. A terza feira da semana pasada as infeccións situáronse en 9.028. As infeccións activas aumentan en todas as áreas sanitarias galegas, coa de Vigo á cabeza (+173), seguida da de Pontevedra e O Salnés (+70), A Coruña e Cee (+58), Lugo (+53), Ourense e Santiago-Barbanza (+46 cada unha) e á cola Ferrol (+25). Segundo os último datos actualizados polo Ministerio de Sanidad na tarde desta segunda feira, 13 de decembro, Galiza conta cunha taxa a 14 días de 444,92 casos por 100.000 habitantes, polo que segue a incidencia por riba da media do Estado español, que está en 381,26. Pola súa banda, os novos contaxios de Covid-19 descenden lixeiramente a 873 con respecto ao comezo desta xornada que comezou con 1.070, o que supón 197 menos. A terza feira anterior -7 de decembro, en plena ponte- detectáronse 668. En canto á taxa de positividade das probas PCR -número de infeccións detectadas cada 100 test-, descende lixeiramente ao 10,79% despois de comezar esta semana no 14,82%. Porén, segue por riba do limiar do 5% que fixa a Organización Mundial da Saúde (OMS) para dar por controlada a pandemia. As persoas falecidas diagnosticadas con Covid-19 desde o inicio desta pandemia aumentan a 2.706, ao notificar este luns a Consellería de Sanidade sete novas vítimas, todas elas con patoloxías previas.


Summary: Presenta unha proposta de resolución para debate no pleno.

O BNG presenta unha proposta de resolución no Parlamento da Galiza para que se debate en pleno. Proposta na que insta a Cámara a que acorde unha resolución na que "condene o golpe de estado contra o Goberno lexítimo" de Bolivia. O grupo parlamentar nacionalista tamén pide que o Pleno condene "a brutal represión desatada polo goberno golpista e polas forzas militares, paramilitares e policiais contra o pobo boliviano, unha represión que ten fortes tintes clasistas e racistas e que xa provocou a morte de ducias de persoas", así como "demandar do goberno español e da UE que tomen unha posición activa de condena do golpe militar e que non recoñezan o ilexítimo goberno presidido por Jeanine Añez". Igualmente, demandan da Cámara galega que apoie "as apelacións a unha solución pacífica e democrática para Bolivia, garantindo a soberanía do país e o respecto aos dereitos humanos e facer un chamamento á sociedade galega para que manifeste a condena do golpe militar e repulsa pola grave violación dos dereitos humanos".


Summary: O académico Xosé Luís Axeitos debulla a escrita manuelantoniana en 'Aproximacións a Manoel Antonio' (Axóuxere Editora), un volume que saca á luz dous inéditos do poeta rianxeiro.

Case trescentas páxinas hai en Aproximacións a Manoel Antonio, un obra na que Xosé Luís Axeitos, académico e escritor rianxeiro, biógrafo e un dos maiores coñecedores da creación de Manuel Antonio, se achega á obra deste persoeiro "de maneira lixeiramente distinta a como adoito se fixo". Ao coidado de Axóuxere EditoraEditora, coa colaboración do Concello de Rianxo, nomeadamente a través da Casa Museo Manuel Antonio, o volume xunta diversos artigos de corte ensaístico que nos mergullan aos lectores na escrita manoelantoniana mediante "unha indagación arredor da dimensión cognoscitiva implícita na súa (meta)poética, un estudo da visión dialogal como proceso de aprendizaxe fraterna e teórica ou a análise da presenza de ideas filosóficas e científicas no subtexto das súas obras", entre outras cuestións. Dous inéditos de Manuel Antonio Alén do máis, o volume que vén de tirar do prelo Axeitos trae consigo, ao carón doutros seis capítulos e como colofón, unha sorpresa maior, e é que conta con dous inéditos do poeta. Trátase de "Senectud, divino tesoro" e "Nótulas". O primeiro deles, "un texto cargado de ironía, mentres que as "Nótulas" "puideran ser a vontade do adolescente que quere afianzar os seus principios identitarios acreditados pola nosa lingua", tal e como describe o académico no volume. No prólogo do ensaio, Xosé Luís Axeitos afirma que "Aproximacións a Manoel Antonio quere ser unha lectura que trata de dar sentido aos símbolos que emprega Manoel Antonio na súa obra. Tarefa nada doada". Axeitos afirma que "Aproximacións a Manoel Antonio quere ser unha lectura que trata de dar sentido aos símbolos que emprega Manoel Antonio na súa obra "A poesía de Manoel Antonio esixe a relectura entre outras razóns porque 10 os seus poemas ofrécense, como case toda a poesía auténtica, con amplas zonas de sombra que, malia non impedir a súa comprensión, sementan dúbidas e incógnitas no lector", explica o académico de Asados no prólogo a Aproximacións. "En definitiva", continúa, "as «aproximacións» seguen a evocar a actitude das persoas que establecen unha relación de cordialidade e ao mesmo tempo expresan a prudencia que sempre xeran os debates e a diversidade de perspectivas". Desde a editora tamén destacan como unha das características máis transcendentes do traballo do autor de De catro a catro a deriva da "reflexión que proxecta, desde a escrita, sobre o acto creativo e as dificultades de construír un texto espacializado e ao mesmo tempo un espazo textualizado". Todas cuestións que se ven reflexadas na súa produción poética, "reveladoras" para "deconstruír a súa obra".


Summary: Segundo o informe elaborado pola oficina da Alta Comisionada da ONU para os Dereitos Humanos, durante as protestas que se produciron en Chile a partir de outubro de 2019 houbo "un elevado número de violacións graves aos dereitos humanos" por parte das forzas de seguridade do Estado chilenas.

A Alta Comisionada de Nacións Unidas para os Dereitos Humanos, a ex presidenta chilena Michelle Bachelet, considera que "a partir do 18 de outubro [de 2019] produciuse un elevado número de violacións graves aos dereitos humanos" durante o estalido social de finais dese ano en Chile. Foi parte da súa declaración a cuestións da fiscal encargada do caso, feita pública nas últimas horas nos medios locais. O 2 de outubro de 2020, Claudia Perivancich, que investiga a suposta comisión de delitos de lesa humanidade na represión das protestas no país andino, entregou en Xenebra (Suíza) nove preguntas á alta comisionada. Dous meses máis tarde, concretamente o 10 de decembro, foron respondidas e agora saen á luz. En sete follas, Bachelet explica o rol da oficina que dirixe, como foi a visita a Chile e como se relacionou coas autoridades chilenas. Asegura que existían "razóns fundadas" para afirmar que había estas violacións, "incluíndo o uso excesivo ou innecesario da forza". O 18 de outubro de 2019 marcou o inicio das maiores mobilizacións sociais da historia recente de Chile. Comezaron como unha protesta contra a subida do prezo do transporte público, mais desembocaron en denuncias máis amplas en contra da desigualdade social e a favor dunha nova Constitución. O rol das forzas de seguridade, especialmente dos Carabineros, foi posto en dúbida. O Instituto Nacional de Dereitos Humanos (INDH) rexistrou máis de 2.500 denuncias e unhas 3.000 vítimas por abusos entre outubro de 2019 e marzo de 2020. Perivancich, fiscal rexional de Valparaíso, investiga neste contexto unha vintena de querelas contra distintas autoridades, entre estas atópanse o presidente do país, Sebastián Piñera; os ex ministros do Interior Andrés Chadwick e Gonzalo Blumel; ou o ex director de Carabineros Mario Rozas. Na súa carta, Bachelet explica as razóns que levaron a oficina que dirixe a visitar o país: "A desigualdade socioeconómica e os obstáculos no goce dos dereitos económicos e sociais, a discriminación en contra das mulleres, dos pobos indíxenas e das persoas LGTBI, os casos de corrupción de funcionarios públicos e as penas leves ou a impunidade por casos de corrupción; así como as medidas específicas de autoridades a partir do 4 de outubro de 2019, como parte do contexto da crise que resultaron nas protestas a partir do 18 de outubro de 2019". Unha vez alí puido constatar ese "elevado número de violacións graves aos dereitos humanos", que se materializaron "na privación arbitraria da vida e en lesións", "na tortura e malos tratos", "na violencia sexual" e "nas detencións arbitrarias". "Estas violacións cometéronse en todo o país, mais a súa gran maioría ocorreu na rexión metropolitana e en contextos urbanos", declarou Michelle Bachelet. A ex presidenta chilena tamén manifestou a imposibilidade de manter xuntanzas durante a súa visita "coas máis altas autoridades do Ministerio de Defensa e do Ministerio do Interior, por razóns alleas á oficina" da ONU. Si que participou, non obstante, na reunión que o Comité Interministerial de Dereitos Humanos mantivo o 30 de xaneiro de 2020. Alí expresou a súa "preocupación por casos de uso excesivo da forza (mesmo en contra de manifestacións pacíficas, observadores de dereitos humanos e brigadistas de saúde)". A respecto deste último grupo, Bachelet sinalou directamente ao Ministerio de Sanidade, indicando que tras unha xuntanza do 6 de febreiro de 2020 cos seus responsábeis se solicitaran as medidas necesarias para garantir a súa protección, "en resposta a informacións que indicaban que foran reiteradamente agredidos por membros de Carabineros de Chile". Porén, dixo que "a solicitude non foi aceptada, indicándose que os brigadistas voluntarios non gozan de status oficial/profesional e non están autorizados a ofrecer primeiros auxilios". "País democrático" O portavoz do Goberno chileno, Jaime Bellolio, respondeu onte á carta de Bachelet, afirmando que nun país democrático "quen determina" a existencia de violacións aos dereitos humanos non son "os ex presidentes", senón os tribunais. "No noso país hai unha orde democrática", sostivo, recalcando que, polo tanto, "isto está en mans dos fiscais e dos tribunais, e todos aqueles ámbitos que teñan que ver con dereitos humanos para este Goberno son fundamentais". "Hai un compromiso clarísimo: nunca, xamais, se poden xustificar as violacións dos dereitos humanos", insistiu Bellolio, que fixo fincapé en que "este compromiso implica que sempre hai que colaborar para que se faga xustiza e esa xustiza, nun país democrático, fana os tribunais e non outras persoas".


Summary: O proxecto da Superliga de fútbol copou portadas nas últimas xornadas, mais a Liga ACB non é máis aberta que a entelequia de Florentino Pérez. Contra iso loita un Leite Río Breogán que, da man de Diego Epifanio (Burgos, 1978), pretende recuperar o seu lugar na máxima categoría do baloncesto estatal.

Tan só lles quedan tres partidos para o final da fase regular, ante Palma, Alicante e Almansa, coa vantaxe, ademais, de disputar como locais o primeiro e o último deles. Como chegan a este último tramo da competición? Nós sempre formulamos a liga pensando en ser o mellor equipo posíbel, mais sobre todo centrándonos sempre no próximo rival. E a pesar da vantaxe que indica a clasificación, nunca imos máis alá do seguinte encontro. Logo, xa se verá. Neste grupo os partidos son sempre moi competitivos, e os rivais poden vir de facer un mal partido e logo ser quen de encadear varios triunfos consecutivos, por iso sempre digo que hai que ir partido a partido até o final do torneo. Móstrase vostede moi prudente, mais o Leite Río Breogán entrou como líder nesta segunda fase e, salvo gran sorpresa, todo apunta que sairá dela tamén como líder. Satisfeito? Como dicía, o noso obxectivo, a pesar das dificultades que entraña competir nesta liga, é ser o mellor equipo posíbel. Desde o principio fomos primeiros, gañamos a Copa, e agora no segundo grupo estamos manténdonos firmes, mais non hai que confiarse porque o club está facendo un grande esforzo para poder competir e a nosa obriga é dar o máximo, sendo conscientes tamén de que temos unha afección que agarda moito de nós e debemos tratar de estar á súa altura. Xa que saca o tema da afección... Que implicacións ten na práctica do baloncesto a súa disputa sen público, ou con esta reducida até a mínima expresión, como vén acontecendo durante os últimos meses? Primeiro, diría que repercute no comportamento colectivo de todos nós, pois sen público escóitanse moitísimo todos os comentarios a nivel táctico, arbitral... Creouse unha intimidade que antes non había e que hai que saber xestionar. E despois, por suposto, tamén hai que sinalar que, en última instancia, todos os deportistas teñen como obxectivo facer feliz a unha afección, e sen ela sentímonos un pouco estraños, raros. O balance final da tempada chegará logo dun play-off de ascenso que disputarán os sete primeiros do seu grupo, xunto co mellor dos que loitan no bloque da permanencia. Que opina deste curioso sistema argallado pola Federación Española de Baloncesto? Cando o equipo falou comigo da renovación e comezamos a traballar na construción do cadro de xogadores, aínda estaba vixente o sistema que determinaba un ascenso directo e outro por play-off. E logo, cando o Breogán xa fixera os números para sacar o proxecto adiante, e incluso realizado varias fichaxes, vai a Real Federación Española de Baloncesto e, co apoio dos clubs, cambia as normas, pasándose de dous ascensos a un e, aínda por enriba, en formato play-off despois dunha liga regular de dous grupos. Non vale de nada laiarse, mais o de cambiar así as condicións... pois mira, nós, que estamos de líderes, claro que nos gustaría que a liga regular tivese premio, pero o que eu opine dá exactamente igual, o único que podemos facer é centrarnos en ser o mellor equipo posíbel. Molesta que a un lle cambien as normas a medio partido? Si, mais a situación polo tema da Covid-19 foi a que foi, con ascensos a LEB e ausencia de descensos en ACB. Hai que entendelo, aínda que para a LEB non foi positivo que só houbese un ascenso. Eu tiven a desgraza de vivir en Burgos a situación de que o equipo non puidese ascender administrativamente en tres ocasións logo de gañalo na pista, e por iso que a esencia do deporte é premiar aos que gañan na pista e castigar aos que non o logran a nivel clasificatorio. Os ascensos e descensos enriquecen o deporte, os clubs, os profesionais, e fan que as ligas sexan máis fortes. E, xa para rematar, unha derradeira cuestión que non está ligada á actualidade. Vostede ten estudos en Maxisterio. Moncho Fernández, o adestrador do Monbus Obradoiro, é licenciado en Xeografía e Historia. O seu caso non é excepcional, pois hai máis técnicos no baloncesto con formación superior sen unha estrita vinculación co deporte. A que pensa que se debe esta particular circunstancia? Todos os que estamos sentados nun banco temos en común que a nosa maior paixón sempre foi o baloncesto, independentemente da categoría. Logo, evidentemente, cada un percorre un camiño distinto noutras áreas como é a da formación fóra do básquet, porque moitas veces un non pensa que vaia dedicarse profesionalmente a isto. De feito, ese é o meu caso, porque a min cando me ofrecen por vez primeira entrar nun equipo profesional, hai 17 anos nun conxunto de LEB Prata, dixen que non porque non pensaba que fose o meu sitio. Daquela tiña outras inquietudes, e aínda que dedicaba moito tempo ao baloncesto, non pensaba que estivese capacitado para afrontar un reto profesional. Hoxe, 17 anos despois, percorrín un camiño tanto en LEB como en ACB que me fai sentir moi orgulloso do conseguido, mais recoñezo que non o agardaba porque o básquet non era a miña primeira opción e pensaba que non sería o meu camiño, pero grazas a Deus e aos grandes profesionais cos que coincidín tiven a gran sorte de poder dedicarme á miña paixón.


Summary: A banda deseñada como ferramenta para difundir a memoria histórica: a Deputación de Pontevedra edita unha novela gráfica que relata os terríbeis acontecementos sucedidos na illa de San Simón.

Se cadra todo cambiou cando Art Spiegelman editou o célebre Maus, un álbum de banda deseñada que recollía a memoria histórica do Holocausto a través das lembranzas persoais do pai do autor, un xudeu polaco sobrevivente de Auschwitz. A obra de Spiegelman publicouse nun momento en que a industria do cómic estaba dominada por historietas de superheroes e no que a percepción pública do xénero se achegaba moito á dun produto para adolescentes sen capacidade para servir de vehículo a narracións para adultos. O éxito inesperado de Maus -que foi a primeira novela gráfica gañadora dun premio Pulitzer- contribuíu a mudar esa imaxe da banda deseñada, habilitándoa ante o público como un medio perfectamente capaz de transmitir valores relevantes para a sociedade. Hirsch definía a posmemoria como a relación entre dúas xeracións, a herdanza do trauma persoal, colectivo e cultural recollido non a través dun relato directo de pais a fillos, senón mediante comportamentos, obxectos cotiás ou imaxes inquietantes En 1992, a estudosa Marianne Hirsch definiu por primeira vez o termo posmemoria para aplicalo, precisamente, a Maus. Hirsch definía a posmemoria como a relación entre dúas xeracións, a herdanza do trauma persoal, colectivo e cultural recollido non a través dun relato directo de pais a fillos, senón mediante comportamentos, obxectos cotiás ou imaxes inquietantes. Moitas destas cousas poden atoparse no volume de banda deseñada que a Deputación de Pontevedra presenta esta sexta feira e que ten como obxectivo achegar á xente moza os feitos acontecidos durante os anos da ditadura e da represión. A obra, titulada Regreso á Illa de San Simón, foi coordinada polo debuxante Kiko Da Silva e contén o traballo de trece autores e autoras formadas na escola do Garaxe Hermético, que crearon varias historias situadas na illa da ría de Vigo desde 1936 a 1943. Kiko da Silva, en conversa con Nós Diario, explica a xénese do proxecto: "Desde O Garaxe Hermético levamos moito tempo colaborando coa Deputación de Pontevedra, editando libros que serven como catapulta para facilitarlle o acceso ao mercado editorial ao alumnado do curso profesional de banda deseñada. Hai pouco tivemos unha experiencia moi interesante co libro O picoto do pai, un volume colectivo elaborado por alumnas e alumnos da escola que mesmo chegou a ser finalista nos premios da edición. Cando hai un ano, a Deputación contactou connosco para publicar un libro sobre memoria histórica, axiña pensei nunha historia como a deste álbum: artellado a partir de historias curtas pero cun fío argumental que lle dese unidade". "Hai anos que falamos de San Simón como lugar de memoria, mais o certo é que o que sucedeu apenas se difunde, nin sequera nas escolas", sinala Kiko da Silva Ese fío argumental é o duns mozos que acoden a un "campamento pirata" organizado na illa de San Simón e acaban atopando a realidade do alí sucedido. Segundo Da Silva, "funciona tamén como unha crítica ao modo en que se lle ensina á mocidade a illa de San Simón, a través dunhas actividades moitas veces moi frívolas que agochan a terríbel realidade do que aconteceu alí". O libro, en principio dirixido á mocidade, contén historias e datos que serán de interese para todos os públicos. "Está feito desde un punto de vista moi amplo co obxectivo de dar a coñecer uns relatos que son moi pouco divulgados. Hai anos que falamos de San Simón como lugar de memoria, mais o certo é que o que sucedeu apenas se difunde, nin sequera nas escolas. Estou seguro de que moitos adultos atoparán no volume historias que descoñecían". A BD como medio de coñecemento Miguel Rojo e Pablo Prado, Fernando Llor e Ana Pumares, Fonso Barreiro e Antonio Recuna, Eli García, Miriam Iglesias, Iago Fernández Falcón e Damián Gómez Figueras, Zaida Novoa, Mara Méndez, Fernando Llor e Olalla González, e Lorena Nikoli son os autores dunhas historias que se enmarcan no campo de concentración situado na illa da ría de Vigo desde 1936 até 1943: un campo de exterminio onde os presos políticos comunistas, republicanos ou socialistas eran asasinados e no que as condicións ás que estaban sometidos os presos eran inhumanas. Kiko da Silva subliña que "a BD ten a vantaxe de que con moi pouca documentación podemos recrear os feitos e os escenarios históricos. Pero ademais, a lectura pausada permite emocionar sen renunciar á reflexión. Os momentos históricos hai que humanizalos: son cousas que lles sucederon a persoas con nomes e apelidos, e a BD axuda a empatizar cos feitos dun xeito que os libros de historia moi dificilmente poden igualar". "No caso de San Simón", continúa Da Silva, "era complexo porque a maioría son historias persoais, moi humanas que, en ocasións, nin as propias familias dos protagonistas coñecían. O que sabemos de San Simón procede de estudosos e xornalistas que foron pescudando no seu pasado, e sempre ofrece unha compoñente colectiva que foi o que nos decidiu a elaborar un libro coral. Cremos que é o que máis se achega á realidade do acontecido alí". Presentación no Museo de Pontevedra Regreso á illa de San Simón será distribuído entre os institutos de educación secundaria e tamén en bibliotecas e puntos de lectura dos diferentes municipios. Aquelas persoas interesadas nesta obra tamén poderán solicitala nas instalacións do departamento de Memoria Histórica da Deputación, que se atopan situadas no edificio do Arquivo Provincial. A presentación será o vindeiro 15 de outubro, ás 20.30 horas, no edificio Castelao do Museo de Pontevedra. As persoas que queiran acudir ao acto deberán inscribirse previamente no correo electrónico memoriahistoria@depo.gal.


Summary: A presidenta de GB foi a 'estrela mediática' da terceira sesión do xuízo #8f45anos, proceso que terá unha cuarta vista o vindeiro 13 de xuño. A propia xuíza chamoulle a atención por dúas veces a Gloria Lago.

O xuízo #8f45anos terá unha cuarta vista, o 13 de xuño ás 10:00, para dar cabida a testemuños como o de Rosa Díez (UpyD) que non puido asistir esta terza feira aos xulgados de Fontiñas (Compostela) por estar en campaña electoral. Mais a ausencia de Rosa Díez non quer dicir que nesta terceira sesión non houbese 'estrelas mediáticas' na sala. Estaba Gloria Lago, presidenta de Galicia Bilingüe, que acusou con nomes e apelidos a diferentes entidades e organizacións de defensa do galego de apoiar a violencia. Iso fíxoo no seu hábitat favorito, ante os medios, e mesmo pedindo á Xunta que adoptase medidas para evitar que eses colectivos a prol do galego fixesen actividades con menores de idade. Na sala, a propia xuíza chamou por dúas veces a atención, segundo versión de persoas presentes, a Lago por falar na súa declaración de cuestións que non viñan ao caso. Nun momento da súa declaración, a presidenta de GB mesmo sinalou a un dos encausados, A.L e pronunciou o seu nome, o que motivou a protesta. Tamén afirmou que hai cinco anos recibira cartas e correos ameazantes advertíndolle do que pasaría se convocaban a manifestación. Lago cualificou o que aconteceu aquel día de 2009 como "batalla campal" e dixo que a manifestación de GB era legal, achacando o sucedido aos fanáticos da "kale borroka". Declaracións que leva reiterando, periodicamente, desde 2009. "Fica claro que as acusacións non se sosteñen" Nesta sesión tamén falaron outras testemuñas, como o compañeiro de piso de R.R, que corroborou que este estaba en Vigo e non en Compostela o día dos feitos. Entre as persoas chamadas a declarar estaba Carlos Morais, secretario xeral de Primeira Linha e membro de Nós-Unidade Popular que no día dos feitos foi albo de golpes, insultos e empurróns por un grupo de anti-disturbios. Morais denunciou a "agresión policial permanente", así como a protección que estes brindaban a unha mobilización "supremacista española". Aurélio Lópes, unha das 12 persoas encausadas neste proceso (para as que piden 45 anos de carcere) afirmou á saída do xuízo que "fica claro que as acusacións contra nós non se sosteñen", polo que agardan a libre absolución ou a retirada dos cargos. Aurélio mantén que o xuízo "é político" e agradeceu "o apoio e solidariedade" de diferentes partidos, colectivos, organizacións para cos 12 procesados. Sen relación Cómpre lembrar que na segunda xornada do xuízo, na que declararon máis de 20 axentes das forzas de seguridade, Os policías non puideron relacionar con feitos concretos a dez dos once encausados. Algo que mesmo as axencias de información destacaron, así como a existencia de 'listaxes' de independentistas nas FSE.


Summary: Os corredores e rutas humanitarias foron acordados entre Moscova e Kiev.

Rusia anunciou un cesamento do fogo para que os civís poidan saír de Mariúpol e Volnovaja en Ucraína, informaron desde o Ministerio de Defensa ruso. O Ministerio afirma que os corredores e as rutas humanitarios foron acordadas con Ucraína. Anteriormente, esta mesma institución declarou que a maior parte do territorio ucraíno, sobre todo as cidades de Kiev, Járkov, Sumy, Chernígov e Mariúpol, enfróntase a unha situación humanitaria catastrófica cunha tendencia para empeorar. Unhas 200.000 persoas aspiran ser evacuadas de Mariúpol, outras 20.000 queren abandonar Volnovaja, destacou o asesor do xefe da oficina do presidente ucraíno, Volodímir Zelenski, Mijail Podoliak. Unhas 200.000 persoas aspiran ser evacuadas de Mariúpol, outras 20.000 queren abandonar Volnovaja, destacou o asesor do xefe da oficina do presidente ucraíno, Volodímir Zelenski, Mijail Podoliak. De 24 de febreiro a 3 de marzo, as hostilidades en Ucraína causaron a morte de 331 civís e deixaron feridos a outros 675, segundo a ONU; e máis de 1,2 millóns de ucraínos buscaron refuxio nos países veciños. "Quero subliñar novamente: non temos malas intencións cara aos nosos veciños e aconsellaríalles que non escalen a situación, que non impoñan restricións", declarou onte o presidente de Rusia, Vladimir Putin, durante a izada da bandeira rusa nun novo ferry, segundo recolleu a axencia oficial de noticias rusa, TASS. Ademais, o embaixador ruso ante a sede de Nacións Unidas en Xenebra, Gennady Gatilov, asegurou que Rusia non ten a intención de ocupar o país. "O noso obxectivo é a desnazificación do réxime e a desmilitarización de Ucraína, de modo que teñamos garantías de que non haberá ameazas que proveñan de Ucraína contra Rusia", declarou nunha conferencia de prensa. "Será o pobo ucraíno o que decida sobre o seu futuro político", sostivo o diplomático