Summary: Daniel Ortega, presidente da República e antigo guerrilleiro sandinista, envía francotiradores contra o pobo, ordena disparar ao corazón e á cabeza contra nenos e adolescentes desarmados. O silencio dunha parte da esquerda mundial é intolerábel

Daniel Ortega, presidente da República e antigo guerrilleiro sandinista, envía francotiradores contra o pobo Case non se cre. Nos anos setenta un réptil asasino chamado Anastasio Somoza, ordenaba aos seus torturadores e á súa maldita Guardia Nacional bañar en sangue a terra de Nicaragua para seguir mandando. Agora mesmo Daniel Ortega, presidente da República e antigo guerrilleiro sandinista, envía francotiradores contra o pobo, ordena disparar ao corazón e á cabeza contra nenos e adolescentes desarmados, mata bebés e desprega forzas paramilitares para asolar as poboacións e as casas. A policía e o exército existen para soster o novo criminal. Os torturadores non dan feito no cárcere de Chipote. Como se Ortega estivese subsumido dentro de Somoza e dos seus antepasados. Mente quen diga que a revolta está apadriñada pola embaixada de EEUU. O silencio dunha parte da esquerda mundial é intolerábel Trátase dunha revolta espontánea, dos pobres e dos xovens, cuxo último precipitante foi a diminución das pensións, nun estado corrupto, neoliberal, entregado aos poderosos e cun desapiadado ladrón principal, que é o presidente. Mente quen diga que a revolta está apadriñada pola embaixada de EEUU. O silencio dunha parte da esquerda mundial é intolerábel. Publicidade


Summary: Na editorial pontevedresa Urutau

O Pau do Brasil é um livro de nunca acabar. Em marcha desde 2016, a editorial brasileiro pontevedresa Urutau vêm de publicar a quinta ediçao ampliada -250 páginas- duma obra que é como um uivo, uma oração profana contra o estado das coisas no país de Wilson Alves-Bezerra, o autor. "Meu presidente, meu vice-presidente, meu ex-presidente bandido. Meu herói, meu juiz moreno desperdício. Meu televisor, meu tutor, meu ilusionista. Meu jornal, minha cobertura, minha merda. Sua cobertura a esta altura nem guarda-chuva podia", escreve com violência, surda frustração um Alves-Bezerra que militou em prol da libertação do Lula. Textos maiormente em prosa compoem a obra. Poderia ser poesía, mas não é certo. Também poderia ser uma coletânea de pasquins anti-Bolsonaro, mas pasquins de feroz sarcasmo e impugnação de consensos. "O discurso vigente é a fúria e a contradição, mas não se dá tiros a esmo", explica o autor no Prefácio à quinta edição, "o Pau do Brasil não vai se prestar a ser uma catarse dócil nem indignada na rede social". Alves-Bezerra actualiza no Pau do Brasil o movemento antropofágico de Oswald de Andrade. Reconfigura escrita de procedências diversas -jurídica, jornalística, histórica, política, ás vezes mesmo poética- e tece uma estridente e infatigável requisitória finalmente antifascista. "Eu serei a sua agonia lenta, enquanto você ejacula agulhas. Serei a sua dor, o seu pavor, a sua angustia, eu serei esgar ainda, enquanto seu ar se finda. Virá virá, eu farei o que seja e sua morte virá", di no poema Ao funeral dos fascistas. O Pau do Brasil contém ademais como apéndice os diferentes limiares que acompanharam as sucesivas edições, sempre ampliadas, do volume.


Summary: O detective Kenner (Ethan Hawke) investiga o caso de Angela (Emma Watson) que acaba de acusar ao seu pai (David Dencik) dun crime que non lembra. O doutor Raines (David Thewlis) fará unha regresión hipnótica para revivir os recordos máis reprimidos. Non contan con sacar unha parte escura que apunta a unha conspiración demoníaca.

Tras máis de 5 anos sen sacar películas -a última foi Ágora- xa había gañas dunha nova de Amenábar. Retoma reparto internacional, guión propio (inda que coa axuda inestimábel de Mateo Gil), ficha na banda sonora ao reputado Roque Baños (Celda 211), na fotografía ao incipiente Daniel Aranyó (Invasor), volve contar no deseño de vestiario con Sonia Grande (Os Outros, Mar Adentro), filma en exteriores canadenses e "regresa" aos seus inicios nunha trama con moito suspense... En fin, uns cimentos ben sólidos que invitaban a pensar nunha nova pequena obra cumio do director hispano-chileno. Pero non... A cousa si comeza ben. Un axente de policía investiga un caso de abusos sexuais dun pai denunciado pola súa propia filla de 17 anos. O estraño de todo é que o pai non lembra nada do sucedido así que recorren a un psicólogo para que lle trate de sacar os recordos ocultos. Tras unha desconcertante sesión de hipnose regresiva descobren unha aterradora trama de abuso ritual satánico en que parece estar involucrado medio pobo. O escéptico detective comezará entón a dubidar do que é real e o que non. O irracional fronte ao imposíbel. Pesadelos que traspasan o mundo onírico... Excelente dirección e posta en escena que lembra ao Fincher de Zodiac mesturado co máis aterrador de Polanski -A novena porta ou A semente do diaño- e incluso un apunte a Stephen King no, nada casual, cruce da rúa Maine (os seareiros de King pillarán o detalle), sen esquecer tamén un par de autohomenaxes a Tesis e Abre os ollos e, quizais, un punto autobiográfico na personaxe do irmán da protagonista, interpretado por Devon Bostick (O diario de Greg). Elenco encabezado por un Ethan Hawke (Boyhood) correcto no rol de detective, un David Thewlis (A illa do Dr. Moreau) que da o pego coma psicólogo e unha Emma Watson (Harry Potter) con moitas gañas de zafarse dunha vez por todas da personaxe de Hermione... A historia atrapa desde o comezo con esa investigación difícil onde a suxestión crea unha especie de histeria xeral que chega a cotas verdadeiramente arrepiantes. Pero claro, aínda sendo unha película de xénero con moi boa dirección, agardábase algo máis de Amenábar. Seica un final sorpresa ou unha resolución máis no estilo dos seus comezos. Mais xusto aí é onde opta por estar contido. Tan contido que acaba por embazar o gran momento de bo cine que acabábamos de presenciar ate o momento. Certo é que non engana a ninguén. Desde o primeiro momento pon as cartas sobre a mesa sen reviravoltas nin trampas de guión, pero tamén é certo que unha vez remata o filme hai unha sensación colectiva de decepción claramente apreciable na faciana dos/as espectadores/as. Senón fagan a proba unha vez acendan as luces da sala: queden un rato sentados e miren cara atrás ou como levanta a xente. O xesto é inconfundíbel. Con todo, Regresión é unha película moi entretida, sempre e cando non poñamos grandes expectativas. REGRESIÓN (Canadá, España 2015, 106 min.) Dirección: Alejandro Amenábar Guión: Alejandro Amenábar Fotografía: Daniel Aranyó Música: Roque Baños Elenco: Emma Watson, Ethan Hawke, David Thewlis, Aaron Ashmore, Devon Bostick, Dale Dickey, Lothaire Bluteau, David Dencik, Peter MacNeill


Summary: Carolina Bescansa afirma que están, "sen dúbida", cos pasos que está a dar o partido en Galiza nas negociacións con En Marea

A dirección estatal de Podemos apoia o posicionamento que o partido está a ter en Galiza na negociación coas marés. Así o manifestou Carolina Bescansa, unha das dirixentes de Podemos, na Cadea Ser, no programa 'Hoy por Hoy' ao responder "sen dúbida" á pregunta de se a dirección estatal de Podemos apoiaba "os pasos dados por Podemos Galiza" nestas semanas a respecto de En Marea. Bescansa apelou ao diálogo e defendeu os métodos democráticos e de participación das bases nos que aposta Podemos, e que deben ser respectados. Desde En Marea querían que a dirección estatal de Podemos fose interlocutora na negociación sobre a 'confluencia', comprobado que a dirección galega mantíñase na súa aposta inicial: non a diluirse nun partido instrumental, si a unha coligazón que respecte a marca Podemos. Mais tamén hai en Podemos voces que piden unha integración en En Marea, como os deputados Antom Gómez Reino e Ángeles Rodríguez. Este sector, crítico coa secreataria xeral, Carmen Santos, impulsa un candidato alternativo nas primarias, o ex-senador García Buitrón, que aposta na confluencia. Agora ben, el propio recoñece que "hai que procurar outras vías" para esa confluencia.


Summary: As nacións sen Estado abalan Europa. Todo sobre este asunto no Sermos279.

O mapa político do mundo muda. Rapidamente ou devagar, mais faino. Tamén en Europa, onde a idea da unidade de mercado quixo solapar os anceios dunha parte, máis ou menos cuantitativa, das sociedades dos respectivos territorios que historicamente contan cunha mínima conciencia nacional co argumento de que a división debilita fronte a fortes competidores na esfera económica. A realidade é que o debate sobre os equilibrios territoriais e a soberanía está presente en todo o globo. No vello continente, o caso catalán é o máis actual e tamén o máis relevante non só no tocante á progresión do proceso independentista senón tamén polo que supón de acicate ou chamada aos conflitos –unha vintena- que de xeito permanente ou intermitente están a abrollar ou permanecen latentes en todo o continente desde hai décadas. A estratexia de internacionalización dos promotores do procés levou Catalunya ás capas de todos os medios de comunicación europeos e, nese contexto, a opinión pública puido coñecer ou lembrar a existencia doutros movementos independentistas ou soberanistas do continente máis ou menos quentes, alén das tensións existentes no Estado español nas tres "nacionalidades históricas", Galiza entre elas. Así, pois, a Europa estábel que consagran os opinadores centralistas, non é tal. Hai, polo tanto, unha morea de exemplos que dan noticia de que os movementos que pulan por unha redefinición dos espazos de soberanía están moi presentes, coas súas particularidades e con intensidades variábeis. Catalunya á parte, o Brexit votado en 2016 ten aumentado as opcións independentistas das nacións que a día de hoxe forman parte do Reino Unido pola súa oposición, expresada nas urnas o 23 de xuño de 2016, a saír da Unión Europea. [Esta reportaxe, unha dupla páxina, fai parte do Sermos279, disponíbel na nosa loxa e nos pontos de venda habituais]


Conta Anselmo López Carreira que o 16 de marzo do 1850, o Concello de Ourense, a instancias dun edil (non galego, precisa o historiador), muda dun grolo todos os nomes do rueiro do centro histórico da cidade (praza do Campo, rúa da Correaría, da Pixotaría, do Pelouriño, da Canicouva, do Vergal...). Os motivos do concelleiro: adaptarse aos adiantos da época e corrixir "que muchos de esos nombres estaban en gallego". A pegada romana e medieval convértese no purín colonial de nomes como calle de Viriato, de Hernán Cortés, del Dos de Mayo, de Cervantes, de Gravina, de Juan de Austria, de Triunfo, de Padilla... Algunhas outras reciben nomes propios dun poema de Becquer: Peligro, Desengaño, Amargura, Olvido, Primavera, Pájaro... O oprobio aprofundouse logo do golpe de Estado franquista e destacados asasinos como o coronel Ceano recibiron honras até hai ben poucos anos. Porque aínda que o franquismo acabou bioloxicamente no 1975, na toponimia urbana aínda segue moi vivo. Lugo aínda mudou o nome de oito rúas adicadas a fascistas no 2012; Ourense "limpou" o mapa no 2008 Porque aínda que o franquismo acabou bioloxicamente no 1975, na toponimia urbana aínda segue moi vivo. Lugo aínda mudou o nome de oito rúas adicadas a fascistas no 2012; Ourense "limpou" o mapa no 2008. Na Coruña e en Ferrol hai destacada presenza de franquistas no rueiro, o mesmo que en innumerables concellos nos que a principal e ás veces única avenida leva o nome do Generalísimo, de Carrero Blanco ou dos centos de paseadores locais que resisten o empeño das diferentes asociacións da Memoria Histórica por mostrar a súa verdadeira faciana, nada acorde cos méritos para se inmortalizar no rueiro. Restituír o rueiro de Ourense e de calquera outra cidade ou vila é hoxe en día, un labor case imposible. A memoria veciñal é limitada e a frase "aquí siempre la llamamos así" pode máis ca o rigor histórico, o sentido común ou a defensa do noso patrimonio. Aínda que poñan malas caras, aínda que protesten os de sempre, a restitución dos nomes tradicionais debería facerse dun xeito decidido e non exento de pedagoxía. Por que motivo ten Ourense que homenaxear nada máis e nada menos que o 2 de maio madrileño? O conto é máis triste aínda porque outras vilas, deduzo que seguindo o ronsel da capital, fixeron o propio. En Xinzo hai unha rúa de Lepanto e outra do 2 de maio; curiosamente, nesa rúa, das máis céntricas, hai un monumentiño e unha placa que recorda os valentes combatentes que se enfrontaron os franceses: "Á memoria dos heroes limiaos que loitaron con valor e morreron con honor na batalla de Xinzo do 23 de febreiro de 1809 defendendo a localidade contra as tropas francesas". Alguén debeu pensar: pórlle á rúa Dous de Maio ten un pase pero mira que chamarlle 23-F! Contemplar como se perde a toponimia propia é tan doroso coma ver as praias de Silgar ou de Samil co cimento á vista As palabras forman parte da area da nosa identidade. Contemplar como se perde a toponimia propia é tan doroso coma ver as praias de Silgar ou de Samil co cimento á vista. Loables son as iniciativas por urbanizar respectando a toponimia rural, tal como fixo Vigo no barrio de Navia, onde brilla unha rúa das Teixugueiras que lles traba a lingua aos foráneos. Recorda Gonzalo Navaza, un dos nosos guerreiros na defensa da toponimia e impulsor da recuperación e a conservación dos vellos nomes de lugar, que cando se urbanizou o campus universitario de Vigo, varias autoridades requicharon o fociño cando leron que ía haber unha rúa do Porto de Bois. "No tiene mucho que ver con la historia de la academia. Mejor llamarle de Galileo Galilei o de la Ciencia". Navaza replicoulle. "Ou de Oxford". "Eso, eso". O que non sabía o tal é que en inglés Oxford non é nin máis nin menos ca Porto de Bois.


Summary: Sabela Iglesias e Adriana Villanueva (Illa Bufarda) traballan nun filme sobre este fungo presente en moitos cereais (chamado tamen cornecho, caruncho...), que nos anos 50 chegou a ter unha importancia económica enorme no rural galego, chegándose a falar del como dun "volframio vexetal".

"Unha compañeira de piso comentou un día que a súa avoa traficara con LSD. Chamounos moito a atención, claro, e ela explicounos a historia do dentón, comentando que a súa avoa vendía cornecho con uso medicinal para a obstetricia. A partir de aí comezamos a investigar, e canto máis sabemos máis dimensións descubrimos sobre un asunto que enlaza moitas historias de vida, moitas xeracións e moitos lugares". Sabela Iglesias e Adriana Villanueva (Illa Bufarda, responsables entre outros traballos de Fíos Fóra) traballan dende hai meses na produción dun documental sobre o caruncho do centeo, un fungo que nace nesta e noutras gramíneas e que provoca efectos alucinóxenos pero que tamén se empregou de forma frecuente para facilitar os partos, practicar abortos e como anticoagulante, e que está moi presente na cultura popular.Sabela Iglesias e Adriana Villanueva (Illa Bufarda) traballan dende hai meses na produción dun documental sobre o caruncho do centeoO dentón (ou caruncho, cornello, cornecho e outras denominacións en cada lugar de Galicia) estivo tamén na base do nacemento da industria farmacéutica galega, pois nos anos 30 e 40 a empresa Zeltia comezou a experimentar cos seus alcaloides, dando lugar a uns inxectables chamados Pan Ergot que se lles administraban ás mulleres que acababan de parir para evitar as hemorraxias. A súa importancia para a farmacoloxía era tal que sobre todo nos anos 50, nun momento en que escaseaba a nivel mundial, chegou a existir unha febre do caruncho en Galicia, con prezos moi elevados e a exportación de grandes cantidades. De feito, hai quen denominou ao cornecho "volframio vexetal", pola importancia económica que neses anos tivo para determinadas zonas rurais galegas.Chegou a existir unha febre do caruncho en Galicia, con prezos moi elevados e a exportación de grandes cantidadesO Dentón conta co apoio da Área de Cultura da Deputación da Coruña, do Museo do Pobo Galego, a Sociedade Antropolóxica Galega e a Asociación de Estudos Históricos e Sociais Hume. O proxecto, que se presentará este mércores ás 18 horas no Museo do Pobo Galego, iniciou esta semana unha campaña de crowdfunding para financiar a realización do documental. O obxectivo é obter cando menos 8.800 euros para facelo posible, fixándose a contía ideal nos 14.250. A gravación do filme podería comezar no mes de xuño e a súa banda sonora será realizada por Paulo Pascual (Modulador de Ondas), un dos maiores expertos mundiais no theremín."Chamábanos a atención o pouco que se coñece esta historia. Pero tamén vimos que aínda que non se fale moito deste tema, todas as persoas de 60 ou 70 anos coas que falamos coñecían o dentón e tiveron relación con el", comentan as autoras, que subliñan a relevancia de rexistrar este coñecemento e a experiencia directa que moitas xeracións tiveron co caruncho e coa súa venda: "Algunhas testemuñas daquelas persoas que comerciaron co caruncho do centeo aínda están vivas e poden falar e contar. Pero por pouco tempo. A posibilidade de recuperarmos en voz das persoas protagonistas estas experiencias é un agasallo para o arquivo audiovisual galego ademais de ser unha contribución á nosa historia como pobo no mundo, como pobo conectado, aberto e cheo de recursos".Destacan a importancia do dentón na saúde das mulleres, pois os seus usos medicinais tradicionais máis estendidos estiveron na obstetriciaSalientan, igualmente, a necesidade de relatar a importancia histórica do dentón na saúde das mulleres, pois os seus usos medicinais tradicionais máis estendidos estiveron centrados na obstetricia, un labor que era igualmente realizado por mulleres. "Tal e como había mulleres que a che axudaban a parir o crío tamén había outras que che axudaban a desfacelo", contan algunhas das entrevistadas coas que xa contactaron Sabela Iglesias e Adriana Villanueva. "Nalgún parto na aldea recollían o caruncho, cocíano e despois dábanlle a beber aquela auga e axudaba ás contraccións do útero", relata outra.A presenza na cultura popular e na vida cotiá é evidente. O cornecho está ligado ao cultivo e á recolleita de cereal para a elaboración do pan, a base da alimentación e a súa existencia e efectos coñécense dende antigo. "Había que sacalo porque senón o pan saía escuro. Escollíase para que non fora. Cando chovía era cando facíamos iso", comenta unha das mulleres entrevistadas na fase de documentación. Sabidos eran tamén os seus efectos alucinóxenos: "Como non había televisión nin sofá, había que sentar nun banco cativo e daba para barrenar". E públicas eran tamén as consecuencias negativas da súa inxesta excesiva, o ergotismo ou gangrena, tamén coñecido como fogo sagrado, fogo de Santo Antón, ou mal do pan maldito, denominacións que recolleu Albert Hoffman, o químico suízo que estudou a composición do cornecho e que en 1943 descubriu o LSD e os seus efectos.O caruncho estivo tamén na base do nacemento da industria farmacéutica galega, a través de ZeltiaO documental afondará na importancia económica do dentón para Galicia. Xa no ano 1912 a revista de farmacoloxía American Druggist publicaba que "o ergot do centeo de maior calidade é o producido nas provincias do noroeste de España. Envíase en barco a Londres dende Vigo ou Lisboa e case todo é consumido nos Estados Unidos". Descubriuse que tiña propiedades farmacolóxicas, principalmente vasoconstritoras e foron os laboratorios alemáns os que máis investigaron. Porén, tamén en Galicia houbo un desenvolvemento industrial e científico a partir deste material que aquí tanto abundabaComo contaba Gciencia nesta reportaxe, en 1936 apenas dous meses antes da Guerra Civil, o médico Ramón Obella Vidal e o farmacéutico Francisco Rubira fundaron en Vigo o Instituto Bioquímico Miguel Servet, no que tamén traballaron Alexandre Bóveda e o químico Fernando Calvet. Lanzan o Pan Ergot, producido a partir do caruncho, como remedio contra as xaquecas e o glaucoma. A Guerra Civil corta este proceso, pero en 1939 xorde a empresa Zeltia a partir do que fora o Instituto Miguel Servet. Zeltia desenvolverá novos fármacos, aproveitando a riqueza da flora medicinal galega e chega a realizar plantacións de centeo para producir cornecho de forma industrial."O seu mercado central atópase en Galicia, ata o extremo de que un telegrama de Dacón, aldea próxima ao Carballiño, modifica os prezos en Xapón o nos Estados Unidos", destacaba un xornal en 1954A comezos dos anos 50 houbo, ademais, unha febre do caruncho, nuns anos no que o quilo chegou a valer 1.000 pesetas da época. As zonas do planeta nas que había máis caruncho eran Rusia, Portugal e Galicia. E nese momento (ao igual que xa sucedera durante a Revolución de 1917 ou a guerra civil posterior) o subministro ruso escaseaba. En 1954, de feito, un xornal destacaba a importancia de Galicia na produción do cornecho: "O seu mercado central atópase en Galicia, ata o extremo de que un telegrama de Dacón, aldea próxima ao Carballiño, modifica os prezos en Xapón o nos Estados Unidos", subliñaba a noticia."Ás mulleres non nos pagaban nada e foi moita cousa o caruncho. Arredemo! Ver o caruncho nos prados era boa noticia"Deste xeito, o diñeiro que se pagaba polo fungo foi unha achega moi importante para as economías familiares. "Era nas feiras onde había máis trafego de compra-venta de cornello, sobre todo nos anos 50 cando comezou a faltar o subministro ruso", comenta unha das entrevistadas. "Ás mulleres non nos pagaban nada e foi moita cousa o caruncho. Arredemo! Ver o caruncho nos prados era boa noticia", explica outra."Ter a oportunidade de contar historias que nacen de algo tan próximo e familiar como é este cereal e o seu derivado fai que conectemos coa historia de inmediato. Non falamos de historias afastadas procedentes de selvas amazónicas, non. Falamos do centeo que medra ao carón das nosas casas e dos negocios que financiaron as economías familiares dos nosos avós e avoas e do que tan pouco fala e se sabe", conclúen Sabela Iglesias e Adriana Villanueva, autoras do documental en produción.


Summary: A Fiscalía Anticorrupción española remitiu a Suíza unha comisión rogatoria, é dicir, unha petición de información xudicial entre Estados para a obtención de probas no estranxeiro. O obxectivo é poder coñecer de maneira concreta e formal as investigacións que no país helvético se están a levar a cabo sobre un presunto cobro do rei emérito de España, Juan Carlos I de Borbón, de 100 millóns de dólares no ano 2008 a modo de "comisións" no marco da construción do AVE á cidade da Meca.

A Fiscalía suíza xa pedira tamén información á española sobre as investigacións que esta última está realizando no asunto do AVE á Meca para esclarecer se houbo subornos. De feito, no Estado español hai abertas dilixencias fiscais sobre as presuntas comisións cobradas polas adxudicacións da obra debido ás conversas gravadas polo ex comisario Villarejo á antiga amiga persoal do Borbón, Corinna zu Sayn-Wittgenstein. Neses audios Corinna fala de contas que o rei emérito tería en Suíza e fala dun pago de comisións de 80 millóns por empresas españolas para construíren o tren e que terían sido aboados á muller dun empresario saudita. Este, ao seu tempo, tería pagado a metade a un empresario español, o cal tería entregado o total ou unha parte a Juan Carlos I de Borbón. Logo, o rei emérito realizou supostamente un "regalo" a Corinna de 65 millóns, e investígase se terían sido un branqueo. O Bloque pide unha comisión de investigación Onte as forzas soberanistas da Galiza, Catalunya e Euskal Herria presentaron unha iniciativa no Congreso para pedir a creación dunha comisión de investigación sobre as doazóns atribuídas ao rei emérito para que se poidan determinar "as consecuentes responsabilidades civís, éticas e políticas do Xefe do Estado". O Bloque Nacionalista Galego, Esquerra Republicana, Junts per Catalunya, así como a formación estatal Más País e a valencianista Compromís rexistraron esta solicitude ao coñecer que a Fiscalía suíza investiga Juan Carlos I. Estes partidos piden que se investiguen as presuntas contas irregulares do rei emérito en Suíza e noutros paraísos fiscais, as cales poderían estar a nomes de terceiros. Tamén queren que se analicen os presuntos casos de branqueo de capitais e de chantaxes que apuntan cara ao ex xefe do Estado en relación á existencia de redes e estruturas opacas para a adxudicación de contratos tanto en España como no estranxeiro, en relación tamén coa construción do AVE á Meca. "Son moitas preguntas que eu creo que unha persoa que está a cobrar perto de 200.000 euros dos impostos de todas e todos ten que contestar", manifestou onte o deputado Joan Baldoví de Compromís, quen espera que esta vez a petición dunha comisión de investigación prospere, lembrando que en 2017 a Mesa do Congreso, cos votos de PP, PSOE e Cs xa freou unha petición similar.Se o PSOE aplica o veto, o Goberno PSOE-Podemos terá que dar "moitas explicacións", dixo Gabriel Rufián, portavoz de ERC no Congreso, "porque non se entendería que o Goberno 'do cambio' non permita acabar dunha vez por todas coa opacidade que existe ao redor dunha familia á que ninguén vota pero que cobra case 8 millóns de euros públicos ao ano", sinalou o republicano catalán. Cóntase con que o PSOE se opoña á comisión Desde Unidas Podemos aseguraron que xa están en contacto coas formacións soberanistas porque tamén sería a súa vontade pór en marcha a comisión de investigación no Congreso sobre as presuntas irregularidades de Juan Carlos de Borbón. Este anuncio, realizado polo portavoz da formación morada, Pablo Echenique, prodúcese nunha semana de confrontos entre o PSOE e Unidas Podemos debido ás formas en que desde o PSOE se tramitaron varios proxectos de lei, de costas a UP. Tal e como recordou Baldoví, a formación de Pablo Iglesias presentou no pasado, xunto a forzas soberanistas, unha proposta semellante para investigar o monarca, mais o PSOE rexeitou esa e outras veces a proposta sinalando que a lexislación española non permite investigar nin xulgar o rei por accións que se desenvolveran durante o seu reinado. No día de onte xa se daba por feito unha nova oposición do PSOE á creación da comisión.


Summary: Galiza produce o leite peor pagado da UE. O sector treme fronte á supresión das cotas lácteas en abril.

Coa liberalización do sector lácteo ás portas --o sistema de cotas desaparece o 1 de abril-- as explotacións leiteiras galegas continúan a percibir os prezos máis baixos do estado. Desde as organizacións agrarias urxen a implicación da Xunta en reformas como a do paquete lácteo e a convocatoria dos órgaos interprosionais como a Mesa do leite. Embora en 2014 o prezo medio alcanzado polo leite no conxunto da UE subir un 2% (38,03 euros por tonelada) no noso país a tendencia foi á baixa caendo entre 6 e 7 euros a tonelada ao longo do ano. Neste senso, en Galiza o prezo pagado por litro sitúase 2,5 céntimos por baixo da media española, o que resulta en importantes perdas para o sector malia representar o 40% da produción estatal. Desde as organizacións agrarias responsabilizan o goberno da Xunta desta realidade. "Evidentemente a día de hoxe a produción de leite neste país foi a grande esquecida do goberno galego, e unha boa parte das explotacións lácteas galegas están pasando por momentos de enormes dificultades como consecuencia dos baixos prezos que están a percibir por litro de leite", apuntan desde a Fruga. En Galiza o prezo pagado por litro sitúase 2,5 céntimos por baixo da media española Pola súa banda, desde o Sindicato Labrego Galego aseguran que "o agravio comparativo que sofre Galiza na cuestión dos prezos é vergoñento: mentres que en todo o Estado o prezo do leite está á alza, experimentando unha tímida recuperación desde outubro, na Galiza non parou de baixar, situando á maioría das nosas explotacións por baixo dos 30 céntimos, e cun diferencial de 3 céntimos a respecto das outras comunidades que menos cobran". Segundo o profesor Edelmiro López Iglesias son tres as razóns principais de que se produza esta distorsión: as características da súa "cadea láctea", a existencia dunha industria "feble" e a escasa aposta desta na transformación en produtos cun valor engadido, explicaba na reportaxe publicada en Sermos Galiza sobre as razóns do baixo prezo do leite galego. O poder da industria Para Edelmiro López Iglesias, un dos trazos do sector que inflúen na fixación dos prezos é que "a cadea láctea está desartellada". "Os produtores non poden organizarse" nen "defender mellores prezos", pois "o poder da industria" no proceso de toma de decisións "é moi forte" e "aínda o é máis no caso das distribuidoras". Para o ex director xeral de Desenvolvemento rural, este feito "impulsa os prezos á baixa" pois ao non existir un marco regulador nas relacións entre os distintos axentes do sector, o que impera é "a lei da selva". López Iglesias: Os produtores non poden defender mellores prezos pois o poder da industria" na toma de decisións "é moi forte" e "aínda o é máis no caso das distribuidoras" "Todos e todas sabemos que os prezos do leite os impón unilateralmente a industria, sen que exista, na actualidade, ningún sistema de mediación entre as empresas e as granxas, nin ningunha referencia de prezos na que se contemplen os custes de produción", afirman desde o SLG. "A solución á actual conxuntura pasa por crear mecanismos que xestionen a produción e controlen o mercado, tal e como están a facer no Reino Unido, onde se van pór en marcha medidas de sanción contra prácticas de abuso das distribuidoras. Isto último contrasta coa actitude do Estado Español, onde o único que fixo o Ministerio de Agricultura foi redactar un código de boas prácticas para as distribuidoras e pedirlles o seu cumprimento voluntario, medida que, a día de hoxe, xa demostrou o seu absoluto fracaso", acrecentan. SLG: "Todos e todas sabemos que os prezos do leite os impón unilateralmente a industria, sen que exista, na actualidade, ningún sistema de mediación entre as empresas e as granxas" Neste senso, desde a Federación Rural Galega (Fruga) exixen que a reforma do paquete lácteo que se está a debater no Estado español e que a Xunta apoia como saída principal á crise, fixe novos criterios para a constitución das Organizacións de Produtores de Leite (OPL). "Demandamos que os requisitos para a creación dunha OPL sexan semellantes a outros estados da Unión Europea, recoñecendo que no futuro as negociacións do prezo do leite van pasar por este tipo de organizacións". Da mesma maneira, Fruga e Sindicato Labrego Galega instan a convocatoria dos órgaos interprofesionais, como a Mesa do Leite, que desde a chegada de Feijóo á Xunta "ou desapareceron" ou "non se convocan". A Xunta responsabiliza as OPL do baixo prezo A partir do 1 de abril o escenario no que se mova o sector será substancialmente distinto após a desaparición das cotas lácteas. Que pensa facer a Consellaría de Medio Rural é a pregunta que se formulan desde as organizacións agrarias e as propias explotacións. Fruga: "A dia de hoxe a produción de leite neste país foi a grande esquecida do goberno galego" Desde a Xunta a directora xeral de Produción agropecuaria, Patricia Ulloa, lembrou en sesión parlamentar o 13 de febreiro a aposta do goberno galego na reforma do paquete lácteo e da duración dos contratos asinados entre as explotacións e a industria, que pasarían a rexer a relación por un período dun ano. Mais a administración bota balóns fóra e responsabiliza dos baixos prezos e da crise que atinxe o sector as explotacións ao considerar que as OPL "non foron quen de levar a termo nen unha soa negociación". Ulloa asegura que o traballo desenvolvido pola administración pasou por "fomentar" e "impulsar" medidas no Estado español e na Unión Europea. Porén, desde as forzas da oposición critican que a Xunta culpe as OPL dun contexto de prezos nos que o último elo da cadea de valor --as explotacións produtoras-- ten pouca capacidade para intervir na fixación dos prezos.


Summary: Galiza podería perder máis de 4.000 millóns de euros no periodo 2014-2020, en virtude dunha negociación comunitaria de criterios perante os que nin a Xunta nin o goberno central moveron ficha. A eurodeputada do BNG, Ana Miranda, analiza a situación e a proposta do nacionalismo galego

Cal é a actual situación en que se encontra a negociación do regulamento marco dos fondos europeos para o período 2014-2020? Está en pleno debate no Parlamento Europeo, despois dun longo proceso de negociación previo, en que o goberno galego tivo un papel irrelevante pola súa inactividade. De feito, a día de hoxe, como eurodeputada galega --único membro de Galiza na Comisión de Desenvolvemento Rexional da Eurocámara onde se están realizando as negociacións--, non teño recibido nen unha soa proposta por parte da Xunta para defender os intereses de Galiza neste tema vital para o noso país. Alén diso, hai meses que teño enriba do escritorio as iniciativas dos gobernos de Cataluña, Gales, Escocia ou Flandes, sen contar as propostas de numerosos colectivos ou organizacións de toda Europa. Da Xunta, cero propostas. "Non teño recibido nen unha soa proposta por parte da Xunta para defender os intereses de Galiza" O documento da Comisión Europea, onde se marcan as regras de reparto deses fondos para os vindeiros anos, contempla dúas posibilidades: crear a categoría de rexión de transición --para nós nacións en transición-- ou estabelecer un mecanismo de seguridade para os territorios que, por primeira vez, deixen de estar entre os máis pobres. A día de hoxe, Galiza non cumpre os requisitos para poder sumarse a nengunha desas dúas opcións e, como consecuencia, podemos perder 3.500 millóns de euros dos 5.600 recibidos no período actual. Que alternativas ou medidas se poden adoptar para evitar a perda de fondos? As alternativas pasan por acadar que se aprobe o orzamento comunitario incluíndo a aprobación dun regulamento que ofreza a Galiza a posibilidade de conservar alomenos 2/3 dos fondos actuais, con independencia de que por primeira vez rebase o 90% do PIB medio da UE dos 27. É obvio que o noso país mellorou se comparamos con 1986 en termos de renda, mais tamén é evidente que non ten sentido que agora pase a estar na categoría de nacións máis ricas cando a situación que vive o noso país na actualidade é dramática, desde o punto de vista económico e do emprego. O BNG defende que se teña en consideración unha serie de datos pola UE á hora de incluír Galiza na terceira categoría de rexión, como os datos que indican que o PIB na Galiza cae e caerá pola crise. Como repercutiria isto? Insisto, o obxectivo pasa por acadar que Galiza conserve unha parte substancial dos fondos porque aínda os necesita, e non é críbel que, despois de estar 25 anos entre a categoria dos territorios de menor renda ou máis pobres, de repente, dando un chimpo no baleiro, pasemos ao grupo dos máis ricas de Europa. Por tanto, ten que haber un suposto pensado para os territorios que deixen o furgón de cola por primeira vez, con independencia de que técnicamente superen o umbral do 90% do PIB comunitario, como lle pasa a Galiza, que está no 91,3%. "Non podemos pasar, nun chimpo no baleiro, dun dos territorios de menor renda ao grupo das nacións máis ricas de Europa" Doutra banda, defendemos que para calcular o PIB se teña en conta os datos de 2011, 2012 e mesmo de 2013, que poden dar unha imaxe máis real da situación de Galiza que os datos barallados agora. Non debemos esquecer que os fondos europeos que agora se negocian non estarán dipoñíbeis até 2014, polo que non ten sentido facer os cálculos sobre a situación económica dos territorios en 2010, e menos cando estamos en pleno furacán da crise. O BNG propuxo ademais que se incluíse o criterio demográfico entre os indicadores para ter en conta, e non só a renda. A Xunta intenta escorrer a súa responsabilidade falando de "aterraxe suave" ou "rede de seguridade", que significa isto para Galiza? "Polo desleixo da Xunta pasremos a recibir 1.500 millóns de euros en lugar de 5.600" Significa que non fixo o seu traballo como goberno e agora ten a táctica de repetir e repetir a mesma consigna para que calle a falsa idea de que temos garantidos 2/3 dos fondos, ben pola vía da categoría de transición, ben pola vía da chamada rede de seguridade ou aterraxe suave. A día de hoxe, cos cambios introducidos no Parlamento Europeo, Galiza non encaixa en ningún deses supostos. Esto implica pasar a recibir 1.500 millóns de euros en lugar de 5.600. Estamos a piques de perder 3.500 millóns de euros en fondos europeos, e a Xunta non fai outra cousa que repetir a súa interesada letanía, nunha actitude políticamente irresponsábel co país.


Summary: Poderanse mover dentro do propio concello e no veciño.

As persoas que teñan producións de autoconsumo poderán desprazarse dentro do mesmo municipio no que teñan o seu domicilio ou noutro colindante, e poderán ser até dúas persoas as que traballen na horta con este obxectivo sempre que o requiran os cultivos ou os traballos que teñan que realizar. Así o recolle o Diario Oficial da Galiza, que onte publicou a orde de Medio Rural para coordinar as cuestións relativas aos desprazamentos de agricultoras non profesionais de acordo cos mandatos do Ministerio de Sanidade. Dúas persoas, máximo Segundo estabelece a norma, os traballos de coidado das hortas de autoconsumo realizaranse de forma individual, salvo que se acompañe a persoas con discapacidade, menores ou maiores por outra causa xustificada. Porén, será sempre por un tempo indispensábel e respectando en todo momento as distancias de seguridade mais os protocolos de prevención recomendados pola autoridade sanitaria. Tendo en conta o tipo de producións que se levan a cabo na Galiza, a Xunta sinala que, segundo o tipo de cultivo ou traballos a realizar, ás leiras poderanse desprazar até dúas persoas, mais en dous vehículos. En todo caso, tamén será polo tempo mínimo e imprescindíbel, respectando todas medidas de seguridade e protección. Ademais, o Goberno galego informa que a necesidade de desprazamento deberá xustificarse nunha declaración responsábel que haberá que levar a canda un. Nese documento deberán figurar os terreos nos que se levan a cabo os cultivos ou os coidados das viñas. Cómpre identificar o número de parcela así como o tipo de plantacións que se realizan. Un requirimento que busca facilitar as oportunas comprobacións, controis e inspeccións por parte da Administración para verificar o contido desa declaración. Profesionais e viticultores Doutra banda, a Xunta precisou que non hai cambios con respecto á actividade que desenvolven os agricultores e viticultores profesionais e os seus traballadores. Polo tanto, poderán seguir efectuando os desprazamentos para a realización dos traballos necesarios de atención e mantemento dos cultivos e os viñedos. Ademais, poderán acreditar a súa condición de profesionais mediante a súa inscrición no Rexistro de Explotacións Agrarias da Galiza (Reaga). Así, os axentes da autoridade poderán dirixirse a este rexistro para efectuar calquera comprobación. No caso das persoas viticultoras profesionais, poderán acreditar a súa condición, ademais, co carné de manipulador de produtos fitosanitarios ou coa tarxeta de rexistrado facilitada polo Consello Regulador da Denominación de Orixe.


Summary: Rexeita o recurso presentado polo PP hai sete anos con oito votos a favor e tres en contra. Máis de 22.000 vodas entre persoas do mesmo sexo celebráronse desde a súa aprobación.

O Pleno do Tribunal Constitucional (TC) avalou o matrimonio homosexual ao rexeitar o recurso presentado polo PP hai sete anos contra a reforma do Código Civil que regula o matrimonio homosexual. Foron oito votos a favor por tres en contra, incluído un voto conservador a favor. Desde que a reforma do Código Civil entro en vigor en xullo de 2005 e até o ano pasado, celebráronse un total 22.124 vodas entre persoas do mesmo sexo, das que 897 acabaron en divorcio ou separación, segundo datos do INE. O número destes matrimonios mantívose máis ou menos constante, con entre 3.000 e 4.000 ao ano. O Constitucional rexeita o recurso presentado polo PP hai sete anos A reforma entrou en vigor o 3 de xullo de 2005, e converteu a España no cuarto país do mundo que legalizaba estas unións. No seu momento, a reforma modificou 16 artigos do Código Civil para substituír os termos "marido" e "muller" polo "cónxuxes" e as palabras "pai" e "nai" por "proxenitores". Ademais, ampliou o artigo 44 coa seguinte afirmación: "O matrimonio terá os mesmos requisitos e efectos cando ambos os contraentes sexan do mesmo ou de diferente sexo". O Congreso aprobou definitivamente a reforma do Código Civil que regula o matrimonio homosexual o 30 de xuño de 2005, cos votos a favor de todos os grupos parlamentarios, salvo o PP e os deputados de Unió, que o rexeitaron, así como outro catro deputados que se abstiveron. Malia o apoio da Cámara Baixa, previamente o Senado vetara a norma, cos votos do PP, catro deputados de CiU e un do PAR. O 30 de setembro de 2005 o Partido Popular decidiu interpor ante o Tribunal Constitucional un recurso de inconstitucionalidade contra a totalidade da lei que regula o matrimonio entre persoas do mesmo sexo, ao entender que a norma desnaturalizaba "a institución básica do matrimonio". O PP consideraba que vulneraba o artigo 32 da Constitución e viu quebra constitucional noutros seis artigos Así, o PP denunciou que a lei vulnera o artigo 32 da Constitución, que establece o dereito ao matrimonio, e viu igualmente quebra constitucional noutro seis artigos (10.2, 14, 39, 53.1, 9.3, e 167) ademais de acusar o lexislador dun uso fraudulento do termo, en consonancia co devandito no seu día polo Consello Xeral do Poder Xudicial (CGPJ). O TC viña tratando o fallo a fondo desde mediados do pasado mes de setembro e incluíuse no programa de todos os plenos celebrados desde entón. Ademais, o pasado 5 de xullo, o Constitucional aceptou a abstención neste asunto do maxistrado conservador Francisco José Hernando, que a solicitou por ser o presidente do CGPJ que en xaneiro de 2005 emitiu un informe radicalmente oposto ao proxecto, a pesar de que esta opinión non fora solicitada polo daquela goberno socialista. Deste xeito, e a pesar de cumprimentarse a renovación que estaba pendente neste órgano, o recurso contra o matrimonio homosexual ha estado en mans de once xuíces no canto de doce. Iso é debido a que as abstencións no TC non supoñen unha substitución do maxistrado que se aparta. O relatorio sobre este asunto recaeu no maxistrado do denominado "sector progresista" Pablo Pérez Tremps, que presentou un texto contrario á aceptación do recurso que confirmaría a constitucionalidade da norma. A renovación non variou moito o equilibrio de forzas existente no tribunal de garantías, xa que o Pleno está configurado cunha maioría de sete maxistrados 'progresistas' fronte a cinco 'conservadores', que son o catro designados a proposta do PP menos Hernando, aínda que o designado polo PSOE Manuel Aragón veu votando en diversos asuntos co bloque 'conservador'. Trátase da primeira resolución transcendental que adoptaron os últimos maxistrados renovados o pasado mes de xullo. O PP designou como novos membros do Tribunal Constitucional ao exdiputado por Granada Andrés Oleiro e ao maxistrado do Tribunal Supremo Juan José González Rivas. A proposta de PSOE incorporáronse Fernando Valdés, que é doutor en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid, e a maxistrada do Supremo Encarnación Roca. Alberto Ruiz-Gallardón, ministro de Xustiza, asegurou que a sentenza é vinculante e que o PP manterá a norma como a avala o Tribunal Constitucional. Os colectivos de lesbianas, gays, transexuais e bisexuais amosáronse "satisfeitos" coa sentenza, mentres que colectivos como o Foro da Familia ou Hazte Oír cren que supón a "sentenza" para o matrimonio.


Summary: "Un país xusto é solidario e igualitario, por iso os alcaldes do cambio dades exemplo coa renda social básica como paso previo ao que faremos na Xunta", afirmou o candidato de En Marea.

En Marea celebrou este sábado un mitin onde xuntou os principais referentes a nivel municipal que fan parte da confluencia. O candidato á Presidencia da Xunta, Luís Villares, reivindicou para este 25 de setembro o exemplo iniciado polos "alcaldes do cambio", que participaron no acto electoral, seguido por apenas 300 persoas nos xardíns de Méndez Núñez da Coruña. "Nós podemos presumir de amigos que comparten as loitas polos dereitos sociais. Outros non poden subir os seus amigos aos escenarios, poden subilos aos iates, pero non aos escenarios. Sería divertido ver a Atila Nuñez Feijóo compartindo escenario con Rita Barberá e con Rus", salientou Villares, que engadiu que "o PP nestas eleccións está empeñado en ocultar o seu nome para que non o identifiquen co partido dos recortes e da destrución deste país. Avergóñanse e queren ocultar o que son. A derrota de Feijóo en Galicia será a derrota de Rajoy no conxunto do Estado". Cando se perciben as inxustizas é sinxelo dar paso para poder combatelas, non ten mérito sacar a toga. O aspirante de En Marea falou tamén das súas motivacións para candidatarse á Xunta. "Cando se perciben as inxustizas é sinxelo dar paso para poder combatelas, non ten mérito sacar a toga", asegurou. "Un país xusto é solidario e igualitario, por iso os alcaldes do cambio dades exemplo coa renda social básica como paso previo ao que faremos na Xunta". A alcaldesa de Barcelona, Ada Colau, arroupou o candidato de En Marea durante o mitin. "Como Ada cidadá veño a escoitar e aprender do pobo galego que tantas veces se mobilizou na defensa da súa terra e da súa xente, como fixestes no Nunca Máis, apagando lumes estes verán, no 15M e como faredes o 25 de setembro nas institucións", sinalou a rexedora. Falaron tamén os nomeados "alcaldes do cambio" Xulio Ferreiro, rexedor da Coruña, Martiño Noriega, de Compostela e Jorge Suárez, de Ferrol, así como o número un de En Marea pola Coruña, Antón Sánchez, e a número dous da lista, Luca Chao. O partido instrumental centrou esta fin de semana de campaña nas cidades do país co apoio de líderes da formación no Estado, coa presenza da propia Colau este sábado tarde en Vigo e, o domingo, do secretario político de Podemos, Íñigo Errejón, que pasará por Pontevedra e Ourense.


Summary: O principal sospeitoso de cometer o magnicidio, o 28 de febreiro de 1986, faleceu no ano 2000.

O fiscal xeral de Suecia, Krister Petersson, anunciou onte o arquivo da investigación sobre o asasinato o 28 de febreiro de 1986 do entón primeiro ministro do país, Olof Palme, por falecer o principal sospeitoso de cometer o magnicidio, segundo informou o xornal The Local. O fiscal xeral dixo que Stig Engström, tamén coñecido como O home de Skandia, era o principal sospeitoso de asasinar a Palme cando paseaba pola rúa máis transitada de Estocolmo e avanzou que, ao falecer, a investigación tense que fechar, despois de 34 anos de indagacións. Petersson realizou o anuncio nunha conferencia de prensa que deu de forma virtual polas restricións derivadas da pandemia do novo coronavirus. Engström traballaba para a compañía de seguros Skandia, cuxa sede se encontra perto do lugar en que foi asasinado o mandatario sueco. O home de Skandia fora interrogado como testemuña nos primeiros días da investigación mais só emerxeu como potencial sospeitoso hai uns anos. Morreu en 2000, polo que non pode ser imputado polo magnicidio, o que levou a Fiscalía Xeral a decidir o feche das pescudas, segundo explicou Peterson. A pertenza de Engström a un club de tiro e o feito de se mover en círculos críticos con Palme reforzan a teoría da fiscalía, salientou Pettersson, que lamentou que non haxa probas técnicas que o vinculen co crime, como atopar a arma do crime. Potenciais inimigos O carismático primeiro ministro socialdemócrata morreu vítima dun disparo nas costas tras saír dun cine acompañado da muller del, que tamén resultou ferida de bala. O autor fuxiu do lugar coa pistola. Malia que foron interrogadas máis de 10.000 persoas e de que 130 persoas reivindicaron ser os responsábeis do magnicidio, o caso nunca puido chegar a ser resolto. Eran moitos os potenciais inimigos do controvertido primeiro ministro do Partido Socialdemócrata sueco, admirado e vilipendiado a partes iguais. En Suecia, Palme provocou o malestar dos poderes económicos debido a unha serie de reformas que o prexudicaban. Tamén, pronunciouse en contra do armamento nuclear. Fóra tampouco pasou desapercibido e criticou o bombardeo de Vietnam do Norte por parte dos EUA, o réxime do apartheid en Suráfrica e a invasión soviética de Checoslovaquia.


Summary: O ex comisario afirma que pediu a varios xornalistas, entre eles Eduardo Inda, que non difundisen unha listaxe do ex tesoureiro do PP, Luís Bárcenas, na que aparecía "o presi", en referencia ao ex presidente Mariano Raxoi.

A secretaria xeral do Partido Popular entre 2008 e 2018, María Dolores de Cospedal, pediu en xaneiro de 2013 axuda ao comisario José Manuel Villarejo, agora xubilado, para deter a difusión dos denominados 'papeis de Bárcenas', os documentos que evidenciaban a existencia dunha 'caixa B' no partido. Así o desvelou esta segunda feira o diario El País, que publicou un audio dunha conversa entre Cospedal e Villarejo que se produciu o 20 de xaneiro. Neste diálogo, gravado polo ex comisario e requisado na súa vivenda por orde xudicial dentro da 'Operación Tándem', Cospedal expresa a súa preocupación porque eses documentos, que denomina "libretita de Bárcenas", estivesen en poder de xornalistas, e cuestionaba se estes tiñan unha lista dos supostos beneficiarios dos sobresueldos. O xuíz imputa Cospedal e o seu marido pola presunta espionaxe a Bárcenas na 'Operación Kitchen' "A libretita... sería mellor podelo parar", pide Cospedal a Villarejo, que tenta tranquilizala e dille que non se preocupe, que vai estar "moi atento" ao tema. Villarejo expresa tamén a Cospedal que teñen que "anticiparse á xogada", algo no que ela está de acordo e polo que engade: "É o máis importante". "[Hai que] ver por onde van respirar e que van facer [os xornalistas] e cal é a evolución de todas estas cousas, e tratar de anticiparnos un pouco á xogada", subliña Villarejo. Aliás, sinala que estivo "a comer o tarro" aos xornalistas, e menciona Eduardo Inda e Esteban Urreiztieta. "O día de onte estiven a lle comer o tarro [...] a todos, de que non o sacasen. Porque querían sacar ao principio unha lista das que eles dicían que había, unha lista na que estaba o presi [Mariano Raxoi]", advirte. Nos audios falan das "dificultades" para mudar os parágrafos da causa aberta pola Xustiza que máis afectan o PP "Ti sacas unha lista así e ao día seguinte teñen unha querela, eh?", contesta Cospedal. Finalmente, o 31 de xaneiro de 2013 publícanse en El País os papeis manuscritos de Luís Bárcenas, entón tesoureiro do PP, que rexistrou unha contabilidade paralela entre 1990 e 2009 coas contías periódicas que membros da cúpula do PP recibiron como sobresoldos. Cospedal e Villarejo volven falar o 26 de abril de 2013 cando a Policía empeza a elaborar informes sobre os documentos. Ambos os dous falan sobre os informes que saen do Ministerio de Interior cara á Audiencia Nacional, que investiga o caso, e das dificultades que existen para lograr cambiar os parágrafos que máis afectan o PP, segundo estes audios. A cúpula de Interior do Goberno de Raxoi procesada por espionaxe a Bárcenas Na conversa, Villarejo di que el e o seu "amigo José Luis", en referencia a Olivera, que foi comisario xefe da UDEF, foron "tomar unha copa e cear con 'Morocho'", o inspector de Policía encargado de redactar os informes para o xuíz. "Logo quedou a soas José Luis con este home, coméndolle o tarro porque no informe ía até o nome do presidente, non sei se o sabes", engade. Morocho sinalou en xuño de 2021 ao xuíz da Audiencia Nacional que instrúe a 'Kitchen' que en xuño de 2013, nunha reunión nunha cafetería co ex xefe da súa unidade, o comisario José Luis Olivera, este ofreceulle un posto en Lisboa e mesmo na ONU porque querían apartalo das súas pescudas nas que indagaba na 'caixa B' do PP.


Summary: Coincidindo co Día Mundial da Seguridade e Saúde no Traballo, a CIT e a CGT saíron á rúa na sexta feira para denunciar a precarización do emprego e os recortes de persoal no servizo de limpeza das instalacións de PSA Peugeot Citroën en Vigo, que xestiona a empresa Clece.

Traballadoras e traballadores de Clece, empresa que xestiona a limpeza das instalacións de PSA Peugeot Citröen en Vigo, manifestáronse na sexta, Día Mundial da Seguridade e Saúde no Traballo, para denunciar a precarización do emprego e os continuos recortes de persoal. Con esta mobilización, promovida pola representación da CIG e da CGT no comité de empresa, tamén se rexeitou a mobilidade funcional das traballadoras e traballadores en diferentes postos sen ter a formación axeitada en prevención. O obxectivo da marcha, que decorreu polas inmediacións da planta, tamén pasaba por denunciar cuestións como a insalubridade dos vestiarios ou o feito de que Mutua Universal derive os accidentes laborais que se producen na empresa ao servizo público de saúde, "cargando os custes nas esquilmadas arcas públicas".


Dende os microorganismos que fan que o céspede estea en mellores ou peores condicións (aqueles días nos que o Barça ou España parecen non saber xogar) a aqueles outros que enferman á metade dunha plantilla, as bacterias poden decidir un campionato. Patricia Veiga escríbeo no blog de microbioloxía de Praza Pública. "Eu creo que trocar a Torres por Navas estivo a piques de ser un gran erro. Porque se ti sacas do campo o 9 de referencia que podes agardar? A quen demo lle vai meter centros dende a banda o pobre rapaz? É certo, que o final acabou marcando un gol e deunos tranquilidade e o paso a cuartos… Que total xa o estabamos a celebrar dende hai catro días! Eu non sei pero creo o clásico 4-4-2 está algo obsoleto pero ter a xente no campo que che pode arranxar un centro non debería ser desaproveitado de calquera das maneiras. Pero oe, é a miña opinión.. outros dirán que o fútbol directo do Madrid é sempre a mellor opción. E o de Holanda? Quen o ía dicir? Coa fase de clasificación que fixeron!! E viches onte Francia!!" Si, isto aínda é Circo de Bacterias, pero ben é certo que todos levamos un adestrador de fútbol dentro, e todos temos a Solución e a Resposta. Todos, sen excepción, tamén os meus pequenos amigos do laboratorio. Non sei se vós dixen que os individuos que o habitan teñen moi diversas procedencias, e claro estes días andan todos tolos coa Eurocopa… Seica todos son do seu país de orixe pero despois van coa Roxa… Disca!! Non che sei!! Pero o que está claro e que non paran de falar de estilos de xogo, do xogador revelación… Eu hai días que non sei se leo o As ou o Nature cando as oio. Xa farta, o outro día díxenlles que fixesen o favor de ficar caladiñas, que ían saber elas? Empezaron a rir as condenadas… parecían, a nena do exorcista polo menos!! As especies dos fungos Fusarium coma Fusarium roseum, F. culmorum, F. poae, que fan que aparezan manchas redondas de color marrón-vermello con zoas verdes no centro Para empezar polo sinxelo, dixeron elas todas cheas, que lle pasa a España e o Barça? Que necesitan un céspede en condicións, claro, cortiño, regado… coma Deus manda. Certo… sabes cantas especies de microorganismos somos capaces de condiciona-lo estado do terreo de xogo? Unha morea, nós rímonos dos acordos para rega-lo campo no descanso!… Será menos! Dixen eu… E comezaron a numeralas: As especies dos fungos Fusarium coma Fusarium roseum, F. culmorum, F. poae, que fan que aparezan manchas redondas de color marrón-vermello con zoas verdes no centro. Fusarium nivale, que medra despois de que se vai a neve dos campos e da lugar a manchas rosadas. Rhizoctonia solani, que da lugar a aparición de aneis verdosos, que son visibles principalmente a primeira hora da mañá. Sclerotinium homeocarpa ataca principalmente os campos de Golf, provocando que aparezan manchas que se chaman Manchas de dólar!! E que nos dis de todas as veces que un xogador non pode xogar porque está enfermo? E con preferencias dependendo do tipo de fungo e do tipo de herba! Que non che comen calquera cousa! E así un largo etc… dixeron todas cheas!! Así que, coidadiño! Que o xogo da Roxa podémolo condicionar nós!. Pensei para min: uhm, cun bo funxicida amañamos!!! E que nos dis de todas as veces que un xogador non pode xogar porque está enfermo?; lembras cando Rooney non puido xogar contra o Ajax porque tiña a gorxa inchada coma un globo? Ou cando tiveron que suspender o Murcia-Celta porque tiñan a 13 xogadores intoxicados? Outra vez quedei sen saber que dicir.


Summary: Despois dos libros veu o espectáculo que pasou á rede e agora chega a disco. Proxecto Elo é a unión da poesía de Rosalía Fernández Rial e a música de Serxio Moreira, unha idea que non coñece fronteiras de xéneros, disciplinas ou soportes.

"Elo" pola unión, polo encontro da musica e poesía. "Elo" tamén pola sonoridade -recorrente como sufixo galego- e polo carácter visual da palabra. Elo, tamén, por esa expresión que queda no ar nas conversas cotiás: "E lo?". O Proxecto Elo, de Rosalía Fernández Rial e Serxio Moreira, chega agora a disco despois de ter pasado por múltiples soportes e disciplinas. Naceu nos libros de Rosalía Vinte en Escena e Ningún amante sabe conducir (os dous en Edicións Positivas), e, como levaba acontecendo desde anos atrás, desde o inicial Átonos, non tardou en xuntarse á música de Serxio Moreira para se mostraren conxuntamente ao vivo. Doce poemas dos dous libros que comezaban así unha nova vida e un camiño a través de distintos soportes e formatos. Nova vida nas redes sociais "Tratamos de que a voz interpretase tamén os poemas, que tivese un punto teatral e en canto á música son sons experimentais e variados nos que predomina o uso do teclado mais tamén moitos extraídos da propia natureza", explica Rosalía Fernández. A través de facebook e cunha bandcamp o proxecto difundiuse a través da rede, xusto ate esta quinta feira, que saíu o último dos temas publicados. "Queriamos utilizar as redes sociais como medio para dar a coñecer os temas que fomos colgando día a día ate este 12. Xusto o día despois de publicar o último poema de Vinte en escena recibimos a noticia de que o disco xa está preparado", comenta Rosalía Fernández Rial, xusto ao tempo de anunciar o paso do proxecto ao soporte disco que distribuirán nos posteriores espectáculos. "Este proxecto empezou en escena e o fin é a escena. Cremos na poesía viva, nas artes vivas que deben transcender os formatos e espallarse. Cremos na interdisciplinariedade artística, a escena e a música fan que o libro teña máis vida", explica, para quen, alén da linguaxe contemporánea a iniciativa sigue a tradición da historia da literatura galega. "Desde a época medieval a poesía fíxose ao vivo e non ha que esquecer que nós somos parte dunha literatura e dun país", apunta, antes de iniciar outra nova xeira na que conta levar os libros, e xa o disco, de novo ao encontro co público, ao vivo.


Summary: Máis un número saído do prelo. Analizamos por que desde 1968 ardeu unha superficie equivalente ao 55% do país, entrevistamos Gonzalo Caballero, debatemos sobre celtismo, achegámonos á exclusión financeira que sofren miles de galegos e navegamos polo Encontro de embarcacións tradicionais de Combarro. Todo isto, e moito máis, xa na nosa loxa.

En ningún territorio do Estado español a incidencia dos lumes é tan poderosa como na Galiza. Éo agora, no presente, mais tamén é así desde hai máis de 40 anos, cando comezou a sistematizarse o estudo destas catástrofes e principiou o proceso de análise estatística nun marco supranacional. A conclusión é un segredo a voces: Galiza sofre como ninguén as consecuencias dos incendios. 'Terra queimada: 1,6 millóns de hectáreas'. Achegámonos aos locais de ensaio, unha rede activada en 2006 e que é esquecida polas administracións. Un tema que tratamos en 'Os locais de ensaio piden difusión'. Tamén informamos de como a Deputación da Coruña inicia co Plan Único un novo modelo de cooperación cos concellos, que suporá o inicio de máis de 350 actuacións públicas. Entrevistamos Gonzalo Caballero, que nos recoñece que "aínda" non decidiu se concorrerá á secretaría xeral do PSdeG mais, iso si, afirma que non ten medo de dar o paso. "Temos que artellar un PSdeG forte, reconectar con moitos sectores sociais, nunha liña similar á do presidente Touriño cando accedeu á secretaría xeral". En Internacional, deitamos a mirada sobre Arabia Saudita, o rostro islámico do imperialismo. E tamén falamos da 'Operación Catalunya', a operación do estado español contra o proceso independentismo catalán. A propia Unión Europea advirte que é un dos problemas a facer fronte, a exclusión financeira. É dicir, a dificultade de persoas (e/ ou territorios) no acceso a servizos e produtos financeiros no mercado xeral. Unha situación que xa afecta a milleiros de galegas e galegos nun mundo onde sen conta bancaria, non existes. Mesmo Wall Street Journal exemplificou o risco da exclusión financeira cunha reportaxe sobre o concello de Larouco. Contámoscho en 'Exclusión financeira'. E en análise, falamos de precariedade laboral e pobreza. No selfie entrevista falamos co arqueólogo Eduardo Méndez, e o distrito Xermar trae unha nova entrega de 'Polaroid'. O colectivo Xea lévanos de rota pola parte meridional da Serra do Suído. Para a décima e derradeira entrega do 5x2, a sección que creamos para conmemorar o V aniversario de Sermos Galiza, xuntamos Felipe-Senén, museólogo e arqueólogo, ademais de ex director do Museo Arqueolóxico da Coruña, con Pepa Rei, profesora de Prehistoria na Universidade de Santiago e especialista no mundo castrexo. O obxectivo é recuperar unha vella discusión que volve a nós a cada pouco: a posíbel orixe celta da nosa cultura. Ou non. Un tema espiñento, complexo e con moitos matices no que estivemos a rabuñar con estes dous expertos. 'Somos celtas?' E achegámonos ao XIII Encontro de embarcacións tradicionais, que decorre en Combarro nestes días. Antagónico ás políticas de despece de barcos é o labor das asociacións integradas na Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial, Culturmar, que promove este encontro e traballa na recuperación dunha peza fundamental na identidade nacional: a cultura marítima e fluvial. Ademais, as achegas de opinadores e colaboradores. Xoán Costa, David Otero, Marga do Val, Nachortas e Tokio, Mercedes Espiño, Mario Regueira, Andrés Castro, Ramón Vilalta, Pepe Barro ou Olalla Ledo.


Summary: A Xunta Electoral ordena, tras unha denuncia do PSdeG, retirar da web do Goberno galego os vídeos e novas do acto de sinatura dos contratos de Pemex. O Goberno galego debe tamén deixar de difundir unha campaña publicitaria de Benestar, denunciada polo BNG.

Segunda, terceira e cuarta infracción da Lei Electoral en menos dun mes, isto é, dende que o 27 de agosto foron convocadas as eleccións. Despois de que o PSdeG denunciase ante a Xunta Electoral de Galicia a presenza do presidente da Xunta e candidato á reelección, Alberto Núñez Feijóo, no acto de sinatura dos contratos da petroleira mexicana Pemex cos estaleiros Navantia e Barreras, a máxima autoridade electoral vén de resolver. O Executivo popular pasou por riba do precepto legal que impide a organización de actos para salientar "logros" dos Gobernos dende que se convocan uns comicios. Nomeadamente, non atendeu a esixencia de limitar as accións institucionais a operacións de carácter "informativo" que resulten "imprescindibles para salvagardar o interese público" ou "para o correcto desenvolvemento dos servizos públicos". A xuízo da Xunta Electoral a solemnización dos contratos de Pemex cun acto no salón nobre do Pazo de Raxoi, no que se incluíu discursos notablemente laudatorios dirixidos ao presidente, "constitúe unha infracción" da Lei Electoral, se ben "non dá lugar a un procedemento sancionador" contra Feijóo que, advirte, si podería "iniciar no caso de reiterarse condutas semellantes". Así as cousas non hai sanción pero si un requerimento: a Xunta debe "retirar a noticia, incluída a gravación do acto e do discurso do presidente" da web oficial do Goberno galego. A Xunta debe retirar tamén de maneira "inmediata" unha nova da súa web con "acusacións" contra o alcalde de Lugo Non é esta a única infracción denunciada polo PSdeG e ratificada pola Xunta Electoral. Na mesma denuncia os socialistas puñan tamén en coñecemento das autoridades que, na propia web do Executivo autonómico, o gabinete de Feijóo pendurara unha nova na que se acusaba o alcalde de Lugo e presidente do PSdeG, Xosé López Orozco, de "facer campaña electoral dende a casa de todos os veciños de Lugo". Segundo a autoridade electoral esta nova é tamén unha "infracción" da lei e, polo tanto, tamén cómpre a "retirada" de maneira "inmediata" das "acusacións" do Goberno galego contra Orozco. Unha vez coñecida a decisión o secretario de organización dos socialistas, Pablo García, ve ratificadas as denuncias do seu partido sobre "o uso dos medios do Goberno galego en beneficio dos intereses electorais do PP", nunha "evidente mostra de nerviosismo" e nun "intento desesperado de tapar a nefasta xestión do seu Goberno", neste caso concreto, "en apoio do naval galego". Este requerimento da Xunta Electoral súmase ao que se producía a comezos de setembro cando, daquela a instancias do BNG, o gabinete de Feijóo tivo que deixar de difundir a campaña publicitaria Paisaxe galega, unha tarefa de todos. Campaña de Benestar denunciada polo BNG Benestar non pode seguir difundindo a súa campaña publicitaria dirixida a persoas maiores Pero non foron estes os únicos apercibimentos da Xunta Electoral cara a San Caetano. Este mesmo martes a XEG dáballe a razón tamén ao BNG, que denunciara por electoralista a campaña publicitaria Decálogo de dereitos das persoas maiores, que a Consellería de Benestar veu difundindo a través dos medios de comunicación. Como no caso da denuncia socialista a Xunta Electoral coida que a campaña do departamento que dirixe Beatriz Mato "infrinxe" a lei, polo que Benestar debe "cesar" na súa difusión. Unha vez coñecida esta decisión o portavoz nacional do Bloque, Guillerme Vázquez, considera que a XEG vén "demostrar o nivel que ten o PP e o uso e abuso" que os conservadores fan do Goberno da Xunta "para facer campañas electorais a favor do PP con fondos públicos". "O que vén dicir a Xunta Electoral é 'menudo nivel que ten o goberno do señor Feijóo, que non se acostuma á democracia", conclúe.


Summary: A iniciativa Gaélico Escolas, que desde o pasado mes de agosto está a levar a cabo a Asociación Galega de Fútbol Gaélico, superou xa a barreira das 1.000 participantes, unha cifra importante pero que desde a entidade reitora deste deporte no país pretenden que siga medrando "a pesar do obstáculo que representa a Covid-19".

"Socio, busco un socio!" era o berro de guerra nos anos 90 dunha das cancións estrela do Club Xabarín, aquela composta e interpretada polo Vello Almorth na que se repetía aquilo de "somos poucos xabaríns, e temos que ser 100.000" para motivar a rapazada do país a unirse ao club da Galega. Impregnada dese espírito, e con non menos ambición, a Asociación Galega de Fútbol Gaélico (AGFG), entidade reitora da única disciplina deportiva na que a Galiza conta cunha selección nacional competindo oficial e internacionalmente, está a desenvolver o proxecto Gaélico Escolas, a través do cal queren achegar o deporte á mocidade de todo o país. Segundo explican a Nós Diario desde a AGFG, a intención desta iniciativa que se concibiu xa "nos tempos do confinamento", aló polos meses de marzo, abril e maio do pasado ano 2020, é "intentar unha renovación entre as persoas practicantes", pois decatáronse de que tiñan "unha idade media un tanto elevada", por iso comezaron a argallar "un proxecto para que unha xeración máis nova apostase polo fútbol gaélico". Iso acabou derivando nunhas Gaélico Escolas que, resaltan, "foron posíbeis grazas ao acordo de patrocinio que a Asociación Galega de Fútbol Gaélico asinou con PuntoGal" no pasado mes de agosto e que agora comeza a dar os seus froitos, pois máis de 1.000 mozos e mozas de todo o país xa formaron parte dos campus formativos, as sesións e as charlas en centros educativos enmarcados neste programa. Os 'Cúl Camps' de Irlanda, o modelo a seguir Unha das accións de máis impacto levadas a cabo até o de agora foi o I Campus Gaélico Escolas, organizado en Gondomar polo Turonia GFG entre os días 23 e 27 de agosto. Alí, seguindo o modelo dos populares Cool Camps -ou Cúl Camps, en gaélico, que todos os verán promove a Gaelic Athletic Association por todo o territorio irlandés-, numerosas crianzas de entre 8 e 17 anos protagonizaron o seu primeiro achegamento a unha disciplina que apenas leva 10 anos practicándose na Galiza, pero que xa deparou grandes alegrías como o campionato logrado pola selección galega feminina nos Eurogames de Lorient en 2018 ou o subcampionato da masculina nos Xogos Mundiais de 2015. Porén, para que o gaélico continúe gozando de boa saúde resulta imprescindíbel contar cunha base sólida, por iso a AGFG está a desenvolver unha estratexia de achegamento á mocidade que xa a levou a centros educativos de Mazaricos, Ponteareas, Compostela ou Vigo, localidade esta na que se apuntaron voluntariamente a aprender sobre o deporte a totalidade dos e das alumnas, 140. "Sempre depende un pouco das idades, a cidade e os grupos, pero polo xeral a recepción está a ser moi positiva, todas mostran moito interese en aprender sobre o deporte", engaden desde a Asociación Galega de Fútbol Gaélico, que avanza a Nós Diario a súa intención de -se a Covid o permite- levar a cabo un torneo escolar o vindeiro 18 de decembro. "A próxima semana será chave para saber se a situación sanitaria nos permite desenvolver esta actividade, pero se non pode ser farase outra máis adiante, pois a nosa idea é desenvolver até tres ao longo do vindeiro ano, conclúen. Unha disciplina cada vez máis presente no día a día dos nenos e nenas do país O fútbol gaélico continúa medrando, e a súa implantación esténdese entre cada vez máis nenos e nenas non só a través de charlas ou campus, senón mesmo nos libros de texto, como se pode ver sobre estas liñas. A Asociación Galega de Fútbol Gaélico (AGFG) pretende aumentar este pulo do deporte no país e por iso fai un chamamento a todas as persoas que desexen participar nas Gaélico Escolas, formarse no deporte, ou obter máis información a pórse en contacto con ela a través do correo electrónico da Asociación.


Summary: Repartición de tarefas e responsabilidades no grupo parlamentar do BNG, formación que experimentou unha considerábel renovación dos seus efectivos na Cámara: 4 dos seus 6 parlamentares estréanse no Pazo do Hórreo.

O grupo parlamentar do BNG realizou esta segunda feira unha reunión para formalizar a repartición de tarefas e responsabilidades. Ao seu termo compareceu perante os meios Ana Pontón para dar conta dos acordos: ela propia será portavoz do grupo, en tanto que a viceportavocía recae en Olalla Rodil. Montse Prado -con Pontón a única supervivente da lexislatura anterior- será viceportavoz segunda do grupo parlamentar con máis presenza proporcional de mulleres da historia da Cámara. Alén das portavocías, a distribución de responsabilidades por áreas temáticas fica así: Ana Pontón: economía, igualdade, dereitos democráticos e autogoberno; Olalla Rodil, ensino, cultura, lingua e control da CRTVG; Montse Prado, sanidade, servizos sociais e pesca; Xosé Luís Rivas, Mini, meio rural; Noa Presas, Industria e Enerxía; e Luís Bará, Territorio, Meio Ambiente e Institucional. Nas súas declaracións á imprensa, Pontón enfatizou que a función do grupo parlamentar nacionalista será a de "ser catalizadores das preocupacións da sociedade e sobre todo das propostas para mellorar a situación económica, a situación dos servizos públicos" que cualificou de "emerxencia nacional". A respeito do relacionamento do Bloque co resto de grupos parlamentares da oposición, esclareceu: "As coincidencias que se podan dar no Parlamento teñen que vir porque haxa posibilidades de sacar adiante cuestións específicas que beneficien o país, desde o diálogo, como é lóxico, escoitándonos, pero tamén sabendo que somos proxectos políticos diferentes. En todo caso, na defensa dos intereses da Galiza, o BNG sempre vai ter a man tendida".


Summary: Francisco Rodríguez declara este sábado pola mañá no xulgado de Lugo. Adolfo Gacio, alcalde popular de Boqueixón, ficou imputado por seis delitos, entre eles suborno, prevaricación e blanqueo de diñeiro.

A operación Pokemon sacudiu a precampaña galega. O operativo coordenado polo xulgado de Instrución Número 1 de Lugo, que dirixe Pilar de Lara Cifuentes, a mesma da operación Carioca, rachou os esquemas das formacións políticas, en especial do PSdeG e, en menor medida, do PP. Á detención do alcalde de Ourense, o socialista Francisco Rodríguez, uniuse máis tarde a do rexedor de Boqueixón, o popular Adolfo Gacio, pero ninguén dubida entre a clase política galega que os posibles danos electorais que se deriven desta investigación serían moito maiores nas filas do principal partido da oposición que nas do gobernante. Este sábado pola mañá Francisco Rodríguez entrou nos xulgados de Lugo para ser interrogado pola xuiza Pilar de Lara. O venres pola tarde o alcalde de Ourense sufriu unha indisposición nos calabozos da comisaría de Pontevedra, con dores de cabeza e baixada de tensión, que fixeron necesaria a asistencia médica. O seu avogado esixiu o parte médico e criticou o longo periodo que o rexedor pasou detido antes de ser interrogado, rozando as 72 horas que fixa a lei como máximo. Este sábado pola mañá convocouse unha concentración na Praza Maior de Ourense para defender a inocencia do alcalde "e apoialo nestes momentos". Tamén se creou unha conta en twitter en apoio ao rexedor, chamada Cremos en Paco. Este sábado pola mañá convocouse unha concentración na Praza Maior de Ourense para defender a inocencia do alcalde En total son máis de 50 persoas as involucradas na operación. Hai trece detidos pero nos próximos días produciranse novas detencións e fontes da investigación aseguran que o número de imputados pode superar as trinta persoas. Adolfo Gacio, alcalde popular de Boqueixón, foi interrogado este venres. Gacio quedou en liberdade baixo fianza de 10.000 euros, pero ficou imputado por seis delitos, entre eles suborno, prevaricación e blanqueo de diñeiro. Vendex, beneficiaria de concesións públicas en todo o Estado Vendex é un conglomerado de máis de 30 empresas que se aproveitaron da tendencia crecente a externalizar a xestión de case todos os servizos municipais A base da operación, derivada das investigacións do caso Carioca e produto de numerosos pinchazos telefónicos realizados nos últimos meses, está na actividade do Grupo Vendex. Vendex é un conglomerado de máis de 30 empresas que realizan servizos de mantemento e xestión para entidades públicas en todo o Estado a través de diversas sociedades, como PAU, Doal ou Semat e que se aproveitaron da tendencia crecente a externalizar a xestión de case todos os servizos municipais. Algúns dos seus contratos máis lucrativos corresponden á xestión de residuos en Burgos e Sabadell. En Galicia, o seu traballo céntrase nas zonas de estacionamento da ORA e a limpeza de colexios e recintos deportivos. A lista case non ten fin e afecta a concellos e institucións gobernadas tanto polo PP coma polo PSOE. Lugo (cursos de natación, servizo de información turística do Centro de Interpretación da Muralla), Ourense (zona ORA), Santiago (servizo de gardería e polideportivos), Ferrol (xestión do teatro Jofre e do centro cultural Torrente Ballester), A Coruña (servizo de limpeza e de conserxería)i Boqueixón (axuda a domicilio) ou Arteixo (servizo de guindastre e axuda a domicilio) traballan coas sociedades de Vendex. Tamén a Xunta lle concedeu a xestión do acuario do Museo do Mar de Vigo. "Sospeitas" Unha das denuncias máis estendidas alude a que a xuiza Pilar de Lara xa dispoñia en xuño de todos os datos para levar a cabo a operación A operación tamén xerou criticas, sobre todo polo momento escollido, e sobre todo entre as fileiras socialistas. Unha das denuncias máis estendidas alude a que a xuiza Pilar de Lara xa dispoñia en xuño de todos os datos para levar a cabo a operación. Fóra de micro ou publicamente, son varios os dirixentes políticos que aseguran "crer na independencia xudicial, pero non tanto nas casualidades". Así se manifestou, por exemplo, José Ramón Gómez Besteiro, presidente socialista da Deputación de Lugo, que foi máis cauto que Xosé López Orozco, implicado -sen consecuencias finais- non hai moito na operación Campeón e que tampouco semella crer moito en que sexa o azar quen determine que as detencións e o balbordo mediático que arrodea estas operacións acontezan sempre a pouco dunha convocatoria electoral. "Non coñezo os tempos da Xustiza nin me meto niso, pero si que teño claro que tamén sucedeu nas eleccións do 20 de novembro e o día que eu ía anunciar que fora elixido presidente do PSdeG-PSOE", dixo o alcalde de Lugo. A pouco daquelas eleccións xerais, o protagonista xudicial fora José Blanco, involucrado na operación Campeón pola xuíza Estela San José, tamén de Lugo. Que a xuíza que se encarga da operación actual -que investiga diversos delitos como o de suborno, prevaricación, fraude fiscal, falsidade documental ou tráfico de influencias- estea casada cun cargo do PP de Lugo engade aínda máis sospeitas, algunhas expresadas claramente e outras de forma privada por varios dirixentes políticos da oposición. Laura Seara, deputada do PSdeG-PSOE no Congreso, cre que a detención de Francisco Rodriguez un mes antes do 21-O non é "casual", mentres que Ana Pontón, parlamentaria do BNG no Hórreo, espera que detrás da operación "non haxa intereses máis aló dos estritamente xudiciais". Alternativa Galega de Esquerdas (AGE), ademais, lembra que "non sería a primeira vez que se utiliza a acción da xustiza como arma en datas previas a un proceso electoral". Entre os políticos, tamén son claros os reproches á metodoloxía empregada pola xuíza, á que critican que tivese incomunicado e sen declarar ao alcalde de Ourense durante máis de dous días enteiros, ademais do balbordo mediático a tan só un mes das eleccións autonómicas.


Summary: As cruces do Roncudo son elocuentes, un recordatorio eficaz do que pode acontecer ao internarse no mar. Alí traballan os percebeiros e percebeiras da confraría de Corme, cuxa contorna agocha percebes de fama mundial. Á súa calidade súmanse a estacionalidade e o perigo asumido para obtelos, que conforman un contundente valor engadido. Porén, cada vez son menos as persoas que conseguen gañar a vida con este oficio que unicamente pode desenvolverse cando quere o mar. É a gran contradición que marca as xentes do percebe: arriscar a vida para poder gañala.

Son as 9 e media da mañá do 17 de decembro e a percebeira Mari Lista sobe a paso tranquilo a costa do Faro Roncudo, en Corme. Cando chega ás rochas que envolven o pé da torre, pousa os seus ollos azuis con detemento no mar, observando o lugar onde minutos despois baixará a faenar no inicio da campaña do percebe previa ao Nadal. Escollendo o nivel de risco que está a piques de asumir. Mirar o mar é algo que os percebeiros teñen como ritual, conscientes de que o seu modo de vida consiste, paradoxalmente, en arriscala. "Quen non entenda por que o prezo do percebe non baixa este ano, que veña aquí e vexa como traballamos. Hoxe temos ondas de catro metros e chegamos a telas de sete. É máis, eu penso que o prezo debería subir aínda máis", sinala esta traballadora, que deixou o seu emprego nunha fábrica de Arteixo hai 20 anos polas rochas do Roncudo. O prezo do percebe é un dos temas máis repetidos nestas datas nos medios de comunicación, ao que se suma este ano a pandemia do coronavirus e o parón de pedidos na hostalaría, un enfoque que tende a deixar nun segundo plano as condicións de traballo nas que se enmarcan os percebeiros, dependentes do mar para poder faenar en condicións. "Nós temos que traballar coa marea baixa, non podemos arriscar porque o mar non espera por ninguén. O mar bótanos fóra da pedra", engade Lista. Os profesionais de Corme insisten en subliñar que o percebe non é un produto caro, e menos nesta época do ano. "Todo o marisco leva prezo nestas datas", puntualiza Roberto Vidal, patrón maior da confraría, quen aclara que, lonxe do que se poida pensar, traballar no percebe non é ningún choio. "Cando comecei, en 2002, había 100 percebeiros en Corme e agora só quedamos 30. A xente nova non se tira, e a que se tira bota un ano escaso porque todo o mundo pensa que vai andar nos percebes e que se vai facer de ouro. Pero non é así, quitando o mes de Nadal e os meses de xullo e agosto, o resto do ano non vives. Para manter unha familia, só co percebe non chega", explica. N esta campaña de Nadal, as percebeiras e percebeiros de Corme venderon o percebe a un prezo que oscila entre os 150 e os 260 euros. Malia que o custo pode parecer elevado, os profesionais convidan a ver as condicións de perigo baixo as que traballan, que este ano volveron ser notábeis Todos os percebeiros e percebeiras que están hoxe no Roncudo teñen os ollos no mar cando comeza o traballo, xusto unha hora e media antes da baixamar. A partir dese momento, ponse en marcha cantil abaixo, coa ferrada na man e a mandileta arredor da cintura, e os seus ollares viaxan do mar á rocha e da rocha ao mar durante as case tres horas que dura a xornada de traballo, antes de que a preamar os engula. As persoas que viven na Costa da Morte están cansas de saber que ao mar hai que terlle respecto. E este decembro, ademais, declarouse en rebeldía. Os percebeiros quéixanse de que hai moito mar, unha marea morta que dificulta o traballo. Tres días antes do inicio desta campaña de Nadal as ondas levaron a Francisco Lema, percebeiro de 59 anos da confraría de Laxe. Aquí non fai falla nin mencionalo, porque hoxe todos carrexan a sombra da traxedia no rostro. "Cando faleceu Paco, lembro que foi nunha segunda feira, estivemos segunda, terza e media cuarta feira moi mal, case non se traballou", conta Roberto Vidal, percebeiro de mar e patrón maior da confraría de Corme. Aínda que na quinta feira e na sexta as condicións melloraron, e tamén os días previos á Noiteboa, saben que a súa localización, no corazón da Costa da Morte, é a menos favorábel. "Vivimos e traballamos na peor zona. Hai confrarías das Rías Baixas que traballan máis a miúdo grazas ao tempo. A nós anúnciannos cinco ou seis metros de mar e xa nos amola. Moitas lanchas deciden marchar para A Coruña ou mesmo a Malpica, que está preto, porque alí cambia o tempo totalmente", engade o patrón maior. Ao feche desta edición, na semana previa á noite de fin de ano, o mar non daba sinais de mellorar. Na táboa de mareas prevíanse ondas de oito metros para a segunda feira 28 e de seis para a terza. "Iso quere dicir que deberiamos 'safar' o día 30, pero non creo, porque está moi próximo á data para vender", manifestaba Vidal. Unha das medidas que se barallan para contrarrestar os días perdidos de traballo no percebe polas inclemencias do mar é o permiso para traballar sábados e domingos. Pero a medida xera controversia: moitas percebeiras e percebeiros lembran o moito que se loitou para que as xentes do mar non traballasen as fins de semana. O patrón maior, porén, defende que esa reivindicación ten catro décadas e que as cousas mudaron. "Antes collíase percebe máis tranquilamente con moito máis mar porque había nas partes máis altas, pero agora mesmo non se dan esas circunstancias", observa, e sinala que en Asturias si está permitido atrasar o descanso de 48 horas semanais –mais o domingo– á segunda e terza feira. Hai dous anos permitiuse na Galiza ir ao percebe a fin de semana, despois de que moitas confrarías o solicitasen á Xunta e o asunto saltase aos medios. "Acabaron facéndonos un regaliño de Nadal", valora o patrón maior, mais este ano non houbo tempo abondo para repetir a petición pola incerteza do mar. "Non sabiamos con seguridade se ía vir mal tempo ou non, e cando vimos que si xa non había oportunidade porque hai que mandar moitos papeis para obter os permisos", aclara. Un oficio de idade Entre as rochas do Roncudo o espectro de idade é amplo. Varios rapaces novos mestúranse cos de mediana idade e cos máis veteranos, como Mari, que en febreiro fará 61 anos. Malia que ela asegura que non cambia "por nada" o oficio de percebeira, recoñece que é un traballo "moi duro" fisicamente. Non é para todo o mundo. E a idade non axuda. Moitos percebeiros ven moi lonxe poder retirarse dun oficio que ten un coeficiente redutor baixo para as xentes do mar, de só 0,1, e que adía a idade de xubilación até arredor dos 60. "E iso comezando a traballar á idade mínima, aos 16. Pero se empezas aos 20 ou 25 xa perdiches tempo de cotización e chegarías traballando aos 64 ou 65", aclara o patrón maior. Máis alá das revisións médicas que pode facer cada persoa pola súa conta, a día de hoxe non existen chequeos anuais da Seguridade Social para os percebeiros e percebeiras de terra. "Trabállase en zonas de cantil que requiren de moito esforzo para subir polo monte e non sabes realmente se algunha das persoas que están alí ten, por exemplo, un problema de corazón", explica Vidal. "É moi fácil marcar a norma desde un despacho, ao quente no inverno e con aire acondicionado no verán. Gustaríame que a xente que fai estas normas nos acompañase un día aquí, chovendo e con ondas desta magnitude, e que despois decidisen", reivindica Mari Lista. José Luis Toja, de 71, sabe que é unha excepción. O percebeiro de idade máis avanzada de Corme séntese capacitado para seguir traballando. Mais o seu caso é distinto. Mariñeiro na cociña dun mercante até o inicio dos 80, decidiu facerse percebeiro cando se xubilou seu pai. "Daquela o percebe daba moito diñeiro. Podías saír e chegar á noite con 100.000 pesetas", rememora. Durante o traballo, os percebeiros teñen que correr varias veces por riba das rochas para evitar o impacto das ondas Hoxe as tornas mudaron e a súa situación permítelle darse de alta só para a temporada de verán e para a campaña de inverno. Faino simplemente porque bota de menos o mar. "Eu son segundo nivel de kung-fu e fago 50 flexións ben feitas ou o que me manden", di Toja cun sorriso, mais recoñece que non todo o mundo ten as mesmas capacidades, sobre todo ao chegar a certa idade, e que debe de existir a posibilidade de xubilarse. Iso si, por riba de todo entende que, así como o risco pode aumentar coa idade, a prudencia non entende de anos. Ben agarrado a unha das rochas do Roncudo, bérralles aos máis novos: "De valentes está o mar cheo!". Familia percebeira "Non vaias para alí, que está o mar moi batido". "Vai con ollo, que tes dúas fillas". "Lembra que aquela pedra é traizoeira". A comunidade percebeira de Corme compón unha circunstancial familia que se coida mutuamente. No gremio desenvolveron un berro de alarma propio para cando vén o que chaman a "ola mala", un contundente e prolongado "Eeeeeeh!" que resoa cando alguén avista esa masa que, lonxe de aparecer como un xigante, é un estoupido que xorde de súpeto e emerxe con forza por abaixo, como unha enorme alfombra de auga que arrasa todo ao seu paso. O 22 de decembro, a dous días da Noiteboa, o mar está aínda máis forte. Alejandría Chans, de 43 anos, e Mari Lista cambian varias veces de localización na contorna do Roncudo na busca dun lugar axeitado para traballar. Non queren asumir riscos innecesarios. Son dúas das catro percebeiras que quedan hoxe na confraría, a máis e a menos nova. Tamén o foi a nai de Alejandría, que lle inculcou o oficio. "Levamos catro borrascas seguidas. A xente que di que o percebe é caro non ten nin idea do que supón este traballo", láiase Chans, que percorre metros e metros de pedra en pedra cando unha se despista. Ao contrario que sucede con moitas das profesións que implican un grande esforzo físico, a dos percebeiros de Corme comezou sendo un oficio de mulleres. Facíano para axudar economicamente na casa cando os homes estaban embarcados, mais coa incorporación feminina ás universidades o número foi diminuíndo. Porén, como apunta Mari, encaixada entre dúas enormes rochas mentres raspa coa ferrada sen perder de vista o mar, o monumento de Corme que homenaxea as xentes do percebe representa un home. Desde o alto do cantil, con gorro e vestido negro, Lucinda, percebeira septuaxenaria xa xubilada, observa os traballadores faenar. Entre eles, o seu fillo Manuel. Vixíao a el e a todos. O mar anda hoxe moi revolto. Cadaleitos nas furnas "[...] a lúa debuxa cadaleitos nas furnas / de entre os mortos nascen percebes / Os ollos vagos non ven / son as mans acoiteladas as que cachean os tetos / a rapa áxil / E logo a lonxa / E a viaxe á Coruña ou Madrid / E o prato na mesa / E o sal na boca / Ese sabor a sal na boca / Como se a morte viñese cada nove ondas". O poeta e percebeiro de Malpica Paco Souto escribiu Furtivos en 1998. Dezanove anos despois, o 30 de marzo de 2017, unha desas ondas, quizais a novena, levouno para sempre, deixando un fondo oco no colectivo percebeiro e cultural da Costa da Morte. O poema de Paco Souto non era unha premonición, senón a descrición dunha realidade que procura un tesouro efémero. Tan efémero para eles que, aseguran, non dá para vivir todo un ano. Porque traballar no percebe ten algo de poético e moito de romántico, pero o romanticismo non debe eclipsar unha realidade dura e precaria na que o mar non entende de heroes e heroínas. Pode que cada día deste decembro que os percebeiros miraron o mar volveron unha e outra vez ao paradoxo: pór en risco a vida para gañala. Ou, polo menos, intentalo.


"O essencial é saber ver,/ Saber ver sem estar a pensar,/ Saber ver quando se vê,/ E nem pensar quando se vê/ Nem ver quando se pensa". (O gardador de rebanhos, Alberto Caeiro). Cómpre madrugar moito e andar finos de orella para non esnafrar os fociños contra o paredón infranqueable que, dende hai tempo, decidiron construír os devastadores da orde natural das cousas, sen licenza nin aquiescencia dos que posúen a soberanía decisoria. Paxaros extravagantes, da familia dos láridos, que gozan elevando os decibeles do seu cacarexo ata aloular ao respectable público, para que buligue ao ritmo da súa música aburrida, estrépita, decadente. Os promotores da reforma tentan aviar un sistema, mediante o cal se consolidaría definitivamente o goberno dos xefes dun partido, a través de persoas submisas interpostas, que se someterían ao referendo da veciñanza A malicia que subxace na reforma da lexislación electoral, empurrada polo Partido Popular –aparcada, mais non desbotada- para arramplar con máis alcaldías das que lle outorgaría a norma vixente, leva implícito o perverso obxectivo de degradar o sistema parlamentario xeral que, ata agora, sustentaba a democracia do Estado español. Baixo a reiterativa falacia de que non deben gobernar os perdedores, os promotores da reforma tentan aviar un sistema, mediante o cal se consolidaría definitivamente o goberno dos xefes dun partido, a través de persoas submisas interpostas, que se someterían ao referendo da veciñanza. Para tal bendición sería dabondo contar co apoio de 2 de cada 10 cidadáns maiores de idade (40% dos votos sobre unha participación do 60), para ser alcalde. Polo contrario, a elección do alcalde pola maioría dos concelleiros sería o resultado das artimañas dos despachos. Mais cando eses mesmos concelleiros elixen sen pestanexar aos deputados provinciais, previamente designados polos xefes dos partidos, e aqueles escollen ao presidente da deputación, que se proclamou candidato a si mesmo, entón estamos ante o exercicio da democracia en estado puro. A monada vai ficar a remollo uns días, ata que branquexe unha chisca para que lle guste ao PSOE. E gustaralle. Xa verás! E así chegamos onde estamos. Primeiro aburriron á veciñanza, enchendo os telexornais con bobadas sobre a necesaria austeridade, recortes, corruptos, imputados e dixomedíxomes, ata que enchoupou na xente o noxo contra a política, para revolverlle o estómago a tododiós. Logo, Rajoy promete reducir un 30 por cento o número de concelleiros, sen variar o total, ata afirmar que foi capaz de reducir os soldos dos alcaldes, mesmo gastando máis cartos, para concluír chamándolle "elección directa de alcaldes" ao que o meu tío Lisardo denomina o método da dedocracia participativa, mediante o cal o proposto por tres ou catro, e elixido por uns cantos, será representante de 10 de cada 10, e os concelleiros electos representarán, en ningures, á súa propia sombra e á maioría sen representación. Ah! A monada vai ficar a remollo uns días, ata que branquexe unha chisca para que lle guste ao PSOE. E gustaralle. Xa verás! Hai que goderse!


Mentres dende A Mariña o Sergas recibe a advertencia do Concello de Barreiros pola falta de cobertura da praza da pediatra durante as súas vacacións, no Salnés volven as mobilizacións para advertir tamén da falta de persoal médico. O voceiro do PSdeG en materia sanitaria, Julio Torrado, secundou este mércores a protesta veciñal para advertir da falta de persoal no centro de saúde de Ribadumia que, sinala, é extensiva ao resto da comarca e que ao seu xuízo se debe, en última instancia, ao "desleixo" da Xunta.Julio Torrado (PSdeG): "O Goberno galego deixou de pedir 150 prazas MIR en dez anos, 150 profesionais que non están formados pola mala xestión da Xunta""Un ano despois da traxedia do PAC da Estrada, a situación está nas mesmas condicións que provocaron o faltal desenlace", coida o socialista. "Como exemplo -di- hoxe mesmo non había ningún médico no centro de saúde cando comezamos coa concentración" en Ribadumia, xa que "un dos dous está de vacacións e o outro tivo que saír facer unha consulta", mentres que "ao único pediatra tocáballe atender no Grove". Ao tempo, acrecenta, "en Vilagarcía, o centro de saúde quedou sen dous dos tres médicos que lle corresponden".Do punto de vista do deputado socialista, a veciñanza de concellos coma estes está a "pagar en primeira persoa" a "xestión desastrosa da Consellería". O seu "inmobilismo", cre, "contrasta coa xestión do Ministerio de Sanidade, que vén de convocar o maior MIR da historia", con 7.512 prazas de persoal médico "das que 457 son para Galicia, un 13,1% máis". Pero "Galicia padece o déficit de xestión dun goberno galego que en dez anos deixou de pedir un total de 150 prazas MIR de medicina familiar, 150 profesionais que non están formados única e exclusivamente polo desleixo e mala xestión do Goberno galego", acusa.


Summary: É 900 400 116 e está operativo desde hoxe, terza feira.

Desde hoxe mesmo, terza feira, a Consellería de Sanidade vén de poñer a disposición o teléfono 900 400 116, para dar información xeral sobre o coronavirus. Neste número gratuíto, pódense resolver todas as dúbidas que as galegas e os galegos teñan ao respecto. Desta vez, e así o destaca o propio Sergas, o número é gratuíto, algo que non era o anterior, 902 400 116, o que motivou queixas e protestas. O departamento sanitario galego lembra que para persoas con sintomatoloxía (febre, tos, sensación de falta de aire) e que volvesen de zona de risco ou tivesen contacto con alguén que estivera nalgún deses lugares, recoméndase non acudir directamente ao hospital ou centro de saúde, senón contactar telefonicamente co 061. Por último, a Consellería de Sanidade volve reiterar as recomendacións consensuadas entre os territorios e o Ministerio de Sanidade, e lembra que, en liñas xerais, aconséllase adoptar as medidas de auto protección e limitación da diseminación do vírus común a calquera infección respiratoria, como a gripe. Así, extremarase a hixiene de mans, lavándoas frecuentemente, especialmente despois de tusir ou soarse, e cubrirase o nariz e a boca cun pano -preferentemente desbotábel- ao tusir ou esbirrar, ou se non se dispón de pano, na cara interna do cóbado. Ademais, evitarase tocar os ollos, o nariz e a boca coas mans.