Summary: A psicóloga clínica Rosa Cerqueiro analiza para 'Nós Diario' os factores, como o traballo, que inflúen na saúde mental.

O traballo decente é bo para a saúde mental. Así é como inicia a nota de prensa publicada pola OMS hai escasos días sobre a saúde mental no traballo. Paréceme moi significativa a elección desta palabra. Parece aludir á condición máis básica de calquera traballo: xusto, digno, de calidade ou cantidade suficiente, seguindo a definición da RAE. A Escala EPRES de precariedade laboral describe as dimensións do traballo que afectan á saúde e ao benestar das persoas traballadoras. Estarían a temporalidade e os salarios (en que medida podería cubrir gastos imprevistos), pero tamén o desempoderamento (carecer de poder de decisión en relación coas condicións de traballo), a vulnerabilidade (sentimento de indefensión e medo ás represalias ou a ser despedida por reclamar mellores condicións ou non cumprir certas ordes), os dereitos laborais (como a indemnización por despedimento) e a capacidade para exercer eses dereitos (días libres, descansos entre xornadas ou as vacacións). Un artigo de investigación publicado no último número de Gaceta Sanitaria (da Sociedade Española de Saúde Pública e Administración Sanitaria) amosa que a alta precariedade triplica as probabilidades de sufrir unha mala saúde mental, cun efecto independente doutras variables como as económicas. A Enquisa de Poboación Activa do ano 2020 inclúe un módulo sobre problemas de saúde relacionados co traballo. Os relacionados co estrés, depresión ou ansiedade son os segundos máis frecuentes (por detrás dos problemas óseos, articulacións ou musculares). Máis de 15.000 persoas refiren ter padecido un problema de saúde mental que valoran directamente producido ou empeorado polo traballo. Un 45% das persoas ocupadas afirman estar expostas a factores adversos para o seu benestar mental producidos na contorna laboral Por outro lado, un 45% das persoas ocupadas afirman estar expostas a factores adversos para o seu benestar mental producidos na contorna laboral, resaltando como factor de maior impacto (entre o listado suxerido) as presións de tempo ou a sobrecarga de traballo. Como segundo factor de impacto negativo, as mulleres indican sufrir un trato difícil con clientes, pacientes, alumnado, etc, e os homes resaltan a inseguridade laboral.Estes datos contrastan coa insuficiencia do recoñecemento dos problemas de saúde mental como enfermidades profesionais, a pesar de que desde 2010, a Organización Internacional do Traballo inclúe os trastornos mentais e do comportamento na lista de enfermidades profesionais, cando se estableza un vínculo directo entre a exposición a factores de risco das actividades laborais e o diagnóstico de saúde mental. Por outro lado, tamén deberíamos analizar a situación das persoas con diagnóstico psiquiátrico e o seu acceso ao emprego. A Convención da ONU sobre as persoas con discapacidade sinala o dereito a traballar, en igualdade de condicións, nun traballo libremente elixido ou aceptado, nun mercado e un entorno laboral que sexa aberto, inclusivo e accesible. Xa comentei nun artigo anterior a desigualdade no acceso ao traballo para as persoas con discapacidade recoñecida (só 24% conseguen traballo, e cando a discapacidade é de tipo psicosocial a taxa diminúe ata 15%) e a diferenza de salario con respecto ás persoas sen discapacidade recoñecida. Cando se consegue un emprego, non sempre se conta cos apoios necesarios para a súa adaptación e dunhas características que non sexan excesivamente repetitivas e non estimulantes porque iso non potencia o sentido de competencia persoal. Cando o trastorno mental irrompe na mocidade, con frecuencia prodúcese un parón na súa traxectoria de desenvolvemento, educativo, laboral e relacional e con isto as posibilidades de conseguir a autonomía e o benestar. As políticas de fomento do emprego, seguro e saudable, son fundamentais para recuperar esas traxectorias de vida. Por último, tamén é importante remarcar a falta de estratexias de reincorporación ao traballo tras un período de incapacidade laboral, sobre todo en baixas de longa duración, que diminúa a posibilidade de recorrencia, ademais das dificultades que con frecuencia aparecen á hora de materializar medidas de adaptación ao posto de traballo, que fai pouco factible esa reincorporación. Baixo o título Traballo, dignidade e dereitos: alicerces da saúde mental, o Movemento Galego da Saúde Mental visibilizará estas problemáticas o 15 de outubro na súa xornada anual, aberta ao público. É necesario romper o silencio sobre saúde mental no traballo e a persistencia de solucións en exceso ou exclusivamente medicalizadas.


Summary: Van xa cinco anos desde a fundación da Asociación Monte Pindo Parque Natural. Para celebralo e reclamar a declaración do Olimpo Celta como parque natural, monumentos ao longo do país tinguíronse de verde.

Edificios e monumentos de diferentes vilas galegas tinguíronse a pasada noite de verde en apoio á declaración do Monte Pindo como parque natural. Deste xeito, a Asociación Monte Pindo Parque Natural fixo "unha chamada de atención" á Xunta de Galiza "para que dunha vez se aveña á súa protección e desenvolvemento sustentábel". Os edificios e monumentos que se iluminaron de verde como apoio simbólico á declaración do Monte Pindo como parque natural foron o Hórreo de Carnota, o Pazo de Raxoi (Compostela), a Fonte de Catro Camiños (A Coruña), O Artiluxio de Carballo, o concello de Ferrol, o Castelo de San Carlos (Fisterra), a Muralla de Lugo, o concello de Pontevedra e o Castelo de Vimianzo. Ademais, no día de hoxe, coincidindo co aniversario da creación desta asociación tiveron lugar unha serie de actividades que comezaron coa subida ao Monte Pindo a través dun roteiro que levou as persoas participantes a acadar o cumio e a visitar a lendaria Cova da Xoana ou Revertedemos, na que a tradición sitúa ancestrais ritos de carácter pagán. Tamén terá lugar no que resta de día un recital poético, unha degustación de cócteles, a homenaxe popular a Pepe do Fieiro –último cabreiro do Monte Pindo-, unha cea popular, actuacións musicais e o conxuro da queimada. A asociación critica que a Xunta de Galiza rexeitara declarar o Monte Pindo como parque natural malia estar a reivindicación amparada por unha ampla representación da sociedade galega, con 30 persoas expertas e con 174 entidades de distintos ámbitos ao longo do país.


Summary: O xornal New York Times afirma que España ameazou á UEFA con retirar a Real Madrid e Barça das competicións europeas se recoñecía a selección de Xibraltar.

Malia a oposición do Estado español, a Asociación de Fútbol Xibraltareña (GFA) é admitida pola UEFA como membro de pleno dereito no 36 congreso da UEFA. Só o Estado español e Bielorusia votaron en contra desta aceptación. Mesmo o New York Times mostraba a súa sorpresa pola campaña do goberno español en contra do dereito de Xibraltar. Mesmo, sinala o xornal, chegou a amenazar o Estado español con retirar a Barça e Real Madrid das competicións europeas se a selección de Xibraltar era recoñecida.


Summary: Esas empresas facturaban 101 millóns de euros. Máis de 46% das compañías que cambiaron o seu domicilio social a outra autonomía escolleron Madrid.

As machetas, titulares e editoriais só falan do cambio de domicilio de empresas ('fuga de empresas') en relación a Catalunya. Como se esta dinámica se limitase a ese territorio e motivada por unha causa política (procés). Mais o traslado de domicilio social dun territorio a outro non é unha novidade. Mesmo o goberno de Núñez Feixóo ordenou á Axencia Tributaria Galega que activase un plan de inspección sobre a fuga de empresas localizadas na Galiza a Madrid atraídas pola eliminación de trabas ou a menor presión fiscal. Os resultados desa inspección non se fixeron públicos. O Informe que vén de publicar D&B sobre o cambio de domicilio de empresas deita luz sobre Galiza. En 2018 marcharon do noso país para se asentar noutros territorios do Estado 139 empresas. Facturaban entre todas elas unha cantidade que superaba os 100 millóns de euros (100,9 millóns). Neses mesmos 12 meses o país recibiu doutras autonomías 176 compañías. Un saldo positivo de 37 firmas. Porén, a facturación sumada de todas as empresas que durante 2018 optaron por se mudar a Galiza era de 96,6 millóns de euros, inferior á cifra de vendas das que marcharon do país. E quen foron os territorios máis beneficiados pola saída desas empresas de Galiza? Madrid, en lugar destacado: acolleu 64 desas compañías, 46% do total. A seguir figuran Castela e León (11 empresas), Catalunya (10 compañías) e Asturies (outras 10). Nas empresas que viñeron aquí destacan as catalás (49) e madrileñas (49). Entre 2013 e 2016 foron 458 as empresas que mudaron o seu domicilio social, deixando Galiza por outra autonomía. Unha mudanza que implicaba, en termos de facturación, uns 540 millóns de euros. A principal beneficiaria destes traslados foi Madrid, que pasou acoller 207 desas 458 sociedades, e 67% deses 540 millóns de euros. Non é algo exclusivo de Galiza. Madrid, cabalgando no efecto capitalidade que lle permite unha política fiscal de mínimos, actúa como succionador de empresas de todos os territorios do Estado. Reparto De cada cen euros que ingresan pola súa actividade as industrias de actividades extractivas que operan na Galiza (auga, enerxía, residuos) 82 van para o peto das empresas que teñen a súa sede central fóra do noso país. Estamos falando de sectores estratéxicos da economía e que na Galiza benefician en grande medida firmas cos seus centros de decisión alén do Padornelo. No caso da enerxía son tres xigantes, ningún deles galego, os que se reparten case todo o pastel: Naturgy (antes Gas Natural-Fenosa), Endesa e Iberdrola. Esta é unha realidade que se presenta diáfana: 34,1% dos beneficios da industria en Galiza lévano empresas con sede noutros territorios, porcentaxe ademais que é un aumento considerábel a respeito da parte do pastel que as firmas non galegas obtiñan no noso país en 2008 e que era do 28,5%. Mentres aumentaba a parte de cifra de negocio industrial que as empresas con sede noutras autonomías obtiñan no noso país, diminuían as persoas que traballaban nas mesmas: en 2008 o 11,3% do cadro de persoal do sector industrial galego traballaba nesas compañías foráneas, en 2016 era 12,9%. A presenza de empresas con sede noutras autonomías non se restrinxe a estas ramas. Na metalurxia supón 60,4% da cifra de negocio. En 2008 era 21,4%. En cauchos e materias plásticas é 38,4% dos ingresos os que levan estas compañías, unha porcentaxe que en 2008 estaba en 27,5%.


Summary: O secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, puxo sobre a mesa na mañá desta sexta feira a transferencia da AP9. Acusou ao PP de non facer o traspaso "cando gobernaban". "Agora formulan un programa de goberno totalmente manexado pola ultradereita", engadiu.

Caballero acusou esta mañá o PP de recentralizar competencias e de se abrazar a un programa de ultradereitas. Acusou o partido de Casado e Feixoo de carecer de credibilidade, pois "non fixeron o traspaso da AP9 cando gobernaban". Aínda que non se fixo efectiva a transferencia da autoestrada, mentres o PSOE posibilitou que Euskadi vaia ver transferida a AP68, puxo de manifesto que foron os socialistas quen lograron que "a transferencia da AP9 puidese ser sometida a debate". Caballero salientou en declaracións aos medios que o Estado español "foi a mellor". Citou a suba das pensións e do salario mínimo e a universalización da sanidade. Subliñou, ademais, a "prioridade social fronte ao retroceso que implican a dereita e a ultradereita". Por outra banda, cargou contra o Goberno Raxoi por "orzar para Galiza 2.000 millóns de euros que non gastou". Tamén acusou o PP de "bloquear" e de non permitir debater a transferencia da AP9 no Congreso.


Summary: O vicepresidente Alfonso Rueda Valenzuela sería o grande afectado da reformulación gobernamental da Xunta para o novo mandato

Alfonso Rueda Valenzuela é o gran derrotado da reformulación gobernamental levada adiante con motivo da nova lexislatura. Na liña do adiantado por Nós Diario en diversas informacións publicadas durante o meses de xullo e agosto, Alberto Núñez Feixoo nomeou vicepresidente segundo o responsábel da área económica, Francisco Conde, nun movemento que ten o obxectivo restar poder no Executivo a Rueda, no contexto do proceso de sucesión de Feixoo. A posición de Rueda non deixou de debilitarse nos últimos anos como consecuencia do seu progresivo distanciamento do presidente e dos seus repetidos fracasos electorais en Pontevedra. As diferenzas entre un e outro veñen de vello, até o punto de que o círculo de confianza do presidente galego propuxo hai catro anos a creación dunha nova vicepresidencia no Goberno galego, desistindo finalmente polos problemas que causou. Ao tempo, os resultados electorais en Pontevedra, onde o PP recolleu nos últimos procesos electorais as súas peores porcentaxes de voto e a formación ficou apartada dos principais centros de poder institucional, convertéronse nunha pesada lousa para o máximo responsábel da formación na circunscrición. Conde gaña forza Francisco Conde é o instrumento para restar posibilidades a Rueda na carreira sucesoria. A favor do seu nomeamento como vicepresidente segundo xoga a situación de emerxencia económica que vive o país. Ao tempo, o anterior conselleiro de Economía e de Industria fixo parte do círculo persoal do mandatario galego desde os seus anos madrileños, demostrouse como unha das persoas máis fieis ao longo destes anos e goza do favor do gabinete político e de comunicación do presidente da Xunta. A maiores, o seu ascenso non levantaría suspicacias noutros aspirantes á sucesión de Feixoo, xa que, a priori, o seu perfil inhabilítao para encabezar unha candidatura á presidencia da Xunta. As fontes do PP consultadas por Nós Diario coinciden en sinalar que vai ser un Executivo breve. Neste sentido, afirman que "os momentos políticos complicados favorecen os cambios" de Goberno e destacan que "a decisión de Feixoo de non continuar unha lexislatura máis vai obrigar a mudanzas no medio do mandato". "Sen dúbida ningunha o futuro candidato do PP á presidencia da Xunta da Galiza vai saír dun proceso de primarias aberto a toda a militancia, mais esta persoa necesariamente debe facer parte do Goberno", engaden estas mesmas fontes, convencidas das escasas posibilidades de Rueda para suceder Feixoo. Feixoo aposta por Francisco Conde para restar poder a Rueda no Goberno A outra persoa, canda Rueda, que ten manifestado o seu interese en substituír Feixoo fica fóra Goberno. O presidente do PP da Coruña, Diego Calvo, que diante da perspectiva da marcha do presidente galego a Madrid en 2018 realizou diversos movementos para sucedelo -entre eles buscar un acordo co dirixente dos populares ourensáns, Manuel Baltar-, tampouco entrou no Executivo, malia que algunhas fontes apuntan á súa incorporación nunha futura remodelación. Sexa como for, na liña do apuntado por Nós Diario no mes de agosto nin Calvo nin a presidenta do PP lugués, Elena Candia, lograron o posto no Gabinete.


Summary: "Europa está nunha calexa sen saída. O Reino español, máis. A única solución que lle vexo é que en Francia gañe Francois Hollande e en Alemaña os socialdemócratas". É a opinión deste sociólogo, filósofo, escritor e columnista, que estivo en Pontevedra como conferenciante na Semana Galega de Filosofía. "Dá a impresión –continúa- de que en Galiza tamén se está a cambiar electoralmente, aínda que non sabería neste momento por quen apostar. O que resulta seguro é que, co está a pasar, o partido que goberna perde votos".

Hai uns días escribía Fermín Bouza Álvarez no seu blog El voto con botas: "O PP ten un problema cos seus, os conservadores europeos, que os consideran medio fachas e pouco de fiar, sobre todo cando non están diante e deben liquidar graves asuntos, como a mesma crise". Os mercados xulgaron este martes os novos recortes que Rajoy puxo en marcha sen maiores explicacións, unha tesoirada extra de 10.000 millóns de euros en Sanidade e Educación, como carnada para os inversores. O resultado, polo momento, é un recrudecemento do acoso dos inversores contra o Estado. Non funciona. A Bolsa acadou o seu nivel máis baixo desde marzo do 2009 e, na débeda, a prima de rico subiu a 433 puntos básicos, a peor sesión desde o mes de agosto, o punto máis elevado da lexislatura. "Europa está nunha calexa sen saída. O Reino español, máis. A única solución que lle vexo é que en Francia gañe Francois Hollande e en Alemaña os socialdemócratas". É a opinión deste sociólogo, filósofo, escritor e columnista, que estivo en Pontevedra como conferenciante na Semana Galega de Filosofía. "Dá a impresión –continúa- de que en Galiza tamén se está a cambiar electoralmente, aínda que non sabería neste momento por quen apostar. O que pensa a xente lémbrame un pouco a aquela copla de Ni contigo ni sin ti mis males tienen remedio. O que resulta seguro é que, co está a pasar, o partido que goberna perde votos. E, despois, o de Conde Roa non será decisivo, case nunca o son estas cousas, pero xa se sabe que aínda que un gran non fai graneiro…. "O que resulta seguro é que, co está a pasar, o partido que goberna perde votos" Fermín Bouza Álvarez é fillo do insigne poeta Fermín Bouza-Brey e pai do músico Fermín Bouza Pena. Como telégrafo da súa biografía: naceu en Compostela, viviu na casa familiar da emblemática Rúa do Vilar, fuxíu a Madrid, sufríu represalias políticas. Hoxe está afincado na capital do Estado –do Reino de España, como, con razón, o denomina- onde é catedrático de socioloxía, experto en Comunicación Política, na Universidade Complutense. A Pontevedra trouxo un tema matriz ao fío do que este ano plantexou a Aula Castelao de Filosofía, O (re)pensamento de Europa: Europa na opinión pública. Galiza en Europa, chamoulle Bouza. Vox populi, vox dei, un dito que se fai popular na época do Príncipe de Maquiavelo, cando a política empeza a comprender aquelo de que sen pobo non ten razón de ser, representa o que pode significar a opinión pública, "materia complicada onde as haxa". "Os que traballamos con esquisas pensamos que se trata dun aproximado global importante, conglomerados de respostas con moito significado. Porque exista ou non democracia, hai unha opinión dominante, que pode ser máis ou menos artificial. As enquisas non son mecanismos de adivinación, pero resultan descriptoras do que pasa, teñen unha grande potencia explicativa das maiorías –ou eventualmente das minorías-". Galiza é a comunidade máis europeísta do Reino de España, cunha diferencia porcentual de máis de dez puntos O europeísmo galego E resulta que das enquisas se trasluce que Galiza é a comunidade máis europeísta do Reino de España, cunha diferencia porcentual de máis de dez puntos, "algo moi pouco frecuente". A que se debe? A hipótese recae no Camiño de Santiago como elemento formador da opinión pública europea, eixo continental nos tempos carolinxios. "Eu son de Santiago, así que, ademais, creo que dentro do sartego atopado están os restos do apóstolo –chancea-". Segundo Bouza, a primeria impronta do Camiño foi que de entregar o coñecemento de que había vida máis aló da Merca, unha idea cosmopolita, que apouca a visión illacionista da Fisterra. "Aquí sóubose que Galiza forma parte de Europa e que europeos son os que veñen do camiño" "Aquí sóubose que Galiza forma parte de Europa e que europeos son os que veñen do camiño. E é interesante escoitar como nas aldeas galegas resisten lendas arredor do tema, como a que sitúa a Carlomagno en Compostela, do que non existe o menor dato histórico". Pero puntualiza: "Cómpre ter en conta que as enquisas non valen para calquera momento, quen vai dicir hoxe en día que é europeísta coa crise que temos? Ninguén. Pero no novembro do 2009, os galegos si eran europeístas e non pode ser algo casual". "A nosa historia é a do lento ascenso da doxa, da opinión popular. A verdade relixiosa, alétheia, e a científica, epistemia, decaen. É o camiño máis potente que seguiu a humanidade" Como se xestou a opinión pública europea? Cando comeza a historia da cultura grecoeuropea, os nosos inicios gregos –imos dar por boa esta orixe-, a palabra doxa, a opinión, facía referencia a algo malo, propio da xente vulgar, do que en latín se chama vulgo, o pobo. A opinión pública empeza, logo, con moi mal pé. Confróntase á epistemia e á alétheia. A doxa fronte a isto é algo lamentábel, propio de persoas non doctas. A nosa historia é a do lento ascenso da doxa, da opinión popular. A verdade relixiosa, alétheia, e a científica, epistemia, decaen. É o camiño máis potente que seguiu a humanidade. Os gregos pensaban que como o público non tiña moita formación carecía de interese. Pero o que eu opine pode ser cientificamente despreciábel e socioloxicamente imprescindíbel. "Alemaña, tan grandiosa nalgúns aspectos, tan racional fronte ao cristianismo, tan potente, pero que ten un factor friki, que é, por exemplo, o que dá lugar á contraposición entre Kant e Hitler, entre o comedido e o brutal" Semella que son malos tempos para o europeísmo... Hai demasiada oposición á idea de Europa, non somos europeístas porque temos unha concepción conflictiva de Europa. Houbo dúas guerras mundiais entre europeos. E está Alemaña, tan grandiosa nalgúns aspectos, tan racional fronte ao cristianismo, tan potente, pero que ten un factor friki, que é, por exemplo, o que dá lugar á contraposición entre Kant e Hitler, entre o comedido e o brutal. De toda esta crise, o que máis medo me dá é todo isto. Non tenho ningún problema con Alemaña, pero preocúpame que esperte nalgún momento o seu frikismo. Son como as dúas Españas, pero nun sentido diferente. Alemaña é o último reducto pagano... O Imperio Romano achégalle o Oriente a Europa, despaganizar europa, cristianizar europa, e tamén a idea de que a cruz acompaña á espada, os cidadáns como metade monxes e metade soldados que tamén tiña o fascismo franquista español. A revolución paulina, elemento máis radical do cristianismo, di que toda a verdade está no cristianismo. Non hai a dicotomía da verdade relixiosa e da verdade científica, aquí están fusionadas. Europa sempre terá un último reducto pagano, que é Alemaña. E Europa vai unida á dominación xermana. Adaptando aquel dito dos asturianos: "Europa é Alemaña e o demais terra conquistada". Quen fixo máis intentos por consolidar europa? O teutón, de sempre, foi o mercado máis dinámico, a economía máis potente, por iso quere crear mercados e se non lle deixan enfádase. O rexeitamento de Europa na opinión pública ten que ver con isto. Aínda que, como o enfermo de Moliere non saibamos, a nosa idea de Europa está condicionada por estas cuestións. Que peso ten Galiza en Europa? Se Europa é o occidente, Galiza é o occidente do occidente, poderiamos dicir especulativamente que garda a conciencia de ser o reservorio da unidade euroasiática. Galiza ten unha posición privilexiada porque é o lugar onde o sol morre, metáfora usada, por certo, na simboloxía xermánica. O sol tamén está está moi ligado á simboloxía nazi, incluso. Estamos marcados polo sol, como é Xapón na súa bandeira do sol nacente; se cadra nós tiñamos que ter na nosa bandeira un sol morrente. "Galiza sempre tivo nos seus pensadores xente que temeu pola perda da Galiza primitiva, rural, defensora do seu patrimonio, pero que tamén foi moi europeísta, porque atopa en Europa o que non é España, unha vía para pontear o Estado español" Galiza sempre tivo nos seus pensadores -no seu inicio esencialmete xente de dereita, porque o galeguismo é daquela moi conservador-, xente que temeu pola perda da Galiza primitiva, rural, defensora do seu patrimonio, pero que tamén foi moi europeísta, porque atopa en Europa o que non é España, unha vía para pontear o Estado español. Ten un esquema cognitivo parecido ao do primeiro nacionalismo euscaldún, non o catalán. Teño a intuición de que o Camiño de Santiago dotou a Galiza dunha conciencia Europea que non existe no resto do Estado. Sei que non pode ser só isto o que está detrás, pero si que é algo moi importante do que nunca se fala. Esta é a miña achega para que afondemos nela.


Summary: Tanto emigrantes retornad@s como vítimas das preferentes séntense "espoliados e roubados" polos gobernos do PP e por iso suman forzas nunha manifestación conxunta este 10 de maio en Pontevedra.

As Plataformas de Afectados por Preferentes e Subordinadas e de Emigrantes Retornados da Galiza promoven unha manifestación central e unitaria que terá lugar este 10 de maio en Pontevedra na que reclamarán a devolución dos seus cartos e a retirada das sancións por parte da Axencia Tributaria. A mobilización sairá ás 11.30 horas da Praza de Ourense e teñen a previsión de rematar dúas horas despois no Paseo de Montero Ríos. As razóns de se xuntaren nunha mobilización conxunta débense a que ambos colectivos "séntense enganados, espoliados e roubados polo goberno español presidido por Mariano Rajoy en Madrid, e Feijóo na Galiza". Tanto vítimas das preferentes como emigrantes que retornaron dos países nos que traballaban séntense abandonados polas administracións públicas e lembran que é a vía xudicial a única que está a solucionar a situación nalgúns casos xa que as sentenzas están saíndo ao seu favor. A manifestación esixirá a retirada ou o arquivo das multas e sancións impostas a membros dos dous colectivos, algunhas delas pola loita que reclama a devolución dos cartos. Unha solución rápida e a evolución dos cartos e retirada de sancións será o centro da manifestación que ás plataformas convocantes lles gustaría que fose a última mais, de non atopar solución, aseguran que seguirán na súa loita até conseguir os obxectivos e ambos colectivos. Chamamento social As dúas coordinadoras galegas queren tamén contar co apoio social nas súas reivindicacións e, por iso, fan un chamamento a colectivos cidadáns e movementos sociais, sindicatos e partidos políticos que levan meses protestando contra os recortes e na defensa dos dereitos sociais que perigan nas políticas dos gobernos do PP. Pídenlle que se sumen ás reclamacións do colectivo de vítimas das entidades financieiras e da Facenda española.


Summary: A plataforma "Salvemos Cabana" mais o portal "Alertaminera" denuncian que a metade das arredor de duascentas persoas que o pasado sábado asistiron en Coristanco á manifestación convocada por "Corcoesto si, Mina si" procedían de Asturias do entorno de Exploraciones Mineras del Cantábrico S.L.

Arredor de duascentas persoas se manifestaban o pasado sábado en Coristanco convocadas por "Corcoesto si, Mina si", un colectivo que puxera a disposición da veciñanza autobuses gratuitos para asistir á protesta. Segundo o portal "Alertaminera", a Galiza trasladouse unha nutrida presenza da plataforma "Trabajo Ya. Mina si", creada no entorno de Exploraciones Mineras del Cantábrico S. L/Asturgold, entidade que xa protagonizou no pasado novembro unha manifestacióon en Tapia de Casariego tamén con persoas doutras localidades. Boa parte das pancartas e demais materiais da manifestación estaban escritos en castelán.Tamén "Salvemos Cabana" denunciou que a manifestación foi maiormente secundada por persoas que non tiñan que ver coa comarca, mesmo despois de teren o día anterior un coche con megafonía convidando a asistir ademais de ofrecer servizo gratuíto de autobuses."Desde o noso punto de vista, resulta penoso ver como coa excusa da profunda crise que atravesa o país, e a desesperación da xente por atopar emprego a calquera prezo, se pode organizar unha campaña de manipulación pública tan indigna e lamentábel" sinalan no comunicado de "Salvemos Cabana".


Summary: A candidata da coalición á Xunta fai "un chamamento a todas as expresións sociais e políticas galegas e anticapitalistas para a construción dun novo proceso constituínte" de cara aos vindeiros comicios autonómicos.

Esquerda Unida insiste. A executiva nacional de EU volveu facer "un chamamento a todas as expresións sociais e políticas galegas e anticapitalistas para a construción dun novo proceso constituínte". Ao igual que fixera o pasado martes, a coordinadora xeral da coalición, Yolanda Díaz, considera que "é precisa a unión contra o inimigo común, que non é máis que unha política neoliberal e antisocial" e agora que "estamos ante un momento de recorte e perda de dereitos". EU fai un chamamento "a todas as expresións sociais e políticas galegas e anticapitalistas para a construción dun novo proceso constituínte" A candidata de EU á Xunta xa avanzou nesta semana que a súa formación comezará unha rolda de contactos con todas as expresións da esquerda anticapitalista para intentar de conformar unha alianza electoral, "a Syriza galega", que acuda ás vindeiros comicios autonómicos da man. As primeiras xuntanzas levaranse a cabo na segunda quincena deste mes de agosto e nelas participarían a FPG, Ecogaleguistas, Anova ou Esquerda Anticapitalitas, entre outros. "É obrigada unha fronte común de esquerdas que rompa co establecido e sexa o estandarte da maioría social" "É obrigada unha fronte común de esquerdas que rompa co establecido e que se convirta no estandarte da maioría social; é preciso liberar a clase traballadora da opresión do poder económico que está a desmantelar o estado de benestar", insiste Díaz, que cre que "a loita. abrangue unha morea de frontes, para as que a confluencia na unidade política e social é o único xeito de rachar co sistema neoliberal liderado pola tiranía dos mercados para os que banqueiros e defraudadores traballan arreo". "O Goberno do PP é un títere dos mercados ao que lle temos que parar os pés", engadiu Yolanda Díaz, que pon como exemplo a unidade sindical acadada nas últimas semanas. "Vimos de acadar a unidade de acción sindical, e agora temos que camiñar cara a unidade de acción política para demostrar que somos a maioría social fronte ás políticas antisociais do goberno do PP", conclúe.


Summary: Os conservadores introducen no Senado unha emenda ao proxecto lexislativo de Fomento para recortar definitivamente a subsidiación de créditos para a compra de vivenda. A Xunta ratifícalle ao BNG que non compensará a eliminación destas prestacións.

O Goberno central tramita nas Cortes Xerais dende finais do pasado verán a nova "lei de medidas de flexibilización e fomento do mercado do alugueiro de vivendas", unha norma centrada, como indica o seu propio nome, nas políticas de arrendamento, que inclúe modificacións relativas ás axudas, á duración dos contratos ou ao xeito de resolvelos, entre outros aspectos. Malia regular cuestións relativas ao alugueiro o grupo do PP no Senado introduciu unha emenda a este proxecto legal durante a súa tramitación para introducir notables cambios nas axudas non ao aluguer, senón á compra de vivendas. Nomeadamente, os conservadores dispóñense a acabar definitivamente coa denominada "subsidiación" de préstamos, isto é, coas achegas públicas que recibían as familias que adquirían unha vivenda por primeira vez para sufragar parte das cotas hipotecarias. Para "xustificar" esta emenda os conservadores argumentar que "os compromisos de gasto e obrigas en materia de axudas á vivenda provenientes de plans estatais anteriores, pola súa contía e duración -algunhas prolónganse ata o ano 2038- resultan insostibles nun marco de restricións orzamentarias", dado que "contribúen ao incremento automático do déficit". Por este motivo, consideran "xustificada" a "súa limitación con carácter extraordinario". Malia tratarse dunha lei centrada nos alugueiros o PP aproveita o seu trámite para suprimir a subsidiación de préstamos para a compra de vivenda Pero, en que consiste esta "limitación"? Cando a nova normativa de alugueiro sexa aprobada incluíndo esta emenda do PP quedarán "suprimidas e sen efecto" todas as axudas á subsidiación de préstamos, con excepción das que fosen concedidas para mercar vivendas protexidas, "mesmo as que á data de entrada en vigor desta norma se viñesen abonando", isto é, non só "non se admitirán novos recoñecementos de axudas", senón que as persoas e familias que as estivesen a percibir deixarán de facelo, co conseguinte impacto directo para as súa economía doméstica. Ademais, ficarán "suprimidas as axudas estatais directas á entrada, agás para aqueles beneficiarios que dispoñan da conformidade directa do Ministerio de Fomento" e eliminaranse tamén as "subvencións acollidas aos Plans Estatais de Vivenda", coa única exepción de certos programas de rehabilitación e aluguer. Esta supresión definitiva, xunto á que xa está en vigor a causa do paquete de recortes de 2012, non será compensada de xeito ningún pola Xunta, tal e como avanzou o pasado marzo o daquela director do Instituto Galego de Vivenda e Solo (IGVS), Antonio Boné, a preguntas do BNG. Este venres o propio Bloque volveu cuestionar o Goberno galego pola cuestión a través da deputada Carme Adán, quen ademais alerta dos prexuízos que lles provocará ás familias a devandita emenda do PP. "Sacrifican no altar do déficit ás persoas que tiñan un dereito recoñecido" e a Xunta, censura, actúa como "unha xestoría", limitándose a "xestionar" as axudas estatais e a non "recorrer" os decretos que as invalidan.


Summary: 'Mad:ame' atópase entre o dixital e o analóxico

Cé Tomé, coñecido tamén como MisterChoco na súa faceta como DJ, vén de lanzar o seu último disco, Mad:ame. Trátase da segunda entrega do proxecto Hi-Fi:Wi-Fi, unha proposta que parte da mestura básica do analóxico co dixital, segundo explica o propio autor, así como doutros pares de opostos como o vello e o novo, o intelectual e o hedonista, o urbano e o rural. "As instrumentacións gravámolas analoxicamente, é todo tocado, pero logo a produción é dixital", afonda. O máis complexo deste proceso era "manter a calidez dos instrumentos unha vez que os pasas polo filtro da electrónica, pero sen iso remata sendo moi fría". Fuxindo desa deshumanización, un dos trazos característicos da proposta é o uso de instrumentación tradicional de diversas culturas, desde a xaponesa até a galega. A idea guía que persegue Tomé na exploración destas atmosferas poboadas de múltiples capas é saír dos camiños trazados, que resume a expresión francesa sentiers batis. O máis complexo deste proceso era "manter a calidez dos instrumentos unha vez que os pasas polo filtro da electrónica, pero sen iso remata sendo moi fría" A súa é unha procura do orixinal nun mundo cotián dominado pola homoxeneidade, tamén no eido do folk. "Ás veces a música tradicional peca de rancia, de non moverse, coido que non lle sacan moito partido á instrumentación, porque usan sempre as mesmas pautas. A gaita como solista e a pandeireta sempre como acompañamento", declara en referencia á súa teima por "sacar as cousas do seu contexto habitual". A el resúltalle máis "fresco" escoitar unha gaita sobre unha base de drum & bass que nun tema folk convencional. A conciencia do outcast O uso deses instrumentos tradicionais vai parello ao desenvolvemento dunha personalidade propia. "Non facemos músicas do mundo nin folk étnico, mais tampouco electrónica ao uso", explica Tomé. Cun pé en cada banda, o que transita Mad:ame é un "terreo de ninguén". Isto "creativamente é super enriquecedor", afirma, "pero a nivel mercado é un suicidio". "Ás veces a música tradicional peca de rancia, de non moverse, coido que non lle sacan moito partido á instrumentación, porque usan sempre as mesmas pautas", opina Cé Tomé A inexistencia dun oco aberto, como acontece con xéneros máis pautados, dificulta a recepción por parte do público e a industria. "Cando a sonoridade ou as estruturas empregadas xa estaban aí é previsíbel, pero iso fai que a xente o acepte de maneira máis fácil", entende o artista. "Nós estamos atopando que os selos discográficos se moven nuns baremos moi concretos e o noso non encaixa. E o mesmo cos programas de radio: ou son de rock, ou son de indie...". Mais a súa música non se deixa acomplexar por iso, senón que se ergue con orgullo desde a conciencia marxinal do outcast. Con ritmos que evocan o house, o kraut-rock ou o propio drum & bass, enredados en sons de raíz tropical ou cos tempos de muiñeira envoltos en acid, a singularidade é a liña guía. Mais se hai unha vontade de fuxir das etiquetas non é premeditada, aínda que se cadra xorde inevitabelmente da crenza firme en crear sempre algo distinto do existente. "Compor cancións, gravalas, producilas, posproducilas... É moito traballo. Para facer algo que xa está feito", di con ousadía e convencemento Tomé. "Eu non quero achegar algo que xa estea feito", insiste. Neses sendeiros da procura do xenuíno, fóra das modas, o seu desexo é "sen foder a herba, camiñar polo medio do campo". Esta "electrónica de aldea", como o autor a define, bebe dun proceso creativo que adoita ter lugar entre Bruxelas, onde reside habitualmente, e Galiza. Mad:ame é o resultado de dous anos de traballo, rematado no estudio que Pablo Martin ten en Vigo. Ademais, revela Tomé que está comezando a compor "directamente no estudio", co que os temas collen "outro aire". Contra as etiquetas Cé Tomé négase a definir a súa música, pois "o mellor é escoitala". Falar de música é para el como facelo de pintura, e xa sabemos o que din: unha imaxe vale máis que mil palabras. "Se escoitas unha nota desa canción xa sabes máis dela que se che están a falar durante horas", di. "As etiquetas poden servirlle ao mercado ou aos críticos, pero a min non me valen para nada", engade o autor, que non cre nos "xéneros puros". Aínda que hai moitas músicas que lle agradan, chama pola hibridación e a frescura do novo: "O flamenco pode gustarme moito, pero xa o escoitei. Se non aparece alguén como Triana no seu momento ou como Rosalía agora, o puro eu xa sei de que vai, non preciso que me canten a mesma tonadilla". Esta concepción parte da vontade de vivir no presente, porque "a música tamén evoluciona e ten que ser herdeira dos propios tempos" Fóra do mercado Tomé entende a música e o mercado musical como dous entes que non necesariamente van xuntos. "No segundo falamos de Madonna. Pero se nos referimos á música non", expresa. "Nós facemos música, non mercado. Se queres vender discos, vai ao que xa está aceptado, non te arrisques", advirte, pois se antes "ser distinto" daba certo pulo, agora mesmo "vai en contra". Desde a súa perspectiva, considera que "podemos permitirnos o luxo de crear", polo que se afastan desas lóxicas mercantís. "Para min a prioridade é facer un produto de calidade. Se unha canción me pide algo voullo dar, non me cingo ao comercialmente viábel". "Entendo que hai xente que ten que vivir nas súas coordenadas", di, mais no que respecta a si propio, Tomé reivindica o "dereito á diferenza", algo que considera máxima a nivel musical, mais tamén vital. "É como a sexualidade: podes ser hetero, pero iso non debería impedirche estar cun home se che presta. Pódeche encantar o folk, mais non sexas tan fechado para que iso che impida gozar dunha canción con violíns e caixa de ritmos", reclama. "Creo que a vida é moito máis interesante do que ás veces queremos ver", conclúe Cé Tomé.


Summary: Expertos da educación no rural analizan os recortes previstos pola Xunta, pero lembran que o problema nas aldeas vén de moito máis atrás. "A situación é agora peor que hai trinta anos", aseguran, ao denunciar a falta de recursos e de formación e o "maltrato" sufrido desde hai anos polos colexios rurais por parte das administracións, "que actúan desde unha terrible ignorancia".

A Xunta defende como pode os recortes que agora afectan a escola rural. Tanto o presidente, Alberto Núñez Feijóo, como o conselleiro de Cultura e Educación, Jesús Vázquez, non ven no anunciado agrupamento de alumnos nos colexios do rural "medida excepcional ningunha" e incluso presumen de que os axustes serán "máis intensos" noutras autonomías. O Goberno ten previsto para o vindeiro curso xuntar até 20 alumnos de Primaria de enre 6 e 12 anos nunha mesma aula, incluso rachando o acordo asinado cos sindicatos en 2009. Non ven outra alternativa desde as administracións, mentres que as organizacións sindicais, as anpas ou os colectivos defensores da educación no rural xa advirten do despido de varios centos de profesores e dos futuros peches de escolas. Pero hai moito máis aló do reagrupamento e dos recortes: outro duro golpe a un rural que ten na escola "un elemento básico para a supervivencia dunha comunidade nel, máis aínda con todos os problemas que sofren as aldeas". Quen así fala é Alicia López Pardo, mestra rural e membro da Mesa Galega de Educación no Rural e do movemento de renovación pedagóxica Nova Escola Galega, que vai máis aló dos últimos anuncios da Xunta e repara na precaria situación da educación nas aldeas desde hai ben tempo. "A situación é peor agora que hai trinta anos porque a política educativa para o rural é cada día máis desintegradora", explica, tras aclarar que as administracións "sempre partiron da primacía do criterio económico en detrimento da calidade e pasando por riba dos dereitos dos nenos a recibir unha ensinanza axeitada". "A situación da escola rural é peor que hai trinta anos; sempre primaron o criterio económico á calidade e aos dereitos dos nenos" Para ela e para moitos máis expertos, os riscos e malos agoiros respecto do futuro das escolas nas pequenas aldeas non son máis que o froito dunha política que "nunca apostou por un marco educativo adapatado ao medio rural nin por medidas que evitasen a sangría de nenos". "Houbo sempre unha mala planificación que fixo ir morrendo as escolas", insiste. Xosé Luís Rivas Cruz, Mini, -músico, poeta, mestre e impulsor dunha escola rural creadora e non illada- tampouco se corta. "Ninguén lle bota unha man á educación no rural porque interesa que desapareza o rural. Necesitamos unha escola adaptada ao medio, para progresar e para ser felices", reclama, tras considerar "unha tolemia" e "unha falsidade" os recortes que se anuncian "poñendo a crise como excusa". "No rural témolo todo; aquí non precisamos láminas nin ordenadores para explicar Ciencias da Natureza" "No rural témolo todo; aquí non precisamos ordenadores nin láminas para explicar Ciencias da Natureza porque estamos na natureza", exemplifica Mini, que cre que a clave está en que "os que gobernan non teñen nin idea nin de educación nin de cultura". Alicia López Pardo tamén se queixa "do maltrato sufrido pola administración e a ignorancia que a escola rural sufriu por parte dela", o que provocou que moitos visen nestes colexios "os dos pobres e burros", xusto cando os resultados académicos, tamén ao abandonar a aldea e ir ao instituto, indicaban todo o contrario. "O problema está na planificación e na falta de de recursos complementarios e compensatorios" Daquela, onde está o problema? "Na planificación e na falta de recursos e apoios complementarios". Así, un e outro destacan as "enormes posibilidades naturais" da escola rural, pero tamén na necesidade "dunha formación específica" para o medio e que, de darse, só é "por vocación ou voluntarismo dos docentes". "Non é culpa do profesorado, senón da formación e capacitación que recibe", explica López Pardo, que insiste no "fundamental que é" que se dea "prioridade aos dereitos da infancia, aqueles que din que os nenos deben recibir clases no seu medio", así como que se "recoñeza a autoridade da escola no seu papel de identificación coa sociedade e do seu desenvolvemento". "O problema non é xuntar nenos de entre 6 e 12 anos, senón a falta de medios e recursos para facelo ben" Porque non é que Mini ou Alicia López estean en desacordo coas escolas unitarias e co agrupamento dos rapaces. "Mesturar rapaces de entre 6 e 12 anos é inmensamente rico a nivel pedagóxico; pódese traballar de maneira moi froitífera e non é un atraso, nin moito menos", lembra esta última, que fai fincapé na falta de medios e de planificación para o rural. "Fannos falta recursos compensatorios, unha discriminación positiva e formación específica aos docentes", insiste, e pon exemplos: "onde hai poucos alumnos, precisaríanse plans de saídas a outras escolas para ampliar a relación social dos cativos con outros rapaces". Pero moitas cousas máis que, advirte, si reciben en forma de cartos escolas privadas e concertadas nas vilas e cidades. "A verdadeira educación está nas unitarias, pero non naquelas afastasdas, sen medios e con frío, senón nunha escola con todos os recursos necesarios e inserida no seu espazo" Mini é da mesma opinión. "Para min a verdadeira educación está nas escolas unitarias, pero non co vello concepto de escola afastada, sen medios, con frío e sen accesos, senón unha escola que englobe varios cursos, pero que estea perfectamente mergullada no seu espazo e con todos os recursos necesarios", advirte, malia aclarar que "se quedan sen xente, é obvio que hai que pechalas". A cuestión é, advirten ambos os dous expertos, que o que leva a pechar as escolas, o que ten que ver tamén co despoboamento e o abandono do rural galego, "sentenciado a ser unha grande plantación de eucaliptos porque así interesa". A eliminación de Preescolar na Casa De feito, o que peor lles cheira é o feito de que a Xunta aposte agora por "unificar idades cando sempre machacou esa idea". "Sempre predicaron o contrario do que agora poñen como modelo, por iso me dá moito que desconfiar; estou segura de que obedece a outros intereses porque se están a contradicir", asegura López Pardo, que alimenta o seu argumento coa eliminación do programa Preescolar na Casa por falta de apoio da Administración. "Foi un modelo pioneiro, admirable e recoñecido en todo o mundo", insiste López Pardo, que cre que só "quen actúa desde unha ignorancia terrible" pode eliminar as subvencións a un programa "básico" na formación e desenvolvemento do país e do rural, pero tamén "o máis ambicioso e con máis logros na formación do profesorado". "É unha barabaridade". "Só desde unha ignorancia terrible se pode deixar morrer Preescolar na Casa" Mini, un dos seus impulsores, é aínda máis duro. "A perda de Preescolar na Casa é unha grande mágoa porque un goberno moderno debería tomalo como remedio para a saúde social do futuro, Pero neste país sempre fomos gobernados por verdadeiros mamarrachos", quéixase. E tamén se queixa Alicia López Pardo. Ambos os dous lembran que é agora cando Europa "está a reclamar a recuperación das escolas no rural e modelos como o de Preescolar na Casa". "Pero nós facemos o contrario", lembran, tras pedir que a Xunta "recoñeza a valía pedagóxica da escola rural, recoñecida en todas partes". "Como en Catalunya, onde os fillos de familias acomodadas van ás escolas unitarias das aldeas... Pero alí souberon aproveitar e desenvolver o mundo rural", aseguran. "En Galicia chegamos tarde a todos os sitios; hai tempo que perdemos a guerra da dignidade deste país", remata Mini.


Summary: Esquerda Unida pide a demisión do Valedor polas súas palabras, "partidistas e inaceptábeis". Desde o BNG, Jorquera exixe a convocatoria urxente da Comisión de Peticións para que destitúa a López e nomee outra persoa, lembrando que a Lei do Valedor prevé o cesamento en caso de "notorio incumprimento das obrigas e deberes do seu cargo"

A vicevaledora segunda do Pobo, Mª Dolores Galovart, vén de presentar a demisión a raíz das declaracións do Valedor, Benigno López, nas que avalaba os recortes de Xunta e Goberno de España, ademáis de ser partidario da suspensión da Lei da Dependencia. Galovart era a encargada, precisamente, das áreas de dependencia e servizos sociais. "Ante as manifestacións de todo tipo vertidas por vostede na última quenda de palabra, ante a Comisión de Peticións do Parlamento de Galicia, e dada a miña opinión totalmente contraria ás mesmas, véxome na necesidade de presentar a miña renuncia ao cargo de Vicevaledora do Pobo", explica Galovart na súa carta de renuncia, segundo diversas fontes e medios. A decisión da xa vicevaledora chega en plena treboada originada polas declaracións de Benigno López. López, considera "imprescindíbeis, xustas e necesarias" as medidas de axuste e os recortes adoptados polos gobernos galego e español, e alén diso instou os responsábeis da Xunta e do Executivo central a explicárenas á poboación para que esta aprenda a "soportalos". Aliás, o Valedor amosouse partidario de que se "suspenda" a aplicación da Lei de Dependencia, que "naceu morta", debido ás dificultades que ten o seu desenvolvemento pola falta de recursos económicos. Un Valedor "indigno do pobo galego"Desde o BNG, o candidato á presidencia, Francisco Jorquera, exixiu nesta sexta feira a convocatoria urxente da Comisión de Peticións para que destitúa a López e nomee outra persoa para que o substitúa nas súas funcións. Lembra a formación frontista que a Lei do Valedor prevé como motivo de cesamento "o notorio incumprimento das obrigas e deberes do cargo". Así, Jorquera pediu a demisión de López polas súas declaracións, nas que fixo unha "encendida defensa" das políticas de recortes emprendidas desde a dereita, apoiando a suspensión da Lei de Dependencia. Entende que as palabras pronunciadas por López "fan que hoxe moitos galegos e galegas sintamos vergoña de ter este valedor, indigno do pobo galego". A este respecto, Jorquera sinalou que "fixo valoracións políticas que a el non lle corresponden", lembrando a López que o seu cometido é "defender os intereses do pobo, e non ser altifalante das políticas que ditan os grandes poderes económicos e a dereita". Por isto, pediulle no nome do BNG que abandone o cargo e anunciou que fará o propio no Parlamento galego.Desde Esquerda Unida-Os Verdes, a coordinadora nacional Yolanda Díaz pediu tamén a demisión do Valedor por as súas declaracións, que tilda de "partidistas e inaceptábeis". Destaca Díaz que, ademais de "xustificar as sistemáticas agresións sociais" emprendidas desde a Xunta da Galiza "senón que chaman á desmontaxe da feble andamiaxe social que resta no noso país".


Summary: Con motivo do Día da Galiza Mártir dedicamos as primeiras páxinas do número 309 de Sermos Galiza á memoria, unha temática que permanece sempre presente na axenda deste medio. Ademais de publicar un mapa con distintos actos de homenaxe, incluímos no semanario unha ampla reportaxe sobre un dos aspectos da represión máis ocultos: os crimes sexistas.

O Sermos Galiza 309 abre cunha reportaxe sobre a vixencia do Día da Galiza Mártir e cun mapa cos principais actos de conmemoración desta xornada reivindicativa, que ten lugar a sexta feira, con motivo do aniversario do asasinato de Alexandre Bóveda. Continuamos mergulladas e mergullados na memoria cunha reportaxe a catro páxinas sobre un dos aspectos menos coñecidos da represión, aquela que sufriron de maneira específica as mulleres. Rapas, inxestas de rícino e violacións son algunha das prácticas cruentas que recollemos nunha información asinada por María Obelleiro que conta coas impresións de Xulio Prada, Montse Fajardo, Dionisio Pereira, María Xesús Escudeiro e Xosé Ramón Ermida. Na sección de política, debullamos o modelo territorial de Portugal e Catalunya que, ao contrario que na Galiza, se adapta á realidade destes países, mentres que en Internacional entrevistamos Jabier Salutregi, ex director de Egin, xusto cando veñen de facerse vinte anos do feche xudicial deste diario. A actualidade política de Venezuela após o intento de atentado contra Nicolás Maduro completa a sección. As páxinas económicas dedicámolas á chamada economía circular, mentres que abrimos o Fóra de Serie coas recomendacións do crítico literario Mario Regueira para o que resta de verán. A literatura tamén é protagonista da entrevista principal da sección cultural, pois entrevistamos Antía Yáñez. Completan a sección as críticas de cinema e literatura e a sección mensual de fotografía. O Caderno de Verán, dedicado a Allariz, os cadriños de Tokio e Latuff, os artigos de opinión de María Pilar García Negro e Xavier Queipo e a sección A ollo nu, de Xoán Costa, completan a oferta desta semana. O semanario pode adquirise a partir de hoxe nesta ligazón ou a partir de mañá nos quiosques.


Summary: Os Gobernos da China e dos Estados Unidos terían pactado cancelar en distintas fases e de xeito proporcional as respectivas subas de aranceis implementadas durante os meses de enfrontamento que manteñen ambas as dúas potencias, segundo anunciou o Ministerio de Comercio chinés.

Os Gobernos da China e dos Estados Unidos pactaron cancelar en distintas fases e de xeito proporcional as respectivas subas de aranceis implementadas durante os meses de enfrontamento comercial que manteñes ambas as dúas potencias, segundo informou o Ministerio de Comercio da China e recollen as axencias internacionais. Porén, o Goberno chinés non achegou máis detalles sobre o alcance e o calendario para a eliminación das taxas. «De subscribiren as dúas partes a primeira etapa do acordo, deberanse cancelar os aranceis segundo o seu contido e proporción», explicou o portavoz do Ministerio chinés, Gao Feng. A posición da China é clara, engadiu: «A guerra comercial deu comezo coa imposición de aranceis e debe rematar coa eliminación dos aranceis (...) Facelo axudará a estabilizar as expectativas do mercado, favorecerá as economías dos dous países e tamén a economía mundial, beneficiando os produtores e os consumidores». Sen confirmación O anuncio debe ser aínda confirmado pola Administración dos EUA. Con todo, o propio presidente Donald Trump xa anunciara a súa intención de asinar un acordo co seu homólogo chinés durante a cimeira do Foro de Cooperación Económica Asia-Pacífico (APEC), previsto para o 16 e 17 deste mes en Santiago. Porén, esta tivo que ser cancelada polo Goberno de Sebastián Piñera debido ás protestas multitudinarias no seu país. Non obstante, o acordo estaría afastado do plan de Trump, que aspira a un pacto bilateral global coa China, a que acusa -entre outras cousas- de manipular o troco do renminbi para abaratar os seus produtos.


Summary: O xornalista coruñés Nacho Carretero entrevistou na cadea de Raiford (Florida) a Pablo Ibar, un español que leva 18 anos preso e condenado a morte. O periodista relata agora en Praza a experiencia vivida nun centro penitenciario cuxas imaxes e ambiente "son desacougantes". "Alí hai dous castigos a un tempo: estar encerrado nese lugar e estar agardando a morte".

"Cando saimos de alí, conducimos tres ou catro horas sen parar co único obxectivo de afastarnos o máximo posible". Nacho Carretero, xornalista galego, narra así a súa fuxida do centro penitenciario de Raiford (Florida), nos Estados Unidos. Unha forma de evasión da realidade que acababa de vivir naquel lugar que todos coñecen como o corredor da morte. O periodista coruñés entrevistou alí durante dúas horas a Pablo Ibar, español que leva 18 anos preso e que foi condenado a morte por asasinato. A única proba que hai contra el é un vídeo borroso, xa que nin o sangue, nin o ADN, nin as pegadas se corresponden coas súas. Pero alí segue, agardando "un xuízo xusto" pero sabendo que unha gadaña terma sobre a súa cabeza. Carretero entrevistou a Pablo Ibar, condenado a morte por asasinato malia que non hai proba ningunha concluínte contra el Na súa entrevista, publicada no diario Qué e no Diario Vasco, Nacho Carretero expresa con claridade e crueza o sentir dun home condenado a morte e encerrado nunha cela de dous metros por tres da que tan só sae dúas veces por semana. Agora, explica en Praza as súas sensacións. As que lle produciu un lugar "arrepiante e que dá calafríos". Desde o inicio e até o final. Carretero tardou catro meses e medio en xestionar a entrevista, os que pasaron desde que contactou por primeira vez co cárcere e até que falou con Pablo Ibar a través dun cristal blindado. "A burocracia é moi esixente, pero efectiva; precisas un visado, arranxar papeis na Embaixada, varios permisos e até un certificado que demostre que non tes antecedentes penais... É daquela cando deciden se che dan o permiso ou non", explica. Déronllo e viaxou a Florida xunto a un compañeiro. E chegaron a Raiford, unha pequena aldea "no medio da nada" onde se atopa o complexo carcelario. Unha vila que ten dez veces menos habitantes que o cárcere que acolle. Unhas 250 persoas fronte ás 2.500 do seu edificio veciño. E aló foron. "Impresiona bastante e a tensión aumenta a medida que vas entrando no recinto, sobre todo cando che fan baleirar os petos e te rexistran", explica. "Tes que enviar unha lista con todo o que vas pasar dentro; se levas un bolígrafo de máis, tes que deixalo fóra", conta. A cadea está en Raiford e conta con dez veces máis poboación que a vila onde se sitúa No recinto non todos os presos están condenados a morte. Hai 400 coa pena máxima e moitos outros con cadena perpetua ou moi longa. Non se mesturan. "Os condenados a morte levan un mono laranxa e o resto azul", explica. "É todo moi peliculeiro: ábrese unha verxa, e outra e outra máis... E atravesas un patio duns cen metros que percorres a través dunha alambrada. A sensación é angustiosa", aclara Carretero, que puido fixarse nunha sala chea de presos mentres agardaba nunha cabina a chegada de Pablo Ibar. "Foi desacougante; estaban nas mesas sen facer nada, mirando ao infinito, sen distración ningunha... Xa estaban esmagados", conta con dureza. "É desacougante; ves presos que non fan nada, só miran ao infinito, sen distración ningunha... Xa están esmagados" Porque esa é a sensación que ten o xornalista galego e o mesmo que lle explicou Pablo Ibar: "Moitos perden a cabeza completamente". E non é de estrañar. Os condenados a morte están en habitáculos de dous metros por tres, non poden falar por teléfono e só reciben cartas e tan só saen da cela dúas veces por semana. "Hai moitos presos aos que no visita ninguén desde hai 15 anos e contáronnos casos de violadores de menores que nunca saen do habitáculo porque os matarían... Levaban decenas de anos na cela!", conta Carretero, que oíu como Pablo Ibar lle contaba tamén as "condicións extremas, as fortes pelexas e outras cousas que di que nunca contará na vida". "O que hai alí son dous castigos: estar encerrado nese sitio e estar agardando a morte", asegura. "Sofren dous castigos: estar encerrados nese lugar e estar agardando a morte" "É arrepiante; cando estás alí non pensas en se o condenado merece ou non esa pena, senón que sentes unha empatía inmediata cara a eles; é inevitable sentir un calafrío", recoñece Carretero, que considera que "o sistema penal americano entende o que lles pasa como un castigo xusto". "Creo que nós temos outra mentalidade", asegura. "É arrepiante; cando estás alí non pensas en se o condenado merece a pena, senón que sentes unha empatía inmediata cara a el" O xornalista galego nunca esquecerá o momento da entrevista a Pablo Ibar e unha chea de detalles que se lle quedarán gravados para sempre na súa mente. "É moi duro: saúdas xuntándolle a man a través dun cristal e ao principio hai tensión, pero en canto se relaxa conta cousas moi duras, québraselle a voz, resopla...", relata Nacho Carretero, que ten un momento metido na cabeza que non se lle dá ido. "Xusto cando marcha e xunta as mans detrás para que lle poñan as esposas; daquela miroume e volveu resoplar, quizais pensando en que tiña que volver dentro a revivir todo o que nos estaba contando", engade o periodista, que lembra que "pase o que pase" ao preso español "quédanlle moitos anos dentro desa prisión". No mellor dos casos, entre oito e dez anos. "Probablemente non o condenen a morte, pero xa non sei que preferiría eu se estivese no seu lugar", asume Nacho Carretero, que explica que "os presos non se suicidan porque esa tamén é outra maneira de castigalos: evitar que se quiten a vida". "Moitas cousas das que suceden alí non se contan e o propio Pablo recoñece que hai cousas que nunca explicará". "Evitar que se suiciden é outra maneira de castigar os presos" Si conta como "moitos dos encerrados non razonan, fóiselles a cabeza" e, logo da longa conversa con Pablo Ibar, entende que a única forma de non caer nese precipicio é "a esperanza". "Se a perdes, perdes a cabeza e é lóxico que esa esperanza se alimente moito máis se es inocente", di. Tamén a familia. E aí Carretero quere destacar a do preso español e, en especial, a figura da súa muller. "Unha persoa que tiña 18 anos cando el entrou na cadea e que estivo sempre ao seu carón, que conduce nove horas cada fin de semana para ir velo; todas as semanas. O seu é amor puro, dedicación e un exemplo de comportamento", explica. "A miña impresión é que é inocente, pero iso non é o importante, o importante é que ninguén merece que o executen" E é inocente? "Polo que me transmitiu el e a súa familia, a miña percepción é que é inocente, pero isto é só unha opinión e non creo que sexa importante; se eu fixen isto foi porque creo que ninguén merece que o executen, porque eu non creo neste método de xustiza", remata Nacho Carretero, que como o propio Pablo Ibar, pide que ninguén se esqueza del, dun condenado a morte condenado tamén a vivir nese horrible escenario. Para pedir que non o executen, pódese asinar aquí.


A foto en comandita de Juan Guaidó, o presidente colombiano Iván Duque e o vicepresidente norteamericano Mike Pence lembrou inevitablemente o trío das Azores no contexto da guerra de Iraq. Guaidó apelou á comunidade internacional para manter "todas as opcións abertas". A negativa dalgúns países do Grupo de Lima e da UE a secundar unha eventual intervención militar desbaratou o guión.A pouca ou moita razón que puidera ter o "presidente encargado" na súa escalada de tensión co presidente Maduro esfumouse cun retrato que invocaba os peores presaxios para satisfacer o apetito intervencionista implorando un conflito armado de imprevisibles consecuencias. Segundo as Nacións Unidas, o uso da forza contra un país soberano é unha liña vermella que require da autorización do Consello de Seguridade.O gran mérito de Guaidó e os seus aliados foi converter a axuda humanitaria en fonte de enfrontamento social, botando combustible nun lume no que os primeiros afectados son precisamente os propios venezolanos. O mesmo goberno de EUA que brama contra as caravanas de migrantes centroamericanos que foxen da miseria e a inseguridade, que ignora o drama que se vive en Iemen ou que cancela os fondos para Palestina, desvívese por axudar a Venezuela. No próximo Haití levan semanas con manifestacións, barricadas e mortos, coas principais cidades do país paralizadas en protesta contra o presidente Jovenel Moise, pero EUA ordena aquí retirar o persoal non esencial… Canadá pechou a súa embaixada en Porto Príncipe. Pero disto pouco se sabe nunha axenda informativa cada vez mais nesgada.Mais alá das necesidades reais que poidan existir en Venezuela, a axuda humanitaria é só un argumento doado de vender para gañarse a opinión pública e para inclinar a balanza a favor dos partidarios que aplauden o desempolvamento da doutrina Monroe, avalando a estratexia neointervencionista en Latinoamérica. John Kerry dixo en novembro de 2013 na sede da OEA que a tal doutrina acabara. Pero non. O tamén ex secretario de Estado Rex Tillerson, cinco anos despois diría que "foi todo un éxito" e que resulta "tan relevante hoxe como en 1823", cando foi escrita. Unha doutrina ideada para rexeitar a interferencia de estados estranxeiros no hemisferio, e nos seus asuntos… As presións cara México, o retroceso con Cuba ou as actitudes en relación á cooperación que os países do seu "abdome inferior brando" instrumentan con Rusia ou China, forman parte da mesma estratexia. O ex secretario de Defensa James Mattis alertaba sobre a "perda de soberanía" que supoñían os préstamos de China para mellorar as infraestruturas da rexión. E o Mike Pence recordaba na súa xira pola rexión en xuño do ano pasado, como tamén fai agora o actual secretario de Estado Mike Pompeo, quen impera en América Latina e o Caribe. Venezuela é o principal obxectivo de EUA nese afán por dar un escarmento e por re-impoñer a súa vontade. Co argumento do fin das ditaduras e da defensa dunha auténtica democracia o que se pretende é o de sempre: derrubar aos gobernos que non se aliñan cos seus intereses, que aspiran a unha integración rexional non dependente ou que ambicionan unha política exterior autónoma. Por que EUA (e a UE) non acoden á Cruz Vermella Internacional para canalizar a axuda humanitaria para Venezuela? O primeiro principio a respectar na axuda humanitaria é a independencia política, asegurando a súa imparcialidade á marxe de obxectivos políticos ou militares. As doazóns de Washington non buscan paliar as necesidades alimentarias e de saúde senón alimentar a confrontación. Crer de boa fe o contrario é de inxenuos. O propio xefe da Cruz Vermella en Colombia, Christoph Harnisch, denunciou a manipulación do termo humanitario. Para Harnisch, a perda da neutralidade da axuda dificulta que chegue aos mais vulnerables a través de persoas que poidan decidir de forma independente sobre a distribución.Venezuela precisa abrir o diálogo e a negociación, non dar alas ao intervencionismo. É tamén o que os países de América Latina deberan promover en conxunto, con solvencia e autoridade, garantindo que a axuda humanitaria chegue observando os protocolos da legalidade internacional en lugar de actuar como un coro de choromicas ao servizo dun Presidente Trump que en xaneiro do pasado ano chamáballes nada menos que "países de merda".


Summary: CIG, CCOO e UGT alertan do "golpe sen precedentes" que están a punto de sufrir os menores infractores en Galicia e acusan o Executivo de promover unha redución de persoal na relación de postos de traballo

Os tres sindicatos CIG, CCOO e UGT alertan do "golpe sen precedentes" que están a punto de sufrir os menores infractores en Galicia e acusan a Xunta de recortar "nun 17%" a partida orzamentaria destinada aos centros de internamento para estes rapaces, así como de promover unha redución de persoal na relación de postos de traballo. CIG, CCOO e UGT acusan a Xunta de recortar "nun 17%" a partida orzamentaria para os centros de internamento Nun comunicado conxunto, as centrais con representación sindical nestes centros de menores lembraron que, de acordo coa lexislación que regula a responsabilidade do menor, "corresponde á Xunta a execución das medidas ditadas polos xulgados e determinar para isto as medidas necesarias". Para iso, segundo engadiron, existen en Galicia tres centros de internamento, dos que dous son de xestión privada e un xestionado integramente pola Administración. No caso dos menores en réxime aberto, están xestionados por empresas privadas. Agora, tras a publicación en xullo do procedemento para seleccionar as entidades sen ánimo de lucro que xestionarán estes servizos, polo menos durante os próximos 15 meses, os sindicatos aseguraron que a Xunta non "respecta" a relación de postos de traballo e que haberá unha redución da asignación orzamentaria. No primeiro caso, CCOO, CIG e UGT sosteñenque "deixa fóra tres traballadores que prestan servizo no centro de Montedelo de Ourense desde os anos 1999 e 2000". Ademais, indican que, en relación ao anterior concurso, do ano 2011, "os centros de internamento ven reducida a asignación orzamentaria nun 17%". "De 217 euros praza e día a 180,89 euros praza e día, á vez que aumentan as esixencias no tocante ao número de persoal educador contratado nun 10%", engadiron. A achega orzamentaria pasaría dos 217 euros por praza e día aos 180,89 No caso dos "centros de medio aberto", indicaron que se aplicará unha redución dun "19%, pasando de 580.000 euros ao ano a 470.000 euros". Así, os sindicatos consideran que existe "un evidente risco de importantes reducións na calidade da atención aos menores que se ven obrigados a cumprir algunha medida xudicial, así como das condicións laborais dos profesionais encargados de executar tales medidas". O tres sindicatos argumentan que a Xunta "tampouco atende" ás recomendacións do Valedor do Pobo de 2014, que apunta a "a obriga de priorizar o investimento en máis e mellores recursos para unha axeitada intervención re-educadora". Mentres, sosteñen que non recibiron resposta ás súas solicitudes dun encontro coa administración.


Summary: Os socialistas da Galiza consideran esencial esta pretensión.

A portavoz de xustiza do PSdeG, Pomba Castro, presentou unha batería de iniciativas parlamentarias para reclamarlle á Xunta da Galiza que compareza na nova demanda de reclamación dos bens móbeis do Pazo de Meirás. Un xulgado da Coruña permite aos Franco retirar bens do Pazo de Meirás O Goberno galego "ten que implicarse nesta recuperación e comparecer na demanda da Avogacía do Estado español, como fixo no seu día coa demanda coa propiedade do Pazo", asegurou a socialista. A demanda, explicou, inclúe unha petición cautelar para que os bens permanezan dentro do Pazo de Meirás e en depósito da Administración até que o xulgado decida a quen lle corresponde a súa propiedade. Os Franco renuncian a cinco bens do pazo de Meirás Así, Castro exixiu ao Executivo de Alfonso Rueda que dea a cara "para apoiar as pretensións do Estado español" nunha reclamación que cualificou como "esencial para garantir a conservación e protección dos bens no inmóbel, así como a integridade dos intereses históricos e artísticos vinculados a eles". A demanda do Estado español O pasado mes de setembro, o Estado español presentou unha nova demanda contra a familia do ditador Francisco Franco para reclamar a propiedade dos máis de 500 bens que aínda permanecen no seu interior. O Estado español exclúe as esculturas do Mestre Mateo e os libros de Pardo Bazán da nova demanda aos Franco polos bens de Meirás Na súa demanda, presentada nun xulgado en Madrid, o Estado español tamén pedía a aplicación de medidas cautelares para evitar que a familia Franco poida retirar obxectos do pazo; un espolio que xa foi denunciado por colectivos e formacións políticas. A demanda non inclúe entre os bens reclamados as esculturas do Mestre Mateo e as obras de Emilio Pardo Bazán.


Summary: "Pequena alfaia de gran nivel literario" foi a definición ofrecida polo xurado do premio Llibres Anagrama de novela sobre A memoria da árbore, o último libro da escritora catalá Tina Vallès. Faktoria K vén de publicar a versión galega da man do poeta e tradutor Xavier Rodríguez Baixeras.

Estruturada en breves capítulos, de fondo alento poético, protagonizada e narrada polo pequeno Jan, a novela investiga en como se transmite a memoria, na dimensión colectiva da vida, nas relacións de familia, en como se apagan os recordos. O fallo do Anagrama salientou "a habilidade narrativa da autora, o estilo contido, o alto dominio da lingua e a credibilidade da voz do narrador". Pequenas viñetas van edificando o relato, que traza a reconstrución da familia cando os avós Jan van vivir con el e cos seus pais. "Será un cambio que vai alterar o día a día da familia de toda a familia", explica o comunicado de prensa de Faktoría K, "a partir dese momento, as palabras e os silencios terán novos matices na vida cotiá". Jan, apenas un rapaciño, buscará a súa propia vía para comprender o que sucede. "Ten o seu propio mundo, cheo de paseos, árbores e letras", continúa o texto promocional, "mentres os adultos fan o posíbel para manter a normalidade, Jan estará atento a todos os detalles que o rodean". Preguntas sen resposta e respostas sen pregunta, di. Un salgueiro chorón, esa árbore con recordos do título, unifica as diferentes vías narrativas da obra. "Trátase dunha novela conmovedora e fermosa, feita dende a sinxeleza e a sutileza narrativa, mais con frescura e cunha gran ambición", conclúe a editorial. A memoria da árbore é a última peza de Tina Vallès (Barcelona, 1976) non especificamente dirixida ao lectorado infantil. Ademais do Anagrama, foi distinguida tamén co Maria Àngels Anglada, do Concello de Figueres e a Deputación de Girona. Filóloga e tradutora, Vallès é ademais activa articulista de prensa.


Summary: PS, BE, PCP presentarán cadansúa moción e fan público un acordo de goberno. A CGTP-IN convoca concentracións para "consumar a derrota da coligazón PSD/CDS".

Portugal encetou esta segunda feira (9 de novembro) a sesión na que o primeiro ministro, Passos Coelho, presenta e defende o seu programa de goberno para esta lexislatura. Porén, a súa coligazón (PSD/CDS) non conta con maioría absoluta na Asemblea da República. As forzas até o de agora na oposición (PS, BE e CDU) anunciaron que tombarán a proposta da dereita e presentarán cadansúa moción de rexeitamento. A primeira en debaterse será a do PS na cuarta feira (10 de novembro). Nas últimas semanas as tres forzas políticas (PS, BE e CDU) alcanzaron un acordo político que permitirá gobernar o Partido Socialista. Neste senso, rexeitarán o programa do primeiro ministro Passos Coelho o que impedirá manter o executivo á dereita embora for indixitado primeiro ministro o lider da coligazón PSD/CDS. O debate e votación das mocións terá lugar na cuarta feira após o discurso de Passos Coelho e máis das preguntas formuladas polas portavocías de todos os grupos con representación na Cámara. Unha primeira xornada da sesión marcada polo anuncio das mocións de rexeición e do acordo de goberno ao que chegaron as forzas de esquerda. Promover o " desenvolvemento económico" No cerne do acordo de goberno do PS, BE e CDU sitúanse unha listaxe de medidas que xiran arredor dos salarios e pensións; o combate á precariedade laboral e a prol da xeración de emprego, reformas ficais, cuestións vencelladas aos servizos públicos (sanidade e educación), a sustentabilidade da Seguranza Social e cuestións medioambientais. Após tomberen o programa de goberno do PSD/CDS o presidente da República terá que determinar se nomea outro primeiro ministro ou un goberno de xestión Simultaneamente a CGTP-IN convoca unha concentración ás portas do Pazo de São Bento coa que chaman o pobo portugués a "consumar a derrota da coligazón PSD/CDS" mais tamén a exixir "respostas ás reivindicacións dos traballadores portugueses". Será por volta das 15 horas e con ela reclamarán a concretación dunha "política que promova o desenvolvemento económico" do país "ao servizo dos traballadores" ao tempo que "reverta as privatizacións dos sectores e empresas fundamentais para o desenvolvemento" de Portugal, sinala a central sindical. Após apresentaren as mocións de rexeición formalizarase oficialmente a do PS --a forza política con máis escanos-- que obterá o respaldo da maioría absoluta da Cámara. Neste senso, o presidente da República, Anibal Cavacco Silva deberá adoptar unha decisión nos vindeiros días, indixitar novo primeiro ministro ao socialista António Costa ou nomear un goberno de xestión até a convocatoria dunhas novas eleccións lexislativas. Neste senso, podería optar pola segunda opción o que faría recuncar o goberno na dereita.


Summary: A Defensoría do Pobo afirmou na segunda feira que polo menos 145 líderes sociais e defensores de dereitos humanos foran asasinados por grupos armados en 2021 no país.

Dúas ONG de defensa dos dereitos das comunidades labregas de Colombia denunciaron o asasinato da líder social Luz Marina Arteaga despois de as autoridades colombianas informaren da aparición do corpo sen vida da muller no río Meta, ao seu paso polo municipio de Orocué, no departamento de Casanare. A Corporación Claretiana Norman Pérez Bello e a Corporación Jurídica Yira Castro emitiron un comunicado conxunto lembrando que que pediran protección á Unidade Nacional de Protección (UNP) para Arteaga "dada a súa situación de seguridade e condición económica", en tanto que recibira ameazas de morte por liderar procesos de dereitos humanos e de terras en Puerto Gaitán, no departamento de Meta. "Estas ameazas foron postas en coñecemento das diferentes entidades encabezadas polo presidente [colombiano] Iván Duque, así como da Unidade Nacional de Protección, que desatenderon a gravidade da situación asignando unhas medidas brandas", criticaron. Arteaga, que permanecía desaparecida desde o pasado 12 de xaneiro, chegou a esta parte do país despois de ser desprazada de Antioquia, onde tamén recibira ameazas de morte polas súas actividades en favor dos dereitos humanos. 145 asasinatos en 2021 A Defensoría do Pobo afirmou na segunda feira que polo menos 145 líderes sociais e defensores de dereitos humanos foran asasinados por grupos armados en 2021 en Colombia. En total foron 120 homes e 25 mulleres, sendo os máis afectados os líderes comunais (35), líderes indíxenas (32), líderes comunitarios (18), líderes campesiños ou agrarios (16) e líderes sindicais e servidores públicos (6).


Summary: A aceptación do marco da Unión Europea post-Maastricht por parte do PCF francés de Robert Hue, isto é, do PCF socialdemócrata que ficou tras Mitterrand, foi o último cravo da esquerda francesa no seu propio ataúde aceptando un grillete que lle impedirá levar a cabo o seu programa

Publicaba o diario global que algúns deputados socialistas franceses estaban revoltados coas medidas de austeridade que viña de anunciar o flamante primeiro ministro, e competidor co FN en materia de racismo, Manuel Valls. Na nova incluíase tamén unha cita de Alain Minc, conselleiro neoliberal de Sarkozy, que dicía o seguinte: "No fondo, Mitterrand desembarazounos do comunismo; agora, Hollande, desembarázanos do socialismo. Isto é, para Francia, un xigantesco paso adiante". Neste momento, cando o groso da esquerda oficial está instalada no wishfull thinking (que é a forma máis decorosa do non-pensamento), é a dereita desacomplexada quen fai as análises (real)políticas capaces de tirar todas as crúas conclusións da realidade A frase é dunha grande lucidez e demostra algo que, non por doroso, é menos certo: neste momento, cando o groso da esquerda oficial está instalada no wishfull thinking (que é a forma máis decorosa do non-pensamento), é a dereita desacomplexada quen fai as análises (real)políticas capaces de tirar todas as crúas conclusións da realidade. O movemento comunista, en tanto que movemento autónomo de masas, segue soterrado nos cascotes do xa lonxano muro de Berlín e dedícase a presentarse ás eleccións coa esperanza de poder, nalgún momento, aplicar políticas socialdemócratas; os socialdemócratas son, literalmente, walking deads: mortos camiñantes que aparecen nos medios coas súas rosas e as súas reivindicacións, sempre en clave cultural e de dereitos civís, sen tomaren consciencia (ou tomándoa cinicamente) de que aquela caída do muro que experimentaran coma un vitoria histórica sobre a outra familia da esquerda fornecía, en realidade, das pedras coas que haberían labrar a súa propia lápida. Aurélien Barnier, un intelectual francés vencellado a ATTAC e ao Front de Gauche e partidario do que en Francia chaman desmundialización, pono negro sobre branco na tese que defende en La gauche radicale et ses tabous (A esquerda radical e os seus tabús): a aceptación do marco da Unión Europea post-Maastricht por parte do PCF francés de Robert Hue, isto é, do PCF socialdemócrata que ficou tras Mitterrand, do que fala Minc, foi o último cravo da esquerda francesa no seu propio ataúde aceptando un grillete que lle impedirá levar a cabo o seu programa. Barnier sitúa en Maastricht o inicio do ascenso de Le Pen. Unha Fronte Nacional ao que se lle deixou todo o espazo político para facer un discurso que, non por demagogo e racista, presenta, en materia económica, un verniz menos antiliberal. Francia era, no reparto de poder da UE, o contrapeso histórico ás ansias imperiais alemanas que hoxe campan de Fisterra a Kiev Esta mort de la france que diría Matt Eliott é o lugar no que estamos e a revolta dos deputados socialistas, que xa veremos en que acaba, a anécdota contrapuntística dunha traxedia para todo o sur de Europa, posto que Francia era, no reparto de poder da UE, o contrapeso histórico ás ansias imperiais alemanas que hoxe campan de Fisterra a Kiev.


Summary: Os colectivos ecoloxistas explican que manterán "unha acción sostida de vixilancia e denuncia destas infraestruturas caducadas".

Augas da Galiza vén de emitir un informe sobre a extinción de concesións hidroeléctricas na Galiza para o Consello Reitor, no que admite que 58 concesións estarían actualmente extinguidas. Faino despois de que organizacións ecoloxistas denunciasen en varias ocasións ante Unión Europea a política de comunicación en materia ambiental da Xunta, xa que non estaría a garantir o acceso á información, un dereito de toda a cidadanía galega. Segundo o que recolle a normativa hidráulica de aplicación neste tipo de concesións, as 58 que estarían extinguidas cumpren algún dos seguintes casos: finalización do prazo concesional outorgado, caducidade da concesión, renuncia expresa do concesionario ou expropiación forzosa. Unha vez as concesións están caducadas, a Xunta debe facerse cargo das infraestruturas empregadas polas empresas concesionarias, algo no que nos colectivos ecoloxistas fan especial fincapé. Sen "solución xeral" Para Augas da Galiza, "a extinción das concesións hidroeléctricas é unha cuestión complexa que exixe análises en profundidade e caso a caso". Para a Xunta, non existe unha solución xeral aplicábel a todas as concesións caducadas, e xustifica que cada decisión debe basearse na "rentabilidade social, patrimonial e cultural". A Administración galega engade no seu informe que a futura xestión das infraestruturas "deberá ser óptima dentro das existentes, deberán valorarse todos os aspectos desta complexa xestión e deberá xerar ingresos para a Administración Hidráulica da Galiza que revertirán no interese público". A pesar das explicacións de Augas da Galiza, os colectivos ecoloxistas explican que manterán "unha acción sostida de vixilancia e denuncia destas infraestruturas caducadas", xa que son causantes dunha gran alteración ambiental e contan cun risco de accidente.


Summary: A gala será esta cuarta feira, 4 de decembro, ás 21:00 no Auditorio da Galiza, Compostela, con entrada de balde até completar completar a capacidade.

Cinco mil votos non poden errar. E perto de cinco mil votos emitidos no certame aRI[t]mar que promove a Escola Oficial de Idiomas (EOI) de Compostela decidiron que as gañadoras polo mellor tema musical na Galiza e en Portugal en 2018 fosen as Tanxugueiras, con 'Quen non mo neguen', e Os Azeitonas, con 'Efeito do Observador'. Estes premios, xunto cos de poesía, e o do embaixada da amizade, entregaranse a artistas e poetas gañadoras na gala aRi[t]mar 2019, una cita que vai ter lugar esta cuarta feira, 2 de decembro, no Auditoria da Galiza, Compostela. No apartado de poesía, as gañadoras foron a galega Susana Sánchez Arins, polo poema "e isso é o amor" (Tu contas e eu conto, Através Editora, 2018), e a portuguesa Marta Chaves, por "FACHADA" (Varanda de Inverno, Assírio e Alvim, 2018). Os poemas foron escollidos por votación popular online aberta a todo o público galego e portugués. O xurado do certame aRi[t]mar decidiu tamén conceder o Premio aRi[t]mar especial do xurado "Embaixada da Amizade galego-lusófona" á cantora galega Uxía. aRi[t]mar é un proxecto didáctico e cultural da Escola Oficial de Idiomas de Compostela e que ten por obxectivo divulgar a música e a poesía galego-portuguesa actuais e achegar a cultura e a lingua dos dous países, no marco da Lei Valentín Paz-Andrade para o aproveitamento do ensino do portugués e vínculos coa lusofonía. Ademais das comunidades educativas e sociais da Escola Oficial de Idiomas de Santiago de Compostela, participaron tamén as da Facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela, Instituto de Línguas e Ciências Humanas da Universidade do Minho (Braga), Escola Oficial de Idiomas de Lugo, Escola Oficial de Idiomas de Pontevedra, Centro Cultural Portugués de Vigo- Instituto Camões e os centros do Ensino Português pelo Camões na Galiza, e os Centros de Estudos Galegos de máis de 35 universidades do exterior, ben como centros de ensino secundario de fóra de Galiza en que se imparte galego, e público en xeral.


Summary: O Partido Popular pretende debater rápido e con pouco ruído a tramitación da nova Lei de Patrimonio Natural impulsada pola Xunta. Denúnciao o deputado Antón Sánchez, de En Marea, para quen a dereita "quere furtar o debate". Ademais de acelerar os prazos, o PP tampouco quere escoitar en ponencia os colectivos ecoloxistas.

O texto da norma entrou no Parlamento de Galiza o pasado 25 de xuño. Elaborado para a Consellaría de Medio Ambiente por unha empresa privada, nese proceso desbotaron a maioría do case milleiro de alegacións achegadas polo movemento ecoloxista. O resultado preocupa a ambientalistas e a oposición. O grupo parlamentario de En Marea presentou unha emenda á totalidade e cada unha das daquela forzas da oposición, máis de cen parciais. "O PP toma a chufla as políticas ambientais, despreza o Parlamento e a cidadanía", criticou esta quinta feira Antón Sánchez nunha comparecencia de prensa centrada no trámite da norma. Segundo expuxo, o partido que sostén o Goberno de Feixoo quere aprobar a lei nun pleno extraordinario neste mes de xullo. E non quere darlle a palabra á sociedade civil organizada. "Por puro interese partidista e electoral pretende pechar a ponencia a vindeira segunda feira para pasar o rolete e aprobala antes de final de mes", sinalou Sánchez. O proxecto de lei inclúe varios puntos polémicos e discutidos. Por caso, certas ambigüidades na redacción dos artigos referidos ao conflito entre plans urbanísticos e plans de protección medioambiental que, ao ver de oposición e ecoloxistas, abren á porta á discrecionalidade de concellos e Xunta. Outro elemento novidoso e insólito é o estabelecemento dunha superficie mínima de 10.000 hectáreas para declarar un espazo parque natural. Con este requisito, só un -o de Baixa Limia e Serra do Xurés- dos existentes hoxe na Galiza obtería a distinción. Antón Sánchez cre que o apuro do PP por sacar adiante a lei "súmase a dez anos de desleixo absoluto das políticas ambientais do Goberno de Feixoo, durante os que se recortaron os orzamentos das mesmas un 70%".


Summary: Baixo a Xunta de Núñez Feijóo estase a consolidar un modelo no que a empresa privada está a facer un moi lucrativo negocio da atención socio-sanitaria. Falamos con Mar Peteira, da CIG: "Hai toda unha estratexia para finiquitar o público".

Centos de milleiros de euros públicos para empresas privadas mentres nos centros da Xunta se reduce en comida para residentes, recortes en persoal, repagamento, redución en material básico, incremento cero en prazas.... A rede de benestar pública leva cinco anos de tesoiradas, 'austericidio' e recortes en Galiza. Unha realidade con consecuencias directas sobre usuari@s e as familias. Falamos con Mar Peteira, da sección sindical da CIG na Consellaría de Traballo en Benestar. Non ten pelos na lingua: "Están a montar un lucrativo negocio para a privada". - O DOG publicaba en agosto un anuncio de contratación que supuña 690.000 euros máis para a privada mentres mantiña recortes no sistema público de benestar... En realidade ese anuncio era unha ampliación de fondos, son xa 2,7 millóns de euros os que a Xunta vai destinar neste ano para a xestión privada de residencias de persoas maiores. Este goberno galego dá cartos de abondo para a empresa privada, sobre todo para as monxas, que son as que máis levan. As residencias privadas non viven do que pagan as persoas residentes, iso é algo evidente. De que viven entón? Pois de subvencións e de fondos públicos. E que este tipo de anuncios se publiquen en agosto non é casual, queren que pasen desprevenidos. "Este goberno galego dá cartos de abondo para as residencias privadas, sobre todo para as monxas, que son as que máis levan". -Ten denunciado que a Consellaría de Benestar está a consolidar un modelo no que a privada fai negocio coa atención a persoas maiores - En realidade estase a facer negocio con todo o relativo á atención socio-sanitaria. Por exemplo, os centros de menores. Estanse a privatizar moitos deles. Xa pecharon os de Ourense e Ferrol. E a onde van eses menores? Derívanos á privada. O mesmo pasa coa atención da persoas dependentes en moitos concellos, servizos que son prestados por empresas privadas, que fan un bo negocio. A Consellaría de Benestar ten unha folla de rota clara: privatizar todo o que se poida. -E como fan para lograr eses obxectivos? -Primeiro descacreditan todo o que soe a público. Que se @s traballador@s gañan moito e somos uns vagos, que se o público funciona peor... Despois van recortando, tanto en salarios, como en días. Amortizan postos de traballo e queren pechar centros que non son rendíbeis economicamente, esquecendo a dfede que este é un servizo público. Eles meten a lóxica do beneficio privado na atención a dependentes. E comezan a meter empresas privadas. E aquí quero facer unha pregunta: que empresas son beneficiarias? Quen monta unha empresa deste tipo? Alguén que sabe que vai ter subvencións e fondos públicos. "A Xunta de Feijóo mete a lóxica do beneficio privado na atención a dependentes" - Como resumiría a situación actual do sistema de Benestar dependente da Xunta? - Un negocio. Están a montar un negocio a costa o sistema público de benestar. Para este goberno non compensa prestar eses servizos, non lles interesa. Que é o que lles interesa? Montar unha festa de Miss Terceira Idade en Melide, para iso si que hai cartos, e para andar a procurar votos nese tipo de eventos. - Recortes en persoal de atención directa e incremento cero ns prazas... - Coa desculpa da crise aproveitan para reducir o cadro de persoal. Xa non é que incrementen, é que reducen. Así que cando fica unha vacante, non a cubren. Cada vez somos menos persoal en atención directa ás persoas residentes. E iso preténdeno subsanar con axustes de quendas, facer días a maiores... - Mais iso terá unha repercusión na calidade da prestación - Evidentemente. Hai menos persoal e hai quendas de sete días seguidos, mesmo de até nove días. Xa me gustaría que a conselleira Beatriz Mato ou alguén de aí arriba viñensen a un centro e fixesen, por exemplo, unha quenda de mércores a mércores sen descanso. - Reduciuse até nun 50% o orzamento para dar de comer aos e ás residentes.. - É certo. Hai un orzamento para manutención diaria por persoa en centro público e este reduciuse nun 50 por cento. E iso mentres se daban millóns a centros privados. Que implica iso? Pois que esas persoas, maiores, van ter unha alimentación peor, sen producto fresco, con conxelados, reducindo complementos dietéticos... E a isto hai que engadir que hai unha circular que recomenda usar só un cueiro por persoa dependente e noite, hai que engadir que as persoas residentes pasaron a ter que pagar a medicación...


Summary: O proxecto xurdiu co fin de reflexionar sobre a situación do galego e incentivar o seu uso nos medios

O Concello de Carballo convoca a décimo cuarta edición do Premio a artigos xornalísticos normalizadores, un certame que ten por obxectivo promover o galego reflexionando sobre a súa situación nos medios. O premio ten un valor de 1.250 euros e inclúe a difusión do artigo nos medios participantes. O prazo de admisión de artigos estará aberto até o 20 de abril e pódese entregar ou enviar ao Pazo da Cultura de Carballo. Os textos deben ter unha extensión de entre 1.800 e 3.000 caracteres e neles pódense tratar diversas cuestións: situación sociolingüística, experiencias, propostas para o impulso do uso e prestixio social do galego, política lingüística, lexislación, etc. O artigo gañador recibirá un premio de 1.250 euros, ademais da difusión nos medios colaboradores coa iniciativa, entre os que se atopa Sermos Galiza. As bases completas poden consultarse na páxina do concello ou a través do seu Servizo de Normalización Lingüística


"Baltar es el PP", soltou Mariano Rajoy nun mitin en O Pinto en 2009 mentres os asesores choraban no backstage a sabendas de que, co tempo, a realidade superaría ao trombón. Os asesores son figuras espectrais de confianza que teñen o deber de anticiparse ao político porque se non poden perder o choio. E cando o cliente é coma Rajoy, torpe e pouco aplicado en asuntos de imaxe, viven raiando o baipás vascular. Fijo. Non esquezamos que son persoal eventual; de confianza, si, pero os amigos non teñen políticos. É sabido. Os asesores son figuras espectrais de confianza que teñen o deber de anticiparse ao político porque se non poden perder o choio. E cando o cliente é coma Rajoy, torpe e pouco aplicado en asuntos de imaxe, viven raiando o baipás vascular Un cacique non gasta asesores. Un dos bos, non. Pode prevaricar contratando un feixe deles nese posto pero o que está claro e que ningún se atrevería a dicirlle nada. Quen lle suxire a un carácter así? Lembren a Fraga nos minutos previos a aquela entrevista de Antena 3 na que, en off, un profesional do asunto, insistente, recomendáballe poñer dereita a chaqueta antes do directo: "Tóqueme usted las… narices", retouno don Manuel sabéndose co poder de quen non cambiou de chaqueta dende a ditadura. Son mandatarios con carácter, dos que xa non se fabrican. Lembro –recoñezo que con agarimo- ao alcalde do meu pobo durante moitos anos, José Manuel Barros. No Porriño, por aquel tempo, rumoreouse que, logo dun excedente de latas de callos da festa gastronómica anual, Barros, nun ataque de solidariedade, quixo botar unha man para rematar coa fame negra nun país africano enviando callos para os nenos. Tivo que ser unha ONG a que freara a iniciativa por medo a que eses estómagos, desgrazadamente acostumados a estar baleiros, rebentaran por mor dunha enchenta de callos Louriña. As decisións tómanas eles sós e punto. Feijóo, ao que dende Madrid defenden coma o gran xestor, usa unha manchea de asesores para gobernarnos. Nestes tempos da tan manida austeridade ese investimento cústanos moitos cartos Obama pode fichar a Shakira para formar parte do seu comité asesor co cometido de mellorar o nivel educativo dos hispanos en EE.UU, pero Xosé Castro, aquel alcalde tan nostálxico de Ponteareas, aseguraba nunha entrevista a un xornal da zona –porque así o pensaba- que "las alcaldías deberían de ser hereditarias". Feijóo, ao que dende Madrid defenden coma o gran xestor, usa unha manchea de asesores para gobernarnos. Nestes tempos da tan manida austeridade ese investimento cústanos moitos cartos (segundo apuntou este xornal, un 4% máis que o bipartito, tampouco se pensen…). Á marxe do debate da contratación dos gabinetes, ante estas cifras tan disparatadas de gasto en asesoramento habería que comezar a preguntarse se ter moitos asesores equivale a un equipo de goberno ineficaz ou pouco resolutivo. Se un presidente da Xunta, ou un conselleiro, vai traer con el a catro persoas para que lle digan o que ten que facer, por lóxica matemática, se eliximos nas urnas a eses catro para que dirixan ese departamento, podemos prescindir do presidente e aforramos unha nómina. "Se os políticos non saben sacarnos da crise e os seus asesores tampouco, coido que é mellor que nos deixen os mandos a nós", reflexionaba un rapaz ao remate dunha manifa en Vigo. Faltan aqueles que prevaricaban por íntimo decreto. Os que botaban dos despachos aos consultores porque son xente aburrida Falta carácter, decisión. Faltan aqueles que prevaricaban por íntimo decreto. Os que botaban dos despachos aos consultores porque son xente aburrida. Os de agora, rodeados de expertos en posturas, dicción ou incluso economía, son unha panda de pitiminís. Os caciques xa non son coma os de antes.


Summary: "Non responde ás expectativas da sociedade vascas", sinala Herrira.

Herrira, o colectivo de apoio aos dereitos d@s pres@s de ETA, lamentou que o Plan de Reinserción non é "serio", carece de "solucións" e non responde a "as expectativas" da sociedade vasca. Neste sentido, sinalou que non supón "un activo" para o impulso "entre tod@s" dun "proceso de resolución e un escenario de paz". Durante unha concentración realizada ante os xulgados de Bilbao baixo o lema 'Non á cadea perpetua', en protesta pola aplicación da denominada Doutrina Parot, o portavoz de Herrira Beñat Zarrabeitia indicou que o Plan de Reinserción exposto polo Ministerio de Interior "non responde ás expectativas xeradas pola sociedade vasca nos últimos meses".