Summary: A finais do século XIX, como reacción ás consecuencias negativas para a saúde da sociedade industrial, comezaron a difundirse as teorías naturistas, que propuñan novos hábitos e medidas de hixiene e alimentación como medio para evitar enfermidades. José Castro Branco, natural de Pontecesures, foi toda a súa vida un divulgador do naturismo en Montevideo, Barcelona e Torrent, e influíu en naturistas de toda a Península Ibérica e América Latina.

A lenda conta que o apóstolo Santiago chegou á Galiza nunha barca de pedra remontando o río Ulla até Iria Flavia. Mais na historia só podemos confirmar que preto de alí, desde Pontecesures, partiu para o mundo un auténtico apóstolo da menciña naturista: José María Castro Branco, fillo de José Castro González e Josefa Branco Paisal, que naceu o 7 de setembro de 1890 en San Xulián de Requeixo (Pontecesures). O noso protagonista foi ao longo de todo o seu percorrido vital un propagandista do naturismo e entregou a súa vida á divulgación daquelas doutrinas aparecidas no final do século XIX, que proclamaban a eliminación de elementos artificiais na vida humana, ao considerar que producían a proliferación de enfermidades varias e tamén doutros desequilibrios sociais. José Castro foi protagonista dun movemento social que se desenvolveu ao longo do século XX e que tivo na alimentación vexetariana e no nudismo algunha das súas formas de expresión. Sen outra formación educativa que o ensino elemental, Castro marchara para a emigración a Montevideo, onde xa estaba o seu irmán Manuel, que rexentaba varias confeitarías na capital uruguaia. Foi alí, en Uruguai, onde tomou contacto coa menciña natural, ao ser sandado dunha enfermidade que padecía con estes métodos. A devandita curación levouno a querer saber máis sobre estes tratamentos alternativos e rematou facendo un curso por correspondencia na American School of Naturopathy (Escola Americana de Naturopatía) de Nova York. Esta institución estaba dirixida por Benedict Lust (Michelbach-Baden, 1872 - Butler-New Jersey, 1945), considerado como o pai da naturopatía nos Estados Unidos de América. Da fase de aprendizaxe pasou en pouco tempo á do maxisterio. En 1920, Castro tomou parte na fundación da Escola Libre Naturista de Montevideo e pouco despois converteuse no director da revista que lle servía de voceiro: ¡Vivir!. Destes anos en Montevideo data o encontro co naturópata de orixe italiana Nicolás Capo, co que colaborou estreitamente ao exercer este o cargo de secretario de ¡Vivir! e da escola. Por tres anos, Castro e Capo desenvolveron unha intensa actividade en Montevideo, que deu orixe á súa propia corrente naturista, a trofoloxía (etimoloxicamente, estudo da nutrición). Segundo Capo e Castro, a saúde dependía primordialmente da alimentación, e o seu método baseábase no coñecemento das incompatibilidades entre os alimentos e da súa correcta preparación. En ¡Vivir! falábase sobre todo de alimentación vexetariana, mais tamén doutros asuntos como o combate contra a vacinación obrigatoria ou os efectos nocivos dos raios X sobre a saúde. Após tres anos de actividade naturista en Montevideo, Castro retornou á Galiza coa intención de descansar algún tempo na súa localidade natal, acompañado de varios dos seus compañeiros na Escola Libre Naturista. No mes anterior á partida, aínda tivo tempo de facer 15 conferencias sobre naturismo en Bos Aires. A súa saída desde a capital arxentina foi o día 24 de maio de 1923, no vapor Koeln, do Lloyd Norte Alemán. A viaxe cara á Galiza non foi tampouco desaproveitada, pois ademais de facer contactos nos portos onde puideron baixar (Rio de Janeiro, Bahía e Lisboa), Castro deu mesmo unha conferencia en alta mar o día 5 de xuño, nos salóns do buque, sobre "O diagnóstico polo iris". Finalmente, o vapor chegou a Vigo o 15 de xuño de 1923. A comitiva naturista na Galiza Aquel orixinal grupo de naturistas que viaxaba desde o Uruguai estaba composto por José Castro, a súa muller Blandina Romero, o naturista italiano Nicolás Capo, o arxentino Ramón C. Rey e outro naturista galego ao que alcumaban "Sócrates o Sabio". Sabemos algo das andanzas deste grupo chegado de América por unha serie de crónicas publicadas en 1959 en La Noche por Raimundo García Domínguez "Borobó", e mais polo historiador e tamén alcalde de Pontecesures José Piñeiro Ares, con ocasión dunha conferencia pronunciada por Castro no Centro Galego de Madrid naquel ano, que fora glosada por Ben-Cho-Shey. Borobó recuperaba nas crónicas os seus recordos infantís da escola de San Xulián de Requeixo e da expectación espertada entre os nenos e nenas do lugar polo "americano" Castro e os seus amigos, e moi especialmente por Ramon C. Rey, que chamaba a atención pola súa melena e barba estrafalaria. Pola súa banda, José Piñeiro recuperou noutro artigo algúns datos sobre o mestre naturista a través da súa familia en Pontecesures. As teorías de Castro acadaron unha enorme divulgación tanto na península ibérica como en América Latina, malia as polémicas que mantivo con outros destacados naturistas da época A intención do grupo parecía ser a de estabelecerse en Pontecesures, pois agás o "Socrates" ourensán, que deixou axiña a localidade, o resto de compoñentes da expedición estivo varios meses na zona e mesmo fixeron un importante traballo de difusión do naturismo. Entre xullo e decembro de 1923 tanto José Castro como Ramón C. Rey pronunciaron conferencias e organizaron cursos en Pontecesures (no Salón Cine), Santiago (no centro obreiro da rúa da Conga e na Unión Protectora de Artesáns), Padrón (Cine A Torre), A Estrada (no Salón Novedades) e outras localidades. Neste período, Ramón C. Rey publicou en Compostela polo menos catro números dun voceiro naturista titulado La Buena Senda. Mais finalmente o grupo rematou por deixar Pontecesures e dirixirse a Barcelona. Ramón C. Rey morreu ao final da década, mentres Nicolás Capo e José Castro continuaban na capital catalá os seus traballos de divulgación naturista. Nesta época Castro publicou un voluminoso Manual práctico de alimentación racional y crudívora coa prestixiosa Casa Editorial Maucci de Barcelona e El problema del pan integral en el vegetarismo cocido y semicrudo coa editorial Sintes, tamén barcelonesa. Paso por Barcelona O motivo de estabelecerse en Barcelona era tanto a proximidade ao vizoso mundo editorial catalán como o feito de que nesa altura Catalunya era o lugar máis dinámico no aspecto social e o que ofrecía as maiores posibilidades de expansión das doutrinas naturistas. A clase traballadora catalá, especialmente vencellada á cultura anarquista, representou sempre un ambiente en que as ideas naturistas atoparon unha boa recepción. O 4 de abril de 1925 Capo e Castro fundaron en Barcelona a súa Escola de Naturotrofoloxía. Esta escola servía como plataforma para a divulgación das súas teorías trofolóxicas e complementábase coas xiras de propaganda, a venda de publicacións por correo e a asistencia a cursos de naturismo a distancia. O modelo que seguían non era outro que o do seu mestre Benedict Lust e a súa American School of Naturopathy. O especialista na historia do naturismo Josep María Roselló sitúa a trofoloxía como unha das correntes existentes no pensamento naturista, aínda que diferenciada do vexetarianismo social e do naturismo libertario. Na década de 1920, Nicolás Capo e José Castro tentaban crear unha escola orixinal e con pretensións de ser a máis avanzada de entre as correntes naturistas, coa intención de conseguir certa exclusividade e aumentar o número das persoas que seguisen as súas ideas; as diverxencias foron sonoras e por moito tempo dividiron o movemento naturista, onde Capo e Castro foron criticados polas carencias científicas das súas teorías e tamén por un innegábel espírito comercial. A expansión da eutrofoloxía Ao cabo, Capo e Castro remataron por romper tamén as súas relacións e separaron os seus camiños en 1928. Capo continuou en Barcelona promovendo a publicación da revista Pentalfa, onde ademais das súas teorías trofolóxicas divulgaba de xeito bastante intenso o nudismo. Pola súa banda, Castro desprazouse a Torrent (País Valenciá), onde fundou unha colonia naturista, baixo a nova bandeira da súa propia corrente, bautizada agora como naturismo eutrofolóxico. A eutrofoloxía representaba para Castro "unha reforma imposta ao naturismo empírico; unha evolución; a perfección, perfeccionando". En pouco tempo, a Colonia Vexetariana Eutrofolóxica fundada por Castro volveuse moi coñecida, e recolleu moitas persoas seguidoras, tanto na zona de Levante onde estaba instalada como noutros países do mundo, aos que chegou noticia da súa fundación a través da súa rede de contactos. Entre os discípulos de José Castro que atenderon o seu ensino por correspondencia, destacaron algúns galegos, como o coruñés Juan González, como José Remesar Ron, emigrado na Habana, ou Antonio Guede Quintas, mineiro emigrado en Pensilvanya. Tamén en Portugal Castro tivo un importante número de seguidores, entre os que destacaron Antonio Martins Cavaco, Manuel Fernandes da Silva ou Antonio Moreno da Fonseca. A Colonia estaba instalada nun chalé modernista preto de Torrent, onde vivían Castro e a súa familia, e contaba tamén con outro edificio e unha serie de terreos próximos, onde podían desenvolverse actividades de carácter pedagóxico e agrícola orientadas á agricultura biolóxica e á promoción da alimentación natural. Desde alí, nos anos da II República, Castro promoveu a publicación dun voceiro propio, titulado Naturismo Eutrofológico, que se editou entre 1932 e 1936. Nesta revista divulgaba as súas teorías naturistas e difundía información sobre as actividades da colonia e as xiras de propaganda. Precisamente, neste novo período foi moi importante esta actividade propagandística de Castro, que pronunciaría conferencias en multitude de localidades, ás que acudían tanto o público xeral como moitos dos partidarios do naturismo que se relacionaban por medio da correspondencia co mestre de Pontecesures. Foi así como as súas teorías acadaron unha enorme divulgación tanto na Península Ibérica como en América Latina, malia as polémicas que mantivo con outros destacados naturistas da época e con médicos partidarios do naturismo, como o doutor Eduardo Alfonso ou o médico anarquista alavés Isaac Puente. Nos anos da Guerra Civil española a actividade de Castro e da Colonia Vexetariana Eutrofolóxica ficaron relegadas a un segundo plano, polas necesidades bélicas. Naturismo Eutrofológico deixou de publicarse en agosto de 1936 e a pesar de que nesas datas estaba prevista a realización dun congreso de naturismo eutrofolóxico integral, parece que finalmente aquela reunión nunca chegou a realizarse. Ao rematar a contenda, Castro tivo que abandonar a colonia e deixou de realizar actividades públicas de divulgación do naturismo, aínda que non tivesen un contido político explícito. Só a partir de 1948 puido comezar novamente a realizar conferencias, reeditar algunhas das súas obras e editar outras novas, moitas delas nunha editorial propia, a Editorial Castro; algúns dos seus textos foron traducidos neste período ao portugués. Como nos seus primeiros tempos, Castro foi quen de crear nestes anos unha densa rede de contactos entre os partidarios do naturismo, o que lle permitía desprazarse a outras localidades afastándose en casas doutros naturistas, e promover charlas ou cursos que servían ao tempo para ampliar as redes de simpatizantes e seguidores das súas teorías. O legado de Castro Castro sobreviviu ao franquismo e mantivo unha incansábel actividade nos anos 70, que reverdeceu vellos loureiros coa publicación de novos libros e coa aparición dun público mozo moi interesado nas súas teorías. Nesta última etapa desenvolveu a chamada "calobiótica", como unha nova evolución das súas teorías sobre a compatibilidade dos alimentos que xa tiña fixado na eutrofoloxía. En abril de 1979 un José Castro de 88 anos pronunciaba unha conferencia en Vigo, organizada pola Sociedade Vexetariana Naturista Galega; pouco tempo despois, en 1981, morría en Torrent a consecuencia dun accidente, cando contaba 91 anos. Un vestixio do seu labor, o edificio principal da Colonia Vexetariana Eutrofolóxica, coñecido popularmente como o "Chalé do francés", mantívose en pé até comezos do século XXI, cando foi derrubado entre as protestas de varias entidades dedicadas á conservación do patrimonio.


Summary: Ezetaerre son Garchu (Miguel), Pirola (Juan) e Petrowski (Pedro). Comezaron a súa andaina no 2016 nun acto de protesta contra a fusión das facultades de Comunicación Audiovisual (a súa carreira) e Socioloxía. Os tres viñan do movemento estudantil e desta unión xurdiron verbas combativas a modo de rap galego. Mais tres foron as palabras que sempre os acompañaron, xa convertidas en lema: dignidade, solidariedade e humildade. Acaban de publicar Pólvora e tormenta (2018), o seu segundo disco.

-Que se sente ao pasar de ser un grupo de amigos que usaban a música como protesta a rematar dando bolos por todo o estado español? De ter referentes a ser vós referentes. -Pedro: Seguimos tendo referentes, moitos, de feito. Quen o diría cando estábamos na habitación que podería chegar a isto. Sentimos moito agradecemento. Ter ese feedback e cariño da xente para min é impresionante. Se llo conto ao Pedro de hai tres anos estaría flipando. -Juan: Como contrapunto, saber que o pouquísimo que tes, porque en realidade non tes nada, é todo grazas á xente. Do mesmo xeito que chegou marcha. Tamén, a cara B, é que impresiona. Sénteste por momentos fóra de ti. -Incluso, nestes tempos que corren, podervos dedicar á música. [Rin abertamente] -Pedro: Miguel está con traballos temporais, eu buscando traballo...Adicámoslle moito tempo si. Mais remunerado, pouco. Oxalá poder vivir da música, pero neste país moi pouca xente pode facelo. -Miguel: Tamén é certo que o grupo naceu para o que naceu, como unha ferramenta. Entón é un traballo que fas porque sentes que tes que facelo. Non comezamos o grupo por gañar pasta, entón o traballo que facemos para o grupo tamén o sentimos como unha das moitas patas da nosa militancia política. -Juan: Cousa primeira dos comunistas (risas) é que o traballo ten que recibir o seu contra parte. Mais é un hándicap para outras cousas da nosa vida. Eu creo que a día de hoxe sería practicamente imposíbel para ningún de nós compatibilizar un curro a xornada completa, nun sitio que non che poidan mover os días, co grupo. -Este disco é quizais a madureza musical de Ezetaerre, tratado con moito mimo e estilo, cargado de referencias, moi estudado. -Pedro: Musicalmente, que é a parte que máis toco eu, pois moito máis repousado que o anterior. Si que é certo que os tempos de produción e escritura das letras varían. Hai letras que escribilas me leva un mes e outras que leva unha hora ou menos. No entanto, hai instrumentais deste disco que levaban un ano feitas ou en proceso de facer e que se rescataron. Ao mellor estamos un pouco máis vellos e falamos de temas máis vellos pero eu creo que a pesar da madurez segue soando bastante fresco. -Juan: E logo que tamén cando entras nas dinámicas de grupo, méteste máis no mundo e che abre moitísimas máis perspectivas. A día de hoxe cada cousa que sae, tanto no eido musical, como no discursivo, como no audiovisual, é unha referencia dun modo ou outro. Cando un proxecto nace se cadra vale con que lances as catro consignas máis manidas. Cando ten que madurar tes que ir dándolle unha volta. -Ides a moi bo ritmo, é unha autoesixencia para mantervos arriba? -Miguel: Si que é certo que cando nos enfrontamos a un novo proxecto temos en conta o que había de antes, a fin de ir cada vez superando máis o anterior, o que fai que o disco estea mais afiado. Non é verán de Estrella Damm, por exemplo, foi un hit que ao mellor hai que superar en viralidade. Eu creo que a forma que temos de tratar a musica tamén é unha forma de autoesixirnos. -Pedro: Tampouco nos vemos facendo xiras de tres anos sen sacar nada novo. Temos un pouco de ansia de sacar cousas novas. -Tamén no rap estase a vivir un momento delicado (Valtonyc, Hasel), mais vós non deixades títere con cabeza (Casado, Rivera, Grande Marlaska). Entendo que é algo que está aí, cando decides comprometerte é algo ao que te arriscas. No entanto, preocúpavos? -Pedro: Máis aos nosos pais e nais que a nós. Cando escribes sempre hai esa reflexión pero tampouco te vas censurar. Ao final é o que queren. Si que é certo que entre nós falamos, pero creo que a consigna é esa, non autocensurar. -Juan: Non buscamos ser mártires de nada. Se algún de nós nun piquete sae correndo, seguro que aos outros lles parecía mal. Pois o mesmo con isto. -Miguel: Si, é o que di Juan, que do mesmo xeito que nos expoñemos para outras cousas, na música igual. Sabemos que se un dia a un lle cae algo pois nos caerá aos tres. -Quizais coa musica chegades a xente que esta máis desconectada da loita nas rúas. -Pedro: Si, está o exemplo de Ska-p. -Juan: A min as letras de Ska-p por exemplo abríronme moitas portas. -Pedro: [interrompe] Non, eu poñía o exemplo de Ska-p porque é un grupo que soa en todas as discotecas, totalmente desvirtuado das súas letras -Juan: Si, corres o risco de converterte nunha camiseta do Che. Que é o que nos pasa un pouco voltando a Non é verán de Estrella Damm. Decátaste que se perdeu a mensaxe. Está ese risco, o sistema non é parvo e intenta asumir e abarcar todas as cuestións posíbeis. -Disto falades en varias das vosas cancións, "activismo que se perde en Internet coma un produto de OT", ou "cazando likes cos máis necesitados". -Miguel: Eu creo que se ve un montón, sobre todo na esfera de Twitter. Ves a xente en torno a un montón de movidas que logo non ves pisar unha asemblea. A fin e ao cabo é iso, si que hai moita rabia concentrada, mais logo a xente non sae dese gueto marxinal das redes. Non é verán de Estrella Damm tivo o bo de que chegou a moita xente que non estaba politizada, mais se cadra se confundiu a mensaxe. -Juan: Sobre a frase esa de "Cazando likes en fotos cos máis necesitados" é unha referencia á peña que vai a África ou India sacar fotos con nenos e cando desafiúzan ao seu veciño non se lle ve aparecer. Nin cando expulsaron ao seu compañeiro da universidade porque non podía pagar as taxas. Houbo unha batalla brigada dende os 90 na que a nosa xeración medrou de modo individualista. Tes que estar de xeito continuado diferenciándote do resto, atacando. Ben sexa para converterte nun C tangana, máximo cumio de persoa feita a si mesma polos seus intereses, ou para estar do outro lado hateando. Tes que ser o que máis odia a C Tangana. Contra iso, nós estamos a tope coas identidades colectivas. -Este é un disco enormemente cargado de referencias ao Dust Bowl e metáforas con Ferrol e co momento actual. Por que esta época? -Juan: Creo que o mais bonito de falar daquel tempo, alén da fascinación estética, é falar do corazón da besta. EEUU como ninguén intentou borrar da súa historia ese desenvolvemento da loita de clases. E foi sucedendo noutras épocas ao longo da historia. Ben sexa no Ferrol de Amador e Daniel, no de Reboiras ou a día de hoxe en Colombia que non hai un día no que non asasinan a un líder social. Os chavales de Altsasua, xente a que intentaron excluír da vida. Aquí en occidente a vida vale máis cara pero iso non quere dicir que a teñan máis en conta. -Pedro: O fin é exemplarizante. Metemos a eses 3 ou 4 mozos que estiveron nunha liorta no momento equivocado coa persoa equivocada e vai haber xente que teña medo de facer certas cousas. -Juan: Ou métenche unha multa que significa que vas ter o teu salario embargado, pagando coma se tiveras que pagar a hipoteca dunha casa. Condénante ou a vivir en b, cot incertidume que iso supón para o día de maña a túa xubilación, ou a vivir na miseria. -Faládeme agora de Salma, con quen cantades en Pan cotiá. -Juan: Salma é unha compañeira de Beirut, do Líbano, que tivemos a oportunidade de coñecer nun encontro antiimperialista en Rusia. Ela mesma nos contou as diferentes interpretacións do Islam. Algunhas delas prohiben as mulleres cantar en solitario. Entón ela non pode cantar no Líbano por medo a consecuencias na súa casa. Porén, a música é a súa a gran paixón. Invitámola participar connosco na canción e segundo ela nos contou pois foi moi satisfactorio poder ir gravar a un estudo. Todo con esa mística: que no estudo non saiban da súa identidade, que os seus pais non se enteren e que non se publiquen fotos dela. Para nos é moi bonito. A súa letra, que houbo xa quen nos dixo que non significaba nada, porque está feita en árabe do Líbano e se o metes nun tradutor de árabe non cho traduce, vén a dicir que lle vén un canto duns camaradas que veñen de moi lonxe que lle axuda a afrontar todo. Para nós é unha canción especial por iso. -Mais non é a única, tamén Arnau de Zoo, La Pegatina, Plan B de Riot Propaganda, Akelarre, Ginesta. Como xorden todas estas colaboracións? -Pedro: Nós dicimolo sempre, o tema das colaboracións non foi unha cuestión dun telefonazo. Vén dun coñecemento previo, ben sexa de saír de festa ou unha relación máis de amizade. Por exemplo, Rubén de La Pegatina xurdiu no Revenidas de hai dous anos, no que tocabamos ambos. O rapaz do merchan díxonos que se lle achegou, que lle ía ofrecer o CD e dixo "Xa o teño que o poño na furgo". Logo un día, xusto coincidía que estabamos gravando, chamounos porque estaba en Compostela e así foi. Xurdiu de que el quería facer algo. -Juan: Logo por exemplo con Samu, a de Ouvean os lobos, pois é o noso colega, estaba aí dende o primeiro momento. Así que tamén darlle ese valor a facer as cousas cos amigos. Non só por poñer un nome rechulón que dea reproducións. -Pedro: Esa canción estaba feita dende a primeira maqueta, era como unha débeda pendente que tiñamos os catro. Tiña que ir no disco si ou si. -Son as colaboracións con grupos con máis camiño andando como Zoo ou la Pegatina un pulo mediático? -Pedro: Si. De feito a día de hoxe son as dúas cancións máis escoitadas do disco (risas). Mais o de Zoo xorde porque compartimos tres datas de concerto xuntos. Eu admiroos dende que comezou, entón non sei, como que son soños que tes tamén. Por exemplo, tres instrumentais de Son da Rúa son miñas, e nin cobrei nin quero cobrar nada porque son cousas que me molan. Ese tipo de cousas son as que fan comunidade, as que tecen rede. Fan que sexa todo tan bonito. -Juan: Eu póñome na pel por exemplo de Rubén (La Pegatina) ou Arnau (Zoo), que fixeron o esforzo de coller un avión até aquí ou buscar xente para o videoclip. Entón están botándonos un cable co proxecto, o que creo que é bonito. -O tema con La pegatina, quizais vén un pouco pola liña de Non é verán de Estrella Damm, falando da festa da clase obreira. Que hai tempo para divertirse, pero que mesmo aí a política está presente. -Miguel: O que trata a letra é exactamente iso. Que ti ao mellor queres saír de festa pero tes menos cartos. Que unha persoa que vive dese xeito pois tamén se organiza para poder pasalo ben. Ao final son cousas que tamén falamos nós cando saímos de festa entón saíu dunha forma moi natural. -Pedro: Si, por exemplo aquí non se ve moto pero en Euskadi ou Catalunya hai moita festa autoorganizada. Como aquí temos a comisión de festas que trae a El Combo Dominicano, que son unha mafia todas… Alí si que se ve que levan a grupos locais. Nós tivemos a sorte de poder actuar en casales e gaztetxes. -Juan: É a exaltación doutro tipo de cousas. Porque mentres que hai quen atopa o seu lecer tendo o reservado máis guapo da disco ou o seu champan caro, pois nós o que valoramos é estar cos nosos colegas abrazándonos e quedando até as tantas. Que se cadra os pijos tamén o lembrarán, non sei (risas), sobre todo porque non beben garrafón. Mais creo que a ledicia de boa parte da clase traballadora está na creatividade de atopala. Como pode ser estar de festa con xente que non coñeces de nada e que queda para sempre. -Fulanito e Menganito é, con moita retranca, un berro de fartura do disque disque. Quedastes liberados? -Juan: Aínda poderíamos facer outro máis creo (risas). Foi un pouco iso que falabamos antes do haterismo polo haterismo. Ao final é unha canción que o que fai é que non pon nomes directos de ninguén pero si que é un modo de ridiculizar a quen -Pedro [interrompe]: Ao final o hater é o teu maior fan, o que está sempre aí pendente. Sabes que fagas o que fagas non lle vai gustar nada de nada. -Juan: Descobres cousas que ti non sabías como que tes un iate, vives nun chalé con mordono, que gravas os videoclips con miles de euros… Ou sexa, asino eu os videoclips pero vén Spielberg gravar os videoclips de Ezetaerre (risas). Hai que tomalo con filosofía. -No disco escóitanse variedade de idiomas, nos tempos do inglés como idioma universal da música. -Pedro: Nós non faríamos música se non fose en galego. Porque xusto foi ese momento no que nós comezamos a falar galego de forma activa e non entederiamos a nosa música se non fose en galego. Despois o resto de xente pois penso que igual. -Por último, Non pasarán fala da vida digna e os coidados en tempos de fascismo. Nestes tempos de fascismo, co ascenso de Vox, cal é a mensaxe que queredes lanzar? -Juan: Eu creo que temos que estar á altura para que a historia non nos pille dentro de anos arrepentíndonos do papel que xogamos neste momento. Que sexamos conscientes do momento que estamos vivir, que miremos con todo o cariño do mundo a quen temos ao lado porque vai ser o único xeito de parar unha ofensiva que vén con todo. O fascismo non é algo que xorda así da nada. Xorde dunha crise do capitalismo, que precisa recompoñer os Estados cara réximes máis represivos e tiran dos que sempre foron os sustentos útiles, os parvos servís coma quen di, que son os fascistas. Mira por exemplo Vox. A xente di que sacan moitos votos nos barrios obreiros. Primeiro, esa afirmación non é certa. Pero segundo que as grandes medidas de Vox son para velar polos intereses das xentes con cartos. Eu estou seguro que na sede do PP e do PSOE, onde van os señores do Ibex 35 facer as súas demandas, están contentos de que apareza esta xente para salvarlles o chiringuito e que esta crise de réxime non se resolva con revoltas populares. -Pedro: Neste mundo de individualidades ao final o cariño e o amor son sentimentos colectivos. De feito a xente desa canción é xente coa que temos moi moi boa relación, pese as diferencias ideolóxicas e sentiamos importante facelo.


Summary: O Ministerio de Sanidade indica que, dos 85 casos novos diagnosticados en Galicia nas últimas dúas semanas, apenas 14 tiveron inicio de síntomas neses últimos catorce días e só tres, na última semana. O número de "positivos activos" que indica o Sergas baixa en 24 casos e queda en 799 e a cifra de persoas que reporta como "curadas" aumenta en 51, ata as 9.849. A Xunta tamén dá conta de 14 positivos activos máis na área de Vigo, pero a ausencia dunha serie histórica completa do Sergas impide coñecer a súa referencia temporal

O ritmo da pandemia do coronavirus en Galicia segue transitando polos seus niveis máis baixos dende o comezo. É o que cabe deducir dos datos divulgados polo Ministerio de Sanidade este 28 de maio, correspondentes ao acontecido durante a xornada anterior, e que reflicten apenas tres novos diagnósticos positivos da covid-19 en Galicia mentres o Sergas confirma que o de onte foi o sétimo día sen falecementos dende o inicio da pandemia.Mentres a Xunta segue sen publicar datos dos novos diagnósticos dos días previos nin de casos acumulados -malia manexar esta información, que transmite ao Estado en virtude do protocolo vixente-, o Ministerio de Sanidade indica que en Galicia foron rexistrados apenas 85 casos novos nas últimas dúas semanas e deles, só 14 tiveron inicio de síntomas neses últimos catorce días e tres, na última semana. O Ministerio de Sanidade indica que, dos 85 casos novos diagnosticados en Galicia nas últimas dúas semanas, apenas 14 tiveron inicio de síntomas neses últimos catorce días e só tres, na última semanaNo marco da revisión de datos xa anunciada, o Ministerio ofrece unha cifra acumulada de 9.115 persoas que deron positivo nalgún momento en Galicia mediante proba PCR ata o 10 de maio e en proba PCR ou de anticorpos -neste segundo caso, con síntomas da covid-19- dende esa data. Mentres, o total acumulado resultante de sumar as cantidades que o Sergas indica cada día nos seus comunicados chega a 11.263 positivos acumulados entre PCR e anticorpos, aínda que a Consellería de Sanidade non distingue entre os diferentes métodos diagnósticos. [O Estado actualiza a serie histórica completa do coronavirus en Galicia, que a Xunta segue sen divulgar]Cando conclúa a revisión que o Ministerio ten en marcha, será posible coñecer as mudanzas na serie histórica galega, xa que a Xunta non divulga a súa. Mentres, o departamento estatal especifica que está a "realizar unha validación individualizada dos casos", polo que as discrepancias na información aínda poden continuar durante varios días.O número de "positivos activos" que indica o Sergas baixa en 24 casos e queda en 799 e a cifra de persoas que reporta como "curadas" aumenta en 51, ata as 9.849O Sergas, pola súa banda, segue a referirse unicamente ao seu indicador de referencia, o dos "positivos activos", sen contemplar divulgar a serie histórica completa nin especificar revisión ningunha en cumprimento do novo protocolo ou para eliminar casos dubidosos ou duplicados, tal e como advertiu o doutor Fernando Simón para a base estatal, construída cos datos das autonomías. Ese indicador de positivos activos xa baixa dos 800 e queda en 799. Son 24 positivos activos menos que un día antes, mentres o Sergas reflicte como "curadas" a 9.849 persoas, 51 máis ca o día anterior, pero sen detalle ningún sobre a súa procedencia.Mentres, ao non existir novos falecementos nas últimas vinte e catro horas, o número total de persoas cuxa morte o Sergas dá como certificada pola covid-19 continúa sendo de 615, das cales 272 viviran en residencias de maiores e dependentes. O Ministerio de Sanidade, pola súa banda, só dá por acreditadas polo momento 608 mortes en Galicia por mor da pandemia e indica que 6 delas foron nos últimos sete días, aspecto este último no que coincide co Sergas.Sen novas hospitalizacións e doce menos no globalO número de persoas na UCI con test positivo, só 5, é o máis baixo dende o 13 de marzoOs datos do Ministerio -o Sergas non ofrece esa información- permiten coñecer tamén que, unha xornada máis, Galicia non rexistrou novas hospitalizacións de persoas coa covid-19. Mentres, o Servizo Galego de Saúde si especifica que o número de hospitalizacións de pacientes con test positivo do coronavirus segue a descender. Son un total de 42 -doce menos que o día previo- e delas, só 5 -as mesmas que na xornada anterior- están na UCI. É o número máis baixo de persoas en coidados intensivos con test positivo dende o 13 de marzo.Ata este 28 de maio, informa o Ministerio, foron hospitalizadas en Galicia a causa do coronavirus un total de 2.917 persoas diferentes. No que atinxe ás persoas en illamento domiciliario por daren positivo, o número total tamén continúa a descender e quedan en 757, doce menos que o día anterior. Catorce positivos máis da área de Vigo, pero de días pasadosDado que o Ministerio indica que só se rexistraron 3 diagnósticos novos na última xornada, cabe deducir que cando menos parte dos 14 novos positivos activos que o Sergas indica na área de Vigo corresponden a días pasadosNo que atinxe á distribución dos positivos activos por áreas sanitarias, a ausencia de información de casos novos directamente a través do Sergas segue a dificultar a súa interpretación. Así, este 28 de maio mentres o Ministerio de Sanidade constata que a Xunta só deu conta de 3 diagnósticos novos, o parte da Consellería de Sanidade indica un incremento de 14 positivos activos na área sanitaria de Vigo. Atendendo ao acontecido en anteriores ocasións, cabe deducir que se trata de diagnósticos dun número indeterminado de días pasados que son incorporados agora ao parte da Consellería.Mentres, en todas as demais áreas sanitarias redúcese o número absoluto de positivos activos. Especialmente na da Coruña, con 18 menos. No que atinxe á incidencia deste indicador -positivos activos por cada 100.000 habitantes-, a maior segue estando na área viguesa.


Summary: As Xornadas 'Viticultura Atlántica' xerarán un espazo de debate para que os diversos axentes deseñen máis unha IXP para os viños da Galiza. Desde a organización destacan "o amplo consenso social, político e económico" arredor da creación deste novo selo de calidade

Galiza podería contar cun novo selo de calidade para os seus viños. A Asociación Galega de Viticultura organiza con este obxecto as xornadas "Viticultura Atlántica" en Bueu os vindeiros 19 e 20 de xullo. Coa colaboración do Fondo social europeo, o Ministerio de Medio Ambiente, Mar e Medio rural, AGADER e a Consellaría de Medio rural e do Mar (Xunta de Galiza), @s viticultor@s do Morrazo e terras de Pontevedra pularán por un novo indicador que protexa e garanta a calidade dos seus viños. Desde a organización salientan que o seu obxectivo é "sentar as bases e criterios para crear" esta nova Indicación Xeográfica Protexida (IXP) que viria a se sumar ás xa existentes no noso país: viños Terra de Betanzos, Val do Miño, Terra de Barbanza e Iria. Para alén dos máis coñecidos, protexidos polo selo Denominación de Orixe; Rías Baixas, Ribeiro, Monterrei, Ribeira Sacra e Valdeorras. As Indicacións Xeográficas Protexidas son selos de calidade europeos atribuídos a produtos alimentarios orixinarios dunha determinada zona. Para seren outorgadas debe existir un trazo característico atribuíbel unicamente a ese emprazamento. Aliás, a súa produción, transformación ou elaboración debe desenvolverse nese espazo. A súa aprobación outorga un maior prestixio aos produtos catalogados.


Summary: A obra mestra duns deuses do metal, que venderon deste disco 70.00 copias só nun mes grazas a clásicos como 'Living after midnight'.

Judas Priest é sen dúbida algunha unha das bandas máis influentes no metal de tódolos tempos. Seu debut oficial foi en 1974 con "Rocka Rolla (Gull Records, 1974)" o que supuxo a entrada na banda do guitarrista Glenn Tipton, xa que a a discográfica pedía que se incluíse un teclista e un saxo, mais eles ofertaron a entrada dun segundo guitarra, fórmula coa que quedou a banda. Foi hai 35 anos, en 1980, coa publicación do British Steel, cando houbo un antes e un despois na historia de Judas Priest, xa que foi un éxito a nivel mundial e alcanzando o posto 4 nas listas de Gran Bretaña, con máis de 70.000 copias vendidas nun mes. Por primeira vez, na súa historia, tódalas cancións dos disco estaban compostas polos membros da banda, o que fai que non xa non haxa nin unha soa reminiscencia de blues ou rock progresivo, só hard rock e heavy metal do primeiro ao último tema. Boa proba diso son os singles que proporcionou este disco "Breaking the law", cun dos riffs máis recoñecíbeis do metal e "Living after midnight" nunha liña máis hard rock, que a día de hoxe están convertidos en clásicos atemporais e "United" que non tivo a repercusión dos anteriores. O álbum foi producido por Tom Allom, que fora produtor de Black Sabbath nunha mansión que Ringo Starr alugara á banda para ensaiar e que decidiron converter en estudo de gravación e que na súa teima por lograr o ambiente perfecto, rexistrou as gravación nos distintos cuartos da casa e até fixo efectos de son artesanais co que atopaba na mansión e conseguiu plasmar o son coa forza e a potencia que os Judas transmitían, dende o seu inicio co trepidante "Rapid Fire" que abre o álbum ao "Steeler" que o pecha. O éxito do Britsh Steel foi quen de colocar ao heavy metal na primeira liña musical e foi o inicio dun novo son que abriu o paso a toda unha nova xeración de bandas que por aqueles anos comenzou a nacer. Deulles ao Judas Priest o alcume de "Deuses do Metal", por mor do tema "Metal Gods" que incluía e abriu novos horizontes para o rock. Judas Priest, British Steel (Columbia, 1980) Listaxe de Temas 1. Rapid gire 2. Metal gods 3. Breaking de law 4. Grinder 5. United 6. You don't have to be old to be wise 7. Living After Midnight 8. The Rage 9. Steeler Video Clip Breaking de Law: https://www.youtube.com/watch?v=L397TWLwrUU Judas Priest nas redes: Web Oficial: www.judaspriest.com Facebook Oficial: http://www.facebook.com/OfficialJudasPriest Twitter Oficial: http://www.twitter.com/judaspriest.


Summary: De sesión vermú. Así pasaron a mañá do sábado candidatos e candidatas do BNG-Nós ás eleccións xerais. A Praza Roxa de Compostela foi o lugar elixido por Ana Pontón, portavoz nacional do BNG, e por Carlos Callón, nº1 pola Coruña, para se citaren con militantes e simpatizantes nacionalistas na xornada de reflexión.

Ana Pontón chamou na mañá do sábado á "participación masiva de todos os galegos e galegas o 20X para expresar nas urnas o que consideren mellor para Galiza e para os seus soños". "Agardamos que sexa unha xornada histórica en termos de participación, onde os soños dos galegos e das galegas se vexan reflectidos", engadiu a portavoz nacionalista. Na mesma liña, Callón salientou a importancia de que "todos e todas participemos mañá para expresar os nosos soños para o futuro". Pontón e Callón citáronse en Compostela con militantes e simpatizantes do BNG para tomar un vermú e compartir a mañá desta xornada con reflexión. A portavoz nacionalista lembrou que o Bloque "fixo unha campaña con propostas e con alternativas para que a cidadanía teña motivos para ir votar de xeito masivo". "Hai moito en xogo e a voz de todas e todos debe continuar", subliñou. A portavoz nacional do Bloque pasará o resto do sábado coa familia e amigos, mentres que Callón se sumará á festa da Muiñada en Ribeira. Na xornada deste domingo, o BNG-Nós seguirá os resultados desde a Nave de Vidán, en Compostela. Ana Pontón chamou na mañá do sábado á "participación masiva de todos os galegos e galegas o 20X para expresar nas urnas o que consideren mellor para Galiza e para os seus soños". "Agardamos que sexa unha xornada histórica en termos de participación, onde os soños dos galegos e das galegas se vexan reflectidos", engadiu a portavoz nacionalista. Na mesma liña, Callón salientou a importancia de que "todos e todas participemos mañá para expresar os nosos soños para o futuro". Pontón e Callón citáronse en Compostela con militantes e simpatizantes do BNG para tomar un vermú e compartir a mañá desta xornada con reflexión. A portavoz nacionalista lembrou que o Bloque "fixo unha campaña con propostas e con alternativas para que a cidadanía teña motivos para ir votar de xeito masivo". "Hai moito en xogo e a voz de todas e todos debe continuar", subliñou. A portavoz nacional do Bloque pasará o resto do sábado coa familia e amigos, mentres que Callón se sumará á festa da Muiñada en Ribeira. Na xornada deste domingo, o BNG-Nós seguirá os resultados desde a Nave de Vidán, en Compostela.


Summary: O expediente que a universidade abriu contra Domingo Neira implica a "supensión provisoria" das súas funcións docentes. As organizacións estudantís Agir, Comités e Liga tiñan reclamado que os comentarios do educador non ficasen na impunidade. Tamén o fixo Galiza Nova.

O profesor Domingo Neira, denunciado polo seu propio alumnado por facer apoloxía da homofobia durante as explicacións da materia que imparte na facultade de Ciencias da Educación da USC, ficou suspendido de maneira temporal da súa función docente. Así o sinala o expediente que abriu contra el a universidade compostelá, confirmando que estará fóra da facultade namentres non se resolva o expediente. Lonxe de recuar nos seus comentarios, Neira defendeunos, atribuiunos a unha "argumentación cuasicientífica", repetiunos e sinalou que eran "a primeira fase do meu deber docente" e que a finalidade era que o estudantado "pense por si propio". Agir, Comités, Liga e Galiza Nova pediron que estes comentarios non ficasen impunes As tres organizacións estudantís nacionalistas exixiron que a USC tomase medidas contra Domingo Neira. Así, Agir cualificou os seus comentarios de "violencia homófoba" e, após lembrar que foi denunciado hai oito anos por dar aulas nesta mesma liña, exixiron "a súa inmediata saída" da universidade pública. Os Comités aproveitaron o 35 aniversario do asasinato do activista pro-dereitos do colectivo LGBT Harvey Milk para condenar a homofobia "presente fóra e dentro da universidade", en referencia ao caso deste profesor e tamén á agresión sufrida nun bar por un mozo gai en Compostela. A Liga Estudantil reclamou que o reitor, Juan Casares Long, cesase a Neira na actividade docente ao considerar "moi grave" que un "educador de educadores" --dá aulas en Maxisterio-- "teña esta actitude de odio e leve 35 anos a difundila entre o alumnado con total impunidade". Por derradeiro, Galiza Nova reclamou a saída deste docente da USC colocando na porta do seu despacho autocolantes co lema O noso orgullo, a nosa loita ao considerar que "non consentir, denunciar e actuar" perante discursos como os proclamados por Domingo Neira "é o camiño cara á fin da discriminación".


Summary: Horacio Verbitsky é un dos periodistas máis coñecidos da Arxentina. Entrevistámolo no seu despacho en Bos Aires en pleno escándalo polo caso Nisman.

Leva como alcume "El Perro" pola súa escrita directa e incisiva. Horacio Verbitsy é un dos periodistas máis coñecidos da Arxentina, intelectual latinoamericano de relevo e profundo coñecedor da realidade política do continente. Entrevistámolo no seu despacho en Bos Aires, co caso Nisman a arder en Arxentina e o ambiente tensado pola proximidade das eleccións presidenciais do outono. -Que hai no mar de fondo do caso Nisman das estreitas e cuestionadas relacións entre xustiza e servizos de intelixencia? -No ano 2003, cando chega o presidente Kirchner ao goberno, desclasifica toda a información ao redor do atentado contra a AMIA, , a sede das organizacións comunitarias xudías da Arxentina e crea unha unidade especial de investigación na cal designa a Nisman. Durante 12 anos Nisman e os servizos de intelixencia manéxanse con absoluta discrecionalidade e sixilo. O fiscal Nisman está totalmente subordinado ao director de contraintelixencia da secretaría de Intelixencia e á embaixada de Estados Unidos. No paquete revelado por Wikileaks vese que Nisman visitaba de forma regular a embaixada dos Estados Unidos, poñía a consideración dos funcionarios da embaixada todas as pezas da investigación e incluso borradores de dictames. Era unha submisión tremenda. Impresióname que non sexa agora un escándalo maior. -É ese contexto o que leva nun momento determinado a acusar a Cristina? -Perfecto. A mediados de 2013, Nisman presenta un traballo de 500 follas que produce un episodio sen antecedentes na historia xudicial arxentina… Describe células iranís, formas de funcionamento, células durmidas… cousas que están absolutamente fóra do obxecto procesual da súa incumbencia. Obviamente é todo material que lle deron os servizos de intelixencia e ademais é material que os servizos de intelixencia recibiron de Estados Unidos. A dereita estadounidense oponse firmemente ao xiro do presidente Obama con Irán e Nisman e o caso AMIA son un alfil nese xogo. Arman con todo iso un caso por suposto contra Cristina, por suposto contra Venezuela, que é a presunta ponte entre Irán e Arxentina, e por suposto contra Obama. A entrevista completa, unha dupla páxina, podes achala no número 141 de Sermos Galiza, disponíbel nos pontos habituais de venda e na nosa loxa.


Summary: O filántropo multimillonario cre que o maior inimigo do país "non son Rusia nin China", senón os "inimigos internos".

O empresario e filántropo multimillonario George Soros advirte esta terza feira, nun artigo de opinión publicado no xornal alemán Welt, que os Estados Unidos poderían tornar proximamente nun "réxime represivo". Así, afirma que a maior ameaza para o país "non son Rusia nin China", senón os seus propios "inimigos internos", nomeadamente os "extremistas de dereitas" que "queren abolir a democracia". Soros exemplifica esta cuestión na recente decisión da Corte Suprema estadounidense de anular a histórica sentenza do caso coñecido como Roe contra Wade, que garantía o dereito ao aborto desde 1973. "Que cualifica a meirande parte da Corte como extremistas? Non é simplemente a súa decisión de anular Roe contra Wade [...] O que os cualifica como extremistas son os argumentos nos que basean as súas decisións e as indicacións de até onde poderían estar dispostos a chegar para implementalos", apunta. Mapa sobre a evolución das leis relativas ao aborto Mais eses "extremistas" que tentan acabar co réxime democrático, sostén Soros, están tamén presentes nas filas do Partido Republicano e inclúen, aliás, os membros desa Corte Suprema, "que foron nomeados por [Donald] Trump". A institución, defende, gozaba no pasado "dun respecto especial" que agora "perdeu". George Soros apunta tamén que a Corte "arrasou" a lei de dereitos electorais e "permitiu unha clara reorganización tendenciosa dos distritos electorais para debilitar os dereitos de elección das minorías". En consecuencia, incide, os EUA "corren o perigo de se converter nun réxime opresivo", algo que "cómpre evitar a toda costa". Para iso, di que é preciso "restaurar un sistema bipartidista que realmente funcione e que constitúe a base da democracia estadounidense". Conclúen que o asalto ao Capitolio foi un intento de golpe de Estado A única vía para impedir ese "retroceso" nas liberdades da cidadanía estadounidense por parte das decisións ditadas desde a Corte Suprema, a comezar polas mulleres e o seu dereito ao aborto, é "derrotar o Partido Republicano nas eleccións".


Summary: O xestor concursal retira a Lendoiro e a súa contorna da polémica xestión do Playa Club ou a Deportienda pero concédella aos que foron avogados da familia do líder fascista local Juan Canalejo cando intentaron evitar que a este se lle retirasen as honras institucionais. Tamén defenderon a Jorge Dorribo.

O proceso xudicial ao que segue sometido un Deportivo en concurso de acredores e cunha grave débeda nas costas semella centrado nestes últimos días nas empresas que pertencen ao club, que segundo a administración que se fixo cargo da entidade están a xerar máis perdas que beneficios e das que pretende desprenderse. O complexo hostaleiro Playa Club, o diario impreso Deporsport ou a tenda de produtos branquiazuis que ocupa un baixo no estadio -que empregan a decenas de persoas que se teñen queixado da falta de información e incerteza na que viven- son algunhas das actividades implicadas e de que cuxa xestión foi apartada a directiva que preside Augusto César Lendoiro, o que tamén afecta a súa contorna, o que inclúe a familiares que teñen asumido postos nestas empresas, de feito o seu cuñado Felipe Marcos era o administrador único, función que a autoridade concursal cedeu agora á firma de avogados Graíño & Freire. O despacho de xuristas coruñeses será o encargado de xestionar as diversas empresas do Deportivo. Mais, quen son os seus responsábeis Jesús Graíño e Alfonso Freire? O seu perfil amosa unhas características ideolóxicas moi concretas e polémicas. Un exemplo. En 2010, ambos avogados asumiron a defensa da memoria dun coñecido falanxista local dos anos 30. A xestión das empresas do Deportivo, en mans de avogados defensores da memoria dun falanxista Graíño e Freire foron os xuristas que apoiaron a demanda da familia de Juan Canalejo cando esta intentou que non se lle aplicara a Lei de Memoria Histórica e se lle retirasen as honras que a nivel local se lle concederon na Coruña durante a ditadura. O militar Juan Canalejo foi o fundador da Falanxe na cidade en 1933 e tamén o xefe territorial das "milicias" da FE-JONS, que cometeron numerosos actos terroristas a prol dun golpe reaccionario. Por estes motivos foi detido semanas antes do 18 de xullo de 1936, sendo logo asasinado en Paracuellos. A Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica cualifícao como "un pistoleiro". Pero os letrados que agora se fan cargo das empresas do Dépor defenderon hai tres anos que se trataba dun "falanxista sen nada que ver co franquismo". Acusaron aos historiadores que se pronunciaron a favor da retirada de títulos, como unha rúa co seu nome, que foi aprobada polo concello -e que o PP mantén na neveira- de "mesturar xustiza con política" e mesmo definiron como "totalitarios" aos activistas pola memoria histórica das vítimas do fascismo en Galiza. O TSXG fallou a favor da eliminación das honras a Canalejo en contra da posición de Graíño e Freire. Defensa de Jorque Dorribo Así mesmo, a firma de avogados favorecida polo administrador concursal do Deportivo tamén participou noutros casos moi coñecidos, como o de presunta corrupción que foi bautizado como Operación Campión. Graíño e Freire defenderon a Jorge Dorribo e Arsenio Méndez, donos de Nupel e principais protagonistas nunha suposta trama de favores irregulares pola que ambos xa foron condenados por falsa contabilidade.


Summary: Nunca unhas eleccións galegas foran tan decisivas para Europa. Sería moi interesante aproveitar o 21-O para armarnos con algo máis que o dereito de manifestación. A aquiescencia dos galegos só pode ser entendida dende a anestesia a que nos someten case todos os medios de comunicación, a fragmentación dos contrincantes e o feito de ter vivido demasiado tempo na indiferenza froito duns anos de bonanza somnífera.

Andábame na testa dende había varios días un fermoso mural de Pablo Picasso que se conserva nunha capela en Vallauris, unha vila da Costa Azul Francesa. A obra titúlase La Guerre et la Paix, e foi pintada para honrar a memoria dos soldados falecidos durante a II Guerra Mundial, aqueles que, coa súa vida, contribuíron a acabar co nazismo. O que máis me chamara a atención desta obra é como Picasso representa a Guerra. Na pintura non hai metralletas nin tanques, tampouco caen bombas dende o ceo e, sen embargo, a violencia está moi presente a través de elementos moi primitivos como coitelos ou machados (obxectos que cortan ou recortan), pero quizais o máis explícito sexan uns cabalos negros pisoteando un libro mentres un home, que os guía, ameaza (cunha espada ensanguentada) a outro home espido que suxeita un escudo ilustrado cunha pomba branca na súa man esquerda, e unha balanza na man dereita. A Xustiza, e polo tanto a Paz, son agredidas. Na parte que representa a Paz, os homes e mulleres viven en comunidade e harmonía. O traballo, a cultura e a natalidade son os elementos que garanten non só o presente, senón tamén o futuro. Ocorréuseme que había tempo en Europa non sufríamos tanta violencia como agora, polo menos no meu país. Unha violencia sen tanques ou bombas, pero violencia ao fin e ao cabo Cavilando neste mural, ocorréuseme que había tempo en Europa non sufríamos tanta violencia como agora, polo menos no meu país. Unha violencia sen tanques ou bombas, pero violencia ao fin e ao cabo. Deume por pensar que, probablemente, había máis de dúas décadas que en Europa non se violentaba tanto a cidadanía. E, de súpeto, entérome que a UE recibe o Nobel da Paz. A UE nunca estivo tan lonxe dos principios fundacionais que levaron á súa creación: a Paz e a Prosperidade De entrada, só advertín paradoxos. O primeiro, pouco importante, que é Noruega precisamente un estado que non quixo entrar a formar parte desta comunidade, e é en Oslo onde se entrega este premio. O segundo, que a UE nunca estivo tan lonxe dos principios fundacionais que levaron á súa creación: a Paz e a Prosperidade. E o terceiro paradoxo, menos doado de visibilizar, pero igualmente presente, o de que estamos precisamente en guerra. É unha guerra onde os dous bandos fican difuminados pola complexidade do actual mundo no que vivimos. Dun lado están a plutocracia, o poder financeiro, a especulación, o ultraliberalismo, os recortes e a submisión. E do outro, está a democracia, a produción, os dereitos sociais, a rebelión e as ideas novas. O máis triste é que todos somos partícipes sen posibilidade de deserción. É unha guerra onde os dous bandos fican difuminados pola complexidade do actual mundo no que vivimos. Dun lado están a plutocracia, o poder financeiro, a especulación, o ultraliberalismo, os recortes e a submisión De todos os xeitos, aínda hai dúas maneiras de interpretar a concesión deste Nobel. Ou ben como un premio a un modelo político capaz de renunciar á súa esencia fundacional (paz, liberdade, democracia, dereitos humanos, progreso) para que Europa conserve, ou recupere, a hexemonía nun mercado global cada vez máis competitivo. Ou ben, unha advertencia a un proxecto desnortado e cruel que entrou nunha espiral de despropósitos que sitúan a UE próxima á súa desaparición e cuxas consecuencias serían extraordinariamente dramáticas a nivel mundial. Nunca unhas eleccións galegas foran tan decisivas para Europa. Sería moi interesante aproveitar o 21-O para armarnos con algo máis que o dereito de manifestación Este curioso Premio Nobel da Paz concédese a unha semana das eleccións autonómicas. Nunca unhas eleccións galegas foran tan decisivas para Europa. Sería moi interesante aproveitar o 21-O para armarnos con algo máis que o dereito de manifestación. En toda a historia do autonomismo galego nunca se violentara tanto ao noso pobo da man dos seus gobernantes e nunca tanta necesidade houbera de cambiar as tornas e, sen embargo, aí están as enquisas, dándolle a maioría absoluta á violencia. A aquiescencia dos galegos só pode ser entendida dende a anestesia a que nos someten case todos os medios de comunicación, a fragmentación dos contrincantes e o feito de ter vivido demasiado tempo na indiferenza froito duns anos de bonanza somnífera. A aquiescencia dos galegos só pode ser entendida dende a anestesia a que nos someten case todos os medios de comunicación, a fragmentación dos contrincantes e o feito de ter vivido demasiado tempo na indiferenza Cómpre sempre voltar aos clásicos europeus, xa sexan xenios das artes plásticas ou da literatura. E é que xa o dicía Dickens ao comezo do seu libro A Tale of Two Cities (ambientado nos anos previos á Revolución Francesa): "Tiñámolo todo ante nós, e non había nada; todos íamos dereitos ao Ceo, pero marchabamos en sentido contrario".


Summary: Milleiros de persoas volveron se manifestar por Monforte en defensa do hospital comarcal e contra unha 'xerenca única' en Lugo que consideran suporía recorte de servizos, persoal e perda da autonomía sanitaria. "Coma hai uns días en Burela, en Vigo ou uns meses en Vilagarcía... esta é unha loita pola sanidade pública".

Varios milleiros de persoas de persoas desafiaron o mal tempo para saíren á rúa este sábado en defensa do hospital comarcal de Monforte e contra un decreto da Xunta que, entenden, vai supor a perda de autonomía sanitaria. E con ela, a perda de servizos, recorte en persoal, orzamento... A mobilización estaba convocada pola Plataforma En Defensa da Sanidade Pública e contaba co apoio de sindicatos, asociacións de empresarios, colectivos veciñais e organizacións como BNG, AGE ou PSdeG. Non así o PP, que se desmarcou da protesta. @s convocantes consideran que a intención da Xunta de fixar con xerencia en Lugo un 'área única integrada' supón un duro golpe para os hospitais comarcais da Mariña e de Monforte. Vai resultar, aseguran, en eses hospitais deviren "simples centros sanitarios". Non os pechan, "senón que van facer deles algo marxinal, e para calquer cousa con algo de importancia vai haber que desprazarse a Lugo". "Feijóo mentirán" Esta mobilización vén se engadir a que hai uns días tivo lugar en Burela, na defensa do seu hospital comarcal e contra a intención de fixar unha xerencia única en Lugo. Os e as monfortinas lembran, aliás, que o presidente da Xunta lles mentiu "pois asegurou que o de Monforte non ía depender de Lugo". Na manifestación participaron veciños de localidades próximas. Até sete autobuses transportaron xente para esta mobilización, que non é a primeira que se fai en Monforte con esta mesma finalidade. Así, en maio de 2010,máis de 8.000 persoas saíron á rúa na defensa do seu hospital. Valdeorras e Vilagarcía perderon carteira de servizos, orzamentos e autonomía Hai uns días, a Xunta tivo que xustificar o desaparecimento dunha praza de especialista de urxencias e outra de pediatría no Hospital do Barco por mor da perda de independencia do complexo. Na mesma liña, o Hospital do Salnés, en Vilagarcía de Arousa, viu como a nova xerencia integrada dirixida dende Pontevedra ordeou o peche de servizos de neuropediatría obrigando 200 pacientes ao seu traslado a Pontevedra e a ameaza de peche doutras sub-especialidades. Fotos, tiradas de @smogal81


Summary: Non puido presentar candidatura en catro consellos por un "veto" que o sindicato xa anuncia que recorrerá "nos ámbitos legais oportunos"

AGV-Fruga vén de manifestar a través dun comunicado a súa satisfación cos resultados das eleccións aos consellos reguladores. As súas candidaturas atinxiron 4 vogais cifra que non foi maior, apuntan, por mor "do veto de catro candidaturas de FRUGA a varios Consellos Reguladores". A candidatura da Asociación Galega de Viticultura-FRUGA encabezada por Alfonso Fernández foi a lista máis votada nas eleccións na denominación de orixe Monterrei no sector productor. Na subzona Condado-Soutomaior da D.O. Rias Baixas, no censo productor de máis de 2 hectáreas, a candidatura de AGV-FRUGA tamén foi a lista máis votada, acadando Antonio Álvarez (Agromiño S.L.) o único posto en dispusta neste censo para o pleno no Consello Regulador. Por outro lado, na Denominación de Orixe Ribeira Sacra elaborouse unha única lista de consenso para o Consello Regulador da que formou parte AGV-FRUGA. E tamén acadou un vogal no censo de pequenas adegas en Valdeorras A Federación Rural Galega afirma que para unha " organización agraria con apenas dous anos de vida, os resultados destes procesos electorais non poden ser máis que avaliados como satisfactorios"


Summary: Duelo sen brillo entre dúas equipas que realmente xa estaban fóra da competición. O Dépor afrontábao xa descendido. O Celta, con opcións moi remotas a entrar en Europa. O 1-1 é a fotografía dun derbi sen nervio e sen relato. O protocolo tampouco estivo á altura e o hino galego entoouse sen que as equipas estivesen debidamente formadas sobre o campo.

O gol 70 na portería do Deportivo no que vai de liga (o tanto facturouno Maxi Gómez nun novo erro groso de Rubén) parecía que ía sentenciar #onosoderbi. O gol do dianteiro uruguaio chegou no minuto 12 do primeiro acto, período en que a equipa coruñesa estivo basicamente ausente de Balaídos, o que permitiu que o Celta controlase o xogo sen ter que pisar o acelerador. Mais no desconto da segunda parte, minuto 91, voltou a aparecer Lucas Pérez. Mágoa que apenas aparecese durante a maior parte do campionato. O gol do punta de Monelos -o seu típico golpe seco á bola, perto do marco rival- selou o empate nun derbi feo, frouxo, desapaixonado, e deixa definitivamente o Celta sen posibilidades de se clasificar para a Europe League. Era un derbi cunha equipa que xa está en Segunda División e outra que tiña o soño europeu a unha distancia sideral. Houbo certa intensidade finxida, algún que outro tira-puxa entre Maxi Gómez e Albentosa, mais hai poucos espectáculos máis aborrecíbeis que o futebol cando apenas hai algo en xogo. O Celta tirou de manual -o seu dominio do passing game- e con iso tivo abondo para controlar o Deportivo durante boa parte do xogo. O Dépor tivo os seus momentos, isolados, faíscas dalgúns futebolistas -Adrián, Borja Valle, Çolak, ao final Lucas- que de cando en vez reparaban que estaban no campo. Pouca cousa, moi pouca, para termar do xogo. Ningunha tensión dramática. Si, faltaba Iago Aspas, o futebolista galego máis carismático do momento. Un tipo que podería ter abaneado #onosoderbi en calquera momento. A sombra da súa ausencia pairou sobre un Balaídos orfo. Ningún dos xogadores sobre o campo teñen o que a el lle sobra, maxia por un lado e conexión emocional coas bancadas polo outro. Após este empate, o Celta suma 46 pontos e fica en terra de ninguén. O Dépor alcanza 29, a asinar un dos piores exercicios da súa historia. Foi un derbi plano, estéril, prescindíbel. Mais a ver cando damos vivido outro. PD: Por certo, fallou o ritual no comezo do xogo. Soou o hino nacional galego, mais sen a debida solemnidade, cos futebolistas dispersos polo campo, e non en formación como corresponde. Un presaxio do deslucido espectáculo que viría a continuación.


Summary: Tocar, zugar, cheirar, experimentar e, ao mesmo tempo, ir descubrindo o noso propio corpo e partillando as nosas experiencias ao redor da saúde emotiva, afectiva e sexual a través dunha gama de xoguetes tan variados como somos nós propias. Pode ser este un resumo do que fai a nosa entrevistada, Mai Ínsua. Con todo, o mellor é que nolo conte ela!

Que é e que fai unha 'tuppersexeira'? Pois é, basicamente, unha especialista en xoguetería erótica. Facemos as reunións alí onde están os grupos, desde os domicilios até os bares pasando por unha perrucaría —alí foi o meu primeiro— ou centros sociais. Mais tamén somos nós as que organizamos os tupper e eu tamén fago obradoiros de sexualidade. As reunións duran por volta de tres horas e por elas cobro unha entrada nunca superior aos 5€ para cubrir gastos e que as participantes non teñan obriga de compra. Porén, sempre me adapto ao grupo de mulleres; ás veces traballo de balde. Axuda o tupper a rachar tabúes e normalizar a sexualidade? É unha moi boa ferramenta, porque permite ir turrando do fío e falar do noso corpo, das cuestións de xénero, resolver dúbidas, mitos e, ao mesmo tempo, favorece a creación dun ambiente divertido. Nós, cando falamos, facémonos conscientes das nosas experiencias. Actuamos como espellos para as outras. Con todo, o mellor dos tupper é que namentres falamos imos creando sensacións. Ao ter os xoguetes na man expresámonos de maneira diferente e a palabra e o corpo xuntos son moi potentes. Custa moito turrar dese fío e ir arrincando experiencias persoais? Coñecemos as mulleres os nosos corpo?Neste tempo atopei con mulleres que teñen a saúde e o pracer como algo central das súas vidas, mais tamén mulleres con moito descoñecemento, que habitan o seu corpo cunha sensación similar á de estranxeiras permanentes. En xeral, a maioría temos misturas das dúas cousas porque todas partimos do mesmo lugar, aquel que ocupa a nivel cultural a nosa sexualidade, as mensaxes que recibimos, como se emprega o sexo contra nós, a má información. O corpo garda memoria de todo isto, mais tamén das cousas boas así que si que podemos coñecernos moito máis, achegarnos a nós propias con máis cariño. Ao redor da xoguetería erótica hai moitos dimes e diretes; porén, no tupper hai sempre sorpresas. "O tupper permite ir turrando do fío e falar do noso corpo, das cuestións de xénero, resolver dúbidas, mitos" E vostede? Cal era a relación que tiña coa educación afectivo-sexual e como lle deu por se facer especialista en xoguetería?[risas] Pois antes de me dedicar a isto non me relacionaba moito coa xoguetería erótica! Con todo, si que estaba mergullada en todo o que rodea o corpo, a erótica, sempre a través da psicoloxía e do traballo con grupos de mulleres. Foi a través disto e da filosofía de Los placeres de Lola para traballar a sexualidade —Mai Ínsua é tuppersexeira na Galiza desta tenda erótica fincada en Madrid mais que traballa en todo o Estado— como entrei en contacto coa xoguetería e descubrín todas as súas potencialidades. Daquela estudou moito...[risas] Bon, teñen o seu aquel, é certo! Desde como están feitos até o que estimulan ou como podes xogar con eles. Mais, ao final, son unha escusa para facer outras cousas. Considérome en constante formación persoal e profesional e teño a sorte de que neste traballo as dúas vertentes se enriquecen porque os xoguetes son moito máis que a súa ficha técnica e nós somos tamén moito máis que unha teoría sexolóxica. Se tivera que describir como o vivo, todo pasa por ver as mulleres coas que traballo, con poder ofrecer experiencias que nos sirvan e tratar con respecto todo o que acontece nas reunións e que deciden partillar contigo. "Se nós contamos as nosas historias, para alén de sermos protagonistas das nosas vidas, partillamos experiencias úteis para as outras, diversidade" Por que son tan caros os xoguetes?Os prezos son moi variados. Por 15 euros xa tes vibradores, estimuladores, amarres ou copas menstruais. Por 30 hai algúns fabricados artesanalmente. Con todo, pagamos os mesmos extras que no resto das cousas: calidade, desenvolvemento, garantía. Cómpre destacar que a entrada das mulleres neste eido supuxo avances moi grandes a respeito do noso pracer e da nosa saúde. O avance meirande? O da silicona, un dos mellores materiais e que permitiu desbotar o plástico ao que nos tiñan habituadas mais que triplica o custo de produción. Por iso intentamos ofrecer unha gama ampla, para evitar que se converta nun artigo de luxo. As experiencias sexuais das mulleres no cinema e na literatura están sempre contadas desde a óptica dos homes. Sería bo que da nosa sexualidade falaramos nós?Sería importantítisimo e sería imprescindíbel! Esa ollada non se axusta á nosa realidade. Algo moi marcado que sucede nos tupper é que as mulleres que participan narran moitas cousas comúns. Iso non é casualidade. Se nós contamos as nosas historias, para alén de sentírmonos protagonistas das nosas vidas, partillamos experiencias úteis para as outras, diversidade. As visións diferentes e o imaxinario amplo o que xeran é, sen dúbida, moita liberdade.


Summary: A campaña da área de Igualdade ofrece un programa de actividades para a concienciación social e o compromiso para erradicar o machismo.

Máis de setenta concellos da provincia da Coruña xa fan parte da campaña 'De fronte á violencia de xénero' que a área de Igualdade da Deputación organiza arredor do 25N. A maioría das actividades da campaña están xa operativas para a súa difusión social, entre elas, o programa de conferencias online, a actividade para todas as idades de narración poética con origami ou o Desafío poético en redes sociais. A estas actividades únese a creación dunha web específica da campaña, defronte.gal, que recolle os recursos de utilidade e acceso ás diferentes actividades. A campaña busca facer fronte ao feminicidio e implicar á sociedade para "non mirar para outro lado" e sumar forzas para a súa erradicación na data en que se conmemora o Día Internacional da Eliminación da Violencia contra as Mulleres, segundo a deputada de Igualdade María Muíño O programa de actividades apela directamente á implicación social e, desta maneira, faise unha chamada á participación de entidades e centros de ensino como ferramentas para concienciar á sociedade. "O obxectivo é que a sociedade se conciencie de que ninguén pode estar impasíbel fronte ao feminicidio. Non vale mirar para outro lado, agochar a mirada e dar á volta á esquina para pasar por riba do problema. Á violencia machista temos que poñerlle freo de cara, de fronte, mirando directamente e buscando solucións, concienciándonos da súa gravidade e poñéndonos da parte das mulleres", explicou María Muíño. Con esta actividade, ademais, a Deputación indica que procura promover a creación dunha rede de administracións locais e entidades sensiíbeis e comprometidas coa igualdade e a erradicación da violencia machista, xerando sinerxías entre elas, coa propia Deputación, e co resto da sociedade. Entre os seus obxectivos atópase a sensibilización social fronte á violencia machista, así como fornecer de recursos accesibles ou apoiar a diversificación da oferta de actividades socioculturais relacionadas coa igualdade de xénero. Entre as actividades que forman parte do programa desde o 4 de novembro vanse publicando online e en aberto tres conferencias que abordarán a violencia de xénero desde diferentes perspectivas, como o da mocidade, da man de Vanessa Rodríguez Pousada, das tecnoloxías da información, con Sara Vierna Fernández, e dos medios de comunicación, con Ana Sanmartín López. Para públicos de todas as idades, terá lugar entre o 9 e o 15 de novembro unha actividade guiada por Palmira Castro de narración poética que incluirá unha acción colectiva de origami nas redes sociais. "Sira e a illa" é o título da proposta que se manterá na rede durante seis días e poderá ser unha ferramenta de achegamento e concienciación en centros de ensino e outras entidades. "Contos de nenas grandes e pequenas", unha produción de Marta Ortiz e Brais das Hortas para nenas e nenos, estará tamén en aberto do 23 ao 29 de novembro e do 4 ao 26 de novembro pódese participar no Desafío poético, un concurso que consistirá en compartir en Facebook ou Twitter un texto poético, propio ou non, con premio en compra de libros nunha libraría.


Summary: Dos días 25 ao 25 o Encontro da Federación Galeusca achegarase en Pontevedra á literatura infantil e xuvenil. A xuntanza das asociacións das literaturas galega, catalá e vasca conmemoran o trinta aniversario do manifesto de Poblet.

Con carácter rotativo, a xuntanza deste ano 2013 ten como anfitrioa á Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) e desenvolverase na cidade de Pontevedra cun tema no que a nosa literatura ocupa un lugar cimeiro, a literatura infantil e xuvenil. Desta volta, a xuntanza terá unha conmemoración engadida xa que se fai o trinta aniversario da sinatura do manifesto de Poblet que mostraba a vontade dunha acción conxunta das representacións literarias das tres linguas de nacionalidades históricas. ""Seguen en pé os principios de coñecernos sen intermediarios cunha actividade sostida no tempo desde que se converteu en Federación. O manifesto de Poblet falaba de que a literatura non é allea ao destino político das tres nacións e a supervivencia das nosas linguas e trinta anos despois seguimos mantendo a mesma idea" sinala o presidente da AELG, Cesáreo Sánchez Iglesias. "Unha das últimas accións conxuntas foi o comunicado contra a Lei Wert que nos afecta ás tres linguas e literaturas e, nese sentido, consideramos que a literatura ten que pular polas condicións acaídas das sociedades nas que se insire" engade Sánchez Iglesias. Por segunda ocasión o Encontro se celebra en Pontevedra, onde xa se reuniron representantes das tres literaturas hai nove anos. "A colaboración do concello e a promoción da literatura e a propia cidade, da que nos enorgullecemos, que convida a ser mostrada foron algunhas das razóns que levaron a escollela como sede" comenta Cesáreo Sánchez reparando aínda na dedicación de Pontevedra á literatura infantil e xuvenil, cun Salón xa consolidado e dúas editoriais de referencia tamén fóra do ámbito galego que naceron na cidade, Oqo e Kalandraka. Un programa para tres literaturas O Encontro da Federación Galeusca terá lugar do venres 25 ao domingo 27 . "A literatura infanto-xuvenil: Perspectivas de futuro e adecuación a novos formatos," é o título completo desta nova cita organizada pola Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, a Associació d'Escriptors en Llengua Catalana e a Euskal Idazleen Elkartea que conta co patrocinio da Concellaría de Cultura do Concello de Pontevedra. Tres mesas redondas sobre narrativa, poesía e teatro serán o centro da xornada de sábado que comezará na Casa das Campás ás 10 da mañá. Moderada por Francisco Catro, a primeira mesa achegarase á situación da narrativa infantil e xuvenil con Pere Morey (AELC), María Reimóndez (AELG), Fernando Morillo Grande (EIE). Xa pola tarde, ás 16:00 horas, a poesía será o ámbito do encontro coordinado por Antía Otero que xuntará a Josep Francesc Delgado (AELC), Carlos Negro (AELG), Nicolás Zimarro Bravo (EIE). A seguir Pau Marqués (AELC), Ánxeles Cuña (AELG), Alaitz Olaizola Borda (EIE) avaliarán o momento do teatro para públicos de menos idade nunha mesa que presenta e modera Mercedes Queixas. As persoas que asistan ao encontro de Galeusca terán oportunidade de participar nun paseo literario con "cicerones" de excepción, Xosé Vázquez Pintor e Fina Casalderrey. O domingo tamén na Casa das Campás terá lugar ás 10.30 horas a asemblea da Federación Galeusca e a lectura de conclusións e clausura.


Summary: Organizado por EH Bildu, este encontro internacional "pola transformación social e a soberanía" reúne en Euskal Herria a representantes da fronte nacionalista galega, do Sinn Fein (Irlanda), UDB (Bretaña), CUP (Catalunya), Die Linke (Alemaña) ou Bloco (Portugal), entre outros.

Formacións soberanistas de esquerdas de diferentes nacións e estados de Europa teñen este domingo unha cita en Bilbo nun cumio organizado por EH Bildu e coa finalidade de debater, analizar e propor alternativas ás políticas financeiras da Troika. A xuntanza desenvolverase na véspera da realización en Bilbo do 'Foro Global España 2014: da estabilidade ao crecemento', na que estarñan presentes o presidente español, a directora xeral do FMI ou o secretario xeral da OCDE, entre outros. Maite Ubiria e Oskar Matute, de EH Bildu, presentaron este cumio que se desenvolverá na Praza do Ensanche de Bilbo, aberto á cidadanía, e sob o lema 'Troikaren aurrean, gure bidea: eraldaketa soziala eta burujabetza' (Fronte a Troika, o noso camiño: transformación social e soberanía). A formación abertzale informou de que a esta cita está prevista a asistencia de representantes de Sinn Féin (Irlanda), Syriza (Grecia), Bloco de Esquerda de Portugal, Sinistra Ecologia Liberta (Italia), Die Linke (Alemania), UDB (Bretaña), BNG (Galiza) e CUP (Catalunya), entre outras formacións. A soberanía, alicerce para unha verdadeira transformación social Nestas xornadas, e como informa Naiz, daranse a coñecer "que modelos de loita e reivindicación están a se desenvolver nos países de Europa, mais non só centrados en cal é a resposta que se dá nas rúas e institucións a ese modelo de políticas usurpadoras de dereitos, senón tamén sobre o debate das ideas e as alternativas para construñir ese novo modelo", manifestou Maite Ubiria. Oskar Matute lembrou que na vindeira segunda feira vanse reunir en Bilbo "a maior cantidade de responsábeis do empobrecemento mundial e da vulneración de dereitos sociais e laborais que xamais se congregaran en Euskal Herria". E como resposta a ese encontro, desenvólvese este cumio, así como manifestacións e outras actuacións.


Summary: Falando do compañeiro e amigo Xaquín Lorenzo "Xocas", Fraguas dixera: "é unha sombra que agrada, que sabemos que nos axuda, un membro de todo,sempre disposto a servir". Estas palabras podemos agora dedicarllas, pois grazas á súa bondadosa sombra medrou o coñecemento e interese sobre a realidade cultural do noso país.

Todo o traballo intelectual de Antonio Fraguas ten como meta facer visible e dignificar a nosa cultura. Isto foi algo que aprendeu e partillou coa xente do Seminario de Estudos Galegos (SEG). De aí ese "disposto a servir" e "membro de todo", pois había moito por facer e moitos temas que tratar para actualizar a cultura e situala en paralelo coas súas contemporáneas, actualizala sen perder os referentes do propio. Isto tiña que ir en liñacun proxecto político, de aí tamén o seu compromiso co galeguismo. Etnógrafo, antropólogo? Que foi Fraguas? Un folclorista, un etnógrafo, un antropólogo? Hoxe falamos de folclore, etnografía, etnoloxía, antropoloxía social e antropoloxía cultural. Nunha vista aérea rápida podemos dicir que antropoloxía social e cultural son o mesmo, pero en orixe localizadas en tradicións culturais distintas: a británica e a americana. Folclore, etnografía e etnoloxía serían como distintos pasos nun camiñar histórico cara á antropoloxía que se fai hoxe. Estes pasos teñen diferentes percorridos segundo as distintas tradicións culturais sobre as que se trazaron os camiños. Cando a mirada sobre nós empezou a abrollar, coa xente do Rexurdimento e até a aparición das Irmandes da Fala, o termo usado era folclore. Mais as xentes do Seminario de Estudos Galegos (SEG) deron un paso adiante, tratando máis temas e dando un novo enfoque a estes estudos, enfoque que ía polo camiño de crear coñecemento para avanzar socialmente, para que Galiza fose un país cun sistema cultural normalizado. Xa non se chamaban folcloristas, senón etnógrafos. Actualmente empregamos mellor a palabra antropoloxía e os antropólogos de hoxe traballan sobre os temas que Fraguas tiña tratado. Que cambiou? O marco teórico, o enfoque metodolóxico e a amplitude de temas. Os cambios de nome van en consonancia cos tempos, o que non cambia moito é o obxecto de estudo: a cultura e a sociedade como un todo. Os anos do SEG foron de intenso activismo cultural, de documentar para arquivar, para gardar memoria deses feitos e poder ser usados nun futuro Así, Fraguas puido facer etnografía, mais o que el fixo no seu tempo hoxe chamámoslle antropoloxía. É mais, agora que se fala tanto de patrimonio inmaterial, o traballo de Fraguas podemos situalo en paralelo a moita da literatura que na actualidade se fai sobre o patrimonio. O que hoxe chamamos patrimonio inmaterial a xente de SEG chamáballe "cultura espiritual". En consecuencia, unha parte da obra de Fraguas, como doutra xente do seu tempo, está dentro do campo que hoxe chamamos antropoloxía. El non fai uso desta palabra, porque no Estado español identificábase cos estudos de antropoloxía física. Tan só no prólogo á segunda edición de La Galicia insólita (1990) di que vai facer "unha exposición de temas de antropoloxía cultural". Unha antropoloxía da"construción da nación" Mais non debemos falar do autor e da súa obra sen situalo no seu tempo. Seguramente o traballo intelectual de Fraguas sería distinto se non tivese como profesores a Lousada Diéguez ou a Castelao, se non tivese por compañeiro e amigo a Sebastián González García-Paz. Son estes nomes o que o levan a formar parte do SEG, onde entra en novembro de 1928. É nesta institución creada pola sociedade civil onde aprende a traballar "por e para Galiza" e facer as cousas por amor e xenerosidade. Coma outros dos seus coetáneos, non vai traballar só nun determinado campo. No SEG implícase coa Sección de Etnografía e Folclore que dirixía Vicente Risco, mais vai colaborar coas de Prehistoria, Historia e coa de Historia da Arte. Participará en diversas xeiras, como a do Deza ou Terra de Melide e colaborou co museo que esta institución quería levar adiante, porque entendía que un museo era vital para crear unha mirada propia e prestixiar a cultura que gardaba o pobo. Participa na catalogación de castros e mámoas, polo que fai tamén traballo arqueolóxico, pero ao mesmo tempo fai traballo de campo etnográfico e recolle lendas, é dicir, está interesado na interpretación ou construción que do pasado facía a sociedade labrega, vendo nesta tradición unha fonte histórica e de continuidade, que une a prehistoria co presente. Esta mirada ao pasado parte da idea de que a identidade está asentada sobre a permanencia nun territorio e con continuidade reprodutiva das xentes nel. Capacidade reprodutiva que implica igualmente os rituais que, entón, teñen carácter social. A identidade era entendida como a continuidade dun pobo a través da historia. O enraizamento no pasado, que busca por exemplo cando estuda as romarías, era sinónimo de continuidade e estabilidade, porque o persistente ao longo do tempo, a "tradición", é un exercicio de identidade. O estudoso irlandés Ó Giolláin compáraa co canon en literatura, como algo acreditado e que dá seguranza. A antropoloxía é un saber útil e necesario para xerar coñecemento social e camiñar cara a un futuro mellor Incide en aspectos no que a xente mostra cooperación, solidariedade e creación colectiva, cando partillan traballos en común. De aí o seu tratamento dos seráns ou fiadeiros, pero tamén das romarías como unha expresión dunha cultura colectiva. Para situármonos no contexto internacional da antropoloxía, e facendo uso da división que fai George Stocking, diremos que no SEG facíase antropoloxía da "construción da nación", fronte á da "construción do imperio"de, por exemplo, Inglaterra. Isto lévanos a situármonos nunha tradición que procuraba afondar no particular e non demostrar a suposta superioridade dunha cultura sobre outra, nin ter unha misión "civilizadora" que cumprir. Os do SEG foron anos intensos de activismo cultural, de documentar para arquivar, para gardar memoria deses feitos e poder ser usados nun futuro polos estudosos, pero tamén pola sociedade. Até aquí a obra de Fraguas, como a de Xocas, é toda en galego. Pero chega a barbarie, é apartado do ensino, anda fuxido un tempo, volve opositar onde lle din que por "rojo y separatista" non o aproban. Son anos escuros e de medo até que volve ao ensino público en 1950. Seguirá pescudando na nosa cultura, mais agora, ao igual que Xocas, non fará uso da lingua propia, porque o levantamento fascista e a ditadura puxo "remate ó canto na Galicia campesiña" e "todo se cubreu de tristeza". Se outros, como os irmáns Grimm coa recolleita de contos, axudaron a erguer os alicerces do folclore como saber social, o traballo e a recolleita de Fraguas e doutra xente do SEG acabaron por consolidar os estudos etnográficos no noso país. Hoxe os estudos antropolóxicos teñen pouca visibilidade na sociedade galega, mais entendemos que a antropoloxía é un saber útil e necesario para xerar coñecemento social e camiñar cara a un futuro mellor. Fraguas entendía que si era útil e necesarioafondar na cultura propia, a iso dedicouse toda a vida cal "mesta abelliña". [Este artigo forma parte do A FONDO especial sobre Antonio Fraguas que vai ser entregado co semanario en papel Sermos Galiza número 346 e que estará á venda a partir da quinta feira]


O concello de Oleiros mantense como o concello galego con maior renda por habitante, con 22.545 euros, case 8.000 euros máis que a media galega, que está nos 14.643 euros. Segundo os datos publicados esta sexta feira polo Instituto Galego de Estatística (IGE) relativos a 2017, A Coruña (18.445 euros) e Compostela (18.332) ocupan o segundo e terceiro lugar na lista. As sete grandes cidades concentran 42% da renda de toda Galiza. As Pontes (17.174), Ourense (17.126), Bergondo (17.088), Nigrán (16.935), Lugo (16.570), Teo (16.516) e Pontevedra (16.400) completan as dez primeiras posicións. No extremo oposto sitúanse os concellos de Negueira de Muñiz (5.638 euros), Parada de Sil (7.148 euros), Pontedeva (7.620), Dozón (7.901), Oímbra (7.924) e Vilariño de Conso (7.976 euros).


Summary: Sen sorpresas. A liña dura pro-Brexit impúxose con clareza nas primarias para relevar Theresa May á fronte do Conservative Party. Boris Johnson vai ser o primeiro ministro. Está disposto a saír da UE sen acordo con Bruxelas. Ten un problema: o Parlamento británico, en principio non.

Moi alta participación no referendo interno dos tories —votou 87,4% das 159.320 persoas con direito a sufraxio— e incontestábel vitoria do ex alcalde de Londres e ex ministro de Asuntos Exteriores. Boris Johnson, historiador e xornalista, fíxose con 66% dos apoios face 34% recollidos polo seu rival Jeremy Hunt. Na súa primeira intervención como novo líder conservador, marcou os tres primeiros obxectivos da súa lideranza á fronte da formación conservadora: "Cumprir co Brexit, unir o país e derrotar Jeremy Corbyn". A súa aterraxe en Downing Street non vai ser pacífica e a previsión é que algúns ministros acompañen Theresa May no seu abandono do gabinete, entre eles o ministro de Asuntos Exteriores, Philip Hammond, en representación do sector do partido que non avala o abandono da UE sen acordo o próximo 31 de outubro e que, en troca, advoga pola prórroga das negociacións con Bruxelas. Porén, o maior problema de Johnson teno en Westminster: o Parlamento británico rexeita unha saída da UE non pactada coas autoridades comunitarias e o partido líder da oposición, o Labour Party, defende xa abertamente un novo referendo coa vista posta na permanencia do Reino Unido na Unión.


Summary: Unhas 10.000 persoas bótanse ás rúas de Vigo para reclamar "solucións" e carga de traballo para os estaleiros convocados por CIG, CC.OO e UGT e co apoio das tres forzas parlamentarias galegas

O naval vigués quere sobrevivir e amósao nas rúas. Unha pouco habitual unanimidade sindical e política avalou este sábado a reivindicación á que lle puxeron voz case 10.000 persoas polas principais rúas da cidade. Nunha tarde efervescente pola coincidencia desta protesta coa marcha do movento 15M, representantes de CIG, CC.OO e UGT, dirixentes das tres forzas parlamentarias galegas e doutras organizacións políticas coincidiron en reclamar "compromisos" concretos e, sobre todo, "carga de traballo" que lle permita á industria viguesa ter un futuro certo. Cun remate cambiado a última hora, do edificio administrativo da Xunta á Porta do Sol -no emprazamento previsto rematou o 15M- a actriz Uxía Blanco resumiu as reivindicacións. O Goberno central e, nomeadamente, Mariano Rajoy, debe deixar de "culpabilizar á Comisión Europea" e buscar solucións. Ao Goberno central, pero tamén ao galego, referiuse durante a marcha o candidato do BNG á presidencia da Xunta, Francisco Jorquera. Para o nacionalista "o naval está nunha situación límite por decisións exclusivamente políticas adoptadas por Bruxelas ante a pasibidade" de Xunta e Estado. Para Jorquera é calro que "a suspensión do tax lease -réxime fiscal especial- tiña como obxectivo que os estaleiros franceses e holandeses quedasen coa cota de mercado dos esteleiros, así de simple", di. "Francia e Holanda continúan a gozar de reximes fiscais moi favorábeis" pero "Galiza, non" e "así non podemos competir en igualdade".


Summary: Un curto traxecto entre dúas pontes singulares: a ponte do Porco, de orixe medieval e historia coñecida, e a ponte do Pedrido, representación icónica da primeira metade do século XX.

Paderne, situado na marxe dereita da ría de Betanzos, é un concello maiormente de interior cun pequeno tramo de litoral, protexido no LIC/ZEC "Betanzos-Mandeo", entre as desembocaduras dos ríos Lambre e Mandeo. Un curto traxecto entre dúas pontes singulares, e non so na contorna -a ponte do Porco, de orixe medieval e historia coñecida, sobre o río Lambre; e a ponte do Pedrido, unha fermosa construción de formigón armado, representación icónica da súa época (a primeira metade do século XX) que permite cruzar o río Mandeo. Paraxe: Ría de Betanzos / Concello: Paderne / Percorrido: 5 quilómetros circular / Dificultade: Baixa Un litoral formado por cantís de pouca altura ao pé dos que se estenden amplos areais. Non é posible percorrelo por arriba porque o impide o desenvolvemento do mato, tanto nas parcelas agrícolas abandonadas como nas plantacións de piñeiros e eucaliptos, que ocupa a maior parte da superficie da punta Xurela e a súa contorna, mais é doado achegarse a eles e percorrelos case todos camiñando por debaixo aproveitando o devalar da marea. O máis doado é comezar a camiñada na ponte do Porco e ir percorrendo o areal da Abeleira, que se estende entre o río Lambre e o cantil, para ir descubrindo, a medida que avanzamos cara á punta, as alturas coroadas pola súa ringleira de carballos e loureiros e as súas características e os efectos do traballo do mar sobre elas, que se manifesta nas formas que labrou nas rochas (nas que tamén podemos ver os numerosos bechos e as algas que viven apegados a elas) e nas furnas que escavou nas paredes. Cando chegamos á punta onde o traballo das ondas é máis forte, atopamos os restos afiados e puídos das rochas que aínda resisten, e unha pequena illa, e por diante un amplo banco de area que avanza cara á boca da ría ata a altura de Miño e Gandarío. En canto dobramos a punta, e nos internamos no esteiro do Mandeo e a praia Xurela, os efectos do traballo do mar volven a suavizarse. Da praia Xurela en diante o terreo convértese nunha lameira e non é doado camiñar por el, así que aproveitamos unha escaleira que hai por debaixo dunhas vivendas vacacionais e, por ela e por un carreiro subimos a un camiño que nos leva ao lugar da Ínsua e á estrada (a falta de camiños, o releve e a vexetación non permiten facelo máis ao pé do mar). Camiñamos pola beira da estrada uns 300 m e collemos o desvío que sae á dereita polo que baixamos ao peirao do Pontón, a única instalación portuaria de Paderne, ao pé da ponte do Pedrido onde rematamos o percorrido duns 3 km. A volta, que son case 2 km, pódese facer pola beira da estrada ou, para evitar o tráfico, collendo á dereita do peirao a estrada que sube ao lugar de Montecelo e baixar desde alí á Ponte do Porco polo Camiño de Santiago.


Summary: O músico impulsa as xornadas que a partir desta segunda-feira comezan na Coruña e que incluirán palestras, audiovisual, un concerto ou a primeira homenaxe ao pintor Xaime Cabanas.

Como acordeonista de Os Diplomáticos de Monte Alto pero tamén como xestor cultural, Rómulo Sanjurjo está á fronte dos eventos que ao longo da semana que comeza terán lugar en A Coruña na denominada Semana Bravú, actos que pretenden poñer o ramo ao XX aniversario da creación daquel movemento musical que traspasou eses propios límites para influír tamén en territorios como o das artes, a literatura ou o audiovisual. A Semana Bravú comeza a segunda-feira cunha mostra de curtas en colaboración co Festival de Cans, seguirá cunha palestra sobre a palabra con Manuel Rivas, Mercedes Peón, Carlos Blanco e Fran Alonso; un debate sobre o futuro da industria cultural galega, unha panorámica sobre a historia do rock galego; a homenaxe a Cabanas a sexta-feira e un concerto o sábado. "Só por facerlle a primeira homenaxe a Cabanas xa paga a pena todo este esforzo" -Unha Semana Bravú para rematar o Ano Bravú -Tomando como referencia ao que dicía o mestre Reverendo pois un dos privilexios de ter unha ocupación inútil é poder facer vinte anos despois o que nos peta, onde nos peta e con quen nos peta. Temos moitos amigos, moitos compañeiros da ruta que se brindaron a facer un fin de festa na Coruña cunha semana chea de actos humildes pero feitos con toda a vehemencia. E aí estarán con nós pois xente referencial como Uxía, Carlos Blanco, Mercedes Peón, José Aldea e logo Xaime Cabanas, pintor que finou o ano pasado, que para nós era a grande referencia da bohemia coruñesa e ao que lle faremos o primeiro homenaxe tras o seu falecemento, grazas á colaboración da súa familia, e só por ese acto xa se xustifica o esforzo de facer unha semana como esta, que rematará cun concerto o 22 no que tocaremos Diplomáticos, Marisol Manfurada, Garotas de Ribeira, Papaqueixos, Josito Pereiro ou Pinto d'Herbón, ademais de todo aquel que queira subir ao escenario e teña algo que dicir. -Que queda do Bravú, pasadas dúas décadas? -Para nós queda unha experiencia de vinte anos, que non está nada mal, pois quedan os amigos. Á marxe de calquera grande debate sobre se bravú si, bravú non, que está xa totalmente superado, posto que o bravú tampouco tiña grandes pretensións, por iso foille ben, pero as amizades que quedan son moitas e moi fondas, como o proba o feito de que absolutamente todo o mundo ao que chamamos para participar nestes actos desta Semana ou este Ano pois ofrecéronse felices para colaborar, o que é fundamental tamén en canto a que quen realmente era o Bravú pois eran eles, sen o seu talento non tería existido. -Polo programa do cartel queda claro que o Bravú non era só rock. -Nós eramos só uns rapaces de Monte Alto que, como outros, pois colleron uns instrumentos e se puxeron a facer música, pero é certo que o tempo vaite relacionando, vas abrazando outras realidades e coincidindo con xente que non tiña a habilidade para tocar unha guitarra eléctrica pero si para o pincel, para escribir ou para, en realidade, facer cousas máis complicadas e seguramente máis interesantes que o noso. Todo iso forma parte do noso universo, un universo de amizade, que busca que sexa visíbel a creatividade deste país, que é moita.


Summary: O semanario Sermos Galiza comezará a funcionar o vindeiro xoves 26 na rede e publicará o seu primeiro número en papel ao redor do 17 de maio. A súa redacción, formada por cinco xornalistas, afirma que a cabeceira "ten a vontade de sumar esforzos e de converterse tamén en rede de colectivos e persoas. Queremos ser o seu altofalante"

O semanario Sermos Galiza comezará a funcionar o vindeiro xoves 26 na rede e publicará o seu primeiro número en papel ao redor do 17 de maio.Este domingo Sermos Galiza celebrará unha Xunta de Accionistas, que pechará os últimos fíos do proxecto. Os xornalistas da súa redacción son conscientes do complicado contexto dos medios de comunicación: "as dificultades son inmensas, sabémolo. Hai unha crise tremenda da publicidade. Hai crise nos medios, sobre todos dos medios en galego". Porén, apostan por "dar a imaxe positiva dun medio construído dende a base, nós saímos coa forza da propia sociedade, con máis de 900 accionistas. Ten unha dimensión de proxecto colectivo, de epopea, case. Hai que dar unha mensaxe de optismismo de cara ao futuro". "Na crise que estamos vivindo ten que se reforzar a sociedade civil, a sociedade debe reaxir" Os integrantes da redacción afirman que "na crise que estamos vivindo ten que se reforzar a sociedade civil, a sociedade debe reaxir. Neste ámbito e noutros, coma o da cultura, no que cada día nacen moitas iniciativas, moitas máis das que nacían hai uns anos. Hai que buscar outros camiños". E engaden que "Sermos ten esa vontade de sumar esforzos e de converterse tamén en rede de colectivos e persoas. Queremos ser o seu altofalante". Finalmente, salientan que "a xente quere que o galego volva aos kioskos. Na rede están Praza ou Dioivo, que devolvestes o galego á rede, pero a xente quere que volva aos kioskos tamén". "Sermos Galiza presentou a súa redacción na súa web, formada por cinco xornalistas, que centrarán a súa atención en catro ámbitos, principalmente: política, economía, cultura e área social" Esta semana Sermos Galiza presentou a súa redacción na súa web, formada por cinco xornalistas, que centrarán a súa atención en catro ámbitos, principalmente: política, economía, cultura e área social. Rodri Suárez (La Opinión, Xornal...) ocuparase dos temas políticos, Xesús Manuel Piñeiro tratará as temáticas económicas á "que Sermos quere darlle o relevo que merece no momento de crise e desfeita do mundo laboral que vivimos", Beti Vázquez (AGN) porase á fronte da área social do xornal, centrada principalmente na actualidade das organizacións non gobernamentais, cooperativismo e cuestións de xénero. "Dentro do ámbito cultural queremos facer fincapé ao ámbito infantil, porque queremos contribuír a esa normalización das xeracións novas" O semanario dedicará igualmente unha atención sobranceira á cultura galega e á recuperación da memoria histórica, do que se ocuparán Carme Vidal (A Nosa Terra) e Antón Fernández Escuredo (A Peneira). Así mesmo, dende a redacción comentan que "dentro do ámbito cultural queremos facer fincapé ao ámbito infantil, porque queremos contribuír a esa normalización das xeracións novas".


Summary: A central das Pontes podería volver activar un dos seus grupos para garantir o subministro de enerxía

Os altos prezos da enerxía nos mercados internacionais están a provocar unha situación nunca antes vista. O gas natural é o protagonista desta escalada. De feito, en só dous días o seu prezo disparouse máis de 50%, pois de non superar os 100 euros por megawatt hora (MWh) pasou aos 145 de onte. Porén, os altos prezos da enerxía e a dependencia do gas fronte as renovábeis, non son as únicas cuestións que preocupan. A chegada do outono, coa conseguinte redución das temperaturas e das horas de radiación solar, traerá consigo un aumento da demanda por parte dos fogares. Ante esta situación, as eléctricas empezan a prepararse para atender esta crecente demanda, que podería levar a botar man de tecnoloxías até o de agora nun segundo plano. É o caso da térmica a partir de carbón, un recurso do que só poden botar man as centrais cuxo feche aínda non foi autorizado polo Goberno español, como sucede coa das Pontes. Fontes de Endesa confirman a Nós Diario que a central está operativa, ten persoal e ten carbón, polo que "cando considere o operador do sistema, estará en condicións de xerar". Nesta liña, indican que Endesa "está a considerar todas as posibilidades ante un inverno cru e os cambios no mercado internacional do gas", ao tempo que apuntan que "se se dá o caso de que nalgún momento entre [no sistema], entrará", pois a central está "operativa a todos os efectos". Central dispoñíbel A central térmica de carbón das Pontes funciona desde o 1 de xullo, en situación de dispoñibilidade para o sistema eléctrico, o que supón que non está desconectada da rede, mais só chegará a funcionar no caso de que o xestor da rede ─Red Eléctrica─ así o requira. Para este novo escenario de "dispoñibilidade", Endesa só conta cun dos seus catro ciclos operativos, o que se traduce nunha importante redución de persoal, tanto na principal como nas auxiliares. Neste senso, o secretario de Enerxía da federación de Industria da CIG, Fernando Branco, incide en que a posta en marcha das Pontes responde "un tema de garantía de garantía de subministro; non afecta ao prezo do megawatt". "Producir agora mesmo con carbón, tal como está o mercado internacional e os dereitos de emisión, é moi caro", destaca Branco, que lembra que "cando Endesa anunciou que fechaba a central, en 2019, o prezo da CO2 estaba a 25 euros a tonelada e hoxe está a 62". Porén, advirte que ante o risco de que se paralice o subministro de gas desde o gasoduto do Magreb, é normal que se pida ás centrais en dispoñibilidade que fagan acopio de carbón por se é preciso arrancar. Segundo os datos que manexa, nas Pontes hai entre 40.000 e 45.000 toneladas de carbón. "É pouco. Non chega para moito", apunta. O mesmo acontece co persoal, xa que os traslados realizados nos últimos meses levarán Endesa a "facer movementos de persoal para poder atender os grupos", sinala Branco. Sobre a entrada en operación, afirma que é "unha posibilidade certa, na medida en que o que está a pasar co gas no mundo".