Summary: Vigo acollerá a partir do 6 de marzo unhas Xornadas contra a especulación e xentrificación na zona vella da cidade. Falamos co colectivo Xentrificación Vigo, organizador das sesións en colaboración con GAS, LAPSUS e a ODS-Coia.

A xentrificación pode ser definida como "un proceso de transformación urbana que dá lugar á rexeneración e rehabilitación de barrios degradados e abandonados provocando o desprazamento da poboación orixinal por outra de maior poder adquisitivo". O concepto vaise instalando progresivamente na nosa linguaxe, o mesmo que as prácticas que define se estenden nos centros urbanos. Quen prefira evitar esta (aínda exótica) palabra pode optar por algúns dos conceptos que, sumados e en sucesión, que lle dan forma ao proceso: abandono, estigmatización, especulación, expulsión e revalorización, como lembra o colectivo Xentrificación Vigo. En marzo celebraranse na cidade olívica as primeiras xornadas dedicadas a analizar os procesos especulación e xentrificación na zona vella de Vigo, que se van desenvolver no C.S. A Revolta do Berbês (rúa Real,12), organizadas polo colectivos Xentrificación Vigo, GAS, LAPSUS e a ODS-Coia. As sesións celebraranse o venres 6 e sábado 7 e o venres 13 e o sábado 14, coa participación de Juan Medela, do Grupo de Estudos Antropolóxicos La Corrala de Granada e unha atención ao caso de Barcelona, coas proxeccións dos documentais "Com un Gegant Invisible. Can Batlló i les ciutats Imaginàries" e "Bye bye Barcelona". Así mesmo, presentarase o fanzine Xentrificación. Transformación e exclusión social na zona vella de Vigo e realizarase un Obradoiro de mapeo colectivo. O obxectivo das xornadas é ser un "punto de encontro e de posta en común para repensarmos, desde o colectivo e dun xeito crítico, os procesos de transformación social e urbana que están acontecendo no centro histórico da nosa cidade". Uns procesos "que están a provocar a expulsión e marxinalización de colectivos sociais presentes no barrio durante anos, asi como a suba dos prezos das vivendas e dos alugamentos, ademais da comercialización e turistificación da maior parte do barrio", destacan os impulsores do colectivo Xentrificación Vigo, con quen falamos. Nos últimos meses asistimos en Vigo varios exemplos de actuacións que podemos sinalar coa etiqueta da xentrificación ou da construción dun modelo capitalista de cidade. Poderiades explicalas? No caso da zona vella pódese observar un proceso de xentrificación, pois existe por parte das institucións un claro interese en realizar un lavado de cara do barrio histórico da cidade. O fin último desta nova posta en valor é facer que resulte máis atractivo o espazo urbano cara ao turismo e o comercio, e por ende, ao investimento inmobiliario privado pola revalorización das propiedades ao poñerse o barrio de moda. Así, vemos como a través das institucións (neste caso o Consorcio Casco Vello, formado nun 90% co capital da Xunta e nun 10% do concello de Vigo) actúase como primeiro actor na rehabilitación do barrio, facendo que resulte atractivo o investimento privado por parte de propietarios e promotoras inmobiliarias. Xunto a isto aplícanse medidas de expulsión de colectivos sociais, tal coma estamos vendo nestes últimos anos: expulsión do colectivo xitano mediante a compra das súas vivendas, expulsión das prostitutas da Ferrería mediante a compra de prostíbulos, peche no barrio do local Sereos de atención a persoas drogodependentes e sen teito, a expulsión dos colectivos de menor poder adquisitivo por mor da subida do aluguer ou pola rehabilitación das vivendas (migrantes, xente maior, etc). Isto lígase ademais co aumento da presenza policial en prazas e rúas do barrio co fin de asoballar, a través de identificacións e multas, estes mesmos colectivos. Seica sonlles molestos aos comerciantes e empresarios da zona, como ben deixan saber os medios de información de maior tirada da cidade. Proceso semellante, aínda que cunha escala moito menor, pódese observar no centro histórico de Bouzas, orientado máis á remodelación de vivendas e locais de hostalaría. En canto ao referente da construción da cidade seguindo un modelo capitalista podemos entender este proceso como todas esas actuacións que só perseguen especular e sacar proveito a través das promocións inmobiliarias, e dicir, que a cidade se pense seguindo só criterios especulativos. Un bo exemplo a nivel urbanístico é o actual proceso especulativo no barrio do Cura, máis rechamante ca outros tanto pola centralidade do espazo que ocupa como polo seu alto valor patrimonial. Nestes casos son as promotoras inmobiliarias as que fan cidade co fin de obter o maior beneficio posible, as cales contan con todas as facilidades da administración para levar a cabo estes proxectos que non responden a necesidades sociais, nin están ao servizo da cidadanía. En termos comerciais, son bos exemplos o proxecto de Porto Cabral, o centro comercial A Bandeira no Calvario, os centros comerciais proxectados no barrio do Cura ou na futura estación do AVE (parados ambos proxectos por mor da crise) ou a creación das figuras dos Centros Comerciais Abertos (zona vella e Príncipe), onde priman máis os intereses económicos para os comerciantes e empresarios que os servizos e infraestruturas sociais para os habitantes do barrio. Outro exemplo foi o proxecto de abrir Vigo ao Mar, que rematou coa construción dun megacentro comercial no mesmo porto de transatlánticos, fechando máis se cabe Vigo ao mar, co fin de darlle un servizo de consumo aos turistas que se achegan a cidade en barco. "En termos comerciais, son bos exemplos o proxecto de Porto Cabral, o centro comercial A Bandeira no Calvario, os proxectados no barrio do Cura ou na futura estación do AVE, onde priman máis os intereses económicos para os comerciantes e empresarios" Por outra banda, tamén son salientábeis outros proxectos como o auditorio Mar de Vigo, unha mole de formigón en Beiramar xunto a un hotel de congresos, que se atopa no borde da quebra por parte da concesionaria e cuxos gastos terán que ser respondidos polo erario público, ou ben o proxecto da estación do AVE, que ademais de elitizar un transporte público que se esquece das conexións de aproximación, deixará un bo terreo das antigas vías do tren nas que poder especular en anos futuros. Son unha mostra, en conxunto, de que efectivamente se trata da imposición dun modelo e non só dunha ou de varias actuacións illadas? No caso da construción de cidade capitalista pensamos que máis que unha imposición dunha estratexia, é unha visión neoliberal de entender a urbe que se traduce nun modelo de facer cidade a través de múltiples actuacións relacionadas, nas que se está a converter o espazo urbano nun produto máis do que obter beneficio sen importar o ben común ou facilitar outras practicas comunitarias. En definitiva, trátase da aplicación dun modelo centrado na imaxe e no potencial turístico e comercial da cidade. "Estase a converter o espazo urbano nun produto máis do que obter beneficio sen importar o ben común ou facilitar outras practicas comunitarias" No caso do zona vella, onde está tendo lugar o proceso de xentrificación evidente, si que existe un modelo deseñado previamente, cun órgano central de actuación (o consorcio casco vello) cuxos obxectivos son claros: dinamizar a zona cara ao turismo e ao comercio, creando unha identidade de barrio baseado no consumo, no ocio dirixido e no turismo, expulsando todos os colectivos "non desexados" e levando a cabo procesos de especulación inmobiliaria para acadar eses obxectivos. Percibides nos últimos tempos unha maior sensibilidade na sociedade viguesa cara a estas problemáticas? Ou o discurso do embelecemento de espazos, da atracción turística e da promoción económica segue primando? Con certeza nestes últimos tempos tivo lugar un aumento de concienciación, interese e sensibilización por parte da sociedade de Vigo en relación co xeito no que se está a desenvolver as políticas urbanísticas, sobre todo no tecido social máis activista. Mais tamén é froito do labor feito durante os últimos anos por diversos colectivos e iniciativas. Así, cabe destacar a nivel de patrimonio e especulación o traballo realizado por Precarias en Loita alá polo 2006-2009, a okupación do Barrio do Cura no 2011, colectivos como Entremos na Panificadora ou Tankcolektiv, a xente de VigoBlog, a campaña de Recuperemos os Barrios de Ecoar no 2014, as xornadas de Dereito á cidade realizadas no Bou Eva no 2014 e mesmo o traballo do colectivo Xentrificación Vigo que estamos a desenvolver neste ultimo ano e medio. A nivel máis social e de loita contra a pobreza son salientábeis colectivos como como O Iman, ODS-Coia, A parroquia de crista da Victoria, etc. Seica o traballo destes grupos axudou a que hoxe en dia se teña maior sensibilización. "Obras coma as escaleiras mecánicas da Porta do Sol, o proxecto de Vigo Vertical ou o barco de Coia si que abriron e crearon un discurso máis crítico cunha maior transcendencia a nivel da sociedade viguesa" Tamén as políticas de humanización e embelecemento da cidade foron máis que evidentes nestes últimos anos, levándose unha parte elevada dos orzamentos municipais, ao mesmo tempo que os servizo sociais da cidades diminuíron notabelmente (chegando a manifestarse os propios traballadores sociais do concello). Seica as mudanzas de beirarrúa non colocaron o debate nun punto central, mais obras coma as escaleiras mecánicas da Porta do Sol, o proxecto de Vigo Vertical ou o barco de Coia si que abriron e crearon un discurso máis crítico cunha maior transcendencia a nivel da sociedade viguesa. Mais coma sempre, estas disputas non fan mais que bipolarizar o debate na sociedade. Cara a onde se encamiña o casco vello de Vigo? Que alternativa inclusiva e que teña en conta os seus actuais habitantes se podería opoñer para a recuperación do barrio? Dende o noso punta de vista, a zona vella de Vigo encamiñase a un barrio orientado ao sector servizos, como o turismo, o ocio e o consumo dirixido. Nel pódense facer dúas divisións. Por unha banda, a zona do eixo formado por A Laxe-Praza da Constitución-rúa Real, orientada máis a hostalaría, ocio e turismo, e por outra a Ferrería, orientada máis a un consumo con tendas moi especializadas ou a sectores con profesións máis liberais (oficinas, coworking, etc). Tamén potenciase o atractivo turístico con obras como a construción do edificio Cambón (centro de interpretación das illas Atlánticas), a pinacoteca Fernando del Riego, centro galego de fotografía etc Por outra parte, están orientando ao barrio a un sector servizos ligado mais coas administracións (como os rexistros da propiedade, o edificio da UNED, o edificio de facenda de Servizos de Notificacións e Embargos). "A zona vella de Vigo encamiñase a un barrio orientado ao sector servizos, como o turismo, o ocio e o consumo dirixido" As medidas alternativas terían que pasar polo filtro de entender a cidade dende o colectivo. Unha nova praxe na que a cidade se entenda coma un ben común no que a súa construción fose un proceso participativo entre todos os actores e sectores sociais. Isto é un proceso que debe de ser construído e argallado entre todas. Mais a nivel institucional poderíanse estabelecer pisos de protección de aluguer social (agora son de promotoras privadas que buscan un beneficio, ou ben Vivendas de Promoción Privada de Réxime Concertado, que son as que están a construír o consorcio Casco Vello. As vivendas de réxime concertado son aquelas vivendas de protección oficial cuxo prezo é o mais elevado de todas as categorías existentes, sendo o promotor inmobiliario un ente privado). "As medidas alternativas terían que pasar polo filtro de entender a cidade dende o colectivo. Unha nova praxe na que a cidade se entenda coma un ben común no que a súa construción fose un proceso participativo entre todos os actores e sectores sociais" Por outra parte poderíase desenvolver programas de atención social por medio de traballadores e educadores sociais a pé de rúa, así como ferramentas para facilitar o intercambio, o encontro veciñal e prácticas propias da economía social. Tamén poderían aplicar medidas orientadas a fixar os residentes actuais, así como partidas de axudas para arranxar as vivendas actuais e non chegar ao estado de abandono que presentan moitas delas na actualidade, obrigando os seus residentes a marchar pola incapacidade de facer fronte aos arranxos (un exemplo actual disto é a fachada da Ribeira do Berbés) ou favorecer por outra banda vivendas de construción cooperativista.... En definitiva deberíase pensar o barrio para as residentes e non para os potenciais turistas e consumidores. A instalación do barco en Coia é un elemento máis de política que entende a cidade como escaparate, como espazo privado? Por suposto, ademais de ser un exemplo máis das políticas caciquís coas que se goberna a cidade. Non deixa de ser un exemplo máis que responde a un intento de embelecer a cidade, orientada soamente cara á galería e con claras intencións electoralistas e populistas. Priman así as actuacións de reforma (como as escaleiras mecánicas, os ascensores de Vigo Vertical) que non responden a unha necesidade nin demanda real por parte da sociedade viguesa, existindo outras solucións ante os problemas desta cidade. Namentres, por exemplo, a cidade carece dun transporte público eficaz e competente. A instalación do barco de Coia non responde tanto a unha privatización do espazo da cidade, pois é a propia institución pública quen leva a cabo a actuación, mais si que se fai coa visión de cidade escaparate, de embelecer a cidade escondendo as problemáticas que hai dentro desta capa de maquillaxe. E máis nun barrio como Coia, que conta coa sorte de ter un movemento veciñal de base que soubo dar unha resposta contestataria a instalación do barco, cousa que non acontece noutros barrios pola desarticulación dos movementos veciñais. [A instalación do barco en Coia] "responde a un intento de embelecer a cidade, orientada soamente cara á galería e con claras intencións electoralistas e populistas" Ademais das accións urbanísticas ou construtivas materiais, son importantes outras medidas de exclusión e privatizacións de espazos baixo a escusa ou da creación de certas marcas cidade? Está a producirse isto en Vigo tamén? Si, son necesarias outras medidas e políticas co fin de crear esta marca cidade. Poden ser exemplo as políticas que apostan por un modelo único de consumo dirixido co fin de tercializar a cidade ou o estabelecemento dos Centros comerciais Abertos. Isto responde a políticas previas que axudan ao lavado de cara do barrio alén da súa rehabilitación física, e por ende á creación dunha marca de cidade. De feito, a filosofía do Consorcio Casco Vello é a de remodelar o barrio fisicamente a través de construcións de novas vivendas, locais comerciais e infraestruturas varias (museos ou edificios institucionais), para que a posteriori teña lugar a rexeneración social do barrio. Pero que pasa con toda esa poboación que vivía alí ou facía uso do barrio? Pois que son expulsados ou desprazados durante o proceso de remodelación. "Trátase de mellorar a imaxe subxectiva da cidade co fin de agradar ao visitante ou ao consumidor" Tamén é un factor importante o tema da promoción turística, onde por exemplo as illas Cíes xogan un papel principal. Nos últimos vídeos promocionais da cidade, Vigo véndese como un espazo verde e natural, grazas a promoción das illas Cíes, que son un dos motores de atracción turística da cidade (alén dos transatlánticos). Un exemplo disto é que dende o Concello se argallou a proposta de apertura das illas Cíes todo o ano, co fin de atraer turistas en todas as estacións. Por iso tamén o esforzo de rehabilitar a zona vella polo filón económico que supón a chegada de visitantes. Trátase de mellorar a imaxe subxectiva da cidade co fin de agradar ao visitante ou ao consumidor. No referente ao proceso de marketing da cidade ao exterior con megaeventos son exemplos a Volvo Ocean Race ou os intentos de facer Vigo sede da Universiada no 2013, que levaron grandes orzamentos de diñeiro público co fin de promover a cidade e levar a cabo procesos urbanísticos especulativos. "Escolleuse a experiencia Barcelona por ser un bo exemplo para entender estas dinámicas a gran escala e por ter unha resposta contestataria traballada durante anos" A experiencia de Barcelona terá unha presenza destacada nas xornadas. Que podemos aprender -bo e malo- da experiencia barcelonesa? Escolleuse a experiencia Barcelona por ser un bo exemplo para entender estas dinámicas a gran escala e por ter unha resposta contestataria traballada durante anos (ademais dos numerosos documentos e materiais que se poden atopar sobre o modelo Barcelona). Entre as experiencias positivas que se poden aprender atopamos as loitas veciñais de oposición e reivindicación a diversos proxectos especulativos. Aprender de outras experiencias de traballo en rede é moi útil á hora de dar unha contestación, aínda que sexa dende outras realidades políticas e sociais, como pode ser aquí na Galiza, máis as problemáticas en cuestión están determinadas polo mesmo xeito liberal de entender a cidade. Entre o malo que podemos aprender están as consecuencias de aplicar un modelo neoliberal, onde todo pasa polo filtro do consumo e da especulación, onde prima a limpeza e control social sobre o propio ben común e social. O caso 4F pode ser un exemplo de gran transcendencia. Aquí podemos atopar tamén esta represión a través das identificacións e redadas racistas a manteiros na zona do Porto ou as acusacións penais a dous activistas durante a loita do barco de Coia. "Parécenos interesante empregar dinámicas de mapeo colectivo co fin de identificar e sintetizar dun xeito grupal as problemáticas dun territorio, cidade ou barrio" Que importancia teñen os mapeos colectivos, dos que se realizará un obradoiro nas xornadas? Parécenos interesante empregar dinámicas de mapeo colectivo co fin de identificar e sintetizar dun xeito grupal as problemáticas dun territorio, cidade ou barrio. Poderiamos consideralo unha ferramenta máis para a reflexión, que axude á participación e á creación dun ideario colectivo de resistencia. Dun xeito sinxelo pódense realizar dinámicas que axuden ao entendemento dos diferentes procesos do actual xeito de facer cidade e as súas consecuencias. Por outra banda é unha práctica que favorece os intercambios de saberes e a aprendizaxe mutua entre todas as participantes, grazas a que os mapeos colectivos pretenden ser un espazo para a sociabilización e o debate, deixando unha porta aberta a futuras propostas, colaboracións e iniciativas. Ademais, o mapa pretende reflectir unha cartografía social, axudando a que sexa outro medio de difusión moito máis visual que se pode complementar con outros máis tradicionais coma os textos, fanzines ou palestras. Un bo exemplo do positivas que poden ser estar practicas atopámolas na paxina das amigas de Iconoclasistas, que levan traballando nas cartografías sociais como ferramentas contestatarias durante anos.


Summary: Os traballadores e as traballadoras de Xeal denuncian que pasar ao convenio sectorial supón empeorar as súas condicións laborais.

O comité de empresa de Xeal vén de presentar un conflito colectivo contra a decisión da empresa de dar por decaído o convenio colectivo propio e pasar a aplicar o convenio sectorial do metal da Coruña, de condicións inferiores. Segundo denuncian nun comunicado, este cambio suporá unha perda de dereitos laborais, sociais e salariais que os traballadores e traballadoras tiñan recoñecidos e que foran conquistando a través de "duras loitas", lembra o comité. Dentro das accións acordadas para frear esta agresión, a representación do persoal dirixiuse á sección de mediación, arbitraxe e conciliación (SMAC) para que inste unha conciliación coa empresa e que esta recoñeza a vixencia e aplique en todos os seus artigos o XII convenio colectivo para as fábricas de Cee e Dumbría e as Centrais Hidroeléctricas, mentres non se acorda un novo convenio colectivo. Primeiros efectos A decisión da empresa xa tivo os primeiros efectos. Así, o persoal de Xeal non recibiu en decembro, por primeira vez en corenta anos, o tradicional lote de Nadal, algo que desde o comité ven como "un paso máis na estratexia de desmantelamento e deterioro progresivo" das fábricas de Cee e Dumbría dende a chegada hai dous anos do fondo de investimentos TPG-Ithaka. "Despois do recorte drástico da produción, da destrución de emprego e da falta de investimentos nas plantas, a empresa ataca agora os dereitos conquistados polos traballadores e as traballadoras, deixando sen aplicación o convenio propio e eliminado as melloras que o texto recolle, tanto a nivel laboral, como económico e social", lamentan desde o comité. Ademais, avanzan que a dirección xa remitiu escrito ao persoal comunicándolle un período transitorio de seis meses para a aplicación completa do convenio provincial do metal, no que deixa claro que non ten vontade de respectar as condicións que actualmente ten o persoal e que vai modificar xornadas, calendarios, vacacións, clasificación profesional e todo o relativo á estrutura retributiva. Xunto a isto, apuntan, con efecto inmediato, a empresa quere suspender a regulación que até agora se viña aplicando en materia de permisos retribuídos, antigüidade e acción social, incluído o complemento de Incapacidade Temporal.


Os cambios que necesariamente se teñen que producir logo do relevo de goberno, non poden ser soamente estéticos e electoralistas, tentación segura do PSOE, cómpre iniciar reformas serias da configuración territorial e da Constitución. Neste debate, veuse ás claras as capacidades de: forza, influenza e firmeza dos distintos partidos nacionalistas, soberanístas e incluso rexionalistas. Dende Nueva Canarias, UPN ata a decisoria posición do EAJ-PNV. É certo que o bipartidismo xa dependeu de estas posicións outras veces e tamén é certo que a arquitectura política actual do Estado segue a depender dos mesmos. Hoxe non existe un bipartidismo claro, pero segue existindo unha sorte de dous bloques, ó final as consecuencias son as mesmas. Pero con un perigo a maiores, un dos axentes implicados é nacionalismo ración español, unha seria ameaza para a pluralidade, xa non de España, tamén de Europa, o discurso fascista de Cs mete medo. O triste é que nesta configuración, Galicia non pinta nada, ata o punto que teñen máis peso no debate parlamentar Asturias e Navarra, por non falar das referencias claras a Andalucía. O secuestro do Galeguismo feito polo PP está a custar caro o noso País. E a disolución de En Marea dentro de Podemos xa nin vos conto. Non entender esa realidade por parte dos galegos é torpe e ademais custanos moita calidade de vida. Galicia hoxe ten problemas que se poden resolver dende unha posición de presión no estado, como fai o PNV. Chegados aquí moitos pensaran que o BNG fixo ese papel, non é certo, o nacionalismo excluínte galego, non é unha ferramenta ó servizo da xente e da Terra, como si o é o PNV e o demostra. O BNG é unha ferramenta a servizo da UPG e da súa entelequia de País, irreal e imposible, as alforxas son tan pesadas que non poden, nun momento dado, pactar co PP ou mesmo con outros por moi bo que sexa para Galicia. Esta xurdindo un debate de unha coalición de partidos galegos cara unha hipotéticas xerais, como din os maiores: "mamaiña o tren e a vaca na vía"... é unha cuestión romántica, sí, mais de todo irresponsable, que axentes conformarían esa coalición: En Marea co seu egocentrismo, dependencia de Podemos e o comunismo de IU? O BNG e as súas mochilas adoctrinantes? A extinta Coalición Galega? A municipalista e falta de estrutura TEGA? CxG? Non enganemos á xente. As forzas de Euskadi non están coligadas, e a cataláns no Congreso tampouco. Pode existir unha certa unidade de acción, concordo, mais se eu vou a Coruña e ti a Lugo so podemos facer un tramo do camiño xuntos. Galicia ten camiño, ten unha forza que traballa co PNV, é Compromiso por Galicia. Agora toca que a xente acredite e poñamos a Galicia no debate do Estado. Publicidade


Summary: O actual coordenador do Correlingua será o novo presidente da asociación en defensa do galego, na que Mónica Pazos e Carlos Outeiro asumirán as vicepresidencias. Deixan a directiva Carlos Callón -após doce anos á fronte da Mesa- e tamén Iria Taibo. O relevo terá lugar na asemblea do próximo sábado na Coruña.

O próximo sábado terá lugar na Coruña a asemblea nacional da Mesa pola Normalización Lingüística, cuxa presidencia abandonará Carlos Callós após 12 anos. E está mañá coñeceuse que o seu substituto á fronte da asociación cultural máis grande de Galiza será Marcos Maceira, xa moi ligado á defensa do galego e actual coordenador do Correlingua. Nacido en Santiago en 1978, Marcos Maceira Eiras é Licenciado en Historia. Xestor Cultural, coordinador do Correlingua e xa era membro da actual permanente da Mesa, así como da Xestora da plataforma cidadá Queremos Galego desde o seu nacemento. No ensino medio formou parte do Consello Nacional dos Comités Abertos de Estudantes sendo representante no Consello Escolar de Galiza (1996-98); Responsábel de Organización dos CAF (do 99 ao 2001). Como activista cultural foi Secretario (2002-2012) e Presidente da Agrupación Cultural O Galo (2012-2014), formando parte da comisión promotora da homenaxe nacional a Uxío Novoneira (1999), coordinador do Simposio-homenaxe a Xosé Chao Rego (2004), e do Simposio Internacional Prisciliano (2006). No 2011 participou na organización da federación asociacións culturais galegas Galiza Cultura sendo un dos vicepresidentes. Tamén colabora activamente coa Asociación Socio-Pedagóxica Galega coa que comisarou a exposición 'Galiza nun Tempo de Seu' e coordinou tamén un especial de Sermos Galiza co mesmo título. Pola súa parte, as vicepresidencias da nova directiva "de continuidade" da Mesa serán para a profesora Mónica Pazos e o traballador de Navantia Carlos Outeiro. A secretaría xeral queda para a enfermeira, antropóloga e sindicalista Susana Méndez, e tamén formarán parte da Permanente o mestre Paulo Filgueiras, a avogada Elsa Quintas e o tamén profesor Manuel Rei. Ademais de Callón, deixa a directiva da Mesa Iria Taibo. Na presentación pública da súa candidatura, que será a única, Maceira sinalou que o grupo que encabeza asume o compromiso de continuar o traballo na Mesa, "consciente da dura situación que vivimos, mais cheos de esperanza ao comprobar como nos últimos anos a mobilización social en favor do galego medrou exponencialmente. Unha mobilización imprescindíbel xa que, segundo a historia demostra, todos os avances que o galego foi conseguindo se deberon á mobilización social do pobo", argumentou. "Feijóo debería honrar o posto de máis alta representación do pobo galego. Mais se despreza a nosa lingua, o noso maior sinal de identidade, despreza tamén o pobo que representa", engadiu.


Summary: A Mesa e Deputación de Pontevedra presentan unha auditoría sobre o emprego da lingua do país nos municipios da provincia.

A Mesa pola Normalización Lingüística realizou para a Deputación de Pontevedra unha auditoría lingüística en que se examina a dispoñibilidade de galego en 61 concellos desta provincia. O traballo fíxose os meses de febreiro e maio de 2017 e nel examinouse o grado de cumprimento das garantías lingüísticas nos municipios. Algo que se avaliou a través de cuestións básicas como os idiomas dispoñíbeis nas páxinas webs, nas redes sociais, nos teléfonos de atención cidadá, a dispoñibilidade de servizos e/ou persoal técnico de normalización, o uso do galego nas actas dos plenos, bandos e impresos de trámites, na banca electrónica ou no apartado de turismo. Marcos Maceira, presidente da Mesa, e por Xosé Leal, deputado de Cultura e Lingua da Deputación, presentaron esta cuarta feira as conclusións deste estudo na III Xornada de Normalización Lingüística da entidade provincial. Maceira, asegurou que "en xeral os concellos van avanzando na normalización do galego e adoitan ofrecer a maior parte da atención en lingua galega, se ben é certo que aínda queda por avanzar en implantación de servizos de normalización, e tamén naqueles servizos municipais que se ofrecen a través de empresas externas como a banca electrónica, por exemplo". Desde a Deputación, de por parte, sinalan que "este documento non só nos permitirá levar a cabo a planificación lingüística axeitada senón que ademais nos debe axudar a deseñar novas fórmulas coas que normalizar por completo o uso do galego nas institucións públicas". Conclusións 49 dos concellos non disponen de servizo nin de técnicos de normalización lingüística, 12 contan con servizo e con técnico, e 34 están na Rede de Dinamización Lingüística –participan das actividades de dinamización da Xunta. A prestación de servizos municipais a través de empresas externas, como a banca electrónica ou as concesionarias do servizo de augas, non sempre cumpren co requerido para o galego. No servizo de banca electrónica, as persoas usuarias só teñen a opción de utilizar o galego se a entidade bancaria que colabora neste servizo dispón desa opción lingüística. Así, as persoas que utilicen as plataformas de pagamento de Abanca, Sabadell-Gallego e Caixabank poderán elixir realizar as súas xestións tributarias en galego. Porén, as persoas que utilicen os servizos de BBVA, Banco Pastor, Banco Popular, Banco Santander, Ibercaja Duero e Novo Banco só poderán utilizar o idioma español. Neste sentido, "os concellos e a Deputación de Pontevedra deben actuar para que os bancos, empresas de concesión de servizo de augas e outros cos que traballan ofrezan a posibilidade de uso do galego en trámites esenciais como pagamento de taxas, impostos, multas..." asegurou Maceira. En canto ao servizo de augas ofrecen atención en galego Aqualia, Viaqua e Consorcio de Augas do Louro, mentres que Gestagua e Espina y Delfín só permiten o español. Sobre esta situación, Marcos Maceira considera que "é responsabilidade dos concellos demandarlle a estas empresas que ofrezan os servizos subcontratados en idioma galego, para garantirlle á súa veciñanza que poidan acceder a estes servizos no noso idioma". Atención No que atinxe a atención cidadán telefónica e na páxina web, o galego figura como a opción máis consolidada. Na telefónica, as mensaxes de inicio para remitir ás diferentes áreas de cada concello están gravadas en galego e, nos casos nos que se lle ofrece á persoa usuaria a posibilidade de elixir entre o galego e o español, sitúan a elección do galego en primeiro lugar. Por último e alén da auditoría, A Mesa detectou un amplo uso do castelán por cargos públicos no exercicio das súas funcións.


Summary: Sindicatos afirman que o 100% do cadro de persoal secunda a protesta contra o bloqueo das negociacións do convenio. Nutrido despregamento policial en torno ás factorías de Porriño e Chapela.

A primeira xornada de greve convocada polos sindicatos CIG, CUT, UGT e USO contra o bloqueo do convenio está a ter un seguimento do 100%, segundo as propias centrais. Un numeroso grupo de traballadores, ademais, concentrouse a primeira hora ás portas dos centros de traballo que o grupo de alimentación ten no Porriño e Chapela. As mobilizacións da mañá estiveron vixiadas por un importante despreguamento da Policía española, especialmente nas inmediacións da fábrica de Chapela, á que unicamente accedeu persoal de oficinas. Neste punto concentráronse a maioría dos traballadores. No caso do Porriño a presenza de axentes -neste caso da Garda Civil- foi menor. O seguinte día de paro está fixado para o vindeiro martes 21. A intención das centrais sindicais é que a partir do 3 de abril pase a ser indefinido no caso de que non se chegue a un acordo para a renovación dun convenio colectivo que as partes negocian dende hai xa máis de 10 meses. "Coa folga queremos deixar claro que non imos permitir a precarización salarial e laboral en Pescanova" afirmaba hai uns días Suso García, da CIG. "A empresa quere modificar toda a estrutura de categorías, quere crear o que eles chaman un novo grupo de entrada, cunha rebaixa importante, tanto a nivel salarial (nalgunhas categorías un 30 ou 40% menos) e incluso a nivel de xornada, con dispoñibilidade case absoluta, de luns a domingo. Nós evidentemente non imos consentir iso".


A plataforma SOS Sanidade da Mariña convoca máis unha acción de protesta en contra "da inminente aprobación" do decreto de xestión integrada que aprobará a Xunta. Exixen unha área de xestión que sexa propia da comarca. Diante desta situación, o colectivo cidadán chama a unha manifestación que se realizará o vindeiro sábado ás 12.30h no propio centro hospitalario nun acto simbólico contra a norma de xestión Integrada provincial, "que acabará coas competencias na xestión autónoma da Mariña". Será unha acción "en positivo" para mostrar a defensa da sanidade pública e por unha xestión sanitaria propia para a comarca mariñá simbolizando a demanda cunha 'aperta' ao hospital, unha protesta que se fará en silencio "por respecto aos pacientes". SOS Sanidade A Mariña alerta de que coa publicación esta segunda feira do decreto de xestión integrada de Vigo "só queda por publicar o de Lugo" e entenden que a Xunta procederá a facelo "durante a próxima semana, aproveitando a relaxación por vacacións". Desde a plataforma anuncian que a do sábado será "unha manifestación preventiva" e advirten que a publicación do decreto "non vai parar as demandas dunha mellor sanidade pública para a comarca". Ao contrario, anuncian novas mobilizacións.


Summary: Alberte Valverde presentou hai uns meses a súa tese de doutoramento sobre o grupo Rompente, que incluía varios textos teóricos e poéticos inéditos, que quere publicar na rede. Destaca que foi "o acicate necesario para renovar por completo o campo literario galego"

"Rompente é un espazo de convivio, de diálogo, e de experimentación. Foi o acicate necesario que houbo na Transición para renovar por completo o campo literario galego". O pasado mes de decembro Alberte Valverde presentou na Universidade de Vigo a súa tese de doutoramento, Elementos para a descrición e análise da vangarda no final do século XX na Galiza: o grupo Rompente (1975-1983), dirixida por Burghard Baltrusch. O traballo, unha biografía artística de Rompente, serviu para organizar, sistematizar, dixitalizar e dar a coñecer os textos poéticos, teóricos e performáticos do grupo, tanto os xa publicados e coñecidos, como unha morea de inéditos. "Ante a falta de interese de todas as editoriais" por publicar a tese -destaca-, o obxectivo inmediato é que estes textos, especialmente os inéditos, sexan difundidos a través da web, nun proxecto que deberá concretarse á volta do verán. O obxectivo inmediato é que estes textos, especialmente os inéditos, sexan difundidos a través da web, nun proxecto que deberá concretarse á volta do verán A maior parte dos textos inéditos que esta investigación saca á luz estaban nas propias bibliotecas persoais dos integrantes do grupo. Por exemplo, Alfonso Pexegueiro conservaba un inédito teórico de 1977, aínda que a meirande parte das descobertas foron feitas grazas a Manolo Romón, "auténtico arquiveiro de Rompente", destaca Alberte Valverde. Ademais dos textos poéticos, Valverde destaca a importancia dos traballos teóricos sobre Teoría da Literatura, política ou ideoloxía na Galicia da Transición, "cunha importancia moi grande para o campo literario galego, porque fan unha reflexión na súa propia contemporaneidade". E despois habería un terceiro grupo de textos, os máis deles inéditos, que serían os textos performánticos. "Rompente son os primeiros que traballan a performance de xeito serio, non como simples espectáculos poéticos. Os documentos das performances estaban inéditos, a única información que tiñamos era a través da prensa da época ou por exercicios memorísticos", sinala Rompente nace no verán de 1975, polo impulso de Alfonso Pexegueiro e Antón Reixa, e nos anos seguintes, ben como Grupo de Resistencia Poética (1975-1977), ben como Grupo de Comunicación Poética (1978-1983), funcionou como un espazo de creación polo que pasaron outros poetas, nomeadamente Camilo Valdehorras, Alberto Avendaño ou Manolo Romón. Porén, aos poucos Rompente foise nucleando ao redor de Reixa, Avendaño e Romón, até a súa disolución en 1983. Tanto nas tres obras colectivas publicadas (Silabario da turbina, ¡Fóra as vosas sucias mans de Manuel Antonio! e A dama que fala) coma nas obras individuais dos seus membros (Facer pulgarcitos tres, As ladillas do travestí e galletas kokoschka non), Rompente racha con todas as convencións da poesía e a cultura que ata entón se fixeran en Galicia. "Sempre estivemos demasiado centrados no canon, pero hai territorio máis aló do canon. O interesante é ver como se forma o canon literario galego na Transición" "Sempre estivemos demasiado centrados no canon, pero hai territorio máis aló do canon. O interesante é ver como se forma o canon literario galego na Transición", destaca Alberte Valverde. "Para min Rompente é o acicate necesario que houbo na Transición para renovar por completo o campo literario galego. Por riba da importancia de calquera obra importante naquel tempo, que se Con Pólvora e Magnolias ou Seraogna, Rompente como colectivo representa claramente como foi o cambio de mentalidade", engade. Rompente distánciase das tradicións folcloristas ou socialrealistas dominantes na cultura galega do momento, sinala Valverde. "Eles chegan á conclusión de que a poesía socialrealista de Celso Emilio ou de Manuel María non calla na sociedade. Polo tanto eles propoñen unha reformulación do discurso socialrealista. E por iso aparecen aí unha serie de capitais simbólicos que eles reclaman. Por exemplo a figura de Pasolini, de Hikmet, que poñen riba da mesa para transformar radicalmente o campo literario". Rompente de ningún xeito vive ou crea de costas á realidade. Todo o contrario: Valverde subliña que os textos do grupo non se poden entender "sen ler Teima, coñecer os conflitos de Ascón, entender o concepto subproletariado formulado por Xosé Manuel Beiras ou as aproximarse ás diferentes lecturas do marxismo da época". "Nos oitenta" -subliña- "hai un grupo de axentes literarios, cunhas características moi específicas, que son os que ocultan o seu traballo" O seu impacto foi grande no seu momento ("Rompente nese momento tiña unha repercusión a nivel social enorme, cunha gran presenza na prensa", destaca Valverde), pero ao longo dos oitenta "desaparece por completo, non se fala deles". "Nos oitenta" -subliña- "hai un grupo de axentes literarios, cunhas características moi específicas, que son os que ocultan o seu traballo". A xeración de poetas dos 90 recupéraos, reclámaos, por exemplo Ronseltz. "En Unicornio de cenorias que cabalgas os sábados hai unha recuperación de Rompente como un capital simbólico escollido para oporse ao pai. Quen é o pai? A poesía dos 80, que os poetas de Rompente denominan como venecianos e os poetas dos 90 denominan formalistas", explica Valverde. "Para min Sitio Distinto é puro Rompente e aí danse cita unha serie de axentes culturais que hoxe teñen moitísimo peso" O autor salienta que "ultimamente vólvese falar moito de Rompente, cando se bota a vista atrás, cara á Transición. Pero tamén eu hoxe vexo Rompente constantemente, na crise económica, na situación do país que temos hoxe, na renovación do galeguismo...". "O máis interesante", conclúe, "é que non é simplemente un artefacto literario, é un artefacto cultural. Establecen conversa con pintores, con músicos... E ese traballo multidisciplinar chega até o Sitio Distinto de Reixa en 1989. Para min Sitio Distinto é puro Rompente e aí danse cita unha serie de axentes culturais que hoxe teñen moitísimo peso".


Summary: O alumnado con estudos universitarios que trate de convalidalos por módulos de FP teno cada vez máis complicado. Os centros recoñecen que a tramitación, que só realiza o Ministerio de Educación, acaba cada vez máis en denegación, que ademais chega unha vez iniciado o curso.

Un trámite que depende directamente do Ministerio de Educación está levando alumnado galego de ciclos de FP superior con estudos universitarios a realizar módulos que, pola súa formación, poderían ter convalidado. Confírmano centros de formación da Coruña, Compostela e Vigo, que censuran unha crecente e moi elevada taxa de denegacións e, segundo o caso, tamén unha longa tramitación, que leva a que esas validacións cheguen mediado o curso ou mesmo cando a estudante solicitante xa completou o módulo e ten a nota. "Un agravio", observa Arturo Iglesias, docente no CEIP Ánxel Casal da Coruña, quen cuestiona que esta tramitación teña que realizarse en Madrid, tendo a Xunta transferidas as competencias educativas. Desde a Consellaría de Educación apuntan que a convalidación de ensinanzas universitarias por módulos de Formación Profesional é unha competencia exclusiva do Ministerio de Educación, e que as competencias que ten Galiza por transferencia acóutanse á homologación de estudos extranxeiros non universitarios. "Aquí hai dous problemas, un político, por non poder xestionalo na Galiza, e outro de tramitación, porque non ten sentido que o alumnado se vexa obrigado a duplicar estudos", critica o profesor, que chama, canto menos, a reducir os prazos de validación para evitar esas duplicidades. No Politécnico de Vigo recoñecen que a tramitación acurtouse de forma considerábel nos últimos anos. Onte mesmo recibían a última resolución das ordinarias –quedan outras, pero cun trámite diferente–, da ducia que realizan de forma anual. Porén, desde a dirección do centro o que perciben é unha crecente denegación das solicitudes. "Son moi restritivas, non se concede practicamente nada", sinalan. No Politécnico de Compostela admiten que a taxa de validación "é baixa", se ben expoñen que o trámite, ao contrario do que ocorre para validar títulos de FP superior en materias universitarias, é complexo, e confirman que os tempos son "moito menores" que anos atrás. "Na Universidade hai unha visión máis científica ou académica, mentres que aquí as competencias son máis prácticas. Resólvese caso por caso, non existe unha táboa, e unha validación dun ano non significa que se vaia conceder ao seguinte", razoan no servizo de Orientación deste centro. Desde o centro de formación vigués opoñen que a baixa taxa de convalidación está obrigando alumnado con títulos en Enxeñaría ou Dereito –abundante neste centro– a cursar módulos para os que xa está formado. "Estase penalizando a quen descende do grao ao FP", lamentan. Segundo confirman nos tres casos, os atrancos son máis cando os currículos que se envían están en galego. "O Ministerio non os admite e a Universidade non quere enviar os programas en castelán. Temos chegado a reenviar unha solicitude até en tres ocasións", relatan desde Vigo. Na Coruña critican, na mesma liña, a imposibilidade de remitir a documentación no idioma propio, porque neses casos o procedentos esténdense aínda máis, ao requirir tradución.


Summary: Vexo que, agora, a caridade que substitúe de xeito constante á xustiza está facendo por nós o traballo de paliar algo que corresponde facer ó conxunto da sociedade. Algo que, tamén, leva sucedendo noutras xeografías, noutros mundos terceiros e considerados por nós secundarios, durante moitísimo tempo. E que seguimos consentindo. E os nenos de alí non son distintos.

A min, de verdade que si, gustaríame moito falar de cousas glamourosas. Ou escribir de forma moi sisuda e convincente, de estruturas económicas, facer cábalas máis ou menos axeitadas sobre corralitos, axendas europeas, proxectos políticos. A min gustaríame, en definitiva, que non me parecera obsceno andar a falar de posibilidades olímpicas ou eurovisivas, que asumira coma totalmente razoable un gasto de non sei cantos mil euros en viaxes marbellís, que a publicidade siga e non pare a animarme a un consumo desbocado. Xa, son unha augafestas, vaia teima coa realidade, é mellor, simplemente, queixar de seguido e nada máis, ser rabudo de boquiña e discurso, cuestionar, protestar, alentar só a verbalidade, o berro, e logo, disolvámonos pacificamente. Agora disque a pobreza vén instalarse nos fogares do noso barrio, do edificio de enfronte, do piso de abaixo Pois neste estado de laxitude previa ás treboadas, esa calor noxenta, pasan os días, os almanaques de publicidade de froitería, os días tachados coa obsesiva rutina do preso na cadea. E neste devagar achéganse uns números, unhas estatísticas, que falan do resultado da pobreza. O que sucede lonxe sempre ten a vantaxe de non salpicar directamente, de proporcionar a opción de recordármonos que somos sensibles ou sensibleiros. Agora disque a pobreza vén instalarse nos fogares do noso barrio, do edificio de enfronte, do piso de abaixo. Leo o número de nenos que viven baixo o que se chama ese umbral. E penso nos ollos e as mans que pode ter ese monstro difuso, de capacidades desmedidas, ese convidado de tristura non querido e acabado de chegar. Nos ollos avergoñados do que descobre o burato nos zapatos e que non terá recambio. Nas mans do que non ten, non pode, mercar aqueles carísimos materiais cos que debuxar estruturas estrañas na clase de debuxo. Nos ollos e as mans do que deixa de merendar e pasa directamente á cea, xa máis reducida, ou sen máis, ó almorzo bebido do día seguinte. Ou do que este teito, esta liña absurda e cruel, lle van separar deses amigos primeiros, desa nenez de aniversarios e pipas comidas nun portal na que a despreocupación é unha obriga que ven de serie. E penso tamén en como se vai un facendo adulto nese contexto, sentíndose parte dese gran mundo invisible e incómodo, pouco decorativo, da modernidade. Vexo que, agora, a caridade que substitúe de xeito constante á xustiza está facendo por nós o traballo de paliar algo que corresponde facer ó conxunto da sociedade E vexo que, agora, a caridade que substitúe de xeito constante á xustiza está facendo por nós o traballo de paliar algo que corresponde facer ó conxunto da sociedade. Algo que, tamén, leva sucedendo noutras xeografías, noutros mundos terceiros e considerados por nós secundarios, durante moitísimo tempo. E que seguimos consentindo. E os nenos de alí non son distintos.


Summary: É lícito e constitucional esixir un certo nivel de coñecemento do idioma para o acceso a calquera tipo de emprego público e iso, coa fin de salvagardar os dereitos dos galegos de relacionarse en galego coa propia administración.

En data de 28 de febreiro saltou ó panorama da prensa nacional as intencións de Casado e da directiva do PP de incluír no seu programa electoral o que viñeron a denominar "Lei de Linguas". O nome de tal proposta lexislativa, xa nun primeiro momento daba lugar a pensar cal serían as intencións ou as necesidades da mesma, ou por outro lado ver cal sería o marco para á súa inclusión a nivel competencial. Tales dúbidas confirmáronse ó coñecer a ratio legis de dita proposta, ó ir esta encamiñada na dirección de paliar a suposta "discriminación de sofre o castelán en aquelas autonomías nas que existe unha cooficialidade de linguas". Non obstante, a tese do PP non é unha nova noticia. Son múltiples as manifestacións dos autodenominados partidos constitucionalistas, na liña de "esixir que se acabe coa discriminación do castelán", que en Galicia existe un "apartheid idiomático", ou falsas afirmacións carentes de calquera tipo de fundamento coma as vertidas por Toni Cantó en sesión parlamentaria o sinalar que "o castelán desapareceu de Galicia". Non deben ser conscientes do diglosismo instaurado na autonomía e patente no día a día...A proposta da Lei de Linguas que quere articular o PP –e ca que con toda probabilidade os resto de partidos da dereita estarán dacordo– pretende a unificación dos actos das administracións públicas en castelán. Se ben, este é un obxectivo velado. O fin directo de tal lexislación é prohibir que as linguas cooficiais, sexan requisito indispensable para acceder a un emprego público. Tal afirmación tira por terra non solo a oficialidade das linguas, senón o nivel competencial previsto no título oitavo da CE; a lexislación autonómica en materia lingüística; o estatuto de autonomía, e finalmente a propia Constitución. É de lembrar que o propio artigo quinto do estatuto de autonomía de Galicia que sinala "os idiomas galego e castelán son oficiais en Galicia e todos teñen o dereito de coñecelos e empregalos". Na mesma liña, a lei de normalización lingüística 3/83 de 15 de xuño nunha exposición de motivos breve pero respondendo a necesidade de tal lexislación expón: "A Constitución do 78, ó recoñecer os nosos dereitos autonómicos como nacionalidade histórica, fixo posible a posta en marcha dun esforzo construtivo encamiñado a plena recuperación da nosa personalidade colectiva e da súa potencialidade creadora. Un dos factores fundamentais desa recuperación es a lingua, por ser o núcleo vital da nosa identidade. A lingua é a maior e máis orixinal creación colectiva dos galegos, e a verdadeira forza espiritual que lle dá unha identidade interna a nosa comunidade. Únenos co pasado do noso Pobo, porque dél a recibimos como patrimonio vivo, que nos unirá no futuro, porque a recibirá de nós como legado de identidade común. E na Galicia do presente sirve de vínculo esencial entre os galegos afincados na terra nativa e os galegos emigrados polo mundo." Se ben dita norma, no seu inicio foi obxecto de recurso de insconstitucionalidade promovido polo goberno de pola redacción do artigo 1 do texto, cun literal: "O Galego é a lingua propia de Galicia. Todos os galegos teñen o deber de coñecelo e o dereito de empregalo". Tal recurso foi abordado polo Tribunal Constitucional pronunciándose en Sentenza 84/1986 de 26 de xuño. Nese pronunciamento o Tribunal ven a manifestar a inconstitucionalidade da lei de normalización lingüística, xa que a imperatividade de coñecemento da lingua autonómica, non ven imposta pola Constitución. Sen embargo, é necesario ter en conta o anterior, dada a argumentación que fai o representante do Parlamento Galego para a defensa da norma. Sinala o representante, que o deber de coñecemento do Galego que pretende a norma, carece de esixibilidade coercitiva, senón que está referido ó mundo dos valores, e que debe interpretarse, no sentido do imperativo ético, xuridicamente non esixible, e que se traduce no deber social dos galegos como colectividade de salvagardar a lingua, e que dita obrigatoriedade, máis ben vai dirixido de cara ós poderes públicos. Maniféstase por tanto desta maneira a vontade de que as administracións públicas, si teñan o deber de coñecer o galego coa fin de poder cumprir o disposto no Estatuto de Autonomía "todos teñen o dereito de coñecelos e empregalos". O artigo 3 da Constitución, que sinala que o castelán en a lingua do Estado e que as demais linguas serán oficiais nas súas respectivas comunidades, non foi nos seus inicios unha cuestión carente de litixiosidade, dando lugar a un corpo xurisprudencial en moitos casos, derivado das políticas lingüísticas das autonomías que contribuíron a asentar a doutrina interpretativa do precepto. O feito de prohibir que coñecer o galego sexa un requisito para o acceso a un emprego público, non poder menoscabar o deber que teñen as administracións de coñecer e empregar o galego, e por outro lado, afectaría ós dereitos dos galegos de acudir a unha administración desprovista de medios suficientes para o mantemento da lingua.A cuestión que aquí se aborda xa foi obxecto de tratamento no ano 91, tamén polo Tribunal Constitucional, no seu pronunciamento 46/91 de 28 de febreiro. Neste caso analiza o Tribunal o artigo 34 da lei do Parlamento de Cataluña 17/1985 de 23 de xullo da Función Pública da Administración da Generalitat. O recurso promóvese polo Goberno contra a redacción do propio precepto que expón: "no proceso de selección deberá acreditarse o coñecemento de lingua Catalana na súa expresión oral e escrita". Sinala neste caso o Tribunal, que o Catalán é a lingua da Administración a Generalitat, xunto co castelán, sendo válidos e eficaces as actuacións administrativas feitas en catalán, e que os particulares gozan do dereito de empregar o catalán nas súas relacións coa Administración. Por iso, chega a considerar que se trata dun requisito xustificando e equitativo en función da propia eficacia da Administración Autónoma, polo que resulta constitucionalmente lícito esixir en todo caso un certo nivel de coñecemento de lingua catalana que resulte imprescindible para que o funcionariado poda exercer correctamente o seu traballo na administración autonómica dado o carácter cooficial do idioma catalán en Cataluña e dada tamén a extensión do uso do Catalán en toda a Autonomía.Sendo así, compróbase que o criterio interpretativo do Constitucional de cara a cuestión que se expoñía ó comezo, está plenamente asentada. É lícito e constitucional o esixir un certo nivel de coñecemento do idioma para o acceso a calquera tipo de emprego público e iso, coa fin de salvagardar os dereitos dos galegos de relacionarse en galego coa propia administración. Así as cousas, os chamados partidos constitucionalistas veñen a facer unha interpretación da constitución do que eles consideran debe ser axeitado ó seu criterio político, desoíndo así calquera tipo de doutrina ou demanda da xente dos lugares onde pretenden aplicar políticas de este calado. Desta maneira, dous poden ser os razoamentos que se antollan. Por un lado instrumentalización do pobo galego, catalán ou vasco, obxecto de mentiras, para a construción de políticas populistas e a captación de votos naquelas autonomías onde non existen linguas cooficiais, sendo conscientes de que tal proposta vai en contra de toda legalidade e trunca o propio criterio do Constitucional o respecto. Ou por outro lado, a ignorancia é tal e a capacidade intelectual certamente limitada que nin entenden ou non queren entender, o que de forma poética plasma a exposición de motivos da lei 3/83 (transcrita anteriormente). Sexa como sexa, agardemos que se trate de dunha medida que xamais vexa a luz e que esta Lei de Linguas quede en nada, ó menos, mentres o obxecto da mesma non sexa a promoción da propia lingua en lugar da súa limitación e condena.


Summary: Private Islands Inc. pon á venda unha das illas chilenas do arquipélago de Chiloé por 20 millóns de dólares. Considerada como un lugar mítico do pobo mapuche, foi colonizada polos galegos e está asociada á Galiza polas lendas, a cultura e a tradición, e de feito estas illas foron coñecidas até o século XIX como Nova Galiza.

A illa, a segunda máis grande do arquipélago, é actualmente propiedade dos empresarios Paul Fontaine e Rodrigo Danús, sobriño do ex ministro de Economía do ditador Pinochet. O anuncio da vendedora reza que se trata dunha "illa deshabitada con máis de 44 millas de costa e unha gran variedade de flora e fauna con presenza de leóns mariños, pingüíns e baleas azuis". A raíz disto, a indignación de colectivos activistas na defensa do pobo mapuche e de grupos ecoloxistas deixouse sentir, xa que a illa é un punto chave no planeta pola súa biodiversidade. En 2017, o Fondo Mundial para a Natureza (WWF, polas súas siglas en inglés) comezou unha campaña para que se aprobase a Lei Lafkenche, que pide resgardar os Espazos Costeiros Mariños de Pobos Orixinarios e, polo tanto, agora reclámase que se "deixe en pausa calquera solicitude de concesión para o uso dese espazo e que se evite a instalación dunha infraestrutura que prexudique as características culturais, ecolóxicas e do ecosistema da área". "Estamos a pedir que o Goberno considere devolvernos a illa", afirmou Cristian Chiguay, líder de 11 comunidades Lafkenche de Quillón. "Vemos a illa como unha fonte de vida e poder espiritual, para nós non é un negocio, non ten valor comercial", asegurou en declaracións ao xornal británico The Guardian, onde tamén se recollía que a pretensión da comunidade mapuche era "conservar os territorios ancestrais da illa".


Summary: Rusia está a despregar unha intensa acción diplomática para comprometer Nacións Unidos no cesar ao fogo en Siria, ameazado porque aínda non envolve o Daesh.

O cesar ao fogo en Siria foi patrocinado por Turquía e Rusia, mais até o de agora non inclúe o Estado islámico, un dos actores básicos do conflito. Rusia móvese agora para obter un respaldo do Consello de Seguranza de Nacións Unidas. Moscova agarda que a próxima toma de posesión de Donald Trump como presidente dos EUA resulte no apoio efectivo da superpotencia imperial ao cesamento das hostilidades. Para Rusia, un respaldo nidio de Nacións Unidas e dos EUA ao proceso de paz debilitaría moito as posicións do Daesh, cada vez con menos apoios nos aparatos de Ankara e Washington. En 2014 Wikileaks publicou que Siria mantivo unha cimeira cos EUA para lle propor unha acción conxunta contra o Daesh. Washington rexeitou a oferta e a seguir continuou a armar e financiar a organización jihadista (através dos seus estados satélites como Arabia Saudita ou Qatar). A cuestión está en saber se Trump manterá a política siria de Obama ou a modificará no sentido de alcanzar un acordo con Rusia e de cesar no apoio ao Daesh. Este cesar ao fogo é o terceiro no que vai de 2016 nunha guerra que xa vai polo seu sexto ano de duración.


Summary: Alguén prendeu lume a vehículos cargados de alimentos e medicamentos na ponte fronteiriza Simón Bolívar entre Colombia e Venezuela. Chavistas e opositores intercambian acusacións sobre a autoría dos ataques. Para Caracas, a queima dos camións é unha operación de falsa bandeira cun único obxectivo: dar aos EUA unha escusa para enviar tropas contra o país caribeño.

Desde a contorna de Juan Guaidó e os sectores partidarios do golpe en curso patrocionado polos EUA afírmase sen sombra de dúbida que os ataques contra os camións na ponte fronteiriza Simón Bolívar partiron de efectivos da Garda Nacional Bolivariana. Caracas contra-atacou este domingo e —nunha conferencia de imprensa do seu ministro de Comunicación, Jorge Rodríguez— atribuíu a queima dos camións a unha operación de falsa bandeira [cargar falsamente a responsabilidade dun ataque a un dos bandos enfrentados nun conflito como pretexto para abrir as hostilidades bélicas contra el] organizada polos opositores en combinación con Washington. As tensas escenas da ponte Simón Bolívar prodúcense nun contexto en que dirixentes da direita venezuelana pro-estadunidense continúan a flirtear coa opción dunha intervención militar norteamericana visando o derrocamento do goberno de Nicolás Maduro. Do lado colombiano emerxeu a voz de Gustavo Petro, dirixente de centro-esquerda e candidato alternativo ao uribista Iván Duque nas eleccións presidenciais de xuño de 2018 [perdeu ao obter 41 por cento fronte 53 do gañador]. Na súa conta twitter, Petro asegura que todos os indicios disponíbeis apuntan os opositores venezuelanos como os autores da queima dos camións. Toda la evidencia muestra que los camiones con comida fueron quemados, quizás sin proponerselo, por los seguidores de Guaidó que lanzaban botellas con gasolina de contrabando armadas bajo las carpas de la DIAN, a la policía venezolana Nuestra prensa debería informarlo— Gustavo Petro (@petrogustavo) 24 de fevereiro de 2019


Summary: Tanto a Xunta como Monbus anunciaron rebaixas de 50% e 45%, respectivamente, no prezo dos billetes do Corredor Atlántico.

No día de onte, Monbus anunciou que sumaría unha rebaixa de 45% ao prezo das súas viaxes dentro do Corredor Atlántico. Esta baixada de prezo supón que, sumada á bonificación que anunciou a Xunta de 50% dos billetes, as persoas usuarias destes servizos só pagarán 5% do seu valor inicial. O dono de Monbus, entre os oito investigados da operación 'Cóndor', por falsidade contábel e branqueo Así, ir da Coruña a Vigo pasará de costar os 14,15 euros que os viaxeiros debían pagar até agora, a pagar 0,64 euros. O traxecto Fene-Vigo, por 15,15 euros até o de agora, quedarase en 0,68 euros. O mesmo ocorre coa viaxe de Ferrol a Vigo, cun prezo inicial do billete de 15,65 euros, pero que agora suporá 0,70 euros. Porén, e tal e como destacaron varios usuarios dos servizos de Monbus nas súas redes sociais, hai unha das viaxes que, a priori, non estará incluída nos descontos que aplicará a empresa de autobuses. Trátase do traxecto Ferrol-A Coruña, cun prezo inicial de 4,55 euros e que, coa bonificación do Executivo galego, quedarase en 2,30 euros. As conexións políticas do grupo Monbus A propia compañía compartiu unha táboa na que as usuarias poden ver cal será o prezo definitivo dos seus billetes. Nesta táboa, na que si aparece o prezo final para poder viaxar desde Ferrol até Santiago de Compostela (0,37 euros), Pontevedra (0,61 euros) e Vigo (0,70 euros), non aparece recollido o desconto final no traxecto Ferrol-A Coruña. Calculando ese desconto, sae que o billete tería un custo final de 0,23 euros. Cal é o motivo? Polo de agora, Monbus non deu ningunha explicación de se finalmente este traxecto non estará incluído nos seus descontos, ou se foi un erro ao deseñar a táboa da relación de prezos, polo que é difícil saber cal é o motivo real. 100% do persoal de Monbus na Coruña, Betanzos e Ferrol secunda a folga contra os incumprimentos laborais Porén, varios usuarios deste servizo denunciaron que a falta calidade do servizo ferroviario que ofrece Renfe entre A Coruña e Ferrol estaría detrás da motivación que levou a Monbus a, presuntamente, excluír esta viaxe das súas bonificacións de 45%. "Como o tren Ferrol-A Coruña segue sendo penoso, [Monbus] decide non rebaixar o seu bus Ferrol-A Coruña. E así é como se afunde unha cidade", denunciaba unha persoa na súa conta de Twitter.


Summary: O profesor e investigador Plácido Lizancos puxo en marcha xunto a outras integrantes da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña o proxecto "A Clínica das Casas". En conversa con Nós Diario, reflexiona sobre a vivenda: "Isto que se visualiza agora, cando chega a nós información que fala do mal que pode vivir parte da poboación reactívanos, estimúlanos para seguir investigando que está a acontecer".

Como xurde a iniciativa da Clínica das Casas? Reflexionando acerca de como podemos aportar nesta situación, un grupo de persoas da Escola démonos de conta de que a vivenda é o único dispositivo que é capaz de parar a pandemia, a falta dunha vacina. A partir dese recoñecemento da vivenda sentímonos, como arquitectos e arquitectas, responsábeis ou unha parte importante do seu proceso de creación e xestión. E aí xurde a idea de axudar á xente confinada na resolución dos problemas. O proxecto conta coa limitación do propio confinamento. Como pode mudar a habitabilidade dun fogar só mudando os seus móbeis e obxectos? Unha organización dos tempos de uso ou mudar a colocación dos móbeis poden dar pé a melloras notábeis. É certo que este servizo recibiu poucas consultas, mais non é o único que puxemos en marcha. Ofertamos un capítulo de boas prácticas no ámbito doméstico e no intermedio, ou consellos para, por exemplo, empregar o ascensor. A maiores recibimos numerosas propostas para abrir debates arredor da vivenda, a nivel da universidade, sobre o que ensinamos, pero tamén un debate social. Antes da corentena había xente confinada que era invisíbel O confinamento volveu poñer en evidencia a poboación con dificultades para acceder ao dereito á vivenda. Antes da corentena había xente confinada que era invisíbel, xa sexa por cuestións de saúde, porque son emigrantes nun limbo legal, por un contexto de violencia de xénero mais tamén por razóns económicas, persoas sen cartos para participar da vida pública. Persoas que seguirán sendo invisíbeis e das que sabemos que non coñecemos a súa situación. Non é equiparábel o confinamento nun fogar luminoso que nun interior, con cuartos sen ventás, sen calefacción ou cun mal illamento. Cal é a saúde das condicións de habitabilidade do parque de vivendas galego? Descoñecemos o estado real de saúde da vivenda na Galiza. Ese é o grande reto que se nos levanta como consecuencia do confinamento. Estamos vivindo como debemos vivir? Todos? A pandemia é moi democrática atacando por igual a ricos e pobres, pero a resposta non é democrática. Evidenciouse que non toda a poboación conta cos mesmos medios para acceder á información, para interaccionar co mundo exterior. Se queremos ser unha sociedade inclusiva, resiliente e verdadeiramente democrática teremos que resolver estas diferenzas nun futuro. A pandemia é moi democrática atacando por igual a ricos e pobres, pero a resposta non é democrática Desde a arquitectura, cando se comeza a ligar a saúde das habitantes dun fogar coas condicións materiais do mesmo? Voume remitir a Marx, e ao século XIX. Daquela comezáronse a denunciar as malas condicións de habitabilidade das barriadas de cidades como Manchester. A poboación morría moi nova, debido tamén ás condicións da insalubridade da vivenda. Por suposto hai unha resposta política, social e tamén arquitectónica a esta problemática. O racionalismo, por exemplo, un movemento nado en Alemaña hai cen anos, propón grandes ventás, servizos hixiénicos nas casas ou tendais onde a roupa se expoña ao sol. En paralelo demanda a demolición de barrios insalubres. Posteriormente esta visión espállase, mais infelizmente hoxe hai moitos lugares do mundo no que esa visión hixienista da vivenda non chegou. A ONU calcula que 40% da humanidade vive en condicións subestándar, e a súa esperanza de vida está seriamente condicionada por estas condicións precarias. Existe unha relación entre a percepción da vivenda, os usos para os que está destinada, e a construción da mesma? Evidentemente. A vivenda é un dereito constitucional, o artigo 47 fala de que todos os españois teñen que ter acceso a unha vivenda en condicións dignas. Por avatares do mercado, e falo do mercado literalmente, e por pasividade ou inacción dos sucesivos Gobernos a vivenda deixou de ser vista como un dereito a pasar a ser considerada como unha mercancía. Non existindo a mediación do Estado as empresas promotoras e construtoras foron orientando a demanda cara unha oferta comercialmente resultan máis produtiva. Non se orientaron a deseñar produtos arquitectónicos das mellores prestacións sociais. E é momento de revisar isto. Por avatares do mercado, a vivenda pasou a ser considerada como unha mercancía Como mudou esta percepción da vivenda na Galiza nas últimas décadas? Na Galiza a vivenda, para moita xente, aínda é a casa, o lugar de reunión da familiar polinuclear. Un espazo cargado de afectividade, que acompaña a historia das habitantes desde o pasado. En tanto, a vivenda urbana é máis interpretada como unha mercancía, un mero artefacto ao que a xente normalmente demanda prezo, eficacia, localización adecuada e punto. O gran reto para nós nun futuro, como sociedade e particularmente para os técnicos e técnicas, é ampliar a visión da vivenda urbana e facérmonos ver que a vivenda é un lugar para a construción social, non un mero depósito de aforros ou un instrumento. O gran reto para nós é facérmonos ver que a vivenda é un lugar para a construción social Cando se decrete a fin do estado de alarma, continuarán traballando na Clínica das Casas? Para unha escola de arquitectura o tema da vivenda é apaixonante e inesgotábel. Coñecer como está vivindo a xente da Galiza é unha cuestión que remove a nosa responsabilidade social. Isto que se visualiza agora, cando chega a nós información que fala do mal que pode vivir parte da poboación reactívanos, estimúlanos para seguir investigando que está a acontecer.


Summary: Viveiro é un concello cun importante patrimonio natural e cultural. Parte do litoral está protexido no LIC e ZEPA "Costa da Mariña Occidental" e o esteiro no LIC "Río Landro". Ademais a Ría de Viveiro está declarada como Lugar de Interese Xeolóxico e Paisaxe Sobresaínte.

A costa de Viveiro atópase toda ela dentro da ría, a unha e outra beira da desembocadura do río Landro. Entre Celeiro e Sacido, está totalmente ocupada por asentamentos humanos e instalacións portuarias, a non ser a praia de Covas, e os tramos restantes están formados por cantís que na banda esquerda da ría, pola natureza das rochas que os forman e a posición dos estratos, son moi recortados e chegan a ter caídas de ata 50 metros, mentres que na banda dereita son de caída máis tendida. Paraxe: Mariña Occidental / Concello: Viveiro / Percorrido: 23 quilómetros (lineal) + camiñadas / Dificultade: Baixa Propoñemos un primeiro achegamento para coñecer os puntos accesíbeis de maior interese, xa que moitos lugares son complicados, pola ocupación humana ou pola dificultade do terreo. Comezamos na praia de Portonovo a onde chegamos polo desvío de terra, sinalizado, que hai na estrada que vai de Faro á praia de Esteiro, en Xove. Volvemos cara a Faro e temos un desvío á dereita que nos leva ao miradoiro do Monte Faro, con panorámicas da ría de Viveiro. De volta na estrada, cruzamos o lugar de Faro e seguimos cara á praia da Area. Desviámonos á Arnela para ter unha panorámica do conxunto da praia da Area e volvemos á estrada para ir ata Auga Dóce desde onde temos unha panorámica desde a outra punta. De Auga Dóce subimos á estrada principal para coller o desvío á Atalaia de Celeiro desde onde temos panorámicas do porto e da parte de dentro da ría. Da Atalaia baixamos ao porto e pola beira imos ata a ponte Maior ou da Misericordia. Despois de cruzala, desviámonos á dereita pola zona deportiva o que nos vai permitir percorrer, por unha rúa dun só sentido, a praia de Covas en toda a súa lonxitude. Ao final do paseo incorporámonos á estrada de novo para seguir ata o Escourido onde nos desviamos á área etnográfica da Ínsua onde está o antigo cargadoiro de mineral, e moi preto a cova coñecida como San Xoan Vello, restos dunha igrexa rupestre. Seguindo pola pista de terra ata o final é onde nos atopamos máis preto dos cantís das puntas da Ínsua e do Cabalo e do acceso á cova da Doncela. De volta en Escourido desviámonos á dereita para achegarnos ao esteiro do rego de Escourido que no seu tramo final, na praia da Abrela, é o límite do concello. E para aproveitar mellor a viaxe tamén podemos subir ao monte de San Roque, que se atopa detrás da vila, unha magnífica atalaia dese a que poderemos gozar dunha incrible panorámica de Viveiro e a contorna.


Summary: Na tarde-noite desta segunda feira tiveron lugar concentracións nunha ducia de cidades e vilas do país. Unha das máis numerosas en Vigo que atinxiu máis de medio millar de manifestantes

Doce concentracións sucedéronse ao longo da tarde-noite desta segunda feira. As mobilizacións impulsadas polo BNG e colectivos como a Asociación Galiza por Palestina, serviron para expresaren a solidariedade galega co pobo palestiniano así como, sobre todo, o amplo rexeitamento social que provoca a ofensiva militar de Israel que xa se cobrou a vida de perto dun centenar de persoas, a maior parte civís entre os que se inclúen varias crianzas, e provocou arredor dun millar de ferid@s. Como sucedera durante a operación "Chumbo fundido" entre os anos 2008 e 2009, centenares de persoas volvéronse botar as rúas de Galiza para exixiren a fin da agresión imperialista do Estado de Israel contra o pobo palestiniano. Máis de medio milleiro de persoas en Vigo Unha das concentracións máis numerosa das realizadas ao longo da xeografía galega foi a que tivo lugar en Vigo. Máis de medio millar de persoas, malia a precipitación da convocatoria, déronse cita no acto que decorreu diante do MARCO. O BNG participou cunha nutrida comitiva con faixa propia en que estaban presentes representantes municipais e a deputada Carme Adán. O recentemente elixido secretario xeral de Galiza Nova, Alberte Mera, fixo parte do acto desde o que expresou o "clamor da mocidade galega a favor da paz e contra as agresións imperialistas de Israel". Mera, denunciou asemade a responsabilidade de Estados Unidos, a Unión Europea e o Estado español, por actuar como "cómplices necesarios desta barabarie que mesmo quita a vida a crianzas inocentes". Tamén estivo presente a CIG, quen a través do seu secretario comarcal, Serafín Otero, e vari@s integrantes da executiva comarcal, quixo trasladar máis unha vez o rexeitamento frontal da central sindical nacionalista a esta nova agresión militar contra a Faixa de Gaza. Comités, Movemento Galego ao Socialismo, ISCA, Liga Estudantil Galega, Izquierda Unida ou Nós-Unidade Popular foron outras das organizacións que participaron do acto. Consignas como "Palestina vencerá", "sionismo é terrorismo", "Estado de Israel, asasino" ou "Fronte o imperialismo, internacionalismo" resoaron nas centos de voces presentes. A responsábel comarcal do BNG, Manuela Rodríguez Pumar, e un responsábel da Asociación Galiza por Palestina, deron lectura a senllos manifestos en que se exixía a fin inmediata da agresión militar israelí e reclamaban ao Estado español que poña fin ás relacións diplomáticas e comerciais co Estado "sionista". Finalmente, a concentración botou a andar nunha manifestación improvisada que atravesou a rúa do Príncipe para concluír na Porta do Sol da cidade olívica. 'Galiza Palestina, solidariedade' desde a capital do país Pola volta de 150 persoas tomaron parte na concentración realizada na praza do Toral de Compostela, nun acto que contou con representantes de diferentes organizacións, colectivos e entidades da capital galega, entre eles o grupo municipal do BNG e Galiza Nova para alén de integrantes da CIG, CUT, Nos-Up, AGE ou Candidatura do Povo. Palabras de orde como "Galiza-Palestina, solidariedade", "Palestina vencerá" ou "Israel asasino" resoaron no histórico enclave da zona vella da voz dos e das presentes No acto, que sucede ao realizado en Compostela a pasada sexta feira, denunciouse a nova agresión israelí contra o pobo palestiniano, incidindo na pasividade cando non aberta complicidade de EEUU e a Unión Europea. @s concentrad@s expresaron a súa solidariedade para co pobo de Gaza e palestino en xeral, aliás de apoiar o dereito de Palestina á autodeterminación. Tamén anunciaron novas mobilizacións nos vindeiros días. A Coruña, Ferrol, Lugo, Pontevedra, Ourense, Vilagarcía, O Barco, Cee, Cangas e Marín, foron os lugares nos que se desenvolveron as restantes concentracións.


Summary: A de Compostela, que actualmente defende as cores do AC Milán italiano, mostrouse "honrada e agradecida" por recibir "tantos votos de compañeiras e rivais", aínda que tamén afirmou "non merecelos".

A futbolista galega Vero Boquete foi seleccionada entre as 11 mellores do planeta por Fifpro. Fifpro é un sindicato de profesionais do deporte rei que unha vez ao ano valora as súas propias compañeiras nunha votación multitudinaria. A de Compostela, que actualmente defende as cores do AC Milán italiano, mostrouse "honrada e agradecida" por recibir "tantos votos de compañeiras e rivais" Ademais, agradeceu o seu "amor e aprecio". Non obstante, tamén afirmou "non merecer" estar entre as 11 mellores futbolistas do mundo no ano 2020. "Foi unha sorpresa a miña inclusión... quizais as outras xogadoras valoraron toda a miña carreira", dixo. De todos modos, se son elixida polas profesionais teño que aceptalo e estar agradecida, pois é unha grande honra que te escollan", apostilou a centrocampista.


Summary: Traballamos nunha Empresa Pública domingos e festivos sen compensación en tempo. Traballamos 1.665 horas reais, cando aos compañeiros da Xunta do Sergas, compénsanlles horas por traballar polas noites.

Dende o ano 2012, a Xunta do Partido Popular, castigou duramente os Servizos Sociais Públicos rexidos pola ex Conselleira de Traballo e Benestar Beatriz Mato. Para ilo suspendeu os contratos de acumulación de tarefas que deixaron sen traballo a uns 500 traballadoras e traballadores. Para ilo, a Xunta, sacou unha Lei de Medidas pola cal suspendeu unilateralmente varios artigos dun Convenio asinado pola propia Xunta. O artigo suspendido que máis dano causou foi o artigo dos descansos. O artigo 19. O artigo 19 estabelece A) O dereito a un descanso en tempo do 75% por traballar en domingos e festivos. B) Non traballar dous domingos seguidos. C) Non traballar dous festivos seguidos D) Ter un descanso semanal ininterrompido de dous días -deixaronno en día e medio-. Aprobado isto pola Xunta, impuxeron uns Turnos Inhumanos de traballar dous fins de semana sí, un non, dous sí, un non.....sete días consecutivos, tres noites consecutivas...facer o máximo de 1.665 horas reais ao ano, polo que destruiron outros 500 postos de traballo. Esta esclavitude laboral non ocorre nunha Empresa Privada. Ocorre nunha Empresa Pública. Traballamos nunha Empresa Pública domingos e festivos sen compensación en tempo. Traballamos 1.665 horas reais, cando aos compañeiros da Xunta do Sergas, compénsanlle horas por traballar polas noites. Traballamos nunha Empresa Pública que resulta imposíbel conciliar a vida familiar e social. Traballamos nunha Empresa Pública relegada por un Organismo Público. Organismo Público que favorece ás Empresas Privadas amigas da Xunta do Partido Popular. Organismo Público que fixo un brutal recorte económico as súas Empresas Públicas, destacando, por exemplo, o empeoramento do mantenimento dos Centros, e chegando á brutalidade de non poder dar máis de tres cueiros ao día aos residentes, e ao mesmo tempo, regalarlle á Empresa favorita da Consellería-Amicos- máis de 4 millóns de euros e que construiran en Boiro un Super Centro para Persoas con Discapacidade. A política da Consellería produxo un gran malestar, moitas protestas, perder 3 Conflitos Colectivos. Quixeron suavizar tensións contratando máis persoal, intento fallido porque só gastaron uns 300 millóns de euros cando fai falla gastar 1.000 millóns, e non gastar un euro en contratos precarios de fin de semana senón en contratos a tempo completo. Hai dous meses Feijóo tivo que relevar a Beatriz Mato e puxo de Conselleiro ao ex Alcalde de Ferrol do PP. A Xunta ten agora a oportunidade de ouro de reparar parte do dano feito humanizando os Turnos, e abandonando a súa política dictatorial. Ben. Nen unha cousa nen a outra. En consecuencia, os catro Comités de Política Social -antes Traballo e Benestar- convocamos unha Manifestación, con velas, o xoves 17, reivindicando a humanización da Consellería de Política Social nas súas Residencias Públicas de Maiores, nos seus CAPD -Centros de Atención a Persoas con Discapacidade- e nos seus Centros de Menores. É algo que a Xunta do Partido Popular nos debe ás traballadoras e traballadores, e algo que lles debe a todas as persoas usuarias dos Centros Públicos.


Summary: Organiza a palestar 'Asociacións Políticas vs. Dereitos Constitucionais'.

Asociacións Políticas vs. Dereitos Constitucionais, é o título da palestra "de análise e reflexión" sobre a decisión do xuiz Eloy Velasco de suspender as actividades de Causa Galiza que organiza Esculca. O actp decorrerá esta terza feira en Compostela, no Café SCQ (Rúa das Orfas) e no meso tomarán parte Guillerme Presa Suárez (avogado de Esculca) e Joám Peres (unhas das nove persoas encausadas na Operación Jaro) A ilegalización de facto decretada pola Audiencia Nacional sobre Causa Galiza chegará en breve ao Parlamento europeo. Unha representación dos 9 independentistas procesados na 'Operación Jaro' contactou con Ana Miranda, portavoz do BNG en Europa, sondeando a posibilidade de que denunciase na Cámara comunitaria a suspensión de actividades da organización e "o proceso represivo contra o independentismo galego". Fontes dos procesados agradecen a dispoñibilidade e repectividade amosada por Miranda e agardan que en breve se concrete, unha posibilidade que podería ser a través dunha pregunta parlamentar.


Summary: Este pasado venres celebrouse na Capela do Pilar de Corcubión o Ciclo Etnográfico de Cine Galego. Unha cita singular, cen por cen galega, alonxada da competitividade e a présas, que achegou á vila de San Marcos diferentes realidades do noso país.Para afondar sobre o ciclo, temos a sorte de contar con Arturo Franco, que nos dá a súa persoal visión da xornada, tan experimental como o propio festival.

O Festival tivo moi boa acollida. Nas persoas e no cine, a beleza é cuestión de milímetros. É difícil de calcular o nivel de algo cando se mide en términos de beleza, no entanto, sentímonos máis seguros si podemos cuantificar o intanxible. Milímetro arriba, milímetro abaixo, os especialistas, os dobres de toda a vida, saben ben do que falo. Tan parecidos, e tan distintos das estrelas ás que protexen, ás que dobran. Cuestión de milímetros, á fin e ao cabo. Eses milímetros valen millóns. Eu como arquitecto, con todo, mido a beleza en centímetros. Así de imprecisos somos. O meu amigo Guillermo que é enxeñeiro de camiños mídea en metros, por iso é un pouco máis bruto. Luís como bo político, en votos, e Mari Carmen, a miña veciña de O Fieiro, en ferrados. A beleza ten moitas caras e aparece cando menos o esperas. Paseaba eu o outro día por Corcubión en busca dun café mentres facía tempo antes de entrar no notario, a ver si me daba un pouco de Fe, porque os notarios dan Fe, mellor dito, véndena. Os notarios miden a beleza en libros e protocolos. Por certo… "facer tempo", que bonita expresión, máis importante que facer diñeiro, con todo, que pouca importancia lle damos. Bueno, pois pedindo un café atópome con María, que alegría! Dime que coida a cultura e que organiza actividades nunha capela xunto á súa casa, a Capela do Pilar. Que casualidade!, outro lugar onde se mide a beleza en libros e protocolos, bautizos, comuñóns e outros sagrados sacramentos. Outro lugar onde a beleza se mide en cantidade de Fe. Dun modo ou outro alí tamén a venden.A cabeza pérdeseme buscando coincidencias. Se cadra sexa o influxo do olimpo celta. As pedras tamén me fan ver caras onde non as hai e viceversa. Hai pouco decateime de que iso se chama "pareidolia". Gústame coleccionar caras. Nas pedras, pero tamén nas minchas. O meu amigo Antonio Pérez se autoproclama coleccionista de nubes… O parecido entre unha cara e unha pedra tamén é cuestión de milímetros. Depende da túa posición relativa. Aclárame María que a Capela do Pilar xa non é un templo sagrado, que alí realizan actividades culturais e que esa tarde programaron unha mostra de cine. O cine tamén é unha forma de facer tempo. E aquí a calidade do tempo, polo tanto a súa beleza, mídese en milímetros. En 8 en 16 ou en 35 milímetros. Ana e Ángel, que son os impulsores de S8 (Mostra de Cinema Periférico), montaron outra mostra específica de cine local, autóctono, empaquetado baixo o nome de cine etnográfico e trouxérono a Corcubión, ao interior dunha capela que perdeu a fe. Sentado na sala o único punto en común coa súa antiga dedicación é o frío xélido deste espazo do norte orientado ao norte. Corcubión mira ao norte e esta mostra tamén. Fago unha foto á presentación de Ana e Ángel e envíolla á miña irmá por whatsapp para facerme o interesante. Un ten que sacar partido aos poucos momentos que dedica á cultura. Literalmente contéstame: Son os dires do mellor festival de cine de España.Iso obrígame a quedarme ata o final, ata ao faladoiro. Algo impropio dun escéptico coma min. Entón a beleza deixou de ser un problema de milímetros para ser un problema de minutos. O cine transcorre, móvese. Por que é máis simpático, a priori, unha cortometraxe que unha mediometraxe ou unha largometraxe? Porque dura menos? Efectivamente. Na arquitectura e no cine o creador ten que saber cando parar, cando apartarse. As historias están ben ou están mal cando manexan a súa medida exacta. Que difícil é anticiparse. Que difícil é frear a tempo. A mostra presentada por Ana e amenizada por Ángel na casa de María, nunca mellor dito… transcorreu rápido e iso é bo. Aínda que non me gustaría falar do ben e o mal e menos dentro dunha igrexa senón da beleza en términos cuantificables. A mostra fala do cotián sen imposturas, sen rarezas, sen sobreactuar, sen pasarse de pesados. Que lle pareceu a mostra? Baste dicir que se fixo corta esta colección de belos relatos en 16 milímetros a pesar do frio daquel 29 de novembro en Corcubión.


Eu son máis de gatos. Nun tempo era máis de cans. Na finca contigua á dos meus avós, en Guísamo, había un ao que basicamente alimentabamos nós, pois os donos deixábano días encadeado. Kunta, chamábase. Nunca souben se en homenaxe, ou con segundas. Máis fieis, máis intelixentes, "o mellor amigo do home". Os gatos que coñecía andaban soltos pola aldea de Areas dos meus outros avós. Máis sucios, máis interesados, máis ariscos, salvaxes... Até que coñecín Lume, que leva sendo o meu compañeiro de piso desde hai 9 anos. Eu son máis de gatos. Louis Wain tamén, pero pasoulle igual: descubriuno co tempo. The Electrical Life of Louis Wain / Reino Unido-Francia-EUA / 2022 / 111 min. O señor Wain (Benedict Cumberbatch) era un entusiasta profesor de finais do século XIX que abandonou a súa profesión para se converter en artista. Debuxaba moi ben, sobre todo escenas campestres e de animais. Tamén traballaba en varias patentes, todas relacionadas coa electricidade, unha obsesión para el. Tamén se obsesionou cos gatos, pero non até que casou con Emily (Claire Foy), a institutriz das súas irmás pequenas e o amor da súa vida. Descubriron un gato perdido no xardín e adoptárono. Daquela os gatos eran basicamente para cazar ratos. Só algunhas persoas de clase alta tíñanos como mascotas. Despois dun suceso tráxico, Wain comezou pintar gatos sen parar, mudando o seu estilo até facelos antropomórficos e en situacións do máis humanizadas e divertidas. As súas creacións popularizáronse. Estaban en todas partes. Xornais, revistas, cartaces, postais... Fíxose moi famoso, que non rico, pois non tiña aptitudes para os negocios. A gatomanía chegou a tal punto que a xente de toda clase social comezou a querer ter gatos como mascotas. Will Sharpe debuta en solitario cun biopic episódico pero que procura, en todo momento, fuxir dos tópicos. Comeza, a modo de prólogo, tirando de preceptos de comedia romántica, cando Wain e Emily namoran. Unha parte algo rutineira na que destacan certos planos de reminiscencias pictóricas. Pronto a comedia torna en drama, e é aquí onde saca da manga un espectacular plano óleo sobre lenzo. Desde ese momento subxugante todo vai a mellor, logrando que esquezamos a irregular primeira parte. Entre os acertos figura o uso do theremin para reforzar o inestábel estado mental do protagonista, a representación dos seus soños -maxia pura- ou a maquillaxe e a perruquería. Entre os cameos destaca o de Taika Waititi (Jojo Rabbit) ou o do Nick Cave, que encarna H.G. Wells, nin máis nin menos... Un filme para amantes dos gatos, aínda que crean selo de cans.


Summary: A pintada apareceu nunha parede moi perto do domicilio de Carme da Silva. O pasado 24 de marzo xa pintaran o apelido da candidata nacionalista cunha diana.

A candidata do BNG por Pontevedra, Carme da Silva, volve ser obxecto de ameazas. As paredes dun edificio perto da súa vivenda volveron aparecer cunha diana e a advertencia 'Atenta', a escasos metros de onde o pasado 24 de marzo pintaran o apelido da candidata nacionalista cunha diana. A través das redes sociais, a portavoz nacional do BNG Ana Pontón afirmou que "A mafia da estrema dereita volve ameazar á nosa compañeira Carme da Silva" e advirte que "as súas ameazas fannos máis fortes e non lles temos medo. Non imos dar nin paso atrás na defensa de Galiza e dos nosos". Após as primeiras amenazas, o BNG pediu que se investigasen estes feitos. A mafia da estrema dereita volve ameazar á nosa compañeira Carme da Silva, candidata ao Congreso o #28A As súas ameazas fannos máis fortes e non lles temos medo. Non imos dar nin paso atrás na defensa de Galiza e dos nosos ideais #EuSonCarmeDaSilva pic.twitter.com/QlSrI1I3dZ— Ana Pontón (@anaponton) 16 de abril de 2019


Prezado señor Núñez Feijóo: Sei pola prensa que o día 15 do mes pasado naceu o seu fillo e quero dicirlle, con total sinceridade, xaora, que desexo que o neno se críe ben e saniño e que contribúa á felicidade de vostede e mais a da nai da criatura. Así que vaia isto por diante. Cando coñecín a noticia veume á cabeza unha campaña que fixera a Xunta de Galicia aló polo 1984 e na que unha nai mantiña no colo a súa crianza (aquela era unha nena, pero tanto ten) seguramente con tanto amor como agora o fai a nai do seu fillo. Como vostede ben sabe aquel cartaz tiña un lema moi bonito, dicía: «Fálalle galego». Entón pregúntome, o señor presidente da Xunta de Galicia, en quen reside na actualidade a máxima responsabilidade de que a lingua galega prevaleza, non se perda e lle sexa transmitida ás novas xeracións, haberá de lle falar en galego ao seu fillo? Haberá de se ocupar de que teña a galega pola súa lingua propia, como galego que é, e fará uso dela? O señor presidente da Xunta de Galicia, en quen reside na actualidade a máxima responsabilidade de que a lingua galega prevaleza, non se perda e lle sexa transmitida ás novas xeracións, haberá de lle falar en galego ao seu fillo? Eu non son quen para lle dicir ao cidadán Alberto Núñez Feijóo como ten que lle falar ao seu fillo. Nin son quen nin querería selo, porque coido que só a vostede corresponde a decisión. Mais si me considero con dereito a lle lembrar ao presidente da Xunta de Galicia que ten obrigas obxectivas coa lingua propia de Galicia. Se vostede non o fai, quen o terá que facer? Pero ademais quero lembrarlle que, como vostede ben sabe, que lle fale galego ao seu fillo só ten vantaxes e se alguén lle ve algún inconveniente é porque non lle anda ben a cabeciña ou é parvo (que vén ser o mesmo). Se aprende galego, como é seguro que o castelán non lle ha faltar, a súa cabeza irase preparando mellor para a aprendizaxe doutras linguas, así que virá o inglés de camiño e haberá outras que aprenderá con facilidade, porque, como lle digo, o seu cerebro terá adquirida unha plasticidade que facilitará esa aprendizaxe. E aínda hai outras razóns para que se aplique a lle falar galego ao seu Alberto, e non vou porfiar na súa responsabilidade cara á lingua galega que xa lla dixen máis arriba e vostede ben a sabe. Refírome a que vostede púxolle o seu nome porque quere marcalo cun certo orgullo de estirpe, que poida dicir: «Chámome Alberto coma meu pai», por iso lle digo o do galego, porque sería ben que dixese tamén «Falo galego porque son galego», unha marca de estirpe, de orixe que non o vai facer mellor ca ninguén, so o vai identificar como pertencente a un pobo. Así non se vería na situación de ter que dicir, coma aquel presidente dun banco español, pero el de Chantada, que entendía o galego, pero que non o falaba, porque iso tamén o fai o meu can. Que iso non ocorra vai depender, sobre todo, de vostede, da súa vontade en materia de galeguidade, que non ten por que ser menor ca miña. E dígolle todo isto porque, ben o sabe vostede, o amor á lingua apréndese (e a xenreira tamén). Non quero entretelo máis porque ha ter que facer algo máis que atender á miña carta, terá que mudarlle un cueiro ao rapaz ou preparar a auga para bañalo ou... Só dicirlle que o meu corazón só ten bos desexos para o seu Alberto, que teña unha longa, boa e feliz vida e, ademais, que fale galego. Un saúdo Xabier P. DoCampo


Summary: Do 10 ao 13 de xuño A Coruña acolle unha chea de actividades culturais protagonizadas por autores e autoras do sur do Miño no marco da iniciativa Cuturaqueune.com. En maio creadores e creadoras galegas visitaron a vila lusa de Amarante co mesmo obxectivo.

Galicia e Portugal están perto, moi preto, xeograficamente e tamén a través da cultura e da lingua. E, no entanto, ás veces semellan tan distantes, sobre todo cando esa proximidade cultural se quere poñer en práctica, cando un artista, colectivo, autor ou autora do sur do Miño quere actuar en Galicia ou un galego ou galega busca amosar o seu traballo en Portugal. En marzo naceu Culturaqueune, unha rede de persoas e entidades "dispostas a compartir e a intercambiar manifestacións e expresións da cultura galego-portuguesa", que buscan dende a sociedade civil e a iniciativa privada, co apoio de institucións públicas, facilitar todos os procesos de intercambio, poñendo a disposición dos autores e artistas espazos, mecanismos de difusión e todos os demais apoios que necesiten. En marzo naceu Culturaqueune, unha rede de persoas e entidades "dispostas a compartir e a intercambiar manifestacións e expresións da cultura galego-portuguesa" A rede iniciou o seu traballo en maio cun completo programa de actividades na vila lusa de Amarante e esta semana, do 10 ao 13 de xuño, farao na Coruña, e o obxectivo é que este dobre festival se repita todos os anos en dúas localidades galegas e portuguesas. As actividades comezarán o mércores 10, Día de Camões, e festa nacional de Portugal. A sede da Real Academia Galega acollerá unha mesa redonda na que Norberto Cunha, Paulo Vieira de Castro, Paulo Samuel e Gaspar Martins Pereira analizarán "as relacións intelectuais entre Galicia e Norte Portugal". Así mesmo, inauguraranse exposicións de fotografía, pintura e escultura en distintos espazos da cidade (Sala María Pita, Linda Rama, Monty e I.E.S Menéndez Pidal) e nos Xardíns de San Carlos celebrarase un recital de poesía de clásicos galegos-portugueses. As actividades comezarán o mércores 10, Día de Camões Xoves e venres será a quenda da música con tres concertos. O sábado as actividades multiplicaranse, cun encontro de poetas en Linda Rama coa participación de Alfredo Ferreiro, Amadeu Baptista, Carlos DA Aira. João Madureira, Ramiro Torres, Virgínia do Carmo e Yolanda Castaño; unha sesión de contadores de historias; e a proxección do filme mudo Carmiña Flor de Galicia, co acompañamento musical de Cántigas da Terra. Así mesmo, Maquinaria Pesada acollerá un encontro dos artistas participantes para tratar de futuras iniciativas conxuntas. Xa en 1921, hai 94 anos, A Coruña acollera un evento semellante, coa visita dunha delegación cultural portuguesa presidida polo filósofo Leonardo Coimbra Os organizadores desta iniciativa lembran que xa en 1921, hai 94 anos, A Coruña acollera un evento semellante, coa visita dunha delegación cultural portuguesa presidida polo filósofo Leonardo Coimbra (a quen tratara Vicente Risco na súa estadía na Universidade do Porto en 1920, estadía na que Leonardo Coimbra lle presenta Teixeira de Pascoaes ao intelectual galego). Coimbra ven acompañado do Orfeón do Porto e dos artistas João Peralta e Octavio Sérgio, que expoñen na cidade herculina. Cántigas da Terra e o artista Cebreiro, entre outros, recibiron a delegación lusa. Unión dende a base "Notamos que hai locais que precisan de actividade, de contidos culturais, e artistas e autores que necesitan de locais para difundir o seu traballo e as súas creacións" A iniciativa está promovida por AGAL, Ponte nas Ondas e a Fundación Vicente Risco pola parte galega; e pola cámara municipal de Famalicão, o Museu Bernardino Machado ou a Casa Museo de Monção pola portuguesa, co apoio de institucións coma a Real Academia Galega, a Xunta de Galicia, a Deputación de Ourense ou a Academia Galega da Língua Portuguesa. "Notamos que hai locais que precisan de actividade, de contidos culturais, e artistas e autores que necesitan de locais para difundir o seu traballo e as súas creacións", explicaba en marzo Luís Martínez-Risco, que sinalaba que "non queríamos ficar aí, reducidos a unha especie de mercadeo de locais e artistas ou a unha caste de axencia de colocación, senón que tamén queríamos dotar o proxecto de contido e dunha filosofía". "A filosofía" -contaba- "é que hai unha Eurorrexión e un Eixo Atlántico, pero estas son estruturas que só funcionan dende arriba e nas que só teñen voz os grandes: os concellos, os Gobernos e as grandes institucións, pero nas que non se está traballando dende a base" Programa de actividades na Coruña