As imaxes de Carolina Bescansa chegando ao Congreso co seu bebé de apenas seis meses foron, sen dúbida, as máis polémicas e comentadas dunha semana, a pasada, repletiña de información. Ao longo destes días, homes e mulleres comentamos en medios de comunicación, redes sociais e faladoiros varios acerca da idoneidade, ou non, da decisión da deputada de Podemos de levar ao seu fillo ao seu posto de traballo. E non serei eu quen a desautorice, posto que, como escoitei e lin nalgúns foros, ela é moi libre de facer o que considere, sobre todo porque ten a sorte de poder facelo (non como moitas outras persoas que non temos esa posibilidade no noso lugar de emprego). Pero, do mesmo xeito que ela ten esa liberdade e exércea como lle place, eu utilizo a miña para opinar e facelo, como ela, publicamente. Comezarei dicindo que, como norma xeral, non me gusta en absoluto a utilización da imaxe dos e das menores en actividades e espazos que creo que non lles corresponden. Unha cousa é que os nenos e nenas participen do activismo político dos seus pais ou nais ou que mesmo en ocasións as circunstancias obriguen a iso, e outra ben distinta que se instrumentalice a imaxe dun ou unha menor -neste caso un bebé- para ser o centro das miradas e focos. Tampouco considero acertado que sexa unha muller a que expoña ante as cámaras esa idea tan interiorizada, por desgraza, de muller-nai-coidadora. Porque creo que é contraproducente e contraria a esa loita de moitos anos pola conciliación e, sobre todo, pola corresponsabilidade. E porque, a maiores, o Congreso conta cunha gardería (por non falar da aia que, ao parecer, ten a propia Bescansa -non entrarei noutro tipo de crítica de conciencia de clase para non botar máis leña ao lume- e que agardaba fóra para levar ao bebé despois do espectáculo mediático). Precisamente esta escola infantil foi tamén criticada por algúns sectores da poboación, cos que podería coincidir, a priori, nesa crítica tan manida nos últimos tempos sobre os privilexios da clase política. Pero, claro, digo eu: se a realidade segue estando lonxe da corresponsabilidade e se as mulleres temos un teito de cristal que nos oprime e impídenos, ou polo menos complica, chegar a alcanzar certos postos de responsabilidade, non é entón unha boa noticia que o Congreso ofreza un servizo de gardería para poder garantir en condicións de igualdade a presenza de mulleres no hemiciclo? Non beneficia fundamentalmente ás mulleres? Non debe servir de exemplo para outras administracións e empresas privadas? A gardería ou o voto telemático son, sen dúbida, dous logros importantes e, aínda que insuficientes e limitados polo seu propio ámbito de actuación, van polo bo camiño desa igualdade que non se pode quedar nunha bonita palabra, senón que ten que ser un obxectivo real. Pertenzo a un partido que cre e traballa pola conciliación e a corresponsabilidade para todas as nais e pais. E, por iso, nos gobernos socialistas aprobamos o Plan Concilia na Administración, o Plan 0-3 ou a Lei de Dependencia. E, por iso, na pasada lexislatura presentamos unha proposición non de lei sobre a repartición dos coidados e de igualdade salarial entre homes e mulleres que garantan de forma real e efectiva a igualdade tanto na distribución social dos coidados e traballos domésticos como na retribución polo desempeño dun traballo de igual valor. E, por iso, levamos no noso programa electoral un anexo dedicado especificamente á repartición dos tempos e medidas de conciliación e corresponsabilidade. Todo isto fíxose, e seguirase facendo e defendendo, sen necesidade de postas en escena que si, conseguiron o protagonismo mediático que buscaban, pero que non comparto como muller, como nai e como socialista nin nas formas nin no fondo.


Summary: A man do escritor Antón Riveiro Coello (Xinzo de Limia, 1968) dirixiu, entre setembro e outubro do pasado ano, un obradoiro de creación literaria en Rianxo. O resultado tanxíbel chámase Liñas compartidas e colleita textos de 22 autoras e autores que participaron na iniciativa. Algunhas das narracións escritas a seis mans.

"O oficio da escrita pode aprenderse, o que non se pode aprender é o talento, que só se pode alimentar", abre Riveiro Coello o limiar do volume, publicado por Toxosoutos co apoio das tres institucións organizadoras: a Asociación de Escritoras en Lingua Galega, o Concello de Rianxo e a Deputación da Coruña. O aparente paradoxo co que autor abre a compilación é corrixido por el mesmo apenas unhas liñas máis abaixo. Pois malia admitir que "non existe unha regra para crear unha grande obra de ficción" si "hai trucos do oficio que se poden aprender". Aínda que non sempre "ofrezan o mesmo resultado". Algún deles serviu as novas narradoras para exceder "a vertixe, os atrancos, as incertezas, as dúbidas" que, explica Riveiro Coello, asaltan á que se enfronta á folla en branco. De feito, só un feito incuestionábel, di, explica o traballo literario: "Non resulta doado concibir un escritor se detrás non hai un gran lector". As máis de 400 páxinas de Liñas compartidas, "resultado dunha fermosa experiencia colectiva", acollen relatos individuais e "relatos comunais, enfiados por media ducia de participantes que compartiron ideas e argumentos, alternando capítulos até un final pactado". Son catro contos redactados cada un por seis mans diferentes: Alén dos Alén, Mar de papel enxurrado, O can de Caín e O viaxeiro das estrelas. En calquera caso, o obradoiro literaro de Riveiro Coello non despexou a máxima que o escritor, creador de novelas de referencia como As rulas de Bakunin (Galaxia, 2000) ou Laura no deserto (Galaxia, 2011), expón no citado prólogo: "E por moita experiencia que un teña na escrita, por moitas obras que un publicase, cada novo texto volve situalo no punto de partida". Velaquí as participantes en Liñas compartidas: Aida Barros, Ana Belén Noya, Antón Núñez, Begoña Miguéns, Carlos Descalzo, Carme Toba, Carmen de Milmanda, Iria Figueira, Luís Miguel Ramos, Marina Losada, Mauricia Ces, Moisés Suárez, Mónica González, Natividad Rey, Nela Valado, Noelia Toledano, Óscar Reboiras, Pepa Martínez, Ramiro Ouviña, Rebeca Viturro, Rita Sánchez e Uxía Otero.


"Houbo no mundo tantas pestes coma guerras e, sen embargo, pestes e guerras collen ás xentes sempre desprevidas".A peste, Albert Camus."Naqueles anos cada un de nós sacaba forzas da prosperidade xeral da época e acrecentaba a súa confianza individual grazas á confianza colectiva. Quizáis, ingratos como somos os seres humanos, non nos demos conta entón do firme e segura que nos levaba a marea. Pero quen viviu aquela época de confianza no mundo sabe que desde entón todo foi retroceso e desolación"Stefan ZweigEu non sei vós, mais nunca contei vivir unha peste nin en réxime de confinamento. Tampouco contaba ninguén vivir a caída das Torres Xemelgas e o ataque ao Pentágono no 2001. Moita xente botou décadas agardando a que se viñera abaixo o Muro en Berlín, e algúns dos nosos avós e avoas viviron guerras civís ou guerras mundiais. Cárcere e exilio. Cada xeración afrontou as súas particulares batallas. E a vida seguiu sempre adiante, con todas as dificultades e esforzos. Non ten nada de romántica nin de heroica esta situación, mais si que é estraña e terá repercusión nas nosas vidas. Mentres dure, e no sucesivo.Escribía a xornalista, politóloga e activista estadounidense Naomi Klein, no seu best-seller (posteriormente feito documental) A doutrina do shock, que "a recente racha de catástrofes traducíronse en beneficios tan espectaculares que moita xente en todo o mundo chegou á mesma conclusión: os ricos e os poderosos causan deliberadamente as catástrofes co fin de explotalas" así como tamén "en momentos de crise a poboación está disposta a entregar un poder inmenso a calquera que afirme ter a cura máxica, tanto se a crise é unha forte depresión económica como se é un atentado terrorista". Debera engadir aquí: ou unha moderna pandemia global, neste caso provocada por un virus descoñecido que foi bautizado Covid-19 e que, ao parecer, propagouse desde a República Popular de China a comezos de decembro do 2019 estendéndose xa a practicamente todo o planeta e provocando con iso unha alerta sanitaria internacional que, ademais, desencadeará inevitablemente nos tempos vindeiros mudanzas presentando ameazas e oportunidades múltiples e cruzadas nas sociedades e estados contemporáneos nun, xa de por si, inestable teatro mundial. Os avances da ciencia e a tipoloxía da enfermidade fan pensar que nada terá que ver con outras históricas epidemias, algunhas das cales chegaron a arrasar o 60% da poboación europea. Non será así, seguro. Nin moito menos. Este mundo non é, nin de lonxe, o do século XIV e a capacidade de resposta científico-técnica da humanidade agora é moi superior. O comportamento deste virus non é tan indiscriminado por grupos de idade e todo fai pensar que, de acontecer algún día algo similar, non será este o virus "elixido".Meses antes do foco inicial en Wuhan, un comité de expertos da ONU dicía nun alarmante informe que "se un brote novo e agresivo de gripe masiva estourara mañá, o mundo non tería ferramentas pra evitar a devastación. Morrerían entre 50 e 80 millóns de persoas en todo o planeta". Arestora non pode determinarse se facían referencia específica ao escenario que habitamos neste instante, ou se a resultante será menos agresiva e masiva cá desa terrible estimación, mais todas e todos confiamos en que así sexa. É posible que o virus troque endémico, teñamos que convivir con el por longo tempo e faga máis dano naquelas rexións e países con peores sistemas de saúde, como en Oriente Medio ou nos países de África e latinoamérica. Lembremos que as epidemias máis mortíferas do último século foron a Influenza de 1918, causante da morte de entre 20 e 50 millóns de persoas no mundo e o VIH, que matou desde os anos 80 do século pasado arredor duns 32 millóns de persoas por causas relacionadas.Non obstante, as reaccións dos gobernos desde China a Italia ou as decretadas no estado español, evidencian que a cousa é seria máis alá de calquera representación. Pero como con calquera peste das acontecidas ao longo da historia, tanto ou máis o é polas implicacións que o acompañan coma polo propio elemento infeccioso. Algunhas delas serán, inda que hoxe non o pareza, positivas: durante algún tempo cando menos activarase tamén en boa parte da sociedade a solidariedade e a conciencia de que así como non hai Planeta B, tampouco hai Sociedade B, nin Vida B. Con esta crise xa recordamos o que nos negaron a diario durante moito tempo: que o público é o que nos protexe, que a clase traballadora move o mundo e que a sociedade existe. O primeiro virus derrotado (ideoloxicamente) é o dogma neoliberal e as súas falacias. O que resulta xa todo un logro, e pode que un cambio de paradigma. As receitas do "estado mínimo" non serven en tempos de excepción.Deixemos agora á marxe toda hipótese na liña da primeira sentenza de Klein. Abandonemos pois, neste intre, calquera propensión a alimentar o pánico ou a histeria que provoca o medo paralizante, que é máis libre ca nós mesmas. Desbotemos contemplar termos como bioterrorismo ou armas biolóxicas, inda que desde China e Rusia saian portavoces gubernamentais e expertos locais insinuando ou acusando pública e directamente aos Estados Unidos de usalas. Deixemos á marxe a tentación de refuxiarnos na inxente literatura e no cine distópico producido nas últimas décadas, que puideran condicionar o noso imaxinario. Por moitas similitudes que se atopen, isto non é ficción. Renunciemos agora mesmo a botar man daquel ensaio novelado de Susan George, Informe Lugano (ed. Icaria), que siñificaba unha proposta de subversión da orde establecida en occidente precedida da radical denuncia da inviabilidade no longo prazo dos mecanismos institucionais vixentes, acompañada dunha rotunda condena aos dirixentes e elites políticas e económicas do sistema-mundo e no cal consideraban ideas malthusianas de enxeñaría social (tese: o sistema actual non pode soportar sine die o crecemento exponencial da poboación mundial). Arrombémolo nun caixón. Non pensemos agora moito na infernal roda que guía os caprichos da acumulación de capitais pola banda das elites político-económicas ou, por exemplo, deportivas, por procedementos ilegais ou alegais de todo tipo como denunciaron un grupo de valentes xornalistas cando destaparon os Papeis de Panamá ao ver a luz para a opinión pública internacional os mecanismos e técnicas de evasión fiscal masiva a través de redes criminais, configurando así un bloque privilexiado de poder na pirámide social que formaría parte nuclear do selecto clube dos máis beneficiados coas crises recorrentes do "capitalismo do desastre" e senil.Centrémonos un pouco máis nas posibilidades que abre a segunda sentenza escollida da prolífica escritora estadounidense pra introducir esta análise-terapia feita artigo, en relación ao momento que tocou vivir: a actualidade destes últimos días dispón, coma unha hostia coa man aberta, unha complexa situación a distintos niveis como colectividade humana: desde o local ao global, desde o social en todas as súas formas e vertentes ao económico en toda a súa dimensión, desde o cívico ao institucional e desde o metafísico ao máis material e tanxible. Todas as épocas históricas tiveron eventos que marcaron un antes e un despois, e que representaron a fin dunha etapa e a apertura doutra nova, en tránsitos de maior ou menor envergadura e duración e máis ou menos traumáticos: ascensos e caídas de imperios, pandemias e/ou guerras, revolucións, magnicidios, desmembramentos de estados, atentados terroristas, cracks bursátiles…podemos dicir, coido que sen demasiada marxe de erro, que o que vivimos arestora no mundo é un chanzo máis no xa longo camiñar errático da especie e da historia política dos pobos, os estados e as nacións. Se a queda do Muro de Berlín simbolizou a fin da Guerra Fría entre as superpotencias soviética e norteamericana, ou o acontecido o 11-S de 2001 en Nova Iorque inauguraba unha etapa de hexemonía decadente e declive desta última na fantasmagórica batalla contra o "terrorismo xihadista internacional" como escusa perfecta pra, entre outras cousas, invadir países e derrocar gobernos alimentando a voracidade polo gas e o petróleo ou a insaciabilidade do complexo militar-industrial, e que supuxo recortes de liberdades públicas e finalmente o estalido da crise-estafa económica internacional do 2008…a pandemia do coronavirus Covid-19 marcará tamén nesta liña, e nun proceso histórico acumulativo, un antes e un despois no inconsciente colectivo polas consecuencias que veñen da súa man. O medo que agora inocularon nas grandes masas fai deste un momento propicio pra entregarse a solucións máxicas e totalizantes, nas que emerxe o Leviatán hobbesiano. Daí vén, principalmente, o seu maior perigo. Son días nos que moitas certezas e aprendizaxes caen de vez: cando tes a percepción, máis ou menos fundada, de que a túa vida e/ou a dos teus semellantes está exposta, ameazada ou depende dun axente patóxeno invisible, hai cousas que cambian para sempre. A nivel individual, e no plano colectivo. Inda que obxectivamente afecte máis ás capas de poboación máis avellentadas elas non son outras persoas ca os nosos propios pais e nais, avós e avoas, tíos e tías, amigas e amigos…o risco de que colapsen os sistemas de saúde produciría unha catástrofe humanitaria da cal seríamos non só testemuñas, se non, protagonistas.Os libros de historia falarán deste 2020 como o ano da pandemia global do "coronavirus". Non sabemos aínda ben se a pandemia merece a atención e dimensión que os medios lle prestan polo seu potencial mortífero ou primordialmente se instrumentaliza coma un activador e catalizador doutros movementos e dispositivos que se están forxando nesta época de recomposición que apunta a gradual (ou abrupta?) desmontaxe dalgúns dos elementos e aspectos máis visíbeis da "globalización" que coñecemos nas últimas décadas: ¿O regreso ao estado-nación? (con todo o que iso podería implicar para nós e a garantía das nosas liberdades e institucións de autogoberno), ¿o relevo no liderado mundial de China aos USA?, etc etc. Seguramente por ámbalas dúas cousas merece atención. Fará falta a perspectiva temporal e o traballo dos historiadores pra aseverar en firme. No inmediato, si que existe un virus novo que si provoca mortes e a posibilidade dun colapso sanitario, que é unha das bases fundamentais para a convivencia e a orde social. O cal fai revisar as prioridades á forza. Si que existe un virus descoñecido e si que existe tamén a posibilidade dunha grave crise económica e social produto dos esforzos extraordinarios e conxuntos que farán falta para facerlle fronte no local, sumados aos efectos perniciosos dunha crise internacional incipiente. Posiblemente farán falta intervencións estatais radicais nas economías pra rescatar empresas, autónomos e familias dunha inminente ruína económica así como tamén pra facer fronte á situación creada no plano da saúde pública. Farán falta recursos, e dalgún lado terán que saír.Polas reaccións dos gobernos mundiais é xa evidente que estamos diante dun evento inédito e da apertura dun tempo que vai ter un impacto, e unhas consecuencias xeoestratéxicas, económico-financieiras, psicosociais, ideolóxico-culturais e políticas duradeiras. Mesmo puidera redefinir a lóxica das alianzas internacionais consideradas estables ata o de agora nun proceso que será longo no tempo. Supón, na práctica, un "test de estrés" de primeira magnitude á fortaleza, resistencia e cohesión das sociedades, dos estados e dos modelos económicos nun contexto de "segunda Guerra Fría" entre potencias relevantes como o son China, a Federación Rusa ou Irán e os Estados Unidos de Norteamérica mailos seus aliados actuais, en plena multi-crise climática, migratoria e de refuxiados e con indicios que apuntaban xa na liña dunha recesión económica global, acentuada agora polos efectos económicos que terán os sacrificios pra conter e erradicar a pandemia, como é paralizar durante semanas ou meses países e rexións económicas enteiras. É un reto de altura e compromiso civilizatorio por todo o antedito e porque engade altas doses de incerteza e inestabilidade no mesmo seo dunha carreira armamentística declarada entre potencias e pola cal se están a producir nestes días os maiores exercicios militares e "xogos de guerra" en décadas; todo iso no remuíño dunha notoria guerra comercial e arancelaria con reminiscencias proteccionistas. En pleno auxe neofascista e de movementos ultradereitistas nalgúns dos principais países de occidente, que van desde Francia a España, pasando por Brasil, Polonia, Austria, Italia, Suíza ou o Reino Unido do Brexit. Coas sospeitas de írmonos achegando á emerxencia de novas problemáticas relacionadas coa obtención, provisión e acaparamento de fontes de enerxía. Co horizonte mediato dun peak oil do que tanto se leva falado. Cos efectos cada vez máis preocupantes de mudanzas climáticas de calado e doutras urxencias medioambientais.Porá a proba pois, sen dúbida algunha, os modelos de democracia liberal representativa en crise e os estados de benestar saídos dos consensos da fin da segunda guerra mundial que foron atacados nas súas bases máis sólidas pola ofensiva neoliberal das últimas décadas. Os sistemas de saúde pública afrontarán o reto de superar a pandemia con sobre-esforzos debido ás políticas austeritarias. E diso vai depender, nun primeiro termo, a estabilidade e a paz social. Unha conxuntura atípica, que liberará enerxías críticas latentes nas loitas de resistencia global e nos enfrontamentos políticos máis importantes nos ineficientes sistemas políticos vixentes, que foron dando demasiados síntomas de esgotamento (Algo vai Mal, Tony Judt. Ed Taurus). Entidades supranacionais coma a UE, moi cuestionada xa, someteranse a novas tensións e contradicións. Nesta liña de argumentación este recomendable artigo de Nazanín Armanian en Publico.es avánzanos máis do contexto ao que nos enfrontamos. Recomendo moito a súa lectura "O Covid-19 poderá ser presentado polos xestores do capitalismo, non como resultado do sistema, se non o causante da grave crise que se aveciña" . Por dicilo así: inda que o Covid-19 existe e é real, estaría funcionando coma chibo expiatorio ou espantallo dunha crise que pode ser máis forte e contundente que a vivida no 2008 e da cal, aparentemente, nos viñamos recuperando.Sostiña Emmanuel Todd alá polo 2002, en Despois do Imperio. Ensaio sobre a descomposición do sistema norteamericano (ed. Foca) que "os USA intentan enmascarar o seu retroceso mediante unha actividade militar teatral dirixida contra países insignificantes. A loita contra o terrorismo, Iraq e o eixo do mal non son máis que pretextos. Ao carecer das forzas necesarias para controlar aos principais actores económicos e estratéxicos que son Europa e Rusia, China e Xapón, os USA perderán esta última partida polo dominio do mundo converténdose nunha potencia máis", nun premonitorio avance da renuncia das "ambicións imperiais" ás que aludía insistentemente sempre e tamén naqueles anos Noam Chomsky. Case 20 anos despois aquela diagnose adquire virtualidade pois os feitos demostraron xa que baixo o liderado de Putin rexurdiu o oso durmido ruso e tamén emerxeu de vez con paciencia asiática e disciplina férrea a superpotencia económica e militar chinesa, contestando a hexemonía norteamericana. Disciplina que asombrou ao mundo nestes meses polo seu combate case vitorioso contra o axente patóxeno. Agora presta axuda internacional a países europeos para combater a pandemia, entre eles España. E isto último terá tamén importancia. Estreitaranse nalgúns países europeos lazos comerciais, diplomáticos, económicos e políticos máis fortes coa potencia asiática? Como reaccionarán os USA diante desa posibilidade? Mentres Trump establece aranceis aos produtos españois, China bota unha man no combate contra a ameaza da pandemia. Que consecuencias políticas se derivarán disto?Do mundo unipolar que nos deixara a fin da guerra fría transitamos cara un mundo formalmente multipolar, mais no que inmensas corporacións transnacionais tiveron cada vez maior influenza e poder real. Os "novos déspotas" aos que aludía o relator da ONU Jean Ziegler no seu O Imperio da vergoña (ed. Taurus). Son eses déspotas os que agora se atopan tamén nunha difícil encrucillada, pois semella que algúns estados veranse obrigados a esixir esforzos extraordinarios pra afrontar momentos de excepción económica e social. Puideran facer falta intervencións estatais na economía e, cando menos no máis inmediato, unha viraxe en sentido neokeynesiano ou socializante, con políticas contra-cíclicas que vaian atallando os estragos económicos que se aveciñan para centos de miles de persoas.Un dos cometidos do imprevisible e inclasificable multimillonario Donald Trump, a través dunha virada reaccionaria e nacionalista, foi o de afrontar o reto de acomodarse (ou non facelo, e competir) á posibilidade real de que a República Popular de China lidere en adiante este século SXXI como nova potencia hexemónica, redefinindo o equilibrio de poder mundial. Case mil catrocentos millóns de habitantes chineses que representan beira do 20% da poboación total do planeta experimentaron un desenvolvemento social, económico e tecnolóxico extraordinario e sen precedentes en termos absolutos. China desfruta hoxe dunha influenza determinante nos cinco continentes, onde unha cantidade moi importante de países contraeron débeda externa co xigante asiático. É, por exemplo, a "banqueira de latinoamérica" e por esta vía "controla" boa parte dos países de África e moitos asiáticos, usando os seus préstamos pra incrementar esa influenza comercial, cultural e política como elemento estratéxico irrenunciable. Os riscos de que os Estados Unidos de Norteamérica non saiban asumilo serían innumerables nesta fase histórica como advertira hai xa anos o recoñecido especialista en relacións internacionais Parag Khanna, no seu volume de referencia O Segundo Mundo (ed. Paidós). E nesas andamos. Ese é o contexto no que nos movemos e no cal aparece esta peste. Chegados aquí, vemos como o seu histórico aliado Reino Unido aposta por unha estratexia contraria ás directrices da Organización Mundial da Saúde (OMS). O protestantismo británico apostará por preservar o mantemento da orde neoliberal interna e seu modelo económico nunha primeira fase renunciando a facer fronte ao virus por todos os medios inda que isto supoña sacrificar milleiros de vidas para, din, prepararse mellor e con máis tempo máis adiante. Polo camiño asumen os custes dunha traxedia e dun sacrificio que afectará ás clases máis desfavorecidas. Soa a darwinismo social. Ese mesmo Reino Unido de Boris Jonhson que, alentado por Trump, asestou recentemente un duro golpe ao proxecto de integración europea. Pasará á historia a frase do Premier conservador, como pasara no seu día á historia aquela xa mítica de Winston Churchill nos albores da resistencia contra os nazis: "Sangue, suor e lágrimas" hoxe é "moitos imos perder nas próximas semanas e meses aos nosos seres queridos". A inhumanidade dos que provocan guerras fóra e, ao tempo, decláranse impotentes baixando os brazos de antemán pra protexer aos seus concidadáns soa a un ¡sálvese quen poida! O Capitalismo por riba de todo, e de todos. Ningunha medida excepcional que perturbe as altas esferas económicas ou os intereses e a propiedade do capital privado. Sempre e cando a epidemia non se dispare e moita xente reclame unha resposta contundente, claro. O virus tampouco entende de clases. É unha aposta política arriscada que avanza a fanatización fascio-liberal e tamén agoira drama social, sendo material de primeira categoría para o brillante Ken Loach.Nunha liña oposta gobernos coma o italiano, o danés ou o español decretan medidas nunca contempladas en tempos de paz. No caso español e como elemento simbólico, hai xa días que quedaron suspendidas a Liga de Fútbol Profesional ou a Semana Santa, cousa que non acontecía desde a Guerra Civil. E moitas máis actividades e eventos sociais, culturais, comerciais ou de ocio. Ademais de todas as medidas xa adoptadas de intervención na economía e de reparto na estrutura da cadea de mando e distribución do poder, adóptanse restritivas medidas de corentena e confinamento ao amparo e abeiro legal do estado de alarma, que poderán ir revisándose e endurecéndose ou flexibilizándose a medida que se comprobe o éxito da resposta colectiva contra a epidemia. Tempo haberá no futuro pra avaliar a experiencia, oportunidade e acerto na xestión pública do goberno central e os distintos entes autonómicos e locais. Tempo haberá pra facer revisión do papel infame, unha vez máis, da maioría de medios de comunicación sensacionalistas e irresponsables que agora terán semanas por diante pra seguir bombardeando as cabezas de millóns de persoas confinadas. Tempo haberá pra avaliar a reacción dos distintos líderes da oposición parlamentaria ao goberno de coalición PSOE-UP, e as insinuacións e deslealdades en tempos de excepción e alarma sanitaria internacional. Responsabilizar ao goberno da extensión da enfermidade polas manifestacións do 8-M, cando non estaba aínda declarada a emerxencia sanitaria, ten un gran fondo e cheiro a oportunismo político que introduce tensións innecesarias: segundo sosteñen que "o virus é chino" (coma se os virus tiveran e distinguiran de nacionalidade) acabarán dicindo que o virus é muller. De paso, estigmatizas as mobilizacións e aglomeracións masivas nas rúas.Tempo haberá tamén pra calibrar se todo isto vai aproveitarse desde o goberno central español pra levar a cabo unha recentralización ou unha suspensión de facto do Estado das Autonomías, precisamente nesta fase de diálogo político con Catalunya e onde se abría o debate de dar encaixe e solución ao conflito dos últimos anos. Tempo haberá, porque agora mesmo farán falta recursos e esforzos extraordinarios pra afrontar as consecuencias sociais dramáticas que tantas perdas económicas en tantos sectores produtivos van a producirse. De tantos despidos. De tanta caída de pequenas e medianas empresas. Tempo haberá, porque disque o monarca español Felipe VI tamén é beneficiario das comisións da ditadura saudí a través de contas opacas suízas e, curiosamente, mentres se redactan estas liñas a Casa Real acaba de formalizar a "renuncia á herdanza" económica que lle correspondería do emérito Juan Carlos I (que non morreu, que se saiba), así como o retiro da súa asignación económica dos orzamentos xerais do estado, nunha operación de márketing e lavado de imaxe dunha Monarquía e Familia Real española que é xa sinónimo de corrupción. Foron precisamente a corrupción estrutural masiva e as políticas privatizadoras as que precarizaron, ademais doutras moitas facetas da vida das clases populares, o sistema público de saúde nos últimos anos.Tempo haberá pra auto-avaliarnos como sociedade e revisar os comportamentos de todos estes días e os que veñan, nunha sociedade educada durante demasiado tempo no individualismo extremo e na falta de conciencia de pertenza á colectividade. Tempo haberá, porque o que vén por diante ten forte cheiro a esforzo titánico. Que, necesariamente, terá que realizarse en colectivo. En común. O virus trae tamén consigo ensinanzas que deberan permanecer: os "heroes nacionais" non son Rafael Nadal nin outros polo estilo, se non os sanitarios e traballadores en xeral. A clase obreira. A que aguanta dun país ata nos momentos máis difíciles.Sería unha boa oportunidade pra pensar seriamente en fortalecer os sistemas de saúde e a educación públicas como prioridades irrenunciables pra un futuro cheo de continxencias e incertezas. Xa se sabe que o liberalismo económico está moi ben para aqueles aos que lles vai ben nel, mais cando o destino se torce ten que saír sempre o colectivo ao rescate de todos. Pasou no seu día coa banca, que inda debe máis de 60.000 millóns de euros ás arcas públicas. Non sabemos se fará falta recuperalos pra o esforzo que vén…Todo isto pode ser tamén unha oportunidade que revise algúns aspectos dos nosos hábitos e xeitos compulsivos de consumo e de vida, e serva pra deterse a pensar e a desfrutar dela con outros ritmos e perspectivas nunha fase decrecentista, comunitaria e con ollada ecolóxica. Sería unha bendición, e os ecosistemas agradeceríano moitísimo. Pode ser unha oportunidade para recuperar vida lonxe das grandes metrópoles e tecer redes de consumo de proximidade e non-contaminantes. Para que non haxa rapaces e rapazas que nunca viran un animal vivo ou unha paisaxe de mar ou de montaña fóra da súa tablet. Pode ser que todo isto traia cousas boas, e tamén puidera ser que vía británica se impoña e o que nos agarde despois de mañá sexa un futuro, aquel si, de escravitude e moi pouco alentador. Pode ser tamén que se atope ordenadamente unha vía intermedia.Como dixo algún día o cineasta Ken Loach a conta do seu último filme: "Son optimista, os pobos sempre resistirán". Non queda outra, unha vez máis. Entrementres, fagamos dos días algo alegre no máis posible, coidémonos uns aos outros e venzamos ao peor dos virus: o medo, que representa o peor xeito de perder a liberdade. Non caiamos no erro de normalizalo nos tempos que han de vir. Sería o que algúns quixeran e, desta volta, non podemos permitilo. Abrazarémonos ao saír dos confinamentos. Serán días e semanas especialmente longos e difíciles nas cidades. Moitas e moitos botarán en falta unha casa con horta e con xardín onde se escoiten os paxaros. Combateremos as desmoralizantes malas novas que irán chegando con aqueloutras raiolas de esperanza que adiviñaremos coa descuberta dos días: a explosión creativa, a solidariedade activa e a solidariedade intuída, as chamadas das voces amigas, os berros colectivos desde as fiestras e a música nos balcóns, os coidados naqueles fogares compartidos, os diálogos na distancia e todas aquelas cousas que fan do humano un ser individual si pero, tamén, social e conectado co medio por natureza. Empurraremos desde os confinamentos aos que teñen que ir a traballar por todas nós. E, cando isto remate seremos moito máis fortes e conscientes de todo aquilo que onte non valorabamos tanto como valoraremos mañá. E saberemos ben tamén que comeza, de novo, outra historia e mil combates máis. Cando volvamos sentir o vento continuará outra vez a loita pola vida digna, pola saúde, a igualdade, a felicidade e a liberdade. A loita de sempre. Paciencia, consciencia e resistencia a todas e todos aqueles que cren noutro mundo posible. PD: Feijóo, a Sanidade Pública IMPORTA! Con eleccións ou sen elas, estás derrotado.


Summary: Unha instrución emitida pola xerencia da universidade compostelán "sen negociar cos traballadores" anuncia tamén outras medidas como a perda de días de vacacións e asuntos propios ou a penalización das baixas por enfermidade

Unha instrución "urxente" emitida pola xerencia da USC "sen negociar cos traballadores e ditada de maneira discriminatoria contra nós" foi a pinga que fixo rebordar o vaso. Após varias protestas, persoal de administracións e servizos (PAS) da universidade pública galega leva desde a noite da cuarta feira pechado na Casa da Balconada en protesta contra o incremento nun 7% da xornada laboral que foi anunciado na devandita instrución e que se fará efectivo en febreiro. Para alén disto, @s traballador@s públicas revólvense tamén contra o anteproxecto da lei de Orzamentos que o Parlamento galego debaterá nun pleno extraordinario na terza feira, 29 de xaneiro. De saír adiante o texto tal e como está redactado, a Xunta chucharía por volta de 22 millóns de euros do financiamento que destina ás tres universidades galegas. Perante a condena que coa boca pequena fixo o reitor compostelán, Juan Casares Long, o conselleiro de Educación manifestou xa o seu posicionamento: as universidades deberán escoller entre un recorte da masa salarial ou manter as retribucións e recortar no cadro de persoal. Así as cousas, na primeira asembleia de empregad@s PAS realizada co gallo do peche foron dous os temas a debater. Dun lado, a suba das taxas con que a Xunta pretende recadar seis millóns de euros máis. Do outro, ese "importante recorte" orzamentario "que avoca á universidade non ao peche, mais case e que pón de manifesto o incumprimento absoluto de todos os acordos" comprometidos entre o Executivo galego e a equipa de goberno da USC. O límite na masa salarial que se impón para as universidades do País "só é posíbel respectalo aplicando medidas que van contra os traballadores", segundo denuncia Antonio Pérez Casas, membro do PAS e responsábel da rede de datos da USC. Tal e como calculou a federación de Ensino da CIG, co recorte salarial previsto, do 5%, "faltarían nove millóns de euros aínda" para cadrar as contas, polo que a lei de orzamentos carrexaría tamén por volta de 250 despedimentos en PAS e PDI. Exixen que se paralice a instrución e se retomen as negociaciónsDe momento, a instrución da xerencia da USC afecta unicamente ao 30% de empregad@s públic@s, @s que fan parte do PAS. Nela anúncianse medidas como a perda de días de vacacións e asuntos propios ou a penalización da enfermidade co recorte de dereitos durante os días de baixa. "O valor real do incremento de horas, entre horas de máis e menos vacacións, sitúase entre o 14% e o 18%", explicou Antonio Pérez, que interpreta esta "orde da Xunta" como unha "discriminación" d@s PAS. Exixen que a equipa reitoral da USC "asuma as súas responsabilidades e denuncie publicamente a tentativa de desmantelar a Universidade", para alén de negociar "en pequenos corros" e asumir o bloqueo orzamentario imposto pola Xunta. Así as cousas, namentres o peche que mantiña o estudantado na facultade de Historia de Compostela, chegou á súa fin esta sexta feira, o iniciado hai uns días polo persoal PAS non ten data de finalización. Na terza feira, e sen deixar soa a Casa da Balconada, a comunidade educativa transladará as súas queixas até as portas do Parlamento galego, onde se debaterá o anteproxecto orzamentario. Por derradeiro, cómpre lembrar que desde 2010 até hoxe, co PP na Xunta, a universidade prescindiu xa de máis de 600 traballador@s.NOTA: as imaxes que acompañan esta información pertencen ao Facebook do colectivo nacionalista de PAS 'A Trabe'


Summary: Os 9 militantes nacionalistas ocuparan simbolicamente en setembro de 2017 este inmóbel propiedade pola familia do ditador e situado na cidade vella coruñesa.

A Audiencia Provincial da Coruña desestimou o recurso de apelación presentado no seu día pola familia Franco contra os 9 activistas que en setembro de 2017 ocuparon na Coruña a 'Casa Cornide', propiedade da familia do ditador. Nese recurso, os Franco solicitaban por aquela acción simbólica 9 anos de cárcere para cada un destes nove militantes do BNG, así como 24.000 euros de indemnización. Entendían que naquela acción na que se reivindicaba a devolución ao pobo da Coruña deste inmoble situado na cidade vella estes activistas incorreran en delitos de vulneración de morada, desobediencia contra a autoridade, así como delitos de odio e contra o honor. Porén, a Audiencia Provincial desestima o recurso nun auto, pois do texto da faixa exhibida non pode desprenderse ningún delito de odio, e que a persoas que moraba na casa Cornide non presentou demanda algunha. Esta resolución é firme e non cabe recurso. Os 9 acusados son: Armando Carril, Elvira Blanco, Carolina Fernández, Andrés López, Salvador González, Manuel Francisco Méndez, Óscar Calvo e o devandito Bieito Lobeira. Todos eles ascenderon até o balcón. Tamén é obxecto da denuncia —por achegarlles a escaleira- Daniel Carballada. A Casa Cornide é un antigo edificio señorial situado no casco vello da Coruña diante da Colexiata de Santa María do que se encaprichou Carmen Polo, a muller de Franco, e que en 1962 foi levada a poxa polo propietario, o Concello da Coruña. A poxa gañouna un personaxe clave no espolio de bens públicos e privados na Coruña e contorna iniciado nos anos da guerra e continuado durante toda a ditadura: Pedro Barrié de la Maza. Daquela, a comezos dos sesenta, o réxime franquista mudara un tanto o método de latrocinio. Facíao a través do aparato administrativo. Todo legal até que chegaba a mans dos Franco.


Summary: O sistema de benestar é un indicador básico para determinar a calidade democrática dunha sociedade. A Galiza presenta nesta materia algúns dos peores datos do conxunto estatal. Nós Diario analiza o funcionamento dos servizos de carácter básico após os 13 anos de Núñez Feixoo á fronte do Goberno galego.

1. 9 millóns de euros menos inviste na actualidade a Xunta da Galiza en políticas de benestar social respecto ao ano 2009. Segundo os datos do informe da Asociación Estatal de Directores e Xerentes en Servizos Sociais (Aedxss) de 2021, os últimos orzamentos elaborados polo Goberno bipartito na Xunta do PSdeG e do BNG en 2009 recollían un gasto en materia de servizos sociais de 724 millóns de euros, sendo a dotación orzamentaria de 2020 de 715 millóns de euros. A maiores, esta rebaixa coincide cun aumento na contía total das contas públicas e cando o Produto Interior Bruto(PIB) de 2020 en termos correntes é claramente superior ao do último exercicio do bipartito. 2. 367 euros foi o gasto consolidado en materia de servizos sociais por habitante na Galiza en 2020. A este respecto, o informe da Asociación Estatal de Directores e Xerentes en Servizos Sociais sitúa o país á cola do Estado español en investimento nesta materia, ficando moi lonxe da media estatal, cifrada en 406,3 euros. Na mesma dirección, indica que "a porcentaxe de gasto en servizos sociais respecto do PIB" colócase en 1,58% do total, dúas décimas por baixo da media do Estado. A fenda tamén é visíbel na "porcentaxe de gasto en servizos sociais sobre o gasto total executado das Administracións públicas" que na Galiza achégase a 8,60% fronte a 9,95% na media estatal. Á cola en dependencia 3. 868 euros foi o gasto da Galiza en 2020 por persoa potencialmente en situación de dependencia, volvéndose situar neste caso á cola do Estado español. Se o investimento da Xunta é de 868 euros, o Goberno vasco destina 2.552 euros, o navarro 2.058 e o castelán-leonés 1.634 euros. O informe da Asociación Estatal de Directores e Xerentes en Servizos Sociais destaca a "acusada desigualdade territorial" e debuxa unha foto final que atende a cuestións de carácter estrutural e conxuntural: Así, entre as primeiras, signifícase o atraso histórico do Estado de benestar na Galiza e no conxunto estatal que non ten acadado os niveis dos países do centro europeo. 4. 342 días de agarda para resolver unha solicitude de dependencia. Segundo a información fornecida polo Observatorio Estatal para a Dependencia, no mes de decembro de 2021 , na Galiza existían 8.728 casos pendentes de resolución e 410 expedientes á espera de valoración, cun tempo medio de agarda de 342 días.Nesta cuestión obsérvase tamén unha importante fenda coa media estatal, significando a asociación de Directores e Xerentes de Servizos Sociais que a "porcentaxe de persoas beneficiarias do sistema de atención á dependencia, sobre o total da poboación potencialmente dependente" é de 8% na Galiza fronte a 9,7% do conxunto do Estado. 5. 14.902 prazas de residencias de maiores menos que as esixidas polos estándares da Organización Mundial da Saúde (OMS). Mentres este organismo aconsella 5 prazas por cada 100 persoas maiores de 65 anos, a Galiza só dispón de 2,83 prazas de residencia por cada 100 maiores de 65 anos, practicamente dous puntos menos que a media estatal, situada en 4,22 prazas por cada 100 maiores de 65 anos. Así, o Instituto de Maiores e Servizos Sociais (Imserso) sitúa Galiza á cola do Estado en prazas de residencia de carácter público, case 40 puntos por baixo da media estatal, onde o número de prazas públicas chega a 62% e moi lonxe de 74% de Euskadi. Pola súa parte, a Asociación Estatal de Directores e Xerentes en Servizos sinala que a Galiza contaba en 2020 con 2,9% de prazas residenciais menos que en 2010. 6. 96,7% dos maiores de 65 anos non dispoñen de Servizo de Axuda no Fogar (SAF). A cobertura do SAF na Galiza ofrece tamén uns dos indicadores máis negativos do Estado. A este respecto, o informe da asociación Aedxss sinala que o índice de cobertura de axuda no fogar para persoas maiores de 65 anos é de 3,3% na Galiza, máis de 1,6 puntos por baixo da media estatal. A maiores, a calidade desta prestación vese moi deteriorada polo modelo impulsado desde o Goberno galego e desde moitos concellos, onde se prima a xestión privada e a precarización das condicións laborais das traballadoras e traballadores do mesmo. Discapacidade 7. 23 meses de espera para a realización dun expediente de valoración de discapacidade, incumprindo os prazos fixados pola lexislación galega e estatal para resolver estes procedementos. A valoración da discapacidade é un tramite imprescindíbel para o recoñecemento administrativo daqueles condicionantes que limitan ou impiden a unha persoa desenvolver a súa vida de forma autónoma. O Comité Español de Representantes de Persoas con Minusvalías (CERMI) ven denunciado que os atrasos na Galiza están por riba da media do Estado español, onde o tempo aproximado de agarda é de 10,4 meses, un período de espera só superado por Canarias, Andalucía, País Valenciá e Illes Balears. 8. 97,8% das persoas con capacidades diferentes non teñen prazas en centros especializados para a s súas necesidades. A este respecto, o relatorio de 2021 da asociación de Directores e Xerentes de Servizos Sociais sinala que a ratio de prazas residenciais para persoas con discapacidade sobre o total de persoas con discapacidade é de 1,2% fronte a 1,6% da media estatal, e que a porcentaxe de "prazas en centros ocupacionais e de día para persoas con discapacidade sobre o total de persoas con discapacidade" é de 1,6%, oito décimas menos que na media estatal.


Summary: A vicepresidenta e número dous do PP por Madrid pide o voto en Ourense, onde unha das súas principais colaboradoras concorre ao Senado, e eloxia ante o barón ourensán os beneficios da austeridade.

Unha das principais integrantes do equipo de confianza de Soraya Sáenz de Santamaría na vicepresidencia do Goberno de España, a ourensá Edelmira Miri Barreira, concorre ao Senado na candidatura do PP de Ourense. A presenza dunha compoñente fundamental do seu gabinete na lista semella motivo dabondo para que a número dous de Mariano Rajoy por Madrid fixese campaña na provincia ourensá. Non obstante, isto implicou compartir mitin e fotografía con José Manuel Baltar, herdeiro da saga político-familiar tantas veces ollada con receo dende a madrileña rúa de Génova e cuxa figura gañou en incomodidade tras revelarse a denuncia dunha muller que o acusa de ofrecerlle un posto na Deputación de Ourense a cambio de sexo. Mentres a demanda continúa o seu percorrido xudicial -foi arquivada polo fiscal, pero presentada no xulgado de garda- e, sobre todo, o político, Sáenz de Santamaría compartiu este martes un acto sectorial de partido, un pequeno mitin, con Barreira e tameń con Baltar. Como xa fixera Alberto Núñez Feijóo a pasada semana -pediu o voto xunto ao seu barón ourensán en, cando menos, tres ocasións- a vicepresidenta non se desviou do argumentario xeral e apelou á "experiencia" do seu partido para solicitar o voto, aínda que neste caso esa bagaxe sexa tamén a da familia Baltar, na que se inclúen fitos como unha condena a nove anos de inhabilitación ao patriarca do clan por enchufar 104 persoas na Deputación días antes do congreso no que lle legou a dirección do partido ao seu fillo. Unha das principais asesoras de Sáenz de Santamaría concorre ao Senado polo PP de Ourense "Ademais de programa temos equipo e experiencia", sinalou Sáenz de Santamaría en Ourense "fronte a outros que van sós ou que non teñen ninguén bo ao seu carón". "Sempre desconfío daqueles que aparecen sós" e, asemade, sinalou, "os nervios producen problemas". Nos gobernos cómpren persoas que cheguen "aprendidas", di, e por iso o PP, tamén en Ourense, ofrece "seguridade" fronte a "incerteza", tanto polo seu "balance" como polo seu "proxecto de futuro". A vicepresidenta e número dous por Madrid salientou en compaña de Baltar os beneficios da austeridade Ante un auditorio composto fundamentalmente por cargos populares e representantes de empresas prometeu baixadas de impostos, gabouse de creación de emprego e salientou a defensa que o PP realiza da unidade de España en Catalunya. No entanto, precisamente en Ourense, puxo tamén o acento na reforma das Administracións públicas emprendida polo seu departamento. Na provincia en que as acusacións de desbalde contra a Deputación provincial son recorrentes, Sáenz de Santamaría destaca que a austeridade permitiu xa "aforrar 13.000 millóns de euros". Baltar, pola súa banda, instou a "non xogar co voto" e, na súa procura por manter o terceiro escano popular por Ourense, que segundo diversas está en risco", eloxiou a "eficacia, rigor" e o "futuro" que representa a vicepresidenta. Xunto ao barón ourensán Sáenz de Santamaría realizou para as cámaras o xesto co que o PP da provincia representa a súa loita polo terceiro escano e, xa dende as redes sociais, considerou "un pracer" a "compañía galega" de Baltar e o resto de representantes do PP de Ourense.


Summary: O freo no produto interior bruto déixase notar nos datos do paro, que tamén baixan a un ritmo menor. Entre 2008 e 2014 destruíronse más de 200.000 empregos en Galicia e só se xeraron 97.000 dende entón

A economía galega medrou un 1,8 por cento en 2019, co que encadeou tres anos de desaceleración. Por primeira vez desde 2014 o avance do produto interior bruto (PIB) quedou por baixo do dous por cento. Nese mesmo trienio o paro reduciuse en Galicia, pero tamén a un ritmo máis lento, e a creación de emprego non foi suficiente para achegarse ás cifras previas á crise.O desemprego seguiu caendo nos últimos anos, pero tamén freou o ritmo, e emprego non recuperou os niveis previos á criseOs datos do Instituto Galego de Estatística (IGE) amosan que o PIB galego, que comezou a rexistrar caídas en 2009, mantense en cifras positivas desde 2014, cun pico do 3,3 por cento en 2016, a partir do cal se nota a desaceleración.Para o presente ano o panorama é similar e o Goberno galego prevé un aumento do 1,9 por cento do PIB. A profesora de Economía Aplicada da USC María Cadaval sitúa os datos nun contexto máis amplo: "A desaceleración económica é un feito que segue o seu curso en Europa, onde a economía enfronta un período de baixo crecemento e sen tensións inflacionistas". Porén, considera que non haberá polo momento unha recesión, "salvo que factores esóxenos e inesperados, como o coronavirus, consigan insuflar tanta incerteza que acaben empeorando as cousas". En canto ao emprego, a media de persoas ocupadas era en 2008, ano da quebra de Lehman Brothers que se considera que marcou o inicio da recesión, de 1,201.200 en Galicia, de acordo cos datos da enquisa de poboación activa (EPA). O promedio en 2019 foi de 1,095.200 persoas, e a distancia entre estas dúas cifras, de 106.000.Entre o 2008, cando comezou a crise, e 2014, cando o PIB galego recuperou as cifras positivas e creceu un 1,2 por cento, destruíronse 203.200 postos de traballo en Galicia, amosan os datos medios anuais da EPA. Nos anos de crecemento posteriores, entre 2014 e 2019, xeráronse 97.200 empregos.A taxa de paro rexistra descensos que tamén van reducindo o seu ritmo. No último trimestre do ano pasado, a porcentaxe era do 11,74 por cento, só 0,3 puntos por debaixo da cifra dun ano antes. Entre 2016 e 2017 e entre 2017 e 2018 a caída foi de máis de dous puntos porcentuais. A cifra ao peche de 2019, aínda que se volve situar por debaixo do 12 por cento por primeira vez desde 2008, está lonxe da acadada nos últimos tres meses daquel ano: o 9,64 por cento.Entre 2008 e 2014 destruíronse más de 200.000 empregos en Galicia e só se xeraron 97.000 dende entónMaría Cadaval indicou que as estimacións económicas apuntan a que en 2020 o desemprego manterá "a súa tendencia descendente arrefriada", cunha caída simultánea da poboación activa. Este último aspecto "non debe pasarse por alto" porque un dos principais desafíos da sociedade galega é o demográfico. "Non se pode facer esperar un plan de industrialización e de crecemento que non só fixe aos galegos no territorio, senón que tamén consiga atraer investimento estranxeiro e man de obra cualificada", expuxo. Ao seu xuízo é necesaria unha aposta pola dixitalización e a intelixencia artificial, pero tamén plans para os sectores básicos, como o forestal, o gandeiro e o agrícola. Con estes elementos, Cadaval considera que a economía galega tería capacidade de crear emprego, incluso se o PIB se mantén en cifras de crecemento ralentizadas. "Hai uns anos dicíase que a economía era quen de crear emprego se medraba por riba do tres por cento. Hoxe estamos a ver que, con niveis inferiores, a creación de emprego é posible -non imos entrar na calidade do mesmo-. O determinante non é tanto canto se medra, senón onde e como se medra", afirmou.


Summary: 2,7 millóns de euros en 1996. Así o recolle o xornal El País de acordo coas informacións tiradas da investigación sobre o caso Bárcenas que desenvolve a Audiencia Nacional

O Partido Popular pagou a José María Aznar máis de 2 millóns de euros en sobresoldos cando este era xa presidente do Goberno español. Segundo as informacións tiradas da investigación que leva a cabo o xuíz Ruz en relación coa contabilidade en B do PP, o ex-presidente tería percibido diñeiro procedente do seu partido embora a lei vixente --naquela altura-- consideraba ilegais este tipo de pagamentos ao seren incompatíbeis co exercicio dun cargo público. Segundo o informe elaborado pola Axencia Tributaria con motivo da investigación xudicial, Aznar tería cobrado até en tres ocasións sobresoldos procedentes das arcas do PP en concepto de "gastos de representación". Actualmente Mariano Rajoy obtén por esta razón unha cantidade superior á que percibe como presidente, no entanto a actual lexislación permite ás organizacións políticas retribuír a representantes eleit@s non fixando incompatibilidade. No decorrer da investigación Luís Barcenas asegurou que a razón destes pagamanetos procuraba "compensar" os baixos salarios d@s deputad@s. Porén, José María Aznar leva máis dun mes como presidente cando se realizou o último pago.


Summary: O Teatro Jofre de Ferrol acolle este sábado un espectáculo musical baseado en 16 poemas de Eduardo Pondal para celebrar o centenario do seu pasamento.

O espectáculo 'Pondaliana' é unha idea de Francisco Rodríguez e Andrés Pazo Bellón que está organizada pola Sociedade cultrual Medulio de Ferrol. Terá lugar o sábado 24 de xuño ás 20.30 no Teatro Jofre da cidade departamental, que acollerá un dos poucos actos en homenaxe ao poeta bergantiñán neste seu centenario, fóra do seu Ponteceso natal. A idea, que partiu do escritor e investigador Francisco Rodríguez, foi desenvolvida musicalmente por Andrés Pazos Bellón, que fixo a maioría das harmonizacións e instrumentacións das 16 pezas elixidas. Boa parte das melodías foron elaboradas polo propio Rodríguez, que fai así a súa primeira incursión no mundo da música. "O obxectivo é reflectir unha idea máis actual de Pondal, introducindo os seus poemas na música popular, típica de verbena, aínda que tamén hai outras pezas que se achegan máis ao folc, tamén á música romántica... Intentamos facer unha música moi ecléctica, moi variada, mesmo con pinceladas de jazz e de blues", explica Andrés Pazos. "Coido que o resultado reflicte moi ben o contido dos poemas", comenta o músico. "Rodríguez fíxonos unha proposta de varios poemas e a partir de aí escollemos as pezas que mellor podían adaptarse musicalmente. Foi un traballo moi intenso nun periodo curto". Futuro disco No espectáculo intervirán varias voces como Lidia PIñeiro, Roberto Vázquez, Xoán Padín, Alberte L. Porta ou Paco Montero, cantante de Los Tamara, ademais doutros músicos, como o propio Pazos Bellón ao piano. Tamén é intención da organización gravalo e facer un disco, e despois xirar por máis auditorios de Galiza se o espectáculo ten boa acollida. Como mínimo "tocaremos no auditorio do Conservatorio de Ferrol para agradecerlle a súa colaboración con este proxecto", remata Andrés Pazos.


Summary: O arqueólogo e museólogo Felipe-Senén publica un outro capítulo da sección "Eira das Mouras", desta vez sobre a Casa Cornide, mansión antolóxica da Galiza do século XVIII que non pasa desapercibida e que agocha unha ensombrecida historia. Eis un extracto da información publicada no número 331 de Sermos Galiza.

É unha mansión no corazón da Coruña, escenario cunha historia arredor dos seus propietarios que non pasa desapercibida ao común, e menos debera aos historiadores. Tirar do fío histórico, interesadamente embarullado, deturpado... daría moito máis de si do que se vai sabendo. Xosé Andrés Cornide Saavedra e Folgar (1734 Coruña – 1803 Madrid) foi un dos sabios da Ilustración, á que Galiza tanto ten contribuído pese a ocultarse: historiador, naturalista, economista, político e mesmo poeta en lingua castelán e galega. Preocupado polas linguas, entre as que falaba varias europeas, conseguintemente centrado na base da sociedade, na educación, nun saber práctico en relación co progreso. Cornide é figura cimeira da súa cidade, A Coruña, desa Cidade Vella que coroa a súa casa, todo un símbolo daquel tempo de pescudas, culminado pola rocalla do seu escudo, como abaneado polo vento das ideas. Fidalgo formado en humanidades na universidade compostelá, figura de teoría e máis praxe, desde os 21 anos xa honorario da Real Academia da Historia polas súas pescudas en arqueoloxía –as Cassiterides, os límicos e Idacio–, autor do fundamental estudo sobre a Torre de Hércules, comisionado pola Academia como asesor nas obras dirixidas no faro romano polo enxeñeiro militar pacense Eustaquio Giannini, especialista sobre San Luis Rei de Francia, colaborador co Padre Flórez... como non, preocupado polo tema da pesca e da sardiña... rexedor da súa cidade e agasallado como rexedor perpetuo de Compostela, mediador entre a Real Audiencia, fundador en 1765 da Academia de Agricultura de Galicia, que perdura até 1774, omnipresente nas roldas dos sabios cortesáns dos tempos carlosterceiristas –de feito en 1789 estabelécese definitivamente en Madrid, como numerario e secretario da Academia da Historia–. Autor merecente de maior atención, aínda con inéditos sobre a minería na Galiza, sobre temas vexetais que seguen as pegadas de Sarmiento, de crónicas de viaxes por Galiza e ao longo de Portugal, tramando aspectos estratéxicos e defensivos en relación co país veciño... estudoso de Caaveiro, dos límites de Galiza, dos correos marítimos, mesmo sobre palabras galegas. Merecente dunha biografía precisa e sobre todo da súa divulgación. [Podes ler a información no número 331 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: As manifestacións en Vigo, Ferrol e Compostela puxeron o ramo a un 10M de mobilización contra a precarización laboral e o recorte de dereitos e liberdades.

Centos de persoas tomaron parte nas mobilizacións da CIG en Ferrol, Vigo e Compostela, manifestacións que decorreron entrada a noitiña e que puxeron o ramo a unha xornada de mobilizacións nas que se demandou a abolición da reforma laboral e da lei mordaza. Houbo asembleas de delegados nas sete cidades galegas e Viveiro, así como concentracións. En todas elas, a denuncia da precarización laboral e do recorte de dereitos e liberdades. Na ofrenda en Ferrol no monumento a Amador Rey e Daniel Niebla, asasinados hai 44 anos pola policía franquista, a CIG fixo un chamamento a seguir a organizarse e mobilizarse fronte uns poderes que non ofrecen saída algunha. Neste sentido, denunciou que o desemprego afecta a perto de 250.000 persoas; así como que o tramo de asalariados que medrou nos últimos anos foi o daqueles que teñen uns ingresos do 50% do SMI e que non chegan aos 2.000 euros ao ano. Canda esa denunciou, os manifestantes exixiron a derrogación da lei mordaza por dar unha cobertura "represiva" coa que recortar dereitos e liberdades e intentar garantir que non haxa resposta social a unhas políticas lesivas para a maioría social. Tamén CCOO e UXT celebraron a xornada, cun acto central en Ferrol, perante o monumento a Amador e Daniel e no que tomou parte o alcalde da cidade.


DOCUMENTO | Consulta aquí as medidas económicas e sociais que publica o BOEO novo decreto de medidas económicas e sociais aprobado este martes polo Goberno central amplía novamente a vixencia de diversas decisións tomadas para paliar o efecto da crise sanitariaO Goberno central publica este mércores no Boletín Oficial del Estado (BOE) un novo decreto, aprobado este martes no Consello de Ministros, no que se amplía a vixencia e o ámbito de actuación de diversas medidas económicas e sociais tomadas para paliar o efecto da crise sanitaria. Estas son as principais novidades:Moratoria de impostos e préstamos: O decreto amplía un mes, dos tres aos catro meses, o prazo de carencia (sen intereses) para que autónomos e pequenas e medianas empresas fagan fronte ás súas obrigas tributarias. Tamén permite que aquelas sociedades que non puideron presentar a declaración do Imposto de Sociedades por non pechar o exercicio 2019 poidan facelo coas contas que teñan dispoñibles. Igualmente, incentívanse as moratorias en préstamos hipotecarios e non hipotecarios por parte das entidades de crédito. Fraccionamento e aprazamento de débedas nos servizos de telecomunicacións: Mentres se manteña o estado de alarma os operadores non poderán cortar os servizos aínda que o usuario non pague e posteriormente deberán ofrecer fraccionamentos e aprazamentos de débedasata tres meses despois de que finalice o estado de alarma. Ademais, volve facilitarse a portabilidade ou cambio de compañía mantendo os números, que se restrinxira ao comezo do estado de alarma para evitar desprazamentos de usuarios ou técnicos e facilitar que as compañías informasen ao Goberno dos movementos da poboación.A COVID-19 é considerada accidente laboral para o persoal sanitario: As persoas traballadoras en "centros sanitarios ou sociosanitarios" afectadas polo virus seán consideradas vítimas de accidente laboral a efectos das prestacións a cobrar. "Nos casos de falecemento, considerarase que a causa é accidente de traballo sempre que o falecemento se producise dentro dos cinco anos seguintes ao contaxio da enfermidade e derivado da mesma", di o BOE.Prórroga de permiso de traballo no campo: O BOE amplía ata o 30 de setembro as facilidades de contratación temporal no sector agrario establecidas a comezos de abril e que remataban o 30 de xuño e flexibiliza os prazos para que mozos estranxeiros traballadores do sector poidan pedir o permiso de residencia.


Summary: Xuntáronse en 2010 co obxectivo de reivindicar o papel das mulleres riba dos escenarios e desde aquela non baixaron deles. Irene, Paula, Lucre, María, Lore e Gundi son The Tetas' Van, unha revolución feminina, e feminista. O seu tema Luísa Sorriso, un poema de Carvalho Calero, soa xa na nosa radio!

The Tetas' Van, a banda das tetas... rachando cos tabús xa desde o nome? O nome é rechamante! Cando nos xuntamos para tocar decidimos facer uso das redes sociais para que a xente propuxera nomes e foi o máis votado. Ten moita forza e presencia, é rompedor e chama a atención. Cómpre visibilizar as mulleres tamén riba do escenario? Pois si, cómpre visibilizar ás mulleres tamén enriba do escenario. Cómpre reivindicar que somos artistas, igual que o son as nosas nais, avoas e todas as mulleres. Nós facemos verdadeiras virguerías para poder ensaiar sendo nais, estudantas, traballadoras. E cómpre moito calar as bocas de todxs aquelxs (e desgraciadamente son moitxs) que pensan que polo feito de ser mulleres, poñernos tacóns e pintar os beizos non somos tan boas músicas como os homes ou o noso espectáculo non é tan serio ou todos os comentarios que nos teñen chegado. "Escribimos letras que adaptamos a temas moi coñecidos para denunciar o que non nos gusta, como o sexismo, a monarquía ou a igrexa" Cal é o poder da música nesa reivindicación das inxustizas sociais e da nosa lingua? Colabora xente con nós --Alba Domínguez, Pablechu de Tequio (antiga Comisión de Denuncia)-- e nós mesmas, escribindo letras que adaptamos a temas moi coñecidos e son letras que denuncian temas actuais que non nos gustan. Pensamos que moitxs de nós nos sentimos impotentes ante temas como o sexismo, a monarquía, a igrexa... e unha maneira marabillosa é plasmar os nosos pensamentos en letras de cancións que a xente coñece e poida cantar e bailar a través da nosa lingua nai, que está nunha clara situación de inferioridade. Temas propios ou versións? Que prefiren e por que? De momento somos un grupo de versións por falta de tempo para compoñer. A maioría de nós temos coñecementos musicais, podemos mirar pola nosa conta os temas, poñelos en común nun ensaio e así poder facer un repertorio. As versións que facemos son moi coñecidas e iso da moito xogo á hora dos directos. A xente sabe as cancións, coñece as melodías e deseguida se mete no ambiente festeiro dos nosos concertos. Custou porlle ritmo a Carvalho Calero? Tiñamos unha melodía que se baseaba nunca canción dun grupo de música de finais dos 80 e pensamos que Luisa Sorriso era o poema que mellor se adaptaba a esa melodía, para alén de que fala dunha muller e de que a temática dos outros poemas non nos convencía tanto. Para nós ten un significado especial xa que foi o primeiro tema que montamos. A partir de ahí veu o resto! Que outr@s poetas lles regalaron as súas verbas? Esta temporada estamos preparando un par de temas de Carlos Rafael e agardando por un tema de Belém de Andrade. Tamén temos cousiñas escritas por nós que están agardando para seren montadas.


Summary: Denúnciao a CIG, que inicia unha campaña contra o que cualifica como "represión sindical" e levará o caso aos xulgados. O sindicato afirma que a dirección da empresa está a chamar unha por unha e de xeito individual a cada unha das arredor de medio cento de persoas que integran a candidatura da central.

A CIG anunciou a posta en marcha dunha campaña contra a represión sindical no grupo ourensán Coren após o despido dun candidato da central ás eleccións sindicais. O secretario xeral do sindicato, Paulo Carril, explicou que ademais de recorrer xudicialmente a rescisión do contrato convocaranse protestas e faranse repartos informativos. A central nacionalista afirma que a dirección de Coren está a chamar unha por unha e de xeito individual a cada unha das arredor de medio cento de persoas que integran a candidatura da CIG para manter xuntanzas que duran até tres e catro horas, co obxectivo "de que renuncien a presentarse pola central e opten por facelo na candidatura que promove a empresa e que é a única con representación no comité". O traballador despedido afirmou que os problemas con Coren comezaron cando a empresa tivo que dar de alta no réxime xeral da Seguridade Social as persoas falsas autónomas dependentes da falsa cooperativa Servicarne após as denuncias da CIG. "Cando pasamos a formar parte do grupo entendemos que era o momento de comezar a traballar para ter unha representación sindical digna co obxectivo de lograr melloras laborais". Cando a dirección tivo coñecemento destas intencións, "comezou a chamar os compañeiros e compañeiras para manter xuntanzas co departamento de recursos humanos". O traballador despedido sostén que Coren "baixo ningún concepto quería que a CIG tivese candidatura, polo que comezaron coas ameazas verbais dicíndonos que era mellor que nos presentaramos pola candidatura da empresa; ante a miña negativa chegan incluso a ofrecerme mellorar as miñas condicións laborais, pero como me sigo a opoñer optan por despedirme dous días despois da reunión". Segundo relata, no seu caso a xuntanza coa empresa prolongouse durante tres horas, "que remataron cunha frase que teño gravada: "O estás con la empresa o estás contra la empresa". Ás 48 horas de dicirmo presentáronme a carta de despido; antes preguntáronme se me ratificaba no que lle dixera dous días antes, e como lles dixen que si, despedíronme". A central desenvolverá mobilizacións demandando que as eleccións na empresa se poidan celebrar respectando a liberdade sindical, ao tempo que presentará tamén denuncias diante da Inspección de Traballo para facer valer este dereito fundamental.


Summary: O CDG producirá para público infantil do ano próximo Touporroutou da lúa e o sol, de Vidal Bolaño (autor homenaxeado nas Letras do 2013) e As laranxas máis laranxas de todas as laranxas, de Carlos Casares, de novo (puxéraa en escena no 2004 con dirección de José Caldas). O seu elenco estará integrado por alumnado da Escola Superior de Arte Dramática, pero sen contratos profesionais.

O emprego desta sorte de "bolseir@s en prácticas" responde, segundo Manuel F. Vieites, a liñas de colaboración entre a AGADIC e a ESAD para incorporaren @s titulad@s ao mercado laboral, mais para as asociacións profesionais e de compañías (AAAG e Escena Galega), esta medida raia a ilegalidade (pode supor un fraude á seguridade social) e incumpre o convenio do 2009. As "bolsas" en principio son para estudantes de interpretación, mais non se descarta que no futuro poidan entraren titulad@s en Dirección e Dramaturxia e en Escenografía, e só poderán enlazar dúas bolsas seguidas. Por outra banda, incentivarase o traballo en compañías privadas. A compañía da ESAD acaba de se estrear na Mostra Internacional de Ribadavia, cunha adaptación d'A tempestade de Shakespeare, para o que recibiron unha axuda de 13.000 euros da AGADIC. Nesa liña sitúase Antonio Durán "Morris", presidente da AAAG até este mes de xullo, no seu facebook, en que insta ao alumnado da ESAD a pelexar por liñas de colaboración entre a AGADIC e a ESAD do tipo da que permitiu a produción d'A tempestade, "ou entrade nos contratos do CDG; pero respectando os convenios existentes". Ao seu ver, "cando non hai orzamento, todo se disfraza de novas posibilidades", pero estas bolsas poden supor unha eiva para a profesionalización no futuro e a maior precarización do teatro. "Apoiémonos, que falta nos fai", remata, desexando moita merda para a profesión.


Summary: O ministro Manuel Castells dubida que poidan celebrarse exames presenciais este curso: "Oxalá, pero non o sabemos". E pide ás universidades "consultar" sen demora ás estudantes a fórmula para as avaliacións deste fin de curso.

O ministro de Universidades, Manuel Castells, confiou esta quinta feira en que o próximo curso poida arranzar no calendario habitual, despois do verán, aínda que dá por feito que haberá que adaptarse á situación e adoptar medidas de distanciamento para recuperar a presencialidade nas aulas. "Aínda que depende do que depende todo, de que o mundo non se afunda", apostilou. "En principio debería abrirse nos prazos normais, pero haberá que adaptar, seguramente, a presencialidade", advertiu. Nese sentido, o titular de Universidades do Executivo de Pedro Sánchez augura que o regreso ás aulas non será "de calquera xeito" e avanza "que haberá que adecuar as clases presenciais en condicións que permitan respectar eses dous metros, ensinar en aulas grandes e en horarios distintos, desinfectándoas". Tampouco garante que se poidan celebrar exames nas aulas este curso, despois de que a pandemia do coronavirus obrigase á suspensión das aulas presenciais desde o pasado mes de marzo en todas as universidades. "Oxalá, pero non o sabemos", dixo Castells no Palacio da Moncloa durante a súa primeira comparecencia de prensa desde que asumiu a carteira de Universidades. "Dependerá da situación de xuño, pero en calquera caso, non poderán ser como sempre", aventurou. Sempre que o permitan as autoridades sanitarias, insistiu Castells, os exames presenciais deberían realizarse con "distanciamento social" e evitando "densidade nas aulas", aínda que o titular de Universidades aconsella que todas as avaliacións se planifiquen xa de forma telemática para evitar "improvisar no último minuto exames 'online". Escoitar ao alumnado Castells, que foi durante décadas profesor universitario até que entrou no Goberno, instou aos seus antigos colegas a "consultar" sen demora ás estudantes a fórmula para as avaliacións este curso, lembrando que "as universidades son dos estudantes". Na súa opinión, as estudantes "necesitan información" e tamén "ser oídas" diante das circunstancias excepcionais nas que seguen o curso académico desde o decreto de confinamento. Por iso, pide ás docentes que teñan en conta "as condicións psicolóxicas" do seu alumnado. "Hai que ser moi flexíbel, hai que adaptarse ás condicións que cada estudante está a ter", engadiu.


Summary: Este concurso artístico está organizado pola Comisión Intersectorial de Xénero do Colexio de Psicoloxía de Galicia co obxectivo de concienciar ao alumnado da ESO das desigualdades existentes entre os distintos xéneros, así como promover a reflexión e a promoción da igualdade en calquera dos ámbitos da vida.

A alumna do IES Agra de Raíces de Cee, Isabel Touriñán Canosa, vén de recibir o 1º premio na modalidade de fotografía do concurso "Pola Igualdade 2018", pola fotografía titulada "Aghua de mel". A entrega do premio tivo lugar esta semana en Santiago de Compostela. Este concurso artístico, difundido a todos os centros de Educación Secundaria, está organizado pola Comisión Intersectorial de Xénero do Colexio de Psicoloxía de Galicia. O obxectivo do concurso é concienciar ao alumnado da ESO das desigualdades existentes entre os distintos xéneros e promover a reflexión e a promoción da igualdade en calqueira dos ámbitos da vida.


Summary: Este sábado a Fundación Castelao lembra o de Rianxo cun acto en Bonaval que rematará cun concerto do grupo de música antiga 1500.

A Fundación Castelao organiza, como cada ano, un acto de homenaxe ao político, escritor e artista, Daniel Rodríguez Castelao, no día do seu pasamento, hai agora 66 anos. O acto terá lugar o sábado 7 de xaneiro, ás 17.00 horas, na igrexa de San Domingos de Bonaval e, desta volta, contará cunha pequena actuación musical a cargo do Grupo de Música Antiga 1500, formado por María Giménez, Belén Bermejo, Andrés Díaz e Víctor Blanco. No acto estará presente o presidente da Fundación, Carlos Mella, o seu vicepresidente, Miguel Anxo Seixas, e padroeiros da Fundación canda outras personalidades convidadas. Ademais da tradicional ofrenda floral, nenas e nenos de Rianxo, participarán coa lectura dunha selección de textos do autor homenaxeado. O acto estará amenizado por unha selección musical do Grupo de música antiga 1500, que interpretará cantigas de Santa María, canda unha versión da tradicional Foliada de Negreira, unha das obras preferidas do polifacético autor e que o propio Castelao cantaba nos seus ensaios coa Coral Polifónica de Pontevedra, versión na que se empregarán instrumentos antigos.


Summary: O creador Antón Lopo achega co seu espectáculo Lampíricos á cripta da Deputación de Lugo esta quinta feira día 5 e a sexta día 6 de xuño ás 21 horas. A luz, o corpo, a imaxe, a poesía e a música entran no xogo da arte total na última proposta do escritor e artista.

Despois dunha xira por Marrocos e Andalucía, Antón Lopo aterra co seu espectáculo Lampíricos en Lugo, onde ofrecerá a súa proposta artística ao público os días 5 e 6 ás 21 horas, nun espazo especialmente acaído para o seu proxecto, a cripta da Deputación de Lugo. Os textos de Lampíricos nacen dunha estadía en Essaouira, apegados á experiencia do sufismo marroquí. Trátase, segundo a presentación da proposta, dunha "paisaxe de impulsos e sentimentos que atrapa o espectador-lector nunha acción implacable". Aí está Antón Lopo, en escena, coa poesía feita corpo e expresión, nun espectáculo, en certa maneira, herdeiro do anterior Prestidixitador, das novas formas de indagar deste "poeta disconforme, dismoderno", como el se define. "Máis que nunca é necesario sacar a luz que temos, que sexamos autónomos coa nosa luz para crear constelacións conxuntas" explica Lopo que, a través da iluminación -que el mesmo porta- permite ver e ser visto. Proposta híbrida a de Lopo, conxunción de linguaxes e xéneros, intervención a través da poesía que se expresa non só en palabras. "Estou aquí pola urxencia, eles están armados" comenta. E quen son eles? "Eles son os que teñen os fondos de futuro, os que estiveron especializando a especie na especulación, na violencia, os que disparan, os que saquean". O proxecto "autónomo" O artista radical volve á escena poética con Lampíricos, un traballo no que as linguaxes conflúen da mesma maneira que se foron dando a man na súa traxectoria. "Formei parte dun grupo de música, fixen performance, son novelista e poeta, traballei de xornalista... este proxecto dáme a posibilidade de ser autónomo" comenta Lopo e é esa "independencia" artística a que se aprecia na performance, co protagonismo do seu corpo e a súa creación, mais tamén na exposición, na que se recolle parte do seu percorrido plástico, desde a serie Accións até a experiencia Dentro, que se expuxo na Casa da Parra. Como unha "viaxe do máis abstracto ao concreto" deste home ao que, como xornalista, lle gusta observar a sociedade, e que constrúe a través da poesía un proxecto no que se entrelazan terror e acción. "Vivimos unha época de terror, de medo tamén que compre superar, e iso require á súa vez acción" explica o poeta desde a súa "dismodernidade" na que afonda, máis unha vez, no concepto de identidade, da atomización e o individualismo dos nosos tempos que compre unir para fundar un proxecto común. Lampíricos estreouse na galería Dispara da Estrada para logo, comezar unha xira que o levou a Santiago, Marrocos ou Andalucía.


Summary: O alcalde e a concelleira Silvia Cameán presentarán este luns o proxecto de Renda Social Municipal ao tecido asociativo da cidade. A axuda, de 532 euros mensuais, cubrirá as necesidades básicas de entre 500 e 1000 familias sen acceso á RISGA.

O proxecto da Renda Social Municipal recibirá o apoio do PSOE no pleno, segundo adiantou este domingo en Radio Coruña Silvia Longueira, que destacou que a iniciativa "é parte tamén do programa do partido socialista nas eleccións". A concelleira socialista destacou que a renda social "vai máis alá da emerxencia social", prestacións ocasionais nas que dixo non crer. Longueira aposta por solucións integrais coma a renda municipal, que "traballa coas familias que acoden aos Servizos Sociais e necesitan ese apoio". Neste senso, o PSOE defende a posta en marcha dun Plan de Rescate Social, máis amplo e necesario "porque hai familias que tendo traballo precario sofren a lacra da falta de inclusión social e necesitan unha mellora á hora de buscar emprego ou de reestruturar a familia". A axuda, de 532 euros mensuais, servirá para cubrir as necesidades básicas das persoas que se atopan en situación de vulnerabilidade social na cidade e que non teñen dereito a Risga A inciativa da Renda Social Municipal será presentada este luns polo alcalde Xulio Ferreiro e a concelleira de Xustiza Social Silvia Cameán nunha xuntanza con axentes sociais da cidade para que o coñezan de primeira man e poidan facer as súas achegas. A axuda, de 532 euros mensuais, servirá para cubrir as necesidades básicas das persoas que se atopan en situación de vulnerabilidade social na cidade e que non teñen dereito a Risga (Renda de Inclusión Social de Galicia) ou prestacións análogas. O Concello non ingresará directamente os cartos ás persoas beneficiarias, senón que pagará as facturas de bens e servizos que lle presenten, incluíndo os alugueres. A Lei de Subvencións impídelle aos concellos proporcionar rendas directas coma Risga achegada pola Xunta. En total, o Concello destinará 3 millóns de euros nos Orzamentos de 2016, se xeito que entre 500 e 1000 familias se poderán beneficiar desta axuda o vindeiro ano, un número que se espera que poida crecer nos anos seguintes. Neste senso, Cameán instou este domingo á Xunta a modificar os criterios de concesión da Risga, "porque non está chegando a toda a xente que debería". En Radio Coruña salientou "a cantidade de persoas que quedan fóra desta axuda", sinalando que a metade das solicitudes para esta prestación que se formulan na cidade son rexeitadas. "O Concello ten que facer o posible para axudar á xente nesta situación de emerxencia social. Ogallá non tivésemos que vir cunha renda social, e que todas as persoas tivesen as súas necesidades cubertas coa prestación da Xunta, xa que é a que ten a competencia de levalas a cabo", afirmou, avogando pola colaboración entre as administracións neste eido. Cameán instou á Xunta a modificar os criterios de concesión da Risga, "porque non está chegando a toda a xente que debería" "Movémonos nun marco bastante limitativo, porque a competencia para levar a cabo unha prestación social correspóndelle á Administración autonómica", comentou, defendendo a fórmula escollida (o pagamento directo dos servizos) pois doutro xeito "a documentación e xustificantes que precisaría outro modelo poderían supoñer un atranco para os e as beneficiarias". A concelleira incidiu así mesmo incidiu nas diferenzas que separan a Renda Social Municipal coas axudas que xa existen para emerxencia social: "Non é o mesmo. Nós entendemos que cando a xente acode aos servizos sociais non é por non poder pagar unha factura, senón que esa é a consecuencia do seu principal problema. E o que temos que facer é ir á causa fundamental deses problemas, atallar esa situación e acompañar a esas persoas mediante os itinerarios de inclusión social. O que queremos garantir aquí non é unha axuda puntual". Cameán: "O que temos que facer é ir á causa fundamental deses problemas, atallar esa situación e acompañar a esas persoas mediante os itinerarios de inclusión social. O que queremos garantir aquí non é unha axuda puntual" Cameán defendeu que o proxecto conta xa co visto bo da Intervención Municipal e da Asesoría Xurídica, e foi realizado en colaboración coas traballadoras sociais do Concello. Apostou, ademais, pola participación no desenvolvemento da proposta por parte do tecido asociativo da cidade, a partir da xuntanza que terá lugar este luns. O apoio expresado este domingo polo PSOE garante a aprobación da proposta no pleno municipal. O BNG apoia o contido do proxecto, aínda que é crítico coa súa denominación. E o PP tamén pide a modificación do nome da iniciativa.


Summary: Malandrómeda fixo tratos co Apalpador para deixarnos a finais de ano outro EP de catro temas, seguindo o esquema dese Animais de feira (2020) co que rachaba hai apenas uns meses os catro anos de silencio discográfico que deixou após o monumental duplo álbum Cada can que lamba o seu carallo (2016) e Os corenta e oito nomes do inimigo (2016).

Este milagreiro San Amaro (2020) abre cunha faixa que retoma, desde unha base rítmica cada vez máis enzoufada polos agudos, ese barullo do mundo que nos supera, aquela prolífica lírica do desamor: "E ti marchaches como os días libres / eu quedei soñando cousas imposibles / estamos amarraos por fíos invisibles / perdido no mundo berrando o teu nome". Desde esa imaxe da soidade, entramos nos acordes sostidos de "Nin barco nin hostias", acelerados na batería coa entrada da voz nun universo electrónico desacougante, que recupera aínda máis aquela dimensión nubrada na que se debullan as dúbidas existenciais sobre a propia culpa, ou papel que podemos xogar nesta realidade. Unha vertente tamén moi presente no traballo do Hevi como letrista desde os tempos de Fluzo. Malandrómeda / 2020 / Catro pezas / Dixital a vontade Os horizontes da tristura retornan –"que bonitas ruínas arredor"–, sobre unha base moito máis enérxica, cantados desde unha certa alegría que alivia o contido da letras de "Unha casa no camposanto", onde recoñeceremos os coros de Oh! Ayatollah e a voz eurobeat de Fraga. O final apoteósico, como non, tráeo con pulso firme e máis festeiro un "Quero nécoras" (e non úlceras, repite o retrouso como quen reza ao patrón dos eivados) que se ergue como o tema máis apegadizo do EP, nesa lúcida agresividade contra os que "fan croquetas cos que estamos sobrando". Aliás deste agasallo inesperado, hai unhas semanas o Hevi acrecentaba unha entrega remexida de San Amaro, na que participan Santomé ("Días libres"), ArreOh! ("Nin barco nin hostias"), Susiño do Vocoder ("Unha casa no camposanto") e MØU ("Quero nécoras"). Esta sorte de revisión entre amigos transforma, por exemplo, nun escuro ballet a xa de por si penumbra de "Nin barco nin hostias", perdido entre os ruídos. Recoñezo que os discos de Malandrómeda sempre me exixiron máis dunha escoita para penetrar nesa densidade das capas que van daquel chamado costumismo ao enfoque que pelexa coa intimidade. E estou aínda en proceso. Sen ser, cando menos de momento, o seu mellor traballo, co listón tan alto que leva nas costas, este San Amaro e as súas mesturas non deixan de ser unha achega interesante e atrevida, absolutamente senlleira e cunha honestidade que, coma sempre, extasía.


Summary: O president da Generalitat, Artur Mas, emprazou Rajoy a procurar unha outra alternativa "atractiva para Catalunya" mais asegurou que a cidadanía catalá votará sobre o seu futuro colectivo quer nunha consulta sobre a independencia, quer nunhas eleccións plebiscitarias "e totalmente legais" ao Parlament en 2016.

O president da Generalitat de Catalunya, Artur Mas, sinalou nunha entrevista televisiva esta mesma semana que a súa resposta no referendo sobre a independencia será 'Si/Si' e mesmo se gabou de ter sido el "só" quen redactou a pregunta final baixo a influencia da inspiración que lle deu o "6 de decembro", día do 35º aniversario da Constitución española. Mais para alén dos mitos, Artur Mas falou das posicións do Estado español, das súas propias e do futuro de Catalunya nunha conversa emitida pola canle pública. Neste senso, o president emprazou a Mariano Rajoy a achegar unha proposta alternativa a actual pregunta que resulte "máis atractiva" para Catalunya pois dixo, "en Catalunya sabemos o que queremos, cando e como. E eles?", preguntou o president en relación ao Estado español. "No mundo democrático, iso non se entende" Para o líder de Convergència Democrática a negativa do goberno español a negociar e a pactar un proceso de consulta popular, "non se entende" no "mundo democrático" e mesmo se amosou disposto a aceptar un acordo como o alcanzado entre Gran Bretaña e Escocia pois di, poderían achegar posturas se o Estado español tiver "a mesma actitude que os partidos cataláns: sentido de país e xenerosidade", indicou. Porén, Artur Mas asegurou face as ameazas do executivo de Mariano Rajoy de que "garantirá que a consulta non se celebre" que "os cidadáns serán chamados a votar, dunha maneira ou doutra". Neste senso, salientou que se non for posíbel facelo a través dunha consulta popular a modo de referendo que o farán a través das eleccións ao Parlament fixadas para o vindeiro 2016. E a respeito das ameazas, dixo, "non nos dan medo, se os cataláns fan piña para votar".


Summary: O Parque da Arte Rupestre de Campo Lameiro acollerá a noite do 12 de setembro un curso de fotografía nocturna co emprego de flash para a captura da imaxe.

O vindeiro 12 de setembro (sábado) o Parque da Arte Rupestre de Campo Lameiro organiza un concurso de fotografía nocturna co emprego de flash. "Esta técnica fotográfica aplicada aos petróglifos consegue detectar con mellor claridade os sucos na rocha, permitindo identificar con maior nitidez os motivos e localizar novos petróglifos", sinala a organización. O curso de "Iniciación á fotografía nocturna de petróglifos" será impartido por dous dos máximos expertos na materia: Fran Ameixeiras e Luís Leclere. Poderán participar todas aquelas persoas interesadas e cuns coñecementos básicos de fotografía. As reservas tramitaranse por orde de entrada no seguinte correo electrónico reservas@paar.es ou no teléfono 986 696 066. A data límite para a inscrición no curso é o 8 de setembro.


Summary: O BNG considera que o acordo pesqueiro entre a Comisión Europea e Marrocos "vulnera a legalidade internacional". Denunciono a eurodeputada Ana Miranda, quen lembrou que en febreiro deste ano o Tribunal de Xustiza da Unión Europea "excluíu as augas saharauis do acordo e recoñeceu que o pobo saharauí é o único e lexítimo propietario deses recursos".

Para Miranda, a Comisión Europea "debía impulsar un acordo pesqueiro coa República Árabe Saharaui Democrática e non seguir vulnerando a legalidade". A organización nacionalista, engadiu, está prol de que exista o acordo. Mais nas augas territoriais do Sáhara Occidental este debe negociarse coa Fronte Polisario "e non con Marrocos, que incumpre todos os acordos". "É unha mágoa que a Comisión Europea siga a ser comprada por Marrocos", afirmou, "porque hai moitos favores que pagar, sobre todo en relación á emigración". A eurodeputada do BNG acusou de curtopracista ao organismo comunitarios por "defender os dereitos humanos por unha banda e despois deixalos a unha beira". As accións marroquinas nas zonas saharauís son "colonialistas" e rachan cos acordos das Nacións Unidas, concluíu.


Summary: RETRATOS DE CIDADE A Marea irrompe con forza nunha cidade na que o PP intenta manter o goberno local malia os numerosos escándalos de corrupción que afectan o partido. Negreira faille as beiras a Ciudadanos e mesmo ao PSOE sabedor de que ten case imposible a maioría absoluta.

Barcón: "Estamos á espera de quen é o seguinte imputado do PP; os coruñeses non merecen isto" Carril: "En moitos casos, quen vota un corrupto tamén é un corrupto" Hai agora catro anos, e xusto un día antes das eleccións municipais, o Deportivo descendía a Segunda División tras máis de vinte anos ininterrompidos na máxima categoría do fútbol español. Un día despois, o PP conseguía por primeira vez ser a lista máis votada na Coruña e alcanzar a maioría absoluta que lle daba o goberno por primeira vez. Despois de seis maiorías absolutas de Francisco Vázquez e logo dun bipartito entre PSdeG e BNG, Negreira convertíase en alcalde nunha cidade deprimida pola desfeita do seu maior referente deportivo. Catro anos máis tarde, o equipo branquiazul volverá definir o seu futuro un día antes dos comicios e o actual alcalde tentará revalidar un goberno que, segundo todas as enquisas, só podería lograr co apoio dalgunha outra forza da dereita. Negreira intenta seducir a Ciudadanos e mesmo ao PSOE consciente de que é improbable que repita a maioría absoluta Os inquéritos non prevén maioría absoluta e o panorama político na cidade pouco ten que ver co de hai catro anos. A irrupción da Marea Atlántica, á que as enquisas sitúan con posibilidades de encabezar a alternativa cun 20% de apoio, provoca que Carlos Negreira non rexeite pactos con case ninguén. Só a plataforma cidadá e o BNG parecen excluídos dun posible acordo que o PP mesmo abriu ao PSOE. Pero é a Ciudadanos a quen os populares lle fan as beiras, conscientes de que ben seguro precisarían o seu apoio para manterse na cadeira. Pero non todo parece tan doado. A corrupción que abrangue a boa parte dos anteriores membros do goberno local e mesmo integrantes da lista popular poderían ser un atranco insuperable para este posible acordo se Ciudadanos cumpre coas súas promesas. De feito, unha denuncia por acoso laboral pode resultar determinante agora. O pasado martes, a xuíza declarou como imputadas as concelleiras Rosa Gallego e Begoña Freire, que repiten na candidatura. E o partido de Albert Rivera comprometeuse a non pactar con ningunha listaxe que inclúa imputados. A xuíza implica o alcalde na "axencia de colocación" de "enchufados" que o PP montou presuntamente no Concello Imputados houbo moitos. E Julio Flores, número dous do PP local nestes últimos catro anos e tenente de alcalde de Negreira, é o máis sinalado. O rexedor deixouno caer e xa non vai na lista electoral, unha decisión que dixo ser persoal. Pero os investigadores da operación Pokémon -e da súa póla coruñesa, a Pikachu- insisten en detectar unha rede de presunto "tráfico de influencias" no Concello durante os últimos catro anos canalizado a través, precisamente de Flores. As últimas informacións feitas públicas respecto dos datos atopados nos ordenadores municipais amosan o intercambio de currículos, recomendacións e agradecementos cun único obxectivo: os enchufes e favores persoais a través de empresas públicas ou contratadas pola administración local. E polo medio, escuros casos de detencións irregulares, acoso e noticias falsas. A xuíza De Lara implicou a Negreira na "axencia de colocación" de "enchufados" coa que definiu a trama. Sospeita que os enchufes de Julio Flores tiñan o "consentimento" do alcalde e investiga posibles delitos de "tráfico de influencias e suborno" e mesmo aclara que o número dous do goberno local tiña unha "lista par contratar" e que "non actuaba illadamente", senón co "coñecemento" do rexedor. A loita e mobilización social contra os desafiuzamentos e as multitudinarias marchas contra os recortes desmontaron tópicos sobre a cidade Foi un dos grandes escándalos que marcou os últimos catro anos nunha cidade que saltou aos medios estatais e mesmo internacionais por varios conflitos arredor dos desafiuzamentos. O intento de desaloxo da anciá Aurelia Rey, paralizado pola cidadanía activa e por un bombeiro, Roberto Rivas, que se converteu en símbolo da rebeldía ao negarse a colaborar cos despexos, asumir a sanción e implicarse logo na loita do Ofimático. Aló, tamén a xente actuou para parar o derrubamento dunha polémica urbanización que ameaza con acabar de destruír San Vicente de Elviña, un dos últimos núcleos rurais que queda na cidade. As mobilizacións por aqueles desafiuzamentos -pero tamén inmensas manifestacións contra os recortes ou pola folga xeral- racharon cos tópicos dunha cidade que saíu á rúa como nunca o fixera. Como tamén naquel 15M previo á vitoria de Negreira, cando o Obelisco foi ocupado durante semanas polos indignados. Daquel 15M ou do Nunca Máis di xurdir a Marea Atlántica. O que presume de ser o maior espazo de confluencia estatal e que xunta sete partidos no seu apoio (desde Podemos ata Compromiso por Galicia pasando polas forzas de AGE) deu o seu último golpe de efecto esta mesma semana co ateigado mitin no que Pablo Iglesias, Yolanda Díaz ou Antón Sánchez amosaron o seu apoio ao aspirante a alcalde, Xulio Ferreiro, profesor da Universidade e sen afiliación partidaria que lidera a que di chamarse "candidatura da xente do común, do 99%". É a Marea a grande irrupción nesta campaña, tan diferente á de hai catro anos. A plataforma cidadá aspira a liderar o cambio á espera dun PSOE que semella loitar tamén por ese liderado da alternativa e dun BNG -activo e gabado mesmo polo PP polo seu traballo e compromiso coa cidade e as súas loitas- que pode ver reducido o seu apoio ante a confluencia pero que aspira a ser chave. Pouco parecido a aquel maio de 2011, agás que o Deportivo segue loitando por escapar do inferno de Segunda e que Francisco Vázquez decidiu volver apoiar o candidato socialista... de Lugo. Na Coruña, nin están nin o esperan. Algúns prefiren que nin se pronuncie.


Summary: O incremento de familias e compañías que se declararon en concurso de acredores no país volve ser superior ao do conxunto do Estado. Un total de 124 empresas declarouse en suspensión de pagos na comunidade no segundo trimestre do ano.

Máis crise, máis suspensión de pagos e máis quebras. As familias e empresas que se declararon en concurso de acredores ao non poderen afrontar os seus pagos e débedas no segundo trimestre deste ano ascendeu a 149 en Galicia, o que supón un aumento dun 35,5% con respecto ao mesmo trimestre do pasado ano 2011 (110), un incremento superior ao do conxunto do Estado (28,6%), onde os concursos chegaron aos 2.272 nos tres primeiros meses do exercicio. A cifra, en ambos os dous casos, volve amosar a gravidade dunha crise que non para. Son os datos máis negativos desde o inicio da crise e desde que hai rexistros oficiais. Do conxunto de debedores concursados en Galicia, 124 son empresas e 25 familias Do conxunto de debedores concursados, 124 son empresas, mentres que 25 dos afectados foron persoas físicas sen actividade empresarial, unha porcentaxe semellante que hai un ano, cando o número de familias galegas en suspensión de pagos ascendía ás 15, mentres que 95 concursos afectaban a compañías. Xa que logo, a cifra de empresas que entrou en concurso de acredores aumentouse un 41% con respecto ao primeiro trimestre de 2011. No conxunto do Estado, as empresas en concurso aumentaron un 36,2% no segundo trimestre, até as 2.026, mentres que as familias concursadas caeron un 12,1%, até sumar 246 procedementos de quebra, segundo a Estatística de Procedemento Concursal do Instituto Nacional de Estatística (INE) publicada este luns. En comparación co primeiro trimestre do ano, o número de debedores concursados aumentou un 2,2% entre abril e xuño, cun descenso do 7,5% das familias declaradas en quebra e un repunte do 3,5% nas empresas que entraron en concurso de acredores. Do total de concursos rexistrados no segundo trimestre, 2.111 foron voluntarios, un 27,1% máis que o mesmo trimestre de 2011, e 161 necesarios, un 51,9% máis. O 30,8% das empresas que se declararon en concurso durante o segundo trimestre do ano tiñan como actividade principal a construción e a promoción inmobiliaria.