Summary: O saldo vexetativo negativo agudízase en 2015 e as proxeccións demográficas debuxan un pobo cada vez máis lonxevo.

Na Galiza morren máis persoas das que nacen desde 1986. Porén, nos últimos anos a fenda entre nacementos e defuncións non fixo senón aumentar. Neste senso, os dados publicados polo IGE sinalan que entre 2014 e 2015 a diferenza situouse en 1.758 persoas. Así pois, o pasado ano faleceron 31.403 persoas e apenas naceron 19.346. Desde o Instituto Galego de Estatística pronostican que o futuro demográfico do país --a oito anos vista-- manterá esta tendencia que mesmo se podería ver acuciada. Así, os seus estudos prevén unha perda poboacional do 4,9% sendo as provincias de Lugo e Ourense as máis prexudicadas, cun 7,3% e 9,6% menos de xente, respectivamente, en 2024. Aliás, cifran o avellentamento poboacional en 182%. Isto é, por cada 100 persoas menores de 20 anos na Galiza haberá 182 maiores de 64. De novo o interior será onde este avellentamento se fará máis notábel. De acordo co IGE, "as áreas máis envellecidas serán as situadas na marxe oriental da provincia de Lugo e central da provincia de Ourense. Así, nas comarcas situadas na zona de Os Ancares, A Fonsagrada e Sarria a relación entre menores de 20 e maiores de 64 atoparase moi preto do valor 400 (382 maiores por cada 100 menores). O mesmo acontecerá na zona sur da provincia de Ourense (comarcas da Baixa Limia, A Limia, Terra de Celanova, Verín e Viana), onde o índice de envellecemento proxectado para 2024 situarase en 405,7". "O principal reto" é desacelerar o avellentamento poboacional, di Puga Este feito incrementa o índice de dependencia global segundo os dados publicados polo IGE. É dicir, o conxunto de poboación economicamente dependente --quer menor de 15 anos, quer maior de 64. Segundo as súas prospeccións en 2014. En relación con aquela potencialmente activa --en idade de traballar-- agárdase que "por cada 100 persoas en idade de traballar residirán en Galicia 61,3 persoas potencialmente inactivas", unha cifra 6,2 puntos superior á de 2014. Cambio de réxime, repensar o modelo Que consecuencias carrexa esta tendencia demográfica. No semanario nº191 afondamos da man da demógrafa do CSIC, Dolores Puga, as súas repercusións. De antemán, a investigadora lanzaba unha advertencia, "o cambio de réxime demográfico non vai volver atrás" polo que a poboación residente na Galiza non volverá medrar se non é "pola vía da inmigración". Segundo Puga as estatísticas reflicten que Galiza se atopa nun "proceso de transición demográfica" cara á "sociedades máis lonxevas". Ora ben, de maneira acelerada por mor do éxodo masivo da poboación nova. E é que entre 2009 e 2015 Galiza perdeu máis de 142 mil persoas entre 16 e 35 anos. Neste senso, a demógrafa asegura que "o principal reto" é desacelerar o avellentamento poboacional, unha cuestión que pasa, di, por nos preocupar "polas condicións de vida". Así, antepón "vivenda" e "traballo" ademais de medidas que promovan a "conciliación" a calquera outra cuestión encamiñada ao incremento da natalidade. Para alén disto, Dolores Puga entende que o novo contexto demográfico reverterá, como xa o está a facer, no modelo de ocupación territorioal galego. Actualmente, perto do 70% da poboación ocupa o 6% do territorio --fundamentalmente nas cidades e comarcas do eixo atlántico. Con Lugo e Ourense despoboándose e ficando nelas poboación altamente envellecida, cómpre, afirma, "adaptar os servizos", algo "que non se fixo até o de agora". "Temos un mapa de áreas metropolitanas que concentran os servizos" por ser onde se localiza a maior parte da poboación mais "non onde máis se precisan".


Summary: O tema 'Ai-Lalelo', imitando a participación das Tanxugueiras no Festival de Benidorm, foi o máis valorado pola audiencia e o terceiro que máis votos recibiu do xurado.

Novo éxito internacional para a música galega, mais, desta volta, nun peculiar formato: cunha canción escrita por unha máquina. O coñecido como o Eurovisión da intelixencia artificial decorreu na cidade belga de Liège esta cuarta feira. O tema co que competía a Galiza, 'Ai-Lalelo', do equipo Pamp!, ficou na segunda posición e obtivo a maior puntuación a través do televoto, algo que para as galegas e galegos resulta familiar, pois tamén as Tanxugueiras, no Festival de Benidorm de xaneiro, foran as vencedoras para a audiencia. Este é o mellor resultado da historia deste certame para un equipo galego, mesmo para calquera candidatura presentada polo Estado español. A canción galega competiu contra outros 14 temas finalistas de distintos países. O tema 'Demons & Gods', do equipo Yaboi Hanoi (Tailandia) resultou a gañadora desta edición do certame na suma dos votos do xurado e do televoto. O equipo tailandés foi primeiro no voto de xurado, mais sexto no televoto. Pola súa parte, o equipo de 'Ai-Lalelo' logrou a primeira praza no televoto e foi a terceira mellor segundo o xurado. O xurado conformárono empresas tecnolóxicas e anteriores participantes do festival O televoto e o xurado profesional conformaron en 50% cada un o veredicto final do certame. Concretamente, o panel de expertos formárono 30 especialistas en intelixencia artificial aplicada á música das principais universidades e centros de investigación tecnolóxica neste eido, empresas coma Google, Microsoft, Sony Music e Warner Music, así como anteriores participantes do festival. "Para nós, o principal éxito foi crear unha canción en galego a través da intelixencia artificial. Chegar á final deste Eurovisión permitiunos amosar ao mundo o talento tecnolóxico e cultural galego", explicou Joel Cava, líder da iniciativa e responsábel creativo da axencia compostelá Cecubo Group. A gala enmarcouse no Día da Intelixencia Artificial e a creación do cumio tecnolóxico Wallifornia Music & Innovation. O acto decorreu no espazo tecnolóxico e de emprendemento Le Grand Post de Liège, mais tamén se retransmitiu internacionalmente pola canle oficial do festival.


Summary: "É preciso que a xente que vota por vez primeira apoie o BNG para que Galiza poida decidir e conquistar un futuro mellor", afirmou Alberte Mera, secretario xeral de Galiza Nova. A organización está a levar adiante entre a mocidade a campaña "Protéxete da Unión Europea".

Un díptico coas caricaturas de Mariano Rajoy e de Ángela Merkel no seu exterior, e cun preservativo no seu interior, protagoniza a campaña "Protéxete da Unión Europea", que está a levar adiante Galiza Nova entre a mocidade. A campaña anima a protexerse "coas políticas do BNG e facer o amor á galega". Quere, deste xeito, chegar á xente nova, concienciando sobre a importancia do voto nas eleccións ao Parlamento europeo do vindeiro 25 de maio e animando a rebelarse contra as políticas da Unión Europea da man do BNG. A campaña , en verbas de Mera, está a contar cunha grande aceptación entre a mocidade. O secretario xeral de Galiza Nova anima a incrementar o apoio da xente nova con conciencia crítica e esperar o seu compromiso para un futuro mellor no que Galiza poida decidir. "Foi o BNG ─explica─ quen trasladou as reivindicacións dos numerosos movementos sociais galegos a Bruxelas, sempre con vontade firme e inequívoca para resolver os problemas que esmagan o noso país".


Summary: Isabel Vilalba, nova secretaria xeral do Sindicato Labrego Galego despois da renuncia de Carme Freire, di que manterá os eixos de traballo aprobados no último congreso: unha política agraria que manteña uns prezos dignos para os produtores e un tecido económico e social no medio rural, e que asegure alimentos de calidade.

Localizamos a Isabel Vilalba na súa explotación de vacún de leite e fabas, en Lourenzá, coa nova aínda fresca do seu nomeamento como nova secretaria xeral do Sindicato Labrego Galego, despois da renuncia de Carme Freire. A Dirección Nacional do SLG elixiuna por unanimidade, e nas vindeiras semanas deberá elaborar unha proposta para conformar unha nova Executiva, cun novo equipo que substitúa as persoas que canda a Carme Freire tamén abandonaron este xoves as súas responsabilidades orgánicas: Manuel Docampo (Organización), Ana Rodríguez (Finanzas), Xosé Manuel Parente (Sectores Vexetais) e Charo Sánchez Parga (Recursos Produtivos para a Alimentación). Vilalba asegura que manterá os eixos de traballo aprobados no último congreso do sindicato, celebrado en novembro do pasado ano: unha política agraria que manteña uns prezos dignos para os produtores e un tecido económico e social no medio rural, e que asegure alimentos de calidade para a cidadanía: "O programa de reivindicacións do SLG emana das decisións adoptadas no congreso que celebramos recentemente. Todas as persoas que formamos parte do sindicato defendemos e avalamos ese programa", di. "A PAC debería poñer o seu foco no mantemento dos empregos agrarios dunha maneira digna" Cales son os retos máis urxentes para o SLG? Para nós é unha prioridade conseguir que mude radicalmente a política agraria común (PAC), que se está elaborando nestes precisos momentos. Esta política debería poñer o seu foco no mantemento dos empregos agrarios dunha maneira digna e para iso ten que haber uns prezos mínimos que remuneren á xente cun mínimo de dignidade. Tamén é básico ter unha alimentación de calidade para a cidadanía, e isto é o contrario do que veu producindo a PAC até agora, pois a meta que fixaba era ter produtos baratos para competir no mercado internacional e isto levou a que as produtoras recibisen un pago ruinoso, por debaixo dos custes de produción. Tamén é unha gran preocupación para nós todo o que está pasando co sector lácteo, que continúa con baixadas de prezo, este mes por exemplo, e as produtoras teñen unha dificultades enormes. Os nosos eixos de traballo seguen sendo os obxectivos aprobados no congreso e os nosos textos colectivos: unha política agraria que manteña uns prezos que fagan que os produtores poidan vivir de maneira digna, que se poida manter así un tecido económico e social no medio rural, que á cidadanía lle cheguen alimentos de calidade e con garantías para a súa saúde, con menor carga de agrotóxicos. Este sistema desregulamentado que temos hoxe, e as marxes comerciais, que chegan a ser do 400%, fan que boa parte da cidadanía non se poida permitir unha alimentación de calidade. "As medidas que se toman están encamiñadas a seguir aumentando a desorde e a desprotexer o solo agrario, incrementando as forestacións, nun modelo completamente caduco" Que valoración fas da xestión do goberno galego, nos asuntos que son da súa competencia e tamén sobre a postura que adopta ante as decisións que se toman noutros ámbitos? A política da Xunta nos últimos tres anos foi nefasta para o agro. Os nosos gobernantes son partícipes de posturas e políticas neoliberais que son moi negativas para o agro galego. Hai moitas competencias que son do Goberno galego, directamente, e por exemplo, paréceme tremenda a dinámica que ten de desprotección do solo agrario. Vivimos un problema enorme de perda de superficie produtiva, pero ademais temos un territorio moi mal ordenado, que xera grandes problemas coma os lumes, moitas veces a carón das vivendas. E as medidas que se toman están encamiñadas a seguir aumentando a desorde e a desprotexer o solo agrario, incrementando as forestacións, nun modelo completamente caduco. As persoas que coñecemos o medio rural sabemos que todo este modelo de monocultivo, ademais de ser nefasto para o chan, é ruinoso para a xente, porque só xera beneficio a curto prazo para algúns, non xera emprego e non garante o mantemento do tecido no rural. "Temos que darlle unha resposta conxunta, con outros colectivos sociais, a todas a destrución que están supoñendo estas políticas neoliberais" Esa loita debe facerse en cooperación con outros colectivos, é transversal? Para nós son fundamentais as alianzas con outras organizacións sociais. Temos que darlle unha resposta conxunta, con outros colectivos sociais, a todas a destrución que están supoñendo estas políticas neoliberais. Temos que darlle resposta a todo o desmantelamento dos servizos públicos e ao modelo económico, que provoca un empobrecemento da maioría social. Unha das grandes loitas é o propio mantemento das organizacións sociais. Parece que se busca que a xente deixe de ter organizacións colectivas. Isto lévanos a reflexións para mellor adaptármonos a esta situación e para darlle unha mellor resposta, defendendo os sectores que representamos.


Summary: Houbo 299 votos a favor da lei de abdicación, 19 en contra e 23 abstencións. PP e PSOE apoiaron sen fisuras o proceso, mesmo entre os socialistas, nos que tan só Odón Olorza se abstivo e Guillem García se absentou. A Esquerda Plural, ERC e BNG votaron en contra.

O Congreso aprobou este mércores pola mañá a Lei de Abdicación, e fíxoo cunha maioría moi ampla, próxima ao 85% dos deputados e deputadas. Houbo 299 votos a favor (os de PP, PSOE e UPyD), 19 en contra (os da Esquerda Plural, ERC e BNG) e 23 abstencións (os de CiU, PNV e CC, principalmente). Non houbo apenas fisuras nos votos socialistas, despois de que no debate Alfredo Pérez Rubalcaba confirmara o voto positivo do seu grupo. Entre os deputados e deputadas críticas, que nos días previos demandaran "liberdade de voto", tan só Odón Elorza rexeitou apoiar o proceso, optando por absterse, e o balear Guillem García decidiu ausentarse do hemiciclo. Eduardo Madina votou a favor. Entre os deputados socialistas que nos días previos demandaran "liberdade de voto", tan só Odón Elorza rexeitou apoiar o proceso, optando por absterse, e o balear Guillem García decidiu ausentarse do hemiciclo En definitiva, como resumía Gonzalo Cortizo en El Diario, "o Congreso deulle luz verde ao relevo na Monarquía e evitou abrir un debate sobre a necesidade dun referendo para abrir un novo tempo no que se cuestione o modelo de Estado". Rajoy e Rubalcaba, PP e PSOE, coincidiron nas súas intervencións en salientar que no debate deste mércores non estaba "na orde do día" a "forma de Estado", como afirmou o presidente do Goberno, que engadiu que "o que se nos pide é que cumpramos o procedemento que a Constitución esixe para ratificar a decisión do rei". De igual xeito, Alfredo Pérez Rubalcaba, subliñou que coa lei de abdicación "a Cámara limítase a aceptar a decisión do rei" e salientou que "a sucesión do rei xa a votamos en 1978". Tanto Rubalcaba como Rajoy, ao igual de Rosa Díez, por UPyD, destacaron a "estabilidade" que, dixeron, trouxo a Monarquía a España, e as décadas de "paz, democracia e progreso", que o líder do PSOE atribuíu tamén a Juan Carlos I. "O pacto constitucional segue dando froitos", dixo Rajoy, que cre que "a ningún español lle intranquiliza a abdicación do rei". Onde si diferiron PP e no PSOE foi nas mencións á necesidade de traballar nunha reforma constitucional, un aspecto no que Rubalcaba incidiu en varias ocasións, e ao que tamén se referiron os demais grupos, dende a Esquerda Plural, até os nacionalistas de CiU, PNV e CC. A Esquerda Plural votou en contra. Cayo Lara afirmou que "si se pode, pero non se quere" someter a referendo a sucesión do rei. Denunciou que se trate con "desprezo" ao pobo e pediu que "as decisións de especial trascendencia" coma esta se sometan a unha consulta democrática. "O debate de hoxe é sobre se queremos afondar a democracia ou se queremos continuar con este sistema ás veces despótico no que uns poucos, ás veces fóra das institucións toman decisións que lles fan dano a milleiros de cidadáns". Tamén puxo en dúbida a "estabilidade" argumentada por PP e PSOE: "Estabilidade para quen? O pobo español xa está en situación de inestabilidade". Os e as deputadas do grupo de esquerdas amosaron así mesmo cartaces demandando unha consulta popular. Por parte do BNG, Olaia Fernández Davila anunciou que o Bloque non "participará" nun proceso "que está atado e ben atado" tras a abdicación "dun rei nomeado por Franco" e destacou que a formación "aspira a articular unha república propia cun novo proceso constituínte". Olaia Fernández Davila anunciou que o Bloque non "participará" nun proceso "que está atado e ben atado" tras a abdicación "dun rei nomeado por Franco" O portavoz de Amaiur, Sabino Cuadra, lembrou na súa intervención que o rei xurou lealdade "aos principios do Movimiento". Cuadra despediuse amosando unha ikurriña e ao berro de "¡Monarquía kanpora, Gora Euskal Herria!". Por ERC, Alfred Bosch equiparou a demanda dun referendo sobre o modelo de Estado á consulta de autodeterminación en Catalunya, e animou o republicanismo español a unha mutua comprensión "en fraternidade". Por parte de CiU, Josep Antoni Duran i Lleida, explicou a abstención do seu grupo facendo "un balance positivo en termos xerais do reinado de Juan Carlos I", pero sinalando que, se ben en 1978 e durante décadas, Catalunya se sentiu integrada no Estado español, xa non o fai na actualidade. Critica ademais a exclusión de Catalunya e do nacionalismo catalán os consensos constitucionais. O portavoz do PNV, Aitor Esteban, sinalou que o seu partido é "esencialmente republicano", aínda que matizado que é "exclusivamente vasco" polo que non lle corresponde comprometerse coa "forma de Estado que se adopte en España". Ademais, sinalou que a monarquía non cumpre cunha das condicións necesarias para ser "aceptable" como modelo de Estado, pois "carece de utilidade" para resolver problemas.


Summary: O IES Ricardo de Mella, en Vigo, é pioneiro á hora de traballar a igualdade nas aulas en colaboración co alumnado e desde diversos enfoques. O presente curso é xa o seu segundo ano dun proxecto innovador e que está a amosar grandes resultados.

O pasado curso 2017/2018, o IES Ricardo de Mella, en Vigo, recibiu dúas novas profesoras que querían traballar a igualdade nas aulas. Para iso, Mayca Rivas e Raquel Martínez solicitaron á Consellaría de Educación un Plan Proxecta, que ten como obxectivo fomentar a innovación educativa en competencias clave como a educación en valores. Conta Mayca Rivas a Sermos Galiza que o planearon como un proxecto integrado que formase parte das actividades das aulas e tivese repercusión en todo o centro. No mes de marzo de 2018 convocaron unha xuntanza á que acudiron 23 alumnos e alumnas, "alumnado da ESO, Bacharelato, ciclos...variado", di Rivas, "que nos axudaban nos recreos ou mesmo algunhas tardes". O lema ese curso foi "somos diferentes, sentimos igual". Dentro dese "caldo de cultivo", desde a dirección apostouse na creación dun Plan de Igualdade, do que xurdiu un Observatorio. O organismo está composto por persoal docente e non docente, o que inclúe profesorado, estudantado e familias, co fin de integrar toda a comunidade educativa. Foi así como este curso 2018/2019, con esas ferramentas previas, o IES aventurouse a realizar un Contrato Programa, que facilita un orzamento para desenvolver o proxecto. O lema elixido este ano foi "A igualdade sabe a sal", centrado nas mulleres do mundo do mar. "Vigo é unha cidade que está a carón do mar e moito do seu desenvolvemento veu da industria conserveira e dos produtos do mar. Neste sector hai moitísima man de obra feminina invisibilizada, un 80% das traballadoras das conserveiras son mulleres", defende Rivas. "Este ano estamos intentando traballar a través das horas de titorías da ESO. O material que facemos nas miñas clases, de FP de Administración, pasámosllo ao profesorado da ESO", conta Mayca Rivas, "ademais contamos con distintas exposicións na entrada do centro que van cambiando". Entre esas actividades están exposicións como a difundida a semana do 8 de marzo, na que mulleres de diferentes eidos- marítimo, tecnolóxico, xurídico ou empresarial- foron amosadas en constelacións como metáfora da guía da xente do mar; a mostra Achegas das mulleres á sustentabilidade do mar, en colaboración coa Deputación, que amosa fotografías de mulleres da profesión desde 1914; obradoiros da Fundación Redmar, que intenta mandar mulleres a alta mar para reducir a masculinización nese campo ou unha mesa redonda con Engracia Trillo, directora do instituto marítimo pesqueiro de Vigo; a presidenta da asociación de redeiras de Cangas; María Saínza, científica do oceanográfico de Vigo e Rita Míguez, mariscadora da confraría de Arcade e presidenta da Asociación Nacional de Mulleres do Mundo da Pesca. "O alumnado está a responder moi ben", apunta Rivas, ""colaboran e participan nos obradoiros e coloquios". Unha das cuestións que máis lle sorprendeu foi atoparse con que alumnas lle confesaban que vivían situacións de maltrato psicolóxico e control e que se decataron nas actividades desenvolvidas no centro, "todo o investido ten froitos", manifesta. Ademais, no seu traballo cos centros adscritos de educación primaria, Rivas atopouse con comportamentos sexistas en nenos que non chegan aos dez anos de idade. "Fixemos unha actividade na que un neno e unha nena eran capitán e capitá e tiñan que guiar o resto, para amosarlles que era posíbel ter tanto xefes como xefas. Un neno de terceiro de primaria contestounos que as mulleres non valemos para nada", relata, "o meu alumnado, que dirixe eses xogos, estase a decatar de que existe un problema real". Outros xogos que levan a eses centros consisten, por exemplo, en converter as crianzas en mariscadores por un minuto e á hora de pagarlles darlles tres gominolas ao neno e unha á nena. "Traballamos a fenda salarial. Algunha nena se queixa, mais hai moitas que non din nada. Hai que conciencialas en que non poden permitir que iso pase", lamenta Rivas. "Na escola tes unha obriga legal de ensinar en igualdade. Non soamente de forma específica, senón de forma transversal, como un reflexo do profesorado. Nas familias é unha obriga moral", reflexiona Mayca Rivas, "a diferencia entre ambas é que moitas crianzas non teñen a oportunidade nas súas casas, por iso o ideal é que a Anpa forme parte do Observatorio. Familias e centro educativo deberiamos remar na mesma dirección". En canto ás demandas de mellora, a profesora láiase de que este traballo "está sendo voluntario e altruísta por parte do profesorado cando debería ser obrigatorio". As horas e dedicación que invisten nas tarefas do proxecto non son remuneradas xa que non existe ningunha lexislación oficial ou organismo específico en materia de igualdade. "Tes que ter moita sorte coa dirección que che toque. Teñen que darche horas dentro do teu horario lectivo, recursos e un espazo físico", explica. "Sería preciso unha xefatura ou un departamento como o de Normalización Lingüística. Eu como coordinadora teño unha hora semanal e a miña compañeira, como supervisora, ningunha", advirte Rivas. Ademais, reivindica que a formación en igualdade sexa obrigatoria para todo o profesorado, non só para o de recente incorporación. "Falta moita sensibilización", sentencia. Nota: Todas as imaxes son cedidas polo IES Ricardo de Mella


Summary: A Área de Deporte da Deputación de Lugo, que xestiona o BNG, aporta o único apoio institucional para o partido da selección galega coa de Occitania que se celebrará en Lugo o próximo 28 de decembro, organizado por Siareiras Galegas. O vicepresidente da institución, Antonio Veiga, explícanos o que significa en canto aposta pola identidade propia e apunta as liñas de actuación en política deportiva do organismo, o que máis inviste en deporte de todo o Estado.

-A Deputación de Lugo, a través da área que vostede xestiona, é a única institución que apoia o partido da Selección Galega que se celebrará o vindeiro 28 de decembro en Lugo. Por que deciden apoiar a iniciativa? Desde o 2005 até o 2009 a Xunta de Galicia, por medio da Consellaría de Cultura xestionada polo BNG, apoiou a selección galega, o que supuña poñer en valor o mundo do deporte propio e os nosos sinais de identidade. Cando o PP chega á Xunta en 2009 situouse na liña de atacar os sinais de identidade do país, a lingua e a nosa cultura de maneira especial. Borrou de golpe tamén aquel referente social que estaba a emerxer e que eran as seleccións galegas no mundo do deporte. Lugo vive hoxe un momento de esplendor deportivo, malia a situación de crise económica, e queriamos tamén que dalgunha maneira iso quedase á vista no apoio á selección nacional tamén porque defendemos que as institucións temos que poñer en valor os nosos sinais de identidade, defendelos con todas as consecuencias porque nos vai a vida e o noso futuro niso. As institucións teñen obriga de poñerse á fronte de reivindicacións da nosa identidade. -O fútbol, de maneira especial, é interesante á hora de conformar esa identidade nacional? Non hai máis que ver outras nacións sen Estado como Catalunya ou Euskalherria para as que son referente obrigado e coas que non fallan nin as institucións, nin os clubes nin a sociedade. A recuperación da selección galega valeu para imprimir nos clubes de referencia o pensamento sobre o propio deporte. A selección de Arsenio e Fernando Vázquez puxo en valor a todos os grandes xogadores galegos que estaban espallados en distintos equipos. Compre destacar, nese sentido, a aposta que ese fixo desde o nacionalismo nas institucións. -Como valora a negativa do PP a apoiar a Selección Galega? Responde a súa vontade de autodestrución e autonoxo que está instalada no Partido Popular, plegado a intereses alleos a Galiza e non só no ámbito económico senón tamén no social, o cultural e, como non, tamén no deportivo. Só así se entende. Se non nos situamos nun tempo no que o PP defende unha política de espolio contra o propio país non entederíamos esta maneira de tirar pedras contra o propio. -O BNG na Deputación de Lugo fortaleceu a área de deporte e, de feito, é o organismo provincial que máis inviste no sector de todo o Estado. Por que priorizan este ámbito de actuación? Desde que o BNG ten responsabilidade na área de Deporte sempre a Deputación de Lugo aparece como a que máis inviste anualmente na área, detrás dos cabidos e as deputacións forais que teñen outro sistema tributario. Somos, sacando esas excepcións, a que máis esforzos dedicamos a actividades ou construción e iso ten a ver co esplendor que esta a vivir o deporte en Lugo. Desde a Deputación apoiamos todos os clubes deportivos da provincia, que están a pasar momentos difíciles porque viron rebaixadas as aportacións da Xunta que leva un ano atrasado no pago de subvencións e só informa das cantidades a final do ano. Na Deputación procedemos de forma inversa e no comezo do trimestre os clubes xa poden facer unha composición dos cartos que van recibir a partir das subvencións nominativas que se outorgan a todos os clubes. Todos recoñecen que esa aportación é primordial, un dos piares que se sustenta nunha situación extrema na que lles é moi difícil atopar recursos da empresa privada. -Entre os programas que desenvolven un está destinado á poboación rural e, en concreto, a grupos de maiores, cativos e persoas con discapacidade. As políticas deportivas teñen que ter en conta a compoñente social? Trátase dun programa que hai dous anos denominabamos "Todos a xogar", o pasado ano "Tempos" e que agora estamos a definir o que no 2014 levará o deporte a todos os concellos, en especial aos que teñen menos de 5.000 habitantes e cunha atención prioritaria a persoas maiores, de maneira singular ás mulleres. Os resultados son moi positivos e a xente demanda prácticas deportivas e nos preguntan cando van empezar as actividades. Ao noso ver, calquera persoa ten que ter os mesmos dereitos que as que viven no mundo urbano, tamén en deporte. Nós levamos a ximnasia a estes núcleos rurais, utilizando centros sociais, antigas escolas ou antigos teleclubes. Trátase dun labor deportivo mais tamén social xa que, nalgúns casos, é a única actividade de animación que se desenvolve. -Pola contra, con respecto ao apoio económico ás sociedades anónimas deportivas o BNG quedou en solitario na súa oposición a estar a Deputación no accionariado. Por que esa posición política? Compre ser consecuentes coas posicións que se manteñen na oposición e no goberno e iso é o que fixemos. Apoiamos a saída do accionariado da Sociedade Anónima Deportiva Breogán que, ao noso ver, ten que concorrer ás axudas ao igual que os demais clubes. O mesmo acontece co Clube Deportivo Lugo cando se transformou en sociedade anónima. A nosa postura é clara, tanto na Deputación como no Concello. Dixemos que as institucións non teñen que tomar parte dos accionariados dos clubes. PSOE e PP votaron por entrar no grupo de accionistas. Se naquel momento apostabamos por saír do Breogán non tiña sentido que entraramos no Lugo. Unha institución non se pode poñer en situación de ter a obriga de paliar o déficit dunha sociedade no caso de que o houbera. En tempos ademais nos que temos prioridades como as referidas á área de Benestar Social temos moi claro cal ten que ser a nosa aposta política. -Competencia da UE está a investigar a moitos clubes de fútbol e a súa relación coa administración despois do que xa se deu en chamar a "burbulla deportiva". Como ten que ser, ao seu ver, a relación da administración cos clubes? As burbullas acaban rebentando e non é de recibo que a pague a cidadanía enteira. Todos os cidadáns tiveron que facerse cargo da burbulla inmobiliaria e na deportiva vemos que vai acontecer o mesmo. O deporte non pode ser entendido como negocio e estamos a comprobar que o entramado deportivo ten olor a rancio, cunha estrutura de federacións que son cotos pechados onde se perpetúan familias e lobbies. A relación de intereses que se establece entre moitas administracións con esas federacións pouco axuda ao desenvolvemento do deporte, en especial, do de base que é no que nós centramos desde a Deputación a nosa actuación política. Temos que ser consciente da importancia social que ten o deporte tamén para reforzar a identidade dun país, dun pobo, unha vila ou unha cidade. -Esa política de apoio ao deporte de base está a dar os seus froitos? Está. Ao noso ver, en Lugo respírase un ambiente deportivo moi positivo que ten que ver coa liña e a aposta que se desenvolveu desde a Deputación. Todos os clubes da provincia, como dicía, levan axuda da Deputación e, para moitos equipos pequenos isto é fundamental para a súa supervivencia. Para nós é importante que en todos os recunchos haxa clubes deportivos e que todos sintan o noso apoio. Entre outras cousas, son os grandes esquecidos pola Xunta. Infelizmente, como noutras áreas, vémonos na obriga de cubrir desde a Deputación os incumprimentos do goberno de Feijóo.


Summary: A Xunta só lle ofrece un bono de 150 euros, insuficiente para facer fronte ao custe dun alugueiro, e Concello o pagamento de dúas mensualidades. Porén, non hai alternativas habitacionais para os moitos desaloxos que se seguen producindo na cidade.

Unha familia de Vigo, de tres integrantes (un adulto cunha minusvalía do 49%, a súa irmá de 19 anos e a nai de ambos, de 60), pode quedar na rúa o vindeiro 21 de xaneiro, data na que está previsto que se execute o desafiuzamento do piso que habitan no barrio de Teis. Hai unhas semanas que a familia fixo pública a súa situación, dirixíndose á PAH e ao colectivo de loita contra a exclusión Os Ninguéns, que os están axudando na procura dunha solución e en conversas coas distintas administracións. Porén, ata o momento as alternativas ofrecidas tanto pola Xunta coma polo Concello son claramente ineficaces. A Xunta non dispón en Vigo de vivendas sociais axeitadas para esta familia. Os poucos pisos cos que conta son moi pequenos, insuficientes para tres persoas Dende o Instituto Galego de Vivenda e Solo (IGVS) sinálase que a Xunta non dispón en Vigo de vivendas sociais axeitadas para esta familia. Os poucos pisos cos que conta son moi pequenos, insuficientes para tres persoas. Ademais, sinalan dende Os Ninguéns, en Vigo hai outras moitas familias a piques de perder a súa casa, aínda que decidiron non facer público o seu caso e que teñen prioridade para acceder a estas alternativas habitacionais. "Nós non queremos deixar a ningunha outra persoa sen casa, queremos unha solución para todos os casos, que son moitos", din. A única opción que se ofrece dende o Goberno galego é tentar buscar unha vivenda noutro concello, coa incomodidade que tería para a familia ser apartada do seu entorno social e familiar e, sobre todo, polo prexuízo que lles produciría empadronarse noutra localidade, e volver comezar todo o proceso de adxudicación de axudas, tendo ademais prioridade os demandantes anteriores nese novo concello. "Facilitar o acceso a un piso novo que non van poder pagar non é solucionar un desafiuzamento", xa que "esta familia estará en situación semellante á actual dentro duns meses" Dende a Xunta tamén se ofrece un bono que lles cubriría 150 euros de alugueiro dun novo piso durante un ano, unha vez tramitado e concedido. O primeiro problema é que esta solución é insuficiente (a familia só conta cos 426 euros que ingresa a nai a través do subsidio de desemprego) e que, primeiro, deberían conseguir alugar unha vivenda, "o que con eses ingresos, sen nómina ou aval, e tras denunciar publicamente dous desafiuzamentos é inviable", sinalan dende Os Ninguéns. Abel Caballero manifestou publicamente que en Vigo non volvería haber un desafiuzamento mentres el fose alcalde Pola súa banda, dende o Concello de Vigo, o único que se ofrece é financiar o pagamento da fianza e dúas mensualidades do pagamento do alugueiro do piso. Dende Os Ninguéns saliéntase que mesmo se a familia puidese atopar unha nova vivenda, como propoñen dende Concello e Xunta, "facilitar o acceso a un piso novo que non van poder pagar non é solucionar un desafiuzamento", xa que "esta familia estará en situación semellante á actual dentro duns meses". "Poñamos que atopan un piso de 350 euros de alugueiro (o que para tres persoas é complicado en Vigo): sobraríanlles 76 euros para chegar a final de mes. Cando acabase a axuda do concello, volverían endebedarse", din. En varias ocasións o rexedor da cidade, Abel Caballero, manifestou publicamente que en Vigo non volvería haber un desafiuzamento mentres el fose alcalde. A última, o pasado 31 de decembro, cando salientou que o seu Goberno municipal "aplica a política social máis importante de España". O pasado mes de xuño podíamos ler outras declaracións de Caballero aos medios, nas que destacaba que "a oficina antidesafiuzamentos é a miña mesa. Chamo eu ao banco e pároos". "Prometer solucións para as que non hai capacidade é unha falta de respecto aos afectados e aos seus propios traballadores sociais" Dende Os Ninguéns respóndenlle a Caballero que "prometer solucións para as que non hai capacidade é unha falta de respecto aos afectados e aos seus propios traballadores sociais, que deben axustarse a un procedemento que non coincide coa publicidade que deu o alcalde e son quen reciben a desesperación dos afectados que acoden confundidos pensando que o seu caso está solucionado cando non é verdade". Dende a entidade lembran que "hai moitas máis persoas nesta situación que non quixeron facer unha denuncia pública" e que para o mesmo día do desaloxo desta familia hai máis persoas pendentes dun lanzamento. "É un problema dramático que hai que encarar dunha vez por todas desde as institucións tendo pisos dispoñibles onde poder aloxarse pagando un alugueiro axeitado aos seus ingresos. E dende logo negar que isto estea a suceder ou prometer que non vai suceder máis cando non é certo non fai senón complicar máis as cousas", din. "É un problema dramático que hai que encarar dunha vez por todas desde as institucións tendo pisos dispoñibles onde poder aloxarse pagando un alugueiro axeitado aos seus ingresos" Segundo datos do INE, no Concello de Vigo hai 18 mil vivendas baleiras. Delas, unha boa parte son vivendas novas, construídas nos últimos anos, no marco da burbulla inmobiliaria da década pasada (en toda Galicia hai 30 mil casas sen vender posteriores a 2004). Os Ninguéns e a PAH seguen buscando solucións á situación destas familias. Neste caso concreto, previsto o lanzamento para o día 21, están a buscar algunha outra vivenda na que se poidan aloxar, para non quedar na rúa. Quedan oito días. O caso de Vanesa Bregua e os seus dous fillos Os Ninguéns tamén está colaborando con Vanesa Bregua, unha muller viguesa que tamén pode quedar na rúa nos vindeiros días xunto cos seus dous fillos, de 6 e 9 anos. Dende o 2011 esta familia residiu nun piso grazas a unha axuda do IGVS (que paga o 80% do alugueiro). Porén, a normativa impide que -superados os cinco anos- se manteña esta achega. Os ingresos da familia son moi reducidos, polo que lle resultará imposible continuar nesta vivenda e terá dificultades para acceder a outra. Os Ninguéns reclámalle ao Goberno galego que lle ofreza unha solución "que non sexa simplemente darlles unha data de saída". "O Alcalde de Vigo era coñecedor desta situación hai meses" "En reunión coa nosa Plataforma comprometeuse a solucionar non só a situación destas familias, senón que foi moito máis alá dicindo que non ía consentir ningún desafiuzamento en Vigo" Con respecto á situación á que se enfrontan estas dúas familias, a PAH de Vigo sinala que "o Alcalde de Vigo era coñecedor desta situación hai meses" e que "en reunión coa nosa Plataforma comprometeuse a solucionar non só a situación destas familias, senón que foi moito máis alá dicindo que non ía consentir ningún desafiuzamento en Vigo". Engaden que Caballero "coas súas promesas non só nos faltou á verdade incumpríndoas, senón que ao facelo xogou coa dor destas familias ás que lles creou unha expectativa de solución" pois "a realidade é que están a poucos días dun desafiuzamento". Lembra, así mesmo, que Vigo "posúe milleiros de pisos baleiros", en parte da SAREB e da banca e en parte de particulares. "O concello ten potestade para facer unha política que busque por unha banda acordos coa Banca para conseguir vivendas para o alugueiro social e doutra banda estimular a posta en circulación destas vivendas por medio de estímulos fiscais". "Facemos un chamamento a que as administracións locais e a Xunta fagan un esforzo real para colaborar xuntas na solución dos problemas habitacionais que temos e que por desgraza seguiremos tendo. É hora de que non se utilice o problema da vivenda como arma política entre as dúas administracións porque hai vidas en xogo", engaden.


Summary: Os resultados das eleccións francesas, nas que o PS de François Hollande confirmou o prognóstico e terá maioría parlamentaria, confirman o presidente francés como o valedor dun cambio da política económica e da propia arquitectura institucional da UE. Porén, a vitoria de Nova Democracia en Grecia serve de contrapeso e dalle un respiro á troika. O xogo de reequilibrios vén de comezar.

Grecia, a terra que alumbrou a filosofía ocidental, a democracia e a cultura que se converteu no canon de toda Europa, enfrontaba hoxe as eleccións máis decisivas da súa historia recente. Cos ollos do mundo enteiro postos sobre o país, cinco datos resaltan especialmente dos resultados das eleccións gregas: (i) a vitoria da dereita representada por Nova Democracia, que non terá problemas para compor unha maioría do goberno cos socialdemócratas do PASOK, sempre que estes renuncien a que nela se integre Syriza; (ii) a polarización electoral, sintoma evidente da crecente fractura social provocada pola xestión da crise, que provocou unha subida de máis de 10 puntos porcentuais das dúas forzas políticas capaces de aglutinar os partidarios da intervención, encarnados por Nova Democracia, e os defensores dunha profunda renegociación coa UE, liderados pola coalición esquerdista Syriza; (iii) a emerxencia con forza dunha alternativa de goberno en clave de esquerda renovadora e radical, liderada por Syriza e polo seu líder Alexis Tsipras, capaz de duplicar en votos ao PASOK e ao tempo de captar a metade do electorado do comunista KKE; (iv) o desencanto da poboación e o seu distanciamento da política, unha vez constatada a supremacía dos poderes económicos sobre os lexitimamente constituídos por sufraxio popular, factor que explica o aumento da abstención en máis de 3 puntos, até atinxir case o 40% do electorado; e (v) a existencia dunha conciencia europea que non representan as institucións comunitarias, senón que está arraigada nunha concepción social e nunha percepción da comunidade de intereses entre as sociedades dos diversos Estados que conforman a Unión, como se puido comprobar pola enorme expectación con que as eleccións gregas foron seguidas en todo o continente, especialmente no ámbito da esquerda. Nova Democracia, vencedora das eleccións en Grecia, non terá problemas para compor unha maioría do goberno cos socialdemócratas do PASOK, sempre que estes renuncien a que nela se integre Syriza Coa vitoria dos partidarios do draconiano rescate imposto pola UE aos gregos, a UE soluciona un problema no curto prazo, xa que non se verá obrigada a negociar cun goberno lexitimado pola cidadanía helena para reclamar un trato ben diferente por parte das institucións comunitarias; mais tamén perde unha oportunidade de revisar o rumbo seguido até agora, que pon en perigo -como nunca antes- a estabilidade non só dos Estados economicamente máis vulnerables (os famixerados PIIGS), senón tamén a propia continuidade do proxecto europeo. Non falta quen diga que as eleccións gregas as venceu Angela Merkel Non falta quen diga que as eleccións gregas non as venceu Antonis Samaras, líder de Nova Democracia e desde hoxe primeiro-ministro in pectore, e si Angela Merkel. Algo de certo hai en tal afirmación, xa que as presións das institucións comunitarias, e moi nomeadamente as de Alemaña, ben como as dos medios internacionais que apoian a actual arquitectura da Unión, foron un elemento crucial na recta final da campaña electoral grega. Resulta imposible determinar o seu impacto, e até mesmo é plausible pensar que pode ter sido ambivalente, fortalecendo tanto a mobilización dos partidarios do acordo coa troika como a dos seus detractores, mais o que a estas horas semella claro é que una vitoria da política encarnada por Merkel non é, necesariamente, unha vitoria da UE. François Hollande é, sen discusión, o grande vencedor nas eleccións lexislativas francesas E se non, que llo digan a François Hollande, o grande vencedor da xornada na segunda volta das eleccións lexislativas francesas. Gozará dunha cómoda maioría na Asemblea Nacional, sen necesidade de aliarse nin con Europe Écologie nin co Front de Gauche, terceira e cuarta forzas, respectivamente, nas eleccións de hoxe. Ademais, desfaise de dous incómodos rivais: a súa ex esposa, Ségolene Royal, e o líder centrista François Bayrou, xa que se prevé que ambos perdan o asento que até agora ocupaban na cámara lexislativa francesa, ao contrario do acontecido co flamante primeiro-ministro, Jean-Marc Ayrault, electo xa en primeira volta. Mais, ao contrario do ocorrido en Grecia, en Francia os cambios electorais seguiron a dinámica habitual na V República: ao ascenso do PS aompáñalle un descenso da dereita, aglutinada na UPM, mais sen terceiros en disputa pola hexemonía electoral: para se ter unha idea, entre a UPM e Europe Écologie, o seu inmediato seguidor, hai unha diferenza duns 200 escanos. Outro dato importante é o alto índice de abstención, próximo ao 45%, algo que se está tornando tradicional nas eleccións lexislativas francesas, que concitan moito menos interese que as presidenciais. Francia confirmou a súa aposta por un cambio morno, por unha nova política de crecemento mais con estabilidade institucional En resumo, Francia votou por un cambio morno, por unha nova política de crecemento -hoxe mesmo filtrouse a nova do Plan de Crecemento que Hollande enviou aos seus socios europeos- mais con estabilidade institucional. Das eleccións francesas sae un Hollande reforzado para discutir ante Merkel e os seus aliados máis fieis (Austria, Holanda e Finlandia, moi especialmente) a necesidade de impulsar novas políticas de gasto público, de establecer novos mecanismos de financiamento (os eurobonos) e de harmonizar a política económica e a cohesión entre os Estados membros. Non obstante, Hollande ten unha debilidade: o seu mellor aliado está do outro lado do Atlántico e responde ao nome de Barack Obama, mais carece de apoios suficientes dentro da Comisión e deberá atraer a si gobernos -como o español, o portugués ou o italiano- de diferente signo político ao seu e con conviccións ideolóxicas fortemente influenciadas pola ortodoxia neoliberal. Hollande non poderá xogar o papel de árbitro entre os extremos representados por Tsipras e por Merkel, polo que se verá abocado a protagonizar o debate E é que, aínda que publicamente manifestara nos últimos días o contrario, o mellor que lle podería ter ocorrido a Hollande sería, xunto coa súa propia vitoria, que Syriza vencese as eleccións gregas. Ao non producirse esa conxunción, Hollande non poderá xogar o papel de árbitro entre os extremos representados por Tsipras e por Merkel, polo que se verá abocado a protagonizar o debate. Hai poucas dúbidas da disposición da UE a aceptar algunhas modificacións na liña seguida até agora, como se demostrou hoxe mesmo cando, tras coñecerse a vitoria da dereita en Grecia, o ministro alemán de Exteriores, Guido Westerwelle, se apresou a garantir unha flexibilización dos prazos dados ao Estado heleno para cumprir os seus compromisos; mais, ao mesmo tempo, non é probable que ese cambio teña a suficiente profundidade como para reverter a camiñada dos PIIGS cara ao caos ou para eliminar as presións sobre un euro cada vez máis exposto á vaga especuladora.


Vimos de celebrar o oitavo aniversario de Praza.gal. Na liña do que vos avanzamos hai poucas semanas, abordamos o comezo deste noso noveno ano con novas ideas e novos proxectos no marco dun intenso panorama informativo. Tamén con algunhas mudanzas no horizonte.Un deses primeiros proxectos foi o lanzamento de TEMAS, os monográficos para socias e socios de Praza.gal cos que afondamos na análise pausada do que sucede no país e no mundo, contextualizando os feitos e fuxindo da última hora permanente que, ao noso xuízo, é unha das principais ameazas actuais para o xornalismo e, daquela, para a cidadanía á que nos debemos. Ao tempo, TEMAS é tamén unha aposta por profundarmos na relación coas socias e socios, indispensables, coma sempre, para o sostemento económico da redacción de Praza.gal e o seu futuro crecemento.Praza.gal e eldiario.es terán de agora en diante unha nova relación, xa establecida de mutuo acordo e marcada como ata agora pola colaboración, pero con termos diferentes aos destes anosNo que atinxe ás mudanzas, unha das primeiras será unha nova relación con eldiario.es, o xornal cuxa edición galega a redacción de Praza veu editando dende finais de 2012, uns meses despois do noso propio nacemento. Dende hai algún tempo, eldiario.es está a traballar nunha reformulación xornalística e empresarial desa edición galega no marco dos seus plans de expansión. Concretarase proximamente coa conformación dun equipo xornalístico e comercial de seu, alleos a Praza.gal.Praza.gal e eldiario.es terán de agora en diante unha nova relación, xa establecida de mutuo acordo e marcada como ata agora pola colaboración, pero con termos diferentes aos destes anos tanto no eido xornalístico como no comercial. Dende a nosa aposta por fortalecermos Praza.gal como xornal independente, plural e en galego, saudamos o enriquecemento do ecosistema informativo nun contexto no que, como subliñabamos no editorial do noso oitavo aniversario, resulta imprescindible -se cadra, máis ca nunca na historia da autonomía- velar pola pluralidade informativa e situar en primeiro plano ese medio país que en múltiples instancias é obviado para facer como que non existe.Dende a nosa aposta por fortalecermos Praza.gal como xornal independente, plural e en galego, saudamos o enriquecemento do ecosistema informativo nun contexto no que resulta imprescindible velar pola pluralidade informativa e situar en primeiro plano ese medio país que en múltiples instancias é obviadoDende a nosa preferencia polas arterias por riba das fronteiras, aproveitamos tamén estas liñas para responder con claridade algunhas preguntas que nos chegaron por diferentes vías nos últimos días a respecto destas mudanzas. A primeira resposta é sinxela: Praza.gal mantén a súa estrutura xornalística e económica e os seus plans de futuro intactos, na liña do trazado a finais do pasado ano, tal e como sucede cada doce meses. Sempre, coa convicción de medrar sobre bases sólidas que só poden ser tal se implican condicións laborais dignas para cada membro do equipo. Para facelo, como nestes oito anos e como en todos os que virán, o apoio das socias e socios resulta indispensable, o mesmo que a confianza das empresas, entidades e institucións que confían en Praza.gal como soporte publicitario.Como vos diciamos hai pouco, o noveno ano de Praza.gal está cheo de cousas por contar. Dispoñémonos a seguir facéndoo da vosa man.


Summary: A empresa concesionaria da recollida de lixo en Lugo comunicou o despedimento d@s 11 traballador@s que compoñen o comité de folga e o proceso sancionador aberto contra outr@s 60 empregad@s. Desde o plantel advirten que o seu "obxectivo prioritario" é agora dar a batalla contra o que tildan de "prácticas mafiosas" por parte de Urbaser.

No medio dunha xuntanza entre Urbaser e o comité de folga. Así se lles comunicou vía telefónica @s representantes d@s traballador@s que a empresa despediu @s 11 integrantes do comité e abriu expediente sancionador contra outr@s 60. Para iso Urbaser argüe que se están a incumprir os servizos mínimos. Uns mínimos que estaban a negociar nese mesmo intre. Após 16 días de paro, @s traballador@s advirten que o seu "obxectivo prioritario" mudou logo da decisión da concesionaria. Xa non será a procura dunha "solución negociada ao conflito" senón defender perante a empresa concesionaria da recollida do lixo a re-admisión d@s despedid@s e a retirada das sancións. Novo calendario de mobilizacións "A loita vai continuar", sinalou Carme Antas da CIG aos medios de comunicación ao tempo que debullou o calendario de mobilizacións que o plantel de Urbaser encetou esta quinta feira. Concentracións, marchas informativas pola cidade e unha manifestación nacional que artellan xa desde as secretarías xerais da CIG, UGT e USO. Aliás, avanzan que non volverán sentar na mesa coa dirección de Urbaser nen darán inicio a ningunha mesa de negociación se non se deixan sen efecto os despedimentos e sancións. "Agora somos nós os que poñemos condicións", explicou Antas quen lembrou a "vontade" do plantel de traballador@s durante os máis de quince días que se prolonga a folga, de procurar unha "solución". Unha caixa de resistencia contra "prácticas mafiosas" Mais o que tildan de "prácticas mafiosas" por parte de Urbaser deu unha volta de porca á loita que manteñen @s empregad@s e moi lonxe de desanimar o plantel este xa decidiu iniciar a "recollida de fondos" para constituíren unha caixa de resistencia que palíe "na medida do posíbel" as consecuencias que está a carrexar a folga para @s traballador@s. Neste senso, anunciaron que o diñeiro recadado se destinará principalmente a apoiar "os traballadores que máis tempo levan" parad@s e a sufragar os custes dos expedientes abertos entre o persoal. Así as cousas, desde o comité de folga anunciaron que continuarán a recoller o lixo situado nos puntos sinalados como de risco para a saúde pública pois, explicou Carme Antas, "é a nosa responsabilidade" e "non imos caer no erro e nas provocacións que a empresa nos pon por diante". Aliás lembrou que foi o propio plantel quen propuxo a Urbaser facer esa recollida coa que continuarán para evitar que a loita d@s operari@s poida ter consecuencia algunha para a saúde d@s lugues@s.


Summary: A Deputación da Coruña, o Concello de Sada, outros municipios e entidades pactan "iniciar o proceso para recuperar o BIC para o patrimonio público" e conforman unha Xunta pro Devolución. O alcalde sadense convoca un pleno extraordinario o sábado para reclamar a xestión das visitas

Acabouse a paciencia. O anuncio de que a Fundación Francisco Franco xestiona dende hai meses as visitas ao Pazo de Meirás, a confirmación por parte da entidade de que empregará esta "excelente oportunidade" para facer apoloxía da ditadura e do dirixente fascista e a posición morna adoptada pola Xunta mobilizou entidades civís e pola memoria e varias administracións públicas, que veñen de facer fronte común para activar a maquinaria política e legal que permita recuperar para o público o Ben de Interese Cultural (BIC), así como ilegalizar a institución franquista que agora se ocupa da xestión do inmoble. Deputación, concellos e entidades civís fan fronte común e activan a maquinaria política e legal para recuperar o BIC para o público Neste mesmo mércores, a Deputación da Coruña convocou o Concello de Sada, outros da provincia e diferentes organizacións co obxectivo de "impedir a apoloxía do franquismo no Pazo de Meirás". Da xuntanza saíron diferentes acordos destinados a "iniciar o proceso para recuperar o BIC para o patrimonio público", na mesmo liña do municipio sadense, que vén de convocar un pleno extraordinario para reclamar, entre outras cousas, a xestión das visitas ao inmoble. As ameazantes e provocadoras palabras da Fundación Franco e dos seus dirixentes, a impotencia que mostra a Xunta á hora de impedir que unha entidade fascista guíe as visitas polo Pazo ou a negativa amosada xa polo PP para unirse á reclamación de reversión ao público do BIC no Congreso fixeron tomar a iniciativa a todas estas administracións e entidades. Os alcaldes de Sada e Pontedeume, o concelleiro de Cultura da Coruña, o vicerreitor da Universidade da Coruña e representantes da Iniciativa Galega da Memoria ou a Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña (CRMH) uniron forzas. Crearase a Xunta pro Devolución do Pazo, á que os impulsarones convidan o Goberno galego para que se una "desde o inicio" Así, acordaron constituír "de inmediato" unha Xunta pro Devolución do Pazo de Meirás, coa participación de institucións, asociacións, organizacións políticas, sociais, sindicais e fundacións co fin de "reclamar a restitución da propiedade" e na que teñen intención de "incorporar desde o inicio á Xunta". Ademais, acordaron "rexeitar a xestión por parte da Fundación Francisco Franco do programa de visitas ao Pazo" e condenar as declaracións manifestadas a través dun comunicado e do seu portavoz. Ao mesmo tempo, instan ao "estudo da modificación da Lei de Fundacións" co obxecto de "impedir a legalidade" de entidades que fagan "apoloxía do franquismo" e "realizar un estudo arredor do espolio e a apropiación" do inmoble por parte da familia do ditador e sobre o "proceso para posibilitar a súa devolución ao patrimonio público". Alén disto, as administracións implicadas apostan tamén por "reclamar a aprobación dunha Lei Galega da Memoria Histórica galega que impida o enxalzamento dos protagonistas da represión". A Deputación e os concellos implicados piden a ilegalización da Fundación Franco e o inicio dun proceso que permita devolver o Pazo ao patrimonio público As medidas van na liña que intentará aprobar por unanimidade a corporación do Concello de Sada o vindeiro sábado no pleno extraordinario convocado polo seu alcalde, Benito Portela, para volver reclamar, entre outras cousas, a xestión das visitas ao Pazo por parte do municipio. A iniciativa foi aprobada na comisión informativa deste mércores co voto a favor de Sadamaioría, BNG e PSdG, a abstención do PP e o voto en contra do PDSP. Así, a proposta aprobada -sobre a que se intentará un consenso para conseguir unha resposta "unánime, rápida e contundente" de toda a corporación- insta a Xunta a que permita que sexa o Concello de Sada quen xestione as visitas ao Pazo e a que "realice todas as actuacións pertinentes" para "evitar ou non autorizar" que sexa a Fundación Franco quen sen encargue dese labor. A corporación de Sada pedirá á Xunta que "evite" que a entidade franquista xestione as visitas O documento, ademais, pide tamén ao Goberno galego que "esixa aos propietarios que detentan o inmoble que cumpran co réxime de visitas ao BIC disposto na lei" e que se lles impoña "a máxima sanción" prevista na lexislación para a infracción desas obrigas. Ademais, a corporación sadense reclamará á Xunta e ao Goberno do Estado "o apoio institucional a todas aquelas actuacións encamiñadas a recuperar o Pazo de Meirás para a titularidade e uso públicos". Sada reclama do Goberno galego e do central "o apoio institucional a todas aquelas actuacións encamiñadas a recuperar o Pazo" Alén disto, tamén formalizará unha "declaración institucional de condena expresa" ante os comunicados emitidos pola Fundación Franco e instará ás Cortes do Estado, Goberno central e grupos parlamentarios a modificación da Lei de Fundacións para "amparar a declaración como ilegais daquelas que como a entidade franquista teñan por obxecto a homenaxe á vida e obra criminais do ditador". Por outra banda, o acordo que se dea no pleno extraordinario do vindeiro sábado será trasladado á Xunta de Galicia, a Deputación da Coruña, aos grupos parlamentarios do Congreso e do Parlamento galego e aos que participan nos plenos da institución provincial.


Summary: O cadro actualizado en www.copadacosta.com.

O Castriz e o Outes lograron darlle a volta aos tantos iniciais de Camariñas e Porteño, respectivamente, para acadar sendos triunfos que lle dan unha certa vantaxe para a volta das semifinais desta fase de ascenso á Liga da Costa. Camariñas FC 1 – 3 SD Castriz Camariñas FC: Pablo, Soule, Rodri (Joseba m.73), Raúl, Djibi, Brais, Dani Moreno (Mario m.52), Nico, Miki, Fran, Óliver (Saviola m.59). SD Castriz: Álvaro, Rompe (Kevin m.58), Adrián, Bruno (Chiki m.91), Steven, Jesús (Chapu m.82), Mauri, Iván (Martín Negreira m.90), Martín Gemelo, Álex e Sebas. Goles: 1-0 m.22: Soule (p); 1-1 m.52: Jesús; 1-2 m.70: Sebas (p); 1-3 m.81: Sebas. O Castriz tratou de saír á contra dende o principio para tartar de facerlle dano a un Camariñas que gozaría dun lanzamento dende o punto fatídico para adiantarse logo dun balón en longo tralo que Mauri cometería un penalti que detería Puyol en primeira instancia pero o colexiado mandaría repetilo porque o gardameta visitante se adiantou e Soule non perdoaría para facer o 1-0 co que se chegaría ao descanso. Na reanudación, o Castriz estivo un punto por riba co rival fisicamente falando e iso notouse no desenvolvemento dunha segunda metade na que Jesús faría o empate e na que Sebas con dous goles no tramo final, lle darían unha cómoda vantaxe aos rossoneros de cara á volta da eliminatoria. Outes FC 2 – 1 CF Porteño Outes FC: Antón, Álvaro, Babu (Ramón m.79), Chía (Veleiro m.86), Martín, Eloy (Sergio Lado m.69), Santi, Jura, Simón, Paullo e Quin. CF Porteño: Jimmy, Oli, Pejo, Roi, Manu, Cousillas, Ángel, Pepe Wii (Jorgito m.52), Javi Antelo, Vicente (Cachi m.63) e Nazo. Goles: 0-1 m.15: Nazo; 1-1 m.25: Martín; 2-1 m.37: Quin. Foi un encontro moi condicionado polas malas condicións meteorolóxicas, as cales non permitían xogar ao fútbol sobre un campo totalmente anegado. Debido a isto, ambos equipos buscaron un fútbol máis directo e ao cuarto de hora, Nazo adiantaba aos da Ponte do Porto. Tan só dez minutos despois, Martín faría o empate nunha falta lateral e antes do descanso, Quin faría o definitivo 2-1 ao aproveitar un erro da defensa visitante. Na reanudación, o Porteño tratou de enchufarse no encontro pero foi totalmente ao revés, xa que o Outes tivo ocasións de todas as cores para acadar unha vitoria máis ampla pero os homes de Miguel Ramos non acertarían de cara a portería e agora viaxarán a unha sempre complicada Grixa cunha mínima vantaxe dun gol.


Summary: As seccións sindicais da CIG en Navantia Fene-Ferrol demandan a eliminación das subcontratas e o aumento do cadro de persoal.

A central nacionalista non quer que se repita a historia do Plano Estratéxico de 2005, asinado pola empresa con CC OO, UXT e USTG, un programa de actuacións cuxa implementación resultou na perda de 1.500 postos de traballo. O plano de 2005 substituíu postos de traballo de calidade, a meio de prexubilacións, por empregos "na industria auxiliar cunha alta temporalidade e precariedade", denuncia a CIG. Nunca se conseguiron materializar os seus supostos obxectivos principais, que non eran outros máis que garantir a "viabilidade da empresa através dos seus resultados económicos", algo que non se logrou pois o balanzo de xestión foi "desastroso". Para a CIG, un Plano Estratéxico digno de tal nome debería alicerzarse sobre os seguintes pontos: Eliminación da subcontratación e aumento da contratación directa, isto é, do cadro de persoal da empresa. Estabelecimento dun plano de xubilacións antecipadas "mantido no tempo que permita, xunto coa incorporación de novos mozos e mozas, un relevo xeracional vital para manter a transferencia de coñecimento". A corrección dun "sistema organizativo que se implantou de forma unilateral por parte da dirección e que está a ser un fracaso". A potenciación das actividades de Reparacións e Fabricacións "dotándoas de máis infraestruturas e incorporándoas a novos nichos de mercado". O Plano, enfatiza a CIG, debería ser negociado cos comités de empresa e posteriormente referendado polas traballadoras e traballadores. En todo caso, as seccións sindicais da CIG teñen claro que a intención da SEPI "vai en sentido contrario" a estas propostas. "Van no sentido de facer menos empresa e no sentido de eliminar postos de traballo", din. A consecuencia é que a central se prepara para un cenario de mobilizacións, necesarias, entende, "para que unha comarca como a nosa non volte a sofrer outro grave axuste" laboral.


Summary: Esta nova sentenza confirma o fallo anterior, do tribunal do Social, anula o ERE e insta a reanudar a produción en Vilaxoán. O propietario ten dez días para recorrer, pero o persoal pídelle que acate xa a decisión

Cuca volverá a Vilaxoán. A sentenza do TSXG confirma todos os puntos do fallo emitido hai dez meses polo xulgado número 2 do Social de Pontevedra, anula o ERE (que afectou a 69 persoas) e o traslado da empresa ao Grove, e insta a reanudar a produción na súa localización orixnal. O texto desestima os argumentos presentados polo grupo Garavilla, propietario da conserveira, entre eles o da produtividade. Garavilla ten dez días para recorrer, pero o persoal pídelle que acate xa a decisión. O fallo obriga, ademais, á reposición das anteriores condicións de traballo a todas as empregadas, e ao pago dos salarios ás que viron suspendido o seu contrato. A sentenza chega, iso si, un ano despois do comezo das mobilizacións, e nun momento no que a fábrica de Vilaxoán está desmantelada e as súas traballadoras teñen que desprazarse ao Grove. O persoal, reunido este martes na sede de CC.OO. en Vilagarcía, acordou darlle á empresa un prazo de dez días para reanudar a produción na sede de Vilaxoán. As traballadoras aseguran que, se neste prazo, a empresa non acatou o fallo xudicial, retomarán as mobilizacións. Sindicatos e forzas políticas, como AGE, xa amosaron a satisfacción pola sentenza e, ademais de ofrecer o seu apoio ás traballadoras, denunciaron a "complicidade da Xunta" neste caso. As traballadoras aseguran que, se neste prazo, a empresa non acatou o fallo xudicial, retomarán as mobilizacións A factoría de Vilaxoán foi desmantelada o pasado mes de abril cunha forte presenza policial, que superou a presión das traballadoras, que durante meses fixeron garda ás súas portas para evitar o traslado. Os antidisturbios bloquearon as traballadoras para permitir que a empresa sacase a maquinaria da factoría.


O 2012 pasará á historia da política galega como o annus horribilis do nacionalismo organizado. Precisamente cando se cumprían 30 anos dende o nacemento do Bloque Nacionalista Galego, esta forza política experimentaba a maior división rexistrada na súa traxectoria. O 2012 pasará á historia da política galega como o annus horribilis do nacionalismo organizado A ruptura da unidade organizativa acontecida a partir da Asemblea de Amio (xaneiro de 2012) non se explica pola carencia dunha masa crítica de acordos a respecto dos principios inspiradores do BNG e das alternativas programáticas construídas nas tres últimas décadas. Un repaso das resolucións aprobadas –con amplas maiorías- nas sucesivas Asembleas Nacionais celebradas e un percorrido polas propostas realizadas nas distintas convocatorias electorais certifican a existencia dunha densidade relevante na definición requirida por unha organización política que pretenda representar a sectores cualitativamente relevantes da sociedade galega. Unha ollada singular aos programas presentados nos comicios ao Parlamento galego nos anos 1997 e 2001 permite constatar a notábel relevancia que tiñan os denominadores comúns entre os diferentes segmentos da organización. No canto de propiciar novas fórmulas políticas e organizativas que permitiran administrar con éxito a recoñecida e reiteradamente louvada pluralidade da organización frontista optouse por forzar unha polarización que provocara unha presunta e benéfica clarificación da liña política do BNG Este indiscutíbel nivel de unidade nas definicións ideolóxicas e políticas conviviu con algunhas diverxencias non suficientemente debatidas: análise sobre as luces e sombras da experiencia do goberno de coalición na Xunta (2005-2009) e avaliación dos resultados obtidos nas eleccións locais de Maio de 2011 e nos comicios xerais de Novembro do mesmo ano. Esas diferenzas non afectaban explicitamente ao núcleo duro do consenso fundacional pero si alimentaron unha dinámica de confrontación que demandaba un específico talante integrador capaz de renovar os acordos anteriores e construír unha nova cultura de cooperación interna. Foi precisamente nese ámbito onde tivo lugar o principal fracaso da xestión realizada por quen ostentaba o maior peso específico na dirección nacionalista: no canto de propiciar novas fórmulas políticas e organizativas que permitiran administrar con éxito a recoñecida e reiteradamente louvada pluralidade da organización frontista optouse por forzar unha polarización que provocara unha presunta e benéfica clarificación da liña política do BNG. Paradoxalmente, a fractura nacionalista aconteceu no momento de maior unidade social na resposta ás durísimas medidas gobernamentais: o nacemento, neste mesmo ano, da Alianza Social Galega é unha expresión paradigmática deste rechamante contraste. Pero é que, ademais, o Bloque non foi quen de manter o seu perfil diferencial a respecto das restantes forzas políticas e reproduciu a coñecida relación directa entre devalo electoral e conflitividade interna (repárese na recente Asemblea estatal de IU: as fortes diverxencias do pasado desapareceron por mor das cifras conseguidas nas urnas). O sucedido confirma, mais unha vez, que as estruturas organizativas non garanten per se a consecución das virtudes que se proclaman se non concorre unha acertada actuación das persoas que encarnan e dirixen semellantes instrumentos. Paradoxalmente, a fractura nacionalista aconteceu no momento de maior unidade social na resposta ás durísimas medidas gobernamentais: o nacemento, neste mesmo ano, da Alianza Social Galega é unha expresión paradigmática deste rechamante contraste A cita do pasado 21 de Outubro demostrou algunhas cousas: o BNG recibiu un serio correctivo, CxG non foi capaz de crear un espazo electoral propio e AGE obtivo un grande suceso porque –a través da figura singular de X.M. Beiras- conectou cos votantes que desexaban propostas unitarias para combater a Feijoo. Porén, a existencia desta coalición non estaba na folla de ruta do Encontro Irmandiño cando decidiu abandonar o Bloque. O denominado Novo Proxecto Común pretendía ser o acubillo organizativo para a reconstrución do BNG de 1982 e podía ter sido a oferta electoral (coa eventual incorporación da outra parte escindida, +G) o 21-O. Nunca saberemos o que tería ocorrido nese caso, pero non hai dúbida de que AGE é outra cousa: unha coalición pensada para enfrontar unha comparecencia electoral determinada. Non é realista pensar nun reencontro próximo dos distintos segmentos nacionalistas no interior da mesma organización. Si é posíbel traballar na reconstrución das pontes destruídas e nalgúns acordos políticos concretos de maior ou menor envergadura Non é realista pensar nun reencontro próximo dos distintos segmentos nacionalistas no interior da mesma organización. Si é posíbel traballar na reconstrución das pontes destruídas e nalgúns acordos políticos concretos de maior ou menor envergadura. Non será doado porque as circunstancias mudaron e as feridas non cicatrizan rapidamente. Se queren, os distintos continxentes do nacionalismo galego poden aprender da súa propia historia. Nela atoparán un catálogo de boas prácticas e tamén as pedras nas que veñen tropezando dende os anos 70 do pasado século.


Summary: William V. Martin, inglés de nacemento e nacionalidade, pasou a maior parte da súa vida en Ferrol chamándose Guilermo V. Martin e exercendo de vicecónsul británico, posto desde o que xestionou unha ampla gama de negocios relacionados co seu cargo, especialmente a abastecemento da mariña real.

Tamén foi o primeiro presidente do Circulo Mercantil de Ferrol, fundador da Cociña Económica ou benefactor do Racing, a quen cedeu os terreos para a construción do campo de fútbol do Inferniño, e un dos fundadores, en 1895, do Club Velocipédico Ferrolano, que en maio de 1896 xa contaba con 80 socios. Tanta abundancia de velocípedos, común ao que acontecía noutras cidades, complicaba moito o tránsito polas rúas de Ferrol, de xeito que nese mesmo ano un bando da Alcaldía prohibía o tránsito. A medida, considerada pola prensa como acertada, levou a que o presidente do Círculo Ciclista solicitase que, polo menos, se permitise que as persoas que querían aprender a andar en bicicleta utilizasen a parte central do paseo Marques de Suanzes en horario de catro a dez da mañá (era mes de xullo de 1896). E para o resto dos usuarios quedaban as aforas que tampouco eran seguras pois moitos ciclistas quéixanse de que os viciños lles acirran os cans, cando non os rouban directamente. Non pensemos que estas circunstancias eran exclusivas de Ferrol. En Londres, no mesmo ano de 1896, un numeroso grupo de velocipistas diríxense ás autoridades para lles pedir que graven as bicicletas cun imposto "por elevado que sexa" para así poder dispoñer das mesmas garantías de seguridade que os seus colegas de París que xa dispuñan de carril-bici. Tanta abundancia de velocípedos, común ao que acontecía noutras cidades, complicaba moito o tránsito polas rúas de Ferrol, de xeito que nese mesmo ano un bando da Alcaldía prohibía o tránsito En 1929, xunto con Bello Piñeiro, William V. Martin formou parte da comisión encargada de reunir obxectos interesantes de cerámica de Sargadelos co obxectivo de os exhibir no pavillón da Galiza na exposición Ibero-Americana de Sevilla. Posuía estaleiros e concesións para explotar os filóns de pirita da contorna. Mais traémolo aquí como inventor e fabricante de bicicletas. En 1894 proponse establecer unha fábrica de bicicletas en Ferrol. "Os moitos prosélitos da locomoción a pedal fixeron xermolar no cerebro deste ferrolán a idea", dinos El Correo Gallego que engade "falta fai que en Galicia se monten fábricas onde o obreiro poida gañar sustento para el e a familia" Cando casa, outubro 1896, El eco de Santiago xa o cualifica de "conocido ciclista". No mesmo ano, tal como recolle a revista El Deporte velocipédico, Martin traballa nun prototipo de bicicleta acuática da súa invención co que percorre máis dunha legua pola ría de Ferrol e as súas máquinas son xa claramente triunfadoras en competición: un dos modelos gaña a etapa Alicante-Elche-Alicante, 47 quilómetros, empregando unha hora e trinta e sete minutos. Con casa central en Ferrol, onde hai máis de 500 máquinas en depósito, e outros depósitos en Madrid e Valladolid, os modelos La Campeona A e B son a admiración dos ciclistas. Vende a prazos, desde 5 pesetas á semana para un custo de 300 ptas. ou aluga. Ofrece variado e completo surtido de todos os accesorios, reparacións de toda clase e transformacións á medida. Guillermo V. Martín desenvolve un negocio do que, curiosamente, non queda nin memoria en Ferrol, lugar onde morreu na década de 1960 con 98 anos.


Summary: Prohibe os voos directos desde Italia e suspende as viaxes do Imserso. Feixoo avanzou, ademais, que durante 15 días limitaranse as visitas nos hospitais e nas residencias de maiores.

Os casos de infección por coronavirus SARS-CoV2 na Galiza ascenderon a 27 nas últimas horas, segundo informou o presidente da Xunta Alberto Núñez Feixoo após presidir a comisión de seguimento do brote epidémico na que están implicados os distintos departamentos da Administración. A canda estes casos, dixo, hai tres máis en estudo. Ademais, Feixoo avanzou que, durante 15 días, fíxase o límite de visita dunha persoa por paciente ingresado en calquera hospital galego e a unha visita por interna nas residencias de maiores. Tamén recomenda optar por consultas telefónicas en vez de ir ao hospital, siempre que sexa posible; e indicou que se limitará oaforo de eventos a 1.000 personas. Medidas estatais O Goberno español anunciou esta terza feira un novo paquete de medidas contra o Covid-19 co único obxectivo de intentar frear a expansión do coronavirus, que xa rexistra máis de 1.600 casos en todo o Estado, con 35 persoas falecidas. Após os anuncios desta segunda feira que afectan Madrid e as localidades vascas de Gasteiz e Labastida a suspensión das clases en todos os niveis educativos (A Rioxa incorporouse esta terza feira), o Goberno tomou a decisión de que se xoguen a porta pechadas todos os eventos deportivos multitudinarios (a Liga, ACB ...). Ademais, están prohibidos os voos directos desde calquera aeroporto situado na República de Italia a calquera aeroporto situado no Estado español desde as 00:00 horas do 11 de marzo e até as 00:00 horas do 25 de marzo . Esta decisión xustifícana polos numerosos contactos aéreos entre Italia e o Estado, cun número importante de voos e viaxeiros procedentes das zonas afectadas. "Italia representa o terceiro mercado aéreo internacional por importancia para España, con máis de 106 mil operacións comerciais rexistradas en 2019 e arredor de 16 millóns de pasaxeiros, o que representa aproximadamente 9% do total do noso tráfico internacional. Segundo estas cifras, non é de estrañar que a gran maioría dos casos importados ao noso país estivesen relacionados con viaxeiros procedentes de Italia ", sinálase no Boletín Oficial do Estado. Esta medida aplícase a todos os voos directos realizados desde a República de Italia ao Reino de España, agás avións estatais, paradas non comerciais (polo tanto sen pasaxeiros), voos posicionais e aqueles exclusivamente de carga, humanitaria, médica ou de emerxencia. Continxencia reforzada Este bloque de medidas súmase ás adoptadas a segunda feira á noite, momento no que se aumentou o nivel de risco a "continxencia reforzada", especialmente en dous focos: a Comunidade de Madrid e as localidades de Gasteiz e Labastida. Esta terza feira uniuse A Rioxa. Nestes lugares suspendéronse as clases dende 0 anos até a universidade, en todos os niveis e tipos de centro, durante dúas semanas. Ademais, segundo explicou o ministro Illa, recoméndase ás empresas que realicen tele traballo sempre que sexa posible, así como a revisión e actualización dos seus plans de continuidade de traballo en caso de emerxencias. Estas instrucións xustifícanse polo aumento de casos. A primeira hora da tarde desta terza feira xa se notificaron máis de 1.600 casos e 35 mortes no conxunto do Estado.


Máis dunha década separa esta nova novela de Rosa Aneiros do Sol de Inverno que lle valera, entre outros, o premio Xerais de 2009. Como tivemos ocasión de comprobar nesta mesma sección, o silencio da autora de Meirás foi unicamente parcial, con estes anos moito máis entregados á literatura infantil e xuvenil, aínda que sen ofrecernos ningunha novidade para o público adulto. É por iso que Sibila supón, en moitos aspectos, un reencontro. Tamén unha forma de tomar o pulso a unha das narradoras máis relevantes da primeira parte do século XXI. Sibila / Rosa Aneiros / Xerais / 2021 / 240 páxinas / 17 euros papel / 9'99 epub Falamos de tomar o pulso, porque moi pouco lembra esta Rosa Aneiros á que coñeciamos, como se anunciase unha nova etapa creativa. Sibila é unha novela que deixa de lado certos tons efectistas das súas novelas anteriores, ao tempo que se interna en subxéneros distintos pola vía dunha apropiación nada inocente. É a primeira vez, en toda a súa produción, que a autora se nos ofrece un escenario distópico? Pode ser, aínda que o máis importante e como esa distopía está posta totalmente ao servizo da historia, sen ser presentada de forma sensacionalista como escusa e obxecto da narración. O mundo de Sibila é moi semellante ao noso, aínda que cunha catástrofe ecolóxica máis próxima que comeza a afectar a algúns dereitos das persoas, que non poden permanecer en certos territorios protexidos, e tamén a aspectos como a súa fertilidade. É por estas razóns que o personaxe de Sibila chega á illa, un territorio rural abaneado por todas estas transformacións, en mans dunha poboación nativa envellecida, e abocado a un lento esmorecemento. Aínda que a protagonista ten unha forte relación coa illa e con algúns dos seus habitantes, a súa presenza alí é en todo momento ilegal, e tamén terá que enfrontarse á susceptibilidade dos veciños e ao peso abafante da súa propia memoria. O máis importante de Sibila é que nos ofrece un edificio narrativo sólido, vinculado a unha protagonista ben configurada, complexa, á que acompañamos coa incógnita de ir desentrañando unha historia que moi axiña transcende o simple ámbito do individual. Pode que nalgún momento o nobelo que se desenreda forme algún pequeno nó, pero en liñas xerais, a historia flúe até a súa conclusión dunha forma que mantén o noso interese e nos mergulla nun universo detallado e fascinante, que mesmo xoga con algún recurso relativamente innovador. Un reencontro coa narrativa de Aneiros que nos trae, nesta ocasión, algo semellante ao ton das profecías.


Summary: A facturación total destas instalacións supera os 600 millóns de euros, pero só 9 quedan en mans dos propietarios das terras. Os pagos das compañías enerxéticas oscilan entre os 7.000 e os 1.200 euros por ano e megavatio, segundo un estudo da Universidade de Vigo. No resto do Estado, o rendemento obtido polas parcelas é moito maior.

Non é só que a propiedade do vento galego estea fóra de Galicia, senón que os parques eólicos deixan unha escasísima renda no medio rural do país. Os propietarios dos montes onde se asentan estes parques perciben un 1,4% da facturación total destas instalacións nos seus terreos. Así se desprende dun estudo do Grupo de Investigación en Economía Ecolóxica e Agroecoloxía (Gieea) da Universidade de Vigo, que analiza o impacto económico e social destas infraestruturas no campo galego. O estudo do Gieea, financiado pola Fundación Juana de Vega, conclúe que os propietarios dos terreos apenas percibiron no ano 2009 e de media o 1,42% en concepto de aluguer do total da facturación dos parques. O informe achega unha base de datos que recolle, por un lado, os pagos anuais que as promotoras eólicas fan aos propietarios e os datos de facturación de cada parque. Logo de facer os cálculos globais e comparar a facturación bruta dos parques eólicos e as rendas percibidas, o estudo estima unha facturación total de case 614 millóns de euros, mentres que as rendas eólicas que quedaron en mans dos propietarios dos montes non superaron os 9 millóns de euros. O resultado da división é claro: menos do 1,5% da facturación queda en mans dos donos dos terreos. "O sector eólico é un sector estratéxico para Galicia, pero é necesario que parte da riqueza que xera reverta no espazo próximo a onde se produce", aclara José Manuel Andrade, director da Fundación Juana de Vega, que recorda tamén que "en moitas comarcas, as rendas que os propietarios dos montes reciben das eólicas constitúen unha das poucas oportunidades de melloraren a calidade de vida, ao tempo que poden servir para estimular o desenvolvemento de iniciativas económicas de natureza produtiva e contribúen a fixar poboación no rural". Pero nada diso acontece. "As rendas dos propietarios son unha oportunidade de mellorar a calidade de vida e de fixar a poboación no rural" O rendemento deste aluguer para os propietarios depende da cantidade que as compañías pagan por megavatio (MW) instalado, unha cifra que varía, e moito, segundo a zona e a empresa eólica e que adoita ser dunha renda media de 2.727 euros por MW. Así, e segundo o estudo do Gieea, algunhas das firmas que maior pagamento anual realizan son Iberdrola no parque de Larouco, con case 7.000 euros, ou DESA, en Zas, con algo máis de 6.300 euros. "Este último parque leva dez anos en funcionamento e, no ano de referencia, 2009, os propietarios dos terreos cobraron o 4% da facturación bruta da instalación", destaca o informe, o que supón unha porcentaxe algo maior á media. Iberdrola no Vieiro e Isolux na Cova da Serpe son outras das empresas que ofrecen mellor renda, pero no extremo oposto sitúanse o de Eurovento en Riobóo, con menos de 1.200 euros anuais por MW, ou os de Acciona, ECYR, Norvento e Unión Fenosa. A renda media que cobran os propietarios galegos é de menos de 2.800 euros ao ano por MW instalado O problema, en moitas ocasións, está na falta de información que moitos dos propietarios teñen á hora de elixir entre os distintos modelos existentes para pactar coas empresas eólicas. Por iso, o Gieea elaborou unha guía "co fin de ofrecerlles información relevante para negociar e así poder obter mellores rendementos pola ocupación dos seus terreos". Os pagos van desde os 7.000 euros por ano e MW que fai Iberdrola nalgún parque ou os menos de 1.200 euros de Eurovento Hai tres opcións: por potencia instalada, por superficie ocupada e por porcentaxe de facturación, e o informe destaca que esta última "é a máis vantaxosa". O problema é que só dous dos 84 parques analizados no estudo ofrecen esta clase de acordo "cunha porcentaxe no primeiro caso do 1,5% os dez primeiros anos e un 4% no resto, e un 2% durante todo o tempo de vida do parque no segundo caso". "Esta fórmula permite obter bos rendementos", sinala Xavier Simón, investigador da Universidade de Vigo, autor da guía e director da investigación sobre o impacto económico da enerxía eólica en Galicia, que repara, no entanto, na diferenza entre as porcentaxes aplicadas en Galicia e as que se dan noutros territorios do Estado. No resto de España, a media do rendemento obtido polo aproveitamento dos terreos eólicos é significativamente maior que en Galicia. En Canarias hai casos nos que se paga até o 6% da facturación, mentres que en parques de Asturias, preto da Fonsagrada e cun caudal eólico similar ao de Galicia, o pago é dun 2% da facturación máis 6.000 euros por aeroxerador ao ano. "O gran reto en Galicia de cara á nova negociación é o de conseguire porcentaxes por facturación superiores ao 5%", destaca o informe. O pago por porcentaxe de facturación é o máis vantaxoso, pero tamén o minoritario en Galicia Pero o problema non está nesta modalidade de pacto coas eólicas, que é minoritaria, senón nas outras opcións maioritarias no país. O caso é "sangrante", sobre todo no caso do pagamento por potencia instalada. O prezo medio non supera 1,2 euros por kilowatio, "cando existen prezos máximos que chegan a acadar oito euros". En canto á superficie, o prezo máis alto acada os 0,61 euros por metro cadrado, mentres que o máis baixo é de 0,10 euros. Con todo, estas condicións non acadan os escasos niveis das expropiacións, entre as que Simón cita un caso no que se lles pagou aos propietarios 420.000 euros nun único pago, e na actualidade o parque xa leva facturados máis de 23 millóns de euros. "Os parques eólicos están deixando pouca renda no medio rural", critica Xavier Simón, que aposta por corrixir esta situación na nova oportunidade que se abre co novo concurso. Por iso, o investigador lembra aos propietarios "a necesidade de permaneceren unidos para facer forza, e estar o máis informados posible". Entre outras suxestións, o experto sinala que, ademais de determinarse exactamente a superficie sobre a que se vai actuar, e a identificación nominal do parque, "deben identificarse o número de aeroxeradores, fixar como máximo 30 anos de concesión, obrigar ás empresas a utilizar os documentos de máximo valor xurídico, especificar o momento no que se vai a empezar a cobrar, fixar unha actualización anual das rendas e unha cláusula de antideflación ante posibles caídas de prezos, así como establecer a posibilidade de establecer convenios e melloras".


Summary: A falta de protección dos dereitos humanos dos inmigrantes que atravesan o Mediterráneo tentando chegar a Europa é culpa en boa medida da política da Unión Europea ao respecto, segundo un informe publicado onte pola Oficina da Alta Comisionado das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos (Acnudh), Michelle Bachelet.

A alta representante da ONU solicitou á UE e aos Estados membros, así como ao Goberno de Unidade Nacional libio, unha "reforma urxente" das políticas de busca e rescate no Mediterráneo central que "con demasiada frecuencia rouban aos migrantes as súas vidas, a súa dignidade e os seus dereitos fundamentais". "A traxedia real é que moito do sufrimento e morte ao longo do Mediterráneo central pódese previr", sentenciou Bachelet. "Cada ano, afogan persoas porque a axuda chega demasiado tarde, ou nunca chega. Aqueles que son rescatados ás veces son forzados a agardar durante días ou semanas para ser desembarcados con seguridade ou, tal e como está a suceder cada vez máis, son devoltos a Libia que, tal e como foi salientado en innumerábeis ocasións, non é un porto seguro debido ao ciclo de violencia", engadiu. Segundo recolle o informe, dispoñíbel na web da Acnudh, as probas evidencian que a falta de protección dos dereitos humanos dos migrantes "non é unha tráxica anomalía, senón unha consecuencia de prácticas e decisións políticas concretas das autoridades libias, das institucións da UE e dos seus Estados membros e doutros actores [...]". Obstrución a ONG O informe, que cobre o período desde xaneiro de 2019 a decembro de 2020, recolle con preocupación que a UE e os Estados membros recortaron significativamente as operacións de busca e rescate, ao tempo que se obstruíu o traballo de salvavidas das ONG humanitarias. A maiores, apunta, cada vez máis as embarcacións comerciais privadas evitan ir en axuda dos migrantes en perigo debido aos atrasos na concesión dos permisos para desembarcar nun porto seguro. Malia as peticións da UE ao servizo de gardacostas libio para que asuma maior responsabilidade nas operacións de rescate en augas internacionais, estas estanse a producir sen respecto polos dereitos humanos, denuncia Acnudh. As interceptacións aumentaron: en 2020, 10.352 persoas foron detidas e devoltas a Libia, por 8.403 en 2019. Neste sentido, o informe pide á UE que se asegure de que todos os acordos e medidas de cooperación a respecto da migración atenden ás súas obrigas co dereito internacional. "Toda coordinación da UE coas autoridades libias sobre busca e rescate debería estar condicionada á garantía de que os migrantes rescatados ou interceptados no mar non serán desembarcados en Libia e que será designado un porto seguro", apunta. Corentenas no mar Malia o descenso dos últimos anos no número de migrantes que chegan a Europa a través da ruta do Mediterráneo central, "centos de persoas continúan a morrer; polo menos 632 no que vai de 2021". E para os que son rescatados, de acordo co informe, os atrasos en ser desembarcados nun lugar seguro "causaron un sufrimento adicional, cos migrantes durante días ou semanas a bordo de embarcacións mal acondicionadas para albergar persoas durante longos períodos de tempo". Situación que se agudizou en 2020 como consecuencia da pandemia da Covid-19, con algúns migrantes forzados a realizar a corentena no mar. "Axuda entre Estados" "Estamos de acordo en que ninguén se debería sentir compelido a arriscar a súa vida ou a das súas familias en botes non aptos para navegar á procura de seguridade e dignidade. Mais a resposta non pode ser simplemente previr as saídas de Libia ou facer as viaxes máis desesperadas e perigosas", manifestou Michelle Bachelet. "Até que haxa canles de migración regulares, accesíbeis e suficientemente seguras, a xente continuará tentando cruzar o Mediterráneo central, sen importar os perigos e as consecuencias", engadiu. "Urxo aos Estados membros da UE a mostrar solidariedade para asegurar que os países fronteirizos, como Malta e Italia, non soporten sobre as súas costas unha responsabilidade desproporcionada", pediu unha Bachelet preocupada polo que cualificou "esta indiferenza letal por persoas desesperadas".


Summary: Os datos acabados de publicar polo Instituto Nacional de Estatística (INE) ofrecen unha nova foto da redución do sector do libro en galego. En 2016 editáronse en Galiza 751, unha baixada do 5,7% respecto do 2015.

Mais non só en Galiza se fabrican libros en galego. No ano 2016, ao que corresponden as cifras do INE, foron 954 os títulos en galego que apareceron en todo o estado español, dos que 137 foron en Madrid e 66 en Catalunya. Tamén aí houbo unha caída: en 2015 foran 205 e 93. Do total de 1.990 volumes publicados en Galiza en 2016, un 50,8% están escritos en castelán, e un 37,7% en galego. Os demais fórono en dous ou máis linguas e noutros idiomas. O descenso da edición foi global: en 2016 publicáronse en Galiza un 8,3% de libros menos que en 2015. A media do descenso no Estado foi do 2,4%. O sector do libro galego -editoriais, escritores, distribución, librarías- alerta desde hai anos desta tendencia. A Xunta, porén, reduciu os orzamentos ao respecto practicamente desde a entrada do PP en 2009.


Summary: Ramiro Touceda leva unha explotación familiar que xa tiña seu pai na parroquia de Berres, na Estrada. Cultiva amorodo, xudía e pemento de Padrón. É produtor e comercializador directo a través da empresa Río Ulla. Conta cunha tenda na praza de abastos municipal e tamén en Mercagaliza a través de venda directa. É un dos impulsores, e actual presidente, da asociación Berries Galiza, unha marca que quere impulsar a venda directa de froitos como o amorodo ou o arando.

-Como xurdiu a idea de crear Berries Galiza? Diversas produtoras e produtores de arandos e amorodos pensamos que sería máis rendíbel traballar de forma conxunta e non individual. Ou tes unha grande explotación ou hai que xuntar a mercancía entre varios. Caso contrario, caes nas mans de intermediarios, mais a nosa idea é negociar directamente. Por ese motivo creamos a asociación Berries Galiza a finais de 2019, aínda que pola pandemia non a presentamos até agora. Seleccionamos como marca a palabra en inglés que dá nome a todos estes produtos e ademais á framboesa e á grosella. Aínda así estamos abertos a outros produtores de horta pola máxima de que a unión dá a forza. -A súa experiencia previa serve agora para esta iniciativa? Claro que si. Eu como xa estou introducido no mercado a nivel estatal teño contactos para distribuír a mercancía. Non todos os produtores abrirán unha tenda física e para chegar ás e aos consumidores das grandes superficies precísase contar con moita produción, polo que é inviábel sen estar unidos. A nosa idea é ofrecer 500 ou 1.000 quilos diarios, dependendo do produto, que lles poida interesar. En todo caso, a asociación non é unha comercializadora. Cada membro é libre de vender onde e a quen queira. En todo caso, poderá vender coa marca que rexistramos de Berries Galiza. A única condición é que o produto sexa galego, producido polo membro ou por unha amizade que lle colle a produción. -Véndese produto de fóra como galego? Nestes tempos é común traer produtos doutros lugares e vendelos como galegos. Vexo eu como hai empresas galegas que mercan fóra e fan pasar a mercancía por galega. Esta situación prexudica o produtor de aquí e tamén o consumidor, que pensa que merca un produto galego e en realidade é de calquera parte. Se alguén merca un produto pensando que é de aquí, como o caso do amorodo de Berres que vendo eu, e en realidade é de Portugal ou de Huelva e sae malo, quen queda mal somos os produtores de aquí. En realidade houbo un engano por parte do vendedor. Hai moita picardía para facelo de maneira legal. Para evitalo, polo menos na Estrada, só temos como punto de venda a nosa propia tenda. De momento, como o mercado está dominado polas grandes empresas... os pequenos non temos dereito a nada. Non faremos guerra mais tampouco permitiremos que se vendan produtos doutros lados como galegos ou mesmo producidos polo propio vendedor. Eu, no mercado do amorodo, terei en quince días a produción e sei que haberá neste mesmo municipio outro que traerá de Portugal e vai dicir que a produciu na casa. -Cales son as perspectivas de futuro da asociación? De momento somos unha asociación pequena. Agora mesmo temos ao redor de quince explotacións situadas nos municipios de Lalín, Silleda, A Estrada, Teo e Dodro. Con todo, estes días xa se puxeron en contacto outros produtores de Santa Comba e da zona de Ferrol. Agardamos que as administracións conten con nós para espallar este proxecto, polo de agora xa temos o apoio do concello da Estrada. Contactamos con especialistas no coidado das plantas e para poder comercializar a nivel de mercados de abastecemento das grandes cidades. Tamén estamos barallando a idea de contar nun futuro próximo cunha tenda en liña de Berries Galiza. En todo caso, deberíamos poder contar cunha capacidade económica maior da que temos na actualidade.