Summary: Dúas integrantes de dúas ONG´s de El Salvador e República Dominicana contan a súa experiencia no traballo coas mulleres destes dous países

Cristiana Francisca é unha digna representante do feminismo dominicano contemporáneo. Pisou as rúas de Santiago de Compostela grazas á ONG ACPP Galicia e o proxecto no que colaboran, O mundo que queremos. O obxectivo da actividade era explicar a solidariedade e a cooperación, e para iso trouxeron a Cristiana Francisca, da ONG Mudha, da República Dominicana; a Rina Abrego, de Aprocsal, do Salvador e Braima E. Sambu, de Alternag, en Guinea-Bisáu. Francisca é filla de haitianos e, xunto con outras mulleres, traballan desde a ONG Mudha para organizar ás mulleres dos batayes. Ás migrantes. Ás de ascendencia haitiana. Como ela. Con outras compañeiras fálalles dos seus dereitos, empodéraas, ábrelles camiño, exhórtaas a estudar e a reclamar o que lles pertence aínda que o Estado non queira darllo. Na asociación construíron escolas para nenas e nenos dominicanos de ascendencia haitiana, crearon espazos de saúde para as mulleres, usan a arte nos bateyes como ferramenta educativa, mediante a creación de grupos de mocidade, nenos e nenas, de teatro, de danza e diversas expresións da arte. Xesticula cunhas finas mans coroadas por unhas coidadas unllas cor coral. "Mudha foi creada no 1983", explica, "primeiro cunha visión moi ampla porque estaba conformada por homes e mulleres". "Pero a fundadora de Mudha dixo que non", engade, "que había que enfocarse ao tema da muller e así logramos saír e independizármonos para defender e acompañar os dereitos femininos". Invisibilidade social Francisca afirma que a "cuestión de xénero" non aparece practicamente na axenda pública ou política. O último estudo do Instituto Tecnolóxico de Santo Domingo, coordinado polo seu Centro de Estudos de Xénero constata que as mulleres constitúen máis da metade da poboación e do electorado, o 60% do estudantado universitario e o 80% dos que se gradúan con honores. Porén, "os partidos políticos e o Estado Dominicano seguen sen prestar suficiente atención aos problemas que lles afectan". O informe recolle que a violencia contra as mulleres xa "cobrou máis vidas que o cólera ou o dengue" e, malia isto, "aínda non foi declarada como prioridade nacional". Na República Dominicana a violencia contra as mulleres xa cobrou máis vidas que o cólera ou o dengue Dereito á saúde e á sexualidade "Xurdimos pola necesidade de que gran cantidade de mulleres, nenos non tiñan dereito á saúde", explica Francisca, "temos programas de saúde con saúde curativa e alternativa", engade. "Empezamos a dar charlas sobre saúde sexual e reprodutiva, sobre como teñen que tratar a auga, como teñen que traballar na saúde dos seus fillos e fillas cos poucos medios que teñen arredor, como deben usar as plantas medicinais e este é un xeito de capacitación", enumera Francisca. Ao fío disto engade que tamén desenvolven a "saúde curativa a través de xornadas con operativos médicos nas comunidades". "Abundan as infeccións vaxinais, os problemas de enfermidades de transmisión sexual", explica. " Mudha empezou a facer ese traballo, un traballo marabilloso porque moitas mulleres se empoderaron", di, orgullosa. A falta de atención aos problemas femininos reflíctese na insuficiente reacción fronte ao número de mortes evitables co embarazo, o parto ou os abortos inseguros ou ilegais O estudo do Instituto Tecnolóxico de Santo Domingo reafirma as declaracións de Francisca pois a desatención dos problemas femininos tamén ten a súa expresión na "insuficiente reacción fronte ao número de mortes evitables co embarazo, o parto ou os abortos inseguros ou ilegais". A presidenta de Mudha explica que o aborto é un "problema de gran dimensión no país". O informe afirma que as "institucións estatais e dirixentes políticos non entenden aínda a importancia de mirar e enfrontar os problemas nacionais desde a consideración das relacións de xénero". Para chegar a iso, o Estado debe ter en conta as diferencias entre homes e mulleres en cada unha das situacións e enfrontar a súa orixe e manifestacións. Implica tamén analizar as desigualdades no acceso aos recursos entre mulleres e homes. Aprocsal e os programas de saúde Aprocsal é unha ONG de El Salvador que desenvolve programas de saúde dirixidos á muller e á mocidade. A súa técnica, Rina Abrego explica que traballan con "grupos de mozas coas que tratamos temas de violencia de xénero, autoestima, as ETS, a planificación familiar". Precisamente, os embarazos en adolescentes son altos en El Salvador. "De cada 10 mulleres embarazadas, 4 son adolescentes", di . Ao fío disto engade que "ás veces sofren agresións e o sistema político non ten figuras xurídicas para defendelas". Co cambio de goberno en El Salvador mudou o enfoque da saúde e así, por primeira vez, estase levando a cabo unha política real de saúde sexual e reprodutiva. "Por iso medimos tamén a incidencia das políticas de saúde e dámoslle seguimento á política de saúde sexual", afirma a técnica. "Desenvolvemos moitas actividades, denunciamos casos e participamos en campañas, por exemplo a de Salvemos a Beatriz, que era unha muller cun feto ao que lle faltaban zonas do cranio e á que o Goberno tivo 14 semanas sen dar unha solución", explica Abrego, "iso vai contra os dereitos, xa non da muller, que tamén, pero dos humanos", engade. "Nunha sociedade patriarcal como a de El Salvador é fundamental denunciar a violencia de deputados ou futbolistas, figuras socialmente relevantes que predican co exemplo do machismo" Nunha sociedade machista e patriarcal como a de El Salvador é "fundamental denunciar a violencia de deputados ou futbolistas, figuras socialmente relevantes que predican co exemplo do machismo", di a técnica. "Recentemente un pastor agrediu a unha muller nun motel e hai xente que aínda ten actitudes permisivas e veo normal", expón Abrego, "de feito, o avogado dixo que iso era unha infidelidade responsable". "Por iso a educación, a sensibilización e, sobre todo, a capacitación feminina xogan un papel fundamental", conclúe a técnica. Malia a todas as dificultades coa que se atopa o feminismo diante dunha sociedade patriarcal como a de El Salvador ou República dominicana, mulleres como estas,fixeron posible unha evolución, aínda que non plena, dos dereitos da muller. O seu traballo permitiu aumentar a participación feminina en espazos públicos e o traballo remunerado, a participación política, a educación e a súa representación nos medios de comunicación. Pero non abonda porque, polo momento, falta vontade política porque para estes estados a igualdade non é prioritaria.


Summary: Belen Bermejo debuxa o perfil de Diana Baroni, frautista e cantante que "enfeitiza no escenario e na vida".

Hai anos, Wolfram Derschmidt, contrabaixista da escena do jazz vienesa, agasalloume cun disco, Flor de verano. Foi logo dun concerto para órgano e jazz realizado en Compostela. Na portada, unha muller de rostro firme e anguloso, mergullada nas augas escuras do río Paraná. Tempo despois, en días calurosos de verán, que convidan a retomar libros e músicas acumuladas sobre o escritorio, abrín o agasallo. A muller retratábase nun xogo de metamorfose, co corpo cuberto polo barro das augas, para modelar con el a idea do fluír do tempo, que seca o barro na pel, que compón o devir das horas dun día imaxinario. Nun mundo marcado fondamente pola masculinidade, Diana séntese orgullosa de poder lanzar co seu traballo unha mensaxe artística que a representa con total fidelidade a si mesma, sen se entalar en ningures, sen concesións, disposta a pagar a peaxe que supón defender o seu propio proxecto A primeira luz da mañá facía avanzar con música o ritmo dunha xornada que, finalmente, transfiguraba os silencios da noite, nunha pregaria para a que, o luceiro da mañá, dese resposta á ausencia da persoa amada. Todo un universo de fermosas músicas, tonadas e cancións tradicionais da América Central e do Sur, interpretadas co gusto e o sentimento que, un absoluto dominio do instrumento, permite expresar aos artistas. Grazas a este agasallo, ademais da descuberta das músicas, souben tamén dunha excepcional muller. Extrovertida, de riso entusiástico e ollar profundo e misterioso, como as augas do río que a viu crecer en Rosario, Diana Baroni é unha desas persoas que deixa unha fonda pegada alí por onde pasa. Cortés pero clara e firme nas súas valoracións sobre a música e a vida, é quen de encher, coa súa doce, melodiosa e grave prosodia, horas de agradábel e profunda conversa. Frautista, cantante e artista inclasificábel, paséase polos máis prestixiosos festivais da escena barroca e das músicas tradicionais. Logo de traballar no campo da música contemporánea, na Arxentina, Diana trasladouse á Europa, na busca de espazos de expresión máis amplos, para estudar interpretación histórica en Basilea. Alí desenvolve unha frutífera carreira como fundadora e membro do Café Zimmermann, destacando polos seus solos de frauta dedicados á obra instrumental de Bach. Sería, precisamente, con motivo dun dos seus concertos con esta formación que a puiden coñecer para convidala a participar no festival Espazos Sonoros, fascinada aínda por aqueles sons de cumbés, zarambeques, arpa chiquitana, xarana, traverso e kora. Iniciouse así unha frutífera colaboración que a trouxo á Galiza en varias ocasións. Nun mundo marcado fondamente pola masculinidade, Diana séntese orgullosa de poder lanzar co seu traballo unha mensaxe artística que a representa con total fidelidade a si mesma, sen se entalar en ningures, sen concesións, disposta a pagar a peaxe que supón defender o seu propio proxecto. Cunha musicalidade extrema, Diana Baroni enfeitiza no escenario e na vida. Cando volve á casa, logo dunha xira, escoita a radio como un ritual, exercicio que aprendeu da súa nai, e cociña todo o que cultiva na súa pequena horta en Lyon. Ela dá amor á terra e a terra, en troca, dálle de comer. Un traballo consigo mesma e polas cousas esenciais da vida, que a fai sentir en harmonía co mundo. Diana estará de novo na Galiza cos seus Tonos e Romances, nunha das parroquias do esquecido rural compostelán.


Summary: A poboación gazatí celebra o alto ao fogo mentres parte dela cuestiona o acordo acadado entre palestinos e israelís en Exipto. Máis de 2.140 persoas morreron en Palestina durante os bombardeos de Israel.

Un alto ao fogo duradeiro e indefinido parece dar aos palestinos da Franxa de Gaza o alivio, xúbilo e sentimento de vitoria que esperaban. Tras cincuenta días de guerra, cuns poucos días de cesamentos do fogo limitados, a poboación gazatí está esgotada pero contenta. Pouco despois das sete da tarde do 26 de agosto a xente xúntase nas rúas. Saen andando ou en coches, motos e furgonetas, portando os diversos emblemas das faccións e a bandeira palestina. "Sentímonos felices pola vitoria da resistencia palestina contra os sionistas -di unha muller-. Resistimos 50 días. Agora só desexo que descansen en paz os nosos mártires e que se recuperen rapidamente os nosos feridos". Máis de 2.140 palestinos morreron durante a operación israelí Marxe Protectora. O Centro Palestino para os Dereitos Humanos (PCHR) afirma que o 84% deles son civís. Máis de 11.000 palestinos están aínda nos hospitais, sexa dentro ou fóra da Franxa de Gaza. Moitos deles quedarán tolleitos para toda a súa vida, de aí a importancia do chamamento do Ministerio de Saúde da Franxa de Gaza para conseguir máis axudas sanitarias que cubran o campo da ortopedia. Quedan tamén máis de 300.000 menores con necesidade de axuda e seguimento psico-social. Entre os mortos, ademais, cóntanse 17 xornalistas. "O meu sentimento é o sentimento de cada palestino libre que resistiu e loitou durante 50 días e que aguantou e traballou durante todo este tempo mentres eramos bombardeados -di Basel, un xornalista palestino-. Nós como xornalistas seguiremos traballando e seguiremos na nosa misión. Seguiremos expondo os crimes da ocupación e difundindo a verdade, mostrando a destrución que estamos a sufrir en Gaza". O acordo do descontento Malia non anunciar o tan esperado levantamento do bloqueo israelí, para o Movemento de Resistencia Islámica Hamas a vitoria é clara. "Derrotamos unha mentira que ten 66 anos -afirma Mahmud Zahar, dirixente de Hamas en Gaza.- A mentira do exército e o estado invencible de Israel caeu e todo isto grazas a Deus". Os simpatizantes de Hamas envórcanse por este aplaudido e sonoro triunfo. "Estamos moi felices porque a resistencia logrou unha gran vitoria- di un palestino que saíu con toda a familia e vestiu os seus fillos de verde coa cinta das brigadas ao-Qassam, brazo militar de Hamas- Todas as armas fabricadas por Israel non foron suficientes fronte aos nosos soldados armados con armas locais fabricadas baixo a terra". O acordo baséase en abrir as fronteiras para o paso de axuda humanitaria e trasladar a administración do paso de Rafah á ANP O acordo asinado no Cairo, cuxo único garante é Exipto, baséase en abrir as fronteiras para o paso de axuda humanitaria, trasladar a administración do paso de Rafah á Autoridade Nacional Palestina e deixar puntos disxuntivos como a construción do aeroporto e o porto marítimo para negociacións posteriores. Estas premisas provocaron tamén unha vaga de críticas. "Estamos a repetir o mesmo erro que cometeu Yasser Arafat: un dereito non é negociable -di un palestino-. O garante é Exipto e é o que desde o primeiro día de negociacións estivo prexudicando aos palestinos. O pobo palestino o que necesita neste momento é un acordo inmediato, garantido polos mesmos Estados Unidos. E isto só pode ocorrer se Israel está baixo fogo". "Eu estou decepcionado -di un profesor retirado- e moi sorprendido. Paréceme estraño. Se ese é o acordo poderiamos aceptalo cando só tiñamos 80 mortos na Franxa de Gaza. Se este é o acordo, por que pagamos todo este sangue?" Crimes de guerra á espera de ser xulgados As historias de masacres de familias enteiras durante esta terceira guerra contra a Franxa quedan gravadas na memoria colectiva, así como a morte de máis de 560 nenos. "Os israelís querían esnaquizar o futuro de todos os nenos -asegura un ancián-. Querían matalos a todos para que este pobo non teña futuro. Israel só quere a limpeza étnica do noso pobo. Os nenos son a nosa esperanza e perdemos por centos deles e un tres mil están feridos". O presidente palestino Mahmud Abbas xa anunciou que o proceso de adhesión de Palestina ao Estatuto de Roma segue a súa marcha e que levará a Israel ante a Corte Penal Internacional. Abbas reitera que seguen os trámites para levar a Israel á Corte Penal Internacional O ministro de Exteriores do goberno de unidade palestino, Riad Al-Malaki, enviou este martes unha carta aos gobernos do Reino Unido, Estados Unidos, Australia, Canadá, Sudáfrica e cinco países latinoamericanos afirmando que as forzas israelís cometeron "crimes de guerra durante os repetidos ataques contra Gaza tanto no presente como no pasado. Participaron en ataques indiscriminados e desproporcionados. Tales accións causaron a morte e feriron a miles de civís palestinos, entre eles nenos, e provocou a destrución masiva de propiedades civís, en grave violación do dereito internacional humanitario e os dereitos humanos".


Summary: Fruga lamenta que a Consellaría non dese antes ese paso, tal e como lle pedían desde o sector desde hai uns anos.

En maio de 2015 a Federación Rural Galega (Fruga) presentaba un contencioso administrativo contra a Consellaría de Medio Rural por considerar que aplicaba criterios restritivos e prexudiciais para as explotacións gandeiras galegas no que atinxía á regulación dos pagamentos directos da aplicación da PAC, a Política Agrícola Común. Agora, comezos de 2017, Medio Rural ven de rectificar e variar o período de control da PAC, adecuándose así á realidade das explotacións galegas, afirma Fruga. Até o de agora, a normativa da Consellería obrigaba a que aquelas explotacións con máis de 10 hectáreas tiñan que ter máis de 2 cultivos implantados sobre o terreo. Sempre que ese terreo, no período de control, non estivese ocupado por cultivos pratenses (prados permanentes ou plurianuais). Ese período de control, fixado polo estado mais que podía ser axustado polas comunidades, abranguía de maio a xuño. Meses nos que a maioría das explotacións en Galiza teñen millo forraxeiro (que non é cultivo pratese). Iso obrigaba a poñer 2 cultivos, reducindo superficie para millo e xerando sobrecustos aos gandeiros (de entre 170 e 200 euros por hectárea segundo estudo do Centro de Investigación de Mabegondo). Isto pasaba en Galiza mais non en Asturies, onde o seu goberno situou ese período de control entre xaneiro e abril, adecuándose á realidade do sector. Na Galiza non se fixo até agora, lamenta a Fruga, que sen embargo parabeniza a Consellaría por rectificar.


Summary: Pontevedra foi a cidade escollida polo BNG para presumir de "modelo urbano de éxito". Alí goberna desde 1999 da man de Miguel Anxo Fernández Lores e alí a súa transformación da mobilidade valeulle recoñecemento da veciñanza e de organismos internacionais. E alí presentou Ana Pontón, portavoz nacional do Bloque, os candidatos e candidatas ás alcaldías das sete cidades.

"Temos un modelo que é a enveza de moitos e moitas, un modelo que funciona, que demostra a potencia que ten o BNG cando é capaz de poñer en marcha as súas alternativas", sinalou Pontón a respecto de Pontevedra, "demostramos que temos un modelo urbano de éxito". A líder nacionalista estendeuse a respecto das políticas que defende a súa organización. "Hai quen apostou no seu día por tirar o patrimonio urbanístico e construír disparates, mais no BNG pensamos que conservando o patrimonio sopmos capaces de mellorar o espazo urbano, combinando con novas intervencións que teñan en conta que o espazo público debe estar ao servizo das persoas. Falamos dun modelo de ecocidades para o futuro", dixo. O propósito da fronte nacionalista é exportalo ás outras urbes galegas. Lores en Pontevedra, Xabier Pérez Iglesias en Vigo, Francisco Jorquera na Coruña, Luís Seara en Ourense, Goretti Sanmartín en Compostela, Rubén Arroxo en Lugo e Iván Rivas en Ferrol serán os cabezas de cartel. "Somos a primeira forza que ten nomeados aos cabezas de lista para as sete grandes cidades, mostra de que nos tomamos moi en serio a preparación desas eleccións para poder presentarlle á sociedade galega un proxecto claro", engadiu. O regreso ás corporacións de Ourense e Vigo -nas que quedou sen representación en 2015- é un dos principais retos para os nacionalistas. "Non nos marcamos límites", asegurou a portavoz nacional, para quen a precampaña electoral "fortalecerá a presenza do BNG".


Nos últimos días asistimos a segunda ondada de recortes. A subida do IVE mínimo do 8% ao 10% e do IVE xeral do 18% ao 21%, fai que o soldo real dos traballadores decreza substancialmente. O encarecemento dos produtos, non é a mellor solución para reactivar o consumo, e moito menos cando o que se grava son produtos básicos indispensables para unha sociedade que xa ten que comezar a recortar na cesta da compra para subsistir ata fin de mes. Se o que se busca é un aumento no capítulo de ingresos, sería axeitado subir o IVE do alcohol e do tabaco, recadar así diñeiro para as arcas do Estado, e ao mesmo tempo, baixar o IVE dos produtos de primeira necesidade, tal e como non fai tanto, propuña, o hoxe desaparecido líder da oposición, Pérez Rubalcaba. A esta subida do IVE, acompañouno a supresión da paga extra de Nadal aos funcionarios, que de novo teñen que pagar as consecuencias da crise. A estas dúas medidas engadiuse a da rebaixa na prestación por desemprego a partires do sétimo mes, do 60 % ao 50 % da base. En resumo, medidas, que caen como unha lousa de pedra riba dos traballadores e do cidadá medio, que ningunha culpa ten da crise, mais que non obstante se ten que encargar de facernos saír dela. As medidas van encamiñadas a reducir o déficit público, e dar confianza aos mercados, algo que non están a conseguir, namentres cabe preguntarse: que pasa co desemprego? Todo isto súmase aos innumerables recortes que xa se veñen facendo dende tempo atrás e que fixeron meia na educación, na sanidade, e na investigación, entre outros servizos, sen dúbida, o desmantelamento do Estado do Benestar é xa unha realidade. O goberno está a facer xustamente o contrario do que debería. As medidas de carácter macroeconómico, impostas, son as desacertadas, non se pode loitar contra o déficit público e contra o desemprego ao mesmo tempo. Ata o de agora o goberno opta por tirar dunha política fiscal restritiva, cuxas consecuencias aínda non se ven no plano económico pero si se están a empezar a ver no social, para ser máis explícitos, o que se fai é o seguinte: O aumento dos impostos fai que diminúa a renda dispoñible, co que descende o consumo dos fogares, con elo cae a demanda agregada e diminúe a renda do País. Reduciron o gasto público co que baixou a demanda agregada e por conseguinte a produción. As medidas van encamiñadas a reducir o déficit público, e dar confianza aos mercados, algo que non están a conseguir, namentres cabe preguntarse:¿Que pasa co desemprego?. É duro recordar que España ten máis de 5 millóns de parados, e un paro xuvenil do 50 %, este é o maior mal que padecemos, e que xa está enraizado nos piares estruturais do Estado. É por elo preciso coller o touro polos cornos e pórse verdadeiramente a combatelo, non sairemos adiante ata que este 20% de paro se transforme nun 9% e é aquí onde o Estado ten que actuar. Fronte as políticas fiscais restritivas débense de erguer as expansivas. O aumento do gasto público real ou exhaustivo trae consigo un aumento da renda do País. Os datos falan por si sós, España ten o gasto público social como porcentaxe do PIB máis baixo da Unión Europea dos 15, o 22%, seguido de Portugal cun 24% e de Grecia cun 25%. De igual xeito, xunto con Grecia e Portugal, España é o país con menos poboación adulta traballando no sector público. Somos tamén o país con menores ingresos ao Estado da UE-15 cun 32% do PIB, Suecia ten máis do 50%, ademais de ser un dos países con maior fraude fiscal, a maior parte debido as grandes empresas e fortunas, un 72% do total. Ante os datos expostos irradia unha realidade que as forzas conservadoras españolas non queren ver, debe ser o Estado, en tempos de crise, o verdadeiro motor e garante do crecemento económico. Calquera persoa sabe que en tempos de recesión debe aumentarse o gasto público, o Estado debe ser o creador de emprego. Cinco millóns de parados son insostibles, gran parte do presuposto vai adicado a cubrir unhas prestacións por desemprego que a cada pouco van en aumento, vese cerca o 30% de paro, se o goberno se empecina en ir polos vieiros polos que está a ir. Débese pois, aumentar a inversión social. Debemos ser conscientes de que para crear emprego hai tres vías: a través do sector privado, a través do sector público e a través da redución e do reparto do tempo de traballo, algo que ben saben os alemáns. Seguindo o exemplo dos países nórdicos que se desmarcaron como os que máis apostaron por, dende o Estado, crear emprego, aquí van algunha proposta encamiñadas a xeración de postos de traballo dende a iniciativa pública: Ata agora en Sanidade, apostouse pola construción de grandes Hospitais que tiveron un custo en infraestrutura desmesurados e que agora teñen uns custos fixos desorbitados. Preferiuse isto a facer unha maior descentralización sanitaria, apostando por pequenas redes de servizos a nivel comunitario, favorecendo a transversalidade para chegar a todas as casas. Deste xeito aumentaría o persoal adicado a sanidade, e melloraríase o servizo. Suecia é un dos países que apostou por esta forma de operar no plano sanitario. E do mesmo xeito a fórmula é aplicable á dependencia, ao coidado dos nosos vellos, un servizo que, especialmente está a sufrir nas súas carnes as consecuencias da crise. O que se debería é contratar máis xente para encargarse das persoas dependentes, e o mesmo é aplicable ao coidado dos cativos O que se debería é contratar máis xente para encargarse das persoas dependentes, e o mesmo é aplicable ao coidado dos cativos. A inversión nestes servizos representa unha inversión en capital humano, e mellora a produtividade da poboación laboral. Moitas empresas así o fan, ofrecen servizos de gardería para os nenos dos empregados, con elo liberan aos pais de distraccións e conseguen un maior rendemento. No caso de España, dado que o predominante é a pequena e mediana empresa, non é axeitado que sexan elas as encargadas de ofrecer ditos servizos, de aí a necesidade de que o Estado se ocupe deles, o certo e que son tan importantes como o transporte público. Todo isto débese financiar dalgunha forma, neste caso é oportuno indicar que para elo se debería xerar unha maior racionalidade do gasto público, eliminando deputacións provinciais, resolvendo as duplicidades, mancomunando servizos, reducindo municipios... e como non, mediante a redución do fraude fiscal. Urxe tomar decisións, pois a situación é preocupante, non pode o obxectivo de paliar o déficit público anteporse á creación de emprego, se o sector privado non dá o paso adiante, pese as facilidades que se lle dán para a contratación de traballadores, ha de ser o público o que palie a situación de 5 millóns de parados. É por elo polo que se deben emprender políticas activas de emprego encamiñadas a: re-forestación dos montes, ao seu saneamento, facendo corta-lumes, reordenando e recolocando, apostar por campañas de prevención de lumes, investir en vivenda de protección oficial, no saneamento das estradas, no coidado das praias... para unha persoa estar desocupada é algo verdadeiramente frustrante por elo pódese apostar por ofrecerlle aos parados, sobre todo aqueles de larga duración que se empreguen nalgún destes servizos e darlle unha contraprestación, un plus, que pode ser económica ou non. En vez de estar desocupados, pódese estar producindo pra o país e sentíndose útil, o Estado debe incentivar iniciativas desta índole, porque é positivo pra o desempregado e pra toda a sociedade En resumo debe ser atraveso do Estado do Benestar e dos servizos sociais como se palien os males dos que o noso país adoece: o desemprego e o coidado social da poboación. Cabería profundar máis nas medidas aquí propostas e na súa financiación, mais deixamos aquí un bosquexo de como saír adiante.


Summary: As Marchas celebraron na Coruña a súa segunda asemblea galega, que serviu para preparar a mobilización que levarán a cabo o 24 de outubro na Praza do Obradoiro.

As Marchas da Dignidade celebraron este sábado no Paraninfo da Universidade da Coruña a súa II Asemblea Galega, na que se debateu o estado actual das Marchas e as propostas de mobilizacións e organización para o futuro, comenzando pola máis próxima, a convocada para o 24 de outubro ás 12 horas na praza do Obradoiro. As Marchas da Dignidade manifestaranse o 24 de outubro na Praza do Obradoiro de Compostela Destacouse que a "Unidade Popular non é a unidade dos partidos políticos, senón o traballo conxunto entre a cidadanía non organizada, os movementos sociais e os partidos". As Marchas da Dignidade fan un chamamento a todas as persoas e organizacións "que estean en contra das políticas marcadas pola Troika" a que se sumen ao colectivo para "loitar conxuntamente contra esa organización antidemocrática". "A asemblea constituíu un pulo para seguir adiante coas marchas" -sinala Santiago Lamelo, un dos seus voceiros- "entendendo que as marchas son o principal camiño para conseguir esa unidade popular que derrote o poder económico". Ademais da manifestación convocada o 24 de outubro en Compostela, a plataforma levará a cabo "mobilizacións ante as oficinas do INEM para visibilizar o problema do paro, mobilizacións en defensa da sanidade pública, traballadores que están sufrindo ERES, os problemas do sector leiteiro..., en todas estas situacións e conflitos de sectores concretos queremos estar apoiando", destaca. "Buscamos que haxa un movemento unitario de loita", engade. "Todo o mundo ten cabida nas marchas" -di- "O que intentamos é unir loitas, que todas esa loitas pequenas que están dispersas, traballemos en conxunto. Así teremos moita máis forza que se cada un vai por separado". "O que intentamos é unir loitas, que todas esa loitas pequenas que están dispersas, traballemos en conxunto. Así teremos moita máis forza que se cada un vai por separado" No encontro, presentada pola actriz Mónica Camaño e que contou coa actuación de Audio Quatro, participaron preto de duascentas persoas chegadas de todas as comarcas de Galicia, que realizaron distintas propostas organizativas e tendentes a aumentar a participación no movemento. Un dos asuntos debatidos incidiu na necesidade de incrementar o traballo a nivel comarcal para difundir as Marchas da Dignidade, para logo levar propostas de mobilización ás xuntanzas mensuais da coordinadora galega en Compostela. "Marchamos con sensacións moi positivas, conscientes iso si do momento de dificultades no que nos atopamos, e dunha situación na que semella algo máis difícil que antes a mobilización. Houbo un gran ambiente na asemblea, moito ánimo. E, sobre todo, un ambiente de camaradería, de traballo conxunto", conclúe Lamelo.


Summary: Rosalía posou en varias ocasións en Lestrobe para que o seu amigo Brocos fixera un retrato que había de rematar despois da morte da escritora. Agora o óleo pendúrase na Casa-Museo de Padrón, cedido pola Deputación d Coruña canda moblaxe da familia e cinco cadros de Ovidio Murguía.

A Casa Museo da Matanza expuña un óleo de Rosalía sobrecolledor. Tratábase do retrato da escritora morta, pintado polo seu fillo Ovidio Murguía. Era imposíbel non sentir estarrecemento diante do rostro da escritora inerte e o corpo amortallado retratado polo propio fillo. Agora, a que foi casa dunha familia á que a traxedia había deixar sen descendencia, acolle o que está considerado o único retrato en óleo para o que Rosalía posou en vida, malia o seu autor, o amigo Brocos, tivera que rematalo xa despois da temperá morte da poeta. O retrato de Modesto Brocos, canda dúas butacas e un sofá que amoblaron a última residencia na Coruña da familia e cinco cadros de Ovidio Murguía forman parte agora do inventario da Casa Museo de Padrón, por cesión en depósito da Deputación da Coruña, expostas até agora no Pazo de Mariñán. Regreso á súa casa Supón "o regreso de Rosalía á súa casa", sinalou o presidente da Fundación Rosalía, Anxo Angueira, destacando en especial a historia que garda o propio óleo de Modesto Brocos, que visitou en varias ocasións a Rosalía en 1880 nas Torres de Hermida de Lestrobe onde residía para pintar á poeta como unha das grandes figuras da cultura do seu tempo. Á morte da escritora, o cadro continuaba sen se rematar e o propio Brocos dirixiuse en carta desde Italia a Murguía para, alén de lle dar o pésame, solicitarlle que ninguén rematase unha obra á que el mesmo quería darlle a pincelada final. Gala, a última filla de Rosalía en morrer, gardou o cadro no domicilio familiar, nun cuarto privado pouco visitado por que non pertencía o pequeno círculo próximo. Da residencia da rúa San Agostiño da Coruña proceden tamén o sofá de tres prazas e as dúas butacas que forman parte xa da moblaxe expositivo da Fundación Rosalía de Castro. Cinco óleos de Ovidio Murguía, catro dedicados ás estacións do ano e un chamado "Muller lavando" pasaron tamén do Pazo de Mariñán á Matanza.


Summary: O presidente da Xunta anuncia a "ampliación" do acordo coa empresa mexicana, que solicitaría a finais de mes ofertas de orzamento ao estaleiro público e a outros galegos para construír dous quimiqueiros. Os sindicatos piden concreción e a CIG pregúntase como vai enganar o Goberno á UE tendo en conta o veto á construción civil na ría ferrolá.

A Xunta vén de anunciar a "ampliación" do acordo estratéxico ao que chegou hai algunhas semanas coa petroleira Pemex, polo que a compañía mexicana solicitará a principios de xullo ofertas de orzamento a Navantia-Ferrol e outros estaleiros galegos para a construción de buques quimiqueiros no país. Así o anunciou o presidente Alberto Núñez Feijóo antes de participar nun acto aos medios, aos que aclarou que a ampliación do acordo comezou a lograrse o pasado venres, durante a xuntanza co conselleiro delegado de Pemex en España, José Manuel Carrera Panizzo. Sería unha boa noticia para o naval ferrolán, en pé de guerra pola falta de carga de traballo, pero tamén polos anteriores anuncios que situaban os proxectos da empresa azteca nos estaleiros de Vigo, pero ningún nos do norte do país. Porén, os sindicatos non se fían. Os sindicatos lembran a Feijóo que xa anunciou varios acordos "que non se dan confirmado", como a alternativa ao tax-lease Ignacio Naveiras, voceiro do comité de empresa de Navantia, asegura que de ser certo o adiantado por Feijóo suporía unha boa noticia para os traballadores, máis tendo en conta que os buques quimiqueiros achéganse máis ao produto que fabrica a compañía que os remolcadores anunciados para Vigo. No entanto, tamén critica que Feijóo se dedique a anunciar proxectos que non están aínda confirmados. "Polo que nos transmiten, a empresa aínda non ten coñecemento ningún dese acordo", explica este sindicalista de CCOO, que cre que as noticias que saen da boca do presidente da Xunta "son anuncios enmarcados dentro de anuncios". "Hai un mes que asegurou que o do tax-lease estaba arranxado e aínda seguimos dándolle voltas", lembra. A CIG cre que é "un globo sonda" e pregúntase como pensa Feijóo enganar a UE se os barcos non son militares Máis duro é Manel Grandal, secretario comarcal da CIG en Ferrol e membro da sección sindical de Navantia, que cualifica as palabras de Feijóo doutro "globo sonda co que intenta sobrevivir o PP". "O presidente dispara a todo o que se move; agora fala de dous quimiqueiros, un tipo de barcos que terían que ser encargados a través da Armada ao non ser militares... Pensa que en Europa son parvos? Como os vai enganar?", pregúntase. "Isto é terrible", asegura. Ademais, Grandal teme que Feijóo estea a empregar unha táctica para acabar "botando balóns fóra" e "botándolle as culpas a Navantia". "Terá que competir con Vulcano ou Barreras, algo que ten moi difícil", recorda, antes de pedirlle á Xunta "que arranxe o que ten que arranxar e que se deixe de parvadas". "Seguimos sen saber nada do tax-lease nin do dique frotante", remata. "Estannos maltratando", engade. "Que a Xunta arranxe o que ten que arranxar e que se deixe de parvadas" Porque a petición de orzamento para os buques debería facela Pemex a través da Armada mexicana para sortear así o veto á construción civil dos estaleiros públicos de Ferrol. Para Feijóo, este principio de acordo "pode concretar a esperanza de que Navantia inicie unha recuperación de pedidos e poida resolver o seu problema de levar sete anos sen contratos", presumiu o xefe do Executivo galego, que cre que a "alianza estratéxica" con Pemex é "unha mensaxe internacional". Do mesmo xeito, Feijóo asegurou que "se concretan con maior exactitude" as datas para a construción en Galicia dos 14 remolcadores anunciados hai xa semanas e que, segundo os cálculos da Xunta, poderían supoñer até 2.500 postos de traballo para o naval. "Unha esperanza de recuperación", remarcou. Ao mesmo tempo, e co mesmo ton optimista, o xefe do Executivo cre que Pemex "segue avanzando na súa decisión" de converter o porto exterior de Punta Langosteira como a súa base loxística en europa, así como a opción de que a firma acabe por mercar un barco frotel que está en construción nos estaleiros galegos. "A ampliación do acordo supón un investimento importantísimo e a esperanza para que os estaleiros de Ferrolterra teñan fundadas expectativas de futuro", rematou Feijóo.


Summary: O Ministerio de Defensa procura un equipo de 11 'especialistas' (fontaneiros, enxeñeiro superior, director de mantemento...) para as tarefas de mantemento, regado e sega do campo do recinto da base militar de Cuatro Vientos, en Madrid.

O Ministerio de Defensa anda á procura dun equipo de 11 persoas especialistas en coidar e manter un campo de golf. Iso é o que pide no anuncio de licitación no Boletín Oficial do Estado (BOE) do servizo de mantemento integran do campo de golf e escola de golf do aeródromo militar de Cuatro Vientos, en Madrid; segundo informa El Confidencial. Ese equipo estaría formado por un fontaneiro, un mecánico, un 'greenkeeper' (enxeñeiro superior ou técnico do sector agro-forestal), seis xardiñeiros 'expertos', un encargado e un director de mantemento que debe ter como mínimo 5 anos de experiencia nun posto desas características. Uso restrinxido O contrato é dun ano de duración e ascende a 429.000 euros. Este club depende da base militar aérea de Cuatro Vientos e ten restrinxido o seu uso a persoal militar, indican desde El Confidencial. O custo do seu uso para adultos é de 7 euros. DE se tratar dun convidado (non militar) ese prezo ascende a 30 euros (50 euros en día festivo)


Afortunadamente cada vez se sitúa máis na esfera pública un ámbito que, ata o momento, permanecera nas experiencias individuais das mulleres: a vivencia da maternidade en toda a súa extensión Achegámonos ao 25 de novembro e cómpre visibilizar, como cada día, a violencia contra as mulleres. Afortunadamente cada vez se sitúa máis na esfera pública un ámbito que, ata o momento, permanecera nas experiencias individuais das mulleres: a vivencia da maternidade en toda a súa extensión. Non falamos desde o punto de vista idílico e endulcorado do que falan as revistas. Falamos da experiencia real, da vivencia física, emocional e relacional de xestar, parir e aleitar. Dos aspectos positivos que a acompañan, mais tamén dunha ampla oportunidade de mellora para que as mulleres nos sintamos acompañadas, respectadas, autónomas e empoderadas. "Nós parimos, nós decidimos" é unha frase icónica do movemento feminista que aínda está lonxe de facerse realidade. A maternidade, só cando é libre e escollida, pode ser para nós unha vivencia empoderadora coa que contribuir á construción dunha sociedade máis igualitaria en termos amplos. Non é un fin en si mesmo sen significación nas nosas vidas. O protagonismo debe ser das propias mulleres facendo valer o criterio ético de Autonomía como ben máximo, igual que nos demais procesos vitais. Na medida en que vivimos nunha sociedade patriarcal e só as mulleres temos capacidade para xestar, parir e aleitar, as condicións nas que o facemos aínda están lonxe de adecuarse a unha experiencia humana, digna, construtiva e reconfortante Na medida en que vivimos nunha sociedade patriarcal e só as mulleres temos capacidade para xestar, parir e aleitar as condicións nas que o facemos aínda están lonxe de adecuarse a unha experiencia humana, digna, construtiva e reconfortante para algunhas de nós. O sistema sanitario, elemento clave na atención a este proceso, tamén adoece dun importante sesgo patriarcal. É necesaria unha reflexión sobre a persistencia de prácticas que se poderían enmarcar dentro do concepto violencia obstétrica. A Organización Mundial da Saúde emitíu un informe no 2014 avalado por ducias de organizacións e institucións internacionais visibilizando a existencia de prácticas pouco respectuosas durante a atención á xestación e ao parto e facendo un chamamento para a súa mellora. Procedementos como un nivel de cesáreas e episiotomías por riba das recomendacións, o coidado insuficiente pola non separación de muller e crianza, o trato infantilizado ou paternalista, sedacións, inducións innecesarias, rotura de membranas… son cuestionadas Procedementos como un nivel de cesáreas e episiotomías por riba das recomendacións, a práctica de determinadas manobras, o coidado insuficiente pola non separación de muller e crianza, o trato infantilizado ou paternalista, sedacións, inducións innecesarias, rotura de membranas… son cuestionadas por guías de práctica clínica e por documentos da OMS que fan unha chamada de atención sobre a situación. A Sociedade Española de Xinecoloxía e Obstetricia emitíu recentemente un comunicado intimidatorio en contra do emprego da terminoloxía violencia obstétrica. Nel falábase de que "En el parto, cada individuo se enfrenta de forma solitaria a su destino en 10 centímetros de vagina". Forma pouco elegante -cando menos- de definir unha experiencia que debe aspirar a ser o máis enriquecedora posible para a muller e para a crianza e que trascende da cuestión anatómica do tránsito pola vaxina para converterse nunha vivencia con incuestionables facetas culturais, emocionais e sociais. A diminución da morbimortalidade perinatal é un parámetro de incuestionable valor pero que non debe amparar calquera actitude pouco considerada co benestar das mulleres A diminución da morbimortalidade perinatal é un parámetro de incuestionable valor pero que non debe amparar calquera actitude pouco considerada co benestar das mulleres: apóstase por unha atención ao parto humana, considerada coas súas necesidades, empática, baseada no bo trato e con respecto máximo aos procedementos de consentimiento informado (léase Plan de Parto ou calquera outra modalidade de expresión de vontades). A medicalización innecesaria do parto normal non só redunda nunha vivencia de peor calidade, senón que contribúe a unha consideración da saúde como un ben de consumo e o sistema sanitario como prestador de servizos, cuestión que induce unha peor calidade e menor sostenibilidade. A pesar deste contexto xeral, apréciase unha crecente consideración coa autonomía das mulleres tomando decisións. Cada vez son máis as profesionais que exercen unha atención respectuosa coas crenzas, actitudes, culturas, emocións e preferencias. Esta resposta é unha mudanza necesaria que non é casual, mais si causal, e que ten moito que ver, unha vez máis, coa autoorganización das mulleres. Apréciase unha crecente consideración coa autonomía das mulleres tomando decisións. Cada vez son máis as profesionais que exercen unha atención respectuosa coas crenzas, actitudes, culturas, emocións e preferencias Desde a sociedade civil, as mulleres, levamos anos tecendo esa rede de apoio, de información, de acompañamento e de respecto no parto e na crianza. Isto deu lugar ao nacemento de asociacións de apoio para un parto respectado, asociacións de apoio á lactancia e á crianza, e grupos informais de apoio mutuo que funcionan, como esa tan necesaria "tribu", de xeito autoxestionados por mulleres que se atopan nunha situación vital similar. Estes grupos ofrecen información sobre os nosos dereitos e tamén calor e sororidade. Resulta imprescindible a aplicación da perspectiva de xénero á xestión da atención á saúde Non se pode obviar a súa relevancia no traballo de empoderamento feminino para reclamar os nosos dereitos como pacientes. Así como tamén o seu papel na reivindicación dos coidados das nosas fillas como un tema central que nos atinxe a todas. Compre destacar a súa función como medio de visibilización e de convivencia da diversidade de maternidades que esixen ser respectadas. Resulta imprescindible a aplicación da perspectiva de xénero á xestión da atención á saúde, porque só desde unha perspectiva feminista conseguiremos unha atención sanitaria xusta, inclusiva e igualitaria." Publicidade


Summary: Os lumes que desde hai catro días se encadean nunha quincena de concellos do interior suman xa 9.000 hectáreas arrasadas entre traballos contrarreloxo dos equipos de extinción e as críticas á Xunta pola falta de planificación e eficacia nesta nova vaga de incendios. Voces como a da CIG reclaman a destitución do director xeral da Defensa do Monte e o seu equipo na Xunta por unhas declaracións nas que recoñecía que os incendios eran esperados. Malia selo, non foron evitados.

O lume calcina as comarcas de Verín, Terra de Trives, Viana, a Limia e a Baixa Limia, Allariz e Quiroga, con máis de 9.000 hectáreas queimadas desde a fin de semana, segundo as estimacións da Consellaría do Medio Rural. Nove incendios seguían, ao feche desta edición, activos, segundo o último parte da Xunta, entre eles os máis agresivos desta vaga. É o caso do que afecta o concello de Vilariño de Conso, con 2.000 hectáreas arrasadas na parroquia de Sabuguido desde a madrugada do domingo, onde chegou a activarse a situación 2 de emerxencia pola proximidade das lapas a Soutogrande e Soutelo, desactivada ao mediodía de onte por "non haber risco para núcleos de poboación", segundo a Xunta. En Lobios, o lume iniciado na tarde do sábado e aínda activo leva queimadas outras 2.000 hectáreas no parque natural do Xurés e ten causado xa, en palabras da alcaldesa, María del Carmen Yáñez, un "dano ambiental incalculábel". En Cualedro, que xa no mes de xullo rexistrou o que fora o lume máis importante na Galiza desde o ano 2017, con 1.535 hectáreas queimadas, os novos focos achéganse xa a esa superficie, cun lume na parroquia de Montes que consumiu desde o domingo 1.300 hectáreas e un segundo que xa leva outras 80. En Chandrexa de Queixa, o foco iniciado o domingo arrasou xa 500 hectáreas de monte, mentres que en Manzaneda, tres lumes que, segundo a Xunta, presentan "clara intencionalidade" nas parroquias de Cernado, Paradela e San Martiño suman 350 hectáreas. En Rairiz da Veiga, na Limia, as lapas que comezaron o domingo na parroquia de Sabariz afectan unhas 300 hectáreas e no concello verinés de Vilardevós arderon outras 350 na parroquia de Vilar de Cervo, mentres que na Mezquita, un incendio procedente de Zamora leva arrasadas 450 hectáreas. Segundo a información que trasladan desde Medio Rural, existe aínda outro lume activo, en Montederramo, con, até o momento, 30 hectáreas–. Ademais, os servizos antiincencios daban onte por estabilizado os incendios de Vilar de Barrio, que afecta 700 hectáreas segundo o último comunicado, A Gudiña, con 150 hectáreas queimadas, e Muíños, este último –que fixo arder 6 hectáreas no parque do Xurés– intencionado, segundo a mesma fonte. O parte dá conta tamén doutro lume, no concello de Maceda, no que se aprecia tamén unha "clara intencionalidade" , pola existencia de varios focos simultáneos e que quedou extinguido onte tras queimar unhas 222,08 hectáreas. Os servizos de extinción daban por controlado xa a mediodía un lume máis, iniciado na mesma xornada en Pobra de Trives, logo de queimar unhas 50 hectáreas na parroquia de Pena Petada. En Laza, o incendio que comezou o sábado na parroquia de Camba dábase por controlado a última hora da tarde, cunha zona afectada de 60 hectáreas, mentres que na comarca de Quiroga, no concello de Ribas de Sil, controlábase o iniciado na madrugada da segunda feira con catro focos. Arderon 60 hectáreas. Falta de planificación e de coordinación "Vexo unha falta de planificación e unha descoordinación enormes. Nestas condicións é fácil que haxa lumes en zonas como estas", observa o enxeñeiro técnico industrial e profesor Alberte Blanco, director xeral de Montes co bipartito na Xunta e quen fixo parte no grupo experto constituído en decembro de 2018 por mandato do Parlamento galego para analizar a situación do dispositivo de defensa contra os lumes forestais e achegar as recomendacións útiles para mellorar a eficacia do Servizo de Prevención de Incendios Forestais (SPIF). Como lembra o especialista, as medidas debulladas ao ano seguinte nun informe e remitidas á Consellaría de Medio Rural incidían en melloras da calidade dos dispositivos, máis que nun aumento cualitativo dos medios, "para ter unidades ben preparadas". "Case todo quedou eliminado. Se non hai interlocución coa xente do rural non se vai resolver o problema", reflexiona Blanco, ao tempo que apunta, no caso da última vaga de lumes, a un problema de "eficacia". "A cuestión está na capacidade de resposta do dispositivo e en dotarse dos medios necesarios, tal e como están suxerindo as persoas que teñen experiencia e coñecen como hai que facer o manexo do lume", sostén, antes de lembrar que a Xunta tivo un ano, antes da actual campaña, para introducir algunha das propostas, como as brigadas de vixilancia móbil, que permitiría actuar con maior celeridade para apagar conatos. "Que haxa máis de media ducia de grandes lumes –maiores de 500 hectáreas– e que entre dous ou tres superen as 6.000 hectáreas é un disparate e non importa que o presidente da Xunta diga que 70% non pasan de conatos cando media ducia, por non ter capacidade de resposta, queima todo o resto", censura, facendo alusión tamén ás declaracións polas que o director xeral de Defensa do Monte, Tomás Fernández-Couto, cualificaba de previsíbel a actividade incendiaria destes días. "Din que xa os agardaban, mais, que fixeron? Porque os lumes son en distintos concellos e as magnitudes son brutais. Algo non está funcionando e de nada serve que digan que apagaron outros", avalía o experto. Peticións de destitución Esas declaracións na CRTVG causaron nas últimas horas distintas peticións de cesamento do cargo público, primeiro desde En Marea e, onte, desde a CIG, que facía extensíbel a demanda de destitución a todo o equipo da dirección de extinción de incendios. Desde o sindicato nacionalista preguntan, a respecto da intervención do director xeral, por que non se adoptaron "medidas excepcionais de prevención e reforzos específicos de vixilancia nestas zonas, así como nos espazos de alto valor ambiental" se se sabía desde a Xunta que estes incendios se ían producir e diante dunha meteoroloxía favorábel á propagación do lume. "Esta situación é repetida, e tres anos despois dos lumes de outubro de 1917 seguen sen implantarse moitas das accións que se recollían no informe do grupo de expertos, a pesar do compromiso explícito da Xunta. Segue sen facerse unha verdadeira política preventiva e sen dotar o servizo de prevención dos medios materiais e persoais suficientes", reivindica. Como actuacións urxentes, a CIG exixe a cobertura de vacantes e baixas "para non comprometer as brigadas", así como o traslado de información aos comités de seguridade e saúde laboral dos accidentes que se teñan rexistrado nestes últimos días e garantías do cumprimento dos protocolos de coordinación e intendencia nos lumes.


Summary: A pasteira anuncia á CNMV a redución do investimento e que finalmente construirá a súa planta de biomasa en Huelva. Rueda culpa o Concello de que a pasteira non cumpra o prometido e Lores lamenta que o vicepresidente exerza de "membro virtual" do seu consello de administración

A finais de xuño de 2016 o vicepresidente da Xunta e a conselleira de Medio Ambiente sentaban á mesma mesa co conselleiro delegado de ENCE, Ignacio Colmenares, para asinar o denominado "pacto ambiental", un documento con diversos compromisos que a empresa dixo asumir tras a prórroga á súa permanencia na ría de Pontevedra ata 2073, outorgada polo Goberno de Mariano Rajoy en funcións. Naquel acto Alfonso Rueda, Beatriz Mato e o alto executivo da pasteira deron por feitos múltiples investimentos, entre eles a construción dunha planta de biomasa de 40 megavatios en Lourizán. Menos dun ano despois compañía vén de comunicar á Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV) que esa planta será construída finalmente en Huelva e, ao mesmo tempo, que investirá 49 millóns de euros menos do previsto en Pontevedra. Tras ambos anuncios, no entanto, a Xunta volveu saír en defensa de ENCE. Na súa condición de empresa que cotiza en bolsa ENCE remitiu á CNMV no inicio desta semana unha actualización dos investimentos que tiña previstos no seu plan estratéxico 2017-2020. O primeiro anuncio do documento é diáfano: "A nova planta de biomasa desenvolverase en Huelva, dentro do negocio de enerxía". Nas páxinas seguintes desenvolve unhas novas cifras que, en termos xerais, se traducen en maior produción ao pé da ría pontevedresa pero con menos investimento. Nomeadamente, tras a parada anual de mantementeo de marzo de 2018 prevé a ampliación de capacidade de 30.000 toneladas" e un ano despois, 40.000 toneladas adicionais. En 2019, indica, realizará unha "repotenciación da turbina" -de 27 a 35 megavatios- da fábrica tras a que virán 10.000 toneladas máis "como resultado de melloras da eficiencia". A pasteira anuncia á CNMV a redución do investimento e que finalmente construirá a súa planta de biomasa en Huelva Serán, deste xeito, un total de 70.000 toneladas máis nun contexto no que o investimento de 173 millóns de euros que prometera queda en 124, unha redución de 49 millóns aos que habería que sumar os 74 da planta de biomasa que finalmente será construída en Huelva. A explicación oficial da compañía a respecto desta mudanza de Galicia a Andalucía é que a tramitación dos permisos deste proxecto demoraría uns dous anos que a deixarían fóra da adxudicación que logrou do Goberno central no pasado 2016. Reaccións da Xunta, do Concello e da APDR O anuncio de ENCE, realizado apenas unha semana despois de publicar o seu beneficio neto do 2016 -38,7 millóns de euros, foi acollido no Concello de Pontevedra como unha nova mostra das "promesas falsas" da pasteira. Para o alcalde pontevedrés, Miguel Anxo Fernández Lores, queda claro que o único plan da empresa para a fábrica á beira da ría é producir máis e investir menos, o que proba que lle "tomaron o pelo descaradamente" ao PP. Ábrese, ironiza en declaracións que recolle Pontevedra Viva,"unha ocasión que nin pintada" para que ENCE marche da ría como estaba previsto, en 2018, e para que os conservadores "reconsideren" o seu apoio. Rueda culpa o Concello de que ENCE non cumpra o prometido e Lores lamenta que o vicepresidente exerza de "membro virtual" do consello de administración da pasteira Esa reconsideración semella, en calquera caso, que non sucederá. Así, tras coñecer que ENCE non cumprirá os investimentos ofrecidos o vicepresidente Rueda culpou dos novos plans ao goberno local. "É unha demostración máis de que ás empresas que crean postos de traballo hai que darlles facilidades" e "non poñer atrancos" á súa actividade. "Supoño que terá influído" que o Concello pontevedrés se opón á permanencia de ENCE na ría, especula Rueda, algo que non sucede en Huelva nin en Asturias, onde a pasteira ubica outra das súas plantas. A resposta de Rueda é para Lores unha mostra de que o número dous do Goberno galego continuará a actuar como "mamporrero de ENCE" e "membro virtual" do seu consello de administración. Neste contexto, a Asociación para a Defensa da Ría ve clara a "verdadeira cara" de ENCE, pero tamén "a catadura moral dos responsables da Xunta" que, ata un novo "incumprimento", outran por "ollar cara a outro lado". "Con independencia da nosa posición ao respecto, a realidade é que ENCE non vai instalar en Lourizán a prometida planta", algo que "debería facer meditar a todas aquelas persoas que ceden ás chantaxes da empresa e aceptan a súa continuidade na ría como un mal menor".


Summary: A candidata de AGE na lista de Izquierda Plural afirma na entrevista de 'Galicia por Diante' (Radio Galega) que pretenden facer do Europarlamento a "caixa de resonancia dos problemas da rúa" e facer fronte "ás políticas ditadas polo gran capital desde a UE".

Esta quinta feira foi a quenda de Lidia Senra na rolda de entrevistas que 'Galicia por Diante' (Radio Galega) fai a candidat@s galeg@s na cita europea do 25 de maio. Senra enfatizou que fai falla un "cambio radical" das políticas da Unión Europea, unhas políticas "que responden aos intereses do gran capital" e xeran "paro, pobreza, emigración". Un escenario, apuntou a candidata, que ten que ser revertido. De aí a defensa da coligación na que AGE vai a esta cita. "Imos nunha coligación a nivel de estado de 12 ou 13 organizacións, non imos integrados en", sinalou. Senra considera que "neste momento, coa gravidade da situación que estamos a padecer, é fundamental procurar alianzas con forzas que estean dispostas a facer fronte a iso". Por iso, engadiu, "cómpre alianzas fortes coa esquerda que queira rachar co rumbo desta Unión Europea". A preguntas sobre a UE, afirmou que nestes momentos "non está en debate para nada o de saír da UE, senón cambiar as políticas" "Son nacionalista" Lidia Senra definiuse como "nacionalista" e explicou que "a miña experiencia é que se pode manter o ideario nacionalista e traballar con organizacións que sen selo" compartan traballo e obxectivos para mudar a realidade. Alexis Tsipras en Compostela Senra lembrou que de saír deputada o seu voto irá para o candidato de Syriza e que opta á presidencia da Comisión europea Este domingo, 27 de abril, e no Pazo de Congresos de Santiago de Compostela (11:30) Lidia Senra e Tsipras tomarán parte nun mitin político no que tamén estarán presentes Xosé Manuel Beiras ou Willy Meyer (cabeza de lista de IU).


Summary: A redución do orzamento destinado a Atención Primaria nótase particularmente na diminución do cadro de persoal dos centros de saúde e na falla de profesionais para dar resposta ás demandas dos usuarios. Tanto é así, que as principais reclamacións dos colectivos en defensa da sanidade pública e das organizacións sindicais sitúanse nesa dirección.

O centro de saúde de Seixo en Marín é un exemplo disto. Segundo denuncia a Plataforma pola Defensa do Centro de Saúde de Seixo, que agrupa a 20 colectivos das parroquias de Santomé de Piñeiro, O Campo, Ardán e Seixo "no centro de saúde de Marín hoxe só hai seis médicos de 14 e, en Seixo, un único facultativo para 2200 persoas". O colectivo indica que "se non hai posibilidade de ter consulta no centro de saúde porque non hai medicos, se pasa o mesmo nas urxencias do PAC, a xente acaba por ir ás urxencias do Hospital Montecelo que están desbordadas. Ao final quen frega as mans é a sanidade privada. Este é o caldo perfecto para que a xente vaia desesperada a engordar os seus petos por unha atención que deberan ter na pública." "A falla de persoal é escandaloso. O Plan Mellora para a Atención Primaria establecía en 2007 a necesidade de 350 médicos máis, pero desde aquela fóronse producindo moitas vacantes que quedaron sen cubrir polas limitacións á contratación impostas pola taxa de reposición. Así nos atopamos que máis de 50% dos médicos de Atención Primaria teñen máis de 1.400 tarxetas de usuarios", sinala a Nós Diario o voceiro de Sós Sanidade Manuel Martín. "Unha rateo que supera todas as recomendacións da OMS" Martín lembra que "é unha rateo moi elevada que supera todas as recomendacións da Organización Mundial da Saúde (OMS). Ademais na Galiza, por contar cunha poboación moi dispersa e moi envellecida, e por conseguinte que precisa de máis coidados resulta claramente insuficiente". A falla de persoal é unha constante ao conxunto dos servizos sanitarios de Atención Primaria. A este respecto, o médico do centro de saúde de Outes, Xosé María Dios, comenta a Nós Diario que "o problema básico é a falla de persoal e iso provoca a masificación". "En Atención Primaria hai aproximadamente 1.000 prazas vacantes de médicos sen cubrir", afirma Dios, quen "alerta que "sen facer unha previsión a un lustro non hai alternativa, porque os médicos de Primaria son un colectivo moi envellecido, onde máis de 30% dos actualmente en activo estarán xubilados nun prazo de cinco anos".


Summary: A nova edición da Mostra Internacional de Cinema Documental arrancou en Outes e estenderase até o día 1

Con contidos para todos os gustos. Así comezou a cuarta edición de Mares da Fin do Mundo, Mostra Internacional de Cinema Documental, que se estenderá até o vindeiro día de mañá. Logo dun acto inaugural que contou coa presenza de Xurxo Couto –en representación da área de Cultura da Deputación da Coruña-; Basilio Otero, presidente da Federación Nacional de Cofrarías de Pescadores; Manuel González, alcalde do Concello de Outes; e Marcos Gallego, director da Mostra, foi a quenda da presentación da exposición 'Berros no roncar das ondas', de Xacobe Meléndrez Fassbender. Situada no Centro Náutico do Freixo, o último proxecto do artista consiste percorrido fotográfico cheo de aforismos e metáforas do tempo que estamos a vivir. O autor utiliza a fotografía como medio artístico, pero tamén a instalación e a videoarte. Nas verbas da historiadora da arte Chus Martínez Domínguez, "a fotografía e o vídeo actúan como soportes creativos en que realizar as súas series, onde se evidencia o esforzo na recreación de atmosferas, na claridade plástica e na atención destacada da articulación do relato". A continuación, o director Alastair Cole presentou aos espectadores na pantalla o seu traballo documental 'Iorram (Boat song)'. Trátase do primeiro documental cinematográfico filmado completamente en gaélico escocés, un retrato lírico da comunidade pesqueira das Hébridas Exteriores. O cineasta realiza unha viaxe cinematográfica ao pasado e presente das illas, mesturando voces, historias e cancións de mediados do século XX con imaxes da vida actual na terra e no mar, todo con música orixinal de Aidan O'Rourke. Logo, e aínda que por motivos técnicos non se puido retransmitir en 'streaming', nunha mesa redonda moderada por Javier G Galdo e con título 'O futuro da pesca artesanal' disertaron sobre este tema distintos profesionais do sector do nivel de Merche Díaz Mayán, Xusto López Carril, Primitivo Pedrosa, Rogelio Santos Queiruga e Liliana Solís. Finalmente, e coa compañía da escritora Mathilde Jounot, Mares da Fin do Mundo inaugurou unha nova sección co visionado da triloxía 'Océans, la voix des invisibles'. A autora presentou ás espectadores un espazo de reflexión sobre a situación e responsabilidades compartidas na toma de decisións sobre os mares.


Summary: A CTNL denuncia que o Comité de expertos sobre linguas minoritarias que visita Galiza non ten en conta o coñecemento nin a opinión d@s técnic@s que traballan no día a día no proceso de normalización lingüística.

O Comité de expertos sobre linguas minoritarias vai manter unha reunión esta segunda feira en Compostela con varias entidades para avaliar o grao de cumprimento da Carta europea por parte da Xunta no período 200-13. Porén, nesa xuntanza non se vai ouvir a opinión nin as consideracións nin as achegas d@s técnic@s de normalización lingüística. "Somos quen xestionamos o proceso de normalización no día a día (...), coñecemos moi ben a situación" A CTNL (Coordenadora de Traballadoras e Traballadores de Normalización Lingüística) considera "curioso, e tamén preocupante" que non se vaia escoitar a versión de "persoas expertas que coñecen moi ben a situación sociolingüística do día a día e de primeira man desde un punto de vista técnico". Deste xeito, Nel Vidal, presidente da CTNL, sinala que "é un erro que empobrece o informe do Comité de Expertos, pois ao ser a CTNL unha entidade que reúne as persoas que no día a día traballan en normalización lingüística desde diversas entidades, ámbitos e zonas, poderiamos achegar datos, información e opinións valiosas para que ese informe fose o máis completo e obxectivo posible". Unha visión que achega, non resta "A visión dos técnicos e das técnicas complementa a información, visión e opinión desas outras entidades convocadas", pois, indican, "somos quen xestionamos o proceso de normalización no día a día en entidades como concellos ou universidades, en ámbitos como a administración ou empresas, e xestionando accións de formación, de dinamización ou de asesoramento e que, polo tanto, coñecemos moi ben a situación, os problemas concretos ou as cousas que hai que mellorar nas diversas zonas do país e nos diversos sectores e ámbitos sociais". Visión parcial do goberno Desde a CTNL tamén lamentan a "parcialidade" do apartado sobre o galego do informe previo que elaborou o Estado sobre a situación lingüística de Galiza, onde "o goberno non recoñece practicamente ningún problema e pinta unha situación case ideal, moi afastada da realidade", polo que "xusto por ese motivo sería aínda máis importante que o Comité de Expertos europeo contase co coñecemento real da situación que pode achegar a CTNL". A Mesa presenta esta terza o seu informe ola súa parte, esta terza feira, a Mesa pola Normalización Lingüística presentará publicamente e disponibilizará o informe arredor da situación do galego que defendeu diante do comité de expertos. Ensino, Xustiza, Administracións Públicas, Cultura, Relacións Internacionais e Economía foron os ámbitos nos que a asociación presentou o seu balance do proceso de normalización lingüística no que se destacou o grande retroceso dos últimos anos. A Mesa mostrou diante da Comisión a súa sorpresa por non teren sido convidados colectivos como a CTNL, a Coordinadora de Equipas de Normalización Lingüística, o CELGA ou a Asociación de dobradores e dobradoras e, en resposta ás preguntas dos expertos, denunciaron que nin a Xunta nin o goberno do Estado contara coa entidade -a asociación cultural de maior número de socios con dedicación á normalización da lingua- para a elaboración dos seus informes. Tamén informaron de que, a pesar da actividade que desenvolven, non reciben ningún tipo de subvención nin da Xunta nin do Estado.


Summary: O Parlamento Europeo acolleu un debate sobre como o franquismo aínda pervive nos nosos días e toma corpo no pazo de Meirás, nos límites á liberdade de expresión ou nas foxas comúns sen desenterrar.

Non podemos dialogar coa dor. Por moito que falemos dela, a dor –física e emocional– é difícil de lembrar obxectivamente. É só algo que podes ler, despois, na cicatriz que esta deixa. E máis de oitenta anos despois do inicio da Guerra Civil, a ferida segue sen poder pechar ben. "A Unión Europea non quere darse de conta da anomalía da continuidade do franquismo", acusou Jordi Sebastià, voceiro de Compromis Europa. As palabras son ditas nunha sala de conferencias en pleno Parlamento Europeo, esta segunda-feira 20 de novembro, o mesmo día en que se celebra o 41º aniversario da morte do ditador e centos de persoas desfilan para depositar flores ante a súa tumba, no Valle de los Caídos. Unha dor pantasma que aínda pode ser sentida? "O Valhalla de Franco", así define Ramón Cotarelo o mausoleo do ditador. O catedrático de Ciencias Políticas acode á xornada "Franquismo despois de Franco" –iniciativa de BNG, ERC, Bildu e Compromis– para reflexionar sobre a cadea lesional do franquismo que hoxe pervive na sociedade. A Fundación Franco, o Arco de la Victoria, o epitafio en honor aos aviadores nazis… "España está chea destas cousas", clama Cotarelo, nunha profunda crítica a esta Administración "neofranquista". Así, o presidente de Euskal Memoria Fundazioa, Iñaki Egaña, apunta a como este pos-franquismo aínda colle forma en outros casos como o dos mozos de Altsasu, que veñen de cumprir un ano en prisión. Chama a atención como de contrario foi o devir do Estado español contra exemplos como Italia ou Alemaña, sinalados por Jordi Sebastià como lugares onde se realizou "un exercicio de limpeza democrática que fixo imposible que ninguén reivindicase etapas sinistras como as do fascismo". Bárbara Spinelli, eurodeputada italiana de GUE-NGL, fala sobre o caso do seu país. Exemplifica o xenocida Rodolfo Graziani como paradigma desta "perda selectiva de memoria" que acostuma ter lugar. "Debemos ter boa memoria e non esquecer os bandos", advirte. Hai unha necesidade, entón, de redebuxar a ferida tal e como nos foi amosada? Resignificar a historia para loitar contra o esquecemento "Non se trata de non esquecer, senón de reescribir a memoria", afirma Antonio Míguez Macho, profesor de Historia da USC e un dos fundadores do proxecto nomesevoces.net. "Os datos que recollemos falan sós, o Upside Down da memoria europea sempre estivo aí e contan un relato sobre a reorganización dun país a través da eliminación física", precisa. Concorda con el Lourenzo Fernández-Prieto, profesor na mesma universidade. "Hai que entender e resignificar. O día que vexamos isto, teremos gañado unha batalla á memoria e ao esquecemento, que tamén é cousa nosa", recalca. "Os datos falan sós, o 'Upside Down' da memoria europea sempre estivo aí", Antonio Míguez Macho O relato. Todos eles teñen a súa forma de facer o seu sitio na realidade. Isto pode mesmo chegar á xudicialización do humor. Segundo Guillermo Martínez-Vela, director de El Jueves, é un sinal de alerta democrática. "A sátira cumpre a mesma función dun canario nunha mina de carbón", advirte o debuxante, que recentemente tivo que pasar polos tribunais a causa dunha querella da Policía Nacional. Podemos dicir, entón, que o paxaro da liberdade de expresión comeza a amosar síntomas de enfermidade? A sociedade civil e a educación, ferramentas chave Porén, como facer isto? Como revertir o post-franquismo e recuperar a memoria? Josep Huguet, presidente da Fundació Josep Irla, fala sobre a necesidade de focalizar o proxecto na ruptura coa memoria histórica e coa memoria territorial. "Por isto mesmo son tan importantes as iniciativas civís", as que permiten que, tras 25 anos de democracia vixiada, "os barrios populares poidan recuperar o fío vermello da súa historia", explica. A súa entidade traballa arredor destes dous focos: a resignificación das memorias locais e máis o rescate da hemeroteca republicana. Son estes os puntos de sutura da ferida? "O paradigma do esquecemento español son as miles de tumbas ilegais onde xacen, mínimo, 114.200 persoas executadas", declara pola súa parte Marco Antonio González Carrera, quen lembra que España é un dos países con máis desaparicións forzosas, polo que se ten constancia. "O silencio é a ferramenta máis útil para o fascismos", conclúe. E é que para "xerar un tsunami contra a impunidade", como apuntaba Josu Ibargutzi, membro da Plataforma Goldatu, fai falla amosar "a magnitude do xenocidio". Xenocidio dunha ditadura cuxo programa amosa a efectividade oitenta anos despois. Vincent Flor, profesor da Universitat de Valencia, apunta unha destas estratexias maestras: "O franquismo apresentouse como 'defensora da valencianía' e conseguiu apropiarse así da nosa identidade rexional histórica para dotarse de lexitimidade". Un franquismo "que seguíu a proxectarse no tempo, após a morte -sen xuízo- do ditador Francisco Franco, mesmo até os nosos días", segundo afirmou o profesor da Universidade da Coruña Uxío-Breogán Diéguez, a partir de múltiples cumplicidades e un adoutrinamento de millóns de nenas e nenos durante décadas (lémbrese, por exemplo, como a Enciclopedia Álvarez vería editar 8 millóns de exemplares entre 1954 e 1966...), sen o que non se podería entender esta realidade -e a política actual- a día de hoxe". Cómpre pois crear memoria. Abrir portas e xanelas para poder pechar feridas, que é "o único que queren as vítimas do franquismo: xustiza", apunta González Carrera. "O alumnado de hoxe en día non coñece a verdade, os libros de texto e os medios de comunicación só contan a verdade a medias", critica. "O esquecido non se pode odiar, non pode crear un clima de conflito. A sociedade española mercou ese intento de esquecemento programado no que se implicou ela propia", resume Sara Carou Sobre o negacionismo imperante tamén falou Sara Carou, profesora de Dereito da UDC, quen sintetiza brillantemente o estado da cicatriz histórica no Estado español. "O esquecido non se pode odiar, non pode crear un clima de conflito. A sociedade española mercou ese intento de esquecemento programado no que se implicou ela propia", resume. A letra grande e pequena da historia Os cinco paneis da xornada, que contan con máis dunha vintena de conferenciantes, non chegan a rematar. O último deles, moderado polo xornalista Alexandre Mato -quen tamén é neto dunha das 13 rosas- é finalizada con pouco tempo para a exposición e o debate. A sala debe ser usada para un trílogo -unha reunión entre os tres poderes fácticos da Unión Europea- e os presentes deben desaloxala. É mesmo simbólico como os alí presentes rasguñan ata o último minuto da palestra pública europea. As súas feridas están, merecen ser vistas, expostas e discutidas. O debate, non obstante, continúa no convivio posterior, nun ambiente máis relaxado. A memoria tamén se escribe con letra pequena, fóra das salas de reunión das grandes institucións. Fálase da Querela Arxentina, de Carlos Sploy, de pequenas e grandes singladuras na loita pola memoria histórica. Os nomes de Oriol Junqueras e Raül Romeva, membros da Generalitat e ex eurodeputados que están agora presos, soan con forza na boca de varios dos ali presentes. O Parlamento Europeo non adicou ningún xesto público aos antigos compoñentes da súa casa. Non cabe depositar esperanza, acaso, nas institucións europeas? A denuncia polo pazo de Meirás, próxima a entrar en trámite Semella que non todo está perdido, xa que a denuncia polo pazo de Meirás foi recollida -da man dunha comitiva do BNG- pola eurodeputada Tatjana Znadoka nesta terza-feira 21 de novembro. A política letona, célebre por apresentar ao hemiciclo demandas sociais como a dos bebés roubados ou a das rías galegas, tramitará a reclamación que deberá obter unha resposta do Parlamento Europeo. A actual situación pazo de Meirás, outra expresión real desta pervivencia institucional do franquismo, foi tamén mencionada durante a xornada por Goretti Sanmartín, quen a tildou de "macro espolio á poboación". A vicepresidenta da Deputación da Coruña denunciou tamén a apropiación por parte da familia Franco doutros bens patrimoniais do pobo galego, como a Casa Cornide ou dúas figuras do século XII do Mestre Mateo. 'A minoría da minoría' "O caso do pazo de Meirás pode considerarse o buraco negro da democracia en Europa", afirma rotunda Ana Miranda, voceira do BNG Internacional e unha das principais organizadoras do debate. Atópase na praza de Luxemburgo, fronte á entrada principal da grande mole que constitúe a sede do Parlamento Europeo en Bruxelas. É a mesma praza na que, hai dous anos, os mariñeiros do xeito estenderan canda ela unha grande rede como acto de protesta. "Aquí semella que somos a minoría da minoría, mais facémonos oír", di ela, que acumulou máis de 900 intervencións no hemiciclo europeo no anterior mandato. É certo que non podemos dialogar cunha dor que remonta xa a hai décadas, mais é tamén innegable que a ferida nunca poderá pechar ben sen lembrar. Cabe, pois, unha pequena nota de esperanza en figuras como as citadas. Ler en público e con forza a cicatriz, só así pode sandar ben.


Summary: Fundador da editorial e libraría City Lights coa que deu a coñecer a xeración beat, Lawrence Ferlinghetti é autor dunha obra extensa cunha personalidade propia: "Fun máis o último dos bohemios que o primeiro dos beat", declarou unha vez. Agora, a editorial Rodolfo e Priscila danos a oportunidade de lelo en galego.

"Podes imaxinar a Shelley asistindo a un obradoiro de poesía?" A irónica pregunta é de Lawrence Ferlinghetti, poeta, editor e gran valedor da xeración beat, para cuxos compoñentes a poesía era un exercicio moi afastado de calquera intento de institucionalización. A nova editorial Rodolfo e Priscila vén de estrearse cunha tradución deste gurú da contracultura norteamericana, A poesía como arte insurxente, unha sorte de manifesto literario e vital de quen sempre defendeu as marxes como o terreo máis propicio para a poesía. Ferlinghetti estaba presente na famosa lectura da Six Gallery, en San Francisco, en outubro de 1955, considerada a primeira manifestación pública de relevancia dos poetas beat -alí recitaron Gary Snyder, Philip Lamantia, Michael McClure, Philip Whalen, Kenneth Rexroth e Allen Ginsberg, este último lendo o seu célebre Ouveo- e relatada con detalle por Jack Kerouac na súa novela The Dharma Bums. Segundo se conta, Ferlinghetti envioulle un telegrama a Gingsberg ao día seguinte ofrecéndolle publicar Ouveo na editorial City Lights, que fundara dous anos antes. O libro foi editado e, en 1957, debido sobre todo á imaxinería homosexual que contiña o poema de Ginsberg, Ferlinghetti foi arrestado e acusado de publicar unha obra obscena. O xuízo foi longo e moi seguido polos medios. O resultado foi a absolución para o editor, o coñecemento universal da nova e irrespectuosa poesía americana e o nacemento da lenda Ferlinghetti. A partir dese momento, aquel fillo de emigrantes italianos publicou varios dos libros máis importantes daquel grupo que se rebelou contra os valores estabelecidos da sociedade da altura a golpe de jazz, de experimentación coas drogas e o sexo e, sobre todo, de escrita libérrima. Poesía beat na Galiza O interese polos poetas beat parece rexurdir entre as xeracións máis novas da poesía galega, polo que este libro, traducido polo poeta e xornalista Daniel Salgado -tamén o tradutor de Ouveo, publicado por Positivas en 2007- podería marcar unha guía para estas novas fornadas de escritores. "Non estou seguro de que actualmente exista unha particular inclinación pola xeración beat na Galiza"- di Salgado. "A min sempre me interesou moito, mais é certo que periodicamente volve á actualidade porque se trata de autores moi atractivos non só pola súa obra, senón tamén pola súas personalidades. Os beat tiveron unha influencia inmediata e moi evidente en Ferrín, en Bernardino Graña... nesa xeración. Agora véxoa máis a través da figura de Whitman, en Olga Novo, por exemplo". "En todo caso", continúa Salgado, "Ferlinghetti, malia ser unha figura fundamental dese movemento, sempre quedou un pouco á marxe dese interese, e a proba é que está moi pouco traducido ás linguas da nosa contorna máis inmediata". O revolucionario inxenuo En realidade, o propio Ferlinghetti -menos impetuoso que os seus compañeiros de xeración- tratou de desligarse, polo menos nos últimos anos, desa imaxe de poeta beat, alegando que a orixe da súa poesía estaba máis en T. S. Eliot que en calquera outro autor. Mais calquera que lea A poesía como arte insurxente recoñecerá inmediatamente a influencia de Walt Whitman: unha mestura de rebeldía e de inxenuidade que pode resultar chocante para os ollos europeos. "El é un fillo de Whitman, sen dúbida, como dalgunha maneira tamén o era Ginsberg", opina Salgado. "Esa inxenuidade un tanto naif, que procede dun país que apenas ten historia, nótase moito neste libro. Mais el mesmo defende esa inocencia como condición para escribir o poema, defende a necesidade de manter unha mirada inxenua para acercarse á realidade desde a poesía. A min iso paréceme moi interesante". En todo caso, unha inocencia paradoxal nun poeta que se diferenciou do resto da súa xeración por manter un compromiso político pouco habitual naquel grupo: declaradamente anticapitalista, Ferlinghetti defendía posturas anarquistas moi elaboradas. "Si, el sempre foi o máis politizado de todos eles. Estivo no maio do 68 en París, estivo coa revolución sandinista...", lembra Salgado. "Non tivo esa deriva un pouco hippy e misticista que tiveron outros. Era un anarquista político, ademais de existencial". A poesía como arte insurxente deixa varias mostras dese compromiso político en moitos dos seus aforismos: "Desafía o capitalismo que se enmascara na democracia", por exemplo. Esa postura decididamente revolucionaria é o que inclina a Salgado a pensar que a inxenuidade whitmaniana "é máis ben unha aposta, unha actitude ante o poema. Non creo para nada que el fose inocente". Unha nova editorial que se estrea publicando un editor O poeta Daniel Salgado, tradutor do texto, xa publicara algúns fragmentos do libro de Ferlinghetti en A trabe de ouro e na revista Animal, editada por Edicións Positivas. Mais só é agora, grazas á nova editorial Rodolfo e Priscila, que a obra ve a luz integramente en galego.


Summary: A nena chámase Icía

A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, deu a luz esta terza feira no Hospital Clínico Universitario de Santiago (CHUS) a unha nena de nome Icía. "Quero agradecer o bo saber, facer e a profesionalidade da sanidade pública galega, de todas e cada unha das persoas que nos atenderon, a min e a Icía, durante o parto. Grazas por facer deste un momento tan inesquecíbel", sinalou Pontón no seu perfil da red social Twitter. Fontes da formación nacionalista xa confirmaron a Nós Diario esta mañá que Pontón ingresara no centro hospitalario compostelán. Naceu Icía e sinto que hai unha razón máis para soñar un futuro mellor. Tela á miña beira, tan pequena e con toda a vida por diante, dáme máis forza para converter en realidade os nosos desexos. Por Icía e por todas as crianzas, que merecen un mundo máis xusto! pic.twitter.com/zMlOPFx7uJ— Ana Pontón (@anaponton) January 21, 2020 Pontón (Sarria, 1977) suspendeu a axenda de actos prevista para hoxe na que se enmarcaban entrevistas e una xuntanza con persoas usuarias da AP-9. A esa reunión asistiu en solitario Néstor Rego, deputado do BNG en Madrid.


Quería escribir algo que levo moendo dende hai tempo mais non me decidía. E velaivén o Día da Patria e desexo celebralo, de calquera un xeito, reivindicativo, procesional ou festivo, pero celebralo con outros cos que comungue, senón total, si parcialmente. Nestes días chegoume un convite a unha xuntanza dun dos moitos grupos nacidos ao abeiro da treboada política orixinada pola Asemblea do BNG en Amio-Compostela. E resposteille, por correio-e, co seguinte texto, agora lixeiramente correxido: "Ben prezado: Ao mellor eu vou de puro, casto, vou de aceite que non se mistura coa auga... Ao mellor estou farto de persoalismos, de "tíra de aí que me poño eu" ou de xusto o contrario disto, pero o proceso que está a vivir o nacionalismo arrepíame de xeito total. Xentes que se adicaron a putear a outros militantes por medo a perder poder, chiringuito, cargo ou influenza (non a gripe, senón a outra), claman contra a UPG porque os putea/puteou. Xentes que non serven nen para levar a pancarta que lle poñen na man pensan que son o cerne do nacionalismo e que sen eles o mundo vai perdido, Grazas pola convite, pero non vou. A min si me putearon, no plano laboral, persoal, político, social ... e sabe deus cántos máis. Mantiven o voto e a extra-militancia porque non quedaba máis outra que facer ou que votar. Sigo pensando que Xosé Manuel Beiras ou Teresa Táboas son excelentes candidatos e ainda político;. que o Beiras é tan persoalista coma outros moitos, pero moito máis intelixente ou preparado que a meirande parte dos que van enriba do cabalo: Beiras, antes do BNG, antes de Riazor, non era ninguén, alén da súa extraordinaria valía persoal, da súa imensa capacidade política. Daquela ninguén o coñecía na Galiza, mais hoxe é absolutamente necesaria a súa presenza en primeira liña de fogo. A poboación non leu "O atraso..." nen segue o que se merenda nos cenáculos, nas tertulias, nas camarillas; hai moita merendiña na que se deciden cousas mentres os de fóra damos tabaco... Se callar, podes dicir, nesa xuntanza, que hai un de Moaña que vota para unha unidade eleitoral de todo o nacionalismo máis EU Se callar, podes dicir, nesa xuntanza, que hai un de Moaña que vota para unha unidade eleitoral de todo o nacionalismo máis EU ou mesmo ler isto se o ves comenente. Onte un ex-deputado do PSdG co que partillo algún viño en Moaña, cando ven dende A Coruña botar o verán en Rodeira, dicíame que os partidos da Restauración Borbónica (sic) están de acordo en todo. Os que queremos outro país, "outra cousa", imos cada un pola súa banda. Fan de nós un pandeiro, dannos azos nos media, e, iso si, cada un terá un anaco da nada e botaremos foguetes porque só perdemos non sei cantos votos... Encarreguei unhas empanadas (das de comer) para o Día da Patria. Ainda non sei a qué manifestación e a qué remate festeiro vou ir para partillalas cos que son amigos dende hai moitos anos. Igual me xunto cos de Carnota ou cos de Corcubión, que son moi boa xente, e penso que van ir á manifestación do BNG. Váleme para celebrar a festa da Patria, da miña Pátria. Patria de todos, ainda que non queiran os de "vai de aí que me poño eu..." Afinal temo que trunfe iso de "unha persoa, un voto": tantos votos como candidatos! Logo laiarémonos: por qué o pobo galego non fai como o basco ou o catalán, se a nosa candidatura era tan riquiña, tan feituca, tan reivindicativa .. ? (así, tres ou catro portavoces, ainda non se sabe...). Todos os grupos xuntos, sen misturar, poden acadar que o nacionalismo e a "esquerda" sexan quen de marcar a axenda contra os partidos da Segunda Restauración Borbónica. Polo camiño que levan, choraremos. Os 400 votos brancos nas Locais en Moaña deberían darnos que pensar... El non é tempo, coa que está caindo, dunha verdadeira Frente Popular? Por qué non?


Summary: Após un ano do seu lanzamento á rede, Irmandade TV encara unha nova etapa através dun proceso de capitalización

Aurélio Lopes é o director do Debate e unha das persoas que impulsaron Irmandade TV. Após un ano do seu lanzamento á rede, e convertida en asociación, Irmandade TV encara unha nova etapa através dun proceso de capitalización co que dotaren de medios económicos, materiais e humanos este proxecto audiovisual. O seu obxectivo é procurar unha maior "profesionalización" e introducir "unha programación semanal". Como enceta Irmandade TV esta nova etapa?Durante este primeiro ano, estivemos a pór en marcha O Debate. De maneira moi voluntaria, con poucos medios e cun formato semanal. Neste nova etapa imos dirixirnos cara á un traballo máis profesional e para iso foi preciso converternos en asociación e lanzarmos --nos vindeiros días-- unha campaña de capitalización. En que consistirá?Estamos a manter reunións con distintos colectivos, organizacións e persoas que acreditan na necesidade de que Galiza conte cunha televisión nacional. O que propomos a moreas de galegos e galegas é que se fagan propietarios dunha parte de Irmandade TV se gostaron do que viron até o momento. Non pedimos diñeiro para o puir, senón para termos mellores medios e máis profesionais. Nesta nova etapa haberá, de novo, moito traballo voluntario mais coidamos que é precisa máis profesionalización e para iso precisamos recursos. Poderanse mercar participacións que irán dos 100 euros até o que quixer cada quen. Arredor do mes de novembro convocaremos a todas esas persoas a unha asemblea na que deseñaremos o plan de traballo para este ano. "Nesta nova etapa haberá, de novo, moito traballo voluntario mais coidamos que é precisa máis profesionalización" Que novidades atoparemos?Queremos desenvolver unha programación semanal con máis contidos e novos formatos, mesmo estamos a traballar na posibilidade de emitirmos através de televisións locais algúns dos programas. Eses contidos dependerán de se culminamos ou non os obxectivos da campaña de capitalización, mais haberá un programa dedicado aos deportes, continuaremos co debate político-social, introduciremos programas enlatados [pre-gravados], un magazine de actualidade e, as sextas feiras, cinema. Aliás, de conseguirmos os obxectivos, teriamos un informativo diario. Novos formatos?Si, a nosa idea é chegarmos á radio. Coidamos que isto enriquecería o proxecto. Mais dependerá de como fechemos en Novembro. Aliás, queremos alimentarnos conxuntamente con outros proxectos máis locais, estabelecer sinerxias e colaboracións que nos acheguen recursos materiais e humanos, e nós a eles. Este é un proxecto dunha forte vertente militante. "Non se pode comprender Galiza sen todos eses proxectos, mulleres e homes, que están silenciados nos grandes medios" Por que é precisa en Galiza unha iniciativa como Irmandade TV?Nestes momentos non existe unha opción para entreter en galego, nen un medio audiovisual que se basee na idea de que non se pode comprender Galiza sen todos eses proxectos, mulleres e homes, que están silenciados nos grandes medios. Neste senso xa foron nacendo outros proxectos nos últimos anos, mais en soportes diferentes aos de Irmandade TV. Cremos que é preciso traballarmos no terreo audiovisual cunha liña editorial clara, asentada nos principios de auto-organización --por iso cremos na necesidade dunha televisión propia-- e a defensa da lingua. Aliás, neste país hai moita creatividade e nós queremos amosar toda esa cultura audiovisual que se foi desenvolvendo ao longo destes anos. Dentro dun tempo, gostaríamos de estar competindo con outros proxectos como unha iniciativa privada que responda aos intereses destes sectores da sociedade. Irmandade vén para se sumar a esoutros medios xa existentes.


Summary: Os casos activos tamén se incrementaron até os 5.675, o que supón 218 máis con respecto aos datos desta cuarta feira. O número de falecidos é de 847. Soben a 364 os pacientes con Covid hospitalizados, 47 deles en UCI.

Os positivos por Covid-19 detectados na Galiza nas últimas 24 horas por PCR volveron a repuntar tras sumar outros 461 -o que supón 20 máis que a xornada anterior-, deles 111 corresponden á área sanitaria de Vigo e 78 á de Santiago e Barbanza. Así se reflicte nos datos publicados na mañá de hoxe na web do Sergas con rexistros até as 18:00 horas de onte, recollidos por Europa Press, nos que se indica que en Ourense houbo 76 novos positivos por PCR confirmada nas últimas 24 horas; 65 na área da Coruña e Cee; 50 na de Pontevedra e O Salnés; 46 na de Lugo e 35 na de Ferrol. Os casos activos tamén se incrementaron até os 5.675, o que supón 218 máis con respecto aos datos desta cuarta feira. En concreto, soben en todas as áreas sanitarias agás na de Ourense, onde volven descender lixeiramente en cinco e sitúanse en 1.489. Mentres, o maior incremento de casos activos corresponde á área de Vigo, con 95 máis até os 995; seguida de Santiago, cunha subida de 40 até os 891; 32 máis en Ferrol, que conta con 283; 26 na de Pontevedra e O Salnés que se sitúa en 564; outros 24 máis na de Lugo até os 542; e seis na da Coruña e Cee, que ten 911. Na Galiza curáronse até o momento 24.255 persoas e realizáronse un total de 609.516 PCR e 391.246 probas serolóxicas. Até a data faleceron 847 persoas. As últimas 11 vítimas foron notificadas na tarde de onte, seis delas procedentes da residencia Os Gozos de Pereiro de Aguiar (Ourense). En concreto, as últimas falecidas foron unha muller de 87 anos ingresada no Complexo Hospitalario da Coruña, unha muller de 85 ingresada no Complexo Hospitalario de Ferrol e unha muller de 88 anos ingresada no Clínico de Santiago. Este número de vítimas -11 nunha xornada- é dos máis altos que comunicou Galiza en nova normalidade. En concreto, o pasado 13 de outubro, hai pouco máis dunha semana, Sanidade tamén comunicou 11 falecidos, a cifra máis alta rexistrada na Galiza desde o 26 de abril, cando morreron 15 persoas en relación á covid-19.


Summary: A atleta Kalkidan Gezahegne, plusmarquista etíe, confirmou a súa participación. A proba recupera a normalidade despois de suspenderse a edición anterior.

A normalidade tamén chegou para a carreira popular máis antiga do país, a San Martiño de Ourense, que realizará o vindeiro 14 de novembro a súa 44º edición. A proba volve despois de que o ano pasado tivera que suspenderse pola pandemia da Covid-19. A pedestre popular deste ano contará con deportistas profesionais mais desta vez será máis igualitaria que nunca no podio. Coa confirmación da participación de Kalkidan Gezahegne (Etiopía, 1991, corre baixo bandeira de Baréin), na proba ourensá aumentan as posibilidades de que na clasificación xeral gañe unha muller. Récord mundial de 10.000 metros Gezahegne ostenta o récord Mundial de 10.000 metros en ruta, e ademais foi subcampioa olímpica en Tokio 2020 onde gañou a medalla de prata. A corredora africana estabeleceu unha plusmarca mundial hai só un mes, o pasado 2-10-21 en Xenebra (Suíza). Logo de parar o reloxo en 29:38, a corredora africana, de 30 anos, está a afinar a súa preparación en Kenya estes días para tentar bater o seu propio récord nas rúas de Ourense. A proba galega está no calendario internacional este ano, con percorrido de 10 quilómetros homologado, e a súa participación estará limitada a un total de 2.000 participantes debido aos protocolos se manteñen pola Covid-19. A organización ten previsto, tamén, que as e os participantes fagan a saída en quendas de 200, sendo a última a da elite masculina e feminina. 1.250 inscricións rexistradas o primeiro día Só unhas horas despois de abrirse a inscrición o pasado 21 de outubro ás 12 horas, a través da web www.asanmartino.com, superábanse as 1.200 persoas rexistradas. Ao feche desta edición, eran uns 1.250 os corredores anotados para participar na proba pedestre, que se celebrará o domingo 14 de novembro. O 77 % das e dos deportistas rexistrados son homes e o resto mulleres. Máis da metade das inscricións recollidas na primeira xornada corresponden a atletas populares das comarcas de Ourense. Un 15 % proceden das de Pontevedra e un 14 % da das da Coruña.


Summary: A coligação de direita Portugal à Frente foi clara vencedora das eleições legislativas em Portugal, segundo os inquéritos. A questão chave é se virá conseguir ou não a maioria absoluta. As sondagens falam de que está à beira. As sondagens -e os primeiros resultados oficiais- deitam outra surpresa: no campo da esquerda real, o Bloco de Esquerda ficaria por diante da CDU.

O inquérito da RTP, feita pola Universidade Católica, coloca Portugal à Frente ao bordo da maioria, situada nos 116 parlamentares. A sondagen dos meios públicos portugueses da a Portugal à Frente entre 108 a 116 parlamentares, do 38 ao 43%; ao PS, entre 80 a 88 deputadas e deputados, do 30 ao 35% dos votos; o Bloco de Esquerda, entre 16 e 20 parlamentares, do 8 ao 11%, e aos comunistas da CDU, entre 13 e 17 parlamentares, do 9 ao 7% dos votos. Nas eleiçõees de 2011, a direita atingira perto do 50% dos votos, e 132 escanos, entre os 108 parlamentares do PDS e 24 do CDS-PP.


Algúns xa dixemos que o acordo lácteo asinado en setembro en Madrid non era quen de amañar a desfeita no sector lácteo galego. Case tres meses despois segue a existir unha diferenza media de até 10 cts/litro entre o leite vendido en Galicia (26-28 cts/litro) e o prezo de venda medio no Estado. Calcúlase en 32-34 cts/litro o prezo mínimo para cubrir gastos. Velaí, pois, como moitos dos axentes sociais do sector veñen de reproducir as súas mobilizacións, con algunha excepción que preferiu non secundalas, como a Organización de Produtores do Leite, que sobranceou nas mobilizacións de agosto e setembro. Porén, o seu coordinador estatal, Anxo Escariz, afirma sen dúbidas que "Éste é un problema de país, tendo en conta a importancia social, económica e ambiental deste sector, que vertebra grande parte do noso medio rural. Deixar fundir o sector lácteo galego tería non só un grande impacto económico e social, senón tamén ambiental e demográfico, desertizando de vez amplas comarcas de Galicia." Nesta nova xeira, nas superficies comerciais, aproveitando a grande simpatía que as consumidoras galegas amosaron a repecto das reivindicacións do sector, o prezo de venda ao público medrou até 4 cts./litro, mais só en beneficio da industria láctea e do propio distribuidor. O produtor, causante teórico dunha suba aceptada polo consumidor responsábel, fica en último de contas á marxe dos seus gaños. No ámbito da Administración galega, compre denunciar a absoluta tolerancia na actuación de primeiros compradores sen estrutura empresarial e produtiva, que se limitan a especular co leite en prexuizo do prezo recebido polo gandeiro (que ás veces baixa até 18 cts./litro). Esta actuación é claramente disturbatoria da libre concorrencia e como tal había ser reprimida. Mais aínda non lle escoitamos ren nin á Conselleira nin ao Presidente Feijóo a respecto desta cuestión. Galicia é o único país entre os dez primeiros territorios lácteos da Europa que nos últimos cinco anos non coñeceu ningún proxecto investidor superior aos 20 M€, como nos deu a coñecer recentemente o profesor da UDC Edelmiro López Iglesias. Expertos, produtores, cooperativas e axentes empresariais sinalan unáimemente ao desleixo da Xunta como principal responsábel.