Summary: Elías Portela ou tamén Elías Knörr é o gañador do XII Premio de Poesía Afundación pola súa obra Bazar de traidores. Portela- Knörr é xa un recoñecido escritor en galego e islandés, lingua da que é tradutor.

O premio de Afundación e o Pen Club recaeu nesta nova edición nun dos escritores con perfil máis singular da literatura galega. Natural de Cangas do Morrazo, onde naceu en 1981, o autor ten obra publicada con dous nomes, Elías Portela -para a escrita en galego-e o pseudónimo Elias Knörr para a asinada en islandés, lingua na que é traductor e na que conseguiu situarse como un dos nomes de referencia da poesía actual máis renovadora. Unha Erasmus foi o que levou a Portela a Islandia, país no que actualmente continúa residindo. Imaxes na pel, publicada en 2009 na editorial Morgante foi o seu primeiro libro ao que seguiría ao seguinte ano Cos peitos desenchufados en Barbantesa. En islandés o escritor agochou a súa orixe estranxeira adoptando o Knörr por apelido e chegando a ser considerado como un dos tres nomes máis representativos da poesía irlandesa pola Poetry Society de Reino Unido en 2010. Nese mesmo ano publica Sjóarinn með morgunhestana undir kjólnum co seu pseudónimo mais o grande suceso da obra abriría as portas a que a editorial descobrira a súa verdadeira identidade. Elías Portela é tamén tradutor da litertura islandesa contemporánea,de autores como Sjón ou Einar Már Gudmundsson. Portela é cronista de cultura islandesa no Diario Cultural da Radio Galega desde Reikiavik. A sorpresa da plica O xurado formado polo presidente do Pen de Galicia, Luís González Tosar, o secretario da entidade, Óscar Xabier Castro ademais de Bieito Iglesias Araúxo, Francisco Pérez Lorenzo e María Dolores Villanueva valoraron a innovación da obra, a combinación de rexistros culto e popular ademais do sentido do humor dos seus poemas. Consideraron que o poeta está a actualizar "o legado da vangarda histórica de Manuel Antonio usando unha linguaxe expresiva dun contexto contemporáneo, cosmopolita e á vez inserido nunha forte identidade persoal". "Foi unha sorpresa abrir a plica e descubrir que gañador é un autor de referencia en lingua islandesa, consagrado de tal maneira, que falar de Elías en Islandia é falar da renovación da súa poesía nacional", sinalou o presidente Luís González Tosar na rolda de prensa na que se comunicou o fallo do premio, que consiste na publicación do libro na colección "Arte de Trobar" e está dotado con 6.000 euros.


Summary: A central sindical reclama "que se garanta o acceso atendendo aos criterios de igualdade, mérito e capacidade".

A xerencia do Sergas en Compostela fai "nomeamentos a dedo para ocupar cargos de responsabilidade" e eses postos, de xefatura, coordinación, encargado ou supervisión, "son compensados economicamente con sobresoldos, mediante horas extra que non existen ou en concepto de complementos que non se corresponden coa realidade". Esa é a denuncia que vén de realizar CIG-Saúde da capital galega. A CIG denuncia "nomeamentos a dedo" para cargos de responsabilidade que "son compensados con sobresoldos mediante horas extra" Segundo explicou Xosé Manuel Marcote, delegado da CIG no CHUS, a central denuncia agora a situación por ter conseguido "as probas necesarias" que abranguerían "máis de 50 casos só na xerencia compostelá" e que afectarían a "todas as categorías de persoal". Segundo explica o sidnicato, os sobresoldos detectados aplícanse a través de "horas extra sistematizadas". "Todos os meses, un traballador con un cargo nesta xerencia, casualmente fai o mesmo número de horas extra, sen que exista ningún rexistro desa actividade e cobrando, por suposto, a mesma cantidade mensual nese concepto". Hai "cargos herdados ou adxudicados a dedo sen que en moitas ocasións exista ningunha convocatoria pública como marca a normativa" En rolda de prensa, os representantes da CIG-Saúde denuncian que hai "cargos herdados ou adxudicados a dedo sen que en moitas ocasións exista ningún tipo de convocatoria pública como marca a normativa". Estarían vulnerándose os principios de igualdade, mérito e capacidade, impedindo dun xeito implícito que calquera traballador fixo poida optar a eles, segundo o sindicato. A CIG tamén denunciou o "incumprimento da normativa" no que se refire á avaliación cada catro anos de todas as xefaturas e cargos. "Unha vez acadados, sexa por convocatoria pública ou a dedo, os cargos perpetúanse por anos ou para toda a vida, sen que haxa ningún tipo de avaliación do seu labor". Ante esta situación, CIG-Saúde asegura que xa solicitou "en múltiples ocasións" a cobertura e avaliación das xefaturas para esixir unha solución. No entanto, segundo denuncia, a xerencia non deu resposta, como tampouco a lograron da dirección de Recursos Humanos. A central reclama "que todos eses postos saian a concurso público para que poidan concorrer a eles todo o persoal que así o considere, atendendo aos criterios de capacidade, mérito e igualdade que deben rexer nunha empresa pública". Con todo, tamén demanda "que se retribúa cada cargo en función da súasresponsabilidades".


Summary: O conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, explicou a situación das e dos estudantes que viaxaron a Mallorca nas excursións de fin de curso. Por outra parte, avanzou que xa se tramitaron perto de 1.500 reservas para a vacinación mediante o sistema de autocita.

O megasurto da Covid-19 derivado dun botellón que decorreu en Mallorca xa derivou en 215 persoas contaxiadas na Galiza. Así o confirmou na cuarta feira o conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, que tamén aludiu á súa preocupación pola desescalada das medidas restritivas á vista da evolución epidemiolóxica das últimas semanas. Aliás, comentou que o sistema de 'autocita' está funcionando ben entre os colectivos galegos para os que está aberto. García Comesaña aproveitou a súa última comparecencia pública para explicar que os viaxes de fin de curso ás Balears xa están vinculados a 215 positivos e até 173 persoas permanecen nestes momentos en corentena. A maioría das e dos afectados están na área de Pontevedra (144) pero hai casos chegados desde Mallorca en boa parte da Galiza. Ademais, as nove alumnas galegas que fican nun hotel na illa para curar do coronavirus evolucionan ben. Así mesmo, do grupo de 21 rapazas e rapaces que colleron un barco até Valencia -no que xa se detectaran cinco infectados- seis dos 15 que chegaron a Galiza en autobús tamén colleron o virus. "A desescalada, en perigo" Na súa comparecencia para falar das medidas tomadas polo Comité Clínico, o representante da Xunta tamén volveu chamar á responsabilidade á mocidade en xeral porque existe preocupación por como está a evolucionar a pandemia no país. "A desescalada está en perigo", alertou, pois foron desaparecendo limitacións pero hai momentos nos que hai que retomar o control malia que non estivera previsto "dar marcha atrás". Universitarias e maiores de 50 Precisamente unha das fórmulas nas que se segue a traballar é a inmunización da cidadanía. Malia que agora os servizos sanitarios teñen os maiores esforzos centrados na segunda dose da poboación de entre 40 e 49 anos e da primeira daquelas persoas que teñen entre 30 e 39 anos, tamén se están a gardar espazos para o sistema de 'autocita'. A ferramenta dixital, que se puxo en marcha na segunda feira, xa xestionou 1.481 solicitudes de cita para acudir aos centros de vacinación. Nun primeiro momento abriu só para as e os mozos que van ir de Erasmus o próximo curso e non estarán na Galiza cando lles tocaría a súa quenda por franxa de idade. Destas hai 671 peticións. Aliás, nesta cuarta feira, permitíase o trámite a persoas maiores de 50 anos e houbo 810 expedientes en apenas unhas horas."En canto teñamos un circuíto para identificar a eses Erasmus doutras universidades de fóra, o sistema tamén estará aberto para eles, e tamén para outros estudantes que, sen ser Erasmus, teñen necesidades desta vacinación anticipada", avanzou o conselleiro.


Summary: A taxa de paro galega sitúase entre as 25 maiores de Europa, ao nivel da de Calabria ou Sicilia, e só superada pola de once autonomías españolas e oito territorios de Grecia. Cinco comunidades do Estado lideran a táboa.

A recuperación económica coa que día tras día cargos do Goberno central e da Xunta enchen os seus discursos bate de novo coa realidade estatística. E nesta ocasión bate coas cifras que chegan desde Bruxelas, máis concretamente desde Eurostat, que vén de publicar os datos do desemprego por rexións na Unión Europea (UE). Son cinco territorios españois os que lideran a taxa de paro en Europa. Ocupan o top 5 por primeira vez, superando por moito o dobre da media europea (10,8%). Andalucía (cun 36,3% de paro), Ceuta (35,6%), Melilla (34,4%), Canarias (34,1%) e Extremadura (33,7%) lideran os dez primeiros postos, entre os que tamén se sitúan Castilla-La Mancha (30,1%) e Murcia (29,4%), ademais de dúas rexións da Macedonia grega e o enclave de ultramar francés da illa Reunión. Cinco rexións españolas lideran a taxa de paro na UE; Galicia está entre as 25 primeiras das 272 nas que Eurostat divide a UE Galicia non se afasta demasiado destes primeiros postos. Cunha taxa de desemprego do 22,1% a finais de 2013, é a 24ª rexión europea con máis paro de entre as 272 nas que Eurostat divide o continente en termos estatísticos, a 21ª de excluír os departamentos franceses de ultramar. De feito, a taxa de paro galega -inferior á media estatal (26,8%) pero máis de dez puntos por riba da da UE- tan só é superada por once autonomías españolas e oito de Grecia. A porcentaxe sitúase ao nivel do da rexión de Calabria (22,2%), no sur de Italia, o único Estado da UE no que algúns territorios se aproximan aos alarmantes datos de España, con Campania e Sicilia como únicas zonas cun desemprego que tamén supera o 20%. En concreto, son 27 as rexións cunha taxa de desemprego superior ao 21,5% -o dobre da media europea- e case a metade (13) son españolas. Ás xa citadas uniríanselle Asturias, Castilla y León, Catalunya, Comunitat Valenciana e Illes Balears, ademais de tres departamentos franceses de ultramar e varios territorios gregos. Nada que estrañe de ter en conta que España pechou 2013 cun paro do 26%, só superado por Grecia na UE, cun 27,5%. Tan só dez territorios españois e oito gregos superan a taxa galega de paro, ao nivel de Calabria e Sicilia Pola contra, hai 49 rexións da UE que pecharon o ano 2013 cunha taxa de desemprego inferior ao 5,4% -a metade da media comunitaria, sendo seis territorios alemáns, dous austríacos e un da República Checa os mellor situados. Por estados, Alemaña segue a ser quen conta con máis rexións entre as mellor situadas. 23 delas manteñen cifras por debaixo da metade da media da UE, seguidas por oito en Austria, tres en Chequia e Romanía, dúas en Bélxica e unha nos Países Baixos e en Italia. A desfeita do desemprego xuvenil En canto ao desemprego xuvenil, o Estado español sitúa cinco rexións entre as dez con maior taxa de paro entre os mozos de 15 a 24 anos. As cifras de Ceuta, cun 72,7%, son as peores da UE, seguidas das de dúasu rexións gregas, Andalucía (66,1%) e Canarias (65,3%). Extremadura (61,7%) e Castilla-La Mancha (61,6%) colócanse tamén neste negativo top ten, ao case dobrar a media europea (23,4%). O desemprego xuvenil en Galicia só é superado por varias rexións de Italia, Grecia e España e por Madeira, en Portugal No caso de Galicia, a súa taxa de desemprego xuvenil (50,2%) sitúaa como a 28º rexión europea das 272 nas que se divide o territorio estatístico con maior paro entre os mozos, o 25º de obviar de novo os departamentos franceses de ultramar. Tan só estes territorios, varios do sur de Italia, a Madeira portuguesa e os xa citados de Grecia e España superan os malos datos galegos. Pola contra, os länder alemáns teñen os mellores datos en canto á ocupación dos máis novos, con oito departamentos por baixo do 7% de desemprego.


Summary: Unha comedia de adultos escrita por unha humorista de suceso nos EUA -Amy Schuman- e realizada por un director que xa en si propio é unha marca comercial, Judd Apatow. A proposta do noso crítico de cabeceira para esta fin de semana.

E DE SÚPETO TITrainwreck(Estados Unidos 2015, 125 min.)Dirección: Judd ApatowGuión: Amy SchumerFotografía: Jody Lee LipesMúsica: Jon BrionElenco: Amy Schumer, Bill Hader, Tilda Swinton, Brie Larson, John Cena, LeBron James, Colin Quinn, Ezra Miller, Jon Glaser, Vanessa Bayer, Randall Park, Dave Attell, Evan Brinkman, Norman Lloyd SINOPSEAmy é unha exitosa periodista de moda que, a diferenza da súa irmá, leva unha vida sen compromisos. As cousas cambian o día que coñece un reputado médico deportivo. CRÍTICA Nova película de Judd Apatow, responsable desde principios de século dun tipo de comedia contemporánea, antropolóxica e canalla que xa conta con selo propio: Apatow Productions... máis coñecida por "Factoría Apatow". Moitas das máis orixinais comedias dos últimos anos saíron do maxín deste director, produtor e guionista: Superfumados, Paso de ti, Lea embarazosa ou Os amos da noticia son boa mostra dun tipo de comedia descarada e deslinguada que, pode gustar máis ou menos, pero deixa pegada. Por primeira vez desde que dirixe, deixa o guión en mans de outros. Desta volta vén da man da protagonista, absoluta, do filme: a humorista Amy Schumer. Unha comediante moi famosa no seu país por un programa de brincadeiras e entrevistas do que, de seguro, sacou bastante material para a trama de E de súpeto ti, ou Trainwreck, mellor dito. Semella que a tradución para a estrea nas salas non ten, para variar [...], nada que ver co título orixinal. Trainwreck é literalmente "choque de trens", inda que se usa habitualmente para referirse cando algo, ou alguén, é un verdadeiro "desastre"... e ese desastre non é outra que Amy (Schumer), unha periodista de revista de moda que trata de vivir a súa vida como lle peta. Pasa moito da inercia do que se espera dunha muller de máis de trinta. A súa irmá casada e a punto de ser nai, e ela de xolda en xolda, facendo seu aquilo de sexo, drogas e moito alcohol... Nun artigo de traballo arredor do doutor Aaron (Bill Hader), médico de deportistas de elite, acaba intimando con el e decide ter unha segunda cita, cousa que non lle pasaba desde o instituto... Igual digo unha soberana parvada sobre Trainwreck pero eses simpáticos perdedores lembráronme por momentos un pouco aos que retrataba Billy Wilder nas súas películas... Comedia adulta de verbo fácil, bastante improvisación e certo aroma a Saturday Night Life. De feito o filme está repleto de rostros do famoso programa da NBC: desde o citado Bill Hader, en plan tímido sedutor, Vanessa Bayer, como amiga íntima da protagonista, ou Colin Quinn, no rol do pai enfermo. Moito famoso que se presta a facer a súa colaboración para a causa: a estrela da NBA LeBron James, o loitador John Cena ou os actores Mathew Broderick, Daniel Radcliffe ou Marisa Tomei, facendo de si mesmos. Atención tamén a unha irrecoñecible Tilda Swinton (Orlando, Só os amantes sobreviven). Decateime que saía no filme tras mirala nos títulos de crédito porque se non, nin de broma. E non é que faga un cameo precisamente senón que é unha das personaxes secundarias con máis texto. Abraiante capacidade de transformación a desta actriz... Igual digo unha soberana parvada sobre Trainwreck pero eses simpáticos perdedores lembráronme por momentos un pouco aos que retrataba Billy Wilder nas súas películas... moi de refilón iso si, eh? Apatow amosa un pouco de cinefilia ao facerlle unha divertida homenaxe a Woody Allen cunha das súas escenas máis recoñecibles de Manhattan. Destaca a intensidade coa que trata de percorrer camiños pouco trillados nas típicas comedias románticas. Agradécese moito que, por fin, amose a muller coma o que é e non coma un mero obxecto decorativo. Nada habitual, por certo, en películas para o gran público. Mágoa que estraguen un pouco a mensaxe ao final... En fin, unha comedia con deixe a monólogo do Clube da Comedia, bastante mellor do esperado iso si, para sorrir un pouco e, se tal, botar unhas risas...


Summary: Máis un número saído do prelo. Entrevistamos a deputada do PSOE Pilar cancela e a poeta Pilar Pallarés, tratamos a dificultade ser nai na cidade neo-liberal, a lei de Portos pásalle factura ás festas tradicionais… Todo isto e máis xa na nosa loxa.

O servizo público reducido á mínima expresión. Nos últimos anos, a dirección da CRTVG foi rebaixando os contidos realizados polo persoal propio até externalizar cara a empresas privadas gran parte da actual programación e dos recursos técnicos. Un elo máis na cadea de control, malia as numerosas denuncias contra estas prácticas privatizadoras e de cesión ilegal. Continuamos afondando no desmantelamento do ente público. 'A grella da CRTVG, en mans de produtoras'. 'Poñer os portos galegos de costas á súa veciñanza'. Festas tradicionais ameazadas, actividades deportivas suspendidas, sangría nas caixas de concellos e asociacións culturais e veciñais... A lei aprobada en solitario polo PP en decembro para os espazos portuarios galegos comeza a pasar factura. 'A dificultade de ser nai na cidade neoliberal'. A xornalista Marga Tojo reflexiona sobre a maternidade nun ensaio. O proceso de renovación do PP estase a converter nun calvario para Alberto Núñez Feixóo após ser apartado primeiramente da carreira sucesoria e derrotado nas primarias ao alzarse coa vitoria estatal Soraya Sáenz de Santamaría e comprobar como Dolores de Cospedal era rexeitada por máis do 60% da militancia galega. Agora atópase co partido dividido na Galiza e con perto das 40% das compromisarias e compromisarios apoiando a Soraya. 'Os populares galegos acoden fracturados ao congreso do PP'. Entrevistamos Pilar Cancela. O seu nome soaba nas quinielas para formar parte do Executivo de Pedro Sánchez, con quen admite unha afinidade persoal e ideolóxica. Presidiu a xestora do PSdeG, nomeada desde Ferraz, após a dimisión de José Ramón Gómez Besteiro, e hoxe coordina as deputadas e deputados galegos do PSOE no Congreso. Recoñece que sería unha honra representar Galiza cun Ministerio, mais asegura que "as reivindicacións do PSdeG ao Goberno de Pedro Sánchez no que ten a ver con Galiza non van perder". 'Europa cerna a pluralidade'. A reforma electoral traba a representación das forzas nacionalistas. 'Cen anos de 'Madiba'. O 18 de xullo cúmprese o centenario do natalicio de Nelson Mandela. Chegou xullo e axiña virá agosto. Meses de vacacións, de tradicional suba das temperaturas e de baixa estacional nas persoas rexistradas no paro. Meses tamén nos que a precariedade laboral fai o seu agosto en sectores non só da hostalaría ou turismo senón tamén noutros como a sanidade pública. 'A precariedade laboral traballa no verán'. 'Galiza no mapa da raíña Sancha'. Recuperamos desta volta unha cartografía promovida á altura de 1047 pola raíña Sancha I para a educación dos seus fillos. Recóllese o Iberus (actual río Ebro) como fronteira divisoria entre Gallecia, denominación do reino cristián peninsular, e Spania, área ibérica gobernada polos arabés. "Falo sobre a aniquilación e a derrota dunha clase social". Entrevistamos Pilar Pallarés. Sete anos despois do último poemario de Pilar Pallarés (Culleredo, 1957), o editor de Chan da Pólvora, Antón Lopo, peta na súa gorxa. Logo da longa espera, chega aos andeis 'Tempo fósil', cunha delicada edición en azul prusia brillante deseñada por Manuel Martínez. No libro, a voz poética aborda –como un gato, con distancia e entrega absoluta–, a nada que, após erixirmos todo, imos deixar atrás. Trinta e seis asociacións culturais de base escolleron, por quinto ano, a carballeira de Santa Isabel, en Outeiro de Rei, para compartir e celebrar o seu traballo. Organizado pola Casa Museo Manuel María, o Convivio da Cultura Galega será o sábado, 14 de xullo. 'Festa no lugar onde escribía Manuel María'. Non faltan as achegas e colaboracións de Xoán Costa, David Otero, Marga Do Val, Mario Regueira, Andrés castro ou Tokio.


Summary: A abstención medrou nun 5% a respeito das eleccións de 2008 nuns comicios marcados por un incremento da prima de risco proporcional ao aumento de apoios ao partido de Berlusconi. O xa ex-primeiro ministro, Mario Monti, fica como cuarta forza parlamentar detrás de Bersani, Berlusconi e Grillo.

As entidades financeiras amosaron o seu rexeitamento a unha posíbel vitoria do PDL de Berlusconi elevando até os 300 puntos a prima de risco. O índice reflectiu un importante incremento após o inicio do reconto electoral e logo de ficar quedo cos prognosticos das sondaxes a pé de urna. O número de apoios obtidos polo cavaliere convérteno na segunda forza política despois de Bersani quen podería vir a ser primeiro ministro italiano. Porén, a entrada como terceira forza do cómico Beppe Grillo deixa abertas múltiples posibilidades ou mesmo unha complexa lexislatura para o denominada centro-esquerda de se facer finalmente co Goberno. Unha formación que, asegurou, continuará coas medidas deseñadas desde a Troika, iso si, respectando os dereitos dunha poboación italiana que sairá esta segunda feira de máis dun ano de goberno tecnócrata encabezado polo que, sen dúbida, é o derrotado da xornada. Mario Monti convertíase en 2011 no primeiro ministro italiano por orde das institucións comunitarias. A saída de Berlusconi após asegurar que non pagaría a débeda deixaba marxe de manobra suficiente a Bruxelas para pór --sen eleccións de por medio-- o economista de ideoloxía neoliberal á fronte de Italia. Porén, os comicios desenvolvidos desde o pasado domingo convertíanse na proba de lume para o tecnócrata que finalmente saiu derrotado. A coalición liderada por Monti, con apenas o 10 por cento dos sufraxios, fica como cuarta forza política sen moitas posibilidades de conseguir ser chave na configuración dun novo Goberno.


Summary: Celébrase en Vilanova da Cerveira os días 14 e 15 de setembro, cunha maioría de bandas galegas. Os seus organizadores pediron a colaboración de concellos e institucións galegas, pero ante as respostas negativas, optaron por facelo en terras lusas, onde si recibiron apoio.

En 2010 un grupo de amigos pertencentes a distintas bandas da escena galega e con experiencia na produción de eventos musicais propuxéronse crear un festival de reggae transfronteirizo, aberto a bandas e público de Galicia e Norte de Portugal. A idea inicial era facelo nalgún dos concellos do sur de Galicia, pero en xeral a resposta dos gobernos municipais e institucións culturais aos que lles solicitaron a súa colaboración foi negativa. En cambio, si atoparon apoio ao sur do Miño, en Vilanova da Cerveira, que se gaba de ser coñecida como a Vila das Artes. Nacía así o Festival Minho Reggae Splash, pensado como un evento aberto e con actividades diversas dedicado ás músicas xamaicanas. Dende o inicio combinou a participación de grupos galegos (Bush Doctor, Zamaramandi, Selassie Sound System, Little Cobra, Vinyl Bullet Sound ou Só Matutos) con bandas coñecidas internacionalmente, coma o británico Benjammin, os portugueses One Love Family, os brasileiros Rutera ou os madrileños Emeterians. O obxectivo, ademais, era basearse na autoxestión, sen depender de grandes axudas públicas ou privadas e sustentándose no apoio da Cámara Municipal de Vila Nova, pequenos patrocinios, socios, e eventos que se organizan o resto do ano. Os seus organizadores manteñen o obxectivo de que o festival se convirta nalgún momento, que se celebraría ao tempo en Vilanova da Cerveira e Goián Chega agora a terceira edición do festival, que se celebrará o 14 e 15 de setembro, con concertos, actividades de circo, deportivas, danza e percusión, con acampada libre para os asistentes nun emprazamento de gran beleza natural como é a praia da Lenta, ás marxes do río Miño. Os seus organizadores manteñen o obxectivo de que o festival se convirta nalgún momento, que se celebraría ao tempo en Vilanova da Cerveira e Goián. O cartaz deste ano presenta os experimentados Earl Sixteen, os brasileiros Habitantes de Zion, os portugueses Urbanvibsz e de novo o britanico Bejammin e os madrileños Emeterians. A representación galega nesta ocasión esta garantida coas actuacións sos vigueses Transilvanians, os coruñeses One e os ferroláns Natural Green. Web do festival


Summary: O documento guía de Podemos, En Comú Podem e En Marea para a negociación co PSOE defende a refundación do Estado español nunha chave plurinacional. Invocan o "dereito a decidir" para aquelas "nacións" que o plantexasen con "especial intensidade". Só especifican un nome: Catalunya.

"O Goberno do Cambio" -terminoloxía empregada por Podemos e confluencias para se referir a un executivo de coligazón con PSOE, IU e Compromís- debería ter como obxectivo "desenvolver un Estado plurinacional onde todas as comunidades nacionais e culturais podan desenvolverse nun marco igualitario e solidario sen imposicións". Ese Estado plurinacional recoñecería a existencia do "dereito a decidir", expresión utilizada por Podemos no canto do "dereito de autodeterminación". Quen sería titular dese dereito? Aí o texto é ambiguo, sendo que se desliza esta frase: a "plena adhesión" [das nacións] "debe ter como correlato a aceitación do dereito a decidir naquelas nacións que o plantexasen con especial intensidade". Cabe interpretar, pois, que se trataría non dun dereito inherente á condición de nación, senón decorrente da maior ou menor vontade de soberanía nunha dada comunidade nacional. Non hai nen rastro de petición dun referendo para Galiza, embora a portavoz de En Marea no Congreso teña afirmado en público que defende esa consulta tamén para o noso país A reforzar esa impresión coadxuva claramente o feito de que no texto se inclúe un ponto específico para se debruzar sobre o "dereito a decidir de Catalunya", o único referendo que se contempla neste texto. Non hai nen rastro de petición dun referendo para Galiza, embora a portavoz de En Marea no Congreso teña afirmado en público que defende esa consulta tamén para o noso país. Con todo, as forzas políticas estatais maioritarias sempre defenderon que o referendo -que a Constitución prescribe exclusivamente como consultivo, non vinculante- é unha competencia exclusiva do Estado. Podemos e as súas confluencias defenden neste documento a idea de que o referendo catalán se pode facer desde a legalidade vixente, isto é, sen saír dos marcos do actual réxime político. "O referendo contará con todas as garantías democráticas, xurídicas e loxísticas que permite e ampara o artigo 92 da Constitución española". Con efeito, nese artigo ábrese a hipótese de as "decisións políticas de especial trascendencia" poderen ser "submetidas a referendo". Para a coligazón Podemos-En Comú Podem-Anova, a pergunta do referendo catalán "debe ser única e clara, e ter como obxectivo fixar a posición da cidadanía catalá sobre o futuro político de Catalunya".


Esta semana estívose compartindo nas redes unha imaxe de Europa con datos sobre restricións nos concertos contrapostas ás taxas de vacinación. Deste xeito, clarificábase algo que a todos nos sorprendía. Eu vía nas redes concertos por todo o mundo, tamén Europa, sen restricións nin limitacións: todos xuntos sen distancia, sen máscara... Como antes da pandemia. E claro, os que somos músicos ou espectadores, alucinabamos. Como é posible isto? Que inconsciencia! O que máis me impactou foi o Lollapalooza de Chicago cunha capacidade de 100.000 persoas. Requiriuse unha proba PCR feita 72 horas antes ou cartón de vacinación. E aínda que houbo contaxios, a porcentaxe foi mínima, uns datos ridículos que os medios españois agocharon: só se contaxiaron 203 persoas de 358.000 que pasaron por alí na fin de semana que durou o festival. Loxicamente os que non estaban vacinados contaxiáronse máis. E todo isto tendo en conta que estaban en plena onda da variante delta. Os compas de Crisix do meu benquerido Plácido Vinseiro veñen de facer unha xira europea e dan fe de todo isto. España é o país máis restritivo de toda Europa. Aquí, cun 76% de vacinados limítase a capacidade, o horario, é obrigatoria a máscara e a distancia de seguridade. No Reino Unido cun 66% de vacinados non hai ningunha restrición. O mesmo acontece en Noruega, Finlandia, Estonia e Lituania, con taxas de vacinación bastante menores que a nosa. En Francia é obrigatoria a máscara nos concertos pero non a distancia nin a capacidade. En Alemaña máscara e distancia pero non capacidade. Aquí é un todo que prexudica á precaria industria musical, bandas e, como non, os espectadores. Non adoito ir a concertos, pero este mes fun a dous festivais: Revenidas e Caudal Fest. Sorprendeume a cantidade de seguridade que se precisa, probablemente entre tres e catro veces máis persoal de seguridade que antes da pandemia. Todos sentados por parcelas, impecable a amabilidade do persoal guiándote polo festi e todo moi civilizado. A unha persoa da miña idade coma min, que viviu festis nos primeiros 90, non deixa de sorprenderme como nos fomos civilizando ou domesticando, segundo se mire. Filas ben feitas agardando con paciencia, moi guiadiños como diría a miña avoa en paz descanse. Hai certos estilos que non se prestan para ver sentados. É unha realidade. Un pobo que non canta ou baila é un pobo morto. E estannos prohibindo bailar. Eu boto en falla todo isto. Penso con tristura a rapazada que nunca se meteu a un pogo. Ou que non bailou agarrado ou agarrada a outra persoa que acaba de coñecer. Eu confío plenamente na ciencia, detesto as falacias e os que se encargan de expandilas. Intento informarme o mellor posible. E sei da importancia da saúde, pero como moi ben titulaba Toni Mejías de Los Chikos del Maíz nun artigo similar a este: "Que hay de lo mío?" Cando imos poder erguernos da cadeira e bailar vendo a Monoulious Dop ou a Nathy Peluso? Cando van rematar as cancelacións de concertos? Vai sendo hora de esixir que se abran as restricións á música en directo. As músicas ao vivo queren comer, as salas queren comer, técnicos, traballadores… E todo o que xira ao seu redor. Porque un concerto trae consigo hoteis, bares, taxis, supermercados, restaurantes, tendas etc… E porque a normalidade xa chegou a moitas partes nas que compartimos capacidades saturadas. E por saúde mental. Non o esquezamos. Se non podemos bailar…


Summary: Os abandeirados da "Galiza tropical" regresan desde Ourense con novo disco que segue polos vieiros da música festiva e de mestizaxe.

O grupo liderado por Ico (ex Lamatumbá), estrea novo disco producido por Marià Roch (de La Troba Kung Fu), no que segue apostando por manter a súa liña de música festiva, de mestizaxe con ritmos latinos e por seguir acuñando o termo de Galiza tropical. Seguen a apostar por manter a súa liña de música festiva, de mestizaxe con ritmos latinos e por seguir acuñando o termo de Galiza tropical. Sobre este novo disco, os ourensáns explícano así: "presentamos unha chea de cancións que falan dun lugar da nosa vida que leva o teu nome, baila coma ti e canta como ti cantas". E sobre a razón do título: "O 7 e o 17 son os días de feira en Ourense. Ao redor da praza de Abastos, agrúpanse, nunha distribución que semella aleatoria, o rianxo, postos de roupa, música, ferramentas, libros, calzado, remedios naturais, queixos, complementos... Todo o que che cómpre! As músicas de 'Sete dezasete' nacen deste caos organizado, desta feira cambiante que non somos quen de ordear completamente. Cada día na nosa cabeza, nos nosos pés, no noso corazón, na nosa vida imaxinamos o xeito de darlle forma a tremendo desorde". Este novo traballo está xa dispoñible en tendas de todo o país e tamén na principal platforma dixital, Spotify. E esta fin de semana comeza a xira de presentación de 'Sete dezasete' en Ourense cunha cita dobre: a sexta 21 na Auriense e o sábado 22 en El Pueblo. E as vindeiras ocasións de velos en directo será en Carballo (28 de abril, sala dublín), Bueu (30 de abril, Aturuxo), Pontevedra (5 de maio, Karma), Vilar de Santos (7 de maio, Arca de Noe), San Sadurniño (12 de maio, Dzine), Compostela (13 de maio, Festa do Dezassete que se fai o Trece), Melide (16 de maio, Gatos), A Coruña (19 de maio, Garufa) e Mos (26 de maio, festa de San Franco de Dornelas).


Summary: O portavoz do PSdeG acusa Feixoo de non dar resposta a "ningún" dos grandes problemas do país.

Esta década de Núñez Feixoo foi unha década na que Galiza non avanzou e na que os grandes problemas e retos do país continuaron afondándose. Así o sostivo o portavoz do PSdeG, Fernández Leiceaga, no seu discurso no debate sobre o estado da Nación. "Cal é o seu balanzo do goberno", preguntoulle o socialista ao presidente, que proxecto propuxo?". Para Leiceaga, o que marca o actual goberno galego é a "parálise", o que fica claro na actividade do goberno no Parlamento, "a onde non leva proxectos" e na falla de compromiso para con aquelas cuestións fulcrais. "Foi un presidente que preferiu xogar ao catenaccio a se enfrontar a Madrid", acusouno Leiceaga. Hai grandes "fracturas" no país ("social, económica, territorial") que durante estes anos de goberno Feixoo non fixeron senón alargarse. Nese empeoramento da situación houbo influencia do contexto internacional (crise) mais tamén, acusou o portavoz do PSdeG; "das súas políticas, vostede estaba cómodo coa austeridade que impuña Montoro". Leiceaga debullou na súa intervención o impacto das políticas do PP en catro grandes bloques de importancia para o país e nos que considera que é preciso tomarlles o pulso para saber da saúde de Galiza: demografía, economía, servizos públicos e infraestruturas. A súa conclusión é negativa: "Galiza vai a menos demograficamente, en economía volvemos 10 anos atrás e en servizos públicos a austeridade deixou serias feridas". Reclamou "progresar e non alentar a pasividade e a inercia como formas de facer política", e anunciou parte das propostas que presentarán os socialistas dentro do debate do estado da Nación, como o compromiso co diálogo social para reducir a precariedade no emprego, a supresión das primeiras matrículas na Universidade pública ou a gratuidade dos tramos das autoestradas xestionadas pola Xunta.


Summary: O partido encabezado por Luís Villares puxo o acento no acto do 25 de Xullo na defensa do medio ambiente e anunciou que levará ao Parlamento a declaración de Galiza como "país en risco de emerxencia climática".

Unha iniciativa parlamentar na que se declare Galiza "país en risco de emerxencia climática" foi a aposta de En Marea este 25 de Xullo, en que Luís Villares, portavoz do partido, puxo de manifesto que "unha reivindicación nacional de Galicia non pode facerse sen defender o futuro da sociedade, que é tamén o futuro do país e dos seus elementos naturais". A temática ambiental centrou o discurso do dirixente da Marea, en que se botou en falta un maior contido nacional. Villares, acompañado de Ana Seixas, antes do comezo do acto político -convocado no parque compostelán de Vistalegre- expresou: "Queremos poñer na axenda política a cuestión ambiental en toda a súa extensión e queremos tamén mellorar a economía en clave de sustentabilidade". O portavoz de En Marea, que anunciou que o partido apoia a folga internacional convocada para o 27 de setembro en contra do cambio climático", aproveitou para denunciar "os dez anos de estragos ambientais do Goberno de Feixoo. Referiuse así á contaminación de rías e ríos e á falta de planificación forestal e urbanística. Villares, ao que arrouparon, entre outros, o deputado Pancho Casal, tamén se aludiu ao debate da sesión de investidura no Congreso e chamou á responsabilidade de Podemos e PSOE para que "acorden sacar adiante un Goberno progresista que amplíe dereitos para a cidadanía". A continuación, advertiu que cuestións como a derrogación da Lei Mordanza e a ampliación de dereitos fundamentais e sociais están "no aire e depende de que se entendan. A sociedade civil está reclamando que se deixen de personalismos e cálculos partidarios", afirmou. O portavoz de En Marea engadiu que a alternativa a Feixoo, en 2020, será "progresista, plural e cooperativa. E por nós non vai quedar". Ana Seixas, viceportavoz de En Marea, tamén fixo fincapé en que o partido político "quere unha Galiza verde con futuro". "Vivimos nun país que está degradado, ameazado, e queremos que teña futuro", sinalou, antes de anunciar que a formación política recollerá as denuncias da sociedade e dos colectivos e asociacións que poñen enriba da mesa as demandas medioambientais. Ao mediodía realizaron un coloquio con activistas contra a mina de Touro, na defensa da ría de Pontevedra e e tamén mozos e mozas activistas polo cambio climático.


Summary: Con motivo da segunda edición deste libro, editado por primeira vez en 1978, un acto reúne o día 22 en Compostela os seus autores, Francisco Rodríguez e Ramón López Suevos, para debater arredor da vixencia de "Problemática nacional e colonialismo".

En abril de 1978, Edicións Xistral editaba Problemática nacional e colonialismo: o caso galego, volume redactado man a man por Francisco Rodríguez e Ramón López Suevos, unha obra chave na que adiantaban unha análise de conxunto sobre os aspectos basilares da cuestión nacional e as derivadas asociadas á mesma no plano da acción política. Malia a importancia do libro, nunca foi reeditado. Até agora, 44 anos despois, en que a obra volve saír do prelo, desta volta da man de Tempo Galiza. Co gallo desta publicación, a Asociación Cultural O Galo organiza en Compostela unha mesa debate sobre a vixencia de Problemática nacional e colonialismo. 40 anos de "Problemática nacional e colonialismo: o caso galego" O acto decorrerá a quinta feira, día 22, en Compostela, no espazo enocultural Vide, Vide!, en Compostela e contará coa presenza de ambos os dous autores, Francisco Rodríguez e Ramón López Suevos. A presidenta da AC O Galo, María Antonia Pérez, exercerá de moderadora. A obra é debedora do corpo ideolóxico do nacionalismo de preguerra, sintetizado por Daniel Castelao no Sempre en Galiza; da tradición marxista, particularmente daquela que forneceu razóns ás loitas de liberación nacional ao longo do século XX; e da práctica política e elaboración teórica do movemento patriótico galego reorganizado á volta dos anos sesenta. Os autores consideran a autodeterminación nacional como un proceso dinámico de loita dun pobo polos seus dereitos cuxo remate final está na soberanía e non como un principio formal acoutado a unha votación Os autores consideran a autodeterminación nacional como un proceso dinámico de loita dun pobo polos seus dereitos cuxo remate final está na soberanía e non como un principio formal acoutado a unha votación Francisco Rodríguez e Ramón López Suevos xa coincidiran en 2019 para falar desta obra, cando se facían 41 anos da súa publicación. Daquela fora da man dunha conversa para Guieiro, caderno de opinión e debate editado pola Unión da Mocidade Galega (UMG).


Summary: Traballadores de Navantia e empresas auxiliares emprenderon sobre as dez e media desta mañá unha marcha a pé duns oito quilómetros polos viais de acceso á urbe.

Segundo Ignacio Naveiras (CCOO), voceiro do comité de empresa de Navantia Ferrol, "os últimos anuncios son un engano para o sector naval galego". Fixo un chamamento á cidadanía para participar na gran mobilización do próximo domingo 10 de xuño, que sairá ao mediodía do Inferniño, para lle esixir ao Goberno central e á Xunta de Galicia o cumprimento dos compromisos adquiridos: carga de traballo para unha comarca con máis de 20.000 desempregados. Os obreiros saíron dende o estaleiro para o porto de Ferrol, pasando polos treitos do Acceso Norte da AP-9 ata a rotonda do Sino. Dende alí, volveron ás factorías pola Rúa Nova de Caranza. Deste xeito, manteñen as protestas pola falta de carga de traballo e continua destrución de emprego. As mobilizacións para alertar do progresivo descenso da ocupación iniciáranse xa en abril de 2011, pero, malia os distintos compromisos, tanto dende o goberno estatal como dende a Xunta ou o municipio, séguese sen ter referencia de cando se vai situar carga de traballo" nos estaleiros de Fene e Ferrol.


Summary: Esquerda Unida e a executiva federal de Podemos comparten a "folla de rota" con vistas ás eleccións galegas, afirmou a deputada eleita de En Marea.

O anuncio realizado por Breogán Riobóo de que Podemos manexa como un hipotético escenario o de concorrer en solitario ás eleccións galegas do outono provocou a resposta da líder de Esquerda Unida, Yolanda Díaz. A deputada de En Marea di que se atén ao que Esquerda Unida falou no seu momento coa "executiva federal" de Podemos, unha reunión realizada en Madrid e na que ambas organizacións, enfatizou, partillaron "a diagnose e a folla de rota do que temos que facer". "E, portanto, atéñome a esa reunión mantida cos responsábeis de Podemos en Madrid", afirma Díaz en declaracións recollidas pola axencia Europa Press. "A reunión foi pública, longa e traballada, coa executiva federal de Podemos, e as cousas ficaron claras; e, portanto, mantéñome no que estou asegurando". A posición común de Esquerda Unida e a dirección estatal de Podemos sería a de continuar apostando na fórmula de confluencia experimentada quer nas eleccións municipais quer nas xerais. Porén, esta fin de semana Breogán Riobóo, sen desbotar continuar por esa vía de converxencia, abriu sorpresivamente a billa á hipótese de a organización liderada por Pablo Iglesias concorrer en solitario ás galegas.


As autoridades isrealís agrediron a poboación palestina de Xerusalén que participaba no funeral da xornalista de Al Jazeera Shireen Abu Akleh, asasinada polo exército de Israel. Everyone switch on to Al Jazeera right now. This is one of the most horrifying things I've seen. IOF is attacking mourners carrying Shireen's body from the hospital right now. They're using stun grenades and tear gas and charging at them with horses and batons. pic.twitter.com/wUY80WO6su— Khadija (@khadljasays) May 13, 2022 Os asistentes ao funeral quixeron cubrir o cadaleito da xornalista cunha bandeira de Palestina. A acción foi denegada pola policía israelí, que procedeu a golpear varias das persoas que se atopaban alí, deixando decenas de feridos. As forzas israelís matan dun disparo unha xornalista de 'Al Jazeera' O cadáver de Abu Akleh, que recibiu un disparo na cabeza por parte dun soldado israelí mentres exercía de correspondente para o seu medio de comunicación, estaba custodiado no Hospital Saint Joseph, onde tiveron que ser atendidos moitos dos agredidos polas autoridades de Israel. Durante o transporte do cadaleito, a policía tamén agrediu varias persoas que portaban bandeiras de Palestina. Seguen as investigacións polo asasinato Mentres tanto, as autoridades palestinas proseguen coa investigación do asasinato da xornalista Abu Akleh cubriu a pasada cuarta feira un ataque do exército israelí a poboación civil do campo de refuxiados de Yenin, en Cisxordania, cando foi asasinada dun disparo na cabeza. Israel abate o comandante de Hamas para a capital de Gaza Tanto 'Al Jazeera' como a Autoridade Nacional Palestina e a Liga Árabe culparon Israel do ocorrido, xa que a xornalista levaba un chaleco ía debidamente acreditada como integrante de prensa. Pola súa parte, o primeiro ministro israelí, Naftali Benet, acusou nun primeiro momento milicianos palestinos do asasinato. Acusación que o seu propio Goberno tivo que matizar.


Summary: Non hai queixa esta fin de semana: desde o Festival Internacional de Títeres até o humor de Aldaolado. Pasen e vexan.

Sexta feira. Fene. Museu do Humor. 20 horas. Aldaolado. O dueto humorístico Lucía Aldao-María Lado apresenta un espectáculo sobre o amor titulado Pendanga e Oso. A Coruña. Teatro Rosalía. 20.30 horas. Eroski Paraíso. Chévere continúa coa súa xira de apresentación do seu último espectáculo sobre a emigración e o desarraigo. Sábado. Teo. Auditorio da Ramallosa. 21.30 horas. Xoán Curiel. Este cantautor apresneta o seu último traballo, Ecuacións, na compaña do músico madrileño Javier Álvarez. Vilalba. Auditorio Municipal. 20.30 horas. Noiteboa. O novo espectáculo de Redrum Teatro, baixo a dirección de Álex Sampayo e cun elenco composto por Mela Casal, Ernesto Chao e Guillermo Carbajo. Toda a fin de semana. Ponteceso. O Couto Festiletras. Cartaz espectacular, con Carlos Blanco e Davila, Uxía e Magín, Sés, Caxade... Redondela. Festival Internacional de Títeres. Compañías de monicreques de toda Europa.


Summary: Fernández de Sousa levantou estas instalacións en Mira despois de fracasar as 'presións' ao bipartito para que lla deixasen erguer nun espazo protexido en Galiza. Desde a súa posta en andamento en 2009 deu perdas e moitos sinálana como inicio da crise da pesqueira.

O consello de administración de Pescanova analizou durante máis de sete horas o plan de viabilidade da compañía, elaborado por PricewaterhouseCooper, informa Economía Digital. Un plan no que se recolle medidas e actuacións que debe adoptar a pesqueira para manter a actividade, "tendo en conta que nestes momentos ten cun buraco patrimonial que excede os 1.600 millóns de euros". A auditora PWC sostén que a compañía non debe "trocearse nin venderse". Mais si contemplaría "desinvestimentos puntuais de activos". Entre eles, segundo puido saber Economía Digital, está a 'gafada' planta de rodaballo de Mira, en Portugal, coa que Fernández de Sousa, como presidente de Pescanova, quixo imporse e doblegar ao goberno galego, daquela en mans da coalición PsdeG/BNG. A historia da que foi a planta de rodaballo de Mira comeza en 2004, lembra ED: Manuel Fraga, "antes de perder as autonómicas, aprobou a instalación na Costa dá Morte dunha enorme planta de acuicultura por parte de Pescanova". Daquela falábase que ía crear 200 postos de traballo e un investimento de 140 millóns de euros. Mais a derrota do PP e a formación dun goberno de coaligación entre socialistas e nacionalistas "trastornou os plans de Manuel Fernández de Sousa-Faro. O terreo era intocable ao estar dentro de rede natura". Os emprazamentos alternativos ofrecidos polo goberno galego foron desbotados, con desprezo, por Fernández de Sousa, encaprichado en que esa planta tiña que ir no lugar por el sinalado, en plena rede natura. Ao non poder ser alí, levouna para Portugal, a Mira. Mais alí, desde o inicio, tivo problemas. Sinistros, mortandade de peixes, ... que fixeron unha ruína do proxecto.


A actual monarquía borbónica carecía de toda lexitimidade de orixe á morte do ditador Franco. Porque o anterior xefe do Estado aceptou vencellar a súa lexitimidade á do réxime do 18 de xullo, mesmo rachando relacións co seu pai, xefe da dinastía borbónica. É dicir, a monarquía española instaurada no 1975 proviña da ditadura, da súa violentísima instauración e do seu ilexítimo desenvolvemento. A lexitimidade de orixe pertencíalle á Constitución da II República e, no caso de Galicia, ao Estatuto aprobado popularmente no 1936. Mais o réxime franquista non quería ceder as pancas do poder nin someterse ao xulgamento das respnsabilidades penais dos milleiros de franquistas, aínda vivos no 1975, que cometeran delictos de sangue. Ese foi o rol de Juan Carlos de Borbón. Desenvolver unha solución de compromiso que rachara coa lexitimidade republicana, que agachara a memoria histórica e que permitise a convivencia entre unha nova clase política, filla da transición e o capitalismo castizo de BOE beneficiado polo ditador. Neste contexto, enténdese o relato lexitimador da monarquía abrollado despois do 23-F, que lle permite limitar substancialmente o autogoberno de Galicia, Euskadi e Catalunya e construir o bipartidismo dinástico. Esta onda, na Galicia do 1981, privou dos seus escanos no Parlamento de Galicia ao BNPG e botou fóra o nacionalista Domingos Merino da alcaldía coruñesa. Dende entón Juan Carlos de Borbón e bipartidismo dinástico son os elementos que dan coherencia ao relato da transición e que explican que sigamos a vivir nun réxime que, nalgunhas cousas importantes, non é senón un franquismo reformado. Mentres, medios solventes como The New York Times, Proceso ou Economía Digital avaliaban a fortuna persoal de Juan Carlos de Borbón canda a súa demisión entre 1.600 e 2.000 M€. De onde sairon eses cartos? Semella que da herdanza do seu pai (8M€ entre todos os seus fillos) non foi. E dos soldos percebidos dende 1975 tampouco. Terá que ver, logo, co suposto monopolio fáctico do que supostamente desfrutaba o amigo do Borbón-Manuel Prado- a respecto das importacións de petróleo de Kuwait, Arabía Saudí e Emirados Árabes Unidos? Que significou aquilo de que "el Rey es el mejor relaciones públicas de España", que tanto escoitamos de nenos e rapaces?


Summary: A organización de mocidade do PSdeG en Lugo remítelle cartas ao presidente e candidato á reelección para pedirlle explicacións sobre as súas "promesas" e "incumprimentos"

"Pregúntalle a Feijóo". É o convite que as Xuventudes Socialistas de Lugo veñen de lanzarlles ás "persoas da rúa", especialmente á xente moza, de cara ás eleccións do 21 de outubro. Cunha atención especial a "todos aqueles que no seu momento puideron apoiar a Alberto Núñez Feijóo polas súas promesas, incluso do paraíso" a organización de mocidade do PSdeG recompilou "varios incumprimentos e defeitas por parte do Goberno do PP" e disponse a remitir, cada semana "unha carta" ao líder conservador "con cuestións capitais" nas que, din, ten un "compromiso obrigado de resolución". "Non ter unha resposta ou obviala significaría que ao presidente non lle importa o máis mínimo o benestar da mocidade", afirman. Emigración, sanidade, educación ou medio rural son algunhas das materias abordadas nesta campaña das XSG, o 90% dos municipios do país, para atender servizos sociais básicos. Ademais, "este decreto sinala que os galegos con ingresos superiores a 532 euros terán que facerse cargo dos servizos á dependencia". Do mesmo xeito, abondan, o Goberno central "paralizou a aplicación da Lei da Dependencia" para persoas que sofren dependencia moderada, "deixando 1.200 persoas con estas axudas paralizadas ata 2013 en Galicia". Os recortes de Rajoy neste ámbito, din, elévanse xa a 21,5 millóns en territorio galego, circunstancia á que se engade "a ampliación do prazo de seis meses a dous anos" para a tramitación e concesión de axudas. As XSG remítenlle unha carta semanal a Feijóo "Estes recortes terán consecuencias dramáticas para moitos cidadáns, sobre todo persoas maiores", as cales tamén sofren xa "subas de impostos" e "copagamento de medicamentos". "Todos estes recortes non só lles afectan aos propios dependentes, senón que acarrean o despedimento de centos de traballadores e traballadoras destes sectores". Sobre esta base as Xuventudes Socialistas pregúntanlle a Feijóo: "Por que deixa sen financiamento a todos os concellos menores de 20.000 habitantes de Galicia?", "por que paralizan a aplicación da lei de dependencia?, "por que todos os recortes e medidas prexudican sempre os máis desfavorecidos, como poden ser os dependentes?". Web da campaña


Summary: O acto físico da escritura é o máis oposto que existe ao espectáculo. Non hai nada que observar, non hai ningunha razón para o entretemento, non existe dimensión escénica. Unha persoa en silencio desliza a pluma sobre o papel, preme nun computador. Ou, como na acción Tac tac tac comisariada por Suso de Toro na libraría Numax de Compostela, interrompe a quietude co ruído analóxico dunha máquina de escribir.

A solitaria, ensumida acción de fabricar literatura, converteuse, durante xornadas alternas ao longo de oito meses, nunha actuación pública. E con público. "Interesábame reflexionar sobre o proceso de escribir, pero sobre o proceso mecánico de escribir, algo físico nun mundo que tende ao virtual. É unha corrección do mundo", contaba De Toro a pasada terza feira, mentres mecanografaba no trinque de Numax a derradeira carta de Walter Benjamin. A que enderezou ao seu fillo en Port Bou antes de morrer. Pero esa carta non existiu. Inventouna De Toro para construír un relato á vista dunha audiencia composta por compañeiros de xeración biolóxica e rapazada. E maioría de mulleres, entre elas Susana S. Arins, unha das participantes. "Coa idea de Tac tac tac quería dialogar con Walter Benjamin, co seu ensaio A obra de arte na época da reprodutibilidade técnica e o concepto de aura", esténdese. Devolver a escrita ás marxes da industria, "a alegría de facer algo que non se pode vender". Xusto nun intre en que o autor de Polaroid (1987) recapitulaba intimamente sobre a súa traxectoria. "Despois daquela parada tan enérxica e decidida que fixera, collín distancia. Revisei o modelo de escritor que eu mesmo fora construíndo", relata a Sermos. Hai sete anos, Suso de Toro anunciou que abandonaba a literatura, a súa condición de escritor profesional, e regresaba ao ensino. "Pasei anos sen escribir", afirma. Si artigos e intervencións xornalísticas. "Pero iso non é escribir, non ten nada que ver coa literatura. É o tempo histórico que me arrastra". Mais a súa primeira novela desde a autoficción -"case unha oración, un réquiem", describiuna no seu día- de Sete palabras (2009) publicarase nuns meses. Tac tac tac contribuíu a esa reflexión sobre o seu camiño de retorno á literatura. "Separeime da escrita profesional inscrita nun marco industrial", di, "e agora, ao escribir a máquina, entraba na idea de empobrecemento deliberado. Unida ao xogo de ironía e distanciamento, claro". Contra o ton serio, con certa solemnidade, do tramo último da súa obra -Home sen nome (2006) ou a mencionada Sete palabras-, volvía o De Toro lúdico, con humor non tan salvaxe como en Polaroid, pero si disposto a facer da literatura un taboleiro do azar e a reviravolta do sorriso. Oito autoras e autores prestáronse a redactar un conto á vista do público. Amais de Arins e De Toro, Margarita Ledo, Manuel Rivas, Xabier P. Docampo, Marina Mayoral, Pedro Feijoo e Xavier Queipo elaboraron as súas ficcións coa máquina de escribir. "Como un ferreiro que, no seu taller, fai o encargo diante da xente", insiste na metáfora sobre o materialismo da literatura que se atopa ao fondo da iniciativa Tac tac tac. O relato co que Suso de Toro pechou oito meses de performances a pasada terza feira é unha boneca rusa. A carta de despedida para o seu fillo que Benjamin nunca escribiu -"está en alemán, partindo de que eu non sei alemán", expuxo á audiencia- busca o seu destinatario a través dun preso republicano en Cuelgamuros, hoxe Valle de los Caídos. "A historia é un muíño e eu vou ser moído por ela", remata o presunto Benjamin o seu escrito. Pero a De Toro preocúpalle máis a dimensión íntima da medianoite do século en que o filósofo desapareceu que o espírito da historia. "Cando Benjamin morre, leva unha maleta co manuscrito das Teses sobre o concepto de historia", explicou, "sempre me preguntei para quen foran os seus últimos pensamentos, se para a posteridade da súa obra ou para o seu fillo". Nese dilema fundamental entre a arte e a vida pérdese pé. O pequeno opúsculo Humildar (2017), engade, "foi un intento de distinguir que é o importante. Valoro máis a experiencia que o discurso". Porque, de feito, a experiencia de escribir é o que definiu Tac tac tac. "Reivindicamos a modestia, a fraxilidade, o delicado", asegurou ao despedila, "a elaboración do sólido sen a reprodutibilidade de Internet". Unha sorte de inversión entre o aparente mundo desencantado da mercadoría e o elemento sagrado das artes. A marcha atrás que o levou do computador actual -o Mackintosh, o procesador de textos- á pequena máquina Underwood que paseou pola libraría Numax e coa que escribira Caixón desastre (1983), Polaroid (1986), Land Rover (1988) e Ambulancia (1990). "Como Cioran, considero que o labor do artista é ser un reaccionario. E eu son un reaccionario", remata divertido. Nin sequera a súa intensa actividade nas redes sociais -"son un vicio e teño que deixalo", confesa- o afasta desa disconformidade cos tempos que corren, desa incomodidade existencial tan presente nos seus mellores libros. A que o levou a argallar o singular Tac tac tac a partir do seu diálogo co máis radical e atormentado dos pensadores da Escola de Frankfurt. Foto no meio do texto: O escritor Suso de Toro, na libraría Numax de Santiago de Compostela.


Summary: O impeachment fica suspendido e deberá volver a ser tratado pola Cámara baixa.

A dous días de ser votado no Senado o proceso de destitución da presidenta do Brasil ficou anulado esta segunda feira após o novo presidente do Congreso, Waldir Maranhão (PP), aceptar o pedido presentado pola defensa de Dilma Rousseff. Maranhão substituíu Eduardo Cunha como presidente do Congreso após ordenar o Supremo a súa suspensión provisional do cargo e tamén como deputado no marco da súa investigación por corrupción. A decisión podería obrigar a re-iniciar o impeachment que terá de ser tratado de novo polo Congreso porén, as forzas de oposición ao PT anunciaron que recorrerán a anulación perante o Tribunal Supremo Federal e acusan Waldir Maranhão de non ter competencias sobre o asunto unha vez que este pasou ao Senado. A decisión podería obrigar a re-iniciar o impeachment que terá de ser tratado de novo polo Congreso De facto, a Cámara alta tiña previsto a votación da destitución da presidenta para esta cuarta feira (11 de maio). "Non imos aceptar. El [Maranhão] non ten autoridade para tomar unha decisión desas", sinalou o deputado Pauderney Avelino, do partido Democratas (DEM), en declaracións recollidas por Globonews. As circunstancias da admisión do pedido da defensa de Rousseff non ficaron aínda claras como tampouco as repercusións políticas e mesmo sociais que terá no Brasil. Neste senso, a propia Rousseff asegurou ter coñecemento do acontecido através da imprensa e fixo un apelo á "cautela" porque "vivimos nunha coxuntura e mañas e artimalas".


Summary: Rueda pide aos candidatos populares nas sete grandes cidades que "pateen, escoiten e lideren" e que sexan "os candidatos dos barrios".

O PPdeG pediu aos candidatos do partido nas próximas eleccións municipais, que terán lugar o 28 de maio de 2023, a "non resignarse" con gañar os comicios porque "só vale gañar por maioría absoluta". No acto de presentación dos sete candidatos ás alcaldías das cidades galegas que decorreu este sábado no Multiusos Fontes do Sar, en Santiago, ante case un milleiro de cargos do partido e simpatizantes, o presidente dos populares galegos, Alfonso Rueda, lembrou que "non serve" iso de que "probabelmente" gañen as eleccións para que "despois todos os que van perder xa estean a facer cálculos para, a pesar de non gañar, pórse a gobernar". A falta de tirón electoral de Rueda preocupa no PP galego "Non me resigno a que estes homes e mulleres se cadra gañen as eleccións, pero non poidan gobernar; e como non me resigno, pero sei que estas son as regras de xogo, teño que vir aquí a dicir que só vale gañar por maioría absoluta. Con máximo traballo, sen resignarse, pero sabendo o que hai", manifestou. Coma se da presentación dun equipo de baloncesto se tratase, o PP foi presentando un a un os candidatos, que recibiron o aplauso dos asistentes. Ferrol O primeiro en subir ao escenario foi o candidato á alcaldía de Ferrol, José Manuel Rey Varela, que xa foi alcalde da cidade departamental entre 2011 e 2015. Rey Varela ofreceu "esperanza, seriedade, xestión, equipo, capacidade de escoitar e capacidade de resolver" coa "mesma ilusión que o primeiro día", pero "con máis experiencia e determinación que nunca". Pontevedra Rafa Domínguez, candidato á Alcaldía de Pontevedra, quixo ser "xusto" e recoñecer o labor do nacionalista Miguel Anxo Fernández Lores á fronte do consistorio municipal desde 1999, pero agora, sinalou, "toca cambio" e ese cambio "será o PP de Pontevedra". Santiago de Compostela A continuación tomou a palabra o candidato do PP en Santiago, Borja Verea, que se comprometeu a "construír a Compostela do século XXI" a través dun Santiago "líder, protagonista, que responda os desafíos, cun centro histórico habitado e habitable e que as rúas recuperen a alegría, a vitalidade e a vida". Lugo Elena Candia, cabeza de lista na cidade de Lugo, asegurou que porá todo o seu empeño para "volver pór a Lugo no lugar que se merece". "Teño o apoio do meu partido, a experiencia e a formación de case 20 anos dedicados á política local, pero o máis importante: teño ganas e sei que son capaz", reivindicou. O CIS eleva a estimación de voto do BNG para o mes de outubro até 0,6% Ourense O candidato dos populares en Ourense, Manuel Cabezas, que xa estivo á fronte da corporación municipal ourensá entre 1995 e 2007, sinalou que desde aquelas "a cidade paralizouse". Por iso, tomou a decisión de presentarse aos próximos comicios e pon a súa "experiencia ao servizo da cidade" para "levar a cabo unha segunda gran transformación". A Coruña "Son Miguel Lorenzo e vouno dicir alto e claro: quero ser o alcalde da Coruña", iniciou o seu discurso o cabeza de lista na cidade herculina. Lorenzo sostivo que nestes momentos a cidade atópase "conxelada" e necesita "un capitán e unha tripulación para chegar a bo porto". "O meu despacho vai estar na rúa", expresou. Vigo A candidata á Alcaldía de Vigo, Marta Fernández-Tapias, márcase como obxectivo nesta precampaña electoral que os barrios "saiban que hai unha alternativa" e que "as asociacións saiban que o tempo das chantaxes pódese terminar moi pronto". Por iso, animou aos seus compañeiros a comezar sete meses de "traballo, traballo e traballo; de patear, patear e patear; e de escoitar, escoitar e escoitar". "Sete meses para dicir que si, en lugar de dicir que non", concluíu. "Os candidatos dos barrios" A todos eles, Alfonso Rueda pediulles "que pateen, que escoiten, que lideren, que convenzan e que sigan facendo o que están a facer" e, en definitiva, que representen "o partido que máis se parece a Galicia", que sexan "o partido dos veciños" e "os candidatos dos barrios". "O PP ten que ser o partido dos veciños de Teis, da Parda, da Ponte, de Vite, da Sagrada Familia, da Milagrosa, de Recimil e de todos os barrios do sete cidades e dos concellos de Galicia", destacou o líder popular. Baixo a lema 'Somos maioría', o presidente do PPdeG sinalou que os veciños non queren que "perdan o tempo en pelexas" con socios de goberno que, engadiu, "están todo o día con formulacións ideolóxicas", que "a palabra xestión parécelles exótica" e que "cren que a ideoloxía ten que estar por encima de calquera cousa". Lucía Santos e Abraldes encabezan as listas do BNG en Marín e Barro e Manuel Martínez repite en Becerreá con Galicia Sempre Así, animounos a que "non dean nada por perdido", pero "tampouco nada por gañado". Neste sentido, apelou á "marca do PP" de "saír a gañar en todas partes e non renunciar a absolutamente nada".


Summary: O órgano realizou consultas ao Goberno galego e á Confederación Hidrográfica Miño-Sil sobre as actividades extractivas na comarca de Valdeorras e conclúe que as administracións incumpren as súas funcións de vixilancia e de protección do medio ambiente. Pídelles que adopten medidas correctoras

"O informado pola Consellería de Economía non acredita o correcto exercicio das potestades que ten atribuídas para garantir que a minaría se desenvolva de forma sustentable e con respecto ao medio ambiente". Con esta rotundidade maniféstase o Defensor do Pobo sobre a falta de control da Xunta sobre a actividade e os efectos das numerosas canteiras de lousa existentes na comarca de Valdeorras, un dos asuntos que o órgano investigou nos últimos meses e que recolle no seu informe anual, entregado esta semana ao Congreso dos Deputados. "Da información recibida dedúcese que as administracións non coñecen con precisión o estado das explotacións mineiras nunha zona onde foron desecadas canles, contaminados ríos, e realizáronse depósitos de residuos incontrolados" A oficina dirixida dende xullo de 2017 por Francisco Fernández Marugán e antes por Soledad Becerril (que asina as comunicacións), dirixiuse ás consellerías de Economía e Industria e de Medio Ambiente e tamén á Confederación Hidrográfica Miño-Sil (CHMS) para coñecer o impacto medioambiental provocado pola industria extractiva nesta comarca, especialmente do referido á rede hidráulica e á paisaxe, afondar no estado dos procesos de restauración naquelas explotacións xa abandonadas e comprobar que as dúas administracións levaban a cabo as funcións de inspección e control ás que están obrigadas. Porén, segundo conclúe no seu informe, as respostas facilitadas por Xunta e CHMS foron insatisfactorias. "Da información recibida dedúcese que as administracións non coñecen con precisión o estado das explotacións mineiras nunha zona onde foron desecadas canles, foron contaminados ríos, e realizáronse depósitos de residuos incontrolados", sinala. O Defensor do Pobo critica que a Consellería de Industria "non informa con suficiente detalle sobre os resultados das inspeccións practicadas en relación co dano ambiental causado, nin do cumprimento polos operadores das obrigacións ambientais impostas; nin tampouco sobre a suficiencia das garantías prestadas para acometer a restauración ambiental, nin sobre as actuacións realizadas ou en curso para reparar o devandito dano, nin das explotacións abandonadas". Lémbralle ademais á Consellería que debe realizar "as comprobacións necesarias e pedir a documentación e información precisa para o seguimento e vixilancia das declaracións ambientais, así como comprobar o cumprimento da normativa mineira", o que inclúe "a comprobación de que a entidade explotadora adoptou todas as medidas necesarias para previr ou reducir no posible calquera efecto negativo sobre o medio ambiente e sobre a saúde das persoas". Sobre a Consellería de Medio Ambiente, o Defensor do Pobo afirma que "non coñece con precisión o estado das explotacións mineiras na zona obxecto de queixa e a súa afección ao medio ambiente, a pesar das facultades que a Lei de protección do medio ambiente de Galicia lle atribúe". "A Consellería de Medio Ambiente debe actuar para corrixir a situación descrita, solicitando información e mesmo denunciando actos e esixindo o cumprimento das leis, tanto se existe pronunciamento ambiental previo formalizado ou non", conclúe. Sobre a Consellería de Medio Ambiente, afirma que "non coñece con precisión o estado das explotacións mineiras na zona obxecto de queixa e a súa afección ao medio" Con respecto aos xestores da Confederación Hidrográfica, o Ombudsman estatal alerta dun atraso "en ocasións de máis de catro anos" na comprobación "do cumprimento das obrigas de restauración dos danos e prexuízos producidos ao dominio público hidráulico na zona explotada polas louseiras". E subliña o "mal estado" do río Casaio "debido a unha concentración relativamente elevada de metais pesados procedentes da actividade extractiva", segundo recoñece a propia CHMS. "Unha vez producido o dano ambiental a Administración adoita atopar graves dificultades para reparalo: a imposibilidade de localizar aos responsables, ou a insolvencia destes; a prescrición das infraccións ou a caducidade dos procedementos sancionadores" O Defensor do Pobo pide unha actuación conxunta das administracións mineira (a Consellería de Industria), ambiental e hidráulica para "avaliar conxuntamente o alcance do problema ambiental existente e ordenar as actuacións que deban acometerse para a reparación do dano". Lembra ademais que "unha vez producido o dano ambiental a Administración adoita atopar graves dificultades para reparalo: a imposibilidade de localizar aos responsables, ou a insolvencia destes; a prescrición das infraccións ou a caducidade dos procedementos sancionadores". E conclúe que "o exercicio sustentable da actividade mineira non consiste exclusivamente en reparar o dano ambiental causado, senón sobre todo lograr que a actividade extractiva se desenvolva de forma compatible coa contorna, o cal non ocorre se se desecan canles, se contaminan ríos, se dana o hábitat e se realizan depósitos de residuos incontrolados". Hai tres anos a Oficina do Defensor do Pobo xa criticou a pasividade da Xunta ante as empresas mineiras, facendo xa referencia á explotacións de Carballeda de Valdeorras e á mina de cobre e ouro de Touro. Este tema foi tamén analizado pola Oficina do Valedor do Pobo no seu informe de hai dous anos, no que recollía a súa investigación sobre a restauración dos danos provocados ao dominio público hidráulico polas canteiras da comarca de Valdeorras. Aínda que as súas conclusións eran bastante benevolentes coa actuación do Goberno galego e Confederación Hidrográfica, a Valedora sinalaba que varias das explotacións carecían de plans de restauración e garantías financeiras. Informe anual do Defensor do Pobo


Summary: Iniciativa para cantar o Grândola desde as xanelas de barrios e vilas do país no 46 aniversario da Revoluçom dos Cravos. Tamén na Galiza hai actividades programadas.

A Revoluçom dos Cravos fai 46 anos e Portugal non está disposto a que a pandemia do coronavirus lle impida lembrar e conmemorar unha data chave na historia do país. Suspendidas actividades programadas, desde concertos a manifestacións, exposicións, palestras...pola COVID-19; unha iniciativa percorre o país desde Sagres até Melgaço. A proposta é que o 25 de abril, ás 15:00 horas, portugueses e portuguesas saían a xanelas e varandas para cantar Grândola Vila Morena e o himno nacional . Desde diferentes concellos, como Montemor O Novo convídase á veciñanza, aliás, a decorar fiestras, portas e balcóns con caraveis vermellos, símbolo da revolución do 74. PCP ( "Vem à janela, traz Abril para a Rua"), Bloco ("Solta a Grândola que há em ti") e diferentes colectivos, entidades e organizacións Galiza AJA (Associaçom José Afonso ) na Galiza tamén quer que na Galiza o 25 de abril non fique apagado pola pandemia. Programou unha serie de propostas que dará a coñecer a través das redes sociais nas vindeiras horas. Para alén da especial relación da Galiza con Portugal, a Revoluçom dos Cravos representou un sopro de ar e liberdade para a Galiza ao abrir as portas ao exilio a militantes de organizacións políticas que traballaban na clandestinidade.


Summary: O anteproxecto da norma, que a pasada semana iniciou a súa tramitación, é un compendio de actuacións xa existentes e de declacións de intencións. A oposición cualifica a lei de "propaganda" e de "falta de ambición" e acusa o Goberno galego de "tirar a toalla" neste asunto.

O Consello da Xunta iniciou a pasada semana a tramitación da Lei de impulso demográfico, cuxo anteproxecto xa se pode consultar, destacando Alberto Núñez Feijóo que a nova lexislación converterá a Galicia "na primeira comunidade en contar cunha norma neste eido". Con todo, a pesar de destacar o presidente da Xunta que o cambio demográfico é "o maior desafío que afronta Galicia a medio e longo prazo", a lei achega poucas novidades concretas ás políticas que xa se veñen desenvolvendo. E todo dúas semanas despois de que o INE certificase que o 2018 foi o ano con menos nacementos da historia de Galicia, cun descenso do 15% dende a entrada en vigor do cheque-bebé, hai tres anos.A lei achega poucas novidades concretas ás políticas que xa se veñen desenvolvendoRecolle, iso si, o compromiso de que o investimento en políticas de familia durante os vindeiros cinco anos aumentará "un mínimo do 50% sobre o aumento porcentual do gasto non financeiro dos orzamentos xerais" da Xunta. Pero a maior parte das restantes medidas que contén refírense a accións e programas xa en marcha ou anunciados, como o cheque-bebé, a previsión de que os edificios públicos conten con salas de lactación e cambiadores nos aseos de homes e mulleres, a defensa legal das mulleres discriminadas laboralmente por ter sido nais, a gratuidade do transporte público para os menores de 19 anos ou as bolsas de horas de libre disposición para o coidado no sector público.Polo demais, aínda que a lei abrangue temas como o fomento do emprego, a política de vivenda, a promoción do retorno de emigrantes, o apoio ás zonas rurais, as políticas de conciliación ou o apoio económico ás familias con máis necesidades, nos máis dos casos as súas propostas fican en declaracións de intencións ou en compromisos xenéricos de mellora. O PSdeG-PSOE cualifica a lei como "unha compilación de medidas xa existentes de probada ineficacia" e o BNG como "un remix de medidas natalistas fracasadas"Dende a oposición criticouse xa o contido desta Lei de Impulso demográfico, cualificada polo PSdeG-PSOE como "unha compilación de medidas xa existentes de probada ineficacia", lembrando que o 2018 foi o ano con menos nacementos na historia de Galicia. No texto "falta ambición e sobra inercia", sinalou Xoaquín Fernández Leiceaga, que acusou o PP de "tirar a toalla" neste asunto. Pola banda do BNG, Ana Pontón culificou o anteproxectos de lei como "unha nova entrega de propaganda ou de medidas que teñen demostrado a súa ineficacia, un remix de medidas natalistas fracasadas". Pontón dixo que o "colapso demográfico do país non se vai reverter aplicando políticas natalistas senón cunha intervención nas políticas económicas e sociais".O BNG propón "a intervención directa na economía para xerar emprego estable e de calidade" e tamén "o incremento do investimento público para contar cos necesarios equipamentos sociais". Igualmente, aposta por avanzar na igualdade real e conseguir que a maternidade deixe de ser unha penalización no desenvolvemento profesional das mulleres. Mentres, o PSdeG-PSOE defendeu un impulso definitivo ás políticas activas de emprego para acadar "emprego estable e salarios dignos", medidas para "o retorno do capital humano, mozos e mozas que se formaron en Galicia e tiveron que marchar fóra". Os socialistas reivindicaron ademais "o modelo escocés de reequilibrio territorial", cunha axencia independente con financiamento de seu "que poida actuar na provisión de servizos públicos, captación de empresas e impulso do emprego nos territorios máis desfavorecidos". "Os resultados, se temos éxito, comezarán a percibirse dentro duns anos", recoñece a conselleira Fabiola GarcíaFronte ás optimistas palabras de Núñez Feijóo e as expresadas nos últimos días por deputados e deputadas populares como Raquel Arias ("Nunca antes na historia existiron en Galicia tantas posibilidades para conciliar, tanto para os traballadores públicos como para o conxunto dos galegos"), a conselleira de Política Social, Fabiola García, foi máis prudente, sinalando que esta nova lei "é a semente dunha política demográfica reforzada, cuxos resultados, se temos éxito, comezarán a percibirse dentro duns anos".As medidas contidas na leiA Xunta comprométese a incrementar o investimento en "políticas de familia"Ademais deste incremento orzamentario para as "políticas de familia" (sen especificar o seu contido), o anteproxecto de lei detalla algunhas propostas concretas, das que a maior parte xa están en marcha. Así, dise que "a Administración autonómica garantirá o apoio económico ás familias nas que se produza un nacemento, adopción ou acollemento preadoptivo, ata que o neno ou nena cumpra 3 anos". Ou que "establecerá a gratuidade no servizo público de transporte regular de persoas viaxeiras de uso xeral como mínimo para menores de 19 anos", medidas xa existentes. De igual xeito, prevese que "nos novos edificios de uso público" da Xunta existan "espazos específicos para a lactación dotados con cambiadores" e que "nos novos edificios de uso público de titularidade privada deberá existir un espazo accesible para homes e mulleres dotado cun cambiador para o aseo dos nenos e nenas", acción aprobada o pasado mes de marzo.Haberá prazas de aparcamento para familias con nenos e nenas menores de 12 anosEntre as novidades si aparece que "nos novos edificios de uso público, tanto de titularidade pública como privada, que conten con prazas de aparcamento deberán existir prazas especialmente adaptadas para as necesidades das familias con fillos e fillas menores de doce anos e das mulleres en estado avanzado de xestación". Ou que se fomentará "a creación dunha rede de establecementos amigables coas familias con nenos e nenas mediante o seu recoñecemento institucional". Así mesmo, a Xunta comprométese a "promover nos medios públicos o adianto da emisión dos programas televisivos de máxima audiencia para favorecer o descanso e o benestar da poboación".A norma si fai máis concreta a definición de familias monoparentais e se incrementa a súa protección, o mesmo que coas familias vítimas de violencia de xénero e as "familias en situación de especial vulnerabilidade económica".Promoverase na TVG "o adianto da emisión dos programas de máxima audiencia para favorecer o descanso e o benestar da poboación"A lei tamén fai referencia a aspectos de emprego, vivenda ou promoción económica, pero nestes casos as propostas expóñense de forma xenérica e sen compromisos concretos. Así, dise que a Xunta "deseñará as súas políticas activas de emprego dando prioridade ao desenvolvemento profesional no medio rural e costeiro" ou que "poñerá en marcha programas específicos orientados á incorporación no mercado laboral galego da mocidade, da poboación retornada e da que se asente por primeira vez en Galicia".Tamén se prevé adoptar "de maneira progresiva" medidas "tendentes a que as persoas que necesiten da reprodución asistida como medio para ter descendencia poidan dispoñer de asistencia sanitaria e dos medios precisos para tal fin", pero sen maior concreción nin ofrecer garantías. Tampouco achega unha previsión de prazos, para un proceso que nestes momento supera con frecuencia os dous anos para a súa posta en marcha.Escolas infantísEn vez de afondar na mellora da rede pública de escolas infantís, apóstase pola concesión de axudas para o pagamento de servizos en centros privadosAdemais dos aspectos laborais e económicos, unha das necesidades máis recorrentes das familias con nenos e nenas de curta idade ten que ver coa conciliación e coa posibilidade de contar con recursos públicos para o seu coidado, comezando pola rede de escolas infantís. Nese aspecto a lei tampouco vai máis alá da situación actualmente existente e no canto de afondar na mellora da actual rede pública de centros, aposta pola concesión de axudas para o pagamento de servizos en escolas privadas, como vén facendo nos últimos anos. O Goberno galego "desenvolverá liñas de axudas para o apoio económico ás familias que teñan aos seus fillos e fillas matriculados no primeiro ciclo de educación infantil en escolas infantís de titularidade privada por non ter obtido unha praza pública ou residir nun municipio no que non existan recursos públicos".Nos concellos de menos de 5.000 habitantes as escolas de Infantil e Primaria estarán a disposición das entidades locais para o desenvolvemento nel de servizos de atención aos nenos e nenasSi prevé que nos concellos de menos de 5.000 habitantes nos que exista un centro público de educación infantil e primaria, a Administración autonómica "poñerao a disposición das entidades locais para o desenvolvemento nel de servizos de atención aos nenos e nenas" previos ao inicio da xornada lectiva e en horario extraescolar.A lei tamén desenvolve a obriga de que todos os nenos e nenas que asistan ás escolas infantís públicas estean vacinados e vacinadas, como xa se anunciou hai uns meses. A norma non obriga aos centros privados a seguir a mesma política, pero aquelas escolas que opten por non esixir a vacinación obrigatoria deberán facer público que "non se garante que estea vacinada a totalidade dos nenos e nenas". ConciliaciónNos procesos de adxudicación de contratos públicos teranse en conta "as políticas empresariais en materia de conciliación"En materia de conciliación da vida laboral, a lei recolle moitos dos avances rexistrados nos últimos anos no sector público autonómico, como "ampliar a posibilidade de acollerse á flexibilidade horaria a todo o persoal con fillos e fillas menores de dezaseis anos", o fomento do teletraballo ou a bolsa de horas de libre disposición para o coidado.No sector privado o texto é moito menos ambicioso e limítase a indicar que se "impulsará a adopción por parte das empresas de medidas de flexibilidade temporal e espacial" ou que "poderá establecer axudas para as persoas traballadoras que se acollan a unha excedencia ou a unha redución de xornada de traballo para coidar os fillos e fillas".No sector privado o texto é moito menos ambicioso que no público no referido ás medidas en favor da conciliaciónSi se recolle que nos procesos de adxudicación de contratos públicos se terán en conta "as políticas empresariais en materia de conciliación da vida persoal, familiar e laboral" entre outras as referidas á "flexibilidade espacial". Tamén se potenciarán aquelas empresas que conten cun plan de igualdade.


Summary: ENTREVISTA | José María Vila é presidente do Centro Galicia, entidade da emigración que custodia A derradeira leición do mestre, histórico óleo que estará medio ano en Galicia para unha exposición no Gaiás. "Onde haxa arte e cultura galega, haberá unha Galicia vivente", lembra 'A derradeira leición do mestre' estará medio ano en Galicia se Arxentina autoriza a súa saída

'A derradeira leición do mestre' estará medio ano en Galicia se Arxentina autoriza a súa saída A próxima chegada d'A derradeira leición do mestre a Galicia volveu abrir o debate sobre a conveniencia de traer definitivamente o histórico cadro de Castelao ao país, un debate que pode que exista en Galicia pero que non só non existe no colectivo emigrante senón que nin se contempla. Porque Galicia non é só o seu territorio administrativo, senón toda a diáspora e todas as manifestacións artísticas e culturais que polo mundo adiante se manteñen. Así se manifesta José María Vila Alén, (A Estrada, 1946), presidente do Centro Galicia que custodia o emblemático óleo e tamén da Federación de Sociedades Españolas de Argentina. "Non é necesario ir a Galicia para ver e apreciar cultura galega porque Galicia está en moitos lugares", lembra. Está confirmada a chegada d'A derradeira leición do mestre a Galicia? Estamos pendentes de asinar o convenio entre o Centro Galicia e a Xunta e de facer as xestións necesarias coas autoridades arxentinas para a súa saída porque o cadro é tamén patrimonio cultural da Arxentina e son as leis deste país as que resgardan a obra. Esperamos chegar axiña a un acordo íntegro porque faltan algúns detalles complementarios sobre o seguro e cuestións técnicas sobre o traslado e o coidado do óleo na viaxe. En canto rematemos isto, está previsto que a sinatura do acordo se produza xa en febreiro en Santiago de Compostela. Será, definitivamente, unha cesión por medio ano? Esa é a idea: un préstamo por seis meses. Se os trámites administrativos se desenvolven con normalidade, a idea é que o último cuatrimestre deste ano se poida inaugurar a exposición na Cidade da Cultura. Logo, o cadro retornaría á Arxentina. Os custos asúmeos a Xunta, así se propuxo e así se acordou, e parécenos razoable. "A obra de Castelao é feita pola emigración e para a emigración, unha construción destacada e de primeira liña da diáspora galega" Porque nin se pensa en que non retorne... Non. A obra de Castelao é un cadro feito pola emigración e para a emigración. Foi entregado e doado en 1945 ao Centro Orensano, que se uniu a outros para fundar o Centro Galicia, que é o continuador de todos estes centros. Foi elaborado para unha homenaxe a Alexandre Bóveda. É unha construción da diáspora galega, que é moi grande e que entre ela ten, en lugar moi destacado e en primeira liña, esta obra de Castelao. "As obras da emigración galega deben quedar onde naceron e onde están e buscar fórmulas para preservalas" En Galicia abriuse un debate sobre a posibilidade de que A derradeira leición do mestre e outras obras na emigración quedasen definitivamente en Galicia. Cal é a súa opinión? Creo que deben quedar onde naceron, alí onde están, e buscar fórmulas para preservalas. Porque tanto ten se estas obras están na Arxentina, en México, en Montevideo, na Habana ou en calquera cidade con importante presenza da emigración galega; mentres exista esa manifestación de arte e da cultura galega -pero tamén cultura arxentina, uruguaia ou mexicana- haberá alí unha Galicia vivente. Non é necesario ir a Galicia para ver e apreciar cultura galega porque Galicia está en moitos lugares; mantelo así é levar Galicia a unha dimensión extraordinaria. Debemos ter intelixencia para que todas estas manifestaciónsan culturais teñan vida e poidan ser apreciadas por todo o público, tanto polo da Arxentina como polo de fóra. "Mentres haxa arte e cultura galega nos lugares con presenza da emigración, haberá alí unha Galicia vivente; a Galicia universal é moito máis que a Galicia territorial" Galicia é moito máis que catro provincias... Para nós, Galicia sen a emigración quedaría reducida ao seu territorio e iso suporía minguala. A Galicia universal é moito máis que a Galicia territorial e sen esa universalidade o país perdería unha parte da súa esencia... E iso non sería nada bo. Somos todos galegos e non importa onde esteamos; somos tan galegos como os que viven no seu territorio. Galicia é moito máis ampla que a realidade xurisdicional e obviando todo o resto perdería a súa grandeza. Podería correr perigo en algún momento a obra na Arxentina? Non está en perigo en absoluto. Rotundamente, non. E non albiscamos que o estea nunca. A derradeira leición do mestre é patrimonio cultural do Centro Galicia, aquí está, aquí o gardamos e aquí o custodiamos. Con todo, o noso interese é de que todo o noso patrimonio sexa apreciable por todos os galegos porque, en realidade, é propiedade de toda a colectividade galega, estea onde estea. Somos custodios deste símbolo e precisamente por iso queremos que se coñeza na Galicia territorial, tamén porque servirá para que os galegos que viven en Galicia tomen conciencia do valor que ten a emigración, do que ten achegado... Ademais de todos os valores que a propia obra representa. "Expoñer a obra en Santiago servirá tamén para que os galegos que viven en Galicia tomen conciencia do valor da emigración" Dun posible prezo de venda nin falamos... Para min, a importancia desta obra é máis que a do Gernika, é o Gernika de Galicia; un símbolo, unha bandeira, un icono... Supera por moito o que poida considerarse un cadro, unha obra... Porque non o é, é moito máis ca iso. Prezo? Non o ten, non se pode mercar porque non ten prezo, está fóra de calquera valor de mercado e non se venderá. Non podemos considerala como unha pintura máis porque non o é. O Centro Galicia garda outras importantes obras de autores galegos. Si, como por exemplo A malla, de Luís Seoane, un Colmeiro ou O neno do tamboril, de Laxeiro, así como outros máis pequenos e obras que artistas arxentinos cederon á entidade logo de expoñer na nosa sala. "A derradeira leición do mestre' non é un cadro, é moito máis que iso, un símbolo, unha bandeira... Non ten prezo porque está fóra de calquera valor de mercado" No Centro Gallego tamén hai importantes obras que agora poden estar perigo coa posible liquidación da entidade, como ve a situación? Hai que buscar solucións. No caso do Centro Gallego, ao ser unha institución mutual, tería que cambiar os seus estatutos para adecuarse á Lei de Galeguidade en canto ao seu patrimonio e poder así, no caso de liquidación, salvalo e mantelo en propiedade da comunidade galega. Pero agora mesmo, todo ben cultural, como ben económico tamén, convértese nunha garantía dos acredores e pasa ao Estado arxentino. Que ocorre no caso de que se chegue á quebra? Habería perigo, claro que si, aínda que sempre habería unha posibilidade de rescatalo. Con todo, é preferible non chegar a iso porque o Centro Gallego en si, e non só o seu legado cultural, é un símbolo, un patrimonio. Non o podemos reducir a un servizo de saúde nin a unhas obras de arte porque é a nosa entidade nai, á que todos lle rendemos homenaxe. Debemos esforzarnos para darlle continuidade e salvalo, por orgullo e identidade. "Debemos esforzarnos por salvar o Centro Gallego, por orgullo e identidade; precisamos o apoio de todos: da Xunta, do Estado e da Arxentina" Cre que se deberían implicar as administracións galegas? Precisamos do apoio de todos: do Goberno arxentino, do español e da Xunta. Debería chegarse a un acordo entre todos. Sabemos que non é doado pero é factible e hai que intentalo.


Summary: O Concello celebra este sábado un Pleno simbólico para restituír a última corporación republicana, nun acto no que intervirán familiares de veciños represaliados durante a ditadura franquista.

O 16 de setembro e 1936 foi asasinado por falanxistas armados Manuel Rodríguez Sangiao, alcalde de Cuntis, que se entregara días antes ás autoridades golpistas. Outros membros do goberno municipal tamén foron asasinados, pasaron anos na cadea e en campos de detención coma o de San Simón ou sufriron unha continuada represión. Este sábado 31 de outubro o Concello de Cuntis celebrará un Pleno simbólico para homenaxear e restituír a derradeira corporación republicana e, a través dela, "honrar e homenaxear a todas as represaliadas durante a Guerra e a Ditadura Franquista". O acto pechará un mes de actividades na vila termal, o Mes da Recuperación da Memoria Histórica. O Pleno simbólico comezará ás 12 horas na Casa da Cultura Roberto Blanco Torres. O acto estará presidido polo alcalde Manuel Campos Velay, que abrirá unha quenda de intervencións dos portavoces dos grupos con representación na actual corporación. Posteriormente intervirá Vanessa Fuentes Guerra, bisneta de Manuel Rodríguez Sangiao, abrindo unha quenda de intervencións de familiares de cuntienses represaliados durante a ditadura. O acto, acompañado pola música de Manoele de Felisa e de Mini e Mero, rematará na Horta do Cura, onde terá lugar a descuberta dunha placa que honrará a todas as cuntienses represaliadas durante a ditadura franquista. Como destaca o historiados Marcos Seixo en Represión franquista en Cuntis. Memoria do 1936, "o panorama cultural, económico, social e político da vila termal antes de 1936 caracterizábase por un bo grao de prosperidade", destacando o autor o papel do alcalde Manuel Rodríguez Sangiao, canteiro de profesión, a quen cualifica como "quizais o mellor alcalde co que contou Cuntis". Rodríguez Sangiao foi asasinado xunto con Serxio González despois de entregárense "inxenuamente" para seren deportados Rodríguez Sangiao foi asasinado xunto con Serxio González (tamén membro do Comité de Resistencia da Fronte Popular) despois de entregárense "inxenuamente" para seren deportados a Vila de Cruces e Lalín, de onde non regresarían con vida. O alcalde confiaba en que non tiña nada que temer pois nada malo fixera, máis que "cumprir o seu deber como autoridade electa". Falanxistas armados foron buscalos á pensión na que se hospedaban, para levalos a Costa Carballo (parroquia de Pazos, Silleda), onde os asasinaron o 16 de setembro e 1936, figurando "hemorraxia interna" como causa da morte. O rexedor foi soterrado alí, ata que anos despois a súa familia conseguiu recuperar o seu cadáver para inhumalo en Cuntis. Segundo un testemuño oral citado por Seixo, Rodríguez Sangiao fíxolles fronte aos falanxistas, golpeando un deles e arrebatándolle a súa arma. Porén, outro (chófer do propietario do Balneario de Cuntis) atacouno por detrás coa manivela de acender o coche, matándoo. O fillo máis vello do alcalde foi asasinado en 1940 en Madrid por falanxistas de Cuntis, cando estaba a realizar o servizo militar. Xa o quixeran matar uns anos antes, na vila, despois de que o rapaz acusase un dos falanxistas de ter asasinado a seu pai, pois portaba o seu reloxo de peto, que o ex rexedor trouxera de Arxentina. Outros fillos de Manuel Rodríguez Sangiao continuaron sufrindo presións e humillación ao longo da ditadura, sendo obrigados por exemplo a cantar o Cara el Sol no patio do colexio, recibindo unha malleira se non o facían. A represión foi especialmente dura en Cuntis, con numerosos paseados, coma Xoán Xesús González ou Roberto Blanco Torres Nas últimas semanas Cuntis acolleu catro exposicións centradas na memoria histórica e a represión sufrida na guerra e na ditadura franquista, ademais de proxectarse documentais coma Las Cunetas. As mostras estiveron dedicadas ás figuras de Roberto Blanco Torres, de Xoán Xesús González e de Alexandre Bóveda. A represión foi especialmente dura en Cuntis, con numerosos paseados, coma Xoán Xesús González (fusilado en Boisaca o 12 de setembro de 1936), Roberto Blanco Torres (asasinado o 3 de outubro en Entrimo), Secundino Limeres, Xosé Vázquez Grela, Avelino Ares, ou María Suárez Paz, fusilada en Vigo.


Summary: Hai medio século Ricardo Carvalho Calero impartía a primeira clase de galego no ensino regrado. Foi no curso 1965/1966. A efeméride tráenola Carlos Callón na súa vídeo-columna das segundas feiras.

Talvez a cantiga diría que 50 anos non é nada. Olhemos aquí que di Carlos Callón sobre este medio século e, nomeadamente, sobre todo o camiño que fica por percorrer.


Summary: O Consello de Contas subliña que o custo do servizo con empresas privadas é "comparable" ao que suporía prestalo directamente. Tres empresas concentran o 70% dos fondos que a Xunta dedica a estes contratos, pouco "realistas" e con ofertas das empresas "dificilmente viables" HEMEROTECA | Contas certifica que privatizar o mantemento no Sergas empeorou o servizo e apenas supuxo aforro

HEMEROTECA | Contas certifica que privatizar o mantemento no Sergas empeorou o servizo e apenas supuxo aforro A privatización ou externalización de servizos públicos, isto é, a contratación con empresas privadas de prestacións antes ofrecidas directamente pola Administración, ten xustificacións diversas. Entre elas adoitan destacar a eficiencia, o aforro ou a maior flexibilidade. Moitas delas sucedéronse nas últimas décadas para pasar a mans privadas servizos non estritamente médicos pero esenciais para o bo funcionamento da sanidade pública. Un deles é a limpeza, que no caso galego foi privatizado practicamente ao 100% -só quedan 20 persoas con postos públicos- sen que existise estudo ningún para xustificar tal decisión por cuestións económicas, técnicas ou sanitarias. Así o vén de concluír o Consello de Contas nun informe no que dubida ademais de que se lograse unha das metas máis frecuentemente aludidas, o aforro económico. O organismo que fiscaliza as finanzas públicas galegas vén de achegar ao Parlamento un informe sobre os servizos de limpeza na sanidade pública galega correspondente ao ano 2015, cando estaban vixentes no conxunto do Servizo Galego de Saúde un total de 42 contratos cun peso para as arcas públicas duns 130 millóns de euros. Case o 70% dos fondos públicos dedicados a estas adxudicacións estaban nas mans de tres empresas: Clece, ligada ao grupo ACS (56,7 millóns), Limpisa (16,1 millóns) e Ingesan, do grupo OHL (13 millóns). Cada ano, destaca contas, Clece "absorbe o 30,6%" dos fondos que o Sergas dedica a sufragar a limpeza dos seus hospitais e centros de saúde. Tres empresas concentran case o 70% dos fondos que a Xunta dedica a estes contratos, que suman uns 130 millóns de euros Este volume de orzamento público é dedicado a contratos con empresas privadas sen que en ningún dos seus expedientes "se constatasen estudos que avalen a conveniencia de recorrer ao modelo de xestión adoptado de externalización do servizo", subliña o informe. Así, aínda que Contas non se pronuncia sobre cal é a fórmula "idónea" ou "máis eficaz" para a "prestación do servizo de limpeza nos centros hospitalarios", si deixa varias dúbidas sobre a mesa. Contas destaca que o custo do servizo con empresas privadas é "comparable" ao que implicaría facelo con persoal público, pero engadíndolle "o beneficio industrial e o IVE" "A prestación do servizo de limpeza efectuouse no seu día con persoal propio" do Sergas, lembra Contas, e tras as sucesivas "externalizacións" -dende tempos de Fraga ata a actualidade- "optouse pola amortización xeralizada" das prazas de persoal limpador, isto é, pola súa eliminación. No entanto, cando foron asinados os sucesivos contratos o persoal foi subrogado -pasou de traballar para o Sergas a facelo para os contratistas privados- e "en xeral", existiu "unha equiparación retributiva e de xornada" con "categorías similares do Sergas". Deste xeito, "o custo que se deriva da prestación do servizo podería ser comparable ao que se desprendería de ser persoal propio" nun contexto no que "ademais, deben engadirse como custos o beneficio industrial e o IVE que o adxudicatario traslada", así como o gasto en "mecanismos de control", en persoal "asignado" por Sanidade para velar polo cumprimento dos contratos coas empresas privadas. Contratos pouco "realistas" e ofertas "dificilmente viables" A Xunta suma "aleatoriamente" e con criterios "imprecisos" outro tipo de servizos aos contratos de limpeza Con este pano de fondo o Consello de Contas describe un amplo mosaico de contratos nos que, nalgúns hospitais, os servizos privatizados se estenden "aleatoriamente" a outros aspectos, nalgúns casos con "escasa relación" coa limpeza. Retirada de materiais de refugallo, xardinaría, distribución de roupa, lavado de louzas, acondicionamento de camas para o persoal de garda, colocación de cortinas ou mesmo un xenérico "o que a dirección encomende" mestúranse en contratos con memorias económicas imprecisas que "non desagregan coa necesaria extensión os compoñentes de gasto" e nas que, nalgún caso, "o custo global estimado da prestación do servizo é superior" ao propio orzamento total. Todo isto sucede nun contexto no que Contas observa "criterios xenéricos e imprecisos" para optar por unha ou otra empresa en procesos de contratación nos que Sanidade formula orzamentos de licitación -a cantidade máxima que a Administración está disposta a abonar- que "non sempre son realistas" nin "obxectivamente ponderados para facer fronte a unha idónea cobertura do servizo". "A pesar de ser idéntica a natureza do servizo, os criterios de adxudicación e a súa ponderación (...) son heteroxéneos, non constando a oportuna motivación en canto á súa elección", resume Contas. O Consello de Contas ve "inevitables" os "incumprimentos" nos contratos de limpeza do Sergas e insta a Xunta a "revisar" o sistema A estas axustadas ofertas as compañías adoitan responder con "ofertas dificilmente viables e cun custo dificilmente asumible" que mesmo están "por baixo dos teóricos custos de persoal previsibles". Se as empresas cumprisen estas regras de xogo non só non gañarían nada con estes contratos, senón que "en determinados supostos", perderían cartos. O resultado non é outro que un panorama de "inevitables incumprimentos", os cales tampouco son tratados e sancionados de igual xeito en todo o Sergas, senón con procedementos "diferentes" en cada centro. Por estas e outras deficiencias o Consello de Contas considera que "procede revisar as condicións nas que se vén desenvolvendo o servizo de limpeza nos centros sanitarios da rede do Sergas", comezando por "avaliar a mellor fórmula de xestión", pública ou privada. Trátase, resalta, de "garantir a maior eficiencia ao menor custo", pero tamén "unha maior calidade na prestación do servizo, aplicando no seu caso as penalizacións que procedan".