Summary: A resposta do goberno galego a unha denuncia de ADEGA contra o desbroce indiscriminado de espazos protexidos costeiros provoca indignación n,2s ecoloxistas.

As institucións que teñen que velar pola protección do noso ben natural máis valioso non semellan estar polo labor. Varias entidades ecoloxistas denunciaron nos últimos días intervencións sobre o litoral galego que afectan de xeito "grave" ao ecosistema. Desde o Parque Nacional das Illas Atlánticas até a Lagoa da Frouxeira, pasando pola Costa da Morte ou a Costa Ártabra as intervencións consisten en desbrozar espazos protexidos destruíndo hábitats prioritarios e especies en perigo de extinción. Unha destas entidades, ADEGA, recibiu resposta por parte da Consellaría de Medio Ambiente unha contestación por escrito na que xustificaba a súa politica neste eido. Fundaméntanse, segundo a Xunta, en razóns de "seguridade e salubridade" non demostradas para @s ecoloxistas, mais de existiren non serían unha xustificación para se saltaren as medidas de protección legal que teñen determinados compoñentes da biodiversidade (hábitats prioritarios, especies protexidas) dentro dun espazo natural. O que máis sorprendeu foi o descoñecemento sobre a contorna que, en teoría, tiñan que protexer. "Como resposta ás nosas denuncias", explican desde ADEGA, "a Consellaría de Medio Ambiente informa da non existenza de hábitats de interese comunitario nas áreas rozadas, algo totalmente falso". Contrastando cos datos oficiais da propia Xunta de Galiza, no servidor cartográfico de información ambiental (SITEB) aparecen cartografados as áreas obxecto da denuncia distintos tipos de hábitats: 2130* Dunas costeiras fixas (prioritario) e outros de augas permanentes e medios higrófilos sobre os que as rozas se realizaron de forma reiterada (códigos 1150* -prioritario-, 1330 e 3130). Non existen especies protexidasNo seu escrito, a Consellaría indica tamén a inexistencia de especies protexidas. Esta afirmación, para ADEGA, é de novo falsa. "No Atlas e Libro Vermello da Flora Vascular do Estado español inclúese unha información básica sobre unha especie endémica do NW Ibérico, Antirrhinun majus subsp linkanum, e recollida no Catálogo de Especies Ameazadas de Galiza (Decreto 88/2007) na categoría de "En perigo de extinción". Esta especie só vive en sistemas dunares e cantís vexetados, sendo as principais poboacións as da Frouxeira (Concello de Valdoviño) e Ponzos-Santa Camba (Ferrol).Desde ADEGA engaden que o Plano Director da Rede Natura 2000, en proceso de aprobación, "contempla como actividades contrarias ao mantemento dun estado de conservación favorábel dos hábitats dunares as rozas mecánicas, indicando os seus efectos negativos sobre a conservación das especies de flora protexida". ADEGA: "A Xunta e o Ministerio deberían seguir os procedementos estabelecidos nestas normas e non interviren con actuacións descontroladas e sen xustificación técnico-científica algunha" Denuncia diante a UE"Na súa demencial resposta a Consellaría de Medio Ambiente evidencia, alén de ignorancia e desleixo sobre o patrimonio polo que debe velar, un total descoñecemento da normativa de protección do patrimonio natural e da biodiversidade", aseguran desde a organización ecoloxista. A Xunta tería que xustificar con razóns imperiosas de interese público de primeira orde para actuar sobre os hábitats e especies prioritarias de acordo coa Lei 42/2007, á Directiva 92/43/CEE, e ao Decreto 88/2007). "Debería seguir os procedementos estabelecidos nestas normas e non interviren con actuacións descontroladas e sen xustificación técnico-científica algunha", apuntan desde ADEGA. Por este motivo @s ecoloxistas pensan denunciar agora estes feitos en organismos europeos e internacionais competentes (Comisión Europea, Parlamento e Secretariado de RAMSAR) "pola ignorancia e desleixo da Xunta e Ministerio na xestión destes nosos espazos protexidos".


Summary: Os sindicatos galegos chaman a saír á rúa porque "hai máis razóns que nunca" para facelo e agardan mobilizacións "masivas" no país contra as políticas "suicidas" do PP.

"Hai máis razóns que nunca para que as manifestacións sexan masivas". Todos os sindicatos galegos coinciden en chamar á mobilización multitudinaria neste Primeiro de Maio que aparece no calendario mesturado coas dramáticas cifras da EPA, os case 300.000 parados en Galicia, as novas medidas de axuste e a ineficacia recoñecida dun Goberno central que agoira máis desemprego e sufrimento para os vindeiros anos. Os sindicatos maioritarios do país -CCOO, CIG e UGT- e outros como CUT, CNT ou CGT convidan a cidadanía a secundar as súas respectivas marchas nun 1º de Maio que as centrais volven celebrar por separado, malia o éxito das últimas convocatorias baixo a unidade de acción sindical. Os sindicatos ven "máis razóns que nunca" para saír á rúa este Primeiro de Maio "O Primeiro de Maio nunca foi unha data calquera, pero despois do venres de horrores do Consello de Ministros, dos datos da EPA ou das medidas de axuste anunciadas, cada vez hai máis razóns para que as manifestacións sexan masivas e para que a cidadanía rexeite de maneira clara e rotunda estas políticas que nos levan á miseria", di Xosé Manuel Sánchez Aguión, secretario xeral de CCOO-Galicia, que coincide con José Antonio Gómez, o seu homónimo en UGT-Galicia, en que a rúa "é o lugar que queda para expresar o rexeitamente masiva ás medidas de axuste que son un suicidio económico". "Sobras nos motivos; se xa os había antes, máis hai agora", engade. Por todos estes motivos, os sindicatos agardan mobilizacións "masivas" este mércores en toda Galicia. Suso Seixo, secretario xeral da CIG, entende que "se fose por razóns obxectivas, as marchas deberían ser multitudinarias". "O Goberno recoñece a súa ineficacia e cébase dunha maneira tremenda cos sectores máis desfavorecidos", engade o líder da central nacionalista, que se cadra non é tan optimista. Seixo (CIG) advirte do perigo do "pesimismo e pasividade" e dun "enfado que non se manifesta de xeito colectivo" "Veremos o que pasa, porque tamén se percibe unha actitude de máis pesimismo e pasividade en sectores amplos da poboación; hai moito enfado, pero non un cabreo que se manifeste de forma continua e colectiva", advirte. Así, Seixo cre importante que, á marxe das mobilizacións, o sindicalismo explique na rúa e nos centros de traballo "a transcendencia das graves medidas destas políticas que castigan os máis desfavorecidos e que nos deixan sen saída". Neste panorama, os tres principais sindicatos galegos procuran sacar á rúa a milleiros de galegos. UGT e CCOO programaron o seu acto central na Coruña, a partir das 12 do mediodía na praza da Palloza, mentres que a CIG celebrará a súa mobilización principal en Vigo, a partir das 11.30 no cruce da Doblada con Urzáiz. UGT e Comisións percorrerán as rúas de nove localidades (as sete cidades máis Viveiro e Arousa) baixo o lema Non teñen límites. Loita polos teus dereitos, mentres que a CIG manifestarase tamén nas sete urbes -ademais de Ribeira, A Estrada, Vilagarcía e A Mariña- co lema Partido Popular-Unión Europea: menos dereitos, máis pobreza. CCOO e UGT maniféstanse xuntos, a CIG en solitario e a CUT vai acompañado de diversos colectivos e sindicatos Pero hai máis manifestacións. Compostela, Vigo, A Coruña e Ourense acollerán as marchas da CUT, que irá acompañada doutras centrais sindicais de base e de diferentes organizacións da esquerda social. A CNT, a Asemblea Aberta e a Asembleas Abertas de Estudantes acompañarán a central nacionalista na capital galega, mentres que a CGT, STEG, SF-Intersindical, SXG e Sindicato da Elevación irán tamén xuntos na mobilización viguesa. Na Coruña, tamén estará a CGT, mentres que en Ourense xuntaranse CNT e a propia CGT coa Central Unitaria de Traballadores. Ricardo Castro, xecretario xeral da CUT si "estar satisfeito" co feito de que "a alianza do sindicalismo de clase e asembleario vaia tomando corpo para defender con claridade e fortaleza os intereses da clase obreira galega". Segundo di, así demóstrase que "hai unha alternativa chea de saúde, disposta a rachar co monopolio do sindicalismo pactista, disposta a crear unha nova cultura sindical de autodefensa". "Este entendemento nace co obxectivo de voltear a pirámide, de crear as condicións necesarias para unha mudanza de rumbo, para un cambio sistémico", asegura. A esquerda chama a saír á rúa Desde os partidos políticos progresistas e de esquerda tamén se chama a cidadanía a participar nas manifestacións do Primeiro de Maio en Galicia. Así, o PSdeG reclama unirse a estas manifestacións "en contra dos recortes de dereitos laborais e para esixir un cambio das políticas aplicadas polos gobernos central e autonómico" que, segundo os socialiastas, "están a disparar as cifras de desemprego ata achegarse aos 300.000 parados en Galicia, a maior cifra da historia". "O fracaso das políticas de emprego coincide co desmantelamento dos servizos públicos, o que resulta demoledor para os 33.000 fogares que hoxe non teñen ningún tipo de ingreso, un 30% mais que hai un ano, e que se sitúan en serio risco de exclusión social", destaca o PSdeG. AGE reclama "unidade de acción" e deixar fóra "as políticas pactistas e cómplices de determinadas cúpulas sindicais" Ademais, AGE tamén chama a saír á rúa ante a "situación de emerxencia social", que entre outros síntomas "presenta unha cifra récord de desemprego e unha deriva progresiva e cada vez máis acelerada cara á miseria social", o que "fai indispensábel" a creación dunha "fronte ampla social, política e sindical" que combata "as políticas austericidas e criminais que practican os gobernos do PP". Así, a coalición pide "unha unidade de acción" que "afaste as políticas pactistas e cómplices de determinadas cúpulas sindicais e que pule polo enfrontamento contra a acción ultraneoliberal dos executivos da dereita". O BNG, desde as súas respectivas organizacións comarcais, tamén chamou a saír á rúa contra un goberno do PP que "lexisla en contra do pobo, a favor dos intereses da banca, e incumpre con cada novo recorte o principio de progresividade, aquel que impide que os dereitos económicos, sociais e culturais sexan regresivos, coa vocación de avogar polo desenvolvemento social". Por último, Compromiso por Galicia "insta os galegos e as galegas a asistir á pluralidade de actos festivos que se desenvolverán ao longo do día", nun contexto no que "os dereitos socio-laborais están en claro retroceso".


Summary: Sindicatos, estudantado e grupos indíxenas lideraron esta quinta feira, 21 de novembro, un paro nacional contra o presidente do país, Iván Duque, acurralado pola situación económica do país.

Colombia viveu esta quinta feira, 21 de novembro, unha das maiores protestas de sempre. Sindicatos, estudantado e grupos indíxenas lideraron unha folga xeral a nivel nacional contra o presidente do país, Iván Duque, en cotas baixas de popularidade. A organización inicialmente convocou o paro como unha medida de presión ao Goberno, o que acusan de estar preparando a posta en marcha dunha serie de reformas das leis laborais e das pensións. Porén, a mobilización tornouse nun rexeitamento xeral á súa Administración, con participación de diversos colectivos de traballadoras e traballadores. Con la wiphala por delante... #21NSomosTodos QUE VIVA EL #ParoNacional ‼QUE VIVA LA CLASE TRABAJADORA ‼QUE VIVA LATINOAMÉRICA UNIDA ‼ pic.twitter.com/uxDU431kqI— ¡A la carga! (@gaitan_presente) November 21, 2019 Un sentimento antigobernamental similar ao que se produciu no Ecuador contra Lenín Moreno -iniciado por unha suba dos combustíbeis- ou ao que se mantén en Chile contra Sebastián Piñera e que se orixinou tamén por un incremento nun ben de consumo, neste caso na tarifa do billete de metro da capital Santiago. No caso de Colombia, as protestas céntranse nunha serie de problemas que asolan o país. Por exemplo, a falta de investimento na educación, a corrupción nas institucións públicas e os asasinatos sen esclarecer de varios líderes sociais e indíxenas. Pola súa banda, Iván Duque nega que haxa intención de realizar estas reformas, e afrontou o paro tomando a decisión de pechar as fronteiras. Ademais, deu carta branca ás autoridades locais para que puidesen adoptar medidas como o toque de queda ou a solicitude de apoio militar. Preocupación pola represión A Oficina en Colombia da Alta Comisionada da ONU para os Dereitos Humanos expresou a súa preocupación por estes decretos gobernamentais. Ademais, tamén chamou a atención polas mensaxes nas redes sociais incinindo a se enfrontar contra os manifestantes: «Nalgúns casos fixéronse públicos vídeos que indican que se estarían conformando grupos de cidadáns que ameazan con exercer a violencia para protexer os seus bens». A mañá en Bogotá, a capital do país, comezou co bloqueo do transporte público mediante a colocación de barricadas e co Escuadrón Móbil Antidisturbios (ESMAD), mobilizado a petición do alcalde en funcións, retirándoas e disparando botes de gas contra unha das marchas cidadás. Duque e a economía, na picota O Executivo colombiano pasa na actualidade por unha importante crise de gobernabilidade. A recente dimisión do ministro de Defensa, Guillermo Botero, polo escándalo da ocultación da morte de oito menores nos bombardeos contra unha facción das FARC que retomou as armas foi o último dos golpes no seu proceso de debilitación. Pouco antes produciuse a derrota parcial nas eleccións rexionais do 27 de outubro, nas que, por exemplo, o uribista Enrique Peñalosa perdeu a alcaldía de Bogotá ante Claudia López, da Alianza Verde. O paro de desta quinta feira podería supor o KO definitivo do presidente Iván Duque, nun contexto de crecente malestar social, coa taxa de desemprego por riba de 10% en agosto; cunha suba no último ano da porcentaxe de pobreza extrema até se situar en 27% da poboación, e coa desigualdade económica que non deixa de medrar. Ademais, elevouse a 3,26% a inflación acumulada en 2019 (até setembro), chegando ao dobre no que se refire á cesta da compra. Tamén se incrementaron a débeda externa e o déficit da balanza comercial, ao tempo que o crecemento do PIB se estancou.


Summary: Días atrás tivo lugar un feito, non suficientemente destacado polos medios de comunicación e opinión, que puxo en evidencia como cando as causas son xustas e se pon tesón e perseveranza na defensa das mesmas ao final sempre se obtén algún tipo de éxito. Refírome a como a PAH logo dunha moi longa e durísima loita, logrou finalmente que a súa lei de vivenda entrara no Parlamento.

"Unha parella de anciáns pasou dous días e dúas noites nun banco dun parque tras de ser desafiuzados" (Público) Días atrás tivo lugar un feito, non suficientemente destacado polos medios de comunicación e opinión, que puxo en evidencia como cando as causas son xustas e se pon tesón e perseveranza na defensa das mesmas ao final sempre se obtén algún tipo de éxito. Refírome a como a PAH (Plataforma Antideshaucios), logo dunha moi longa e durísima loita, logrou finalmente que a súa lei de vivenda entrara no Parlamento. É só un primeiro paso, hai que esperar a ver en que remata esta iniciativa, pero un paso moi relevante tal que invita a un certo optimismo, dentro da necesaria prudencia. Optimismo e prudencia que recolle a propia PAH nos seus comentarios sobre o importante fito. "Tras unha década de loita social, chegou a hora de facer xustiza coas familias afectadas pola usura da banca e as leis criminais (….) O 18 de setembro de 2018, pasará a historia na loita dos dereitos civís do noso país como o día no que o Congreso tomou en consideración a Lei de emerxencia para familias vulnerables no ameto habitacional e da pobreza enerxética, mais coñecida como a Lei de Vivenda da PAH" Un fito que ten lugar "xusto cando se producen 10 anos do estoupido da crise financeira e da burbulla inmobiliaria, mais de 700.000 desafiuzamentos despois, outros tantos de centenares de miles de familias que estiveron ou aínda están ao borde do desafiuzamento, despois de toneladas de sufrimento inxusto, inxustificable, inhumano e irracional …… de familias todas elas vítimas dos desbastadores efectos da crise, a estafa hipotecaria ou a actual burbulla de aluguer" Foi este un período que tamén sacou á luz algunhas realidades ocultas tanto polas elites económicas e políticas como polos seus altofalantes. Realidades como que o negocio bancario, ou cando menos unha parte moi importante do mesmo, ten como contrapartida a dor e o sufrimento de moita xente, maioría entre as clases populares. Seguramente moitos ignoren que o negocio bancario tal como hoxe en día está montado atenta contra os dereitos humanos mais elementais como, por caso, o dereito a vivenda. Velaí a resistencia do sector a medidas como a Lei de Vivenda da PAH que supoñen unha clara ameaza para este tipo de negocios. Como moi ben sinalaba o profesor JUAN TORRES "é evidente que -na situación actual da banca- si de un día para outro se xeneralizase a dación de pago ou se permitise que as persoas mais humildes, que perderon o seu posto de traballo e os seus ingresos non tiveran que facer fronte as súas débedas bancarias nas condicións pactadas, os balances bancarios resentiríanse e que incluso podería provocarse un auténtico caos no sector" (https://www.nuevatribuna.es/.../juan-torres.../desahucios-y-amenazas-a-la-banca/201307..). Unha inestabilidade que deriva das propias prácticas do sistema bancario quen tende a xeneralizar os investimentos a curto prazo que procuran ganancias en base a actividades especulativas. Ese foi o obxectivo dos bancos cando inundaron coas súas ofertas o mercado do crédito hipotecario: as ganancias especulativas a corto prazo e non o de facilitar aos cidadáns o aceso a un dereito básico como o da vivenda. Actuación que levou a creación dunha enorme burbulla hipotecaria cuxas facturas (endebedamento masivo) aínda se están pagando. Dende fai xa algunhas décadas, "a actividade que ven levando a cabo a banca é materialmente incompatible coa xustiza mais básica, coa función económica de financiamento a empresas e consumidores que se supón debería desempeñar e co equilibrio económico elemental que se debe gardar en toda sociedade para que o conflito non estale e todo se veña abaixo" (https://www.nuevatribuna.es/.../juan-torres.../desahucios-y-amenazas-a-la-banca/201307..). Durante o mesmo período os cidadáns puidemos comprobar como diante de este conflito os poderes públicos en lugar de procurar unha solución que non deixe damnificados como, por caso, as miles e miles de familias que perderon e seguen perdendo a súa vivenda por non poder facer fronte a hipoteca, deciden aliñarse de xeito unilateral cos bancos e, xa que logo, en contra das familias afectadas. Un aliñamento que pon en evidencia o enorme poder da banca en España. Un poder que, como está demostrando a PAH, si se pode contrarrestar. Que resulta necesario facelo pois hoxe seguimos, a pesares do boom inmobiliario –ou como consecuencia do mesmo- nunha situación de "emerxencia habitacional, con preto de 16.000 desafiuzamentos so no primeiro trimestre deste ano" -300 en Galicia- "cuns prezos e unha regulación do alugamento que está expulsando a xente, non so das súas casas senón tamén dos seus barrios e cidades, precarizando aínda mais as condicións de vida, cuns prezos de compra subindo ao ritmo dos anos da burbulla" –en Galicia un 9% de media no que vai de ano- "e sen un parque público de vivenda social en réxime de aluguer que free as subas, cuns fondos voitre que non paran de acaparar vivenda a prezos de saldo, pero que non sacan ao mercado para especular con elas, e uns oligopolios que impunemente non dubidan en cortar os subministros básicos de auga, luz e gas, condenando a unha vida de frío e escuridade" (http://las5delapah.com/) Contra o que poida parecer a Lei de Vivenda da PAH non pon en cuestión, de ningures, o papel da banca senón que busca que esta cumpra coa súa función económica e social. Unha función que debera centrarse tanto na recollida do aforro como no financiamento á familias e empresas axudando, deste xeito, a creación de riqueza e emprego. Se a banca funcionara así, e non estivera a procura de beneficios estratosféricos situándose sempre en grave situación de risco pola xa citada natureza especulativa das súas operacións, a economía funcionaría mellor i estaríamos libres de cíclicas crises financeiras como as que vimos padecendo nas derradeiras décadas. A Lei de Vivenda da PAH, que busca resolver un grave problema social, nin é unha ameaza para a economía nin pon en risco ao sistema bancario. Son os propios bancos quen, coa súa infinita avaricia e súa enorme irresponsabilidade, poñen en risco non so a súa existencia senón a propia estabilidade do sistema e a mesma democracia. Nembargante, e grazas a PAH, os cidadáns sabemos que ¡SI SE PODE! contrarrestar este poder e estas prácticas. Publicidade


Summary: Após meses de inactividade pola pandemia, os aeroportos galegos retoman a súa programación con moitas duplicidades no mapa de rutas.

A falta de coñecer os datos de abril, os aeroportos galegos moveron polas súas terminais algo máis de 195.000 persoas nos tres primeiros meses do ano, o que supón un descenso de 77% respecto das 846.000 contabilizadas no mesmo período de 2020. E, como dato curioso, os tráficos de marzo déronlle a volta á realidade aeroportuaria galega, situando Peinador como o aeroporto con más viaxeiros e o Rosalía de Castro de Compostela como o de menor actividade. O sector turístico está a ser un dos máis afectados pola crise da Covid-19. De feito, nos últimos meses o movemento de aeronaves é practicamente testemuñal. Tan só as conexións con Madrid, ameazadas pola inminente chegada da alta velocidade, lograron salvar da queima. Co fin das restricións á mobilidade, as Administracións puxéronse a traballar hai xa varias semanas para recuperar parte do terreo perdido mais, de novo, no caso dos aeroportos, fixérono sen unha estratexia de país, o que na práctica se traduce na nula coordinación de esforzos, na duplicidade de rutas e na continua loita localista entre A Coruña, Compostela e Vigo. O momento de actuar Cos aeroportos sen avións, a maioría de rutas canceladas e sen apenas actividade, era o momento ideal para confeccionar unha estratexia común para sacar o máximo proveito das tres terminais galegas e plantar cara a Porto, o grande aeroporto do noroeste peninsular. Porén, desde a Xunta, alegando que non teñen competencia en materia aeroportuaria, aínda que si que a teñen en Turismo ─é quen impulsa moitas das rutas a través de convenios─, decidiron deixar en mans dos concellos de referencia destes aeroportos a confección do novo mapa de rutas. O resultado foi o esperado. Na nova planificación de verán, os aeroportos de Alvedro e Peinador teñen duplicadas boa parte das súas rutas domésticas en Compostela. Así, desde a Galiza pódese viaxar a Menorca, Tenerife ou Gran Canaria desde calquera das tres terminais, mesmo elixindo entre compañías, xa que algunhas, como o caso de Mallorca, están operadas por até catro firmas distintas (Volotea, Ryanair, Vueling e Air Nostrum). Desde A Coruña pódese voar a Madrid, Barcelona, Sevilla, Valencia, Tenerife e Gran Canaria, destinos todos eles duplicados no aeroporto Rosalía de Castro. O concelleiro de Turismo coruñés, Juan Ignacio Borrego, anunciou que nas próximas semanas incluirán a esa listaxe destinos internacionais como Heatrow (Londres), Amsterdam e París, estes dous últimos xa dispoñíbeis desde Compostela con Vueling, mentres que a Londres se pode acceder desde a capital galega tamén con Ryanair (Stansted) e Easyjet (Gatwick). E mentres os aeroportos galegos compiten entre si, Madrid e Porto, con moita maior oferta, comezan a albiscar as oportunidades que se lles presentan da man da mellora das conexións ferroviarias, que permitirán conectar boa parte da Galiza en tempos competitivos (menos de tres horas a Madrid e menos de dúas a Porto) con dous dos grandes nodos aeroportuarios do continente europeo.


Summary: Antolín Alcántara, da central nacionalista, e Ramón Sarmiento, de CCOO, foron sentenciados a nove e seis meses por participar na folga do Metal en 2009

A Confederación Intersindical Galega amosou publicamente o rexeitamento á sentenza que condena a nove e seis meses de prisión os dirixentes sindicais Antolín Alcántara, responsábel de Negociación Colectiva da central nacionalista, e Ramón Sarmiento, secretario comarcal do Metal de CCOO en Vigo, ao entender que se trata dun novo intento de criminalizar o movemento obreiro. Dende a CIG consideran especialmente grave que se persiga xudicialmente a persoas que teñen destacado por defender os dereitos da clase traballadora mentres os causantes desta crise económica que está a afectar millóns de persoas gozan de total impunidade. Na sentenza, a xuíza considéraos responsábeis dun delito de desordes públicas por ter entrado na estación marítima de Vigo, onde se refuxiaron dunha das numerosas cargas policiais contra os traballadores/as que participaban na folga do Metal de 2009. Por outra banda, absólveos do delito de danos "ao non terse identificado os autores" e imponlles o pago da metade das custas do proceso. Nada máis coñecer a sentenza, o secretario nacional de Negociación Colectiva da CIG amosouse "satisfeito en parte, porque agardaba unha pena maior tendo en conta a crecente criminalización do movemento obreiro. Con todo, considera "moi grave" que se condene a penas de prisión dous dirixentes sindicais por entraren nun edificio público fuxindo dunha carga policial. "O peor de todo é que no caso de se sumar a pena ao xuízo que teño pendente suporía o meu ingreso na cadea". Finalmente, indicou que estas actuacións penais contra o movemento obreiro teñen moita máis gravidade nun contexto onde se están a cometer delitos económicos e financeiros case a diario, sen que ningún dos responsábeis se teña que sentar no banco dos acusados. "Está claro que neste sistema os ricos non van á cadea porque, como di o proverbio, 'as serpes só pican aos descalzos'", rematou. Concentración solidaria Precisamente coincidindo co novo xuízo contra Alcántara -proceso no que tamén está acusado o anterior responsábel do Naval da CIG Víctor García- a central nacionalista convoca unha concentración solidaria ás portas dos Xulgados de Vigo. Será a vindeira quinta feira, día 7 de xuño, a partir das 9.30 horas. Nesta ocasión a petición fiscal elévase a cinco anos de prisión para cada un deles, xa que están acusados dun presunto delito de desordes públicas e danos pola ocupación do edificio da Xunta de Galiza na cidade durante a folga do Metal de 2007. Na central nacionalista teñen moi claro que se trata dun "xuízo político" co que o poder económico e xudicial quere escarmentar o sindicalismo máis combativo e con maior capacidade de mobilización, particularmente o que representa o sector do Metal da provincia de Pontevedra. Nesta sentido, sorprende que os dous compañeiros da CIG sexan os únicos procesados dun comité de folga integrado por 12 persoas, dúas por cada sindicato convocante (CIG, CCOO, UGT e CUT).


Summary: Un novo estudo expón a inmunidade que ofrece cada fármaco após comprobar a evolución de máis de medio millón de pacientes que contaban coa pauta completa.

Un novo estudo realizado por persoal investigador da Facultade de Medicina da Universidade Case Western Reserve (EUA) vén de revelar que as persoas que reciben a vacina de Moderna contra a Covid-19 teñen menos probabilidades de infección que aquelas a quen se lles administra a de Pfizer-BioNTech. A investigación, publicada na revista científica Journal of the American Medical Association, tamén determinou que quen recibiron a vacina de Moderna tiñan menos probabilidades de ser hospitalizados. O estudo examina as infeccións por SARS-CoV-2, as hospitalizacións e as taxas de mortalidade cando o variante Delta era predominante. Neste documento estúdanse os rexistros sanitarios electrónicos de máis de 637.000 pacientes totalmente vacinados de 63 organizacións sanitarias do conxunto dos Estados Unidos de América (EUA), que abranguían diversas zonas xeográficas, idades, etnias, niveis de ingresos e grupos de seguros de saúde, xa que neste país carece dun sistema sanitario público e universal. Os datos incluíron as infeccións de coronavirus que se produciron en vacinados entre xullo e novembro de 2021, cando Delta representou case todos os casos. Incluíronse os incidentes de infeccións por irrupción se a persoa non se infectou previamente con Covid-19 ou recibira unha vacina de reforzo. O equipo tivo en conta os datos demográficos, os determinantes sociais da saúde, os transplantes e as comorbilidades. Tamén se compararon as taxas de hospitalización dos pacientes nos 60 días seguintes á infección por Covid-19. Os resultados mostran que a taxa de incidencia mensual de casos de ruptura foi maior nos que recibiron a vacina de Pfizer, en comparanza coa de Moderna. Por exemplo, os datos mostraron 2,8 casos nos vacinados con Pfizer, a diferenza dos 1,6 casos por cada 1.000 persoas en novembro de 2021. "Ambas as vacinas son altamente protectoras", aclaran A taxa de hospitalización a 60 días foi de 12,7% para os receptores de Moderna e de 13,3% para os de Pfizer. Con todo, non se observaron diferenzas significativas nas taxas de mortalidade entre os que recibiron cada fármaco. "Aínda que hai unha diferenza no que atinxe ás infeccións, ambas as vacinas son altamente protectoras contra a infección por SARS-CoV-2 e, especialmente, contra as consecuencias máis graves da infección", comentou unha das científicas responsábeis do traballo, Pamela B. Davis.


Summary: Após unha longa paréntese, o 2013 presenciaba o nacemento do oitavo álbum de estudo de Heredeiros da Crus. Jard Rock con fe reafirmou o poderío dos de Ribeira para encheren auditorios, seducindo un novo público e cumprindo as peticións de retorno do antigo, que non os esquecía. Hoxe falamos co seu líder e guitarra solista, Tonhito de Poi, un persoeiro versátil que logrou cambiar o mar polos escenarios e os focos. Recuperamos esta reportaxe do Sermos62, publicada o 29 de agosto de 2013.

Após anunciaren a súa separación no 2005, como decorreu o reencontro? No ano 2012, a banda cumpría vinte anos e queriamos celebrar o noso aniversario cun concerto. E, como foi todo un éxito, decidimos sacarmos un novo disco. Con todo, se volvemos foi porque a xente o demandaba a través das redes sociais, que nos permitiron contactar co noso público de sempre e co novo. A vida dos Heredeiros está nas mans dos nosos seguidores e, namentres sigan demandando a nosa presenza, aí estaremos. Somos un grupo que lle bota moita paixón e as gañas de tocarmos xuntos son mesmo superiores ás do principio. Nunha entrevista recente afirmou que todos os integrantes maduraran moito musicalmente. Como se concreta esta evolución en Jard Rock con fe? Realmente foi o pasado o que nos guiou. Dalgún xeito, recollemos o que sementamos. Malia que predicimos un cambio, foi un álbum moi continuísta e o traballo en solitario vai tardar inda en concretarse. Con todo, agardo que serva para crearmos algo máis fresco, novo e profundo, mais sen perder a esencia. Chegamos cos folgos renovados desa paréntese porque a convivencia dunha banda é moi dura, como a dun matrimonio, pero sen sexo [ri]. Por que decidiron permitir a escoita de balde do novo disco dende a súa web? O mercado discográfico non está nun bon momento e, de todos xeitos, como a xente ía subilo á rede, decidimos adiantarnos. No entanto, por escoitar un disco na internet, eu nunca renunciei a o comprar nas loxas. "A nivel de produción, de estilos e de vías para transmitir os traballos, nunca houbo un momento máis potente". Heredeiros foi a banda sonora de toda unha xeración. Partillan o mérito co Xabarín Club? Por suposto. Cando apareceu o Xabarín, as bandas galegas tomamos consciencia de pobo e nos aliamos. O programa soubo captar o que fervía no país -a música, a estética- e conectar os grupos coa audiencia. En definitiva, devolveulle a televisión ao pobo galego e por iso trunfou. Todos os grupos polos que apostou O Xabarín tiveron unha época dourada na que era posíbel vivir da música. Verdadeiramente, había unha industria musical na Galiza. Que momento atravesa o rock galego? A nivel de produción, de estilos e de vías para transmitir os traballos, nunca houbo un momento máis potente. Antes, para sacar un disco, había que pensalo moito porque os custos eran moi elevados. Hoxe, a tecnoloxía permite gravar as cancións dende a casa e partillalas co mundo dun xeito instantáneo, malia que no mercado non haxa saída para todos. E canto aos concertos e festivais? Hai os xustos. Nunha terra como a Galiza, onde as orquestras acaparan a práctica totalidade da oferta cultural, hai que valorar moito as iniciativas, públicas ou privadas, que apostan por un festival ou un concerto de rock. Nas festas locais, inda que mantendo as verbenas por seren sagradas na nosa tradición, debería deixarse un espazo para outros espectáculos. Neste senso, os camiños de transmisión en vivo de estilos coma o rock son moi deficitarios neste país. "Logramos encher en cidades como Madrid, Londres ou Nova York, e non só co apoio do público galego". Co galego das Rías Baixas por bandeira atesouraron seareiros fóra das fronteiras nacionais. Había unha consciencia política no uso da lingua? Non. Se usamos o galego nas nosas letras é por ser a nosa lingua habitual. A música está por riba desas discusións. Porén, logramos encher en cidades como Madrid, Londres ou Nova York, e non só co apoio do público galego. Para min, é imposíbel separar a música das letras porque os idiomas son coma un instrumento máis, teñen a súa musicalidade. Recibiron críticas do movemento feminista por ese costume de subir unha stripper ao escenario? Ultimamente non, mais sempre hai algunha trasnoitada que pensa que todo o que ve é real. De feito, Yara, a nosa stripper, anoxábase moito crendo que querían rematar co seu traballo e eu adoitaba tranquilizala pola experiencia que teño. Cando comezamos, era moito máis esaxerado. Recibiamos críticas más por todos lados e, proviñeran da dereita ou da esquerda, eran idénticas. A Nosa Terra dedicounos o inesquecíbel titular de "Merecemos grupos dignos", supostamente, por denigrarmos á muller. Esa época foi dura de verdade. Mesmo, nun concerto en Santiago, arrebolárannos pedras e botellas, namentres cun megáfono nos chamaban fascistas e sexistas. Nunha ocasión, acabei no hospital e o batería ten varios puntos nun brazo de recordo. Os galegos somos especialmente crueis co traballo alleo nos foros de opinión. Esta reportaxe apareceu no Sermos62, publicado o 29 de agosto de 2013


Summary: O portavoz nacional do BNG marca como "prioridade" a "organización da sociedade" fronte ás "políticas neoliberais" e coida que a formación frontista debe evitar o "illamento" mentres se constitúe en alternativa á "frivolidade" e "indolencia" de Feijóo

Xavier Vence (Rodeiro, 1961) recibe a Praza Pública no seu despacho da Facultade de Económicas da Universidade de Santiago. Rodeado de libros e cos teléfonos a soar, o novo portavoz nacional do BNG agradece as preguntas "sobre os problemas do país" mentres debulla co mesmo ton profesoral as cuestións económicas e os asuntos internos do Bloque que agora tamén lle toca xestionar. Elixido por máis do 90% da décimo cuarta asemblea nacional do Bloque, Vence dá por "pasada" a "páxina das divisións internas" e subliña que a "prioridade" da actividade política da formación debe ser constituírse en alternativa "ás políticas agresivas do PP e da dereita" mentres tenta contactar mellor coa cidadanía, sen "illarse" e tentando salvar os obstáculos sociais e "mediáticos" que "opacan" a súa mensaxe. A piques de facer dous meses como portavoz nacional, cales son as súas primeiras impresións? Estamos no momento de aterraxe dunha dirección completamente renovada. Somos xente que non tiñamos, a maioría de nós, unha vida orgánica a nivel de dirección no pasado e ademais a maior parte da dirección é xente moi nova. Estamos vendo a situación da organización e tratando de poñer en marcha as liñas de actuación política que se acordaron na asemblea. A sensación que teño é positiva; a militancia do BNG está activándose, collendo o novo período con ilusión, con ganas de converter o BNG de novo nun referente político clave na vida do país e con ganas de desenvolver unha política claramente enfrontada ao neoliberalismo e ás políticas do PP, tamén ilusionada co proceso de reverdecemento da conciencia nacional do país. Hai un certo reilusionamento dentro e tamén vexo que nos arredores do BNG, no ámbito da cidadanía nacionalista, hai unhas boas vibracións, bo sentimento e certa expectativa a respecto do que fagamos a nova dirección. Chegou avalado por un consenso inédito nas asembleas do BNG dende hai moito tempo. Isto facilita o traballo inicial? Hai menos lumes que apagar? "Hai unha grande unanimidade arredor da liña política e do novo equipo de dirección; non hai nada que debilite máis unha organización que a división interna" A cohesión do BNG no proceso asemblear foi moi fonda, hai unha grande unanimidade arredor da liña política e do novo equipo de dirección e iso facilita as cousas. Hai unha vontade moi consciente por parte de toda a militancia de que non hai nada que debilite máis unha organización que a división interna. E hai unha vontade de contribuír xenerosamente a resolver aqueles pequenos problemiñas que aínda seguen, como en calquera organización. Pero ademais, froito dese estado de ánimo e vontade construtiva estanse resolvendo os pequenos problemas que quedaban nalgunhas localidades e con algunhas diferenzas que houbo no pasado e que se están resolvendo de boa forma. Trátase tamén de que os titulares deixen de falar de controversias internas ou en certas localidades? O BNG ten que comunicar mellor? Unha vía é a relación directa coa cidadanía. Estamos prestándolle moita atención aos encontros coa cidadanía, coa veciñanza, con persoas que participan en plataformas afectadas por diferentes políticas do PP... Queremos aproveitar esa conexión directa, porque é a mellor vía, a que ten mellores garantías de transmisión fidedigna da nosa mensaxe. Non podemos confiarnos só dos medios de comunicación; tamén as redes sociais están servindo para chegar á sociedade, estamos facendo un esforzo grande para transmitir mensaxes á traves desta vía, que chega ao sector máis activo e máis mozo da poboación. Nese sentido é unha canle que estamos tratando de privilexiar. Isto está a facelo sen deixar o seu labor na universidade... Como compaxina esas dúas facetas? Con moito traballo, con bastante sacrificio persoal, sobre todo de tempo libre. E tamén coa colaboración de moita xente; o labor no BNG está sendo moi de equipo, non depende estritamente do portavoz nacional. Teño moi claro que non quero desvincularme en absoluto da miña actividade como docente e investigador na universidade. Para min é moi importante como fonte que nutre tanto de ideas como de información sobre as pulsións que hai na sociedade. Un dos riscos dos políticos é enfrascarse en exceso na vida partidaria ou nos parlamentos e acabar perdendo contacto coas preocupacións e as formas de ver as cousas da cidadanía. Para min o traballo, ademais en contacto con xente nova, permite evitar ese risco. Entre os primeiros labores que abordou estivo o inicio dos contactos con outras forzas do nacionalismo. Que disposición atopou, tanto de cara ao "movemento multicor" que propuxo na propia asemblea como para outros obxectivos? "Hai algunha organización relativamente receosa para poder reconstruír o espazo nacionalista" A acollida está sendo positiva, hai moitos sectores sociais no ámbito do nacionalismo e en sectores que non estaban tradicionalmente vincuilados a el que están tendo unha acollida moi favorable ao noso discurso e aś propostas que estamos lanzando. Con respecto á cuestión da configuración dese movemento multicor para unir forzas no proceso de revitalización da conciencia nacional no noso país tamén vemos que hai unha boa acollida. A semana pasada constituíuse en Santiago a Iniciativa pola Soberanía, na cal se sumou moita xente de diferentes organizacións nacionalista e de moitísima xente que non é militante de ningunha organización. E iso está permitindo que se empece a crear un verdadeiro movemento cívico que poida poñer en marcha un proceso de debate arredor dos problemas da recentralización que está impulsando o PP e arredor do que significa unha alternativa soberanista para o país. É necesario que ese espírito se espalle por todo o país para que se incorpore aínda máis xente. Quizais hai algunhas reservas por parte dalgunha organización que está relativamente receosa de que se poida reconstruír e retecer todo o espazo nacionalista, hai algunhas prevencións e mensaxes que tentan dificultar a difusión dese espírito de rexeneración do nacionalismo. Pero, de todas formas, vai callando na sociedade máis sensibilizada co problema nacional e empeza a haber capacidade de restablecer vínculos. É de supoñer que espírito de "retecer" é o que estivo sobre a mesa no seu encontro con Xosé Manuel Beiras... Esas reticencias das que fala atopounas en Anova? "Unha parte de Anova ve con bos ollos a recuperación do espírito de unidade" Acordamos abrir unha xeira de contactos con todas as organizacións nacionalistas e independentistas e nesa fase estamos. A reunión con Beiras foi de carácter estritamente persoal e a idea é que haxa no futuro, tal como lle ofrecemos, un encontro formal entre as dúas organizacións. A cuestión, e iso percibino claramente nesa conversa con Beiras, é que Anova ten que aclarar cara a onde quere bascular de forma máis clara. Eu teño claro, pola información que vou tendo, que aí dentro hai diferentes sensiblidades e apostas estratéxicas. Hai algunhas persoas que apostan máis claramente por manter un perfil nacionalista e outras que apostan por construír unha alianza moi estable con Esquerda Unida. Para quen aposta por esa alianza con EU, un proxecto como Iniciativa pola Soberanía, abrir un debate claramente nacional no país para enfrontar o neocentralismo e infcorporar a Galiza ao proceso de debate de cambio institucional na UE e en España non é o que máis satisfai, porque EU ten unha posición algo reluctante ao debate nacional. Imos ver que pasa. Eu entendo que na asemble nacional de Anova, a principios de xuño, iso quedará máis claro. Pero sei que hai unha parte de Anova que que ve con bos ollos o inicio dun proceso de diálogo entre o nacionalismo e unha certa recuperación dun espírito de unidade. Esa Iniciativa pola Soberanía ten obxectivos moi amplos; podería ter, a medio prazo, unha tradución orgánica ou electoral? As municipais están a dous anos vista, haberá espazo para unha fórmula de colaboración? Son dous espazos diferentes, polo menos dende o punto de vista da súa organización e da súa dinámica social. Tal e como o BNG entende o proceso de debate soberanista, debe ser algo impulsado fundamentalmente pola sociedade civil, onde os noso militantes participen como membros máis da sociedade civil. Pero ese proceso, que non se debe entender como algo de curto prazo, non é unha campaña, non debe ter en si mesmo unha finalidade electoral. Debe manterse como un movemento cívico que alimente ese debate e que impulse a reivindicación nacional. Por outra banda debe haber a dinámica de alternativas políticas, programáticas e electorais. Son dúas dinámicas que deben manterse separadas. Obviamente, que haxa un amplo movemento social nacionalista e soberanista que medre na sociedade, reforzará as opcións políticas nacionalistas e ao mellor crea un ambiente favorable para que a unidade do nacionalismo sexa unha necesidade sentida por todas as organizacións. Pero hai que entendelo como dous procesos en paralelo. A Asemblea Nacional na que foi elixido chegou nun momento duro, co BNG pasando a ser cuarta forza do Parlamento. Serviu esa asemblea para suturar feridas e inxectar optimismo? Agora toca outra cousa? "Temos que ter unha actitude cooperativa e dinamizadora que evite calquera illamento a respecto das preocupacións da sociedade" Eu creo que si. O BNG pasou páxina da fase de divisións internas, abriuse unha nova etapa de cohesión moi clara. Tamén se fixo balance dos métodos de traballo e de organización que levou a introducir cambios importantes en canto ao estilo de traballo na sociedade, nos movementos sociais, con vontade de abrir a organización aos simpatizantes, de establecer un diálogo máis fluído tanto fisicamente como a través da rede coa cidadanía... Son algunhas das conclusións do proceso de debate, que marcan unha posta ao día tanto no organizativo como no enfoque do traballo na sociedade, coa convicción de que temos que estar moito máis imbricados, máis mesturados con toda a poboación en todo tipo de actividades e movementos sociais. Temos que ter unha actitude cooperativa, proactiva e dinamizadora que evite calquera tipo de illamento a respecto das preocupación das sociedade.


Paradores aínda deberá equipar o interior do edificio e poñelo en funcionamento17 anos e un mes despois do afundimento do Prestige, este luns o Goberno central fixo oficial o remate das obras de construción do Parador de Muxía, principal promesa no eido da reactivación turística contida no Plan Galicia co que o Executivo de José María Aznar quería compensar a catástrofe ambiental producida polo petroleiro. A presidenta de Turespaña, Isabel Oliver, fixo entrega oficial do edificio ao presidente de Paradores, Óscar López, que agora deberá equipalo e poñelo en funcionamento, algo que aínda tardará meses en ocorrer, en marzo segundo as novas previsións do Goberno, ata agora sempre incumpridas.Tras colocarse a primeira pedra en 2011, en 2012 o Goberno central anunciou a súa paralizaciónTras a inclusión no Plan Galicia dun parador na Costa da Morte, o proxecto tardou en arrancar. Malia que o investimento é estatal, sería a Xunta a encargada de definir o edificio, pero o concurso público para deseñalo non se convocou ata 2008. Coa volta do PP ao Goberno galego, argumentouse que ese proceso fora mal realizado, o que paralizou o proxecto, que non foi desbloqueado ata 2010, cando se anunciou que o edificio contaría con 80 prazas.A súa construción encomendouse á empresa pública Tragsa e en 2011 púxose a súa primeira pedra, pero a crise fixo que os seguintes pasos avanzasen lentamente, ata o punto de que en 2012 o daquela ministro do ramo, José Manuel Soria, anunciou a súa paralización no marco dunha serie de recortes xerais en toda a rede de Paradores. O presidente Feijóo escenificou unha protesta pública contra o Goberno central do seu propio partido, o que na práctica non fixo que a obra se acelerase. O parador de Muxía, o porto exterior da Coruña e o AVE á Meseta son as únicas obras en avanzado estado de execución das oito grandes actuacións anunciadas no Plan GaliciaA obra volvería coller forza en 2016, cando o Goberno decidiu modificar o proxecto e reducir de 80 a 60 as súas prazas. Malia iso e unha nova ampliación dos prazos de execución, o seu custo fixouse en 27 millóns, tres máis dos previstos cando foi anunciado por Aznar.Para cando finalmente entre en servizo, ao longo de 2020 se se cumpren as novas previsións, o edificio será unha das tres grandes obras rematadas ou a piques de estalo (xunto co porto exterior da Coruña e o AVE á Meseta) do Plan Galicia das oito que contemplaba aquel documento.


Summary: En Marea, PSdeG e BNG critican a "complicidade e permisividade" do PP e do Goberno galego coa entidade que xestionará as visitas ao BIC e que anuncia que gabará a "grandeza" do ditador. A Deputación da Coruña denunciará a asociación se incumpre a Lei da Memoria Histórica A Fundación Franco asume que utilizará o Pazo de Meirás para gabar "a grandeza" do ditador

A Fundación Franco asume que utilizará o Pazo de Meirás para gabar "a grandeza" do ditador Oposición, institucións e asociacións pola memoria histórica érguense contra o silencio do PP e da Xunta logo de que se coñecese non só que a Fundación Francisco Franco xestiona desde hai meses as visitas ao Pazo de Meirás, senón tamén a intención desta entidade fascista de aproveitarse dese labor para gabar "a grandeza" do ditador e facer apoloxía do seu réxime. A Deputación da Coruña advirte que denunciará a Fundación Franco se incumpre a Lei de Memoria Histórica facendo apoloxía do franquismo no Pazo de Meirás Xusto no primeiro día dos catro únicos de agosto nos que se permiten visitas ao Ben de Interese Cultural (BIC) -só nos dous primeiros e nos dous últimos de mes ao non querer a familia do ditador ser molestada durante a súa estadía de verán-, partidos e administracións responderon ao polémico comunicado da Fundación Franco, onde advertía da "excelente oportunidade" que a xestión do Pazo lles proporcionaba para defender o seu ideario fascista. Así, a Deputación da Coruña xa advertiu que denunciará esta entidade de comprobar que fai apoloxía da ditadura no inmoble, mentres que En Marea, PSdeG e BNG presentaron varias iniciativas. Goretti Sanmartín, vicepresidenta da institución provincial, lembrou que a Deputación xa "retirou as honras a Franco o pasado ano" e manifestou o seu "compromiso" de presentar unha denuncia "no caso de que a Fundación incumpra a Lei de Memoria Histórica facendo apoloxía do franquismo no Pazo de Meirás". Durante a inauguración da Feira do Libro da Coruña, invocou á devandita lei para que se "impida" que esa asociación "siga eloxiando o réxime ditatorial" no inmoble porque "un feito así non acontece en ningún país que teña posto fin a unha ditadura como a que aquí se viviu". "En Alemaña sería impensábel coa figura de Hitler ou en Italia con Mussolini", dixo. A Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica (CRMH) da Coruña congratulouse de que a Deputación "teña respondido tan dilixentemente" á demanda que fixeron xa o luns reclamando unha "resposta contundente desde as institucións públicas" ao comunicado da Fundación Franco. O PSdeG pide un pronunciamento oficial da Xunta que "reprobe" as declaracións da Fundación Franco e o uso do Pazo para a "exaltación" da ditadura Desde o PSdeG, pola súa banda, a deputada Concepción Burgo rexistrou xa dúas proposicións non de lei para levar a pleno e comisión no Parlamento esixindo á Xunta que faga público un comunicado oficial "no que claramente sexan reprobadas" as declaracións da Fundación que "enaltecen a figura do ditador" así como pola "utilización do Pazo de Meirás para a exaltación dunha figura culpable do asasinato de miles de persoas". Para os socialistas, o comunicado da FFF supón "un auténtico insulto, burla e provocación a todos os galegos e galegas e a toda a cidadanía democrática". Burgo censura "o ton empregado, o vocabulario utilizado e a absurda manipulación histórica" que fai a Fundación nun comunicado "inadmisible", polo que insta tamén a Xunta a "manifestarlle claramente aos herdeiros de Franco a oposición do Goberno galego a que xestione as visitas ao Pazo" e que "non poden utilizalas para gabar a figura do ditador". Ademais, denuncia o relato negacionista e falso que a entidade fascista fai sobre o inmoble "que chegou ás mans do ditador a través de espolios, roubo de recursos públicos e subscricións obrigatorias, froito de ameazas e presións". O BNG pide crear unha comisión de estudo para reverter o Pazo ao patrimonio público galego Desde o BNG, pola súa banda, o deputado Luís Bará tamén presentou varias iniciativas nas que pide "unha condena pública do uso do Pazo por parte da Fundación Franco por apoloxía da ditadura e do ditador". Ademais, solicita crear unha comisión de estudo para a devolución do inmoble ao patrimonio público e devolver aos lexítimos donos e herdeiros todas as propiedades privadas "espoliadas". Por outra banda, o Bloque reclama aprobar unha lei galega de memoria histórica que "prohiba, persiga e sancione" os actos de exaltación do franquismo e as entidades que os promovan. Así, insta a Xunta a velar para que as visitas do Pazo de Meirás "non sexan utilizadas para transmitir unha versión manipulada da historia que ofende a todas as vítimas do franquismo" e denuncia que esta actitude "chulesca e desafiante" conta coa "complicidade e permisividade do PP e da Xunta" que ampara "o parque temático franquista no que se converteu o Pazo que debe ser devolto a todos os galegos e galegas". En Marea e Bloque denuncian a "complicidade, permisividade e conivencia" da Xunta e do PP coa entidade franquista Desde En Marea, o seu voceiro, Luís Villares, aproveitou o debate no Parlamento sobre o teito de gasto para denunciar que a Xunta permita que a Fundación Francisco Franco xestione o Pazo de Meirás, "algo a que ninguén agradará aínda que sexa legal". "Debería avergoñar a calquera que esta entidade xestione un ben espoliado, pero aquí o que hai é apupos por denuncialo", dixo en referencia ás críticas da bancada do PP mentres censuraba a situación do BIC. Ademais, a tamén deputada de En Marea, Ánxeles Cuña, asegurou que "o PP, un partido democrático que ten que rexeitar isto". "Está sendo absolutamente permisivo e hai conivencia, senón non se explica cando non se cumpre a lei nun BIC", dixo, tras insistir na posibilidade e solicitude, xa expresada pola súa formación noutras ocasións, de que se busque a maneira de que sexa o propio Concello de Sada quen xestione as visitas ao Pazo.


Summary: Do lado positivo, pór Galiza no mapa da cinema internacional. Do negativo, unha certa visión, por parte das institucións, do Novo Cinema Galego como unha sorte de creación cinematográfica de segunda. Beli Martínez resume así o balance da que foi xa a primeira década do Novo Cinema Galego. O ensaio Lume na Periferia achega interesantes propostas que axudan a reflexionar sobre este e outros diversos aspectos relacionados co acontecido no período do cinema galego que comezou co recoñecemento logrado por varios cineastas en festivais internacionais a partir de 2010.

Era xaneiro de 2010 e o crítico Martin Pawley anunciaba no Xornal de Galicia que ese mesmo ano ía ser o do Novo Cinema Galego. Referíase á "consolidación" dun grupo de autores, que definía nese momento en termos xeracionais, "que se expresan con liberdade á marxe das convencións industriais e que conectan cos debates e tendencias que caracterizan a creación contemporánea". A etiqueta así acuñada, Novo Cinema Galego, demostrou ser un agoiro acertado. Só tres meses despois Todos vós sodes capitáns, de Óliver Laxe, foi seleccionado en Cannes, onde gañaría o premio Fipresci. E este foi o primeiro de moitos galardóns internacionais logrados nos seguintes anos por este e outros cineastas. Pasou, desde entón, tempo abondo para facer balance do fenómeno cultural que comezou daquela a ser designado neses termos. "Se antes había que explicar onde está e que é Galiza, "agora cando o delegado de Cannes, Thierry Frémaux, presenta O que arde de Óliver Laxe, di que é un cineasta galego", explica Beli Martínez. A produtora, investigadora e profesora Beli Martínez amósase clara ao respecto. Dez anos despois pode sinalarse, do lado positivo, sobre todo, que o Novo Cinema Galego "colocou Galiza no panorama internacional do cine". Pois, explica, se antes había que explicar onde está e que é Galiza, "agora cando o delegado de Cannes, Thierry Frémaux, presenta O que arde de Óliver Laxe, di que é un cineasta galego". Mais a balanza inclínase cara abaixo noutro aspecto. "Do lado negativo está que aquí aínda non se nos toma en serio. Seguimos a ser un cine moi débil. Jacobo Sutil estivo en Málaga para ver Código Emperador. E paréceme ben. Pero non vén nin a Locarno, nin a Venecia, nin a Cannes, mesmo nin a Donostia cando estamos nós. Parece que hai cineastas A, que levan os maiores orzamentos, e cineastas B, que somos nós, e que somos como os nenos. E de nenos, nada". O poder económico, subliña, "terano as grandes produtoras", pero o cultural e simbólico "témolo nós". E continúa, apunta, a ser difícil financiar os proxectos. "A TVG vai entrando, aínda que custa. Teñen a obriga moral e foron aprendendo. Falta que se implique a TVE", conclúe. Foron xa, en calquera caso, máis de dez anos de andaina, cun grao de recoñecemento nos festivais internacionais de cinema independente nunca antes logrado na historia do cine galego, xunto cunha repercusión tamén notábel nos circuítos internos do exhibición no país. Aínda que só uns poucos filmes -sendo O que arde, de Óliver Laxe, o exemplo paradigmático- lograsen ter un impacto no gran público semellante ao que puideran conseguir no seu día películas do despegue audiovisual galego dos 80. Mais, tal como subliña Iván Villarmea, só o feito de que máis dunha década despois se continúe a debater sobre o Novo Cinema Galego pode considerarse xa en si indicador dun éxito. Reflexionar sobre o fenómeno é o obxectivo do ensaio Lume na periferia, o cuarto volume da serie Para unha historia do cinema en lingua galega editada por Galaxia. O coordinador de Lume na periferia, o profesor Xosé Nogueira, relaciona o nacemento do Novo Cinema Galego coa política audiovisual impulsada no período 2006-2009 pola Axencia Audiovisual Galega entón dirixida por Manuel González e, en especial, coa creación das chamadas "axudas ao talento". O outro gran factor explicativo foi, segundo Nogueira, a mutación tecnolóxica provocada polos soportes e canles dixitais, que facilita que parte do cinema galego se integre nun paradigma "alternativo" internacional que se afasta da industria -ou, como moito, se artella a través de produtoras independentes-, circulando fóra dos medios tradicionais -ao preferir os festivais ou os museos de arte contemporánea- e mostrando unha hibridación formal de vocación ademais "glocal" -cinema de autor de ambición cosmopolita pero arraigado tamén na identidade local-. Alberte Pagán é, precisamente, un dos autores que en Lume na periferia se amosan máis críticos coa etiqueta Novo Cinema Galego. Porque calquera marca necesariamente simplifica unha realidade diversa. Pagán sinala, por exemplo, un nexo máis que posíbel entre o Novo Cinema Galego e a videocreación galega dos anos 80 que reduciría o carácter tan "novidoso" do Novo Cinema Galego. Característica que residiría ao seu ver máis ben en dimensións como facer compatíbel a profesionalización coas aspiracións artísticas pois, tal como apunta, a boa acollida de varios dos cineastas do Novo Cinema Galego en festivais internacionais de prestixio "empúrrao inexorabelmente cara á industria". Mais, matiza, xorden tamén produtoras que permiten a posibilidade dun cinema "industrial artístico autoral, de calidade", persoal, de pequeno orzamento, mais ambicioso estilisticamente. Lesmes explícao da seguinte maneira: para facer cinema non industrial e anovador precísase orzamento. E para conseguir financiamento cómpre certo éxito comercial en termos de público. Mais se existen dificultades para introducir este tipo de cinema no sistema de circulación existente -como se non fose cinema "independente"- na práctica a finalidade tórnase acadar prestixio en festivais internacionais para obter máis financiamento, o cal sitúa este cinema nunha posición non tan periférica Xurxo González caracteriza en Lume na periferia, xunto con Fernando Redondo, o Novo Cinema Galego como periférico -pequeno, expresado nunha lingua non hexemónica e situado nas marxes, afastado dos nós principais da industria e da difusión- e procesual no sentido de virar a atención cara ao procedemento creativo. Cristina R. Lesmes pregúntase, porén, neste mesmo libro, pola pertinencia na actualidade das oposicións binarias do tipo cinema de autor/cinema industrial; cinema anovador ou alternativo/cinema canónico; cinema para as masas ou popular/cinema para un público "educado" e cinema global/local. Porque nunca é doado situar os lindes das marxes, e máis nun sistema, como o galego, de por si periférico e carente quizais dunha "industria" audiovisual merecente de tal nome. Lesmes explícao da seguinte maneira: para facer cinema non industrial e anovador precísase orzamento. E para conseguir financiamento cómpre certo éxito comercial en termos de público. Mais se existen dificultades para introducir este tipo de cinema no sistema de circulación existente -como se non fose cinema "independente"- na práctica a finalidade tórnase acadar prestixio en festivais internacionais para obter máis financiamento, o cal sitúa este cinema nunha posición non tan periférica. Deste xeito, atributos como "independente" e "local" acaban operando como reclamos para acadar o contrario: a internacionalización e a difusión ao gran público. Lesmes non cuestiona a lexitimidade de tales obxectivos, mais si a distancia que aprecia entre o discurso, a nivel publicitario, e a realidade. "Entendo que o sistema funciona así pero, se o teu discurso se opón ao sistema, por que vas pedir cartos ao sitio de sempre?", sostén. A postura ao respecto de Felipe Lage, director de Zeitun Films, -a produtora da que saíron boa parte dos éxitos do Novo Cinema Galego nos festivais internacionais- revela porén unha perspectiva non tan contraditoria -achegada ao que Pagán chama cinema "industrial artístico" de pequenas produtoras independentes- e máis atenta á praxe que ás dicotomías estabelecidas pola crítica. "Nós sabiamos que nos ía ser máis fácil ter presenza en Berlín, en París ou en Londres que en Lugo, que é de onde somos. Que iamos ter máis acceso dentro se tiñamos antes recoñecemento fóra, polo que si, o noso espazo natural son os festivais de cinema", explica. O recoñecemento acadado cunhas películas axudou, en efecto, comenta, a financiar novos proxectos mais, tal como salienta tamén Beli Martínez, conseguir orzamento continúa a non ser nada doado. En calquera caso, indica Lage, Zeitun naceu con vontade de profesionalización e, neste sentido, o acceso ao financiamento público non é máis que un dereito. "Se se financian propostas que non son nin artísticas nin culturais, non é lícito e correcto que nós teñamos financiamento público?", pregunta. Boa parte do Novo Cinema Galego, comenta Iván Villarmea, crea representacións idiosincráticas da Galiza tentando actualizar os motivos rurais e mariñeiros do cinema nacional-popular Lage apunta outra cuestión tamén tratada en Lume na periferia, que é a conexión do Novo Cinema Galego coa "vangarda cinematográfica" actual. Jaime Pena contextualiza en Lume na periferia o Novo Cinema Galego en tendencias do cinema contemporáneo asentadas desde os anos 90 nunha estética caracterizada polas longas tomas, prolongados movementos de cámara, paisaxes desoladas, personaxes ensimesmados e historias non necesariamente conclusivas. Nun artigo publicado na revista Comunicación no ano 2012, Beli Martínez e María Gallego sitúan a busca de referentes afastados do centro nun proceso global que redescobre, debido á facilidade de acceso á historia do cinema a través das canles dixitais, modelos procedentes das década anteriores dos que formarían parte nomes coma Jean Maria Straub e Daniéle Huilliet, Jean-Luc Godard, Roberto Rossellini, Michelangelo Antonioni, Eric Rohmer, Andrei Tarkovski, Chris Marker, Agnes Vardá, Artavatd Pelachian, Chantal Akerman, Jonas Mekas ou Andy Warhol. De xeito semellante, Sara Donoso salienta o nexo do Novo Cinema Galego coa historia da pintura ao subliñar o tratamento pictórico da paisaxe no mesmo en relación co romanticismo, o impresionismo ou o expresionismo abstracto. Neste sentido, asegura, uns cineastas optan por unha aproximación romántica e idealizada da paisaxe mentres outros trátana como simple marco da historia que contan e outros procuran vínculos entre humanos e natureza desde estratexias atemporais ou desde o retrato da idiosincrasia galega. Nestes aspectos afondan tamén en Lume na periferia Iván Villarmea ou Julio Vilariño. Boa parte do Novo Cinema Galego, comenta Iván Villarmea, crea representacións idiosincráticas da Galiza tentando actualizar os motivos rurais e mariñeiros do cinema nacional-popular -que identifica con filmes coma Sempre Xonxa de Chano Piñeiro ou A Esmorga de Ignacio Villar- ao recontextualizalos a través de estratexias formais anovadoras, é dicir, toma motivos herdados da tradición -que virían xa do Galicia de Carlos Velo- pero fílmaos desde un punto de vista estético influenciado polo traballo de realizadores cuxos filmes participan nos circuítos dos festivais internacionais. Segundo modelos situados alén do realismo, moitas veces "estilizados, estetizados e tendentes á abstracción". Nese sentido, opina Villarmea, o Novo Cinema Galego tende a situarse máis na "micropolítica" que na "macropolítica", pois, asegura, "cando falamos de arte política asociámola ao tratamento de certos temas. Pero hai outros xeitos de facer política, consistentes en facer outro tipo de filmes con outro tipo de discursos, con ferramentas que antes non se usaban aquí", procurando a liberdade fronte ao modelo de negocio da explotación en salas, as imposicións de axendas ideolóxicas pechadas ou as expectativas de realismo do cine de ficción. Tamén Julio Vilariño observa certa tendencia do Novo Cinema Galego a unha representación do rural que mostra ás veces a influencia dun certo nacionalismo romántico, desde unha ideoloxía da paisaxe que identifica esta coa nación desde unha perspectiva por veces estática, atemporal, idealizada, mítica e despolitizada, e en calquera caso afastada da realidade actual da Galiza como país netamente urbano cunha economía de servizos. "Por que retratar tanto un rural bucólico e atrasado cando o corredor atlántico é das zonas máis ricas da Península? Por que de Santiago sae a zona vella e non os barrios? Por que non saen as cidades dormitorio? Quizais temos un discurso conformista coa iconografía", apunta Vilariño "Por que retratar tanto un rural bucólico e atrasado cando o corredor atlántico é das zonas máis ricas da Península? Por que de Santiago sae a zona vella e non os barrios? Por que non saen as cidades dormitorio? Quizais temos un discurso conformista coa iconografía", apunta Vilariño, que sinala tamén excepcións como Nacional VI de Pela del Álamo ou Jet Lag de Eloy Domínguez. Nun sentido confluente, a antropóloga Beatriz Busto analiza no seu recente libro Um país a la gallega como o NO-DO construíu, durante o franquismo, un imaxinario cinematográfico do rural galego que podemos ter máis interiorizado do que somos conscientes. Unha imaxe tópica dunha Arcadia sen conflito social tratada desde a distancia, como nunha postal turística na que, como en Galicia y sus gentes (1951), móstranse oficios tradicionais, vacas e terra nun ambiente desacougante de ollares ausentes e silencios eternos. Lume na periferia achega varias perspectivas críticas con Costa da Morte de Lois Patiño, cuxo enfoque tende a opoñer, por exemplo, co retrato -non apolítico- do colapso territorial galego en O que arde de Óliver Laxe. Aínda que algunhas reflexións sobre Costa da Morte poderían estenderse quizais a outros filmes do Novo Cinema Galego que, con todo, é un movemento heteroxéneo con propostas moi dispares. Tal como di Alberte Pagán, francotiradores que acabaron conformando unha nube de mosquitos que amosan gran variedade de formatos, soportes, intereses e resultados.


Summary: Slavoj Žižek polemiza con outros autores co gallo da covid

"Alain Badiou, Byung-Chul Han e moitos outros, da dereita á esquerda, criticáronme e mesmo se burlaron de min por suxerir repetidas veces a chegada dalgunha forma de comunismo como consecuencia da pandemia de coronavirus". E "non se trata só de que o Estado asuma un papel moito máis activo, organizando a produción de cousas das que hai necesidade urxente", senón de que se estableza por exemplo "algún tipo de cooperación internacional efectiva para producir e partillar recursos" á marxe dos mercados. Así fala Slavoj Žižek en 'Pandemia. A covid-19 sacode o mundo', tradución ao galego, editada por Galaxia, dun dos máis comentados textos sobre as consecuencias da pandemia do coronavirus. En tempo de epidemias, sinala o filósofo e sociólogo esloveno, "precisamos dun Estado forte", o cal non significa que haxa que caer no autoritarismo xa que, como el mesmo sinala, aínda que o Estado chinés por exemplo logrou confinar ducias de millóns de persoas, errou coa súa actitude de non confiar no pobo e mesmo castigalo pola disidencia ante o medo da lideranza do partido a unha posible "rede de autoorganización que poida xurdir das ligazóns horizontais entre grupos de estudantes e de traballadores baseadas no marxismo, e con simpatías entre vellos cadros do partido ou mesmo no exército". A posición de Žižek afástase da defendida por exemplo polo tamén filósofo Giorgio Agamben, que nun artigo que difundiu o pasado febreiro criticou as "medidas de emerxencia frenéticas, irracionais e completamente inxustificadas" tomadas ante a pandemia, argumentando que se debían realmente á "tendencia crecente a utilizar o estado de excepción como paradigma normal de goberno" e ao "estado de medo que evidentemente se estendeu nos últimos anos nas conciencias dos individuos e que se traduce nunha necesidade real de estados de pánico colectivo, aos que a epidemia volve ofrecer o pretexto ideal". Alarma "ben fundada" Žižek responde, ante isto, que para que ía o estado promover o pánico se este vai acompañado de desconfianza cara ao poder e se ademais provoca unha crise económica global. O autor de 'Pandemia' considera que a alarma é "xenuína e ben fundada", aínda que admite que o foco "case exclusivo" dos medios de comunicación na enfermidade é unha escolla ideolóxica e que os "representantes da orde capitalista global" están aproveitando para "impor unha nova forma de gobernanza" propia dun "capitalismo bárbaro" no que se sacrifiquen persoas idosas e febles, os traballadores acepten condicións laborais aínda peores, o control dixital das nosas vidas se convirta en elemento permanente e as distincións de clase sexan "máis un asunto de vida ou morte". Noutro artigo recollido no volume 'Sopa de Wuhan' (Aspo), o filósofo Jean-Luc Nancy retrúcalle a Agamben que, dalgunha maneira, xa viviamos nun constante estado de excepción viral -biolóxica, informática, cultural- que nos pandemiza e do que os gobernos son "tristes executores". Máis perto da opinión de Agamben atópase o tamén disponible en 'Sopa de Wuhan' de Santiago López Petit, quen apunta que "o capitalismo desbocado", coa súa agroindustria, "produce o virus que el mesmo reutiliza máis tarde para controlarnos". Así, "os efectos colaterais (despolitización, reestruturacións, despidos, mortes, etc) son esencias para impoñer un estado de excepción normalizado" no contexto dun capitalismo "asasino". A filósofa Judith Butler leva pola súa banda a súa reflexión en 'Sopa de Wuhan' máis ao terreo da denuncia do aumento da desigualdade pois "o nacionalismo, a supremacía branca, a violencia contra as mulleres, as persoas queer e trans e a explotación capitalista encontran formas de de reproducir e fortalecer os seus poderes dentro das zonas pandémicas". Tamén Alain Badiou, que lembra que non se trata da primeira pandemia recente, senón da primeira que bate seriamente no chamado mundo occidental, chama tamén a a protexer as persoas máis expostas e febles, coma as de idade avanzada ou as que teñen que seguir indo ao traballo correndo riscos. En consonancia con Badiou, Žižek sinala que a lóxica da "supervivencia dos máis aptos" viola mesmo os principios da ética militar. E, fronte á crítica de Agamben da aceptación social de todo -perda da liberdade ou da sociabilidade…- diante do medo a adoecer, sinala que o medo á morte tamén crea lóxicas de solidariedade.


Summary: A administración galega presentará recurso de casación perante o Supremo para recuperar, explicou Feijóo, o diñeiro investido na limpeza da costa. O recurso céntrase, explicou o presidente da Xunta, na "falla de responsabilidades económicas" do fallo.

Segundo informou o presidente da Xunta na comparecencia de imprensa posterior ao Consello da Xunta, o goberno galego presentará recurso de casación á sentenza do Prestige. O líder do executivo asegurou que non poden "estar satisfeitos perante a falla de responsabilidade económica" do fallo xudicial polo que apelarán ao Tribunal Supremo co obxecto de reuperar, dixo, arredor de 2.5 millóns de euros investidos nos servizos de limpeza da costa. Alberto Núñez Feijóo, indicou que o recurso se presentará de maneira "coordenada" coa Fiscalía e a Avogacía do Estado que tamén recorrerán a sentenza. Pola súa banda, a plataforma Nunca Máis e o colectivo Arco Iris tamén apelarán o fallo.


Summary: Guía de accións polo 8M

Arrincaron os actos arredor deste Día Internacional da Muller artelladas polo colectivo Galegas 8M Costa da Morte-Bergantiños. E a primeira acción tivo lugar esta mañá en Carnota, cunha simbólica cadea humana de mulleres. Mulleres chegadas das asociacións feministas da Costa da Morte, unidas polo 8M (Sonlilá de Carnota, Buserana de Cee, As Curandeiras de Vimianzo e Círculo Feminista de Carballo, ademais de Secretaría das Mulleres da CIG) e moitas outras mulleres a título persoal, chegadas de Muros, Santiago ou Coruña. "Sen coidados non hai vida" segue a ser o lema destas mobilizacións, pero esta cita tamén serve para defender o rural, os servizos públicos, nun ambiente festivo e cheo de sororidade. As mulleres xuntáronse na Praza da Pedra, e baixaron xuntas á praia para seguir "Mudando o Sistema, derrubando o Patriarcado". Mulleres en Carnota polo 8M. Foto: Antonio Nodar Gran repercusión A escea tivo gran repercusión mediática en televisións a nivel estatal, como LaSexta ou Cuatro. Exigen una mejora en los servicios sanitarios y educativos y mayor visibilización de las tareas de los cuidados https://t.co/0AeGR7GsYC— laSexta (@laSextaTV) March 7, 2020 Domingo, en Cee e Carballo Este domingo, o mesmo día 8 de marzo, o colectivo organiza ás 12:00 do mediodía unha manifestación unitaria da Costa da Morte-Bergantiños en Cee.E pola tarde, ás 19:00 h, pecha o programa outra manifestación en Carballo, que sairá dos xulgados.


Summary: A Asemblea de Médicos de Atención Primaria anunciaba a pasada terza feira que procuraría as súas propias solucións á situación de colapso que atravesa o servizo, entre elas limitar o número de consultas ou a suspensión da docencia nos centros máis sobrecargados. Sanidade non acepta "que reduzan as súas funcións de maneira unilateral".

Mais a iniciativa da asemblea é resposta á masificación, recortes e reorganización da Atención Primaria que está no fondo dun dos máis graves conflitos dos moitos activos na sanidade pública. A dimisión dos xefes de servizo de toda a área sanitaria de Vigo foi o máis relevante dos feitos acontecidos, pero nin moito menos o único. "Os profesionais están obrigados a atender as necesidades sanitarias da poboación", lembra a Estrutura Organizativa de Xestión Integrada de Vigo, "calquera reivindicación laboral debe respectar os cauces legais". A realidade cotiá dos centros médicos de Atención Primaria é límite, e facultativos e traballadoras viñan avisándoo desde hai anos. Son as consecuencias das políticas da chamada austeridade dos sucesivos gobernos de Feixoo. Este afirmou hai unhas semanas, na comparecencia de prensa posterior ao Consello da Xunta, que non lle constaba un conflito na Atención Primaria. E, porén, todos os sindicatos con presenza no sector agás Satse -de enfermería- apoian a folga convocada para os vindeiros 9, 10 e 11 de abril. Son xustamente a sobrecarga asistencial, derivada das retalladas orzamentarias, a "precariedade e o abandono" as causas últimas da protesta.


Summary: Vigo, Cangas e Compostela acolleron as mobilizacións das dúas centrais contra as medidas do goberno español e a prol dunha nova folga xeral

CUT e CNT sumaron forzas para expresar na rúa o rexeitamento ás medidas aprobadas no Consello de Ministros da pasada sexta feira, alén de facer un chamamento conxunto a "rachar coas cadeas do capital" e reclamar a convocatoria dunha folga xeral. Vigo, pola mañá, Cangas e Compostela, xa pola tarde, foron os tres escenarios onde decorreron as mobilizacións. Na que tivo lugar na capital da Galiza participou ao redor dun cento de persoas. O que comezou cunha concentración na Praza da Galiza derivou nunha manifestación que percorreu diversas rúas da cidade para ter previsto rematar na Praza 8 de Marzo. Palabras de orde como "O próximo parado, un deputado", "Este rescate ídelo cobrar" ou "Tí que estás mirando, tamén che están roubando" foron constantes ao longo da marcha, así como as consignas a prol dunha folga xeral Voandeira "Estamos fartas e fartos. Pero non nos pode a fartura ou o cansancio. Estamos fartas e fartos de que unha minoría pase por riba de nós co rodillo do seu lucro. A minoría propietaria do Capital, voraz, comprometida en afogar na fame ao pobo traballador enteiro. A cousa está clara, ou eles, ou nós".


A Coordinadora para o Estudo dos Mamíferos Mariños (Cemma) investiga os varamentos como "o final dun proceso que hai moito tempo que deu comezo"Durante a pasada fin de semana cando menos catro golfiños comúns vararon en distintas praias da ría de Arousa. Unha coincidencia que a Coordinadora para o Estudo dos Mamíferos Mariños (Cemma), a entidade encargada pola Xunta da recuperación dos mamíferos mariños que chegan á costa galega, está a analizar como "varamento masivo".Segundo o Cemma, praias do Grove, a Illa de Arousa, Rianxo, Boiro e Sanxenxo rexistraron durante os últimos días avistamentos de cinco cetáceos (catro golfiños comúns e un arroaz) "varados vivos ou en risco de varar". Deles, morreron dous machos adultos."A maior parte dos golfiños varados morren nas redes, mais non é o caso do varamento masivo desta fin de semana"O Cemma explica que "o varamento simultáneo de ao menos catro golfiños comúns pode cualificarse de varamento masivo" e engade que aínda que hai moitos varamentos en Galicia, "a maior parte deles morren nas redes, mais non é o caso do varamento masivo desta fin de semana". "A supervivencia destes exemplares nestes casos é escasa, o que estamos vendo é o final dun proceso que hai moito tempo que deu comezo", sinala a organización.


Summary: O Xulgado de Instrución nº 1 de Ourense acolle a partir desta terza feira a toma de declaración d@s traballador@s, o secretario e o interventor da Deputación. O propio imputado, José Luis Baltar Pumar, declarará o día 4 de febreiro.

As primeiras declaracións das testemuñas na querela contra o ex-presidente da Deputación, José Luis Baltar Pumar, comezarán esta terza feira a partir das 16:30 horas no Xulgado de Instrución nº 1 de Ourense. As primeiras intervencións serán as de catro das 104 persoas contratadas pola institución provincial ás que se lle está a investigar supostas irregularidades nos contratos. Na quarta feira, tamén pola tarde, declararán máis traballador@s nesta situación. Para o día 31 de xaneiro está previsto que declaren, tamén como testemuñas, catro xefes de servizo, o secretario e o interventor da Deputación de Ourense. A participación de José Luis Baltar, imputado por un suposto delito continuado de prevaricación administrativa, será o día 4 de febreiro ás 17 horas.


Summary: Medio cento de expertos elaboraron ao longo do pasado ano un informe de propostas de actuación no sector forestal galego, para evitar o abandono do monte e incrementar o seu rendenmento económico, loitando ao tempo contra o lume. Falamos cun dos coordinadores do proxecto, Alberte Piñeiro, xefe do Distrito Forestal IV-Barbanza.

Galicia conta cunha superficie forestal de máis de dous millóns de hectáreas, pero unha parte non pequena (ao redor dun terzo) está mal xestionada ou nunha situación de abandono, unha situación que facilita a acción do lume. Un grupo de antigos bolseiros da Fundación Barrié, xunto con ducias de expertos galegos e doutros territorios en ordenación territorial e xestión forestal, ademais de profesionais do sector, elaborou ao longo do pasado ano un completo informe de actuacións urxentes sobre o monte, pensadas para evitar o seu abandono e incrementar o seu rendemento económico. Co convencemento, ademais, de que o monte que é rendible economicamente non arde. O informe partiu, ademais, dun encargo expreso do presidente da Xunta en 2012, e hai seis meses os seus responsables, entre eles Alberte Piñeiro, xefe do Distrito Forestal IV-Barbanza, entregáronlle o documento definitivo a Alberto Núñez Feijoo, que se comprometeu a seguir as súas indicacións. As conclusións do estudo foron ademais publicadas no número 199 de Grial, presentado o mes pasado. O estudo, titulado O próximo verán volverá a arder Galicia, propón dez medidas de carácter urxente que, aseguran, cun investimento de 485 millóns de euros, terían un impacto económico de 2.700 millóns e crearían 21 mil postos de traballo, duplicando a achega do sector forestal ao PIB galego, que na actualidade supera por pouco o 3%. O documento aposta, en primeiro lugar, por loitar contra o minifundismo existente no monte galego, promovendo o asociacionismo entre propietarios particulares. Alberte Piñeiro sinala a este respecto que "a principal eiva que temos en Galicia é a reducida superficie das propiedades. A media está nas dúas hectáreas por propietario e ademais dividas en oito parcelas diferentes. En Finlandia, por exemplo, a media é de 30 hectáreas". Tamén se avoga por incentivar fiscalmente tanto a particulares como a comuneiros e, pola contra, cobrarlles maiores taxas aos propietarios de montes abandonados ou mal xestionados. Apóstase por potenciar o papel das comunidades de montes, dándolles máis autonomía para que xestionen as súas parcelas. Neste caso o labor da administración sería de supervisión De igual xeito, apóstase por potenciar o papel das comunidades de montes, dándolles máis autonomía para que xestionen as súas parcelas. Neste caso o labor da administración sería de supervisión e, no caso de que nunha zona a comunidade non estivese constituída ou non fose quen de xestionar axeitadamente o monte, a Xunta debería facerse cargo deses terreos, alugándoos dun xeito semellante a como funciona o Bantegal. Piñeiro salienta que "hai que darlles ferramentas ás comunidades de montes para poder traballar" e que "hai que promocionar os casos de éxito que hai nas comunidades, que hai moitos". De igual maneira, aposta por potenciar outros usos económicos distintos á produción madeireira, como a recollida de cogomelos, castañas ou biomasa. Piñeiro sinala que o fundamental é "combater o abandono do monte", e lembra que a lei de montes en man común de 1989 prevé a declaración dun monte en estado de abandono, pero que no entanto, non se declarou ningún dende dende a súa entrada en vigor. Certificación, investigación e comercialización O informe tamén incide noutros aspectos, como son a necesidade de incrementar a certificación da madeira. A certificación foresta promove unha xestión forestal sustentable, acrecentando o valor de mercado dos produtos. Porén, en Galicia apenas o 7% da superficie forestal está certificada, fronte a medias do 40% na meirande parte dos países de Europa. "Temos un mercado da madeira pouco transparente. Hai madeireiros locais que dominan o mercado, saben que montes están para cortar e especulan co prezo. E os propietarios venden ao prezo que lles propoñen porque non coñecen cales son os prezos de mercado da madeira" Outro elemento importante para incrementar os prezos que reciben pola madeira os propietarios pasa por mellorar o proceso de comercialización, para o que se propón a venda da madeira en lonxas semellantes ás do peixe, coma nos países nórdicos, para estabilizar os prezos e non facelos dependentes da especulación das empresas compradoras. Alberte Piñeiro sinala que "temos un mercado da madeira pouco transparente. Hai madeireiros locais que dominan o mercado, saben que montes están para cortar e especulan co prezo. E os propietarios venden ao prezo que lles propoñen porque non coñecen cales son os prezos de mercado da madeira". A outra medida para mellorar o funcionamento do sector é o impulso do I+D+i, para o que o informe propón constituír un Consello de Investigación Forestal, no que participarían todos os actores do sector: universidade, centros de investigación, propietarios, industria, organizacións ecoloxistas... E entre todos habería que debater que necesidades ten o sector a medio prazo no ámbito da investigación. Convencidos da súa aplicación Alberte Piñeiro amosa a súa confianza en que a Xunta seguirá algunhas das recomendacións contidas no informe e destaca a metodoloxía empregada na súa realización: "Houbo moita participación, de moita xente, e creo que esta é a metodoloxía que habería que empregar para revisar o plan forestal, buscando que participen todos os actores do sector e todos os partidos políticos. Houbo grandes doses altruísmo, de voluntarismo, e un proceso dialogado para chegar a unhas conclusións que compartísemos todos". "Isto ten que servir para mudar a mentalidade sobre o monte, temos que deixar de asociar monte con incendios, o monte ten que equivaler a medio ambiente, a aproveitamento social, uso recreativo e uso económico" Engade que varias das propostas contidas no informe xa están a ser estudadas ou postas en práctica pola Xunta: "por exemplo propúxose xa un anteproxecto de mellora da estrutura territorial agraria de Galicia, no que se toman algunhas das medidas que teñen que ver co abandono do monte. E hai outro plan, que é o plan de fomento da biomasa, que tamén está entre as medidas propostas. Tamén está en marcha a revisión do plan forestal de 1991, que tamén foi proposto por nós". Piñeiro conclúe que "o monte é como unha vaca, que para que dea leite temos que darlle de comer. Para que o monte dea os seus produtos, os seus xestores deben investir. Isto ten que servir para mudar a mentalidade sobre o monte, temos que deixar de asociar monte con incendios, o monte ten que equivaler a medio ambiente, a aproveitamento social, uso recreativo e uso económico". A necesidade dunha xestión eficiente do monte galego (Grial, 199)


Summary: A decisión de Meyer abre as portas da Eurocámara ao galego Javier Couso, irmán do cámara asasinado por EUA en Iraque. É a única demisión malia que hai máis europarlamentarios españois implicados.

Willy Meyer demite como eurodeputado, decisión comunicada esta cuarta feira, horas despois de se coñecer que o cabeza de lista de IU ás europeas participaba dun fondo de pensións privadas cunha Sicav. Era un paso demandado por parte da militancia e simpatizantes desde que Infolibre publicou que Meyer era un dos eurodeputados españois que participaba nese fondo, xestionada por unha Sicav con sede en Luxemburgo. Nun primeiro momento Meyer anunciou que se daba de baixa dese fondo (ao que o Parlamento Europeo contribuía con 2 euros por cada 1 que poñían os suscriptores). Mais a medida non foi de abondo, e o eurodeputado demitiu. Unha decisión que, cómpre lembralo, nin de lonxe adoptou ningún dos outros eurodeputados españois enlamados nesta Sicav, fosen do PP ou do PSOE. A renuncia de Meyer abre as portas de Estasburgo a Javier Couso, irmán do cámara asasinado por soldados de EUA en Iraque.


Summary: O presidente da Xunta remítese ao último comunicado da petroleira, que asegura que os contratos son "plenamente válidos", aínda que aclara que hai "cláusulas suspensivas". Desde México, insisten en que a decisión de construír os floteis en Galicia non é firme. Un conselleiro da firma azteca fala incluso dun "uso electoral" do trato para "impulsar o PP". Audios no interior.

Núñez Feijóo aférrase aos contratos asinados entre os estaleiros galegos e a petroleira mexicana Pemex, malia que a compañía azteca insiste en que non son definitivos, tal e como afirmaron os seus directivos nunha rolda de prensa e a propia compañía a través de varios tweets oficiais que xa foron borrados. O presidente da Xunta, en declaracións deste mesmo venres, asegura que "hai contratos asinados" con Barreras e Navantia e remítese ao último comunicado da firma de México, na que asegura que os devanditos contratos "son plenamente válidos", pero nos que tamén aclara que "inclúen cláusulas suspensivas que entrarán en vigor nos tempos acordados". "Hai barcos, hai armador e hai contratos", di Feijóo, que remite aos estaleiros cando se lle pregunta polo texto do acordo O xefe do Executivo galego, visiblemente molesto, insiste en que "hai barcos, hai armador e hai contratos" e remítese "aos estaleiros" cando se lle pregunta polo texto dese acordo. "Galicia non ten ningún contrato", di para aclarar que a firma produciuse entre Barreras, Navantia e Pemex. Todo, logo de que Praza adiantase que na noite do xoves directivos da petroleira azteca aclararan que non había "ningún contrato asinado con estaleiros galegos" e que engadise que "PMI (filial mexicana para o mercado internacional) participou e vai participar nun proceso competitivo" para que logo Pemex elixa "a mellor proposta, a máis conveniente, a que máis traia beneficios á compañía". "Hai condicións suspensivas no contrato, as cales son suxeitas a que a oferta lle conveña a Pemex", asegurara Suárez Coppel, director xeral da petroleira, ao intentar aclarar as dúbidas xurdidas en México sobre un acordo ao que acusaron de ser asinado sen darse a coñecer aos conselleiros da compañía e de non ser "estratéxico" para a firma. "Cando Pemex aprobe, cando asine contrato haberá unha aprobación explícita do Consello de Pemex", engadira. Unha cláusula suspensiva, tal e como aclaran os diccionarios de termos xurídicos, é "unha estipulación que se establece nun contrato ou nun testamento, pola que se suspenden inicialmente os seus efectos até que se produza un determinado suceso incerto". "O anuncio caeu en tempos electorais e a Xunta usouno politicamente para impulsar o PP",di un conselleiro de Pemex "O anuncio dos flotantes caeu en tempos electorais en Galicia e a Xunta usouno politicamente para impulsar o PP, pero non hai un compromiso de Pemex", chegou a dicir Fluvio Ruiz, conselleiro profesional da petroleira mexicana, preguntado polo acordo. Feijóo, mentres, contraataca e asegura que "hai xente á que lle gustaría que non se construísen os barcos". "Sinto decepcionalos", di. En México, a prensa é clara e titula en varios medios que a firma estatal "nega contratos con estaleiros galegos". As críticas da oposición xa chegaron. Francisco Jorquera, candidato do BNG á Xunta, cre que hai "indicios moi graves" de que Feijóo mentiu respecto do contrato e pide que "compareza no Parlamento" e "remitir toda a documentación existente" para aclarar a situación. Ademais, reclama ao presidente que se publique o pacto "de inmediato" na web da Xunta "se realmente quere demostrar que non mentiu a Galiza". "Se se confirma a información é de extrema gravidade; segundo os directivos de Pemex, o único que houbo foi un pacto para que estivesen disponibles as instalacións de Barreras e Navantia se ao final se optaba por estes estaleiros para construír os floteis", engadiu o candidato nacionalista, que pediu o líder do PPdeG que "clarifique" o caso. "Se non o fai, estará confirmando que mentiu os galegos; unha persoa que mente o seu pobo non merece ser presidente do seu Goberno", finalizou, tras volver instar a Feijóo a que compareza "con urxencia" ante a deputación permanente do Parlamento galego. Pola súa banda, Pachi Vázquez, candidato do PSdeG, pediu a Feijóo "que se aclare". "Eu prefiro que eses contratos sexan certos, pero témome que hai grandes dúbidas", dixo, mentres o conselleiro de Industria, Javier Guerra, insistía, ao igual que o xefe do Executivo galego, que os contratos son "plenamente válidos" e en trasladar "absoluta tranquilidade". A deputada Beatriz Sestayo e o voceiro Pablo García insistiron tamén en que se aclarase o pacto e se ensinasen os acordos. Ademais, o grupo socialista no Congreso solicitou o contrato entre Pemex e a Xunta para "aclarar as contradicións das últimas horas" e pediu a comparecencia na Cámara do presidente de SEPI, Ramón Aguirre. Ademais, o secretario xeral da CIG, Suso Seixo, dixo que o contrato "non era fiable" e que "obedecía a unha estratexia política". En declaracións aos medios durante unha protesta fronte á sede da Xunta polos axustes do Goberno, Seixo afirmou que nos contratos non se especificaban prazos nin a forma en que se ía a financiar a construción dos buques. Así, indicou que os datos anunciados en relación cos postos de traballo que se ían a crear foron "desmentidos polos propios traballadores e os técnicos dos estaleiros". O líder da CIG afirmou que o anuncio feito "un mes antes das eleccións é evidente que obedecía a unha estratexia política". A chegada ao poder do PRI, que pediu que se aclarasen os acordos de Pemex, provocou a rolda de prensa da petroleira A polémica xurdiu logo de que ás dúbidas xurdidas en México se unisen incluso as do PRI, partido gañador das últimas eleccións e que asumirá o poder o 1 de decembro, que presentou unha iniciativa parlamentaria para coñecer con detalle os acordos entre Pemex e Galicia e criticando que non se sometesen a unha licitación internacional nin aprobados polo Consello da petroleira estatal. Ante isto, o director xeral de Pemex, Juan José Suárez Coppel, convocou unha rolda de prensa na que enfriou o entusiasmo da Xunta e asegurou que os contratos para construír os buques foran asinados pola súa filial internacional e que terían que ser examinados pola matriz para confirmarse o acordo.


Summary: A Policía de Haití continúa co enfrontamento cos sospeitosos do asasinato do presidente Jovenel Moïse, catro morreron e dous foron detidos. A medida que pasan as horas aparecen máis informacións do magnicidio, o asalto deuse con armas de gran calibre e os asasinos entraron na casa do presidente identificándose como axentes da DEA.

Catro dos presuntos autores do asasinato do presidente de Haití, Jovenel Moïse, morreron no enfrontamento coas forzas policíais a pasada madrugada, mentres que dous foron capturados, segundo informou o director da Policía Nacional de Haití, León Charles. "A Policía bloqueou a estrada que podería permitir a fuxida dos mercenarios" e entón comezou o tiroteo, explicou Charles, que incidiu en que o enfrontamento continúa, "serán mortos ou capturados", apuntou. Na rolda de prensa, o primeiro ministro interino, Joseph Claude, salientou que "esta barbarie non quedará impune", así como asegurou que "todo está baixo control" ao tempo que facía un chamamento a calma, un día despois da declaración do estado de sitio para facilitar a procura dos culpábeis. O asasinato na madrugada da cuarta feira do presidente de Haití, Jovenel Moïse, desatou a indignación en América e no Caribe, ademais da condena da ONU e organizacións rexionais como a Comunidade do Caribe (Caricom), os presidentes do continente emitiron infinidade de declaracións de dolo. Asalto con armas de gran calibre Co paso das horas vai aparecendo nova información sobre o acontecido, o xuíz de paz adxunto de Pétion-Ville, Carl Henry Destin, adiantou ao principal periódico do país, Le Nouvelliste, que Moïse recibiu 12 impactos de balas de gran calibre. O grupo armado tamén atou a un dos gardas de seguridade e a unha empregada, mentres que a filla da parella presidencia agochouse na habitación do seu irmán. Martine Moïse, muller do falecido presidente, foi ferida de bala no ataque e se atopa nun hospital de Florida, nos EUA, onde está estábel, indicou o primeiro ministro interino. As primeiras entrevistas cos sobreviventes do ataque revelaron que os asaltantes entraron na casa identificándose como axentes da Administración de Control de Drogas nos EUA (DEA) no medio dunha operación, extremo confirmado nun vídeo publicado no Miami Herald dos primeiro intres do asalto. A DEA conta cunha oficina en Puerto Príncipe para asesorar o Estado en temas de narcotráfico. Claude tamén informou na comparecencia pública que o grupo armado que asaltou a residencia do presidente Moïse falaban en inglés e castelán, mentres que a poboación do país usa o creol haitiano e o francés. Porén, o ministro de Cultura e Comunicación, Pradel Henriquez, fixo pública a presenza de haitianos entre os asaltantes.