Summary: Co depósito de confianza política absolutamente cheo, co respaldo de 98,2 por cento da organización, Ana Pontón selou a clausura do conclave nacionalista cun discurso de auto-afirmación. "Galiza é quen pode salvar a Galiza", dixo. E definiu como de "grande alcance e profundidade" as mudanzas introducidas polo Bloque nesta asemblea.

O BNG derrotou os maos agoiros de hai apenas un ano. Ultrapasou as expectativas. E está vivo e en forma. Un novo BNG. Renovado xeracionalmente. E máis forte após un proceso de debate aberto por vez primeira a non militantes. O BNG de Palexco é un BNG distinto. Oficializouno a portavoz nacional reeleita nun discurso de 27 minutos, apaixonado por momentos, e con moitas cargas de profundidade política, un texto para reler. Pontón botou man dun principio da física, o efeito bolboreta, para compor unha metáfora desta XVI Asemblea Nacional e das mudanzas en curso no BNG. "Nos sistemas dinámicos e complexos, como a sociedade galega, é onde pode ocorrer o chamado 'efeito bolboreta'", dixo e a seguir deu unha pequena lición de ciencia aplicada: "O leve aletexo dunha bolboreta na Coruña pode sentirse doutro lado do mundo. Diferenzas aparentemente pequenas das condicións iniciais, poden dar como resultado comportamentos radicalmente distintos". Os matices pequenos poden virar en grandes mudanzas. Iso é o que aconteceu nesta XVI Asemblea Nacional, corolario dun longo proceso de debate, aberto precisamente en febreiro de 2016, no anterior Palexco, a cimeira que entronizou Pontón como líder do Bloque. O Efeito Pontón e o Efeito Bolboreta. Pequenas diferenzas nas condicións iniciais mudan os individuos e mudan tamén os colectivos. "Isto é o que estar a pasar co BNG. Pode que haxa quen pense que os cambios son pequenos, pero en realidade teñen un grande alcance e profundidade. E este efecto é o que queremos crear na política galega, queremos ser o efecto bolboreta que remude o panorama e constrúa un futuro mellor para a nosa xente". Un goberno nacionalista Un BNG novo. Un BNG que vai con máis determinación ao encontro das maiorías sociais. Un BNG que aspira a construír unha organización que dispute a hexemonía do PP e que dote Galiza dun novo goberno, "un goberno nacionalista". Eis o miolo do discurso de Pontón. Todo comezou hai pouco máis dun ano. Febreiro de 2016. Palexco. XV Asemblea Nacional. Pontón propuxo un flashback e levou o auditorio -por volta de 2.000 persoas ateigábano- a se retrotraer doce meses no tempo. "Hai un ano, nesta mesma cidade celebrábamos unha asemblea nun momento crucial para o BNG. Eran momentos confusos e de desorientación. O BNG era un barco á deriva e con risco de afundirse. Dende fora e dende dentro había quen nos daba por mortos e enterrados", dixo. Si, desde dentro. Pontón deixou pistas para todos. Non eludiu os asuntos espiñentos. "Pois, nin mortos nin enterrados. Vivo e forte está hoxe o BNG!", proclamou nun deses momentos -BE NE GÁ, BE NE GÁ, berrouse a seguir desde o auditorio- de comuñón entre público, entregado, e oradora. Houbo a seguir un rapto de sinceridade. A portavoz nacional que acababa de ser eleita co 98 por cento dos votos revelou a militantes, simpatizantes e delegacións convidadas que en Febreiro de 2016 tivo dúbidas á hora de aceitar a proposta de asumir a lideranza da candidatura ao Consello Nacional. Que a impulsou a aceitar? O factor equipa -"a firmeza das persoas que me acompañaban na Executiva e no Consello Nacional e que me convenceron a dar o paso"- e o factor militancia, "todas e todos vós, galegos e galegas de nación, que dades o mellor de vós cada día por este proxecto". Ese agarimo á militancia acompañouno Pontón cunha medida alusión aos que xa non están no BNG: "E quero aquí, na cidade que veu nacer o Bloque Nacionalista Galego hai 35 anos, quero de todo corazón agradecer aos homes e mulleres que loitaron dentro desta casa, o tempo que fose, e na época que fose. Grazas!". Claro que reservou o mellor tributo, con evocación expresa á celebérrima frase de Brecht, "ás persoas imprescindíbeis", aquelas " que loitades toda a vida, e a esas persoas quero darvos unha sentida homenaxe e pedirvos que sigades loitando e aportando". O rupturismo real Situada xa a XVI Asemblea como un proceso ao longo de 12 meses -un proceso en que o BNG foi de menos a máis, a recuperar apoio social e a mostrar novo músculo militante, con 400 altas desde a XV-, Pontón diagnosticou o panorama internacional -a globalización como nova encarnación do imperialismo- e cargou contra a deserción da esquerda tradicional e contra as falsas saídas que oferece a Nova Política: "A esquerda clásica desertou clamorosamente, pasou da defensa das condicións de vida das clases populares á entusiasta defensa do sistema capitalista. Deixaron campo aberto a novos fenómenos políticos, que nuns casos son totalmente inocuos para o sistema e, noutros, como a extrema dereita, amosan a súa faciana mais agresiva e perigosa", dixo. Alertou pois Pontón contra o que considera un espellismo, a Nova Política. Inocua, chamouna. A súa conclusión é que "despois de todo o que vimos nestes anos, cada día que pasa, téñoo mais claro: é Galiza quen pode salvar a Galiza". E aquí lanzou un novo mísil dialéctico á Nova Política, unha clara alusión a Podemos: "E de verdade, por moito que me empeño, non vexo que hai de rupturista ou de novo en defender a OTAN e enxalzar o patriotismo español. O rupturismo está no nacionalismo que cuestiona as estreitas costuras do réxime do 78", proclamou. "Por moito que me empeño, non vexo que hai de rupturista ou de novo en defender a OTAN e enxalzar o patriotismo español" É Galiza quen se pode salvar a si propia e esa é a tarefa política do nacionalismo, veu dicer Pontón. E para iso o Efeito Bolboreta debe completar o seu labor. Pór o BNG a ponto. Facelo máis atractivo socialmente. Ir con determinación á conquista das maiorías sociais. Non pórse teito: "Hai un ano tiñamos unha tarefa inxente diante de nós. Fomos quen de abordala e superala con éxito. Hoxe temos outra ben diferente pero aínda mais importante: dirixirnos á sociedade coas mans abertas, coas ideas e as propostas claras. Non autolimitarnos, porque a inmensa maioría da sociedade pode ser receptiva e beneficiaria das nosas políticas". Preparar o BNG para, desde a unidade, disputar a hexemonía social, política e eleitoral do PP. Esa é a tarefa -verdadeiramente ciclópea- que se marca a equipa de Pontón. Feijóo non é unha saída para o país. Representa a corrupción e a sumisión a Madrid: "Os galegos e galegas somos mellores que Feijóo e co PP e merécemos un Goberno decente, que non minta nin traizoe os intereses deste país". Un goberno nacionalista que leve á Xunta o modelo dos concellos do BNG. Iso é o que con ambición propuxo Ana Pontón: "Cando nos dan a oportunidade de gobernar probamos que temos un proxecto transformador. Os gobernos do BNG chegan a ser referente, mesmo a nivel internacional, como exemplos de boa xestión e de modelos autocentrados. As forzas españolas, sexa o PSOE ou Podemos Mareas e, incluso en parte o PP, descobren como grandes novidades o que os gobernos do BNG levan décadas facendo. Pois que queredes que vos diga, que nos copien, non cobramos dereitos de autor!", exclamou. Foron 27 minutos. Un discurso intenso. Unha líder que se sente absolutamente respaldada. Un BNG que se percibe a si propio nun bon momento de forma e que sae de Palexco cunha idea entre cella e cella: conservar o precioso capital político da unidade, medrar organizativamente e conquistar novos apoios para que no medio prazo non sexa unha perspectiva ilusoria o asalto á fortaleza do PP.


Summary: Elevados niveis de ocupación con altos salarios e tamén elevado nivel de desenvolvemento do Estado de benestar. Os estados europeos nórdicos mostráronnos o camiño: só hai que seguilo.

"A catro de cada dez persoas ocupadas en Galiza resúltalles difícil a conciliación familiar" Hai xa algunhas semanas asistimos no Parlamento galego a unha mostra mais xa non de mala educación senón de absoluto descoñecemento da auténtica realidade demográfica de Galiza por parte dun membro da Xunta. Neste caso tratouse do Conselleiro de Sanidade (Jesús Vázquez Almuíña) que nun pleno do Parlamento declaraba que "o problema da natalidade é que unha muller diga que está contenta de non ter fillos". Unha realidade demográfica, no caso de Galiza, que se suscita coincidencias sobre a súa negativa evolución non sucede o mesmo cando se trata de analizar tanto as súas causas como as posibles solucións ou alternativas. O lamentable suceso ao que facemos referencia foi unha evidencia mais. A poboación galega, aínda que permanece practicamente estancada dende hai máis de 45 anos (1970: 2.676.403 habitantes, 2016: 2.718.525 habitantes, un crecemento medio anual do 2%), tivo nos derradeiros tempos unha evolución negativa por mor da recesión económica (54.500 habitantes menos na derradeira década). Evolución que fixo que o seu peso no conxunto estatal (España) caera do 8% ao 6% e medrara a taxa de envellecemento (multiplicouse por 5: do 37,9% ao 153,7%) por mor tanto de duplicarse o peso da xente maior (do 12,23% ao 24,31%) como caer o da xente moza (do 32,3% ao 15,8%). Diante desta dinámica demográfica negativa, resulta oportuno preguntarse polas razóns de este débalo demográfico de Galiza. Sempre resulta interesante coñecer experiencias doutros países en calquera que sexa o ámbito da acción política. Por caso coñecer as políticas que en materia de igualdade e conciliación familiar veñen desenvolvendo, dende fai xa bastantes décadas, os estados nórdicos europeos (Dinamarca, Suecia, Noruega, Finlandia). Uns estados que todos os estudios e informes catalogan como os de maior nivel de benestar a nivel mundial pero que tamén, algo que nembargantes non se cita tanto, teñen un alto nivel de ocupación feminina e de igualdade. Factores –benestar social, emprego feminino, igualdade de xénero- que aparecen como especialmente relevantes a hora de explicar a evolución demográfica positiva de estes estados. A pesares da dureza do clima (a temperatura media oscila entre os 6 e os 8 grados), que leva a moitas familias a buscar lugares mais cálidos, a poboación nestes estados non para de medrar. Se ao principio do século XX a poboación era duns 11 millóns de habitantes, na actualidade os últimoscensos sitúana nos 26 millóns. Ademais, as fontes oficiais calculan que nos anos vindeiros o crecemento demográfico camiñe entre o 8% (Dinamarca) e o 16% (Suecia). Un crecemento poboacional que se acompaña dun elevado incremento na esperanza media de vida: o 5% da poboación ten mais de 80 anos. Incremento que deriva tanto da caída na mortalidade como do incremento na natalidade: a taxa de natalidade nesta rexión é do 12 por mil, claramente por riba da media europea (UE27: 10 por mil) e moi superior a media de Galiza (7,1) e igual sucede coa taxa de fecundidade con 1,8 nenos/muller (UE27: 1,6, Galiza: 1,1). Este incremento da natalidade fai que os estados nórdicos europeos estean entre os que contan con maior porcentaxe (16,5-18%) de poboación infantil no seno da Unión Europea (15,6%), cifras claramente por riba da media en España (15,2%) e Galiza (10%). Unhas dinámicas demográficas que teñen moito que ver tanto coa situación do mercado laboral como do nivel de desenvolvemento das funcións públicas de benestar. Os estados nórdicos europeos atópanse entre aqueles que teñen unhas taxas actividade mais elevadas (Dinamarca: 72,8%, Suecia: 74,9%, Noruega: 75,2% e Finlandia: 68,7%), moi superiores as medias tanto da Eurozona (63,9%) como da Unión Europea (64,9%) e a unha distancia coase sideral de España (58,9%) e Galiza (53,4%). Unha situación que se repite na actividade feminina (Dinamarca: 69,8%, Suecia: 73,1%, Noruega: 73,4% e Finlandia: 68%) onde tamén a distancia con España (53,4%) e Galicia (48,7%) aparece enorme. Cifras que, asemade, reflicten como nos estados europeos nórdicos a igualdade (as taxas de actividade son practicamente equivalentes as dos homes e das mulleres) é clave para un maior emprego, cousa que non sucede nin en España (5,5 puntos de diferenza) nin en Galiza (4,7 puntos) o que explica, en parte, as súas menores taxas de emprego. Logo de mirar estas cifras poida que se empece a entender por que os estados europeos nórdicos son uns dos máis igualitarios do mundo. Igualdade de oportunidades que tamén se reflicte na igualdade a nivel salarial: segundo o índice do Foro Económico Mundial os estados escandinavos son os máis igualitarios do mundo, con menor diferenza de xénero a nivel salarial (Noruega 2º a nivel mundial, Finlandia 3º, Suecia 4ª e Dinamarca 7º) e/ou maior índice de igualdade (70-75%) na Unión Europea (34-53%).. As elevadas taxas de emprego, a igualdade de xénero os elevados salarios están favorecidos nestes estados polo elevado nivel de desenrolo das funcións públicas de benestar, reflectido na relevancia do gasto público destinado ao seu financiamento. En todos estes estados o gasto público nas funcións de benestar está entre os mais altos da Unión Europa: Dinamarca: 40,8% do PIB, Suecia: 35%, Noruega: 31% -non está na UE pero participa no EEE-, Finlandia: 40,4%. Cifras que están claramente por riba da media na Eurozona (32%) e son moi superiores a media de España (27,2%) -a pesar do elevado gasto en desemprego- e de Galiza (26%) –cun peso moi elevado do gasto en pensións- quen se sitúan no furgón de cola europeo. Un elevado gasto público nunhas funcións que, ademais, son intensivas na creación de emprego e moi especialmente de emprego feminino. En Galiza o longo período de dominio conservador (PP) ten, por caso, reflexo tanto no débil desenvolvemento das funcións públicas de benestar como na concepción liberal-conservadora das mesmas. Un dos casos mais paradigmáticos, moi relacionado coa realidade demográfica, fai referencia a situación da función de atención á familia e á infancia que o Partido Popular (PP) relaciona case exclusivamente coa muller –son obrigas da muller amais de ter fillos, atender aos cativos e os maiores- polo que carecen (PP) dunha visión social e igualitaria do que debe ser a atención a familia e a infancia e a importancia do público na mesma. Non deixa de ser rechamante que un partido que di defender a familia como piar da sociedade a hora da verdade lle preste tan pouca atención como se reflicte no deficitario gasto público. Entre as funcións públicas de benestar a citada función familia/infancia inclúe ao conxunto de axudas monetarias, bens e servizos que supoñen un apoio financeiro aos fogares para nacemento e crianza dos fillos así como aqueles servizos sociais destinados a protexela familia e moi especialmente a crianza. Unha función na que Galiza, como o conxunto de España é especialmente deficitaria: si en España o gasto público destinado a esta función apenas chega ao 1,1% do PIB e en Galicia xira en torno ao 0,4% (66% da media estatal), os estados europeos nórdicos citados multiplican ese gasto (Dinamarca: 4%, Suecia: 3%, Noruega: 3,1%, Finlandia: 3%). Diferenzas que se fan visibles na maioría de prestacións e servizos que compoñen esta función, que deben servir para axudar a conciliación familiar, como por caso os permisos de maternidade/paternidade e as escolas de infancia entre outras. Os países escandinavos gozan duns permisos de maternidade/paternidade que están entre os mais xenerosos do mundo variando entre as 68 semanas de Suecia, as 52 de Dinamarca, as 45 de Noruega e as 38 semanas de Finlandia, coa particularidade dun elevado reparto na utilización destes permisos pois os homes participan nun 43% en Suecia, un 32% en Finlandia, un 31% en Dinamarca e un 30% en Noruega, tendo así tamén unha elevada participación nas tarefas familiares. Uns permisos que se combinan con un elevado índice de cobertura de prazas públicas nas escolas de infancia: Dinamarca 64%. 48% en Suecia, Noruega 38% e Finlandia 22% a pesares de que os longos permisos de maternidade/paternidade fan que moitos pais/nais escandinavos/as opten por coidar eles directamente dos fillos. As diferenzas con Galiza, e España son, xa que logo, enormes: os permisos de maternidade/paternidade varían entre as 16 semanas (maternidade) e as 4 semanas (paternidade) –están entre os mais baixos de Europa-, un déficit que ten claras consecuencias na democratización da familia e, xa que logo, da sociedade. O número de prazas públicas nas escolas de infancia non chega a cubrir en Galiza o 25%.Como se pode ver a distancia cos estados escandinavos é moi significativa. Elevados niveis de ocupación con altos salarios e tamén elevado nivel de desenrolo do estado de benestar que no caso dos estados nórdicos os sitúan entre os de maior nivel de vida a nivel mundial. Factores que, non resulta estraño, teñen tamén o seu reflexo na evolución positiva da súa demografía a pesares das duras condicións climáticas. Dinamarca, Suecia, Noruega, Finlandia poñen en evidencia que hai unha relación positiva entre poboación, emprego, salarios e benestar. Estes estados, en definitiva, demóstrannos que mediante a acción política pódense mudar as dinámicas demográficas negativas. Por todas estas razóns se a actual Xunta de Galicia está realmente interesada en reverter a actual dinámica demográfica negativa de Galiza ben faría en reverter tanto as duras políticas de axuste fiscal, que dinamitan o estado de benestar, impedindo a conciliación, como as políticas laborais neoliberais, que precarizan o emprego e fan aínda mais difícil para as mulleres galegas o aceso a un posto de traballo digno e en igualdade de condicións. Unha situación que coadxuva, sen xénero de dúbidas, a un menor desenrolo e tamén a unha menor liberdade en Galiza. Os estados europeos nórdicos mostráronnos o camiño: só hai que seguilo.


Summary: No ano do punk, Galiza tamén viviu a súa particular revolta musical. Pero foi de signo distinto. Emilio Cao publicaba o seu primeiro elepé, o mítico Fonte do Araño, e a música galega non volveu ser a mesma. O celtismo entraba pola porta grande e a relectura do folclore tinxíase de rock progresivo. "Este disco precisaba ser reeditado", afirma Nonito Pereira, do selo Polyrock e responsábel da nova versión en vinilo, "é algo totalmente vixente, tremendo".

Fonte do Araño desapareceu de circulación contra finais dos anos 80. Malia facer parte da memoria sentimental da xeración que viviu o esboroamento da ditadura, os designios discográficos non foron xenerosos con el. "Fixérono un grupo de rapaces, de apenas 20 anos, con intención de renovar a música galega", descríbeos Pereira. Con Cao (Compostela, 1953) á arpa, entraron ao estudio Audiofilm de Madrid Bernardo Martínez á frauta, Xosé Ferreirós á gaita e á percusión, Antón Seoane á zanfona e Xoán Piñón á guitarra eléctrica. "Escoitar No campo da festa e sentir como Xoán Piñón evoluciona coa guitarra ao estilo de Robert Fripp [guitarrista inglés e líder de King Crimson] é impresionante", esténdese. Aínda que foi a conexión co arpista bretón Alan Stivell, autor das notas da cuberta de Fonte do Araño, a que trascendeu, os fíos que atan a obra ao seu tempo máis alá do folk son múltiples. "O que fixo daquela Emilio Cao tiña relación co rock andaluz ou coa psicodelia catalá", sinala Pereira, "de feito, algunha canción compúxoa en Cadaqués". O único nome que figura na capa do disco é o do propio Cao. "Mais foi un traballo coral. Todos os músicos que participaron estaban de acordo nesa busca", indica. Unha busca que indagaba nas raíces populares para propulsalas á contemporaneidade. A propia funda de Fonte do Araño incide na idea. Estlización modernista de motivos prerrománicos, inspirados nas formas da cerámica de Buño ou do castro de Baroña, ideouna o deseñador Xosé Díaz. Corenta anos despois da primeira edición -Zafiro comercializouno en casete en 1986-, o elepé regresa ás (escasas) tendas de discos en, si, formato elepé. "Permite apreciar a portada en todo o seu esplendor", argumenta Nonito Pereira. De 49 anos, Pereira leva toda a vida vencellado á música. E chegou á Fonte do Araño por vía familiar. O seu pai, homónimo del, foi a plataforma orixinal da obra, a través da casa Abrente. "Tardamos dous anos en poñer a reedición, de 300 exemplares, na rúa", relata. Os dereitos de fabricación do disco pertencen á Sony. O proceso de concentración de empresas discográficas, acelerado nas dúas últimas décadas, explícao. "Novola, onde estaban por exemplo as Vainica Doble, gravárao e distribuírao. Zafiro fíxose co seu catálogo e rematou en mans de Ariola BMG. Sony mercou todo". Caso análogo, engade, é o do primeiros traballos de Fuxan os Ventos, hoxe propiedade de Phillips. Fonte do Araño é o segundo traballo de recuperación de Polyrock. Hai dous anos devolveu á vida outro elepé de lenda, N.H.U. (1978), rock progresivo en galego altamente cotizado nos foros internacionais especializados. Como Xocaloma, María Manoela ou Xoán Rubia, fixera parte do catálogo de Abrente. Tamén Milladoiro, o disco que en 1978 publicaron Antón Seoane e Rodrigo Romaní, e que Pereira fillo pensa agora en resucitar.


Summary: O Goberno galego aprobou dar continuidade á tramitación administrativa en materia de avaliación ambiental de 975 proxectos que estaban paralizados polo Estado de alarma. Unha trintena de colectivos sociais galegos alertan da situación de "indefensión" na que queda a veciñanza, que neste momento non pode estudar e fiscalizar estas iniciativas con normalidade.

A pasada semana o Consello da Xunta aprobou reactivar a tramitación administrativa en materia de avaliación ambiental de 975 proxectos que estaban paralizados polo Estado de alarma. O Goberno galego xustificou a medida na necesidade de "contribuír á recuperación progresiva da actividade económica e a mitigar o impacto da crise do coronavirus". A orde, publicada no DOG deste luns 4 de maio, leva a que comecen a correr os prazos de exposición pública destes proxectos industriais.A pasada semana o Consello da Xunta aprobou reactivar a tramitación administrativa en materia de avaliación ambiental de 975 proxectos que estaban paralizados polo Estado de alarmaA declaración do estado de alarma implicou que quedasen en suspenso con carácter xeral os termos e os prazos dos trámites administrativos das entidades do sector público. Porén, a Xunta defende que se permite "a continuación motivada de certos procedementos indispensables para protexer o interese xeral ou o funcionamento básico dos servizos". A reactivación da tramitación administrativa en materia ambiental beneficia a expedientes de outorgamento ou revisión de autorizacións ambientais integradas, a diferentes trámites de avaliación ambiental, a autorizacións e verificacións en materia de comercio de dereitos de emisión e a procedementos de xestión de residuos.Entre os proxectos beneficiados pola medida hai vertedoiros, plantas de xestión de residuos, proxectos de parques eólicos e subestacións eléctricas, liñas de alta tensión, subliñan os denunciantesMáis de 30 asociacións ambientalistas e colectivos sociais de toda Galicia veñen de asinar un escrito contra esta medida, denunciando que "a Xunta tenta aproveitar o estado de alarma para sacar adiante mil proxectos industriais especialmente controvertidos nun momento no que a cidadanía non ten garantidos os seus dereitos". As entidades, entre as que se atopan ADEGA, Verdegaia, Greenpeace, SLG ou a Federación Ecoloxista Galega, mais tamén colectivos locais e comarcais de todo o país, sinalan que entre os proxectos beneficiados pola medida hai "vertedoiros, plantas de xestión de residuos, proxectos de parques eólicos e subestacións eléctricas, liñas de alta tensión e factorías que emiten gases de efecto invernadoiro". Afirman que "detrás destes proxectos están medianas e grandes empresas (moitas veces foráneas) que pretenden facer un gran negocio cos recursos da nosa terra e que actúan unicamente en beneficio propio sen ter en conta as persoas e as contornas afectadas"."Núñez Feijóo trata descaradamente de deixarnos aos galegos e galegas en situación de indefensión e dificulta, aínda máis, a participación da cidadanía nos procedementos administrativos", denuncianOs colectivos asinantes subliñan que se trata "de proxectos especialmente sensibles e controvertidos que xeran un gran rexeitamento social" e que no actual estado de alarma vese dificultado o labor de fiscalización e control que a sociedade civil e a veciñanza afectada pode facer destes proxectos, ao non poder levarse a cabo con normalidade xuntanzas, asembleas e actos informativos, ou pola imposibilidade de desprazarse libremente polo territorio. Nestas condicións "afrontar un informe de impacto ambiental destes proxectos en colectivos veciñais e en condicións para contrastar toda a información, vírase imposible", sinala o comunicado. "Alberto Núñez Feijóo trata descaradamente de deixarnos aos galegos e galegas en situación de indefensión e dificulta, aínda máis, a participación da cidadanía nos procedementos administrativos, para beneficio e lucro destas empresas privadas", denuncian as entidades asinantes, que esixen que a Xunta dea marcha atrás na medida aprobada. O Goberno galego defende que se trata de proxectos "esenciais" e que a medida busca evitar que "a súa paralización supoña unha traba adicional" para a reactivación económicaO Goberno galego defende que se trata de proxectos "esenciais" que teñen en común "o seu marcado interese público". O Executivo destaca a necesidade de continuar coa tramitación destes expedientes "co fin de evitar que a súa paralización supoña unha traba adicional nun momento en que o tecido económico e industrial galego se enfronta a unha difícil situación e certas actividades se teñen visto obrigadas a parar temporalmente". Pola contra, os colectivos subliñan que a reactivación dos prazos administrativos destes proxectos non entra dentro das excepcións previstas polo decreto que regula o estado de alarma.


Summary: O colectivo Cerna pide que a militancia pase a formar parte das marés cidadás que se están a configurar en localidades e cidades.

O sector critico de Anova, nucleado en torno a Cerna, quer que a organización non concorra ás municipais de 2015, seguindo así os pasos de Podemos, e que opte por traballar e mergullarse nas iniciativas impulsadas pola "cidadanía indignada". Este sector considera que Anova-Irmandade Nacionalista debe de se abster de presentarse á cita electoral, tanto é que sexa en solitario como en coligación con outras forzas. O camiño sería o de que a militancia desta organización pase a se integrar como un máis nesas candidaturas e plataformas de base que están a abrollar en Galiza. Paula Vázquez Verao e Pablo Escobero, de Cerna, defenderon en rolda de prensa esta postura, e incidiron que esta posición xa foi apoiada en asembleas de Anova. Esta corrente, da que forman parte persoas como Luis Eyré ou Mario López Rico, entre outros, defende unha confluencia con movementos "rupturistas" xurdidos entre a cidadanía.


Summary: O goberno catalá quere unha reunión co presidente español, Mariano Rajoy, para lle prantexar de forma oficial o poder facer o referendo de autodeterminación. Rajoy, que recoñeceu que en Catalunya hai un "problema político", sinalou estar disposto a entrevistarse con Artur Mas "cando el queira, como sempre". Iso si, o marco, sinalou o presidente español, será o da Constitución española.

O conselleiro de Presidencia da Generalitat, Francesc Homs, vén de sinalar que o goberno catalá quere ter unha xuntanza co presidente español, Mariano Rajoy. Reunión na que Artur Mas demandaría oficialmente o poder facer un referendo de autodeterminación, segundo recolle o portal catalán Vilaweb. Na súa explicación, Homs afirmou que haberá consulta á cidadanía catalán, con permiso do estado ou non. No primeiro caso, mediante referendo. E se non, botando man da lei de consultas de Catalunya, prevista no Estatut. O conseller tamén sinalou que en caso de que o Tribunal Constitucional tombe esa vía "eles (por Madrid) terán un problema". O conselleiro de Presidencia da Generalitat, Francesc Homs, afirmou que haberá consulta á cidadanía catalán, con permiso do estado ou non "Queremos facer a consulta en 2014, però temos que seguir unha serie de pasos.O primeiro é aprobar unha resolución no Parlament, neste mes dexaneiro. A seguinte,dirixirnos ao goberno español e, de acordo coa lei de consultas de 2010, ver de organizar a consulta conxuntamente. De momento dirán que de ningunha das maneiras. O estado é responsábel de organizar referendos. Mais o estatuto contempla competencias exclusivas da Generalitat para organizar consultas, cousa que non teñen os vascos. É tan sinxelo como exercer estas competencias". "O estatuto contempla competencias exclusivas da Generalitat para organizar consultas, cousa que non teñen os vascos. É tan sinxelo como exercer estas competencias" A Generalitat sinala que está disposta a dar os pasos precisos para establecer canles de diálogo con Madrid. "Non lles pedimos que deixen de ser o que son. Mais eles tampouco nolo poden pedir a nós", afirmou Francesc Homs, que incideu na necesidade de repetar a vontade dos cataláns e catalás saída das urnas nas pasadas eleccións e que deixan un Parlamento con ampla maioría de forzas a prol da consulta de soberanía. Alianzas en Europa O novo goberno catalá amosou a súa confianza plena en que Catalunya atopará alianzas en Europa no camiño para dar voz á súa cidadanía sobre o seu futuro. "Estou convencido de que en Europa hai persoas con conviccións democráticas. E non oculto que tamén haberá dificultades, procedentes da propia dinámica dos estados. Mais posibilidades de alianzas, hainas". Rajoy: reunión si, mais coa Constitución como convidada Preguntado pol@s xornalistas sobre estas declracións, o presidente español limitouse a sinalar que está disposta a manter unha xuntanza con Artur Mas. "Cando el queira, como sempre", apuntou. Iso si, Mariano Rajoy, que recoñeceu que en Catalunya había un "problema político", xa sinalou que o diálogo terá que ser no "marco da Constitución".


Summary: O país perdeu 38.200 traballos en 2013 e conta con 400 parados máis que hai un ano. O desemprego sobe mentres descende no conxunto do Estado e o número de ocupados cae tamén en case 20.000 persoas no último trimestre.

Galicia suma 277.800 parados e conta con 38.600 ocupados menos e 400 desempregados máis que hai un ano. Esa é a realidade laboral que reflicte a Enquisa de Poboación Activa (EPA) feita pública esta mañá polo INE e que revela de novo o mal comportamento do emprego no país, que segue a sufrir os rigores da crise e que continúa a ver como milleiros de persoas emigran na busca dun futuro mellor fóra da terra. A destrución é máis que importante, xa que Galicia perdeu 38.200 empregos en 2013, sendo a terceira comunidade que máis destruíu nun ano (-3,77%), pero tamén no último trimestre, ao rexistrar 18.900 ocupados menos (-1,88%), malia que o incremento do paro no mesmo período -do 0,27%- é de 800 persoas. 18.100 activos menos nos últimos tres meses. Xa que logo, en Galicia hai menos dun millón de ocupados (987.300), que sosteñen máis dun millón de persoas entre os desempregados e os pensionistas. Por provincias, a destrución de emprego en Galicia concentrouse na da Coruña (-26.200). En Pontevedra, os ocupados caeron en 5.600 persoas, en Lugo en 4.300 e en Ourense en 2.600. Así, a taxa de actividade alcanza en Galicia o 54,32%, a segunda máis baixa por comunidades autónomas, unicamente por riba da de Asturias (52,04%). Son, en total, 2.329.000 galegos de 16 anos en diante, dos que 1.265.100 son activos, un 2,93% menos que ao peche de 2012 (-38.200 menos). Destes, 277.800 están desempregados e 987.300, ocupados. Do plus de resistencia ou do diferencial positivo do que adoitaba presumir a Xunta xa non queda nada. Mentres en Galicia volveu subir o paro en 2013 (+0,16%), o paro descendeu en 69.000 persoas no conxunto do Estado (-1,16%), aínda que se destruíron 198.900 empregos, unha situación semellante en todos os territorios. Hai menos paro, pero moito menos emprego. No país, nin tan sequera iso. Hai algo máis de paro e tamén hai moitísimo menos traballo. A xente abandona o mercado laboral ou decide emigrar. Dos 277.800 milleiros de parados galegos, 184.600 son homes e 129.200 son mulleres, sendo a taxa de actividade entre os homes do 60% fronte ao 49,1% das mulleres, e a de paro, tamén maior no xénero feminino (22,3%) que no masculino (22%). En canto aos fogares con todos os seus membros en paro, en Galicia hai 92.800 vivendas nas que todos os activos están en situación de desemprego, 3.600 máis que no trimestre pasado e 900 máis que hai un ano. No conxunto do Estado, a cifra medrou en 24.600 no último trimestre, até sumar un total de 1.832.300 fogares neste desesperante contexto. Emprego precario e temporal Se debullamos os datos do conxunto do Estado, decatámonos de que a reforma laboral do Goberno e a súa teima por potenciara temporalidade está a ter efecto no tipo de empregos que se están creando: as persoas cun posto de traballo a tempo completo baixaron en 218.100, mentres que o número de ocupados a tempo parcial creceu en 153.100. A porcentaxe de persoas que traballan a tempo parcial incrementouse en case un punto porcentual, até o 16,3% dos ocupados. A destrución de emprego foi maior no sector público que no privado. É unha tendencia que comezou a mediados de 2012 e que se consolidou, alentada polos recortes nas administracións e as novas normas laborais. No último trimestre do ano, o emprego público descendeu en 34.800 persoas, mentres que o privado fíxoo en 30.200. A diferenza acentúase se se considera todo 2013: durante o ano, o emprego público diminuíu un 4,1%, e o privado, un 0,55%. Só a agricultura creou emprego neto na última parte do ano, mentres que o sector servizos, a construción e a industria reduciron o seu número de persoas ocupadas.


Summary: En xaneiro do próximo ano, Pallasos en Rebeldía volverán facer rir un pobo asediado coa segunda edición do Festiclown Palestina, que se desenvolverá, desta volta, nos campos de refuxiados do Líbano. Para apoiar a acción chaman a participar esta quinta feira na gala de apoio que un grupo de artistas ofrecerán en Compostela.

Mago Teto, Camilo Franco, Sergio Pazos, Najla Shami, Luís Iglesia e Xabier Deive, Evaristo Calvo e Mónica de Nut serán os artistas que participen na gala que será presentada pola compañía oficial do Festiclown 'Os Sete Magníficos máis Un- e terá lugar o xoves ás 21 horas no salón de actos do hotel Araguaney. A gala foi presentada por representantes de Pallasos en Rebeldía, Festiclown, BDS Galiza ademais do Mago Teto e Camilo Franco, dous dos artistas convidados. A gala solidaria en favor do Festiclown Palestina celebrarase esta quinta feira no salón de actos do Hotel Araguaney. As entradas están xa á venda na Libraría Couceiro, chamando ao 981582836 ou escribindo a info@pallasosenrebeldia.org. Pódese tamén colaborar coa iniciativa iniciativa a través desta páxina de microfinanciamento http://www.verkami.com/projects/7435-festiclown-palestina-en-el-libano-2014 con aportacións económicas de apoio ao Festiclown Palestina. En xaneiro, unha equipa de Pallasos en Rebeldía viaxará ao Líbano e desenvolverá o segundo Festiclown en catro campos de refuxiados palestinos. "Achegarémonos á xente que está desprazada en campos e o noso obxectivo é que a risa e a arte que se fai en torno ao circo, á música e ao clown chegue en forma de caravana. Queremos canalizar a sensibilidade pola xente que está a sufrir e levarlle ánimo coa nosa risa", comenta Manuel Roxo, de Pallasos en Rebeldía. En 2011, o Festiclown Palestina desenvolveuse en territorios ocupados mais as dificultades son moitas e xa daquela o director do festival, Iván Prado, fora expulsado e puxera en perigo o desenvolvemento da acción. "Chegar a eses territorios con estruturas de aéreos, poño por caso, convértese nunha odisea, cun desgaste inmenso. Nos campos de refuxiados temos persoas que nos están a facilitar a xestión", explica sobre unha das razón de ir, desta volta, aos campos. De todas maneiras, o balance da primeira edición na que 40 persoas se desprazaron a territorios ocupados para ofrecer o seu espectáculo ao pobo palestino é, ao seu ver, "extraordinario e emocionante". "Foi un grande éxito para nós e agora repetimos nos campos porque alí tamén atopamos a necesidade básica de rir", sinala Roxo. Mil brazos que abrazan "O Festiclown ten que continuar e cremos nel como nun colectivo do que saen mil brazos de xente", sinala o organizador, que conta con que a gala sexa anticipo da solidariedade e o apoio cunha proposta que se financia coa vontade da organización e mesmo co peto dos propios artistas. "A situación que se vive alá é moi dura, inhumana, e non podemos darlle a espalda. Goliath pisotea a David cada día e desde hai moitos anos. Os campos son zonas asediadas, empobrecidas, coas necesidades básicas sen cubrir, que devecen porque chegue unha troupe de tolos cos seus coloríns e a súa alegría. Precisan da forza e a enerxía que ten o circo", anota Manuel Roxo, aínda lembrando a cálida acollida de 2011. Ghaleb Jaber Ibrahim, presidente da Fundación Araguaney, afirmou na presentación da gala que a situación actual de Palestina precisa da atención internacional e defendeu "a importancia de que non se esqueza o conflito". Camilo Franco, un dos creadores que van estar na gala, defendeu o riso como arma de transformación ao igual que Mago Teto, convencido da relevancia que ten que unha delegación de pallasos leven a alegría aos campos de refuxiados. Por BDS Galiza, Elvira Souto sinalou que proxectos como Festiclown "son tan eficaces e necesarios", non só pola propia experiencia co pobo palestino senón tamén polo traballo de concienciación que se desenvolve arredor da súa causa, na que se atopa tamén a campaña desenvolvida pola súa organización.


Summary: Repunta a presión hospitalaria en todas as áreas agás na de Compostela-O Barbanza.

Os casos activos da Covid-19 medran un día máis na Galiza até superar a barreira dos 3.000 por primeira vez desde comezos de marzo. En concreto, 3.016 positivos (39 máis que o sábado). Por áreas sanitarias, as e os doentes coa infección activa aumentan en catro delas. É o caso de Vigo, onde alcanzan os 874 en total (+31); A Coruña-Cee, até os 738 (+9); Pontevedra-O Salnés, até 481 (+12); e Lugo-A Mariña-Monforte, a 206 (+1). Con todo, baixan na área de Compostela-O Barbanza, a 343 (-3); en Ourense-Verín-O Barco, a 255 (-10); e en Ferrol, a 119 (-1). No que concirne aos contaxios detectados por todo tipo de probas, este domingo rexístranse 211 novos casos de coronavirus (+7), dos cales 191 foron confirmados cunha PCR. Deste modo, a taxa de positividade cae até 1,8%, por baixo da cifra de onte. Así mesmo, a Consellaría de Sanidade vén de notificar un novo pasamento, polo que o cómputo global ascende a 2.382 vítimas mortais. Repuntan os ingresos hospitalarios Por outra banda, nesta xornada volve subir a presión asistencial, deixando un total de 158 internamentos en planta (+12) e 46 nas unidades de coidados intensivos (+3). De feito, os hospitalizados incrementáronse en todas as áreas sanitarias agás na de Compostela, que rexistra 23 ingresados (-1), catro dos cales están na UCI. A área da Coruña volve situarse á cabeza cun total de 59 internamentos (+4), dos cales 12 (+3) están en coidados intensivos; mentres que na de Vigo son 43 (+3), oito deles en críticos (sen cambios). Mentres tanto, na área de Ourense xa son 29 as e os pacientes que requiren ingreso (+2), dos que 11 están na UCI (+1). E en Pontevedra hai 24 (+3), cinco deles en estado crítico (sen cambios). Pola súa banda, a área de Lugo contabiliza 13 persoas hospitalizadas (+2), das cales catro fican sen novidades en coidados intensivos; e Ferrol ten 12 (+2), dúas delas críticas.


Dicir que "non hai mal que por ben non veña" cando se trata de dereitos, ou mellor dito, cando se trata de recortes nestes ou directamente a súa eliminación, pode soar frívolo. Así que tratarei de explicarme o mellor posible para xustificar a utilización deste dito popular na miña reflexión. As feministas galegas, ante a ameaza dunha modificación nesta lei, reuníronse en torno á entón denominada Plataforma Galega polo Dereito ao Aborto A contrarreforma da Lei do Aborto auspiciada polo entón ministro de Xustiza do PP, Alberto Ruiz Gallardón, provocou unha contundente resposta da sociedade, pero sobre todo, das mulleres de todo o Estado. E Galicia non foi unha excepción. As feministas galegas, ante a ameaza dunha modificación nesta lei (antes mesmo de que Gallardón presentase o anteproxecto) reuníronse en torno á entón denominada Plataforma Galega polo Dereito ao Aborto, que veu traballando activamente ata agora en defensa do dereito das mulleres a decidir sobre o seu propio corpo e sobre algo tan persoal e íntimo como é a maternidade. E foi aí cando comezou un intenso e frutífero traballo en común. Nacionalistas, independentistas, comunistas, socialistas... nesa plataforma tivemos e temos cabida todas. Porque ás obvias diferenzas políticas, as feministas galegas soubemos antepoñer a defensa dos nosos dereitos, soubemos deixar a un lado esa suposta distancia que nos separa e, facendo gala dunha enorme capacidade de diálogo e xenerosidade, realizamos un enorme -e magnífico, se se me permite- traballo, cuxos froitos á vista están. Ás obvias diferenzas políticas, as feministas galegas soubemos antepoñer a defensa dos nosos dereitos E esa unidade é a que debe continuar. Non só porque, a pesar de conseguir tombar esa reforma e mesmo propiciar a dimisión do ministro Gallardón, a ameaza segue máis viva que nunca con outra reforma pola que o Goberno do PP pretende tutelar as mulleres de 16 e 17 anos e condenalas a abortar na clandestinidade ou a ter que informar un pai maltratador dun embarazo -cos riscos que iso supón-, senón porque se unha cousa quedou constatada nestes anos é que a unión fai a forza. Nuns días, a Plataforma Galega polo Dereito ao Aborto decidirá, nun debate aberto, profundo e sobre o que se xa se leva traballando nos últimos meses, sobre o futuro desta e sobre a posibilidade de abrir ese abano de colaboración do colectivo feminista galego -que inclúe entidades, sindicatos e partidos políticos- a outros temas que nos afectan ás mulleres e que son motivo de desigualdade e discriminación, sobre os que tamén podemos traballar xuntas. A defensa dos dereitos sexuais e reprodutivos -máis alá do dereito ao aborto que figura no propio nome da plataforma- pode ser o inicio dunha colaboración que tamén vimos fluír na loita contra a violencia de xénero. A Plataforma Galega polo Dereito ao Aborto decidirá, nun debate aberto, sobre o futuro desta e sobre a posibilidade de abrir ese abano de colaboración a outros temas que nos afectan ás mulleres Facer un esforzo do que xa demos probas que somos capaces de facer para selar un acordo que nos leve a camiñar en común a todas as mulleres feministas de Galicia presúmese un reto apaixonante e, aínda que complicado, creo que é necesario se queremos conseguir avances. Polo menos, esta secretaria de Igualdade do PSdeG porá todo o que está na súa man para acadar que as mulleres galegas ocupemos o lugar que nos corresponde. E, se é posible, xuntas.


Summary: "É unha contraposición entre os exilios do 36 e o acontecido no último ano". Así presenta Pauliña a súa nova canción Eu vin o mar chorar, videclip incluído, en que colabora o rapeiro mallorquín Valtònyc, exiliado en Bélxica.

"Semella [que o sucedido hai 82 anos] non se afasta tanto dos tempos que corren", explicou a cantante de Cambados esta quinta feira nas súas redes sociais ao publicar o vídeo, nun comunicado en que lembaraba, ademais, "as familias dun mar tinxido de negro". Eu vin o mar chorar o mar fai parte dun EP que inclúe tamén Decidiu non ser de ninguén, en que aborda a xustiza patriarcal co exemplo da sentenza sobre a Manada. Pauliña é autora do disco De-xeneración, do que estes dous temas son extensión.


Summary: Imponse (2-0) ao Reus en Riazor. O público mostrou o seu apoio aos traballadores e traballadoras de Alcoa mediante faixas e berros de 'Alcoa non fecha!'.

Un partido que se pon vento a favor aos 40 segundos de comezar é unha fortuna que ningunha equipa debería estropear. Non o fixo o Dépor, que antes do minuto 1 xa gañaba ao Reus grazas ao gol de Carlos Fernández aos 40 segundos. O Deportivo reivindicouse en casa, en Riazor, ante os seus, aos que brindou unha vitoria (2-0) e 3 puntos que sitúan os coruñeses no alto da táboa á espera de que se decidan o resto de partidos. Estadio de #Riazor. Apoyo a la plantilla contra el cierre de la planta de #Coruña. Me lo manda un trabajador de Alcoa. #Alcoanosecierra @Alcoanosecierra pic.twitter.com/1eVdzRuvT1— Isabel Bravo (@IsabelBravoF) 27 de outubro de 2018 Non foi un encontro dos que deixen pegada na memoria mais foi un partido ben resolto. O Depor adiantouse e soubo non deixar escapar o partido fronte a un Reus que, collido a contrapé, non deu sinais de poder reverter a situaciónm para alén de ocasións isoladas e, xa na recta final do partido, algunha oportunidade. A súa formulación de 5 defensas tivo que refacela após o primeiro gol para pasar a un 4-4-2 que tampouco lle serviu. Tamén tivo oportunidades o Dépor para ampliar o marcador mais estas non callaron. O xogo herculino fíxose máis preciso na circulación do balón ca noutros encontros, o que mellorou o seu acerto. Ficha técnica: Deportivo (2): Dani Giménez; David Simón, Domingos Duarte, Michele Somma (Bóveda, min.91), Diego Caballo; Edu Expósito, Álex Bergantiños, Vicente Gómez (Didier Moreno, min.87); Pedro Sánchez (Carles Gil, min.81); Quique González e Carlos Fernández. Reus (2): Edgar Badia; Bastos, Olmo, Catena, Gonzalo Pereira (Carbonell, min.66), Guerrero (Borja, min.66); Ortiz, Gus Ledes, Juan Domínguez; Linares e Carbia (Alfred, min.66). Goles: 1-0, min.1: Carlos Fernández. 2-0, min.54: Pedro Sánchez. Árbitro: Trujillo Suárez, do comité tinerfeño. Amoestou David Simón


Summary: Segundo domingo de campaña. As formacións políticas espremen o tempo ao máximo, con mitins en sesión de mañá e de tarde.

BNG -12 h, mitin en Monforte, con Ana Miranda e Xavier Vence, na Fraternal; 20.30 h, mitin en Allariz, no Hotel AC, con Ana Miranda e Xavier Vence. Compromiso por Galicia. -16.30, mitin en Vilar de Santos; 20.30 h, mitin en Cualedro. Ambos con Paulo Carlos López. AGE -12.30 h, mitin en Cangas, con Lidia Senra, Beiras e Yolanda Díaz, no Auditorio Municipal; 21.00, mitin en Ribadeo, na casa sindical, con Lidia Senra. PSdeG -12 h, acto sobre mocidade e Europa, no centro socio-cultural de Fontiñas, con José Blanco e o secretario xeral do PsdeG-PSOE, Gómez Besteiro; 14.30 h, mítin en Cambre, en Casa Pena, con José Blanco; ás 18 h, mitin en Cedeira, con José Blanco, no auditorio municipal; 20.30 h, tamén José Blanco mitinea, desta volta en Cervo, na Casa do Mar de San Cibrao. PP -12.30, mitin do PP en Pontevedra, no Teatro Principal, con Feijóo e Millán Mon; 17.30 h, mitin en Ferrol, no Teatro Jofre, con Feijóo e Millán Mon.


Summary: Hai un intre emblemático no verán cultural coruñés. Márcao a aparición en diferentes puntos da cidade de Spiderman, Obélix ou Tintín. E indica que comeza Viñetas desde o Atlántico, a festa anual da banda deseñada que dirixe o autor Miguelanxo Prado e que, desde o 5 ao 11 de agosto, encherá a Coruña de actividades relacionadas co cómic.

Exposicións, artistas invitadas, conferencias e 38 casetas de editoriais e librarías especializadas dispostas no paseo dos xardíns Méndez Núñez conforman a edición dunha cita inaugurada en 1998 e que este ano contará cun protagonista de relevo: Tintín. O personaxe, un dos principais da historieta europea, creado polo controvertido Hergé, aproxímase ao centenario e fará 90 anos. Viñetas conmemórao cunha exposición monográfica no Pazo de María Pita: Mil raios! Tesouros dun tintinófilo, de Pedro Rey. No Quisco Alfonso, un dos epicentros da feira da banda deseñada, haberá mostras Abel Alves, Isabel Greenberg, David Sala, Tony Sandoval e da poeta Yolanda Castaño, autora dos poemas do Puño e a Letra (Xerais, 2018), ilustrados por recoñecidos debuxantes galegos. O Palexco acollerá obra de Jorge Coelho, Albert Monteys ou Antonio Navarro. Na sala Salvador de Madariaga as asistentes poderán ver as láminas de Canción para afundir flores no mar, de Oliver Añón, premio Castelao 2018. Na Dársena, Pinta ou debuxas?. E na Torre de Hércules, os cartaces de todas as edicións de Viñetas desde o Atlántico. A maiores, entre a terza feira 6 de agosto e o sábado 10, o Quiosco Alfonso será escenario de numerosas palestras. Jorge Coello (18.15 horas) e Antonio Navarro (19.30 horas) falarán o 6 de agosto. O 7, Tony Sandoval (18.15 horas) e Isabel Greenberg (19.30 horas). O 8, Abel Alves (19.30 horas). O 9, Yolanda Castaño (18.15 horas) e Pedro Rey (19.30 horas). E o sábado 10, David Sala (18.15 horas) e Albert Monteys (19.30). As sinaturas de libros nas casetas da feira serán habituais ao longo da semana do festival, que organiza a Concellaría de Cultura da Coruña para que a cidade "vista de cómic e contaxie do espírito da historieta".


Summary: Unha Iniciativa Lexislativa Popular para o galego avanzar no ámbito socieconómico. Iso é o que se vai debater esta terza feira (a partir das 18.00 horas) no Parlamento galego. Vaina defender no Pleno Marcos Maceira, presidente da entidade promotora, a Mesa pola Normalización Lingüística. Non estará só: 28.000 asinaturas respaldan a ILP. Da maioría absoluta do PP dependerá que esas voces se convertan en lei.

Marcos Maceira compareceu esta segunda feira en Compostela en conferencia de imprensa para avanzar os argumentos que esta terza defenderá na tribuna do Pazo do Hórreo. Por o sintetizar nun, o presidente da MNL afirmou que o obxectivo da ILP é a "reposición" do galego nas empresas, onde está en situación de franca inferioridade a respeito da lingua dominante, o español. Unha ILP precisa para ser tramitada dun mínimo de 10.000 sinaturas. Esta ten o respaldo de 28.000 persoas, o que representa un indubidábel aval social para unha iniciativa que, revelou Maceira, contaría co apoio de "destacadas personalidades" do PP. A identidade dos apoios á ILP no seo da formación liderada por Feijóo mantívoa o presidente da MNL baixo reserva. En todo caso, é dubidoso que a iniciativa alcance o nihil obstat das bancadas conservadoras na votación desta tarde. Con todo, Maceira dixo estar "optimista" a respeito da sorte que irá correr a ILP no debate parlamentar e nese sentido argüíu que "ninguén entendería que os galegos non teñan recoñecidos os direitos para utilizar a lingua propia da súa comunidade" como si o terían, en troca, "outros cidadáns do Estado". Que significa a "reposición" do galego no mundo das empresas e do traballo? Basicamente conseguir a súa igualdade a respeito do status de que goza o español. Trataríase, pois, de "garantir legalmente o direito á igualdade", isto é, "ao entendimento e á atención en galego" no curso "das relacións comerciais e económicas". O camiño cara á igualdade ten de transitar por que "se ofereza documentación en galego en todos os contratos e formularios", ao tempo que se garanta que "a Administración contrate organizacións de servizvos públicos que atendan en galego". As cidadás deben ver satisfeito o seu direito a "receber en galego calquera tipo de informacion, aviso ou instrucións" e, alén diso, o respeito á toponimia oficial debe ser escrupuloso. 28.000 asinaturas e o respaldo de diversos colectivos Cando tome a palabra no Hórreo, Maceira non o fará só. Canda el, alén das 28.000 asinaturas, estarán representados unha manchea de colectivos cos que a Mesa foi tecendo consensos arredor desta ILP. Perante os meios, o presidente da MNL fixo referencia explícita tamén a reunións con organismos oficiais, tais como o Consello da Cultura Galega, a Secretaría Xeral de Política Lingüística, a Dirección Xeral de Comercio e Consumo e o Instituto Galego de Consumo. A ILP tería, aliás, o respaldo de "diversos sindicatos" e comités de empresa, nomeadamente "do sector da teleatención", onde a discriminación negativa do galego é máis patente, enfatizou Maceira. A protección legal do español da que o galego carece O contido da ILP, de prosperar, reactivaría disposicións legais do galego xa existentes, mais que non se están a efectivizar, argumentou o presidente da MNL. "O recoñecimento do galego xa estaba recollido noutros documentos aprobados polo propio Parlamento galego", dixo. Tamén existen normas de carácter internacional, tais como a Carta Europea das Linguas Rexionais e Minorizadads e a Declaración Universal dos Direitos Linguísticos de 1996. O problema para o galego é que este corpo legal na práctica non se aplica. "Hai 500 disposicións legais españolas" visando garantir o emprego do castelán, das cais por volta de "200 céntranse no ámbito socieconómico". Esa protección legal do español si que é efectiva. En troca, "e após 36 anos como autonomía" as "6 normas que amparan o galego" non se estarían a cumprir "en moitas ocasións". O debate da ILP está axendado para esta tarde apartir das 18.00 horas. Intervirá en primeiro termo o presidente da MNL e logo a seguir os portavoces dos distintos grupos parlamentares. Está prevista unha quenda de réplicas. A chave, como sempre, tena a maioría absoluta do PP. Corrección: na redacción inicial desta peza deslizáronse dous erros. A hora do comezo do debate é as 18 horas (e non as 18.30 como se consignaba equivocamente) e a Declaración Universal dos Direitos Lingüísticos é de 1996 e non de 1956 como se afirmaba de forma incorrecta.


Summary: Vén de presentarse A saúde como negocio, un libro colectivo coordinado por Pablo Vaamonde e editado por Laiovento que afonda na defensa dos servizos públicos e nos riscos de privatización da atención sanitaria. Ofrecémosvos un dos capítulos, obra da Plataforma para a Defensa da Sanidade Pública de Vigo, que denuncia os intereses empresariais e políticos ao redor da construción do novo centro hospitalario.

O contrato do novo hospital de Vigo foi adxudicado a un consorcio integrado por Acciona, Puentes y Calzadas, Altair Ingeniería y Aplicaciones, Concessia Cartera y Gestión de Infraestructuras e OCA (Obras, Caminos y Asfaltos), e nel consígnase que o custo final da obra, 1.795 millóns, multiplica por sete o custo inicial de 250 millóns. Ás empresas concesionarias garánteselles un beneficio empresarial do 8% sen ningún risco, cédeselles a explotación comercial do aparcadoiro estimada en 250 millóns e as tendas e locais comerciais. A pesar do brutal aumento do custo o proxecto do hospital sufriu importantes recortes para facelo máis atractivo como negocio aos adxudicatarios privados A pesar do brutal aumento do custo o proxecto do hospital sufriu importantes recortes para facelo máis atractivo como negocio aos adxudicatarios privados, polo que as camas pasaron de 1.460 a 900; a superficie construída reduciuse 28.000 m2, elimináronse os módulos de Investigación e Docencia, e as unidades de Cirurxía Maxilofacial e Queimados quedan en mans do hospital privado POVISA. A parte financeira do consorcio empresarial (Concessia Cartera, integrada por Ribera Salud, Caja de Ahorros del Mediterráneo –CAM– e Bancaja), que financiará, construirá e xestionará o novo hospital de Vigo está en situación de quebra económica. O Grupo Ribera Salud, constituído por CAM e Bancaja (actualmente integrada en Bankia), xestiona 28 hospitais e 100 centros de saúde no Estado. Con todo a CAM, malia recibir unha grande inxección de diñeiro público (2.800 millóns de euros) tivo que ser intervida e vendida ao Banco Sabadell por 1 euro. A parte financeira do consorcio empresarial (Concessia Cartera, integrada por Ribera Salud, CAM e Bancaja), que financiará, construirá e xestionará o novo hospital de Vigo está en situación de quebra económica Este grupo foi incapaz de conseguir os 50 millóns de euros necesarios para pagar a débeda contraída pola construción dun dos seus hospitais PFI (o hospital de Torrejón) e tivo que malvender os seus centros sanitarios en Valencia e Madrid: Rodrigo Rato e o presidente de Ribera Salud optaron por cerrar un proceso negociador en exclusiva con Capio (multinacional sueca) pola módica cifra de 115 millóns de euros, tras un informe de avaliación de ofertas elaborado pola consultora Price Waterhouse Coopers (PwC). Esta situación de insolvencia económica era coñecida pola Xunta no momento da adxudicación Esta situación de insolvencia económica era coñecida pola Xunta no momento da adxudicación. O presidente do Banco de España, Fernández Ordoñez, definiu CAM como o peor do peor das caixas de aforros e filtrara, xa en abril de 2009, unha listaxe de sete caixas que debían ser reestruturadas, entre as que se encontra a CAM. En 2009 a filial inmobiliaria da CAM estaba en situación de quebra técnica e no primeiro trimestre de 2010 a caixa alacantina obtén un resultado 30,6 % inferior ao do mesmo período de 2009. Ao peche do primeiro semestre do ano 2011 a CAM presentou unhas perdas de 1.731 millóns de euros, cunha taxa de morosidade do 20 % e unha exposición ao ladrillo de 16.000 millóns de euros. A adxudicataria da obra foi seleccionada pola consultora Price Waterhouse Coopers (PwC) que recibiu da Xunta de Galicia 220.000 euros por asesorar nesta adxudicación. Nesa época Luís de Guindos, actual ministro de Economía, era un alto executivo desa empresa. Conexións co Partido Popular: As entidades do consorcio elixido para financiar e construír o novo hospital de Vigo (Acciona, Puentes y Calzadas, Altair Ingeniería y Aplicaciones, Concessia Cartera y Gestión de Infraestructuras e Obras Caminos y Asfaltos), teñen intereses cruzados co Partido Popular: Manuel Lamela é un home do PP e da máxima confianza de Rato, ex-xefe do seu gabinete. Desde que abandonou a política en 2008 pasou de ser un xestor da sanidade pública a un empresario privado do mesmo sector. É o máximo dirixente de Madrid Medical Destination, que ten entre os seus socios a Capio Sanidade. Ademais Lamela é conselleiro de Bankia (Caja Madrid) adxudicataria do novo hospital de Vigo. Rodrigo Rato, ministro de Economía no goberno de Aznar. Presidente de Caja Madrid e presidente de Bankia. Encarga a PwC a auditoría do proceso de fusión protagonizado por Caja Madrid e Bancaja e inflúe na adxudicación de Ribera Salud a Capio. Luís de Guindos ocupou o cargo de secretario de Economía no goberno de Aznar, sendo ministro Rodrigo Rato. En 2008 intégrase en PwC, onde foi xefe dos servizos financeiros. Actualmente é ministro de Economía con Mariano Rajoy. Agustín Hernández, abandonou a Dirección de Obras Públicas da Xunta cando o PP perdeu o poder en Galiza, no ano 2005, e tardou apenas 2 meses en fichar pola construtora Puentes y Calzadas, seleccionada para a construción do novo hospital de Vigo, á que un ano antes outorgara contratos por máis de 30 millóns de euros, (naquel goberno de Manuel Fraga, Núñez Feijoó presidía a Consellería de Política Territorial). Agora é Conselleiro de Medio Ambiente no Goberno de Núñez Feijóo. Telmo Martín, parlamentario do PP e xefe da oposición no Concello de Pontevedra, é propietario de Hierros Santa Cruz, empresa subcontratada para construír o novo hospital de Vigo. Esta empresa subcontratou posteriormente os seus labores con empresas portuguesas que pagan a hora a 7 euros e cotiza polos seus empregados no país veciño. Algunhas preguntas relacionadas con esta situación Estase a utilizar o modelo de financiamento privado dos novos hospitais para beneficiar grupos financeiros e empresariais con diñeiro público Estase a utilizar o modelo de financiamento privado dos novos hospitais (PFI) para beneficiar grupos financeiros e empresariais con diñeiro público. Esta situación repercute negativamente sobre os recursos económicos e sanitarios públicos. Malvéndense os centros sanitarios de Ribera Salud a unha multinacional estranxeira (Capio) a pesar de que foron construídos e despois saneados, tras a súa quebra (Hospital de Alzira de financiamento PFI), co diñeiro dos cidadáns da Comunidade valenciana. Paralízase o proxecto do goberno bipartito para construír o novo hospital de Vigo, con financiamento e xestión públicos e adxudícase a unha UTE (Unión Temporal de Empresas) con entidades insolventes, o que supón un incremento do seu custo en arredor de 1.000 millóns de euros. Como se pretende financiar o novo hospital de Vigo mediante unha entidade como a CAM que foi adquirida por un banco catalán (que ten cuestionada a súa solvencia) por 1 euro? Como puido a Xunta de Galicia adxudicar o contrato para financiar e construír o novo hospital de Vigo a unha entidade como a CAM que estaba considerada polo Banco de España como a peor de todas esas entidades e en situación de quebra técnica? Como pode este goberno introducir recortes na atención sanitaria galega mentres cede á iniciativa privada a construción do novo hospital de Vigo por un custo 1.000 millóns de euros superior ao do financiamento público? Como pode o Partido Popular pedir sacrificios aos cidadáns e privatizar a sanidade pública porque, segundo eles, non nola podemos permitir, e mentres unha parte dos seus militantes sae beneficiada destes sacrificios e privatizacións?


Summary: A folga, que supera os tres meses, e a mobilización continuada do persoal logra que a maioría das demandas sexan aceptadas por Sanidade, que non cede na imposición de horas extras.

O persoal dos Puntos de Atención Continuada (PAC) en Galicia, unhas 900 persoas que traballan en 92 centros, reúnese este mércores e xoves en diferentes asembleas polo país para debater e analizar a última proposta que o Sergas realizou ao comité de folga tras a xuntanza do pasado martes. Logo de meses de mobilización e cun paro aínda vixente, a Consellería de Sanidade cedeu en boa parte das demandas dos profesionais pero mantense firme na negativa a aceptar un dos últimos puntos en negociación para poñer fin ao conflito. Será nos vindeiros días, unha vez que o comité analice cos seus avogados o acordo ofrecido, cando os traballadores voten "sobre unha decisión que será transcendente para o colectivo nos vindeiros anos". A mobilización e unha folga de máis de tres meses logra que o Sergas acepte a maioría de demandas pero mantense "intransixente" no que ten que ver co cómputo das horas extra na xornada anualAsí o aclara Ana Boedo, portavoz do comité de folga, sobre unha proposta do Sergas que aceptou boa parte das reclamacións pero que se mantén "intransixente" no que ten que ver coa xornada complementaria neutra. Para o Sergas, toda xornada complementaria, de non facerse, non se paga. O persoal defende que o exceso de xornada sexa "neutro" e que se a Consellería obriga un traballador a realizar determinadas horas extra nunha xornada anual, deberá percibir a contía que lle corresponda en caso de baixa ou permiso. "Aínda por riba de que nos obrigan, polo menos non ter a lousa enriba de saber que terás que recuperar esas horas se, por exemplo, tes que acudir a un enterro", explica Boedo. Sexa como for, a posición da Xunta semella inamobible. "Dá a impresión de que non van ir máis aló, que hai pouca marxe de negociación", explica o comité de folga, que por iso ve necesario analizar, mesmo con avogados, o borrador no que o Sergas si asume que os permisos de cinco días non repercutirán pero que temen que poida ser "unha trampa". A decisión quedará nas mans dun persoal que chegou a moito do demandado pero que non ve avances nun tema clave. Pola súa banda, o Sergas presentoulle ao comité de folga unha última proposta que, di, aínda "mellora" a última realizada. Propón un incremento retributivo pola realización de noites e festivos ou domingos nun 50% en 2020 e doutro 50% en 2021, o que suporía un aumento de media de 600 euros anuais por noites e de 1.400 polas xornadas festivas. Logo de máis dun ano de conflito e de tres meses e medio de folga indefinida, o persoal dos PAC conseguiu melloras en case todos os puntos reclamados. De feito, a Consellería de Sanidade fala sempre de que cumpriu con nove das once medidas formuladas polos sindicatos e que xa aceptara abonar dúas dietas de manutención en domingos e festivos, unha medida que se ampliou tamén a cando o servizo sexa de 24 horas. "A mobilización e os resultados dela foron moi importantes; o Sergas empeza a decatarse de que non vale dicir unicamente que non hai persoal"Ademais, o Sergas tamén atendeu a demanda, á espera de que se concrete, de dotar os PAC de equipos completos e necesarios. "Entenderon a importancia de que haxa un médico e un profesional de enfermería sempre", explican desde o comité de folga. Tamén a dispoñibilidade de uniformidade suficiente, con imaxe corporativa única e equipos de protección individual (EPI), maior participación do persoal na fixación dos obxectivos ou a eliminación do indicador de derivación hospitalaria como obxectivo do servizo vinculado á produtividade. "A mobilización e os seus resultados foron moi importantes, por suposto; permitiunos, primeiramente, sentar nas mesas de negociación e expoñer os nosos problemas, moitos deles negociados e admitidos, e tamén para que o Sergas empece a decatarse de que non serve dicir unicamente que non hai persoal ou sinalar ese como único problema", explica Ana Boedo.


Summary: Xa está no prelo o número 33 do noso semanario, centrado na grave crise vivida esta semana no Parlamento galego. Sermos Galiza editorializa sobre un asunto que conmoveu a vida política do país.

Alén da crise institucional desatada pola decisión da presidenta do Parlamento de Galiza, o número 33 do semanario debrúzase tamén sobre o imparábel medre do paro en Galiza, xa á beira d@s 300.000 desempregad@s. Incluímos tamén entrevistas co portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez; do avogado de David Reboredo, o preso vigués non indultado polo Goberno Rajoy; e do escritor Sechu Sende. Este número é tamén o da estrea como colaborador de Sermos Galiza de Cosme Torreiro, un espía nos quiosques. Imperdíbel a súa primeira peza. Nas páxinas de Cultura, enxergamos desde Galiza a obra de Jane Austen Orgullo e Prexuízo, no 200 aniversario do seu aparecimento.


Summary: Controlar os novos contaxios por coronavirus é un dos obxectivos esenciais na fase de desconfinamento. Nesta etapa avanzada da epidemia xorde unha figura destacada para atender o labor de vixilancia epidemiolóxica e frear a expansión da COVID-19. Entra en xogo o rastrexador, encargado de identificar os contactos dos novos positivos e iniciar un seguimento da súa evolución. Na Galiza, a encomenda recae sobre unha plataforma tecnolóxica integrada por unha vintena de operadoras.

A detección precoz de novos casos positivos por coronavirus mais o reforzo da vixilancia epidemiolóxica son dous dos requirimentos para avanzar nun desconfinamento libre de contaxios. Rebaixar ao máximo a transmisión é unha prioridade para controlar a propagación da COVID-19 e garantir unha evolución favorábel da doenza. O Ministerio de Sanidade xa adiantou a necesidade de consolidar estas dúas capacidades do sistema de saúde. Un esforzo ao que contribúen numerosos indicadores diarios mais tamén unha figura que gaña relevancia nesta nova fase do desconfinamento: a do rastrexador. Coñecer a trazabilidade dos casos positivos que se vaian detectando nesta etapa máis avanzada da epidemia será un factor chave para evitar a extensión do virus. Trátase de rastrexar os contactos dos novos positivos para os pór en corentena, vixiar a súa sintomatoloxía e anticipar futuras infeccións. Así, o método consiste en identificar os contactos e en continuar un seguimento rigoroso de todas as persoas que vaian entrando nesta rede de posíbeis casos para evitar que xeren novas cadeas de transmisión. Trátase de rastrexar os contactos dos novos positivos para os pór en corentena, vixiar a súa sintomatoloxía e anticipar futuras infeccións. Plataforma tecnolóxica A experiencia funciona con éxito noutros países. A China, Corea do Sur, Estados Unidos, Bélxica, Alemaña e Reino Unido son algúns dos que contan con profesionais formadas para rastrexar a difusión do virus. No Estado español non existe un protocolo que diga como se debe afrontar esta vixilancia epidemiolóxica, así que a súa planificación depende dos diferentes territorios. Na Galiza, o Sergas acaba de pór en marcha unha plataforma tecnolóxica integrada por un equipo de 20 operadoras encargadas de activar o seguimento das pacientes diagnosticadas como casos sospeitosos de COVID-19 e dos seus contactos, sen precisar máis sobre o seu perfil profesional nin da relación coa Consellaría de Sanidade, que non respondeu as preguntas de Nós Diario ao respecto. Xa deberían estar funcionando desde hai un mes. Sen entrar a valorar, de primeiras, a fórmula escollida pola Administración galega, é cara a onde piden dirixir os esforzos profesionais da saúde pública e da Atención Primaria. "A porcentaxe de persoas inmunes na Galiza é moi baixa", asegura o profesor emérito de Medicina Preventiva e Saúde Pública da Universidade de Santiago de Compostela Juan Gestal. "Debemos ser moi coidados e cumprir coas medidas de prevención". Baixo o seu punto de vista, o estudo de seroprevalencia desenvolvido polo Sergas "era importante levalo a cabo para coñecer a situación epidemiolóxica. Coido que acadou o seu obxectivo, mais agora é moi importante que se localicen as fontes de infección, moitas delas asintomáticas". Para Juan Gestal, o labor dos rastrexadores é imprescindíbel neste estadio da pandemia. "Xa deberían estar funcionando desde hai un mes, tal como recomendou a Organización Mundial da Saúde". O profesor da USC reivindica "o diagnóstico precoz de todos os casos, por leves que sexan, e a busca exhaustiva dos seus contactos". Tamén de asintomáticos, en todos os ámbitos, sobre todo, entre os colectivos de maior risco: "persoal sanitario, sociosanitario, residentes da tercera idade, colectivos esenciais e empresas". "Cando a curva de asintomáticos comece a diminuír, despois de acadar o cumio, indicará que empezamos a ter baixo control a fonte de infección. Este é o único modo de asegurar que non vaiamos ter un novo brote, ademais do noso propio comportamento", recalca. Un papel activo Desde a Atención Primaria, Moncho Veras, médico de familia na área sanitaria da Coruña e membro de SOS Sanidade Pública, reclama un papel máis activo do seu servizo. "Creo que o estudo de contactos se lle debería encargar á Atención Primaria, sen sacalo fóra do sistema". Non sabemos quen é ese grupo nin onde está, tampouco se van ter acceso ou non ás historias clínicas. Estabelecer vías paralelas non adoita funcionar, explica a Nós Diario, porque implica sacar fóra do sistema un seguimento esencial dos casos positivos e dos seus contactos. "Non sabemos quen é ese grupo nin onde está, tampouco se van ter acceso ou non ás historias clínicas. A información que temos é que nós, ao introducir un determinado código nun historial, activamos unha alerta que salta nesa central, e que a partir de aí, teñen 24 horas para recabar toda a información e iniciar o rastrexo", afirma. Con todo, descoñece o funcionamento pormenorizado do protocolo e dubida que sexa o máis eficaz para as usuarias, que manteñen o centro de saúde como espazo sanitario de refencia. "É un traballo para a Atención Primaria", salienta, "e se consideran que non está en condicións de asumilo, deberían reforzala, porque a plataforma de rastrexo tamén exixiu contratar". Claridade e negociación Desde o ámbito sindical, comparten boa parte das dúbidas e do descoñecemento que manifesta o colectivo médico. "Non sabemos quen son os operadores nin a que empresa pertencen. A semana pasada, por dúas veces, en días consecutivos, preguntámoslle ao director de Asistencia Sanitaria, mais non obtivemos ningunha reposta", sinala María Xosé Abuín, da CIG-Saúde. "E preocúpanos saber quen vai facer o traballo de rastrexo e de recompilación de datos; porque sexa quen sexa, vai ter acceso a información privada da poboación galega, social e sanitaria, moi relevante", engade. Desde CCOO tamén din non saber "nada". "Nin do protocolo que van usar nin do sistema de alertas nin dos perfís profesionais que se van encargar do rastrexo". Con todo, Emilia Lamas mantén que esta vixilancia non pode desvincularse do plan de reactivación da Atención Primaria, por iso defende un papel máis activo "dos centros de saúde, do 061 e dos Puntos de Atención Continuada (PAC)". Para Javier Martínez, responsábel de Sanidade de UXT, urxe que a Consellaría explique o funcionamento da plataforma de rastrexo e onde se localiza, ademais de por que optou por esta solución no canto de "reforzar con persoal público os servizos sanitarios, sobre todo cando hai profesionais nas listas" que ben poderían realizar este seguimento. Os sindicatos denuncian escurantismo e unha escasa negociación por parte da Xunta, por iso instan a Administración a consensuar o cambio de modelo na actividade asistencial sanitaria, unha consecuencia derivada do coronavirus que vai supor a reorganización do patrón actual. Así, piden negociar as novas condición laborais e asistenciais. Sospeitosos e confirmados Todos os territorios deberán notificar a diario ao Centro de Coordinación de Alertas e Emerxencias Sanitarias estatal os casos sospeitosos e confirmados, tanto os detectados en Atención Primaria como nos hospitais. Cada terza feira, deberán informar das doentes asintomáticas que tivesen síntomas compatíbeis coa enfermedade hai máis de 14 días e cun resultado de infección resolta nun test se


Summary: Autoriza por cuarta vez que se manteña o estado de alarma. 178 votos a favor, 75 en contra e 97 abstencións. O Goberno español contou co apoio de PNV e Cs, entre outros partidos, e o BNG abstívose.

O Pleno do Congreso das Deputadas vén de aprobar a cuarta prórroga do estado de alarma decretado polo Goberno español pola pandemia do coronavirus, que levará as restricións até as cero horas do vindeiro 24 de maio. Aínda que superou o limiar da maioría absoluta, esta nova ampliación tivo menos apoios que as anteriores posto que o PP pasou á abstención e Esquerra Republicana (ERC) ao bloque do 'non'. O Executivo de Pedro Sánchez decretou o estado de alarma o pasado 14 de marzo para poder adoptar medidas extraordinarias contra a COVID-19 e cos acordos de última horas con Ciudadanos e o PNV manterá esas limitacións durante 15 días máis. Menos apoios A primeira prórroga, a do 23 de marzo, non tivo votos en contra; na segunda, o 9 de abril, opuxéronse Vox e a CUP (54 votos); a terceira, do día 22 dese mes, engadiuse Junts (62); e nesta última adheríronse ERC e Foro Asturias, o que elevou a 75 os votos en contra. A pesar de aumentar o número de deputadas que se suman ao bloque do 'non' nesta nova ampliación do estado de alarma, o decreto de prórroga saíu adiante porque, ademais do PSOE e Unidas Podemos, tamén contou co respaldo de Ciudadanos, o PNV, Máis País, Compromís, Coalición Canaria, Nueva Canarias, o Partido Regionalista de Cantabria (PRC) e Teruel Existe. Pola súa parte, o PP, que xa avanzou a principios de semana que non apoiaría prorrogar esta situación, decantouse finalmente pola abstención, do mesmo xeito que UPN (o seu socio electoral en Nafarroa), e o Bloque Nacionalista Galego (BNG), que optou por esta postura ao evidenciar que o Goberno traballa nunha liña "equivocada" e "centralizadora". Decidir desde a Galiza O deputado do BNG Néstor Rego subliñou que o BNG sempre tivo claro que "o obxectivo principal é salvar vidas" e que iso está "por diante de calquera obxectivo político". O nacionalista defendeu que o ámbito de decisión na fase de desconfinamento progresivo debe ser a Galiza. "Fíxense en que estado colocaron a cuestión que, fronte a un Goberno de partidos que se din autonomistas (e de vez en cando mesmo federalistas) que se empecinan en centralizar, somos as forzas políticas soberanistas, que non estamos a favor do modelo autonómico porque o noso obxectivo é a soberanía das nosas nacións, as que estamos defendendo aquí as competencias autonómicas. No noso caso, non os xestores, senón as institucións nacionais do noso país, da Galiza", manifestou Rego. Néstor Rego sinalou que os criterios marcados polo Executivo español evidencian o "descoñecemento da realidade da Galiza". "Temos unha forma diferente de habitar o territorio que nunca entenderon en Madrid e parece que este Goberno segue sen entender", destacou. Acordo co PNV Así, houbo un total de 178 votos a favor, 75 en contra e 97 abstencións nesta votación para a que o Goberno precisaba unha maioría simple da Cámara. A presidenta do Congreso, Meritxell Batet, trasladou que 304 deputadas se acolleron ao procedemento de voto telemático e 47 estiveron presentes no hemiciclo. PSOE e Unidas Podemos aceptaron unha proposta do PNV para que o desconfinamento se decida de maneira compartida entre o Goberno e os diferentes territorios do Estado para lograr o apoio das nacionalistas vascas. Outra petición das nacionalistas foi a de poder convocar eleccións embora estar vixente o estado de alarma.


Summary: Carballo-Calero realizou unha lección maxistral sobre o pintor en Lalín. O acto comezou cunhas palabras do presidente da institución, Manuel Quintana Martelo.

A Real Academia Galega de Belas Artes (Ragba) conmemorou nesta sexta feira de maneira solemne o 'Día das Artes Galegas 2022' en Lalín, cun encontro institucional en lembranza do pintor José Otero Abeledo, coñecido como Laxeiro. O Auditorio Municipal da localidade foi o lugar escollido para homenaxear o artista, non moi lonxe da súa casa natal da parroquia de Donramiro. O acto comezou cunhas palabras do presidente da institución, Manuel Quintana Martelo, que narrou a infancia e os inicios do pintor. "Laxeiro nunca abandonou a súa historia e foi quen de levar todo ese mundo fantasioso á súa pintura sen caer nos tópicos do folclore", sinalou o responsábel da Ragba. Laxeiro contará cun acto solemne en Lalín para conmemorar o 'Día das Artes Galegas' 'Bebendo os soños' A intervención central do acto tivo lugar coa lección maxistral sobre a pintura de Laxeiro que realizou a académica numeraria da Sección de Expertas nas Artes da Ragba, María Victoria Carballo-Calero Ramos. Baixo o título Beber nos soños dos séculos, sacado dun texto do propio artista extraído dunha carta dirixida ao director dun xornal na que trataba a elaboración dunha posíbel biografía do pintor Lino M. Villafínez, Carballo-Calero foi deseñando a liña progresiva da pintura do homenaxeado. No seu discurso resaltou a bolsa concedida polo Concello de Lalín en 1931 para estudar en Madrid, que lle posibilitou o contacto con intelectuais galeguistas naquela etapa republicana, a exposición de 1934 na Facultade de Filosofía e Letras de Santiago, o traslado a Pontevedra en 1940, ou o estabelecemento en Vigo en 1942. Para ela, son fitos que explican obras cruciais, como o mural O manantial da vida do Café Moderno de Pontevedra ou cadros como Trasmundo, dos anos 40. O universo de Laxeiro en América pode visitarse até o 5 de xuño en Lalín A conferenciante pasou logo a considerar esencial a viaxe a Arxentina en 1951, invitado por Luís Seoane con motivo dunha exposición de artistas galegos. Alí, explicou que a súa linguaxe "bifurcouse" entre o tradicional e a experimentación. Descobre a Picasso e transita cara a unha "neofiguración". Cando retorna á Galiza no comezo dos 70, chega cargado de experiencia cunha pintura da que ten desaparecido, practicamente, a narratividade dando paso a "unha pintura de síntese que, segundo as explicacións de María Victoria Carballo-Calero, desembocara na abstracción". Rematou a lección coa reivindicación da súa figura por parte do Grupo Atlántica nos 80 e os últimos anos dun pintor "máis difícil de asimilar pola falta de anécdota, pero mais lírica, se cabe", segundo a académica.


Summary: Ás críticas da Mesa Intersindical dos Bombeiros diante da xestión que fai a Dirección Xeral de Emerxencias do temporal que afecta ao país sumáronse ás da Asociación Profesional de Bombeiros Forestais de Galiza (Apropiga), que acusa a Xunta de "neglixencia".

Apropiga, a Asociación Profesional de Bombeiros Forestais de Galiza, carga contra a Xunta por non mobilizar "en ningún momento" este corpo de profesionais a pesar do elevado número de incidencias que deixa ao seu paso o temporal. A asociación acusa a Dirección Xeral de Emerxencias e a Consellaría de Medio Rural de "neglixencia" por manter os bombeiros forestais e as motobombas "parados nas súas bases". Advirte, nun comunicado, de que mentres os servizos de emerxencias municipais "se vían desbordados", a Xunta "nin sequera" declarou a alerta entre as brigadas forestais. Non é a vez primeira que Apropiga critica a "actitude neglixente" do Goberno de Alberto Núñez Feijóo. Fixo o propio cando en 2009, no paso do ciclón Klaus, a Xunta "non aproveitou o potencial dos recursos cos que conta". O protesto de Apropiga chega após a Mesa Intersindical de Bombeiros denunciara "a nula xestión dos recursos humanos" durante o temporal.


Cando, no ano 2009, o PP regresou á Xunta tras apenas tres anos e medio de ausencia, unha das súas primeiras decisións foi eliminar rapidamente calquera rastro simbólico que puidese quedar do Goberno de coalición de PSdeG e BNG. Desapareceron os logotipos e identidades gráficas das consellerías e os seus departamentos, foron eliminados nomes e imaxes das icónicas Galescolas e diversas denominacións regresaron aos tempos de Fraga.O ex-conselleiro Roberto Varela anunciara a recuperación do Pelegrín para o Xacobeo 2010, pero o plan quedara desbotado; agora Turismo vén de contratar o "deseño gráfico da nova identidade visual" do popular personaxeFroito daquel proceso caeu tamén o logotipo que a desaparecida Consellería de Innovación e Industria implantara con vistas ao Xacobeo 2010, que foi remudado polo que empregara a Xunta en 1999 e 2004, un círculo formado por vieiras. Inicialmente, o daquela conselleiro de Cultura, Roberto Varela, anunciara que o revival afectaba tamén ao emblemático Pelegrín. "É lóxico recuperar o que sempre funcionou", explicara, ademais de anunciar un "look máis moderno e actual" para o popular personaxe, que nos anos 90 foi presentado con numerosas caracterizacións.Aquel anuncio nunca se cumpriu. Os vellos logos regresaron xunto con algún novo, pero o Goberno galego considerou, finalmente, que Pelegrín estaba "anticuado". Neste tempo o personaxe creado para o Xacobeo 93 polo deseñador Luis Carballo, recentemente falecido, estivo ausente da cartelaría e eventos oficiais -agás contadas excepcións- pero moi presente en multitude de locais e instalacións ligadas ao Camiño de Santiago. Pero semella que esa ausencia ten data de caducidade. Non en van, a Xunta vén de contratar o deseño dunha "nova identidade visual" para Pelegrín.O contrato chega na preparación do Xacobeo 2021 e en plena reestruturación da Sociedade Anónima do Xacobeo, cuxo xerente vén de cesar no cargoA Axencia Turismo de Galicia vén de asinar un contrato de 12.795 euros co estudio de deseño gráfico de Nuria Carballo, filla do autor orixinal -a súa compañía ten sedes en Vigo, Madrid, Lisboa e Londres e actualmente opera comercialmente co nome Unconventional London- que ten como obxecto o "deseño gráfico da nova identidade visual de Pelegrín". Esta contratación prodúcese en pleno proceso de preparación do Xacobeo 2021, evento para o que a Xunta creou un cargo específico -a comisaria do Xacobeo- que vén de adquirir máis peso tras o cesamento do ata agora xerente da Sociedade Anónima do Plan Xacobeo, Rafael Sánchez Bargiela.Se tras este redeseño a Xunta decide recuperar a Pelegrín a popular mascota convivirá coa nova marca oficial do Xacobeo, rexistrada formalmente a mediados de 2018 e xa empregada de xeito cotián polo Goberno galego en numerosos soportes. Regresaría así un personaxe que nestes anos só foi recuperado en clave de nostalxia, como nunha exposición, en decembro do ano pasado, sobre o vixésimo quinto aniversario da declaración do Camiño de Santiago como patrimonio mundial da humanidade.


Agora nesta situación tan crítica teño moi presente as vosas risas e o voso desprezo cando vos dixemos que non podiamos seguir por este camiño. Non fixestes caso ningún e agora temos o que temos e o que esta por chegar que non vai ser mellor senón todo o contrario. Levamos anos dicindo (no meu caso non menos de 10) que isto ou algo similar (que antes ou despois vai vir tamén) podía pasar. E non o dixemos sen base científica ningunha. Apoiamos os nosos argumentos no mundo da ciencia á que agora lle reclamades unha solución rápida para poder seguir coa vosa vida de progreso e modernidade.A vosoutros non vos importamos nada. Ignorádesnos, como ignorades as nosas reclamacións, as nosas queixas, as nosas suxestións porque no fondo non nos vedes mais que como carne de canón. Penso que o que realmente pensades e que somos moitos e que sobramos. Non facemos máis que estorbar a hora de que poidades seguir esquilmando o territorio, contaminando os rios e os mares, vertendo veleno ao aire, matando persoas por uns kg de ouro no corazón do amazonas ou de cobre en calquera outra parte do mundo. Penso que vos fode (non me pidades que sexa educado porque estou de moi mala hostia) todo o que é pequeno, todo o que é local de proximidade, todo o que se pode reparar, todo o colectivo, todo o que non ten unha porta xiratoria ou non vos permite cobrar un soldo anual que para nós equivale a perto da soma de todos os salarios da nosa vida.O voso progreso e modernidade crearon este monstro que nos ten a todas e a todos aterrorizados. Desprezastes a vida no rural e convencéstesnos que o moderno e vivir apiñados en cidades, ao mesmo tempo que xogastes a ser deuses con manipulacións xenéticas, con agrotóxicos e megagranxas de porcos, galiñas, vacas as que atiborrades de antibióticos. Todo isto e moito mais non podía traer nada bo. Se o voso progreso creou este monstro a vosa globalización encargouse de esparexelo por todo o planeta seguindo os camiños arteriosos de voos subvencionados para facelos low cost. Fostes os homes e mulleres que vos pensades "importantes" os que nos trouxestes esta peste que temos encima. Ríaas de nós cando falabamos de cambio climático, de peak oil, de solidariedade norte-sur, de ecofeminismo, de defensa do territorio, de defensa do que é noso; en definitiva cando clamábamos por un cambio de paradigma con criterios decrecentistas. E agora, despois do que está sucedendo, deberías de darvos conta que non podemos deixar de mirar para vós como os culpables que nos metestes a peste na nosas vidas, cos vosos voos "importantes" de homes e mulleres importantes polo mundo global e coas vosas relacións persoais entre importantes. Se non fora así como se explica que tanto executivo, político e famoso collese o bicho as primeiras de cambio?Pero non contentos co arrastrarnos ate as mesmas portas do abismo co voso progreso agora pedídesnos que asumamos sacrificios en pro de superar esta crise. E facedelo sen pestanear, con promesas que sabemos que non ides cumprir. Hai tempo que sabemos que os homes e mulleres importantes falades con lingua de serpe e que sodes forte co débil e débil co forte, porque a vosa ética só rende contas ao diñeiro fácil e abundante, ao gran capital, a banca, as multinacionais depredadoras, ...Estamos diante do abismo ao que dixemos que nos arrastrariades. Sabédelo, porque se vos dixo. Díxosevos que o cambio climático podía traer asociado pandemias e epidemias, igual que se vos dixo que entre outras moitas cousas está en perigo a sustentabilidade alimentaria do planeta por a mesma causa, mais vosoutros preferides ignorar as advertencias do mundo científico a ese ao que agora lle pedides solucións rápidas. Sabedes que no Estado tedes totalmente en precario o mundo da ciencia e que practicamente non existe investigación pública con contido social?. Da privada mellor no falar porque busca o que busca: os cartos de todos nós e, conségueos con mais portas xiratorias. Outro tanto estades a facer coa sanidade pública a que nos últimos anos deixastes desatendida economicamente para beneficiar a privada dos vosos amigos importantes e así asegurar máis poltronas ben pagadas onde sentar.Non contentos con facernos todo o mal que nos estades facendo decidides aproveitar o "estado de shock" no que nos atopamos para sacar proveito. Si, sabemos que ides sacar proveito, que os postos de traballo que se perdan non se van recuperar, que ides aproveitar a situación para concentrar máis a riqueza en menos mans e que ides pedir que sacrifiquemos os nosos dereitos, o nosa vida material e mesmo a nosa liberdade polo ben común de derrotar o monstro que creastes e espallestes por todo o planeta. Xa nos demostrastes que non tedes escrúpulos ningún porque nesta situación extrema sodes que de dar mais dereitos aos vosos cans de clase media que aos nosos fillos de clase traballadora. Pregúntovos eu: vai haber que sacar as crianzas con correa e agatuñando a 4 patas mentres imita os ladridos dun can para poder sacalo fora dos minúsculos pisos nos que vive a maioría da clase traballadora ou ides artellar algún mecanismo de paseo pautado por idades? Ides permitir que as familias monoparentais non teñan que deixar só aos seus fillos e fillas de corta idade ou ides multalos cada vez que saian facer a compra?As persoas Decrecentistas non nos pilla por sorpresa todo o que esta pasando levamos anos esperando polo "cisne negro", preparándonos e intentando que moita xente estivera a tanto do que ía suceder; non tanto no material senón mais ben no emocional e no intelectual. Saber o que está sucedendo axuda a tomar as decisións correctas. Sabemos que fronte a nosa visión do futuro está a vosa. No noso mundo non sobra ninguén, mais sobra o exceso. No voso, tedes dereito aos vosos excesos e sobramos moitas de nós. No noso mundo Decrecentista a ruralización, a destecnoloxización, a axuda mutua, a colaboración, o debate, o asemblearismo, o local, o próximo, todas e cada unha das nosas R son parte da solución para non caer no abismo. Para o voso mundo tecnolóxicamente avanzado e súper e falsamente Bio a maior parte da poboación non somos mais que un estorbo. Remato dicindo que a vosa visión do que ten que ser o futuro ten un nome chamase: ECOFASCISMO. Moito me temo que estades empezando a aplicalo pois de non ser así: a que ven que os vosos cans teñan mais dereitos que os nosos fillos e que o voso exercito se teña apostado nas cidades coa metralleta ao lombo?. A caso ides combater o coronavirus con balas e mísiles?


Summary: Realismo do trío de Xan Campos, exhibe un repertorio de oito temas compostos por Campos no que hai sons de balada clásica, paisaxes minimalistas e cancións para bailar en calquera parte.

O formato clásico do trío mantén a forma e alterna a revisitación do ortodoxo coa incursión en novos territorio que refrescan e revitalizan o formato: como se fose a mellor maneira de enfrontar a música, a ecuación piano + baixo + batería permanece, por moito que a música cambie. O pianista Xan Campos retoma a fórmula con Horacio García (dobre baixo) e Iago Fernández (batería) para remozala con aires europeos. Algúns dos discos de Brad Mehldau ou Mark Giulana non quedan lonxe dos horizontes que explora o trío galego, mais a personalidade aflora máis alá de paralelismos. Realismo / Xan Campos / Free Code / 2020 / Oito pezas / 18 euros (edición en vinilo) Realismo exhibe un repertorio de oito temas compostos por Campos no que hai sons de balada clásica, paisaxes minimalistas e cancións para bailar en calquera parte. O pianista de Cangas introduce argumentos da electrónica e dun certo soul nun disco que está tinxido dunha curiosa auréola misteriosa: os campos polos que transita están unidos máis por un concepto indefinido de formato que por parentescos xenéricos. Música que carga coa responsabilidade de reivindicar a igualdade entre o ordinario e o excepcional, entre os acordes que fan soñar e os que nos devolven ao real que nos arrodea. O disco comeza con "Palinestesia" marcando un ritmo exacto que enmarca vagas de música expresiva e fluída. O traballo de Fernández sinaliza todo o disco, xa sexa liderando o metro ou ofrecendo unha atmosfera propicia -os seus pratos deben ser hipnóticos- para que García e Campos desenvolvan as súas cadencias: en "Vontades" son os charles e en "Fame Noir" o bombo, por exemplo, pero a súa presenza sempre sobrevoa a música de Realismo. "Amoría", "Mochi" ou "Teoría" son cortes para soñar con pistas de baile e percusións industriais, aínda que o herdo do jazz-rock dos setenta ronda moitas das seccións do primeiro e o disco sound dos oitenta asoma polo terceiro. "Mochi", porén, é pura potencia electrónica, música para dislocarse. A produción de Hevi (Malandrómeda) probabelmente engade aquí o seu punto de vigor. "1991" subliña o contraste: trío de jazz-club que progresa cara a sonoridades case clásicas nas que o baixo comparte protagonismo cunha case melódica que proporciona suavidade e densidade. O disco remata con "Espello de auga", que abre o abano sonoro cun experimento inopinado que se move entre Bach e a experimentación sonora: un tema que soa igual reproducido do revés que do dereito. A maxia reside nesa atención ao detalle musical que sobrevén en calquera dimensión da existencia. Difícil non atopar o correlato nalgunha das composicións dun disco que malia a súa variedade, ou quizais a causa dela, mantén a mesma coherencia que a vida.


Summary: "Non me falta valor, non son un covarde nin timorato, senón que actúo por principios: creo na política que, entre outras cousas, se inventou para evitar a confrontación e a guerra", escribiu o presidente de México, Andrés Manuel López Obrador (AMLO) nunha misiva a Donald Trump. Washington anunciou esta quinta feira a imposición de gravames (un arancel de 5 por cento) ás exportacións mexicanas. Os EUA responsabilizan o executivo do país azteca da chegada de inmigrantes irregulares a solo norteamericano.

Trump abre unha guerra comercial con México, país que desde a chegada de AMLO á súa presidencia marcou distancias con Washington. O presidente republicano non perdoa a López Obrador que non se sumase aos apoios expresados desde outras capitais latinoamericanas ao golpe en curso en Venezuela. Os aranceis (comezarían no 5 por cento mais irían medrando se a inmigración irregular non cesa) serían a factura a pagar polo goberno mexicano. Na súa misiva a Trump, AMLO razoa que os problemas "non se resolven con impostos ou medidas coercitivas. Como converter da noite á mañá o país da fraternidade para cos migrantes do mundo nun guetto, nun espazo fechado onde se estigmatiza, se maltrata, se persegue, se expulsa ou se cancela o direito á xustiza a quen busca con esforzo e traballo vivir libres de miseria". Conciliador, López Obrador tira da historia para ilustrar que é perfeitamente posíbel manter unha relación fraterna cos EUA: "Cando a expropiación petroleira, o presidente demócrata Franklin D. Roosvelt entendeu as profundas razóns que levaron o presidente patriota Lázaro Cárdenas a actuar en favor da nosa soberanía". É dubidoso que este apelo á memoria do presidente do New Deal vaia conmover Donald Trump, cada día máis disposto a utilizar as armas da guerra económica contra os gobernos que non seguen as súas consignas.


Summary: O presidente Pedro Sánchez agradeceu a Pablo Iglesias o traballo realizado porque "pese ás diferentes visións" dos seus partidos sempre prevaleceu a "responsabilidade".

O presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, confirmou esta terza feira, 30 de marzo, os cambios xa previstos no Executivo tras a saída de Pablo Iglesias e nomeou vicepresidenta terceira Yolanda Díaz -que segue á fronte do Ministerio de Traballo-, ascendeu á Vicepresidencia segunda Nadia Calviño e fixo ministra de Dereitos Sociais a Ione Belarra. Sánchez subliñou o que se trata dun Goberno feminista. Co nomeamento de Díaz son catro as vicepresidentas do Executivo, que suma unha muller máis como ministra ao nomear Ione Belarra como titular de Dereitos Sociais e Axenda 2030. Desta forma, as catro vicepresidentas do Goberno pasan a ser mulleres, algo que Pedro Sánchez destacou, deixando claro que o seu Executivo é o sexto do mundo que ten maior proporción de mulleres e o cuarto dentro da Unión Europea. Cando Pablo Iglesias informou de que renunciaría como vicepresidente segundo e ministro de Axenda Social para encabezar a candidatura de Unidas Podemos á Presidencia de Madrid nas eleccións autonómicas do próximo 4 de maio, o líder de Unidas Podemos propuxo que Yolanda Díaz o substituise na Vicepresidencia segunda do Executivo, mantendo a carteira de Traballo, e que Ione Belarra asumise Dereitos Sociais. Mais o PSOE viu incompatíbel a Vicepresidencia segunda con Traballo con base na actual estrutura do Goberno. Sánchez tería dado a escoller que Yolanda Díaz fose vicepresidenta segunda e ministra de Dereitos Sociais ou ben seguir en Traballo e asumir a Vicepresidencia terceira, e que Nadia Calviño, ministra de Economía se fixese coa Vicepresidencia segunda. E esta segunda opción foi a que se acordou xa o pasado 16 de marzo e hoxe se formalizou. Co nomeamento de Díaz é a primeira vez que o Partido Comunista de España (PCE), nos seus 100 anos de historia, logra ter unha militante na Vicepresidencia dun Executivo español que, neste caso, como galega, é tamén integrante do Partido Comunista de Galicia. Con todo, nos últimos tempos Díaz non participa da vida interna do partido e en 2019 causou baixa de Izquierda Unida a causa de, segundo transcendeu tempo despois, diferenzas coa dirección federal. Ao coller a Vicepresidencia, Díaz asume tamén o liderado de Unidas Podemos no Executivo que até o de agora mantiña Iglesias. Antes de partillaren Goberno ambos traballaron xuntos na Galiza, cando Iglesias asesorou Alternativa Galega de Esquerdas nas eleccións galegas de 2012, nas que Díaz foi candidata xunto a Xosé Manuel Beiras. Agradezco a @PabloIglesias su trabajo en la @VSocialGob. En este tiempo, la pandemia nos ha hecho enfrentarnos a un enorme reto. Desde las diferentes visiones de nuestros partidos, en el Gobierno de coalición ha prevalecido la unidad, la responsabilidad y el interés general. pic.twitter.com/Orp2MANBxt— Pedro Sánchez (@sanchezcastejon) March 30, 2021 Hoy ha sido mi último Consejo de Ministros. Orgulloso de terminar mi etapa en el Gobierno de coalición cumpliendo el compromiso de reconstruir el sistema de atención a la dependencia, revirtiendo los recortes del PP. Ha sido un honor ser vicepresidente del Gobierno de España. pic.twitter.com/7h4bQ3Wl9n— Pablo Iglesias 🔻 (@PabloIglesias) March 30, 2021