Summary: Os pacientes hospitalizados aumentan a 140 e a taxa de positividade mantense nun 13%

Galiza principia esta semana con 11.086 casos activos de Covid-19, que supoñen máis do duplo que hai sete días, e cun lixeiro descenso en novos contaxios a 975, após catro xornadas por riba do milleiro, mentres que os pacientes hospitalizados por este coronavirus aumentan a 140, que constitúen 18 máis, e a taxa de positividade mantense nun 13%. Segundo os datos actualizados na mañá desta segunda feira pola Consellaría de Sanidade con rexistros até as 18 horas do domingo, aumentan a 119 as persoas ingresadas en unidades convencionais pola Covid-19, que representan 19 máis que na xornada anterior, e baixan a 21 as que se atopan en UCI, unha menos. Por áreas sanitarias, a presión hospitalaria aumenta nas sete, en maior medida na de Ferrol, que conta con catro pacientes Covid en UCI -un máis- e 10 noutras unidades -catro mais- e na de Vigo, que conta cun en críticos -un menos- e con 24 noutras unidades -catro máis-. No inicio desta semana os casos activos ascenden a 11.086, que supoñen 723 máis que a xornada anterior, ao haber máis contaxios (975) que altas (252), polo que segue a tendencia ascendente nesta quinta onda por vixésimo sexto día consecutivo. Con respecto a hai sete días, as infeccións activas duplícanse, xa que o 12 de xullo había 5.058. Por áreas sanitarias, os casos activos aumentan en todas, coa de Vigo á cabeza (+171); seguida da da Coruña (+168); Santiago e Barbanza (+106); Lugo (+87); Pontevedra e O Salnés (+82); Ourense (+66) e Ferrol (+43). No relativo aos novos contaxios de Covid-19, após catro días por riba do milleiro, no arranque desta semana descenden a 975 en Galiza, o que supón 195 menos que a xornada anterior. No conxunto da Galiza foron confirmados 963 positivos por Probas Diagnósticas de Infección Activa (PDIA) no último día (que poden corresponder a casos activos doutras xornadas aos que se realiza unha nova proba diagnóstica), que implican 254 menos que o día anterior, dos cales 224 corresponde á área de Vigo; 210, á da Coruña e Cee; 150, á de Pontevedra e O Salnés; 122, á de Santiago e Barbanza; 109, á de Ourense; 106, á de Lugo; e 42, á de Ferrol. En canto á taxa de positividade das PCR, mantense nun 13,5%, após alcanzar o domingo o 13,39%. Deste modo, continuamos por riba dese 5% que establece a OMS para dar por controlada a pandemia. As persoas falecidas diagnosticadas con Covid-19 na Galiza desde o inicio da pandemia mantéñense en 2.442 ao non notificar Sanidade novos óbitos este domingo.


Summary: Veciñanza de Touro e O Pino, directamente atinxida polo plan de reabrir as minas de cobre, mais tamén doutras comarcas de Galiza mobilizáronse este domingo para rexeitar un proxecto que, denuncian, vai xerar prexuízos sociais, económicos e ambientais. Máis de 2.500 persoas participaron na mobilización.

A veciñanza mostrou este domingo de forma clara o seu rexeitamento ao proxecto megamineiro para o Touro e O Pino. Un 'Non' que non se circunscribiu só a veciñanza destes dous concellos da comarca de Arzúa, que levan meses mobilizándose contra a reapertura da mina de cobre, senón tamén veciños e veciñas doutras partes de Galiza que acudiron ata Touro para mobilizarse contra o proxecto: desde Compostela, A Coruña, Costa da Morte, Terra Chá ou Ría de Arousa, entre outras procedencias. A manifestación-tractorada comezou perto da balsa mineira de Angumil para remantar diante da Casa do Concello de Touro, onde unha moza e un mozo procederon a ler un manifesto. Centos de persoas tomaron parte na marcha, na que se poideron ver faixas con mensaxes claras: "Atalaya [multinacional que pretende reabrir a mina], you are not welcome", "Nin nos van calar nin nos van parar", "Berremos como labregas, mina non!", "Galiza non é unha mina". Primeiro, a xente Convocada pola Plataforma Mina O Touro-O Pino Non, a mobilización tivo o apoio de diferentes organizacións políticas, sindicatos, colectivos ambientalistas e tamén outras plataformas, como a PDRA, en defensa da Ría de Arousa. Manuel, un bateeiro arousán, criticaba que o goberno galego non teña parados os pés á multinacional que quer volver explotar o cobre: "non se pode poñer os intereses dunha empresa por riba da saúde e do traballo de miles de galegos". A marcha combinou reivindicación cun ton festivo e a denuncia coa vistosidade, como a da media ducia de esqueletes que desfilaban con gadañas indicando que a mina era "a morte" para a zona. Algo que partillan veciños como Eduardo, gandeiro de Loxo (Touro) e que sinalaba que a reapertura da mina "significaría o feche total das nosas explotacións" gandeiras. Ou Suso, tamén de Touro, e que en declaracións a Pilar Aymara, afirmaba que con este protesto pretendíase "que nos escoiten, que quen goberna non o fai". "É un proxecto desastroso para esta zona, cárganse do que vivimos nesta terra, que é agro e gandeiría". Perigoso Mais o perigo non se limita a estes concellos. A pretensión de explotar a mina a ceo aberto de case 700 hectáreas para extraer cobre de forma intensiva durante os vindeiros 15 anos é un risco para un área máis ampla. A explotación levaba 3 décadas abandonada (funcionou de 1973-1986) e sen reparar a pegada ambiental que deixou. Varios estudos confirman que as drenaxes ácidas e verteduras teñen afectado a augas de afluentes do Ulla, que desemboca na Ría de Arousa, a maior riqueza pesqueira e marisqueira de Europa. A mobilización deste domingo non é o fin, segundo insisten os organizadores, senón un paso máis na dinámica mobilizadora para para parar esta mina. A pelota, lembran, está no tellado da Xunta. "Esta é a primeira mobilización e non será a última, ata que a Xunta de Galicia dedida dar o carpetazo a este proxecto". Na marcha estaban presentes representantes políticos como Goretti Sanmartin e Xosé Luis Rivas, 'Mini', (BNG), e Luís Villares e Anton Sánchez (En Marea), así como a eurodeputada Lidia Senra. Imaxes de GZ Contrainfo, da Plataforma Mina Touro e O Pino non.


Summary: A realidade agarda por Alberto Núñez Feixoo. Se na segunda feira eran os traballadores e traballadoras do complexo de Alcoa en San Cibrao quen demandaban ao presidente en funcións unha alternativa aos despedimentos provocados polo fechamento, no día de onte facíano os da factoría de aluminio da Coruña. Á critica situación económica da Galiza, agravada por unha pandemia que abre novas fendas noutros sectores da actividade, súmase tamén un escenario de emerxencia sanitaria que obriga a pór a punto os servizos públicos.

Asituación da factoría de Alcoa en San Cibrao (Cervo) foi un tema chave da campaña electoral na Galiza. A decisión da dirección da compañía de despedir perto de 500 traballadores e traballadoras -cantidade que se elevaría a máis de 800 tendo en conta as auxiliares- dunha empresa que é o principal motor económico do norte galego e as importantes mobilizacións para protestar contra a medida converteron a problemática desta fábrica nunha cuestión central na axenda da totalidade das formacións políticas. A 10 días de que remate o prazo para facer efectivo o Expediente de Regulación de Emprego anunciado pola multinacional, a representación social da factoría exixe a Alberto Núñez Feixoo que cumpra coas súas promesas. O presidente galego garantiu a continuidade da actividade na planta en caso de repetir á fronte da Xunta. Ademais, Feixoo comprometeu o seu apoio á intervención da fábrica, aspecto sobre o cal deberá manifestarse o seu partido no Congreso. A defensa do emprego na factoría de San Cibrao é unha das primeiras tarefas que ten por diante o Executivo galego en funcións, cos ollos dos traballadores e traballadoras e do conxunto da comarca da Mariña postos nos compromisos do Partido Popular. Alcoa non é máis que un exemplo da crise do sector industrial na Galiza. Outro tanto acontece na construción naval, un dos sectores estratéxicos da economía, na empresa auxiliar do automóbil, na actividade conserveira, exemplificada no conflito da fábrica de Thenaisie Provote no Grove, e noutras áreas da actividade económica en todo o país. Na segunda feira, nunha intervención diante da dirección do Partido Popular para valorar os resultados electorais, o presidente galego referiuse á situación dalgunhas destas empresas e expresou a súa vontade de atoparlles unha solución. Os traballadores e traballadoras afectadas agardan agora que pase das palabras aos feitos. As novas fendas económicas A pandemia abriu unha nova fenda económica na Galiza. As actividades ligadas ao sector servizos están padecendo de maneira moi particular as consecuencias dunha situación que retrae o consumo interno e que muda os hábitos da cidadanía. Neste contexto, o comercio retallista e a hostalaría estanse levando a peor parte, con centos de negocios fechados ao longo de todo o país e con máis de 1.900 traballadores autónomos que cesaron na súa actividade nos primeiros cinco meses deste ano. Feixoo foi un dos poucos presidentes autonómicos que se negou a arbitrar axudas para este colectivo, aprobando nas últimas semanas un chamado "cheque autónomo" que non cobre as expectativas. O desenvolvemento da campaña turística apunta a un empeoramento da situación no sector servizos. A caída das reservas como consecuencia da pandemia e do rebrote da Mariña apunta a unha crise sen precedentes na actividade comercial na Galiza para o outono, razón que está levando as asociacións de autónomos e autónomas a demandar liñas de axuda que permitan facer fronte á situación. A Federación de Comercio da Mariña foi a primeira en solicitar medidas, avanzando nun camiño que van percorrer outras asociacións nos próximos días co obxectivo de que Feixoo faga efectivos os compromisos electorais nese sentido. A axenda económica vai mandar na lexislatura que comeza. O previsíbel deterioro das condicións de vida das maiorías sociais como consecuencia dun aumento das taxas de desemprego e da perda de poder adquisitivo do conxunto da poboación obrigan os poderes públicos a arbitraren mecanismos que palíen os seus efectos. O presidente galego expresou durante a campaña o compromiso do seu Goberno de que "ninguén fique atrás". Porén, no seu programa non concretou ningunha proposta, deixando en mans das ONG a atención aos sectores máis desfavorecidos. A debilidade dos servizos públicos O corononavirus deixou ao descuberto as debilidades dos servizos públicos na Galiza. Un caso paradigmático atopámolo no Servizo Galego de Saúde (Sergas), onde as políticas de recortes aplicadas polos diferentes Executivos de Feixoo concretáronse nunha falla de persoal especializado, nunha diminución de camas hospitalarias e nunha redución das prazas da Unidade de Coidados Intensivos (UCI). Así, por exemplo, a finais do mes de febreiro a cobertura das UCI situouse en 5,92 prazas por cada 100.000 habitantes, fronte ás 8,28 por cada 100.000 habitantes do conxunto do Estado español ou das 12,5 por cada 100.000 habitantes de Italia. Se na primeira vaga da pandemia a menor afección do coronavirus na Galiza evitou un colapso no Sergas, a ausencia de medidas de prevención por parte da Consellaría de Sanidade pon en risco, segundo colectivos como SOS Sanidade Pública e sindicatos, a resposta en posteriores rebrotes. Estas entidades advirten de que Feixoo non adoptou medidas para dotar de máis medios humanos e materiais a sanidade pública. De feito, iniciou a súa etapa como presidente en funcións neste novo período acometendo recortes como a supresión da ambulancia medicalizada do distrito sanitario do Salnés, segundo denunciou onte a CIG, sindicato maioritario no sector. A mortalidade, advertiron plataformas como Rede, Federación Galega de Usuarios e Familias de Residencias e Dependencia, tamén se viu favorecida pola ausencia dun compromiso cun sistema de xestión pública para a atención ás persoas da terceira idade. A xestión pública nas residencias representa 22,8% das prazas da Galiza e concentra menos de 1% das persoas falecidas durante a pandemia, fronte aos centros de maiores privados, que sumaron 99,2% das mortes vinculadas a residencias, e 44,58% do total das defuncións producidas no país a causa da Covid-19. Unha circunstancia que se viu agravada pola negativa do Goberno galego a intervir xeriátricos malia coñecer, polas actas do Servizo de Inspección da Consellaría de Benestar, as deficiencias dos mesmos. Feixoo comprometeu mudanzas no modelo de xestión dos centros de maiores. Así, en diversas comparecencias públicas no mes de abril apuntou á necesidade de introducir cambios, mais até a altura non se acometeu ningún. As asociacións de familiares de usuarios das residencias observan como a Xunta da Galiza "mira cara a outro lado" diante das "carencias e a precariedade" que se manifesta na meirande parte das residencias privadas.


Summary: A canle de Youtube da entidade albivermella está subindo encontros antigos do equipo lucense.

Todos os afeccionados e afeccionadas teñen ganas de fútbol, tamén as do Club Deportivo Lugo. Non obstante, polo de agora terán que conformarse con ver repeticións de partidos desde a casa. Por este motivo, o Lugo e grazas á cesión de dereitos por parte da Liga de Fútbol Profesional, está a emitir na súa canle de Youtube encontros de tempadas pasadas. Entre outros, os seareiros e seareiras albivermellos puideron e poderán gozar, sen moverse do sofá, de encontros transcendentais na historia do clube o Lugo–Bilbao Athletic da tempada 2015/16, ou CD Lugo- Almería da pasada campaña, así doutros partidos contra rivais que son historicos da Primeira División como Zaragoza, Numancia ou Osasuna. Por outra banda, desde a entidade albivermella anuncia que "debido ao endurecemento do estado de alarma" até o vindeiro día 9 de abril "non será posíbel acender a megafonía do Anxo Carro para emitir o xa típico 'Resistiré', pero seguro que desde as nosas casas enviaremos un aplauso moi forte aos heroes que loita cada día contra esta pandemia", apunta o Club Deportivo Lugo.


Summary: Guieiro, caderno de opinión e debate editado pola Unión da Mocidade Galega (UMG), volveu xuntar 41 anos despois Francisco Rodríguez e Ramón López Suevos para reflexionar sobre Problemática nacional e colonialismo, unha obra chave na conformación do corpo doutrinal do nacionalismo popular.

Hai corenta un anos, estamos en abril de 1978, Edicións Xistral editaba Problemática nacional e colonialismo: o caso galego, volume redactado man a man por Francisco Rodríguez e Ramón López Suevos. Os autores xa contribuíran en traballos anteriores, no ámbito económico e cultural, á explicación do problema galego, nunha liña analítica homologábel a que se desenvolvía noutras realidades coloniais e no que adiantaban unha análise de conxunto sobre os aspectos basilares da cuestión nacional e as derivadas asociadas á mesma no plano da acción política. A obra é debedora do corpo ideolóxico do nacionalismo de preguerra, sintetizado por Daniel Castelao no Sempre en Galiza; da tradición marxista, particularmente daquela que forneceu razóns ás loitas de liberación nacional ao longo do século XX; e da práctica política e elaboración teórica do movemento patriótico galego reorganizado á volta dos anos sesenta. A mentalidade social propia dun pobo colonizado Sermos Galiza tivo acceso ao vídeo da conversa, en que Francisco Rodríguez non dubida en afirmar que "a mentalidade social da Galiza é propia dun pobo colonizado (…), isto está vencellado en última instancia a un factor de dependencia económica que nos segue considerando un pobo cuxos intereses están en función da externalización, creo que seguen sendo basicamente os factores que están indicados no libro". Rodríguez enmarca a publicación como "a resposta a unha inquietude, porque viamos que se estaba fechando a marxe rupturista no que nós vivimos durante moitos anos, e foi unha especie de afirmación do que eran, segundo o noso criterio, as bases mínimas nas que se tiña que asentar o nacionalismo". O histórico dirixente nacionalista observa con optimismo o futuro e sinala que "se unha sociedade existe e ademais ten vontade de existir, iso e imparábel". A Galiza actual Ramón López Suevos repara sobre a caracterización da Galiza actual afirmando que "xa nin caixas de aforros temos. Eu creo que aínda perdemos máis do que sae no libro. O problema enerxético creo que é peor que nunca. Estamos desde calquera punto de vista sometidos economicamente, e como política e culturalmente é unha obviedade, pois por iso ao que lle chamabamos colonialismo eu sigo chamándolle colonialismo". Suevos non escapa ao longo da conversa a aqueles aspectos vinculados á actualidade política máis inmediata, asociando a aparición de Podemos á perda de expectativas entre sectores das clases medias como consecuencia da crise. Na mesma dirección de Rodríguez considera que "hai cousas que facilitan o nacemento das novas nacións-Estado na Europa occidental aínda agora, a globalización fai que o comercio internacional sexa relativamente libre, iso para as nacións pequenas é moi bo, as nacións pequenas por definición teñen que estaren especializadas". Unha actualización teórica fundamental para o nacionalismo A versión da conversa entre Francisco Rodríguez e Ramón López Suevos recollida na revista Guieiro vén acompañada dun artigo do historiador e secretario xeral da UPG Néstor Rego, onde afirma que "a aparición de Problemática nacional e colonialismo: o caso galego, en 1978, sistematiza e permite difundir máis amplamente a análise da realidade galega como a dunha nación colonizada ao tempo que apunta liñas de acción para a loita popular pola soberanía nacional e o socialismo". Segundo o dirixente nacionalista, "o traballo de Francisco Rodríguez e Ramón López Suevos representa unha actualización teórica fundamental para o nacionalismo, nun momento en que ten de enfrontar xa a nova etapa política do post-franquismo que se abre coa chamada Transición democrática".


A investigadora Iria-Friné Rivera Vázquez analiza a atracción de Risco polas vangardas, neste 30 de abril no que se celebra o 50 cabodano da morte do intelectual nacionalista. "Seica se discute moito este manifesto… Hoxe viña A Nosa Terra entre riseira e amoscada por istas lerias novas", escribe Risco en La Zarpa sobre o impacto do Manifesto Mais Alá en xullo de 1922. "A todos nos ha chegar o tempo de pasarmos ao archivo, e non ha estar mal que os novos remexan nil para nos desempoiraren, inda que sexa a vasoirazos". Que Risco xustifique o "desempoiramento a vasoirazos" do Manifesto reflicte non só a súa defensa das novas xeracións fronte ás vellas, senón tamén o seu senso innovador. A través de publicacións e conferencias, Risco fala a miúdo dos novos movementos vangardistas que xorden en Europa. E procura difundilos, estudalos e aprender neles. A cuestión non é rexeitalos, senón aprehendelos para xerar novas producións na cultura galega. Entende esta creación artística como cultivo da identidade, a través da cal xorden obras dunha orixinalidade absoluta, ao mesmo tempo novas e atemporais. Que Risco xustifique o "desempoiramento a vasoirazos" do Manifesto reflicte non só a súa defensa das novas xeracións fronte ás vellas, senón tamén o seu senso innovador As Vangardas como movemento global significan para Risco a liberdade de concibir e interpretar, por exemplo, a realidade ou a tradición. Isto permite que os ámbitos artísticos adquiran un carácter orgánico, poidan rexenerarse e conectar coa sociedade contemporánea galega: temas, figuras e xéneros xa coñecidos poden ser ampliados ou reinterpretados segundo as visións e influencias dos novos artistas. Para Risco, a introdución de novos conceptos non significa a perda de identidade, senón o enriquecemento a través da conciliación entre tradición e innovación. As Vangardas como movemento global significan para Risco a liberdade de concibir e interpretar, por exemplo, a realidade ou a tradición Risco tamén entende a Arte como unha expresión da personalidade e do progreso da cidadanía galega. Na conferencia de 1920 sobre Arte Nova na Coruña, exprésao con convicción: "pois este é o galeguismo interesante: o galeguismo construtivo, a diferencia do simplesmente conservador. Un galeguismo que quere integrar a Galicia con todos os seus valores de seu, co seu pensamento galego, coa súa arte galega, coa súa produción material galega, na civilización dos pobos mais adiantados. Tamén este galeguismo se sinte aló": "Loitar polo noso adianto con entusiasmo e con fe" É un dos seis mandamentos do Tío Marcos da Portela. Comenta que Coruña será a "Barcelona atlántica e ultramoderna", e fai observacións sutís e intelixentes sobre a evolución da pintura contemporánea europea. Por exemplo, falando das novas tendencias, salienta a importancia do Cubismo e do proceso da independencia da cor, especialmente dende Monet e Whistler ata a abstracción de Sonia Delauny. O interese pola pintura vangardista está moi presente na súa viaxe a Berlín en 1930. Alí ten ocasión de poder observar moitas obras orixinais, para deixar logo as súas impresións nos artigos publicados pola revista Nós O interese pola pintura vangardista está moi presente na súa viaxe a Berlín en 1930. Alí ten ocasión de poder observar moitas obras orixinais, para deixar logo as súas impresións nos artigos publicados pola revista Nós, cuxa primeira serie se edita no libro de viaxe Mitteleuropa (Centroeuropa, 1934). Con respecto á pintura, un dos momentos claves é a visita ás coleccións de Arte da Nationalgalerie. Os apuntamentos son un documento ben elocuente sobre os seus gustos. A exposición xeral de pintura do século XIX non encaixa con el, xa que a súa sensibilidade se distancia da tradición clasicista, e lamenta sobre todo a influencia de Poussin. É distinta a consideración de certos pintores activos no século XIX, algún deles xermolos das Vangardas. Interésanlle, entre outros, Von Menzel, Constable, Segantini, Courbet e as obras influídas polos Prerrafaelitas británicos. A pintura de finais de século resúltalle máis atractiva; chama a súa atención Gauguin, Renoir e Lovis Corinth, que valorou como "un pintor valente e interesante". Desgústanlle, en cambio, as obras de Matisse e Cézanne presentes na colección do museo. Tamén repasa o que el denomina "Escola clásica alemá", citando pintores da Secesión de Berlín, como Max Liebermann. Tamén escribe sobre a impresión que lle causa un cadro do puntillista Paul Signac, que cualifica de "precioso". Xa noutras salas, unha mención especial merécelle Max Pechstein, co que comeza a vista dos pintores expresionistas. Pechstein é un caso especial, porque Risco coñecera a súa pintura mediante unha lámina que lle fixo pensar, por empregar as súas verbas, que era "un feísta". Un parecer que cambia cando ten diante as súas obras. Tamén valora ben as obras de varios pintores, entre eles Schmidt Rottluff e Oscar Kokoschka, "outro dos coñecidos meus". Cando entra nas salas adicadas exclusivamente a un pintor, non lle gustan as obras de Ludwig Kirchner, "dun cubismo desfeito e dunha tolice de cor que non vén a conto para nada; o seu Die Meister der Brücke é o cadro mais feo que aquí hai". Xa rematando a súa visita, Risco pode examinar unha sala reservada a Emil Nolde. Os seus bodegóns e paisaxes atráeno moito, se ben sobre Políptico non ten unha opinión tan favorábel. Fóra da peza que representa a Resurrección, o resto da obra enfádao profundamente. Pasando a outros pintores, Risco contempla os "sonados cabalos azuis e os tres corzos de Franz Marc", así como cadros de Kandinsky e de Van Gogh, as obras de Picasso -do cal apreza sobre todo un retrato-, e de artistas coma Juan Gris, Bracque, e "unha preciosa cabeza en latón" de Rudolf Belling. Dos poucos escultores que cita, admira a Belling e igualmente, menciona a Rodin. A última obra da que fala é a pintura Blumenfresser, "o devorador de flores", de Paul Klee. Visión distinta da arquitectura É distinta a súa valoración da arquitectura vangardista. Risco considera que as edificacións deben dialogar, non agredir as persoas; pode aprezar os valores plásticos das novas propostas, mais non aqueles edificios cunha notable falta de calidade ou significación É distinta a súa valoración da arquitectura vangardista. Risco considera que as edificacións deben dialogar, non agredir as persoas; pode aprezar os valores plásticos das novas propostas, mais non aqueles edificios cunha notable falta de calidade ou significación. Risco analiza as edificacións de Berlín, dende as primeiras, anteriores a 1914, ata as de recente construción en 1930, e observa que o trazo máis destacábel das casas construídas cos principios novos, é o uso abusivo do cemento, ostensiblemente visíbel nas fachadas. Para un home que ten moi presente a necesidade de coidar a estética pública, isto sácao de si: "Casas de cemento ou untadas de cemento enmourecido, dunha fealdade, no conxunto, na disposición e nos detalles, que pon verdadeiro medo. É un xogo de balcóns macizos, de entrantes e saíntes, de adornos e de cousas, dun efecto espantoso. Gusto ruín e mazacote que custa traballo crelo se un non o vise". Outra das cuestións nas que se fixa, é nos motivos de inspiración dos arquitectos. Risco anota: "din algúns que co senso de velocidade -casas que semellan vagóns do tren, carros eléctricos, autobuses- representan quizais o desexo de se embarcar dicindo adeus o pasado". Ao respecto, pregúntase se é coherente a significación que ten unha casa (un asentamento) coa que ten un medio de transporte (a do movemento continuo): "unha casa que se asemelle a un vagón do tren -algunhas hai na Alemaña- os que viven nela teñen por forza que volverse tolos axiña, e daquela, para onde embarcaron non foi para o futuro, senón para o manicomio, se é que o manicomio non é o futuro desta humanidade, xa que o manicomio é onde adoita levar a megalomanía". Pese a que non é un entusiasta de todos os conceptos técnicos das correntes predominantes -a Bauhaus, xunto co Racionalismo de Le Corbusier-, si aproba que as novas casas sexan axeitadas ao benestar das persoas Risco tamén estuda que as liñas predominantes do deseño arquitectónico son horizontais, procedendo a analizar a composición dos edificios. Coida que moitos edificios son fermosos, sobre todo as vivendas, precisamente "cando conservan a estrutura e senso da casa, principalmente. O que acontece é que a súa beleza reside na súa sinxeleza -especialmente, por contraste cos edificios de estilo penúltimo- e no seu acomodamento á función que han de vencer". Pese a que non é un entusiasta de todos os conceptos técnicos das correntes predominantes -a Bauhaus, xunto co Racionalismo de Le Corbusier-, si aproba que as novas casas sexan axeitadas ao benestar das persoas: "Estas casas son, fóra da súa beleza, fealdade ou indiferenza, claras, sas, cómodas e folgadas. Nelas vívese ben". Citas como estas converteron a Risco nun referente no coñecemento das Vangardas artísticas europeas. Foron precisamente o seu interese, o seu apoio ás mesmas e aos artistas galegos que nelas se inspiraban, o que o sinalou como un pioneiro intelectual da Arte Galega.


Summary: As agresións, ataques ou ameazas motivadas pola orientación sexual ou identidade de xénero da vítima representan xa un de cada tres delitos de odio rexistrados na Galiza na última década: abeiran os 140 dun total de 400. Porén, e como lembran desde asociacións e organizacións que batallan contra a LGTBIfobia, os cálculos son que apenas se denuncia ante as forzas de seguridade 10% destes incidentes.

As estatísticas do Ministerio do Interior entre 2013 e 2021 recollen algo máis de 400 delitos de odio rexistrados na Galiza, dos que aqueles relacionados coa identidade de xénero ou orientación sexual están nos 140, 33% do total, un de cada tres. A LGTBIfobia é, canda o racismo e a xenofobia, a principal motivacións das agresións ou ataques que se enmarcan como delitos de odio. Porén, estes datos oficiais non representan toda a gravidade do problema. "O nivel de denuncia é baixo, anda por volta de 10%" , afirma a Nós Diario Pablo Zas, do Observatorio da LGTBIfobia da Coruña. Isto é, só unha de cada dez agresións. Zas anuncia que en breve o Observatorio publicará un informe sobre este tipo de delitos na zona da Coruña e os datos son "preocupantes". Así, indica que só entre xuño e xullo do ano pasado houbo 17 incidentes de odio na área coruñesa contra persoas homosexuais ou trans. Un deles, o asasinato de Samuel Luiz, lembran. Cada 12 días hai un delito racista ou LGTBfobo na Galiza Denunciar Alberte Bello foi agredido e insultado en Vigo a finais do pasado mes de outubro ao berro de "maricón de merda" por levar unha pulseira coas cores do arco da vella. El si presentou denuncia, no seu caso, ante a Policía Nacional. "Sinto que todo está mudando a peor, baixo unha perspectiva de odio que se fomenta desde grupos extremos e radicais que teñen unha cobertura que non é boa, que sementan odio e violencia e que non nos van traer nada bo a esta sociedade", denuncia a Nós Diario. Unha impresión, a do medo, que partilla Víctor, que prefire non dar o apelido, veciño dunha localidade da Ría de Arousa e que en máis dunha ocasión ten sido obxecto de insultos por ser homosexual. "Non hai moito, á saída dun local onde estaba coa parella, uns niñatos empurráronnos e déronme unha patada ao berro de maricón de merda", lembra. Non denunciou. "Preferín deixalo correr, por non meterme en todo o lío que iso supón". Tamén fala, como Alberte, dos discursos e mensaxes de odio que cada vez están máis presentes. A valedora do Pobo chama a atención sobre a afectación da pandemia ás persoas LGTBI Discursos de odio Desde o Observatorio contra a LGTBIfobia advirten que "se está a normalizar o uso de discursos de odio", da man de determinadas organizacións políticas e medios de comunicación. "Hai que deixar claro que esas mensaxes son discursos de odio", insiste Pablo Zas, "como tamén hai que deixar claro que falar de dereitos LGTBi é falar de dereitos humanos". Insiste na educación como "a ferramenta" para rematar coa LGTBIfobia e recoñece que nas xeracións máis novas veñen detectando unha "maior polarización" ao redor da cuestión da orientación sexual e identidade de xénero. "Ou están a favor ou en contra, é algo que se está a dar en todas partes, non só na Galiza", conclúe. Actualizar a lei A Galiza foi pioneira no Estado español ao aprobar, en 2014, a coñecida como Lei LGTB. "Mais desde 2014 até agora mudaron moitas cousas", considera Zas. "Está desactualizada e falta de contidos. Por exemplo, non ten nin un capítulo sancionador nin asignación orzamentaria", lamenta. De aí que sexa necesaria unha "actualización". Maior compromiso da Xunta demandan o BNG e o PSdeG, que presentan na sesión plenaria que principia hoxe senllas iniciativas pedindo ao Goberno galego que se persoe nos casos de delitos por LGTBIfobia. Manifestacións na Galiza Varias cidades galegas acollerán hoxe manifestacións e mobilizacións co gallo do Día Internacional do Orgullo LGTBI, entre elas, A Coruña (19.30 horas, Praza de Ourense), Lugo (20 horas, Horta do Seminario) e Compostela (20 horas, Praza 8 de marzo).


Summary: O secretario xeral de Asime, Enrique Mallón, reclama que non se priorice a cantidade de diñeiro ofertada ao seleccionar ao adxudicatario

A comezos de decembro arrincou a fase de análise das ofertas vinculantes presentadas no marco do proceso de venda do estaleiro Hijos de J. Barreras, un proceso sobre o que onte se pronunciou a patronal galega do metal, Asime, que apelou á "responsabilidade" do propietario, Cruise Yatch Yardco, para que o estaleiro vigués vaia parar a un candidato con "experiencia" na construción ou reparación naval e, na medida do posíbel, con contratos en carteira. O secretario xeral de Asime, Enrique Mallón, reclamou que non se priorice a cantidade de diñeiro ofertada ao seleccionar ao adxudicatario, xa que unha diferenza de "2, 3 ou 5 millóns" pode resulta " irrisoria" en comparación co impacto económico da actividade do principal estaleiro privado do país. Após indicar en rolda de prensa que ten constancia de "polo menos tres" ofertas, concluíu que unha diferenza de varios millóns nestas pode resultar "irrelevante" dado que "algúns candidatos din que poden achegar contratos de até 800 millóns de euros". Ademais, advertiu de que unha adxudicación a un candidato que "simplemente achegue unha cantidade económica", fará que a patronal adopte "accións legais, comerciais e de márketing". Nesta liña, Mallón chamou á "responsabilidade" do propietario, xa que a adxudicación "vai afectar non só aos acredores, senón tamén ao sector no seu conxunto", e lembrou que Barreras chegou a xerar até 3.000 empregos directos e indirectos na comarca. Respecto da débeda do estaleiro coa industria auxiliar, que cifrou en 12 millóns de euros, confiou en que a nova firma adxudicataria "a asuma de modo responsábel". Terreos de Vulcano Mallón tamén se referiu á recente aprobación por parte do Porto de Vigo das bases para sacar a concurso a concesión dos terreos que ocupaba Factorías Vulcano (agora Estaleiros San Enrique), que contemplan un investimento mínimo de 974.800 euros máis IVE e 10 anos de prazo ampliábeis a 15, no caso de que se supere o investimento en 25%. A este respecto, aínda que ve "con satisfacción" que o Porto dedique a superficie á actividade naval, indicou que se saca a concurso "unha superficie menor que a de Vulcano" ─só 18.000 dos 55.000 metros cadrados que tiña─ e con 15 anos de concesión, unha "falta de infraestrutura" á que se suma "un prazo mínimo para que haxa interese de calquera xestor ou investidor", alertou.


Summary: O paro aumenta en outubro un 3,2% fronte ao 2,7% do conxunto do Estado, que acada tamén números históricos. A comunidade autónoma ten un 10,6% de parados máis que hai un ano.

Case 8.500 parados máis en Galicia en outubro. Segundo os últimos datos feitos públicos polo Ministerio de Emprego, o país conta con 8.439 desempregados máis no último mes, polo que alcanza unha cifra récord de 267.812 parados logo dun aumento do 3,2% con respecto ao mes anterior. Galicia sitúase así nunhas cifras históricas logo dun aumento do desemprego que afectou a todos os sectores, pero especialmente ao sector servizos, que acumulou 6.479 parados máis no último mes, máis do 76% do conxunto dos desempregados, resultado da finalización dos traballos da campaña de verán. En termos interanuais, a autonomía conta con 25.670 parados que hai un ano, o que supón un incremento do 10,6% en canto ao mes de outubro de 2011 e que volve demostrar a ineficacia total da reforma laboral. Por provincias, o número de desempregados na Coruña é de 105.777, en Lugo de 26.323, en Ourense de 29.189 e en Pontevedra de 106.523 persoas. Ademais, Galicia perde outros 7.600 afiliados na Seguridade Social en outubro e un 3,7% con respecto ao mesmo mes de 2011. O aumento do paro en Galicia é superior ao incremento no conxunto do Estado En canto ao Estado, o número de parados rexistrados nas oficinas dos servizos públicos de emprego subiu en 128.242 desempregados en outubro, un 2,7% máis respecto ao mes de setembro, co que a cifra total de parados sitúase por riba dos 4,8 millóns, unha nova marca histórica neste rexistro. Así, o desemprego alcanzou unha cifra de 4.833.521 persoas, o seu nivel máis alto de toda a serie histórica comparable, que comezou en 1996. Desde outubro de 2011, o desemprego incrementouse en 472.595 persoas, o 10,84 %. No sector servizos foi onde máis subiu o paro, con 97.610 persoas máis (3,39 %), seguido da agricultura, con 24.401 (15,18 %) e a industria, con 8.888 (1,69 %), e só baixou en 3.670 na construción (0,48 %), en tanto que entre o colectivo sen emprego anterior aumentou en 1.013 persoas (0,27 %). O 76% do aumento do paro de outubro concentrouse no sector servizos Así, o 76 % do aumento do paro de outubro concentrouse no sector servizos debido ao termo dos empregos de carácter estacional tras o verán, segundo o Ministerio de Emprego, que destaca que este dato é inferior ao de outubro de 2011 cando subiu en 134.182 persoas e que se trata do quinto mes consecutivo no que o paro rexistrado "se comportou mellor que no ano anterior". O desemprego masculino aumentou en 69.008 persoas (o 2,97 %) respecto de setembro, ata 2.392.696, e o feminino en 59.234 (o 2,49 %) e sumou 2.440.825. Respecto ao mesmo mes de 2011, o paro entre os homes subiu en 244.743 (o 11,39 %) e entre as mulleres en 227.852 (10,30 %). Entre os mozos menores de 25 anos, o desemprego creceu en 20.604, o 4,41 % e entre os desa idade e máis anos fíxoo en 107.638, o 2,54 %. O desemprego tamén se incrementou en outubro entre os estranxeiros, con 17.890 máis (o 3,04 %) ata 605.959 parados, aínda que respecto ao mesmo mes de 2011, descendeu en 9.806 persoas, o 1,59 %. O paro subiu en quince comunidades encabezadas por Andalucía e Castela-A Mancha En outubro o paro subiu en quince comunidades encabezadas por Andalucía (32.139) e Castela-A Mancha (16.791) e baixou en Canarias (993) e a Comunidade Valenciana (867). O desemprego só baixa en dúas comunidades (Canarias e Valencia) e en cinco provincias, ningunha delas galega. Respecto da contratación, nese mes asináronse 1.427.173 contratso, 132.372 máis (o 10,22 %) respecto de outubro do ano pasado, aínda que no acumulado dos dez primeiros meses subscribíronse 11.558.71, o que supón 491.216 menos (4,08 %) respecto ao mesmo período de 2011. Do total dos contratos de outubro, 130.632 foron indefinidos, un aumento de 33.367 (34,31 %) respecto ao mesmo mes do ano pasado, mentres que no acumulado fixéronse 908.090, unha redución de 52.476 (o 5,46 %). Dos indefinidos, 62.360 foron a tempo completo, un aumento interanual do 14,96 %, e 68.272 a tempo parcial, unha subida do 58,69


Summary: Presentan unha proposición de lei a través do Parlament de Catalunya para demandar do Estado español a transferencia das competencias precisas para a convocatoria do referendo como o "mecanismo idóneo" para coñecer "a vontade popular" a respeito do futuro do Principat.

As forzas soberanistas que acordaron a pasada quinta feira a data de celebración da consulta pola independencia, veñen de iniciar o percorrido lexislativo preciso para que o referendo se desenvolva o vindeiro 2014. Así, a través dunha Proposición de lei impulsada polo Parlament de Catalunya --CiU, ERC, ICV e CUP suman máis do 64% dos escanos-- demandan do Estado español a transferencia das competencias precisas para a convocatoria da consulta, un trámite que debe darse de acordo co estabelecido polo ordenamento xurídico español --o artigo 149.1.32 da Constitución de 1978 reserva ao Estado a autorización da convocatoria de consultas populares a través da vía do referendo. Un principio democrático Neste senso, as forzas políticas que apoian o proceso de autodeterminación catalán explican na exposición de motivos as razóns que levan ao poder lexislativo catalán a requerir a aprobación española desta lei alicerzadas no "principio democrático" que, din, representa "un dos valores esenciais do noso marco xurídico e político" mais tamén, no dereito do pobo catalán a participar "nos asuntos públicos". O Parlament lembra que o Estatut e a Constitución recollen o dereito da cidadanía a participar "nos asuntos públicos" Desde estas premisas, o Parlament de Catalunya demanda do Estado a capacidade para que a Generalitat convoque a consulta popular como "mecanismo idóneo", afirman, para coñecer a vontade popular a respeito do futuro do país. Pois, lembran, "o pobo de Catalunya, ao longo da súa historia manifestou a súa vontade de auto-gobernarse co obxectivo de potenciar o progreso, o benestar e a igualdade de oportunidades dos cidadáns e cidadás". Coñecer a vontade popular Aliás, sinalan que outros Estados do mundo xa apoiaron procesos de autodeterminación semellantes como Gran Bretaña (Escocia) ou Canadá (Quebec), como resposta ás "demandas formuladas por unha comunidade nacional vencellada a un territorio claramente delimitado política e administrativamente". O artigo 149.1.32 da Constitución reserva ao Estado a autorización da convocatoria de consultas populares Así é que a Proposición de lei --presentada para a súa tramitación como leitura única, un proceso máis áxil-- demanda nun único artigo, delegar á Generalitat de Catalunya "a competencia par aautorizar, convocar e celebrar un referendo consultivo para que os cataláns e catalás se pronuncien sobre o futuro colectivo de Catalunya". Neste senso, a consulta há de se desenvolver "antes de rematar o 2014" --a data acordada sería o 9 de novembro-- e terá lugar de acordo co procedemento fixado polo propio Govern.


Summary: A CIG asegura que o dispositivo está "en cueiros" cando xa comeza a tempada de maior risco e advirte de que a caseta destinada a este servizo en Salvaterra estaba pechada cando tivo lugar un lume.

A representación das e dos traballadores do servizo contraincendios da Xunta na central CIG-Administración acusou a Xunta de ter a organización do dispositivo de control dos lumes "en cueiros" cando comeza a tempada de maior risco nos montes galegos. Ademais de denunciar novamente a falta de vacinación ao colectivo e de indicar que falta unha maior formación por parte do Goberno galego e, en concreto, da Consellaría do Medio Rural, o sindicato incidiu en que "a improvisación" está a ser o que marca a posta en marcha do operativo especial. Sinala que tanto a estrutura organizativa como os medios do servizo, así como a situación do persoal, están abertas. "O operativo non está preparado para o alto risco nin tampouco para asumir unha semana de altas temperaturas", remarca, aludindo ao problema engadido de que o Executivo permita un "modelo produtivo no que non se potencian as especies pirófitas, o que fai máis grandes e perigosos os incendios forestais". Así mesmo, advirten de que xa na primavera houbo problemas nalgúns lumes, pois por exemplo en Salvaterra -onde arderon 352 hectáreas- os equipos de extinción atoparon a "caseta do servizo fechada e só había unha motobomba de noite en todo o distrito". Pero a CIG non só fala dos problemas de material, senón tamén das supostas malas condicións do cadro de persoal. O Servizo de Prevención de Incendios Forestais ten 2.350 empregadas e empregados, dos que, comentan, "un 40% ten un contrato precario, de apenas seis meses, e traballa sen coñecemento previo da data fixa de comezo e remate dos períodos de actividade".


Summary: O estudo ViJuDa, fundado en 2020, recrea con este traballo os xogos de velocidade que atopabamos nos salóns recreativos de finais do século XX.

A creatividade non se pelexa coa lembranza. Foi o que pensaron no estudo vigués ViJuDa cando iniciaron a súa andaina no difícil mundo dos xogos en pantalla. E para comezar nada mellor que buscar inspiración nos xogos que estaban presentes nos salóns recreativos na Galiza dos anos 90, entre eles os de carreiras de velocidade. Con esta idea nace Super Woden GP e a épica competitiva con imaxe aérea das carreiras que protagonizaban Carlos Sainz e o seu copiloto, o galego Luís Moya. Patrón clásico e idiomas O patrón deste xogo segue a clásica competición contrarreloxo e alcanzar o mellor tempo. E semella que a idea foi moi ben acollida nas redes sociais onde atopamos múltiples comentarios positivos enviados desde varios países do mundo. Alén diso, recupera o mapa en pequeno tamaño para adiantarse ás manobras da carreira penalizando cada erro, algo que dificulta e atrae cando se comeza. Este xogo, ademais, inclúe a posibilidade de contar con diversos idiomas como o galego, o catalán ou o éuscaro.. O seu autor asegura en twitter que se pensa "seriamente en dedicarme profesionalmente a isto e seguir facendo xogos comerciais". Aínda así aclara que "o malo que durante este tempo vin cousas moi boas, e cousas pois moi malas, cousas para as que non me vexo con moitas ganas".


Summary: Escollidas en votación polo público no marco do certame aRi[t]mar.

Os máis de cinco mil votos do público emitidos no certame aRi[t]mar Galiza e Portugal promovido pola Escola Oficial de Idiomas de Santiago de Compostela determinaron que as vencedoras polo mellor tema musical publicado na Galiza e en Portugal en 2020 son, de entre as 20 finalistas, Guadi Galego, con 'Cólico' e Cláudia Pascoal, con 'Quase Dança', respectivamente. Os premios, xunto cos de poesía, e o do Embaixada da amizade galego-lusófona, entregaranse a artistas e poetas gañadores na Gala aRi[t]mar Galiza e Portugal 2021 en outono. Os seguintes temas máis votados, nos segundos postos, foron os de Xoana (Galiza) por Anceios e Outras Línguas, de Bárbara Tinoco; e os terceiros Os D'Abaixo (Galiza) por Pasei pola túa porta e Miguel Araújo (Portugal) con A Incrível História de Gabriela de Jesus. Segundo explicou o director da Escola Oficial de Idiomas, Gonzalo Constenla, o certame voltou xerar moi boas expectativas e contou coa participación popular máis alta de todas as edicións do certame. Ademais das comunidades educativas e sociais da Escola Oficial de Idiomas de Santiago de Compostela, participaron tamén as da Facultade de Filoloxía da USC, Instituto de Línguas e Ciências Humanas da Universidade do Minho (Braga), Conservatorio Profesional de Música de Santiago, Escola Oficial de Idiomas de Lugo, Escola Oficial de Idiomas de Pontevedra, Escola Oficial de Idiomas de Ferrol, Centro Cultural Portugués de Vigo-Instituto Camões, os centros do Ensino Português pelo Camões na Galiza e os Centros de Estudos Galegos de máis de 35 universidades do exterior, ben como centros de ensino secundario de fóra de Galiza en que se imparte galego. A seguinte fase do certame consiste na escolla de poesías gañadoras, que se poderán votar desde mediados de abril até mediados de maio. Ademais, o día 24 de abril, véspera da celebración da Revolución dos Caraveis portuguesa, darase a coñecer o premio especial do xurado á Embaixada da Amizade galego-lusófona, creado para galardoar aquelas persoas, iniciativas ou institucións que se teñan destacado por tender pontes de amizade entre Galiza e a Lusofonía. aRi[t]mar é un proxecto didáctico-cultural, desenvolvido inicialmente pola Escola Oficial de Idiomas de Santiago de Compostela, que ten por obxectivo divulgar a música e a poesía galego-portuguesas actuais, e achegar a cultura e a lingua dos dous países, no marco do desenvolvemento da Lei Valentín Paz-Andrade para o aproveitamento do ensino do portugués e vínculos coa Lusofonía. Esta iniciativa fai parte da Rede da GaliLusofonia, "com os objetivos de juntar esforços, coordenar-se e cooperar na difusão de iniciativas encaminhadas a fomentar a nossa língua e cultura comuns no seu espaço natural, a Lusofonia, com grande potencial noutros campos como o económico e o institucional".


Summary: A pesar de que a pandemia da Covid-19 provocou o incremento do interese das e dos galegos por ter propiedades con espazos de lecer como as terrazas e os xardíns, a reactivación do mercado inmobiliario non chegou a todas as zonas por igual. Ao rural saíronlle simpatizantes, pero sobre todo naquelas zonas próximas ás grandes urbes para contar con todos os servizos. De feito, na Galiza hai municipios nos que non se vende ningunha vivenda desde hai tempo.

O propio sector inmobiliario recoñeceu o ano pasado, despois da corentena, que se incrementara a demanda de vivenda con máis espazo de lecer fóra das cidades. O interese polas zonas menos urbanas tamén apareceu nas estatísticas oficiais. Porén, non todos os municipios da Galiza atraen as miradas das e dos posíbeis compradores. Certas zonas do rural, especialmente en localidades costeiras, son atractivas nestes tempos. O seu poder para atraer novas veciñas ou, polo menos, residentes ocasionais creceu ao tempo que a desesperación por poder saír das casas durante a etapa máis ríxida de restricións derivadas do coronavirus. O ano pasado o mercado inmobiliario reactivouse con especial intensidade naquelas zonas onde había casas con xardíns ou terras e este ano a dinámica vén sendo algo similar, se ben o ritmo de acordos de compra-venda baixou un pouco. Mais sempre mirando a proximidade con cidades ou vilas con todos os servizos. Iso fai que ao tempo que a poboación aumenta nalgunhas localidades do país, noutros concellos o despoboamento continúe a ser a regra xeral. Os parques eólicos, como din as entidades expertas, contribúen a que o rural perda veciñas e veciños pero tamén o fai o feito de non contar con servizos que hoxe en día se consideran fundamentais perto. Así, hai municipios nos que o mercado inmobiliario é nulo, ou case. Que se venda ou que se compre un inmoble é noticia. De feito, hai localidades cunha total paralización deste sector económico. Queres coñecer os seis concellos con menos vendas? Antas de Ulla Unha das localidades situadas no centro da Galiza é desas que apenas esperta o interese das potenciais veciñas. Malia o encanto das súas aldeas, este punto do país interior non deu saída a ningunha vivenda no primeiro trimestre do ano, tal e como recolle un informe do Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana. No mesmo período do ano pasado, antes de coñecer o virus, as vendas tamén foron nulas, ao igual que as contabilizadas entre xaneiro e marzo de 2019. Baltar Neste concello da comarca da Limia non atopou ningunha persoa interesada en mercar no primeiro trimestre nos últimos tres anos. Hai que regresar a 2018 para atopar o rexistro dun acordo e un ano antes asináronse dous. Esta zona próxima á Serra do Larouco estaría satisfeita con nova veciñanza. Beade Esta localidade é das menos habitadas da Galiza e tamén a extensión é reducida con respecto a outros municipios do país. Por iso non é difícil crer que comezou este exercicio e os cinco anteriores sen fechar a venda dunha casa. Unha das súas particularidades é que se atopa na comarca do Ribeiro, polo que non é difícil gozar das panorámicas das plantacións de uva. Beariz Esta vila próxima ao Carballiño, Boborás e Avión, entre outros núcleos igualmente coñecidos, logrou colocar unha vivenda nos últimos seis exercicios. A páxina web do Concello de Beariz promociona como atractivo turístico varios itinerarios por espazos naturais. Calvos de Randín Neste concello tampouco atoparon saída as propiedades en venta entre xaneiro e marzo de 2021, 2020 e 2019. En anos anteriores si houbo mudanzas. A xente que decida mudarse a este concello do interior da Galiza poderá gozar da historia, pois hai até 18 monumentos megalíticos. Destacan, por exemplo, sete mámoas. Algunhas das chaves da súa economía son a gandaría e o sector forestal. Chandrexa de Queixa Malia que hai outros puntos do país nos que non se moveu o mercado inmobiliario no inicio deste ano e o pasado, o certo é que Chandrexa é outro dos que ten unhas estatísticas máis negativas a este respecto. Leva seis anos saudando o ano sen acordos de compra-venda, segundo o informe da área de Vivenda do ministerio. Deste lugar das Terras de Trives destacan, no propio departamento de turismo, o muíño dos Pela, a fervenza de Dorelle e a aposta na etnografía. Pontedeva Ao igual que Chandrexa, non fechou operacións de cambio de mans de propiedades na apertura dos seis últimos exercicios (contando 2021). A súa poboación, como no resto de localidades, está bastante envellecida e como atractivo para turistas -ou para novas e novos veciños- ten, entre outros elementos, cinco pontes romanas que xa forman parte do patrimonio galego. Cos resultados destes seis concellos rivalizan, de perto, Abadín, Paradela, Cualedro, Gomesende, Montederramo e Trasmiras. Aliás, malia a reactivación do mercado da venda de inmobles no rural, no primeiro trimestre do ano en curso non lograron vender nada en Aranga, A Capela, Frades, Irixoa, Tordoia, Láncara, Negueira de Muñiz, As Nogais, Triacastela, Os Blancos, A Bola, Carballeda de Avia, Castrelo de Miño, Castelo do Val, A Gudiña, A Mezquita, Petín, Verea, Vilardevós, Xunqueira de Ambía, Meis e Pazos de Borbén.


Summary: O dirixente da CIG está acusado dun delito de desordes públicas e danos pola ocupación deste edificio durante a folga do metal de 2009. A fiscalía pide catro anos de cárcere. A central nacionalista fala dun xuízo político "que persegue criminalizar o movemento obreiro"

O secretario confederal de Negociación Colectiva da CIG, Antolín Alcántara, sentou nesta terza no banco d@s acusad@s por un delito de desordes públicas e danos durante a ocupación da estación marítima de Vigo na folga do metal do 2009. O sindicalista alegou que entrou no edificio para refuxiarse dunha carga policial que cortou a manifestación á altura da rúa Cánovas del Castillo. Alcántara defendeu que o plan inicial era ocupar o centro comercial de A Laxe para chamar a atención das e dos turistas que ían desembarcar do cruceiro Independence of The Sea. Mais non contaban con que a policía española cortase a manifestación. Segundo o sindicalista, oíronse disparos e pelotas de goma, e fuxiron cara á estación para se refuxiaren. Canda el sentaron tamén no banco Celia G., responsábel de prensa da CIG naquel momento, quen defendeu que entrou na estación para cubrir a información acompañada doutros xornalistas; e Ramón Sarmiento, de Comisiones Obreras, que indicou que a intención era celebrar unha asemblea en A Laxe, mais a carga policial non llo permitiu. Concentración solidaria da CIGÁ mesma hora en que Alcántara estaba citado a declarar, sindicalistas da CIG concentráronse diante dos xulgados para transladar "a nosa solidariedade", ademais de denunciar o que a central nacionalista "unha decisión política que persegue criminalizar o movemento obreiro e desactivar toda resposta organizada ás inxustizas do sistema". A fiscalía solicita catro anos de prisión --dous anos por desordes e outros dous por danos-- e unha multa de carácter económico. Ante isto, a CIG considerou que o enxuizamento a Alcántara encaixa "na escalada represiva que está a protagonizar o PP coa aprobación de medidas que só buscan atacar os sectores máis organizados e combativos, como o metal". Este non é o único proceso xudicial que ten pendente o dirixente da CIG, xa que aínda permanece aberto outro procedemento penal contra el, neste caso pola ocupación do edificio da Xunta durante a folga do metal de 2007. Por estes feitos tamén está imputado, xunto a Antolín Alcántara, o daquela responsábel do naval do sindicato, Víctor García.


Summary: O Colexio de Xornalistas asina un documento que rexeita a reforma da Lei de Enxuizamento Criminal, que dificultará a cobertura dos procesos xudiciais e a publicación de imaxes dos acusados. O CPXG denuncia que a norma supón unha "traba" ao dereito á información.

"A detención e a prisión provisional deberán practicarse na forma que menos prexudique ao detido ou preso na súa persoa, reputación e patrimonio. Deberán adoptarse as medidas necesarias para asegurar o respecto aos seus dereitos constitucionais ao honor, intimidade e imaxe no momento de practicarse, así coma nos traslados ulteriores". A reforma da Lei de Enxuizamento Criminal introduce no seu artigo 520 esta disposición, que pode levar, entre outras cousas á prohibición da publicación por parte dos medios de comunicación de imaxes de persoas detidas. Dende o primeiro momento considerouse que a modificación deste artigo estaba motivada pola proliferación de casos de corrupción, a súa visibilidade informativa e evitar as denominadas "penas de telexornal" que sofren moitas persoas antes de ser xulgadas. Dende o primeiro momento considerouse que a modificación deste artigo estaba motivada pola proliferación de casos de corrupción, a súa visibilidade informativa e evitar as denominadas "penas de telexornal" A modificación deste artigo, que reforzou na súa tramitación no Congreso as limitacións impostas aos xornalistas, foi moi criticada polas forzas da oposición e entidades profesionais. De feito, a Federación de Asociaciones de Periodistas de España, a AEDE e os colexios profesionais de xornalistas, entre eles o galego difundiron este martes un documento crítico coa reforma, no que lles piden aos grupos parlamentarios que rexeiten no Senado o engadido ao artigo 520.1 (a referencia aos dereitos ao honor, intimidade e imaxe) aprobado polo Congreso dos Deputados o pasado 2 de xuño. As organizacións xornalísticas alertan da "previsible inconstitucionalidade da futura lei" O texto alerta de que a modificación "pon en perigo o dereito constitucional á información", que "non só é aplicable aos profesionais e medios de comunicación que a elaboran e transmiten, senón tamén aos cidadáns". Lembran que "a lexislación vigente xa contempla medidas e penas se se desen casos de lesionar dereitos ao honor, a intimidade ou a imaxe das persoas" e que "os profesionais da información observamos medidas de autorregulación, a través das nosas normas e códigos, co fin de que non se produzan lesións de dereitos fundamentais". A consecuencia última pode ser que "os cidadáns reciban unha información sesgada e incompleta" obstaculizando o seu dereito a recibir unha información veraz Alertan igualmente da "previsible inconstitucionalidade da futura lei", ao chocar co dereito á información recollido no artigo 20 da Constitución. "Non sería a primeira vez que o Tribunal Constitucional, cando se produce unha colisión entre dereitos fundamentais, vén argumentando nas súas sentenzas que, en asuntos de interese público e con veracidade informativa, ten que prevalecer o dereito colectivo á información fronte ao dereito individual ao honor, a intimidade e a propia imaxe", destacan. Critican, asi mesmo, a "imprecisión dalgúns aspectos" da norma e a "inseguridade xurídica" que pode conlevar, "por non existir definición en canto á forma de poñer en práctica a medida de protección proposta por parte da autoridade xudicial ou policial". A consecuencia, ademais das novas dificultades impostas aos xornalistas e medios de comunicación no exercicio do seu labor, pode ser que "os cidadáns reciban unha información sesgada e incompleta", obstaculizando o seu dereito a recibir unha información veraz, alertan as organizacións asinantes do documento. De aprobarse o texto, o fiscal podería pedirlles ao procesado, testemuñas, peritos profesionais, ou a calquera terceiro, absterse de revelar a información que se considere "reservada" Ademais destas referencias aos dereitos á intimidade, honor ou imaxe dos detidos e detidas, a reforma da lei inclúe outras disposicións que atacan o dereito colectivo á información. De aprobarse o texto, o fiscal podería pedirlles ao procesado, testemuñas, peritos profesionais, ou a calquera terceiro, absterse de revelar a información que se considere "reservada". Ademais, o texto contempla que a difusión pública da información reservada podería incorrer en responsabilidades penais.


Summary: O que fora director do CGAC, Manuel Olveira postúlase como principal aposta do PP para pechar a crise do MUSAC despois da dimisión da directora Eva González Sancho, a só tres meses de tomar posesión do cargo.

Manuel Olveira, que dirixiu o CGAC do 2005 ao 2009 nomeado pola Consellería de Cultura xestionada entón polo BNG con Ánxela Bugallo como conselleira, é agora o máis firme candidato a dirixir o MUSAC, o centro de arte contemporánea de León que foi no seu momento referente no ámbito cultural. De confirmarse o nomeamento, o galego Manuel Olveira ocuparía o posto que vén de abandoar Eva González Sancho, despois de denunciar duramente o control do PP do centro de arte, denuncia para a que contou co apoio de boa parte do cadro de persoal do centro. Olveira podería ocupar o posto de director do MUSAC, praza á que xa se candidatara cando foi seleccionada Eva González Sancho, que dimitiu a só tres meses ao acusar de falta de autonomía na súa xestión. Os xornais de León aseguran que Olveira teríase xa entrevistado coa Conselleira de Cultura, Alicia García, do PP. Olveira xestionou o CGAC co BNG na Consellaría de Cultura e mantívose uns meses no posto con conselleiro do PP, Roberto Varela e recibiu a confianza do PSOE da Coruña para poñerse á fronte do Centro Ágora, posto no que non chegou a desenvolver o seu programa ao chegar o PP ao goberno da Coruña despois das eleccións municipais. A dimisión de Eva González provocou unha grande polémica no ámbito cultural ao ser o MUSAC un centro de referencia e polas graves acusacións efectuadas pola directora, unha muller de prestixio no ámbito da xestión artística que por vez primeira na súa intensa traxectoria se sitúa no centro dunha polémica.


Summary: Os populares centran a ofensiva contra a mobilización convocada por SOS Sanidade para este domingo, que se prevé masiva, en asegurar que os recortes que o colectivo censura realmente non existiron. A redución orzamentaria acumulada no orzamento sanitario roldou os 1.000 millóns durante a crise SOS Sanidade Pública: "A manifestación vai supor un antes e un despois na sanidade pública galega"

SOS Sanidade Pública: "A manifestación vai supor un antes e un despois na sanidade pública galega" A plataforma SOS Sanidade Pública convoca para este domingo, 4 de febreiro, unha manifestación que se prevé masiva. A dous días de que o proxecto de reforma da lei de saúde chegue ao pleno do Parlamento os colectivos de defensa da sanidade pública, co apoio dos principais sindicatos, das forzas da oposición parlamentaria e de concellos e deputacións gobernados pola esquerda agardan levar ás rúas de Santiago a milleiros de persoas. A intención é rexeitar un proxecto que, acusan, suprime áreas sanitarias e "baleira de competencias" os hospitais comarcais para propiciar o control do sistema nos grandes hospitais e, dende eles, facilitar o transvasamento de doentes á sanidade privada ao que abriu a porta a lei de garantías do ano 2014. O previsible éxito da convocatoria cando xa está lanzada a precampaña das eleccións municipais levou o Goberno galego e ao PP a iniciar unha ofensiva política nos últimos días para tentar deslexitimar a mobilización. O argumento esencial que manexan os conservadores é que toda a mobilización está baseada en "mentiras" e parte dunha clara intención da "oposición": que a poboación "non coñeza" a "realidade" de que "a sanidade pública ten máis medios e funciona mellor connosco que cando gobernaban eles", aseguran en referencia a PSdeG e BNG, aínda que tamén En Marea apoia a convocatoria. Declaracións do conselleiro de Sanidade e do xerente do Servizo Galego de Saúde, así como de diversos cargos do partido, tentaron nos últimos días reforzar un argumentario que parte dunha tese: negar a existencia dos "recortes" que denuncian SOS Sanidade, organizacións de profesionais e doentes e as propias forzas da esquerda. Co PP, manteñen, o Sergas dispón de máis orzamentos e mais persoal e, grazas a iso, a actividade asistencial é maior e as esperas redúcense, todo isto sen maior preponderancia do sector privado. O orzamento No que atinxe ao orzamento sanitario, a maior partida cada ano con máis de 3.000 millóns de euros, os populares defenden que a "realidade" é que os recortes non existiron, na liña do xa manifestado por Alberto Núñez Feijóo nos últimos anos. Asegúrano esgrimindo que nas contas públicas da Xunta para 2018 se consignan máis fondos para sanidade que nas de 2008, último ano completo do Goberno da coalición de PSdeG e BNG -aínda que este non foi o derradeiro orzamento elaborado por aquel Executivo, senón o de 2009-. O recorte acumulado no orzamento sanitario da Xunta roldou os 1.000 millóns nos últimos anos Se ben é certo que o vixente orzamento galego rexistra máis fondos iniciais para sanidade que o de 2008, non o é menos que isto sucede despois de que, durante máis de media década, esta partida descendese considerablemente. Así, unha ollada ás contas definitivas publicadas cada ano no Diario Oficial de Galicia tras a súa aprobación no Parlamento demostra que dende 2011 e ata 2017 o orzamento sanitario galego estivo por baixo do de 2008. Isto supón que, tomando a mesma referencia á que alude o PPdeG, a do último ano completo do bipartito, o recorte acumulado en pouco máis de media década superaría os 1.000 millóns de euros. Deste xeito, mesmo tendo en conta os anos do período en que o orzamento foi superior ao de 2008 o saldo negativo para a sanidade pública galega sería de 741,62 millóns de euros dende que os conservadores regresaron á Xunta. O déficit non sería tan avultado, pero seguiría a existir, se as cifras orzamentarias comparadas non son as publicadas no DOG tras aprobación das contas na Cámara, senón as dos libros dos Orzamentos que o Goberno galego entrega ao Parlamento e cuxa serie histórica dende 2005 pode ser consultada no sitio web da Consellería de Facenda. Neste caso os recortes tamén existiron e son igualmente evidentes, pero o montante total de recursos dedicados á sanidade estaría por baixo do de 2008 entre 2013 e 2017, media década cun recorte acumulado de 923,88 millóns de euros. O balance total sería igualmente negativo, de 425,78 millóns de euros menos para o Sergas tras o retorno da dereita ao Goberno. O persoal O Goberno galego e o partido que o sustenta sitúan igualmente no ámbito das falsidades de sindicatos e forzas parlamentarias da esquerda as acusacións de redución de persoal sanitario, así como o incremento da súa precariedade. Así, aseguran que o Servizo Galego de Saúde rematou o ano 2017 con 38.050 profesionais o que, tomando como referencia novamente o ano 2008, aseguran que supoñen 1.544 máis que na etapa de Goberno de socialistas e nacionalistas. Cifras oficiais reflicten que a sanidade pública chegou a contar cuns 2.000 profesionais menos durante a crise, aínda que dende 2015 comezou a recuperarse No entanto, a fonte pública máis frecuentemente utilizada para consultar a evolución dos cadros públicos de profesionais, o boletín de persoal ao servizo das Administracións Públicas que elabora e difunde o Ministerio de Facenda, reflicte que, tamén neste ámbito, Galicia sufriu recortes durante a crise. Este indicador reflicte que cando os populares retornaron ao poder, a comezos de 2009, prestaban servizo no país algo máis de 35.000 profesionais da sanidade pública e o seu número sufriu reducións ata que, a comezos de 2014, eran menos de 33.000. Daquela, sempre segundo esta fonte oficial, o certo é que Galicia perdeu durante a crise máis de 2.000 profesionais da sanidade pública. Tamén se corresponde coa realidade, non obstante, que este cadro de persoal iniciou unha senda ascendente dende comezos de 2015 e o último dato dispoñible en Facenda, o do segundo semestre de 2017, supera as 34.800 persoas. As listas de espera Outro gran eixo dos argumentos dos populares para descualificar estas mobilizacións apunta á actividade asistencial do Sergas e á redución das listas de espera. As listas de espera, precisamente, foron nestes anos obxecto dunha mudanza na súa divulgación en virtude da lei de garantías do ano 2014, coa que a Xunta se autorizou a si mesma a non divulgar o que adoitaba ser o peor dato de cada ano, o que reflectía o impacto dos peches de camas e menor número de intervencións cirúrxicas no verán. O Sergas chegou a incrementar en 20 días a espera media entre 2009 e 2013 Mesmo tendo en conta esta distorsión estatística é posible afirmar, como no caso do orzamento e do persoal, que os rexistros oficiais empeoraron dende 2009 e durante boa parte da crise para despois volver iniciar unha senda de mellora. Así, cando o PP volveu á Xunta, no segundo trimestre de 2009, o Sergas rexistraba unha espera media cirúrxica de 67 días e catro anos despois, en 2013, nese mesmo segundo trimestre superáranse os 82 días de demora media. O último dato coñecido para un segundo trimestre do ano, o de 2017, indicaba que a espera cirúrxica media estaba na contorna dos 62 días. Así e todo, a diferenza fundamental con 2008 ou 2009 é que está en vigor a lei de garantías, que permite a Sanidade traspasar pacientes á sanidade privada se a espera por unha operación supera os 60 días.


Summary: Antonio Durán 'Morris', Mero e Manuel Dopico, entre outros referentes da cultura, participarán nun acto de homenaxe a Suso Vaamonde no seu natal Regodobargo, Ponte Caldelas, o vindeiro 16 de febreiro, cando se fan dúas décadas do seu pasamento.

Amizades e diversas personalidades da cultura e do activismo na Galiza reuniranse o vindeiro 16 de febreiro en Regodobargo, no concello de Ponte Caldelas, para participar nun acto de homenaxe e lembranza ao cantautor galego Suso Vaamonde, cadrando co vixésimo aniversario do falecemento deste músico comprometido coa liberdade e a defensa da Galiza e do pobo. O Concello de Ponte Caldelas, entidade organizadora da homenaxe, dará o nome de Suso Vaamonde á Casa do Pobo de Regodobargo, a súa parroquia natal e instalará nese edificio unha placa conmemorativa. Será ás 16 horas mais, previamente, ás 12 do mediodía, terá lugar unha ofrenda floral xunto a Casa do Pobo, no río que tanto inspirou ao cantautor galego. O acto será conducido polo actor Antonio Durán 'Morris' e contará coa participación de Mero e Manuel Dopico d'A Quenlla; Alfredo d'A Roda; Pepe Iglesias de Buxán; Luis Vaamonde, Os Xeitosiños, Troula, Miguel de Combarro, Mil Tallos e as Pandereteiras de Regodobargo. Trátase dun acto preparado "con ilusión e cariño", afirman nun comunicado desde o Concello, e anuncian que terá gran contido musical, "tal e como lle gustaría ao propio homenaxeado". O Concello de Ponte Caldelas sinala que desta maneira quer continuar cun recoñecemento iniciado polo tripartito que gobernou o concello no ano 2016, "cando se saldou unha débeda histórica con este ilustre veciño que deixou un legado cultural moi enriquecedor para toda Galiza", e sinalan que foi daquela cando se iniciou "un recoñecemento que os anteriores alcaldes, do Partido Popular, negaran á figura de Vaamonde". Suso Vaamonde O artista de Regodobargo, nado en 1950 e autor de numerosos traballos musicais como Nen rosmar un laído (1977) e Os soños na gaiola (1978), e de temas inesquecíbeis como Volvín á terra pro perdín o amor, con letra de Bernardino Graña, foi un dos primeiros condenados despois do franquismo por "inxurias á Patria con publicidade". A causa derivouse dun concerto antinucleares na praza da Ferreiría, Pontevedra, en 1979, en que Vaamonde entoou o tema Uah! Ao ser condenado a seis anos de prisión, decidiu exiliarse en Inglaterra, Alemaña, Venezuela. Catro anos despois regresou e entregouse. Logo de 48 días na prisión de Ourense, o Goberno de Felipe González -coa mediación do senador galego Xaime Barreiro Gil, no seu día achegado, como o propio Vaamonde, a Voces Ceibes- indultouno. Regodobargo prepárase xa para lembrar a quen entoou e compuxo multitude de temas, sempre coa Galiza no corazón.


Summary: O BNG fará de anfitrión nunha cita chave que decorrerá do 13 a 15 de febreiro, ás portas dos comicios europeos, e na que se porán en común experiencias e ideas para a construción da Europa dos Pobos.

Compostela, a capital de Galiza, vai ser o lugar onde a Alianza Libre Europea (ALE) realice o vindeiro mes de febreiro a súa asemblea anual, nunha cita que terá ao BNG como anfitrión e na que estarán presentes 150 representantes de 40 formacións nacionalistas e de esquerdas procedentes de 17 estados europeos. A cita vai decorrer a apenas 3 meses das eleccións do 25 de maio á Eurocámara, onde o Bloque partilla grupo no hemiciclo de Bruxelas coa ALE en coalición cos Verdes europeos. A ALE ten como un dos seus alicerces a defensa da Europa dos pobos, defendendo o dereito de autodeterminación como chave para una Europa onde a xustiza social, a liberdade e a igualdade sexan as súas trabes. Entre as organizacións que integran a Alianza están, alías do BNG, ERC, Eusko Alkartasuna, SNP (Escocia) ou Plaid Cymru (Gales), entre outros. Europa das nacións e por un outro modelo A asamblea será inaugurada polo portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, e polo presidente da ALE, o flamenco Eric Defoort, e o encontro dará ás formacións políticas a oportunidade de estreitar lazos de cara o traballo conxunto como organizacións nacionalistas e no Parlamento Europeo despois das eleccións de maio. Neste sentido, a xornada do 15 de febreiro estará centrada nun gran acto político que organiza o BNG coa participación de diferentes referentes políticos da ALE para abordar o reto das eleccións europeas, nas que o Bloque marca como obxectivo acadar unha voz forte para a defensa de Galiza en Bruxelas "e contribuír a construción dun modelo de Europa democrática, solidaria e dos pobos, fronte ao modelo neoliberal impulsado pola Troika ao servizos dos lobbies económicos e financeiros". Encontro da mocidade Aliás, e en paralelo coa Asemblea anual da ALE, tamén se vai celebrar en Santiago a Asemblea de ALE-Mocidade, que congregará ás organizacións e grupos das mocidades dos partidos membros, neste caso con Galiza Nova como anfitrioa e, igualmente, haberá actos concretos coas fundacións dos partidos políticos organizados pola Fundación Galiza Sempre (FGS). A secretaria de Política Internacional do BNG, Ana Miranda, que asistiu esta semana á executiva da ALE, salientou "a importancia" desta cita que traerá a Santiago en vésperas dos comicios europeos a responsables políticos de organizacións nacionalistas de toda Europa que comparten o dereito dos pobos a decidir por si mesmos que, no caso do BNG, supón a defensa do autogoberno e das institucións do noso País, para avanzar cara unha Galiza soberana.


Summary: Unha proposta para voltar a xuntar as organizacións, asociacións e plataformas que impulsaron a marea a prol do galego que deu lugar ás masivas mobilizacións de 2009 e xaneiro de 2010, desta volta para esixir que ao recoñecemento da mentira a respecto da "imposición del gallego" sigan a asunción de responsabilidades políticas e unha inmediata mudanza de rumbo, desde un novo consenso político e social.

Os antecedentes 6 de xuño: grazas ao bo oficio de David Lombao, redactor deste xornal, chega ao coñecemento da opinión pública a existencia dun escrito en que a Xunta admite que mentiu á mantenta cando falaba da «imposición del gallego» como coartada para as súas contrarreformas lexislativas en materia lingüística. 7 de xuño: Praza Pública divulga o documento no que a Consellaría de Educación admite literalmente que na altura de 2009 a "realidade da situación" era "moi desfavorable para a lingua propia". 14 de xuño: en comparecencia no Parlamento Galego, o titular da Secretaría Xeral de Política Lingüística, Valentín García, confirma o contido do escrito divulgado unha semana antes e vai máis alá ao asegurar que a situación de desvantaxe da lingua galega no ensino "élle así dende que temos razón dos primeiros estudos estatísticos". A proposta consiste en voltar a xuntar as organizacións, asociacións e plataformas que impulsaron a marea a prol do galego que deu lugar ás masivas mobilizacións de 2009 e xaneiro de 2010 O propio xoves día 7, presento a ProLingua –plataforma na que participo desde a súa constitución e que mostra o seu apoio total– a proposta que hoxe divulgo publicamente, e que non consiste noutra cousa que voltar a xuntar as organizacións, asociacións e plataformas que impulsaron a marea a prol do galego que deu lugar ás masivas mobilizacións de 2009 e xaneiro de 2010, desta volta para esixir que ao recoñecemento da mentira sigan a asunción de responsabilidades políticas e unha inmediata mudanza de rumbo. A partir de aí, comeza un frenesí de contactos que levan, na inmensa maioría dos casos, a un apoio explícito e incondicional á proposta. Porén non foi posible –aínda– conseguir a necesaria unidade de acción nin definir unha data e un horario para comparecer conxuntamente ante a sociedade galega cunha mensaxe unitaria. De aí que aproveite estas liñas para facer un chamamento público que engloba –sen ánimo de exhaustividade nin de exclusión– organizacións políticas como o PSdeG, o BNG, EU, CxG, o NPC, a FPG ou C.XXI; sindicatos como a CIG, CCOO, UGT, o STEG, a CUT ou a CGT; movementos de renovación pedagóxica como Nova Escola Galega, a AS-PG ou Escola Viva; e por suposto, as asociacións e plataformas directamente vinculadas coa lingua, como A Mesa, AGaL, ProLingua, Queremos Galego, Galego Patrimonio da Humanidade ou Galego Sempre Mais. Creo firmemente que deberíamos ser capaces de comparecermos conxuntamente, unha vez máis, na defensa do futuro daquel que é o noso maior patrimonio como pobo Creo firmemente que deberíamos ser capaces de comparecermos conxuntamente, unha vez máis, na defensa do futuro daquel que é o noso maior patrimonio como pobo. Do mesmo xeito que considero que non facelo, polos motivos que fose, constituiría unha gravísima omisión, alén dunha contradición política de difícil explicación: como pode alguén negarse a reivindicar que, como di o mestre Xabier DoCampo, "nós non mentimos"? como entender que, despois de tres anos á espera dunha proba, agora que dispomos dela prime a ansia de protagonismo particular por riba da defensa da causa colectiva? Quero crer que tales preguntas non teñan sentido, polo menos se aspiramos a ser parte activa dun país digno de tal nome. Por suposto, e como xa se lles dixo ás (múltiplas e diversas) persoas contactadas, o texto que segue abaixo está aberto a todas as modificacións que se consideren necesarias e deben ser as propias organizacións quen determinen a forma e a data da foto de familia. Vaia pois, esta proposta como unha humilde achega que poño á súa disposición, por se serve para avanzar cara a un acordo e, consecuentemente, cara a unha acción unitaria en defensa da lingua que nos une. A proposta RENUNCIEMOS A UN PASADO DE MENTIRAS E ATAQUES AO GALEGO CONSTRUAMOS UN FUTURO DE CONSENSO E PROGRESO Como viñemos dicindo desde o comezo do mandato do actual Goberno galego, a política lingüística aplicada pola Xunta de Galicia e apoiada en solitario polo Partido Popular estivo sustentada nunha gran mentira: a dunha suposta «imposición del gallego», nomeadamente no ámbito escolar, que nunca existiu. Iso xa o sabía calquera cidadán ou cidadá que coñecese minimamente o sistema de ensino, como tamén sabía que esa absurda teoría fora creada polos inimigos do galego en despachos moi afastados da nosa terra. Pero agora vén recoñecelo a propia Consellería de Educación, como se pode constatar nesta proba documental (calquera persoa pode consultar o documento completo no enderezo web http://bit.ly/confesiondamentira): "A realidade da situación das dúas linguas oficiais nos centros educativos sobre a que as medidas do Decreto tiveron que incidir ao inicio da súa vixencia para acadar os devanditos obxectivos foi moi desfavorable para a lingua propia, xa que se partiu dunha situación de uso minoritario do galego polo alumnado na xeneralidade dos centros galegos, especialmente nas provincias atlánticas, e poderíase dicir que escaso no alumnado das sete cidades máis poboadas de Galicia." (Resposta oficial da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, remitida ao Parlamento de Galicia o día 1 de xuño de 2012) En vista dos gravísimos feitos agora comprobados e confesados polo propio organismo que os promoveu, isto é a Consellería de Educación, as persoas e os colectivos abaixo asinantes esiximos: 1. A dimisión ou o cesamento, con carácter inmediato, de Xesús Vázquez Abad e Anxo Lorenzo Suárez dos cargos públicos que actualmente ocupan, como responsables políticos directos dunha mentira tan grave como esta. 2. A rectificación, por vía de urxencia, das modificacións lexislativas inspiradas nesa mentira e aprobadas –de xeito unilateral e rachando consensos anteriores– para corrixir unha suposta «imposición del gallego» que nunca existiu, como agora recoñece a propia consellería responsable. Tal rectificación debe comezar pola Lei da Función Pública de Galicia e o Decreto do Plurilingüismo no Ensino. Mais, ao lado das esixencias de que se asuman publicamente as responsabilidades políticas e se resolvan –na medida do posible– os perniciosos efectos das medidas adoptadas en nome dunha falacia, cremos firmemente que a preocupante saúde da lingua galega esixe de todos un exercicio de xenerosidade. E no nome desa xenerosidade, do ben da nosa lingua propia e do máis amplo consenso social, ofrecemos pública e solemnemente o noso apoio á Xunta de Galicia e ao Partido Popular de Galicia para as seguintes medidas: 1. Retornar ao consenso unánime creado polo Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega –aprobado en 2004 durante a presidencia de Manuel Fraga– e polas propostas nel formuladas. 2. Aprobar a adopción urxente de novas medidas de impulso do galego no ensino, a seren aplicadas no vindeiro curso 2012-2013, na liña de reparar o retroceso causado durante os tres anos longos xa decorridos da actual lexislatura. 3. Pór en práctica, co apoio explícito de todos os grupos políticos, sindicais e sociais asinantes, todas aquelas medidas de rectificación e reparación que a Xunta de Galicia e o grupo político que lle dá sustento decidan aplicar. 4. Ollar para o futuro todos xuntos, renunciando a axustar contas polo enorme mal feito á lingua, á cultura e ao país e comprometéndose, por todas as partes, a non utilizar a lingua como arma de loita partidaria ou electoral. Por último, facemos un chamamento ao conxunto da cidadanía galega para que, desde o máximo respecto polos dereitos individuais de cadaquén, se implique activamente no proceso de recuperación, promoción e normalización da lingua propia da nosa terra. Esta debe ser unha tarefa de todas e todos nós, liderada polas nosas institucións de autogoberno mais coa participación do conxunto do tecido social do país.


Summary: Pablo Casado anunciou a convocatoria deste encontro no acto de inicio de curso político, que un ano máis tivo lugar en Galicia, nunha carballeira de Cerdedo-Cotobade, onde o presidente da Xunta reivindicou "o galeguismo de Fraga e Albor" O PSdeG contraprograma coa vicepresidenta Calvo o inicio do curso político de Casado da man de Feijóo

O PP mantivo a tradición de abrir o curso político en Galicia. Se ata hai uns anos viñérao facendo en Soutomaior, por terceiro ano consecutivo a formación escolleu celebrar o acto en Cerdedo-Cotobade, onde o novo líder do partido, Pablo Casado, estivo acompañado polo presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijoo, e por outros altos cargos populares, como Alfonso Rueda ou Ana Pastor. Na carballeira de San Xusto Pablo Casado anunciou a convocatoria da convención nacional extraordinaria do PP, que se celebrará o 1 e 2 de decembro e que será "liderada e coordinada" por Núñez Feijoo. A convención servirá para elaborar os programas electorais para as eleccións municipais e autonómicas do mes de maio e para debater a "actualización" da Constitución. "Actualización, que non reforma", como subliñou o propio Casado. Polo demais, Casado mantivo o discurso duro contra o nacionalismo catalán e contra a inmigración. O presidente do PP expresou "o noso apoio a aqueles valentes cidadáns· que saen á rúa a quitar lazos amarelos, que Casado cualificou de "emblemas contra a democracia española". Ademais, volveu referirse ao "efecto chamada" supostamente provocado polo "buenismo" e as decisións adoptadas polo Goberno de Pedro Sánchez. "Se o AVE non está en marcha o ano próximo é por culpa do PSOE", afirmou Casado, aínda que dende hai ano e medio sábese que os prazos non ían ser cumpridos Casado referiuse tamén aos prazos de construción da conexión ferroviaria de alta velocidade entre Galicia e a meseta, afirmando que "se o AVE non está en marcha o ano próximo é por culpa do PSOE. Estaba planificado, orzamentado e executado". "É xusto reivindicar para Galicia e outras zonas de España que cheguen estes medios de transporte", engadiu. O mes pasado os populares forzaron que o Parlamento galego votase esixir como "irrenunciable" o prazo de 2019 malia ser coñecido dende hai ano e medio que non é real. Casado finalizou a súa intervención poñendo como exemplo para o resto de España a xestión realizada por Núñez Feijoo en Galicia: "Cando un ve as cifras en Galicia ao primeiro nivel europeo, é cando ves que ese modelo se ten que replicar no resto de España". E afirmando por exemplo que Galicia "conta cos servizos sociais máis respectados e mellor ponderados da nosa contorna", destacando finalmente que nos últimos anos "baixáronse os impostos sen descoidar, todo o contrario, o estado do benestar". O presidente da Xunta reivindicou "o galeguismo de Fraga e Albor" Pola súa banda, na súa intervención Alberto Núñez Feijoo tivo palabras de agradecemento para Mariano Rajoy, sinalando que se sente "orgulloso" de que un galego coma el fora presidente do PP e de España. Así mesmo, o presidente da Xunta reivindicou "o galeguismo de Fraga e Albor" e afirmou que o PPdeG "non fai política buscando crear fendas inexistentes, senón que o obxectivo é crear consensos entre os galegos". "Tratamos de aplicar sentidiño ao noso deber", engadiu.


Summary: Na súa vídeo-columna das segundas feiras, Carlos Callón avalía a campaña Eu Respecto que a Xunta fixo circular polos centros de ensino.

Que ten de positivo e que ten de limitado esta campaña institucional sobre a diversidade afectiva e sexual promovida pola Xunta da Galiza? Sobre isto reflecte Carlos Callón na súa vídeo-columna semanal.


Summary: O día seguinte a que Núñez Feixoo falase de "regresión" nos contaxios.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, destacaba esta cuarta feira que o brote de COVID-19 detectado na Mariña está a experimentar unha "pequena regresión", con menos pacientes en seguimento e menor ritmo de positivos detectados, polo que expuxo, en coordinación cos expertos e se se manteñen os datos, a posibilidade de "abrir parte da Mariña" e avanzar cara a un peche "máis selectivo" da área. Apenas 24 horas despois daquelas declaracións, o número de infectados no brote de Covid-19 aumentou a 144 casos activos, tras confirmarse outros 23 positivos. Así o informou esta cuarta feira a área Sanitaria de Lugo, A Mariña e Monforte. Os novos positivos elevan a 154 o número de casos detectados pola Plataforma de Vixilancia e Control Epidemiolóxica e polos servizos de Medicamento Preventivo e Saúde Pública. Do total, dez persoas están curadas e xa recibiron o alta. O primeiro caso de infección por Covid-19 deste brote detectouse o 23 de xuño no concello de Xove. A partir desa confirmación inicial fíxose un rastrexo e analizáronse todos os contactos das persoas que se viron afectadas. Por parte da área sanitaria destacouse que na xornada desta terza feira foi unha das que "máis PCR vinculadas ao brote realizáronse, cun total de 283 probas", que confirmaron "a existencia de 23 persoas positivas en COVID-19 no sendo do brote da Mariña". As mesmas fontes sanitarias incidiron en que "todos estes positivos están relacionados co brote", o que, engaden, "permite garantir a trazabilidade dos casos e seguir na mesma estratexia de procura activa de contactos e realización de todas as probas necesarias de forma precoz para cortar canto antes a transmisión". As mesmas fontes detallaron que dos 144 casos activos na Mariña "a maioría son asintomáticos ou presentan síntomas de carácter leve" e, matiza, "teñen a obrigación de gardar corentena durante 14 días". Ademais, cinco casos con resultado positivo e relacionadas con este brote permanecen ingresadas no Hospital Público da Mariña e "a súa evolución é favorábel". Mentres, as persoas cuxas probas deron resultado negativo permanecen en seguimento no seu domicilio, asesoradas pola Plataforma de Vixilancia Epidemiolóxica e os servizos de Medicamento Preventivo e Saúde Pública do Sergas. Segundo os datos facilitados este mércores, "máis de 250 persoas recibiron o alta epidemiolóxica tras superar o período de illamento e non desenvolver síntomas".


Summary: VermisLAB ofrece actividades extraescolares para nenos e nenas de 4 a 16 anos coa Intelixencia Artificial como un dos contidos transversais

Xa pasaron este verán cos seus laboratorios móbiles polo Ézaro ou Muros. Pero desta volta chegan á comarca para quedar. A empresa VermiLab abre unha das súas academias fixas en Carballo, coa infindade de posibilidades de formación científica para as nosas criaturas. Explican que "a Intelixencia Artificial é un dos eidos que desde a consellería de educación queren potenciar nos próximos anos", por iso esta academia opta por "incorporala de xeito transversal en todas as súas asignaturas e para todas as idades". Consideran "fundamental achegar esta tecnoloxía o antes posible ós máis pequenos e facelo dun xeito responsable, xa que a nosa interacción con ela vai a ser constante e o futuro da humanidade pasa polo seu bo desenvolvemento e uso". Así, en horario de tarde un día da semana, para os máis pequenos, de 4 a 8 anos, a principal oferta é MiniMakers, unha actividade na que desenvolverán a intelixencia emocional, o pensamento creativo ou o traballo en equipo a través da experimentación, incorporando as novas tecnoloxías como a robótica, a programación ou a impresión 3D á elaboración de proxectos durante o curso. Para os maiores a partir de 8 anos se ofrecen dúas actividades, dunha banda GameMakers que ten como obxectivo a creación de videoxogos en diferentes plataformas dixitais, prestando atención á etica, o relato, a parte artística coa fotografía e, por suposto, a programación dos xogos por parte dos propios rapaces e rapazas. E por outra banda a actividade Makers, na que aprenderán a utilizar todas as ferramentas necesarias para desenvolver proxectos reais de robótica, electrónica, programación ou impresión 3D, sempre desde un punto de vista divertido, práctico e coa intención de mellorar a vida das persoas. Todas as actividades impártense en Maker Store by Allnet (situada na Rúa Río Anllons, 2-4, Baixo, en Carballo), por un equipo profesores e profesoras formadas específicamente para o proxecto, ademais, as actividades realízanse en grupos reducidos para unha mellor atención individual. Se queres saber máis información sobre este proxecto podes visitar a súa páxina web (vermislab.com) ou contactar con eles chamando ao 881251572.


Summary: Mentres o Goberno estatal, a través do seu delegado na Galiza, amosa a satisfacción polo fallo da Audiencia da Coruña en relación ao Pazo de Meirás, o alcalde de Sada e o responsábel de Patrimonio da Deputación da Coruña lamentan que haxa de indemnizar os Franco e non concordan co feito de que a sentenza saliente que a familia do ditador non actuou de mala fe. Sada xa anunciou que recorrerá a decisión da Audiencia.

O delegado do Goberno estatal na Galiza, Javier Losada, cualificou como unha "vitoria democrática" o fallo da Audiencia da Coruña que confirma que o Pazo de Meirás é propiedade do Estado. Nel rexéitase, porén, "mala fe" por parte dos herdeiros de Franco e recoñécelles o dereito a ser resarcidos nos gastos en que incorreron desde 1975 para conservar o edificio fronte ao criterio mantido pola maxistrada do Xulgado de Primeira Instancia número 1 da Coruña. Esta cuestión suscitou as críticas do Concello de Sada, cuxo alcalde, Benito Portela, confirmou a Europa Press que recorrerán a sentenza en relación a este asunto, e da Deputación da Coruña, cuxo deputado de Patrimonio, Xosé Luís Penas, cualificou o feito de "anomalía". Após coñecerse o fallo, o delegado do Goberno estatal en Galiza asegurou que a sentenza da Audiencia Provincial da Coruña, en resposta ao recurso presentado polo Franco contra a que ditou o xulgado de Primeira Instancia, "estimula para seguir traballando no proxecto de memoria histórica". Dela, dixo tamén que "revalida a vitoria democrática que supón a devolución do Pazo de Meirás". "Reforza a tese que mantivo sempre o Goberno de España", engadiu. Sada recorrerá a sentenza Mentres, en declaracións a Europa Press, o alcalde de Sada, Benito Portela, valorou "o fundamental" do fallo, en relación "á declaración de nulidade de títulos, á expulsión do Franco do pazo e á incorporación ao patrimonio público". Porén, trasladou a súa discrepancia no relativo a que se rexeite que houbo "mala fe" por parte dos herdeiros ou sobre a liquidación do estado posesorio, onde se argumenta que non hai probas de que os demandados fosen conscientes de que o título de propiedade do seu avó fose inválido. Para iso, o rexedor remitiuse ao ditame da comisión de expertos. Un feito "anómalo" Na mesma liña, o responsábel de Patrimonio da Deputación da Coruña e membro do Xunta pro Devolución do Pazo de Meirás, Xosé Luís Penas, cualificou de "incomprensíbel" que a xustiza "ordene darlle máis diñeiro aos Francos despois do inmenso patrimonio que conseguiron como herdanza do ditador, das propiedades roubadas ao pobo galego de forma ilícita". "En lugar de esixirlles pagar o aluguer por todos estes anos de ocupación ilícita de Meirás, o que temos é que pagar cos nosos impostos aínda máis diñeiro pola utilización como vivenda privada dun inmóbel que se demostrou que era público", expuxo a Europa Press. O deputado provincial, que manifestou que non é a primeira sentenza que lles "sorprende" -dixo sobre a condena a oito activistas que ocuparon simbolicamente a Casa Cornide, na Coruña- asegurou que agora farán unha lectura en detalle da mesma. Con todo, cualificou de "clara anomalía" que se confirme que o Pazo de Meirás é propiedade pública "e, ao mesmo tempo, obrigar a pagar polos gastos". "Difícil de entender, sentenciou.


Summary: O TSXG anula a resolución ao entender que non se xustificou o suficiente nin se achegaron datos sobre os criterios seguidos e advirte que "non é de recibo" que fose o director xeral da Corporación quen os fixase

Outra sentenza máis contra a CRTVG tras a súa actuación perante unha folga do seu persoal. Desta vez, o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) anulou os servizos mínimos impostos pola Corporación para a folga do pasado 19 de decembro e o paro parcial do 22 do mesmo mes por ser contrarios ao ordenamento xurídico. O TSXG anula os servizos mínimos impostos pola CRTVG ao entender que non se xustificaron o suficiente nin se achegaron datos sobre os criterios seguidosAsí, o Superior anula a resolución do 11 de decembro de 2018 que fixaba eses servizos mínimos e establece o pago das custas procesuais á CRTVG, ao aceptar o recurso imposto polo comité de empresa contra a orde. O TSXG, baseándose na doutrina do Tribunal Supremo e do Constitucional, aclara que a devandita resolución "non proporciona os datos que evidencian os criterios que manexou a Administración" para determinar eses servizos mínimos, unha "falta de explicitación" que impide unha "motivación axeitada" que debe ser "especialmente rigorosa á hora de xustificar os recortes no dereito de folga" e que, neste caso, non xustifica "a determinación dos efectivos" fixada para levar a cabo os traballos nos medios públicos. O tribunal entende que, ante as escasas explicacións e argumentos, non pode resolver se houbo ou non vulneración do principio de proporcionalidade. Con todo, e ante a reclamación do comité polo feito de que fose o director xeral da Corporación, Alfonso Sánchez Izquierdo, e non a Xunta quen determinase os servizos mínimos, o TSXG asegura que "non resulta de recibo" atribuír a este cargo " a competencia para concretar o persoal que debe permanecer e cubrir" estes servizos mínimos. Entende que, deste xeito, crébanse as "naturais esixencias de neutralidade, obxectividade e imparcialidade que cabe agardar da autoridade gobernativa". O TSXG critica que fose o director xeral da CRTVG e non a Xunta quen fixase os servizos mínimos: "Non resulta de recibo""Non esquezamos que o director xeral da CRTVG é directivo, administrador e representante da Corporación, depende da mesma entidade afectada pola folga, polo que, en principio, está privada da esixible neutralidade e imparcialidade para fixar os servizos mínimos esenciais", engade o Superior, atendendo en parte o recurso do comité e ás da Fiscalía, que pediu que se estimase a demanda por entender que a resolución "foi ditada por un órgano incompetente" e que actuou "de forma desproporcionada". Contra a sentenza, emitida o pasado mércores 25 de setembro, cabe recurso ante o Tribunal Supremo ou ante o mesmo TSXG "sempre que se acredite interese de casación". O ditame é un máis dos varios que nos últimos meses foron emitidos contra a CRTVG. De feito, respecto do paro do 19 de decembro, o mesmo tribunal xa condenara a Corporación por vulnerar o dereito de folgan tras sentenciar que incorrera en "esquirolaxe interna" ao encomendar a unha traballadora "non folguista" a presentación dun programa non incluído nos servizos mínimos que correspondería conducir a "traballadores que seguían a folga".En setembro de 2018, a Xustiza condenara a Xunta por uns servizos mínimos "maliciosos" e vulnerar así o dereito á folga feminista no 8M, tamén na CRTVG. Nesa mesma xornada, a TVG vulnerara o dereito á folga, segundo o Superior, que a condenara por unha medida "encadrable na esquirolaxe interna" ao substituír unha presentador que secundara o paro por un home que realizou o seu traballo.