Summary: Estas eleccións celébranse baixo circunstancias de anormalidade política -crise terminal de ciclo constitucional e posta en cuestión das liberdades máis básicas por parte dos auto-denominados liberais, que son novos reaccionarios-, económica -intervención, estafa do aforro, creba controlada- e social -escaseza, desemprego e desafiuzamentos masivos- na periferia da periferia europea nun contexto de excepcionalidade e ambición pos-democrática e pos-política

Galiza vota baixo escenario pos-democrático: Achégase a data doutras eleccións galegas. O poder real prefire presentalas coma rutinarias e unha convocatoria de tantas outras habidas sendo hoxe varios os pobos continentais que non escollen de facto cando do que elixen resulta alternancia-ficción ou, directamente, instauración descarada da solución tecnocrática. Sabemos, a bo seguro, que os seguintes somos nós. A foto é a que atrapou Ignacio Ramonet hai mais dun ano, nun exercicio de lucidez habitual: son os Novos Protectorados. O estado español está só a unhas semanas de dar o derradeiro paso, cruzando o Rubicón: entregar en ofrenda aos seus súbditos no altar dos chamados mercados. Os antigamente coñecidos coma civis seremos convertidos en meras res. As esixencias serán durísimas. Se escoitan Memorándum, boten a correr. O estado español está só a unhas semanas de dar o derradeiro paso. As esixencias serán durísimas. Se escoitan Memorándum, boten a correr A dereita neoliberal e a socialdemocracia nominal aplican servilmente os mandatos dos seus amos: na oposición ambos din que non, mais despois é que si. Emporiso o último do último ao que debemos renunciar é precisamente ao dereito ao voto, a maiores doutras fórmulas de participación, pois foi a desatención dos asuntos públicos o que nos trouxo ata aquí: ao illamento e á idiotez coma ser colectivo que comeza a latexar. Celébranse baixo circunstancias de anormalidade política, económica e social Celébranse baixo circunstancias de anormalidade política -crise terminal de ciclo constitucional e posta en cuestión das liberdades máis básicas por parte dos auto-denominados liberais, que son novos reaccionarios-, económica -intervención, estafa do aforro, creba controlada- e social -escaseza, desemprego e desafiuzamentos masivos- na periferia da periferia europea nun contexto de excepcionalidade e ambición pos-democrática e pos-política ao que nos abocou sen remisión a dexeneración sistémica dende Roma a Madrid ou a Barcelona, e dende Atenas ata Dublín ou a Lisboa; entanto a orde reina en París e Berlín. Ata cando? Santiago de Compostela non é allea: a soberanía cidadá -merece repetirse- está for sale e o realismo alucinatorio -xénero literario premiado cun Nobel recentemente- inunda a democracia aparente que rescata evaporando a clase media, afundindo e empobrecendo aos pobres e facendo mais miserábeis aos que xa o son, protexe coma irreformable unha Constitución violada que reforman ás agochadas se interesa ao ditado de poderes fóra de control, outorga libertad lingüística para fomentar e perpetuar a secular diglosia mallando na sempre insuficiente auto-estima nacional galega, educa en libertad para españolizar coma se non ficara ren da memoria dos 40 anos de paz, estira as posibilidades do hábitat ou reclama sacrificios constantemente aos máis que menos teñen nunha operación perfectamente estudada consistente en transferir rendas das mans das clases asalariadas aos bolsos dos que o teñen case todo e o ambicionan todo. Pretenden sortear a cegas unha combinación de crises -enerxética, revolución tecnolóxica que non se dixeriu, de hexemonía xeopolítica, económica, climática e da fame- da que só adiviñamos a patiña por debaixo da porta Pretenden sortear a cegas unha combinación de crises -enerxética, revolución tecnolóxica que non se dixeriu, de hexemonía xeopolítica, económica, climática e da fame- da que só adiviñamos a patiña por debaixo da porta. O cumio da pirámide -mais algúns fieis intermediarios entre a maioría das actuais cúpulas partidarias- non só non sofre en sintonía, se non que fai negocio substancioso e troca en grupo de interese priorizando os seus privilexios e sendo unha verdadeira elite extractiva. Se alguén ameaza iso, auto-protéxense para manter un status quo imposible. Algo disto sabe Dolores de Cospedal, pois é a política profesional mellor pagada de España. Dietas á marxe. Mais a democracia aparente ficou espida hai tempo e parte da poboación intúe as cadeas O realismo alucinatorio -made in china- no que estamos instalados deseña un sur de Europa deprimido baseado nun modelo chinarizado: exclusión -algo que no nivel mundial é norma e non excepción-, traballo precario-improdutivo e desmantelamento programado do modelo social e democrático combinado coa administración dun cocktail represivo -endurecemento punitivo e aplicación sistemática da violencia policial que criminaliza calquera acción de denuncia e desobediencia- restaurador do absolutismo da interinidade e a inseguridade permanente: o ERE por elevación e a éxtase des-reguladora. Mais a democracia aparente ficou espida hai tempo e parte da poboación intúe as cadeas. O mantra das cacatúas consiste en repetir que nunca hai alternativa viable O mantra das cacatúas consiste en repetir que nunca hai alternativa viable -a mais poderosa arma esgrimida polos prebostes do neoliberalismo antropofáxico- fóra da Gran Regresión e dos plans da Troika internacional. Non a hai, segundo repiten, fóra do proceso de acumulación desmesurada de riqueza nas mans do 1% da poboación dominante. Tampouco hai posibilidade de cuestionar a maré de fondo que en forma de nostálxica ofensiva da España imperial, mono-nacional-folclórica, monolingüe e dun só Deus posible -resistente a morrer na voráxine da mundialización e que nada ten a ver coa de Lorca, Miguel Hernández, Picasso, Alberti ou Castelao- ameaza con transmutar na súa propia e decadente versión para o século XXI en chave, polo momento, proto-fascista. Ensínannos a aceptar coma natural que institucións sobre as que pivota a presunta lexitimidade do réxime monárquico poidan corromperse ata o paroxismo, mentres din que "dar comida e cama aos enfermos dun hospital non é Sanidade" (Feijóo dixit). Ou que o autogoberno pode usarse para o seu menoscabo. Hai que aceptar que poden evadir fortunas erguidas sobre a forza do traballo precarizado a paraísos fiscais Hai que aceptar que poden evadir fortunas erguidas sobre a forza do traballo precarizado a paraísos fiscais en lugares que ameazan converter en infernos de explotación -prantexando xornadas laborais dun mínimo de 10 horas, 6 días á semana e facendo saltar polos aires o contracto social parido trala II Guerra Mundial- e que é completamente lóxico e aceptable que os patrimonios dos mais potentados, pola vía da inhibición fiscal, incrementen de xeito exponencial en tempos nos que as tesoiradas orzamentarias afectan ás prestacións, nóminas, pensións, á ciencia e á investigación, á educación, ao dereito a unha vivenda digna, á cultura e a todo aquilo que asegura a igualdade e o progreso fornecedor da verdadeira xustiza social. Faise ver normal que a corruptela sistemática e a cleptocracia afecte aos partidos tradicionais transversalmente, mesmo a organizacións que nalgún día foron diferentes. O condimento opiáceo clásico, typical spanish, segue sendo facernos ver que o natural é que a Igrexa Católica -privilexiada no trato polos poderes públicos- axite as rúas para gobernar dende os conventos o ventre das mulleres todas -fieis ou non- pero non ten deber moral de rebelarse contra os mercaderes e o estado actual de cousas. As mulleres, como as leis, están para ser violadas. E todos receitan poñer a outra meixela, pola túa gran culpa: vivir moi por riba das túas posibilidades. Os protagonistas principais do conchaveo partidario-empresarial-institucionalizado repiten mensaxes ocas que ocultan verdades que agromarán tarde ou cedo nesta nova fase, pois están xa a pé de rúa Os protagonistas principais do conchaveo partidario-empresarial-institucionalizado repiten mensaxes ocas que ocultan verdades que agromarán tarde ou cedo nesta nova fase, pois están xa a pé de rúa -e de praza- e nos centros de traballo, asociativos e de formación: crecemento, crecemento, crecemento, herdanza recibida, austeridade, cadrar as contas, déficit, prima, primo e con-cuñaos, eficiencia, arrimar o ombreiro, apertar o cinto, xestionar a macroeconomía coma o faría unha familia, senso común... É a maior estafa organizada da historia, cando menos, da europea. E a disputa comeza a ser: democracia si, ou democracia non Practicamente ningunha voz discordante á que poidamos acudir coa facilidade coa que consumimos des-información e que propoña, convincentemente, como saír do circuito asasino da débeda odiosa e ilexítima -algo que será inevitable ou, do contrario, imos condenar ás presentes e futuras xeracións a uns niveis de vida mais propios do terceiro mundo-, contraída maioritariamente pola banca e a gran empresa -ao comezo da crise o 57% do total- e, en menor medida, polas familias -20%- sendo a débeda pública menor, pero operacionalizando mediante artificio contable o troco que converteu en problema colectivo a ambición ilimitada dunha minoría e empurrou ao conxunto da sociedade ao depresivo estado de malestar, xa logo indignación, logo compromiso e logo rebelión democrática. É a maior estafa organizada da historia, cando menos, da europea. E a disputa comeza a ser: democracia si, ou democracia non. Hai alternativa! O resumo do seu des-goberno foi acreditar a dubidosa honra de ser un iniciado funesto: desgaleguización e intento de estigmatizar a lingua e os sinais de identidade para que non saibamos quen somos nin de onde vimos O único que podemos dar por ben feito na etapa do tertuliano de Intereconomía é que permitiu algo relacionado coa súa especialidade: os debates televisados. Mais o resumo do seu des-goberno foi acreditar a dubidosa honra de ser un iniciado funesto: desgaleguización e intento de estigmatizar a lingua e os sinais de identidade para que non saibamos quen somos nin de onde vimos, desprezo polas institucións de autogoberno mailas súas capacidades e instrumentos, destrución do sistema de caixas de aforro, privatizacións e concesións públicas de dubidosa legalidade, ataque ao benestar con especial virulencia nos ámbitos da Educación, a Cultura e Sanidade e o conxunto do sector público, parálise eólica e desbaldimento conseguinte coas indemnizacións, esaxeradas subvencións aos medios de comunicación para comprar silenzos e louvanzas, sectores produtivos estratéxicos completamente desatendidos...O balance da mistura entre nihilismo e de-construtivismo enfermizo foi redobrar a destrución de emprego e que a mocidade migre en masa descapitalizado ao país dos mil ríos, ao que unha meiga ben meiga mirou xa hai tempo. O seu maior erro: subestimar a intelixencia colectiva de todo un pobo. O estado español é Grecia hai 2 anos Ten un interesante ensaio o catedrático de Ciencia Política Vicenç Navarro, titulado: Hai alternativas. Un bo e conciso programa de actuación. Non coma os das forzas do sistema, que están cheos de promesas incumpridas. Alí recóllense unha morea de medidas aplicables e financiables que desmontan o mantra das cacatúas e solventarían parte duns problemas que, de non remediarse urxente e radicalmente, abren o vieiro a un proceso de conflitividade socio-política equiparable ao que viven hoxe os irmáns portugueses, ou Grecia. O estado español é Grecia hai 2 anos. Pode que o título do ensaio teña a ver coa decisión de bautizar así á inédita decisión de plantar a semente dunha coalición de esquerda ampla inspirada nos modelos de fronte popular, liderada por Xosé Manuel Beiras -Alternativa Galega de Esquerda-. Foi unha intelixente lectura da estrutura de oportunidade política e unha alianza que responde ás necesidades do tempo histórico: concibida como xermolo da desexable unidade da esquerda social, sindical e política necesaria para proxectar na instancia político-institucional unha mudanza de raíz na correlación de forzas que force unha mudanza real. Que presente á opinión pública o problema do euro, por exemplo. Alternativa Galega de Esquerda foi unha intelixente lectura da estrutura de oportunidade política e unha alianza que responde ás necesidades do tempo histórico: concibida como xermolo da desexable unidade da esquerda social, sindical e política necesaria Republicana, laica, internacionalista dende a asunción do feito nacional galego e solidaria cos demais pobos de europa e do mundo, ecolóxica e rupturista no senso de acreditar na necesaria creba democrática como propoñen outras esquerdas europeas coas que se identifica ao compartir obxectivos estratéxicos e, ao fin, ámbito de actuación e inimigo común: tales coma o Front de Gauche, a Syriza grega, o Bloco de Esquerda portugués ou a Die Linke alemán -salvando as distancias en tempos e ritmos de construción-. Que conecta, sen intención de dirixir e si de acompañar na súa pluralidade, co ruxir da rúa e se proxecta e reflicte nas demandas dos movementos sociais alternativos e de protesta encamiñados a contemplar -xa o están a facer de feito impugnando a democracia aparente- un proceso histórico de auto-determinación destituínte mantendo no horizonte a apertura dun proceso constituínte que recupere a soberanía popular fanada e un novo deseño institucional ao servizo da emancipación das maiorías sociais. Que derrote as forzas de agresión sen precedentes auspiciadas pola hipertrofia neoliberal dende fai décadas e os plans ocultos do Fondo Monetario Internacional, o Banco Central Europeo e a Comisión. Sen deixar de acreditar nunha europa democrática, social e dos pobos. Nesta situación o retorno de Beiras pode concibirse como a decisión de poñer a disposición do pobo galego outra-volta todo o seu capital político cincelado en décadas, que non é pouco Nesta situación o retorno de Beiras pode concibirse como a decisión de poñer a disposición do pobo galego outra-volta todo o seu capital político cincelado en décadas, que non é pouco. O exemplo é que moitos mozos e mozas nacidos a mediados dos 80 coñeceron o seu papel como líder da oposición pero non tiveron nunca a oportunidade de votalo. Mais a xente, contrariamente ao que sempre se repite, adoita ter memoria. Para ben, e para mal. Cando alguén, coa traxectoria de loita e incorruptibilidade, posúe dotes comunicativas na era da comunicación o efecto da súa mensaxe -e, por extensión, dunha coalición que parece estar reactivando sectores da poboación descontentos e descridos- multiplícase. Funciona ao xeito dos libelos de Marat -L´ami du peuple- no París revolucionario de 1789. Xornal que vixiaba o convulso proceso deixando en coiros as vergoñas da oligarquía e os elementos contra-revolucionarios co aguillón do uso preciso das palabras para dicir a verdade -aquilo que tantas veces non se quere escoitar- que, como se dixo sempre, é o acto revolucionario mais puro. E mais nos tempos onde a escuridade manda. A ética dos principios e a forza das ideas non cotizan no Down Jones, pero aos mitins de AGE achéganse xentes de toda idade e condición. Como reaccionan os que detentan todo o poder e gobernan contra a maioría? Coa demonización: "O Beiras xa sabemos como é: está tolo" O que a primeira vista podían semellar boutades resulta que atesouran o eco que provoca un xiro inesperado. Como reaccionan os que detentan todo o poder e gobernan contra a maioría? Coa demonización: "O Beiras xa sabemos como é: está tolo". Os que están nos seus cabais infrinxen danos irreparables e sufrimento coas súas decisións e indecisións a milleiros e milleiros de persoas a cotío nunha desocialización instigada pola delincuencia organizada dos especuladores capitalistas, da que son cómplices. Representa a antítese do que estes últimos ofrecen: fariseísmo e insolvencia intelectual. Como non van temer que entre no Parlamento unha voz asentada na ética innegociable no exercicio da actividade pública? Como non temer que pola súa voz falen os galeguistas históricos e republicanos, a forza no combate anti-feixista contra da ditadura e un dos homes que, apoiado e conxuntamente con moitos outros e outras, foron protagonistas e o deron case todo por impulsar unha forza social que chegou a comprometer a hexemonía do fraguismo dende posicionamentos ideolóxicos dun nacionalismo político de esquerdas, e sen as facilidades que supón dispor dun aparello de estado ao teu servizo? Nin nos peores pesadelos Feijóo e todos os Feijóos do mundo o quixeran ver diante. Din que non está capacitado para estar no Parlamento. É incómoda a intelixencia e a independencia no seo da soberanía popular Din que non está capacitado para estar no Parlamento. É incómoda a intelixencia e a independencia no seo da soberanía popular. A súa soa presenza. Seguramente sexa porque non está capacitado para cobrar tres soldos do erario público a un tempo, nin para facer business ou privatizar bens de dominio público e repartir as migas entre os amigos para o seu lucro. Coido que seguramente non sería quen nin de facelo entre os seus verdadeiros amigos, que son moitos e moitas entre o pobo galego. Tamén inimigos... Aconteza o que aconteza nestas eleccións, mais ben todo comeza o día vinteún de outubro. Na Galiza, no estado español e na Europa enteira Ten moito de épico o seu retorno en chave de biografía e percorrido persoal. Mais o interesante de todo isto é o aspecto colectivo desta nova fronteira da que seguramente participará mentres lle quede alento: a loita de David fronte a Goliat foi sempre o combustible que alimenta o motor dos pobos que fan andar a Historia. Neste caso para intentar mudar as estruturas pétreas do estado e a UE e poñelas ao servizo da cidadanía, que é que mais ordena queiran ou non queiran. Os pobos nunca se resignan a ser derrotados e son sempre os propios pobos en pé os que configuran as alternativas fronte aos que queren mantelos asoballalos. Aconteza o que aconteza nestas eleccións, mais ben todo comeza o día vinteún de outubro. Na Galiza, no estado español e na Europa enteira. Ese día os galegos teñen a oportunidade de escoller unha alternativa que envíe unha mensaxe de esperanza e optimismo a moitos, alén do Padornelo. Ademais de rescatarse a si mesmos.


Hai unha década que Chandrexa de Queixa non ten colexio. Pechou no remate do curso 2007-2008. Daquela o alcalde da vila, Francisco Rodríguez (PP), atribuía o peche a un enfrontamento entre o docente responsable do centro e as familias dos oito estudantes que ficaba e aseguraba que traballaría para reabrilo nuns tres anos. O certo é que o CEIP de Chandrexa nunca reabriu e tornou no, polo momento, último centro escolar do concello. Antes xa pechara a escola unitaria de Rabal, que vén de reabrir cun uso ben diferente: un velorio subvencionado pola Xunta. Unha década despois de botar o ferrollo ao colexio, o mesmo alcalde recibiu este martes en Chandrexa a dúas altos cargos da Xunta: a directora xeral de Administración Local, Marta Fernández-Tapias, e a delegada do Goberno galego na provincia, Marisol Díaz Mouteira. Os tres realizaron unha caste de reinauguración para a prensa do metafórico novo uso da escola de Rabal. Vai ser o novo tanatorio municipal, "un servizo fundamental e básico nos pequenos núcleos rurais", destaca a Xunta. A Vicepresidencia sufragou con 40.000 euros o cambio de uso da vella escola, solicitado polo Concello de Chandrexa, onde o último centro educativo pechou hai unha década Este cambio de usos foi "solicitado polo Concello", subliña a Vicepresidencia nun comunicado, no que destaca que "a rehabilitación da antiga escola contou cunha axuda de preto de 40.000 euros". Desa subvención dá conta unha placa instalada na porta do edificio, onde queda claro que ese diñeiro procede de fondos europeos xestionados pola Xunta. Son, especifica a Vicepresidencia, "axudas para financiar estruturas de uso público, como instalacións deportivas, prazas, paseos, parques infantís ou dependencias municipais onde se prestan servizos administrativos, entroutras actuacións". Segundo o mesmo comunicado, a intención última é "apoiar a prestación de servizos por parte dos nosos concellos, como Administración máis próxima aos administrados, co obxectivo de que a cidadanía galega teña unhas óptimas condicións de vida, con independencia do seu lugar de residencia". Este metafórico cambio de uso, de escola a velorio, prodúcese nun contexto no que Chandrexa de Queixa perdeu practicamente a metade da súa escasa poboación nos últimos vinte anos: de 928 habitantes en 1998 a pouco máis de 490 na actualidade. Os datos máis recentes do Instituto Galego de Estatística indican que só viven na vila 3 nenas e 1 neno menores de 4 anos e que os falecementos do último ano superaron en 15 persoas aos nacementos.


Summary: Febreiro 19: A Costa da Morte perdeu 69 unidades escolares e 102 postos docentes en 8 anos.

Os recortes en materia educativa continúan asolagando ao rural galego. E botarlle a culpa ao descenso da natalidade ou éxodo rural é simplemente esquecer que as políticas públicas están precisamente para evitalos. E ofrecer servizos públicos de calidade, no rural, debería ser responsabilidade obrigada dun goberno comprometido na loita contra o despoboamento do noso campo. A pesar do berro seco das ANPAS Galegas ante o peches de varias Escolas Unitarias ao longo do país, a Xunta segue facendo oídos xordos e reducindo aos mínimos o servizo de educación pública. A semana pasada a Xunta facía público o informe de docentes e unidades para o vindeiro curso. Un informe que completa o que fixemos o pasado mes de febreiro coa axuda da Estér Vázquez, e que continúa a mesma tendencia dos últimos anos: o recorte. 3 unidades e 8 postos docentes menos Así, ademais do peche das dúas Escolas Infantís de Carnota, a Costa da Morte perde 3 unidades de primaria, 1 en Mazaricos e 2 en Vimianzo, dous concellos que xa estaban á cabeza dos máis castigados da comarca. Co peche destas unidades, pérdense 8 postos docentes. Dos cales 5 son especialistas de Primaria; 1 de Lingua Inglesa, e 2 de Atención á Diversidade. Moi significativo que o peche de unidades nos centros conleve tamén eliminar estas especialidades, xa reducidas a mínimos nos últimos anos. Así, o CEIP de Baíñas queda sen PT e o de Pino do Val sen orientador… Pola contra, en toda a comarca só se crea unha unidade, unha aula de infantil en Cee, que conleva 2 prazas docentes para esta etapa no CEIP Eugenio López.


Summary: O uso do castelán na Galiza para unha campaña que si se traduce ao catalán dá conta dunha falta de vinculación co territorio galego a través da lingua que si estaba presente anteriormente na marca. A que se debe o cambio? 'Nós Diario' repasa a súa estratexia publicitaria.

As dúas imaxes que encabezan este artigo dan conta dunha triste realidade: a empresa Hijos de Rivera, mais coñecida pola afamada Estrella Galicia, emprega o catalán para a súa publicidade en Catalunya, mais non acontece o análogo na Galiza. E é que a segunda foto foi tomada en Aríns (Compostela). Malia tratarse da mesma campaña, cunha cartelaría idéntica, o idioma que se usa no noso territorio é o castelán, segundo denunciaba onte un usuario a través das redes sociais. A que responde esta contradición? Identificación coa terra Isto non sempre foi así. Antes Estrella Galicia empregaba o galego nas súas campañas, cunha vontade clara de identificación co público a través da lingua. Sumábase así a unha resposta favorábel da audiencia ao uso da lingua propia que foi analizada por primeira vez a mediados dos anos 90 polos investigadores Gabriel Rei-Doval e Fernando Ramallo. As súas conclusións debuxaban un escenario optimista para o uso do galego en campañas publicitarias. O 80% das persoas consultadas amosábase partidaria da publicidade en galego, mentres que só 5% rexeitaba a súa utilización de xeito explícito. Os anuncios televisivos máis antigos de Estrella Galicia apostaban xustamente na lingua como chave para a vinculación do produto co país. É o caso dun dos máis sonados, "Maruxa e os alemáns", no que o uso do galego era crucial. Porén, a medida que a súa expansión avanza a nivel estatal, a marca desvincúlase progresivamente da lingua. A estratexia publicitaria da marca pasa desta idea do "galego 100%", con base enxebre e costumista, á procura dunha imaxe de "galego exportábel" que atoparía a través da face de intérpretes como Manuel Manquiña, Nancho Novo ou María Pujalte. Nesta campaña, baixo o lema "Tenemos algo especial", xa non se apunta o uso do idioma como bandeira, encarreirando unha liña que se consolida no futuro. Expansión estatal É por volta de 2010 que a marca comeza a súa expansión a nivel estatal, o que se aprecia na publicidade cun cambio notábel da orientación cara a ese novo mercado. É paradigmático neste senso o anuncio de 2011 "Creo que deberiamos coñecernos", editado en galego e castelán, aínda que a mensaxe se dirixe claramente cara a fóra. A partir de aí a nosa lingua perde presenza a pasos axigantados. A resposta máis probábel para este abandono do foco galego é que a Galiza é hoxe en día considerada un mercado cativo. A integración da marca coa clientela é moi elevada, e a decisión dun local de hostalaría de optar por outra marca pode ter consecuencias negativas fronte aos consumidores e consumidoras máis leais, aínda que outros selos ofrezan mellores condicións. Estes son algúns factores que, desde unha marca que nin expresa o compromiso identitario co país na lingua do seu nome, explican que o uso do galego non sexa prioritario na súa estratexia de comunicación na Galiza. Pola contra, a análise do mercado catalán parece apuntar noutra dirección. Diferenciación de gamas A modo de curiosidade, hai outro aspecto que cómpre salientar na estratexia da empresa Hijos de Rivera. Aquí todos presumimos como parte de Estrella Galicia a 1906 e as súas variantes Red Vintage ou Black Coupage, selo do que se recolle a publicidade. Porén, a cervexa optou por unha estratexia de diferenciación absoluta destas dúas liñas. Aínda que o grafismo as delata, non atoparán na etiqueta dunha 1906 ningunha referencia estrita á marca Estrella Galicia. Esta división en dúas gamas procura a creación de identidades diferenciadas para cada unha delas, na que se estabelecen campañas e patrocinios distintos. Así, 1906 preséntase como un selo que procura a distinción e a exclusividade, especialmente vencellado coa música jazz. Nesta liña encaixa o slogan "la mayoría nos pedía una IPA. Por eso, esta no es una cerveza para la mayoría". Na construción ideal desa "inmensa minoría" á que se destina 1906 segundo a súa publicidade non ten lugar a lingua galega. 1906 non ofrece a posibilidade de ver tampouco a súa páxina en galego, cousa que si acontece con Estrella Galicia. Se o que caracteriza a súa estratexia é esa especificidade do público, o afastamento do galego non pode deixar de conectarse cos prexuízos e estereotipos que aínda hoxe acosan o prestixio da lingua.


O nacionalismo galego é algo moi valioso para os habitantes deste país. Poucos idearios e movementos son tan nobres e útiles para esta sociedade. Galiza é hoxe un suxeito político porque houbo uns intelectuais que concibiron que as diferencias culturais tiñan significado político, e porque houbo un movemento social e político que fixo respectar a dignidade do país e das súas xentes, e estas ideas impregnaron á maioría da sociedade. O galeguismo é un movemento de modernidade contextualizada e consciente, que conectou cos movementos máis avanzados de cada época para que Galiza vivise o seu tempo de forma autocentrada. O nacionalismo antipático Non sei cando o nacionalismo comezou a percibirse como unha ideoloxía restritiva, pero o certo é que hoxe moitas galegas e galegos non se senten atraidos por este ideario. Valórase o traballo e a tenacidade dos do Bloque, a súa capacidade de dicir as cousas como son e de reivindicar o xusto. Pero é como se non fosen fiables para gobernar e proxectase unha desconfianza cara os seus militantes como persoas pechadas, dogmáticas. Evidentemente a nova onda centralizadora e nacionalista española fai mella na poboación, ao igual que as campañas de descrédito dos nacionalismos periféricos. Pero o certo é que non soubemos ofrecer unha versión do nacionalismo aceptable para a maioría da sociedade galega. Podemos pensar que séculos de colonización producen un pobo alienado, ou podemos pensar que non estamos acertando con esta proposta. Por suposto hai diferentes graos de consciencia, pero eu respecto moito á cidadanía. En determinados casos o Bloque funcionou como un nasty party, un partido antipático -na versión que circula por aquí-. Unha corrente importante da nosa tradición identificou ser firme con estar mal encarado, como se a amabilidade fose unha forma de transixir co sistema. Foi calando un estilo de comunicación política de formas crispadas, que reñía aos destinatarios, fosen outros políticos, xornalistas, militantes, votantes ou á sociedade en xeral. Moita xente víase repelida, aproximábase a nós con temor de non cumprir co modelo galeguista fetén. Houbo unha desconfianza cara a sociedade, cara os comportamentos deturpados das galegas e galegos realmente existentes. Isto está tendo consecuencias, penso que un nacionalismo triste é un triste nacionalismo. Nación inclusiva O galeguismo pode ser hexemónico en Galiza. O problema non é só que haxa poucos nacionalistas, a cuestión é tamén a proposta de nación que se ofrece á cidadanía. O reto é conformar unha idea de nación válida para a maioría da sociedade, concibir o galeguismo como algo bo para cada un de nós e para o conxunto do país. Durante moito tempo pensábase que todo o mundo quería o propio, que só había que alentar a consciencia nacional, e tarde ou cedo a nación sería consciente e reivindicaría os seus dereitos. Acontece que isto non avanzaba, que a identidade nacional non medraba e fixo por vincularse ao benestar social, o BNG só prosperaría se asociaba o seu nacionalismo ás melloras sociais. Isto ten todo o sentido, pero continúa tendo un carácter instrumental, o nacionalismo avanza se o asociamos cousas que a sociedade valora. O reto agora é conseguir unha concepción da nación que sexa valiosa en si mesma, boa para as persoas que o asumen; non só para o país, mais para quen o compoñemos como un proxecto de futuro que nos mellora como persoas ao participar nel. Para que unha versión sexa aceptada pola maioría da sociedade debe asumir a realidade de partida e facerse consciente de que a inmensa maioría da cidadanía galega ten unha identidade dual, dito de outro xeito, non considera que a galega sexa a súa identidade exclusiva nin ven problemática a coexistencia das dúas identidades -mesmo entre os votantes do BNG-. Unha proposta do nacionalismo galego concibida como antiespañola é inverosímil que chegue a ser hexemónica. Combater o centralismo ou o nacionalismo español non debe contrapoñerse á convivencia e ao vínculo co hispano. Avanzar cara maiores cotas de consciencia e autodeterminación individual e colectiva debe conciliarse co feito da identidade múltiple; a práctica totalidade da poboación non ve incompatible a identidade política galega con outras. Nacionalizar a nación Todas as galegas e os galegos deben ser participes na ideación e desenvolvemento da nación. Os seus principais mentores, os/as nacionalistas, deben demostrar a potencia das súas ideas e do seu proxecto implicando a cidadanía nese proceso. A cidadanía ha de apropiarse do proceso para que sexa democrático e exitoso, se percibe que a interpretación da súa identidade é un patrimonio particular dun grupo, a consecuencia será que non a fará súa. Haberá que romper coa visión estreita da nación, a que considera como espurios os comportamentos que se saen do modelo. O galeguismo ha de ser un ideario de emancipación e desenvolvemento humano, que busca a liberdade para que cada quen poda ser o que queira na vida, individual e colectivamente, establecendo as condicións de posibilidade para poder ser libres; igualdade para que poidamos desenvolver as nosas capacidades de forma plena todos e todas sen discriminación; fraternidade para sermos unha comunidade que fortalece os seus lazos para medrar como país e como persoas. O galeguismo debe ser o que máis une, estreitando as relacións entre nós e conectándonos co mundo. Compréndese mal predicar a unidade promovendo unha ruptura. Somos un país paradoxal, e isto tamén o semella: romper para unir. Precisamos un camiño autónomo para romper cunha idea estreita do nacionalismo, impulsar unha nación aberta que sexa aceptable polas maiorías sociais, para que fagan seu o proceso de construción nacional. Abrirse á sociedade, pecharse á versión estreita e patrimonializada. A nación é un labor onde cabemos todos e todas, os nacionalistas os primeiros, estean ou non no BNG, pero sen exclusividades. Neste momento é moi importante tender pontes e non cavar trincheiras.


Summary: A traiñeira de Gipuzkoa gañou a regata por eliminación de Urbaibai por un choque de remos. A representante de Galiza (Tirán) gañou a súa tanda cun segundo longo espectacular. En categoría feminina, Mecos foi cuarta nunha bandeira gañada por Zumaia que puxo fin á hexemonía galega

A 118 edición da regata da Kontxa (para @s amantes do remo, o campionato do mundo das traiñeiras); foi para Hondarribia, vila que levaba desde 2005 sen mollar. Unha vitoria polémica como hai anos que non se vía nesta regata. Os de Gipuzkoa gañaron por descualificación de Urbaibai, pois foron os de Bermeo os que marcaron o mellor tempo. Mais un choque de remos entre Hondarribia e Urbaibai na rúa que lle corresponde á primeira, motivou a decisión. Nese momento o xuíz de mar non adoptou decisión, polo que os de Urdaibai chegaron ao peirao, finalizada a regata, celebrando a vitoria. Mais Hondarribia reclamou, e os xuíces, reunidos na Casa do Concello de Donosti, debatiron, analizaron durante media hora, e tomaron a decisión de eliminar a Urdaibai. O que xerou momentos de gran tensión entre vogadores e tamén entre afeccións dos dous clubs implicados. Tirán, "¡que bestias estos gallegos!" Tirán fixo unha regata espectacular. Gañou a súa tanda, superando a Portugalete e remontando unha desvantaxe de 10 segundos. Unha fazaña que tivo eco entre os propios afeccionados vascos que nas redes sociais aplaudiron a regata de irán: "Que bestias los gallegos!", comentaba unha seareira jarrillera (nome dado ás e aos de Portugalete). Mecos, "esta tripulación ten futuro" En categoría feminina, e despois de cinco anos consecutivos gañando na Kontxa, a bandeira non veu para Galiza. A traiñeira galega, Mecos, ficou cuarta nunha regata na que venceu Zumaia. Unha tripulación renovada, sen tempo para acoplarse... e que só competiu xunta en tres regatas son elementos a tr en conta para entender o posto que obtiveron as mecas. De feito, adestrador e club sosteñen que para o ano outro será o cantar. Para entón, sosteñen, a tripulación galega estará acoplada e experimentada. "Esta é unha traiñeira con futuro", apuntan.


Summary: A plataforma contra os recortes na sanidade esperaba unha vitoria do PP, mais non que a formación conservadora sumase máis tres deputad@s no Parlamento galego. "Sinceramente pensaba que as políticas contra a cidadanía ía ter un custo nas urnas", considerou o seu portavoz.

"É un resultado moi negativo para todo o que defendemos na plataforma", valorou Manuel Martín, voceiro de SOS sanidade pública, a escolla do pobo galego nas urnas este 21 de outubro: máis unha maioría absoluta do PP coa que "corremos o risco evidente de que o proceso de privatización" da sanidade pública adquira "niveis máis activos e preocupantes". Desde o colectivo cidadán constituído en contra do desmantelamento deste dereito fundamental a través de normativas como o real decreto galego aprobado por Pilar Farjas en setembro de 2011 ou o RD 16/2012, do Goberno español, consideran que cos resultados colleitados "vai aumentar o deterioro e a desigualdade". A título individual, Martín dixo sentirse "sorprendido" polo vieiro que tomou o panorama político. "Persoalmente pensaba que as políticas en contra da cidadanía desenvolvidas polo PP a nivel galego e estatal terían un custo electoral, e desgrazadamente non foi así". Considerou "un erro importante" o daquelas persoas que tomaron a decisión de non ir votar "a pesares do descontento", pois recalcou que "as políticas de cada partido non son as mesmas". Remarcou o voceiro de SOS sanidade pública que "non só non están en contra das súas políticas, senón que as apoian", e a renglón seguido deixou claro que, se ben esperaba o triunfo do PP, o que non agardaba era que a formación conservadora transformase o descontento social colleitado cos recortes en tres deputad@s máis no Parlamento galego.


Summary: As plataformas polo Aborto e Queremos Galego veñen de recibir denuncias policiais polas que poden ser sancionadas con multas por destrozos nas manifestacións do 16 de xuño polo aborto e do 17 de maio pola lingua. As organizacións falan de "criminalización" das súas accións de protesta.

Queremos Galego recibía hai dous días a denuncia pola manifestación celebrada o 17 de maio, dous meses e medio antes. Acusan á organización de ter "arroxado globos e ovos cheos de pintura e realizado pintadas en entidades bancarias e locais comerciais". Citan, a seguir, polo miúdo unha serie de oito rúas nas que, segundo a denuncia, se terían realizado as pintadas no transcorrer dunha manifestación na que "participaron diversos colectivos e organizacións portando diversas pancartas en defensa da lingua galega". A Queremos Galego acúsaselle de, entre outras, unha pintada que reza "Turismo es colonialismo" ou outra co símbolo feminista no establecemento Oysho ademais dunha en Deutsche Bank e no Banco Santander na que se pode ler "Lume ao capital". A cualificación da denuncia é "infracción grave" con responsabilidade aos organizadores e promotores da manifestación e o órgano competente que a asume é o Delegado do Goberno. A infracción, segundo sinala a denuncia, pode ser sancionada cunha multa de entre 300,52 a 6010,12 euros. Notifícaselle a Queremos Galego que se inicia un procedemento sancionador contra a plataforma como "responsábel" dos feitos relacionados, é dicir, as pintadas en oito rúas de Santiago por motivos diversos. Como denunciante consta a comisaría de Policía de Santiago. Desde Queremos Galego, a súa coordinadora Susana Méndez non dubida en falar de "criminalización" das organizacións que se manifestan na defensa de dereitos sociais. Despois de se coñecer que a Plataforma polo dereito ao Aborto recibira unha notificación similar, ao seu ver, "está claro que queren impedir que se manifeste a oposición con medidas represoras". Queremos Galego está a estudar legalmente a resposta á denuncia recibida.


Tense escrito bastante sobre os recortes na Educación e nos da universidade en concreto pero, se ben é certo que unha mentira repetida remata sendo verdade, as verdades repetidas non se fan máis verdade. Confúndense no gran barullo mediático que fai moi difícil distinguilas. Para iso se fai o barullo. Entre os cambios lexislativos e os recortes demasiado drásticos, coa eficaz combinación de suba de taxas, recorte de bolsas e modificación de baremos, reforzando o peso do expediente académico en detrimento do nivel de renda, estase forzando un auténtico cambio de modelo Entre os cambios lexislativos e os recortes demasiado drásticos, coa eficaz combinación de suba de taxas, recorte de bolsas e modificación de baremos, reforzando o peso do expediente académico en detrimento do nivel de renda, estase forzando un auténtico cambio de modelo. Un cambio que, mírese por onde se mire, favorece as elites e deixa sen acceso á Educación Superior cada vez a un sector de cidadanía máis amplo. Non é cuestión de introducir aquí táboas e gráficas sobre o financiamento universitario e recortes que teñen unha incidencia directa ou indirecta no dereito real á Educación Superior e na xeración de I+D+i. A cidadanía experiméntao directamente coa imposibilidade de costear os estudos dos seus fillos; vendo como converten o acceso á universidade nunha longa carreira de obstáculos superable por unha minoría cada vez máis reducida, porque esixe máis medios; comprobando que os títulos universitarios se devalúan e o período de formación se converte nunha eterna estancia na sala de espera do mundo laboral; coas despedidas en Lavacolla de todo o talento e a potencialidade que mandamos polo mundo. Si, a cidadanía podémolo comprobar sen necesidade de ningunha gráfica, mais permítanme un pequeno reforzo. O Sistema Universitario Galego co Plan de Financiamento do ano 2009, pasou de recibir da Xunta de Galicia 443,58 a 398,73 millóns de Euros no 2012 que, en prezo actualizado polo IPC representan 362,44, é dicir 81,14 M€ menos; un 18% en 3 anos. Que fan as nosas universidades nesta encrucillada? Pois practican unha certa impostura ocultando a realidade, desertan do compromiso de responder diante da sociedade e planifican a súa supervivencia submisa Isto en teoría pois, na práctica, o plan previsto estase incumprindo pola Xunta de Galicia; as partidas competitivas comprometidas para o fomento da I+D+i nas Universidades están quedando sen convocar. Sirva como exemplo que a USC no ano 2009 conseguiu para desenvolvemento de I+D+i de fondos competitivos da Xunta de Galicia 28,45 Millóns de Euros, no ano 2010 foron 19,88 M€ e no ano 2011 a cifra baixa até 9,94 M€. Non deixou de recibilos por unha diminución drástica da súa capacidade fronte as outras dúas universidades, senón que deixou de recibilas igual cas outras, porque o Goberno de Galiza incumpre o seu plan non convocándoas. Que fan as nosas universidades nesta encrucillada? Pois practican unha certa impostura ocultando a realidade, desertan do compromiso de responder diante da sociedade e planifican a súa supervivencia submisa. Isto é, esforzarse en aparentar normalidade cando a situación é de auténtica emerxencia e en competir coas outras universidades do SUG polos recursos estruturais que o Plan de Financiamento reparte segundo se cumpran certos indicadores. Unha parte que ao final da vixencia do Plano será dun 20% do financiamento directo. Se todos coincidimos en que a situación é de emerxencia, por que esforzarnos en aparentar normalidade? Non será mellor buscar a cooperación e a defensa do sistema público entre as tres universidades explicándolle a sociedade o que pasa? Se todos coincidimos en que a situación é de emerxencia, por que esforzarnos en aparentar normalidade? Non será mellor buscar a cooperación e a defensa do sistema público entre as tres universidades explicándolle a sociedade o que pasa? Ocultarlle á sociedade a situación real da súa universidade, non é en certo modo un fraude? Non combater a campaña de desprestixio, con transparencia, desde a unidade e a cooperación do SUG, non é unha torpeza? Como ocorre a cotío, e na universidade especialmente, enténdese a política como unha maneira de disfrazar intereses con discursos de principios. Porén, nunha situación de emerxencia coma esta, vólvese un exercicio de distracción inútil e perigoso.


Summary: A acusación popular no caso Bárcenas -en concreto, a Asociación de Abogados Demócratas por Europa- estima en máis de 23 millóns de euros o diñeiro supostamente en B que recibiron dirixentes e altos funcionarios do PP durante o período 1990-2011. Rajoy está á cabeza no ránking de perceptores. Segundo a acusación popular, ingresou 1,5ME en sobresoldos. Agora piden que Rajoy certifique que declarou a Facenda esas cantidades.

22.334.747,26 euros. Esta é a cantidade que tería ingresado, en conceito de sobresoldos, a cúpula do PP, durante o período 1990-2011. Así o afirma a acusación popular no chamado caso Bárcenas. Piden ao xuíz instrutor -Pablo Ruz, da Audiencia Nacional- que reclame de 40 dirixentes do PP, á cabeza dos cales se achan Rajoy e Aznar, que entreguen as súas declaracións á Facenda, para que se esclareza se declararon ou non a percepción dos xa celebérrimos sobres de Bárcenas. A asociación de letrados que exerce a acusación popular elaborou unha táboa de remuneracións (apartir da contabilidade do PP e tamén de información fornecida polo Tribunal de Contas e a propria Axencia Tributaria) en que aparecen consignados os sobresoldos aos altos executivos do partido que ocupa o goberno estatal e galego. A acusación popular pide ao xuíz que se dirixa ás Cortes Xerais do Estado para obter das cámaras información sobre as declaracións patrimoniais realizadas durante estes anos polos dirixentes do PP que son parlamentarios.


Summary: Carlos Callón presentou esta quinta feira, na praza de Cervantes de Compostela, a súa obra 'O libro negro da lingua galega', que fai un percorrido por cincocentos anos de persecución e silenciamento do galego.

Unha antoloxía -até o de agora nunca abordada- de casos de represión do galego, desde finais do século XV até finais do XX. Un catálogo de inxustizas e truculencias que tiñan como obxectivo a lingua e a identidade galegas. Carlos Callón presentou esta quinta feira, na praza de Cervantes de Compostela, a súa obra O libro negro da lingua galega, que fai un percorrido por cincocentos anos de persecución e silenciamento do galego. Acompañado polos profesores e investigadores Francisco Rodríguez, María Pilar García Negro e Ramón Mariño Paz, Callón foi debullando un rosario de anécdotas que debuxan un panorama desolador sobre as pexas impostas á lingua a través dos séculos. Carlos Callón: "Entendín que o libro podía contribuír a falarmos das nosas fraxilidades e limitacións" Callón fixo fincapé, especialmente, na represión da lingua nos seminarios -"lugares de horror para o galego"- e nos centros de ensino.Falou, por exemplo, do consello que se lles daba aos seminaristas de empregar un cilicio durante medio día por cada palabra en galego que "se lles escapase". Ou dos castigos físicos e multas económicas que se lles impuñan cando empregaban a súa lingua.Falou tamén da represión nas escolas, poñendo como exemplo un informe de mediados do século XIX no que, despois de describir o lamentábel estado físico en que se atopan os centros de ensino -en condicións case ruinosas-, faise fincapé na necesidade de castelanizar o alumnado. A presentación, á que seguiu un roteiro por algúns lugares de especial simbolismo no que atinxe á represión lingüística, tamén se reivindicou o movemento a prol do uso do galego na Igrexa despois do Concilio Vaticano II (1962-1965). "As persoas cristiás que querían os oficios relixiosos en galego realizaron unha das maiores mobilizacións en defensa da nosa lingua en toda a súa Historia: entregaron miles de instancias á Igrexa, escribiron ducias de artigos a pesar do control da Ditadura, publicaron manifestos... Posibelmente non existiu -e non é hipérbole-outro movemento de defensa dunha lingua tan masivo en todo o mundo", asegurou o autor. O roteiro rematou na porta da antiga Imprenta Nós de Ánxel Casal -saqueada polos fascistas despois do golpe de Estado de 1936-, nunha performance-homenaxe ao crego Xesús Carro, quen logrou salvar da queima algunhas páxinas da versión en galego do Códice Calixtino e os dous únicos exemplares que se conservan do último número da revista Nós, que aínda non fora distribuído na altura e que Nós Diario vén de editar en edición facsímile recentemente. Unha homenaxe lembrará o Padre Seixas no seu centenario


Summary: Once meses durmindo na porta do consistorio vigués para denunciar a falta de alternativas habitacionais e as carencias dos servizos sociais. E once meses esperando para ser recibidos polo alcalde da cidade, Abel Caballero, que se nega a escoitar as demandas do colectivo. Eis un extracto da reportaxe publicada no semanario Sermos Galiza 281.

O primeiro escrito que presentei no Concello foi en xullo de 2015. Aínda estou esperando resposta. Entón xa explicaba algúns problemas do albergue, pero meu enfoque non era igual. Antes botaba máis a culpa sobre as persoas sen fogar. Co tempo, colaborando cos movementos sociais, vas entendendo que son as institucións as que non ofrecen ningunha saída", conta Juan Miguel Carollo, que iniciou o movemento da 'Acampada contra a pobreza' o 28 de febreiro de 2017 na praza do consistorio vigués. Este bilbaíno de 48 anos durmiu durante tres anos no parque de Castrelos. Transitou os dous albergues da cidade. Viviu en primeira persoa as carencias das políticas sociais. Pero conseguiu saír da rúa con outra acción directa. Unha folga de fame en pleno centro da cidade que fixo o que para a maioría resulta impensábel. Tras cinco días de xaxún, o Goberno local decidiu pagarlle unha estancia temporal e acelerar os trámites para a concesión de axudas sociais. "O día seguinte tiña aprobada o que chaman unha municipal, que adoita tardar tres meses. E a Risga, cando están tardando seis meses en pasar a documentación do concello á Xunta, pasou en tres días. Demostrei que cando queren, poden facelo, que poden encontrar solucións para casos de emerxencia e que non existen escusas. Por iso decidín iniciar a acampada", explica Carollo, ao que se lle foron unindo veciñas e veciños. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 281 do semanario Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: Dez municipios galegos mudaron de alcaldía mediante a presentación de mocións de censura durante o mandato 2015-2019. Oito alcaldías acadadas por este procedemento revalidaron nas urnas do pasado domingo, aínda que algunhas dependerán dos pactos. Só en Tui gaña o alcalde desaloxado pola dereita.

En Galiza producíronse con éxito no anterior mandato municipal (2015-2019) até dez mocións de censura que cambiaron os gobernos locais. Após os comicios do 26 de maio oito das dez alcaldías obtidas por este procedemento están en disposición de erguer de novo o bastón de mando. As dúas excepcións son Tui, onde o alcalde desaloxado recuperará o goberno, e Coristanco, onde o alcalde da moción de censura non revalida mais si o fan os seus socios do PP. En Tui o alcalde desaloxado recuperará o goberno e en Coristanco o alcalde da moción de censura non revalida mais si o fan os seus socios do PP Unicamente Tui suspendeu as forzas que desaloxaran en medio da lexislatura o alcalde do PSdeG Enrique Cabaleiro. As urnas do pasado domingo 26 de maio deron ao PSdeG unha insólita maioría absoluta no municipio tudense, e pese a perdela no reconto da xunta electoral coa aceptación dunha papeleta do PP que fora declarada nula por ter un "si" escrito, agora Cabaleiro poderá igualmente gobernar pactando co BNG e ou a Marea e así recuperar a alcaldía. As forzas conservadoras PP e Converxencia 21, cuxo líder Carlos Vázquez Padín foi o alcalde que substituíu a Cabaleiro, perderon 3 actas en conxunto. Após os malos resultados do 26M, Padín vén de anunciar que renuncia a acta de concelleiro. As forzas conservadoras PP e Converxencia 21 perderon 3 actas en conxunto A outra excepción é Coristanco, onde o PP, socio da moción de censura efectuada, foi a forza máis votada e é quen ten maiores posibilidades de gobernar, aínda que pasou de 6 a 5 actas. Porén, todo está por decidir, xa que o resto de asentos do consistorio repártense entre Terra Galega, BNG, Agrupación de Electores e Contigo. Esta última é a lista coa que se apresentou Abraham Gerpe, quen precisamente chegou á alcaldía nun tenso pleno celebrado en agosto de 2017, após abandonar o PSdeG e apoiarse nas e nos edís do PP. Desaloxou así contra todo prognóstico a Amancio Labandeira (Terra Galega) da alcaldía, que se volveu presentar este domingo pasando de 5 a 3 actas. Os oito concellos que premian as mocións de censura En Boimorto o alcalde nacionalista e actual deputado do BNG, Xosé Luís Rivas 'Mini', abría un tempo novo para Boimorto situándose en 2015 á fronte da alcaldía. Mais poucas semanas após a investidura, no mes de agosto do mesmo ano, o tránsfuga do PSdeG Juan Balado devolveu a alcaldía o PP de Gonzalo Concheiro. Desta volta, María Jesús Novo Gómez foi a candidata popular e logrou de novo o bastón de mando para a dereita cunha maioría absoluta. En Sobrado dos Monxes déronse dúas mocións de censura nas que interveu a Garda Civil ante as protestas no consistorio En Sobrado dos Monxes déronse dúas mocións de censura nas que interveu a Garda Civil ante as protestas no consistorio. Primeiramente Lisardo Santos do PSdeG era o alcalde, mais o PP e Todos por Sobrado levaron adiante unha moción que deu a alcaldía a María Jesús García da lista Todos por Sobrado. Un ano após e debido a cambios producidos no grupo popular, foron o PP máis un edil non adscrito e o PSdeG quen desaloxaron a García e devolveron a alcaldía a Lisardo Santos. Agora, o alcalde do PSdeG volveu gañar con maioría absoluta as eleccións co 72,58%. En Fene, Juventino Trigo do BNG foi expulsado da alcaldía da man do PP e de Somos Fene En Fene, Juventino Trigo do BNG foi expulsado da alcaldía da man do PP e de Somos Fene, encadrada no espazo das mareas locais. O PP púxose á fronte do goberno con Gumersindo Galego. Nas urnas deste domingo empataron BNG e PP a 6 edís, mais a dereita non ten con quen pactar e o BNG recuperará previsibelmente a alcaldía. En Mugardos, unha moción desaloxou do consistorio a Juan Domingo de Deus. A pesar de volver gañar no 26M, a alcaldesa da moción de censura, Pilar Díaz (Esquerda Unida-Son en Común), subiu en votos e pode revalidar a alcaldía cos apoios do PSdeG e BNG. En Noia Santiago Freire, do PP, que accedeu á alcaldía por moción de censura, perdeu un edil pero poderá gobernar cos independentes. En Santa Comba o PSdeG foi desaloxado en 2016 da alcaldía, ao igual que acontecera en 2008. A alcaldesa do PP, María Josefa Pose, subiu agora nas eleccións. Porén, a decisión de quen terá o goberno fica en mans de Compromiso por Galicia. No concello de Oia o PP efectuou unha moción de censura que deu a alcaldía a súa líder Cristina Correa. Nas urnas deste domingo mellorou os seus resultados e conseguiu a maioría absoluta. En Pontecesures o PP sube con José Manuel Vidal Seage á cabeza e poderá gobernar con Terra Galega e os independentes. Cecilia Tarela do BNG fora a alcaldesa saída das urnas de 2015.


Summary: A petición no pleno do Concello de Ourense dun debate de moción de censura deben secundala 14 edís. O PSdeG conta con nove, de modo que se podería realizar co apoio dos dous do BNG, o de Cs e un do PP.

O líder do PSdeG, Gonzalo Caballero, instou o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, a "dar unha solución" a Ourense permitindo que un concelleiro do PP "firme o debate da moción de censura". Para que no pleno municipal se poida dar o debate da moción contra o alcalde, Gonzalo Pérez Jácome (DO), a petición deben secundala 14 edís e o PSdeG conta con nove, de modo que se podería realizar co apoio dos dous do BNG, o de Cs e un do PP. A pasada semana a executiva galega do PSdeG derivou á dirección federal do PSOE, é dicir, a Madrid, a consulta sobre unha moción de censura co PP a Jácome, alcalde de Ourense grazas ao pacto que DO subscribe cos populares e que explotou no verán. Foi xa en setembro, cando o BNG, ante o desgoberno, chamou a presentar a moción de censura. A reunión realizada o pasado 13 de outubro entre os grupos municipais do PP, PSOE, Ciudadanos e os concelleiros non adscritos escindidos de Democracia Ourensá abriu a porta ao relevo de Gonzalo Pérez Jácome ao fronte da alcaldía de Ourense. A xuntanza, convocada a iniciativa do portavoz de Ciudadanos, José Araujo, serviu para que o Partido Popular propuxese un Goberno de coalición aos socialistas, encabezado polo portavoz municipal desa formación, Rafael Villarino. O portavoz do Partido Popular e anterior alcalde da cidade, Jesús Vázquez, apostou por un equipo de Goberno que teña un rexedor e "polo menos" 14 apoios porque, desde o seu punto de vista, o que necesita a cidade é un Executivo estábel que resista os tres anos que quedan de mandato.


Summary: O sector da pesca artesanal afirma estar "indignado" pola nula implicación dos gobernos español e galego na defensa desta arte tradicional. VÍDEO NO INTERIOR.

Esta quinta feira a delegación do 'xeito' en Bruxelas, integrada por representantes do sector e do BNG en Bruxelas, reuniuse coas persoas encargadas do relatorio de prohibición de artes á deriva nas comisións de Pesca e Medio Ambiente, Renata Briano e Marco Afronte. Amb@s, reiteraron. Nova xornada de xuntanzas e, ao igual que na anterior -cuarta feira-, volveu ficar en evidencia que a Xunta e o goberno español "non fixeron os deberes", en palabras do patrón maior de Cangas, "e temos que vir facelos nós". O propio euro-deputado italiano Marco Afronte recoñeceuno cando dixo que o dado que se lles facilitara nun principio de embarcacións que faenaban ao xeito era de 25. A frota xeiteira galega son 426 barcos. Indignación dos xeiteiros ante esta noticia. Renata Briano mesmo cualificou de "provocación" que a proposta da Comisión europea poida implicar prohibir o xeito, e comprometeuse a recoller todos os argumentos do sector. Ana Miranda destacou a "sensibilidade" de Briano para con este tema. "Ignorancia" O ponente na Comisión de Medio-Ambiente, Marco Afronte mostrouse contrario a unha prohibición total e defendeu a pesca artesanal. Deixo unha mensaxe preocupante: "Aquí -por Bruxelas- escóitase á pesca industrial, non á artesanal". Un 'lobby' con peso da man dos países nórdicos. "Desde Bruxelas dinnos que hai que apostar na pesca artesanal mais na realidade vemos que Bruxelas non cumpre co que dí", afirmou un xeiteiro de Moaña. E Daniel Rodas, deputado do BNG, afirmou: "Dame medo ver como a UE descoñece a realidade pesqueira de Galiza". O relator italiano quíxoo tranquilizar: "Se o xeito non é un arte agresiva, non tedes que ter medo". Retrucou Rodas: "temos medo á ignorancia". Na xuntanza, Adolfo Muiños, alcalde de Rianxo, afirmou que na pesca na UE estanse a xogar dúas ligas, unha favorecida (a pesca industrial) e outra desatendida (artesanal). Avogou por un compromiso claro para que se exclúa o xeito da prohibición de artes, evitando que fiquen 'flecos' que poidan servir para que "un día veña un Comisario de Pesca grego ou de onde sexa, e desde a frialdade de Bruxelas decida volver intentar prohibir o xeito". Exixir responsabilidades Os patróns maiores consideran que as xuntanzas amosan que nin Xunta nin goberno español se preocuparon de defender o xeito. Así o manifestaron os representantes de confrarías como a de Rianxo ou Cangas. A delegación centrou estes dous días en Bruxelas en explicar o básico: o xeito non son as volantas nin redes agresivas para o medio-ambiente, só coller sardiña, non xera descartes, é artesanal e sostíbel, só se pesca dentro da Ría e en cantidades moi pequenas por barco... "O que xa hai meses que tiña que ter feito a Consellería do Mar ou o Ministerio, e que nin se preocupou". Ana Miranda valou moi positivamente as reunións e destacou a "gran importancia" de que relatores, cargos da UE e representantes escoitasen de primeira man a opinión e argumentos do propio sector.


Summary: Rajoy percorreu en Buenos Aires os muros do Parque da Memoria e un xornalista arxentino preguntoulle que vai facer coas vítimas da ditadura española. Colectivos de dereitos humanos evitaron acompañalo na visita e, no seu lugar, trasladáronlle unha carta pedíndolle colaboración na 'querela arxentina' contra o franquismo HEMEROTECA | A querela arxentina o franquismo comezou en Galicia

HEMEROTECA | A querela arxentina o franquismo comezou en Galicia Aínda que o tema da memoria histórica non é o preferido do presidente Mariano Rajoy nin do seu partido, a axenda da súa visita oficial a Arxentina incluíu este mércores un acto de homenaxe ás vítimas da ditadura dese país. Alí, nove asociacións defensoras dos dereitos humanos -entre elas as Avoas de Praza de Maio e as Nais de Praza de Maio-Liña Fundadora- fixéronlle chegar unha carta na que lle solicitan que se xulguen os crimes cometidos durante o franquismo e que se facilite a extradición dos imputados na querela arxentina que xulga eses delitos. Rajoy percorreu en Buenos Aires os muros do Parque da Memoria e un xornalista arxentino preguntoulle que vai facer coas vítimas da ditadura española Rajoy percorreu en Buenos Aires os muros do Parque da Memoria, onde figuran os nomes de miles de vítimas da ditadura militar arxentina, e mesmo lanzou ao río da Prata unha ofrenda floral en honra aos asasinados. Mentres asinaba o libro de honra, un xornalista arxentino lanzoulle unha pregunta sobre que ía facer coas vítimas do franquismo. A pregunta quedou no aire porque nese momento, unha persoa que levaba unha bandeira española increpou o xornalista: "e cos dos comunistas, que?". Pregunta a Rajoy na Arxentina sobre as vítimas do franquismo, formulada pola revista 'Cítrica' O tenso momento foi o corolario dunha serie de incomodidades diplomáticas para a delegación española, xa que as principais organizacións de dereitos humanos arxentinas -Avoas de Praza de Maio, Nais de Praza de Maio Liña Fundadora, CELS e a Asemblea Permanente polos Dereitos Humanos, entre outros- negáronse a acompañar a Rajoy na súa visita. Si o fixeron, por exemplo, coa mandataria alemá Angela Merkel e ou o entón presidente francés, François Hollande. As Avoas tamén plantaron no seu día a Barack Obama, en protesta polo papel de Estados Unidos durante a ditadura arxentina. Unha petición de "respecto ás vítimas" No canto de acompañar a Rajoy na visita os colectivos de dereitos humanos fixéronlle chegar unha carta pedindo que sexan xulgados os crimes do franquismo e colaboración coa 'querela arxentina' En lugar de realizar a visita e a ofrenda co presidente español, os organismos de dereitos humanos fixéronlle chegar unha carta na que lle piden que "adopte as medidas necesarias para que o Estado español xulgue os cidadáns españois acusados de crimes de lesa humanidade cometidos durante a ditadura franquista ou, no seu caso, extradite os imputados na causa n° 4591/2010 que se instrúe no Xulgado Criminal e Correccional Federal N° 1 da Cidade de Buenos Aires, a cargo da xuíza María Romilda Servini de Cubría". A chamada "querela arxentina", impulsada polo galego Darío Rivas, é o único proceso no mundo no que se investigan os crimes do franquismo. Os organismos de dereitos humanos reprochan ao Goberno español que "os pedidos de exhumación, recolección de testemuños e as imputacións encamiñadas pola xuíza Servini de Cubría foron resistidos por diversas institucións españolas que deberían dar urxente resposta". Tamén lembran que "os pedidos de extradición non foron respondidos". E van máis aló: "Para agravar a situación, a Fiscalía Xeral de Estado instruíu aos fiscais para que os xulgados de provincias abandonasen a colaboración coa querela arxentina. Estas demoras fixeron que ao longo destes anos de investigación no noso país varios imputados falecesen". As foxas e o Valle de los Caídos Arxentina é considerada un exemplo mundial na recuperación da memoria histórica e a reivindicación dos dereitos das vítimas da ditadura militar que arrasou o país de 1976 a 1983. Os xuízos ás Xuntas Militares que condenaron á cabeza do réxime tras a recuperación da democracia foron embazadas polas posteriores leis de Punto Final e Obediencia Debida, ademais dos indultos do goberno de Carlos Menem. Con todo, desde 2005 o país embarcouse nun proceso de reapertura das causas xudiciais, que supuxo a derrogación desas leis exculpatorias e tamén dos indultos. Xulgáronse varios centos de crimes de lesa humanidade. Ata o 31 de decembro de 2017 ditáronse 201 sentenzas, nas que se condenou a 864 persoas por delitos de lesa humanidade e absolveuse a 109. O último gran xuízo condenou aos pilotos dos "voos da morte", nos que os militares guindaban ás súas vítimas sedadas ao río da Prata. Ese mesmo río ao que Mariano Rajoy lanzou este mércores flores brancas en recordo por esas persoas asasinadas. En 2017 a ONU lembrou a España que "o Estado debe atender de forma urxente os reclamos das vítimas da guerra civil e do franquismo" En maio do 2017, Pablo de Greiff, Relator Especial de Nacións Unidas sobre a promoción da Verdade, a Xustiza, a Reparación e as Garantías de Non Repetición, pronunciouse lembrándolle a España que "o Estado debe atender de forma urxente os reclamos das vítimas da guerra civil e do franquismo". O relator sinalou como prioridade as exhumacións, o Valle de los Caídos e a nulidade das sentenzas arbitrarias adoptadas durante a Guerra Civil e o franquismo. O Valle de los Caídos, onde se rende honra a Francisco Franco e onde permanecen sepultos centos de restos de represaliados sen identificar e en pésimas condicións, funciona na práctica como un monumento ao franquismo. Aínda que houbo varios proxectos para reconvertelo nun centro de memoria histórica, a realidade é que esta construción que pertence a Patrimonio Nacional depende en gran parte da autoridade da basílica que funciona no complexo, ao momento que o prior se negou expresamente ás exhumacións. Na Arxentina, un dos principais centros ilegais de detención da ditadura, a Escola de Mecánica da Armada, foi tornada nun "espazo de memoria" no que se explican os crimes cometidos polo goberno militar e infórmase sobre os procesos xudiciais. Alí tamén se recollen testemuños dos sobreviventes e organízanse visitas especiais nas que persoas que estiveron confinadas alí contan a súa experiencia.


Summary: O pleno municipal esixe a súa inhabilitación e a dimisión da presidenta do CSD

PSOE, BNG, PP, Marea Atlántica e Grupo Mixto, todas as formacións que integran o pleno municipal da Coruña, superaron por un día as súas diferenzas para unirse nunha declaración institucional que esixe a dimisión da presidenta do Consello Superior de Deportes (CSD), Irene Lozano, e a inhabilitación do presidente da Liga de Fútbol Profesional (LFP), Javier Tebas. A causa? As súas actuacións no coñecido como 'Caso Fuenlabrada'. Ademais de instar á súa inhabilitación, repróbase o presidente da Liga "polos seus ataques" ao Deportivo da Coruña e decláraselle persoa 'non grata' na cidade herculina. Tamén se esixe ao delegado do Goberno na Galiza e ex alcalde polo Partido Socialista, Javier Losada, que "rectifique as súas declaracións nas que apoiaba a incomprensíbel actuación do CSD en lugar de defender o Real Club Deportivo e á súa cidade". A Fiscalía Xeral remite á da Coruña a denuncia do CSD Por outra banda, a Fiscalía Xeral do Estado acordou enviar á Fiscalía da Coruña a documentación relativa ao informe remitido polo Consello Superior de Deportes polos feitos acaecidos en xullo antes e despois do partido entre Dépor e Fuenlabrada. En concreto, explica que o informe enviado pola entidade presidida por Irene Lozano o pasado 4 de setembro foi acompañado por "unha denuncia anónima contra Javier Tebas pola súa actuación como presidente da liga de Fútbol Profesional, presentada en xaneiro de 2018 ante o CSD, e os informes que se elaboraron pola Avogacía do Estado relativos á devandita denuncia".


As Anpas de Lugo, agrupadas na Federación de Anpas de Centros Públicos de Lugo (Fapacel), veñen de exixir á Xunta un "plan educativo especial" para o rural. A presidenta de Fapacel, Isabel Calvete, foi quen trasladou esta demanda, ante os "moitos problemas" que se atopan as crianzas escolarizadas no rural galego. Anpas de Vigo inician mobilizacións polos recortes educativos e poñen o foco en alumnos con necesidades especiais Calvete puxo o exemplo de dous centros. En primeiro lugar, o colexio do concello de Cervantes, polo "agrupamento" da educación infantil ante a falta de profesores. "É un ataque máis ao ensino no rural. Estamos fartos que se trate así este alumnado", criticou. Por outra parte, referiuse ao IES Becerreá, do que precisou que "non" ten " optativas porque non ten alumnado". Destacou que, "tendo unha profesora coa praza definitiva de francés, como non hai alumnado que o solicita non se dá". "Mesmas oportunidades" A presidenta de Fapacel afirmou que os pais "están fartos da situación, porque o alumnado do rural ten que ter as mesmas oportunidades que o resto do alumnado galego". Neste sentido, explicou que xa trasladaron un escrito á Consellaría de Educación para que esta aclare cal é a situación do colexio de Cervantes. Anpas e sindicatos cuestionan a "política de recortes" da Xunta de cara ao novo curso escolar "Temos dous profesores de primaria, un deles fíxose cos nenos de infantil máis primeiro e segundo de primaria, e outra profesora fíxose co resto do alumnado", detallou.


Summary: Para SOS Sanidade Pública, a dirección do CHUVI en Vigo tería tomado medidas en contra de dúas xefas de servizo por unha vinganza da Consellería da Sanidade polas críticas destas persoas á súa xestión.

A Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública, SOS Sanidade Pública, criticou as "represalias" que a dirección do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo (Chuvi) tomou contra dúas facultativas do centro polo seu "rexeitamento" á supresión do Servizo de Laboratorio no Novo Hospital de Vigo (NHV) e no de Meixoeiro e que, segundo denunciou, responden a "ordes da Consellería de Sanidade". Nun comunicado, a asociación denunciou que a dirección do Chuvi "conminou" a xefa de sección de Análises Clínicas do Hospital Meixoeiro, Camen González, a abandonar un despacho que ocupara nos últimos dez anos, namentres que á xefa de sección de Hematoloxía deste centro, Lourdes Enríquez, retiráronselle as funcións de xefatura de servizo. Privatización Segundo SOS Sanidade Pública, coa supresión destes servizos dentro do "proceso de privatización dos centros hospitalarios públicos", axiña "gran parte das probas analíticas de toda Galiza serán realizadas por un Laboratorio Central adxudicado á empresa Unilabs, propiedade dun fondo de investimento internacional".


Summary: A plataforma 'Todos contra a suba das peaxes' botou man dos datos da Dirección xeral de tráfico para calcular o seguimento da mobilización que convidaba a 'desertar' do vial de pago para rexeitar a suba das taxas por parte da concesionaria, Audasa, que en 2012 se sitúa nun 13%

A mobilización impulsada pola plataforma contra a subida das portaxes informou de que o tráfico da AP-9 descendeu nun 27% nesta terza feira, día en que @s conductor@s que empreguen esta autoestrada estiveron chamadas a manifestar o seu desacordo cos prezos desta. A maneira de secundar a mobilización era recorrer a outras vías de comunicación, como mostra clara de desacordo coa imposición por Audasa de prezos que entenden como "abusivos". Os custos incrementáronse un 13% en 2012. Mediante un comunicado de imprensa, a plataforma facilita os datos do ministerio español de Fomento e quéixanse de que Audasa, a empresa concesionaria da autopista, se negase a lles ofrecer información ao respecto, criticando o seu "silencio sospeitoso". Así as cousas, centran a análise do tráfico en dous puntos quilométricos do vial de pago con sensores da Dirección xeral de tráfico: o km.66, atravesado o día 29 por 950 carros, fronte aos 690 que circularon na terza; e o km.76, onde a comparación hai que a facer entre os 1.200 vehículos da segunda e os 980 que pasaron por el cadrando coa xornada de protesta. Cómpre tomar en consideración que estes puntos quilométricos están situados na contorna urbana, polo que algúns dos carros contabilizados poderían ter circulado por unha estrada convencional. Aínda que a mobilización remata esta cuarta ás doce da noite, desde o colectivo manifestaron xa a súa "satisfación" coa resposta d@s condutor@s. O colectivo recorreu ás redes sociais para convocar a protesta, á cal se adheriron máis de 3 mil persoas. Advirten desde a plataforma que se o 1 de xaneiro Audasa non atendeu as súas peticións, "haberá mobilizacións máis contundentes".


Unha crise sanitaria como a que estamos coñecendo -e as importantes consecuencias económicas e sociais que viviremos nos vindeiros meses- coloca enriba da mesa un problema clásico: como se está comportando a política ante semellante situación extraordinaria?Convén establecer, previamente, unha precisión terminolóxica. Que entendemos por política? Pódense manexar, como mínimo, dúas posíbeis acepcións. Unha: o conxunto de actuacións que levan a cabo os representantes políticos que conforman os Parlamentos e os gobernos dos diferentes países involucrados. Outra: as opinións, reflexións e debates que se rexistran en distintos espazos do corpo social (singularmente: medios de comunicación, redes sociais, ámbitos académicos) ao fío da evolución da propia crise.A primeira é, sen dúbida, a interpretación dominante cando se fala da política. Xa que logo, cando emitimos unha avaliación, referímonos ao que din e fan as persoas que dirixen os partidos que, periodicamente, solicitan a confianza da cidadanía. Para ben e para mal, a imaxe desta actividade é a que proxectan as persoas que ocupan postos representativos no poder lexislativo e no poder executivo de tal ou cal sistema democrático. E a lóxica que funciona nesas institucións é, primordialmente, competitiva: disputase cada hipotético voto de apoio aproveitando os acertos propios, destacando os erros alleos e ignorando, obviamente, aquelas carencias e virtudes que podan prexudicar a imaxe que se quere conseguir.Dada a natureza singular da actual crise, podería existir algunha dúbida previa sobre a reacción dos distintos actores políticos. Xa que estamos ante algo que non ten precedentes na nosa historia recente, era verosímil pensar que -agora si- íamos contemplar outro xeito de facer política. A realidade eliminou calquera esperanza. Singularmente, a táctica elixida por PP e Vox -segunda e terceira forza no actual Congreso estatal- multiplica as experiencias mais tóxicas rexistradas na política institucional das últimas décadas. Culpabilizar explicitamente ao actual goberno das mortes provocadas por esta pandemia ou solicitar a substitución do executivo de Pedro Sánchez por outro presidido por Rosa Díez, Aznar ou González revela unha liña proclive á creación das condicións que faciliten a reedición daquel "goberno de concentración nacional" que postulaba o xeneral golpista Alfonso Armada o 23 de Febreiro de 1981 e non se compadece co que debería ser o exercicio da oposición nestes tempos extraordinarios.A situación na que nos atopamos esixiría enfrontar -cos debates e diálogos que fosen precisos- os graves problemas que están emerxendo nestes dias. Citemos tres exemplos: 1)as notábeis insuficiencias dos sistemas de prestación de servizos públicos (na sanidade, na atención ás persoas maiores, nas dotacións para a investigación...); 2)as serias diverxencias no modelo de construción da UE recollido nos tratados fundacionais (que postulan a progresiva equiparación nas condicións de vida das persoas que habitan nos diferentes territorios da Unión); 3)a necesaria revisión da estrutura territorial do Estado español para facer efectivo un acaído funcionamento federal entre distintos poderes establecidos.A envergadura destas cuestións non é compatíbel cunha mirada curtoprazista que priorice o cálculo electoral por riba de calquera outra consideración. Se non se fala destes asuntos nos parlamentos e/ou nos gobernos, o corpo social tenderá a beber noutras fontes -sobre todo, nas redes sociais e nos medios de comunicación- coas consecuencias que tal fenómeno poda provocar. A colonización dunha parte das redes polo populismo fascista e a hexemonía conservadora nas liñas editoriais dos medios convencionais debería merecer unha preocupación especial e unha resposta acaída por todas aquelas persoas e organizacións que desexan cambios transformadores para evitar as ameazas que hoxe penduran sobre o benestar cívico.O reto está servido: para facer efectivos cambios relevantes na orde económica e social son necesarias ferramentas políticas (organizacións, persoas, xeitos de funcionamento...) que se atopen á altura das circunstancias. Co que temos enriba, non valen vellas fórmulas ou rutinas burocráticas. O tempo dirá se é realista agardar o cumprimento deste desexo.


Summary: O debate sobre unha posíbel división de Castela e León en dúas comunidades volve pór de manifesto o interese de moitos bercianos porque O Bierzo pase a integrarse na Galiza. Acaba de presentarse en sociedade un colectivo que se ve como o de "aspiracións máis serias" para lograr este obxectivo.

O Bierzo podería converterse na "quinta provincia" galega nun hipotético futuro. O debate sobre este asunto na comarca non é novo pero vén de revitalizarse polo nacemento dun colectivo "con aspiracións máis serias" para lograr o obxectivo e pola discusión sobre a posíbel división de Castela e León en dúas comunidades autónomas. Neste contexto, hai quen prepara unha solicitude para que a Xunta axude a crear un Servizo de Normalización Lingüística ao outro lado dos Ancares e do Courel. A reivindicación, ou a petición, de que O Bierzo se integre na Galiza vén agora da man do colectivo A Quinta -polo número de provincia que lle tocaría de sumarse ao país-, mais sempre houbo ligazóns próximas a través doutras asociacións como Fala Ceibe. "Hai outros colectivos que traballan máis polo tema cultural pero nunca houbo unha entidade que apostase tan claramente por ese obxectivo de ser a quinta provincia da Galiza", afirma Alejandro Mateo. Polo momento só quixeron darse a coñecer porque a situación do Estado é bastante inestábel, pero non descartan chegar a falar con representantes políticos nun futuro a medio prazo para tentar darlle saída ás súas demandas. Por moi difícil que pareza. Galiza, no foco Mateo explica que A Quinta xurdiu após ver que todas as enquisas que se ían facendo "amosaban que a poboación berciana se decantaba por entrar na Galiza". Tan só había apoio tamén á creación dunha provincia sumándoa a unha hipotética comunidade autónoma de León, pero a moita distancia do interese por adherirse ao territorio galego. Desde o punto de vista do Colectivo de Cidadáns do Reino de León non debe haber anexión a Galiza. "O Bierzo, en todos os aspectos é moi heteroxéneo e ten que pórse en valor ese elemento galego, pero tamén o leonés", indica o seu presidente, Carlos Javier Salgado. Unha aposta pola cultura Xabier Lago, representante do "colectivo cultural de defensa do galego" Fala Ceibe recoñece que a principal preocupación da entidade é manter os vencellos culturais coa Galiza. Non están no debate de integrarse no país, mais tampouco pensan renderse nas súas reivindicacións de promoción da lingua. Lago adianta que o ano próximo conmemorarán o 200 aniversario da desaparecida provincia de Vilafranca do Bierzo, "que estaba formada polo Bierzo e Valdeorras". "Isto dános pé para reivindicar as ligazóns entre Galiza e O Bierzo". Tanto é así que teñen na axenda a presentación dun proxecto no Parlamento para que haxa "un irmanamento entre a Xunta e o Consello Comarcal do Bierzo". A meta sería chegar a acordos "para a promoción do uso do galego" nesa comarca de León. Unha das cousas que máis desexan desde Fala Ceibe é a creación dun Servizo de Normalización Lingüística e, en consecuencia, a aceptación do galego como idioma propio nos concellos e "pedanías". Sobre o número de falantes, Lago di que o Goberno da comunidade non fai estudos serios para non recoñecer o papel do galego. Máis relacións coa Galiza se León fose unha autonomía separada O Colectivo Cidadáns do Reino de León é dos que defenden a división autonómica de León –que daría pé a unha comunidade xunto con "Zamora, Salamanca e O Bierzo, se os bercianos queren ser provincia"– e León. Malia que defenden a integración do Bierzo nese León reestruturado, quer como provincia, quer como comarca, o seu presidente, Carlos Javier Salgado, tamén recoñece que existen ligazóns entre Galiza e O Bierzo. De feito, Salgado sostén que de ter unha nova comunidade poderían "traballar mellor con Ourense, Lugo, Estremadura e Portugal" que mentres continúen aparellados á Mancha. O representante do organismo non fala só a nivel económico senón tamén cultural, por pór un só exemplo. "Habería un maior intercambio en xeral", asegura.


Summary: Convida a independentistas sen filiación e persoas de movementos populares a tomar parte no proceso, no cal tamén se quer tratar o significado do traballo municipal.

Causa Galiza anuncia no seu portal a apertura dun proceso de debate interno, mais aberto a "independentistas sen filiación" e a persoas dos movementos populares do independentismo, sobre as eleccións municipais do vindeiro ano. A Mesa Nacional elaborou esta pasada fin de semana un documento base para o debate, informe que nas vindeiras semanas será debatido nas oito asembleas comarcais da plataforma independentista. Causa Galiza aposta con este debate en sumar opinións e voces (dos sectores próximo ao denominado 'independentismo histórico') de cara a fixar a postura da organización de cara ás municipais. Mais tamén quer, sinala, abrir un debate sobre a significación do traballo municipal.


Summary: Se, finalmente, o PP non é quen de conservar a alcaldía de Ourense e Baltar non mantén a presidencia do organismo provincial, estaremos ante a perda de poder local mais importante do partido que controla dende hai anos a Administración galega.

Para unha boa parte das tribunas dominantes no sistema mediático galego, o resumo do sucedido nos recentes comicios locais concretouse nunha dupla afirmación: éxito do PSdG e fracaso das Mareas. O resultado do PPdG figurou nun plano subordinado, agachado pola rotundidade dos titulares principais.O partido de Feijóo fracasou nas sete cidades e nas deputacións. Ocupar o primeiro posto no número total de concellerías e alcaldías non é significativo á hora de establecer o balance do sucedido o 26-M. O test principal para medir as cifras do PP estaba colocado alí onde os propios dirixentes fixaron as expectativas entre os afiliados actuais e os votantes anteriores: a recuperación dalgunhas das alcaldías perdidas no 2015 (Ferrol, A Coruña, Santiago) e a conquista do poder que se acubilla nas vellas deputacións. Se, finalmente, non son quen de conservar a alcaldía de Ourense e Baltar non mantén a presidencia do organismo provincial, estaremos ante a perda de poder local mais importante do partido que controla dende hai anos a Administración galega.As candidaturas do Partido Socialista beneficiáronse -sobre todo no ámbito mais urbano- da onda provocada pola vitoria de Pedro Sánchez o 28 de Abril. Resultados como os de Ferrol, Ourense ou A Coruña non se explican pola solvencia contrastada das equipas humanas presentadas senón pola capacidade de influencia que posúe a sigla na actual conxuntura. Agás no caso de Abel Caballero, o PSdG viviu das rendas do seu particular "primo de Zumosol" que habita na Moncloa. Haberá que ver como administra esta vitoria nos vindeiros meses e cal é o camiño que escolle para gobernar alí onde non ten a maioría absoluta.As Mareas tiveron unha derrota indiscutíbel, sobre todo nas tres cidades que gobernaron nos últimos catro anos. Para os seus cadros dirixentes sería necesario acertar no diagnóstico do sucedido antes de postular liñas de acción para o futuro. A tentación de sobrevalorar a importancia causal dos que poderiamos chamar "factores esóxenos" (primordialmente dous: a belixerancia continuada de certos grupos mediáticos e a resurrección socialista propiciada por P. Sánchez) pode impedir a ponderación adecuada dos "factores endóxenos". Os responsábeis das candidaturas que concorreron nas sete cidades deberían avaliar a repercusión de tres circunstancias determinantes: unha lectura desacertada dos resultados acadados no 2015; os niveis inexplicábeis de cainismo presentes no interior dese espazo político e as eivas rexistradas na xestión dos gobernos municipais. Os apoios recibidos hai catro anos pola Marea Atlántica e Compostela Aberta -por citar só dous casos-, eran votos dunha confianza conxuntural de persoas que estaban desencantadas pola forma de gobernar -corrupción incluída- dos partidos mais tradicionais ou revelaban unha ruptura mais fonda, mais sistémica, presente nunha parte do corpo social? Non afinar na resposta a semellante interrogante podía levar aparellada unha mala administración do capital electoral recibido (por exemplo: nin MA nin CA formularon, no momento inicial, unha proposta de goberno de coalición ao Partido Socialista e optaron por camiñar en solitario). E no relativo ás liortas internas, non hai dúbida de que unha boa parte dos votantes do 2015 non podían entender -e moito menos apoiar- o espectáculo de autodestrución que se desenvolveu con moita frecuencia nos escenarios públicos.Para completar o cadro da situación postelectoral, é preciso constatar que o BNG apenas mellorou cuantitativamente os resultados anteriores -a pesar das oportunidades que lle ofrecía a desfeita das Mareas- pero ratificou a relevancia da súa implantación territorial e confirmou a continuidade da súa presenza no goberno de tres deputacións, principal referencia do poder institucional que xestiona, actualmente, a organización nacionalista.Polo demais, a irrelevancia de VOX e a cativa incidencia de C's no mapa municipal galego demostra que, hoxe por hoxe, non existen apoios significativos para quen propón unha recentralización salvaxe e/ou a minoración notábel dos niveis de recoñecemento legal dos sinais da identidade lingüístico cultural da nación galega.


Summary: O Goberno español non aclara se activará o artigo 155 da Constitución para evitar a consulta soberanista mais asegura que non abrirá un proceso de diálogo a respecto do referendo porque, din, "é un asunto que compete ao conxunto do pobo español".

A vice-presidenta do Goberno español, Soraya Sáez de Santamaría, declinou esta sexta feira avanzar cal será o vieiro de actuación do executivo en relación coa convocatoria do referendo de autodeterminación catalán fixado para o vindeiro mes de novembro de 2014. Sáez de Santamaría asegurou que o Goberno de Mariano Rajoy "non traballa" sobre "hipóteses". Desta maneira rexeitou explicar se o Estado adoptará medidas legais contra a consulta --por exemplo a través da presentación dun recurso de inconstitucionalidade perante o TC-- ou se mesmo activará as vías políticas recollidas na Constitución de 1978 e que autorizarían (artigo 155) ao Goberno a "adoptar as medidas necesarias para obrigar" a un territorio "ao cumprimento forzoso" das "obrigas" que "a Constitución ou outras leis lle impoñan". Soberanía "do pobo español" Ao que si se referiu a vice-presidenta española foi, precisamente, a esas "obrigas" ás que estaría suxeito o president da Generalitat, Artur Mas. Del, Sáez de Santamaría dixo que debe "respeitar a lei" polo que lle pediu en nome do executivo "que reflexione" sobre o acordo alcanzado polo Govern con ERC, CUP e IVC. Un acordo, dixo, que é "inconstitucional" pois aborda unha cuestión, sinalou, "que compete ao conxunto do pobo español" como é "decidir" sobre o "modelo territorial de España". Neste senso, a voceira do Goberno español foi moi taxativa, Soraya Sáez de Santamaría asegurou que face a convocatoria da consulta popular Madrid non "negociará" nen "transixirá". "Fractura" e "división" social Aliás, bateu contra as forzas políticas impulsoras da convocatoria, mais tamén contra o movemento popular que arredor da Asemblea Nacional Catalá e outras organizacións pulan desde hai dous anos pola convocatoria do referendo. A vice-presidenta do executivo asegurou que "o proceso" de ruptura posto a andar en Catalunya "fractura a sociedade" e "alenta a división" entre a cidadanía, polo que o seu Goberno non contribuirá através de ningún diálogo ao seu desenvolvemento.


Summary: "O forte rexeitamento, fustigación e crueldade que estamos a sufrir, as falsas informacións e os comentarios recibidos fannos prever a imposibilidade de garantir a seguridade do debate nin a súa calidade académica", subliña a UDC para explicar a cancelación das 'Xornadas sobre Traballo Sexual', que ía acoller a Facultade de Socioloxía os días 19 e 20 de setembro

Finalmente a Facultade de Socioloxía da Universidade da Coruña non acollerá as Xornadas sobre traballo sexual que estaban previstas para os vindeiros 19 e 20 de setembro, coa intervención de mulleres que exercen a prostitución, profesoras e membros de ONG, entre outras intervencións. Tras semanas de controversia, a UDC decidiu cancelar a súa celebración nas instalacións académicas por "non poder garantir a seguridade do debate"."O forte rexeitamento, fustigación e crueldade que estamos a sufrir, as falsas informacións e os comentarios recibidos fannos prever a imposibilidade de garantir a seguridade do debate nin a súa calidade académica", subliña a UDCA polémica en torno ás xornadas desencadeouse a través das redes sociais, cando colectivos abolicionistas iniciaron a acción #UniversidadSinProstitución, que incluíu reclamacións ao reitorado da UDC para que vetase o encontro ao considerar que favorece o "proxenetismo" e é favorable ao exercicio da prostitución. Mentres, as organizadoras das xornadas e a propia universidade as encadraban no "debate académico" sen que isto implicase apoio á prostitución, destacaba a UDC. Outras voces dende o feminismo e o mundo académico desmarcáronse do que observaban como un acto de "censura". Estoutra postura manifestouse tamén a través das redes sociais e mediante un manifesto de mulleres do mundo académico baixo o título Polo dereito a debater na universidade e en todas partes.As xornadas continuaron na axenda da Facultade de Socioloxía da UDC ata este mércores, cando a institución académica emitiu un novo comunicado anunciando a cancelación. "O forte rexeitamento, fustigación e crueldade que sobre este tema estamos a sufrir nas redes sociais, as falsas informacións que distorsionan a realidade e os comentarios recibidos fannos prever a imposibilidade de garantir a seguridade do debate nin a súa calidade académica", lamentan a respecto dunhas xornadas "propostas por unha alumna do Mestrado Oficial de Políticas Sociais na especialidade de Xénero"."A Universidade -di a UDC- é un espazo de libre circulación de ideas, foro natural para o debate, libre de censuras e prohibicións" e o equipo reitoral así o "defende". Pero "nesta ocasión non se reúnen as condicións necesarias" e por iso "nos vemos obrigados a rexeitar, conxuntamente coa Facultade", a realización das xornadas, confirma. "Esperamos -agregan- que no futuro se poida debater sobre este e calquera outro tema co respecto que merece unha institución de educación superior"."Rexeitamos calquera tipo de discriminación e explotación da muller, en especial a prostitución como clara expresión de explotación sexual"Como no primeiro comunicado ao respecto, a UDC destaca tamén neste que o conxunto da institución se "aliña plenamente cos obxectivos do Pacto de Estado contra a Violencia de Xénero". "Rexeitamos -evidencian- calquera tipo de discriminación e explotación da muller, en especial a prostitución como clara expresión de explotación sexual" e por iso "os feitos demostran o compromiso da Universidade da Coruña co feminismo" mediante un "compromiso incuestionable" canalizado a través da Oficina para a Igualdade de Xénero e o Centro de Estudos de Xénero e Feministas, salientan.A organización non desbota celebrar as xornadas noutro emprazamentoA UDC, enfatizan, considera "sempre a prostitución como unha forma de violencia de xénero", e tamén considera que "a universidade debe ser un ámbito de liberdade para contrastar distintos puntos de vista, cómpartanse ou non". "Esa é a postura que adoptamos e adoptaremos na Universidade da Coruña" e por iso "todos os debates deben ter cabida" coa "necesaria serenidade e respecto ao discrepante". No caso concreto da prostitución, "o debate da regulamentación ou aceptación como traballo sexual (a ONU e Amnistía Internacional recoñéceno como tal) e de como se protexen os dereitos das persoas que, lamentablemente, sobren esta explotación sexual está no movemento feminista". "Este debate -conclúen- non é exclusivo da universidade, senón da sociedade, e debe ter un foro aberto no que poder tratalo co acougo que agora falta". A organización das xornadas, pola súa banda, non desbota seguir adiante con elas noutro emprazamento.


Summary: O contido do pacto para o terceiro resgate vai ter unha difícil dixestión para o executivo grego. Un sector dos deputad@s da gobernante Syriza votarán en contra do acordo e sindicatos do sector público convocan unha greve contra un pacto "humillante".

"Non é un acordo, é unha capitulación". Nikos Chountis é o primeiro deputado de Syriza en demitir en desacordo co pacto acadado esta segunda feira entre Atenas e Bruxelas para o terceiro rescate grego. Non é a única voz discordante co acordo dentro da coligazón que sostén o goberno grego. Unha formación onde as medidas e recortes comprometidos caeron como unha bomba. A corrente de esquerdas de Syriza, coñecida como 'A Plataforma', xa cualificou no seu voceiro o pacto atinxido de "memorando de destrución dun país". E o ministro Panos Skurletis, que na segunda feira vaticinara eleccións anticipadas, chamou a demitir. Diversos medios europeos cifran por volta de 30 deputad@s @s que desde as fileiras de Syriza votarán non ao acordo. A coligazón ten na actualidade 149 parlamentares. Algún deles, como D. Kordelas, xa anunciou que votará en contra do acordo e paso seguinte renunciará ao escano. Malia todo, en principio non semella que a necesaria aprobación do acordo na Cámara helena vaia complicarse. Nova Democracia, Pasok e o centrista To Potami suman 106 escanos. Tsipras precisaría 45 máis, de 162 restantes entre Syriza e o seu socio Anel. Precisamente o ministro de defensa e líder de Anel, P. Kammenos, anunciou que o seu partido votará "só a prol dalgunhas medidas", mais quixo deixar claro que "seguiremos apoiando o goberno". Mais cadrar a aritmética parlamentar non é o único problema que ten o primeiro ministro Alexis Tsipras. O primeiro ministro vai sofrer esta cuarta feira, día da votación do acordo, unha greve de 24 horas convocada pola confederación de sindicatos de traballadores do sector público (Adedy). Un protesto contra un acordo que, advirten, vai devastar o país, que fai de Grecia unha simple colonia e que non sirve para solucionar os problemas existentes. Adedy fai un chamamento mesmo a ocupar edificios públicos en sinal de protesto. Futuro Analistas gregos e europeos pregúntanse que fará o primeiro ministro após o acordo pasar polo Parlamento. Se a 'rebelión' do sector esquerdista de Syriza vai pasar factura no goberno, algo do que poucos dubidan, que pasos dará Tsipras? sobre a mesa, segundo estes expertos, a convocatoria de eleccións anticipadas ou gobernar en minoría con apoios puntuais.


Summary: Ela di que non, que a súa retirada da primeira liña da política é irreversíbel, mais ninguén a cre. Esperanza Aguirre reapareceu logo do comité de dirección do PP madrileño e deu unha conferencia de imprensa (curiosa forma de retirarse). Fixo un alegato a prol da "rexeneración da democracia".

Aguirre está de volta e con toda a intención de disputar o liderado do Partido Popular, presumibelmente fronte a un Feijóo que a día de hoxe contaría co apoio do aparato do partido. A ex presidenta de Madrid deixou varios recados na súa comparecencia de imprensa. Mostrouse partidaria dunha vaporosa "rexeneración da democracia", un tópico que non se preocupou de concretizar moito, e deu rédea solta ao seu ideario liberal. "É imprescindíbel", dixo, "devolvermos aos cidadáns o poder que lles temos roubado desde as administracións públicas". Aguirre reiterou a súa proposta de que para estar política sexa conditio sine qua non ter cotizado antes á Seguridade Social. Este requisito deixaría fóra da política a millóns de persoas que non teñen tido aínda opción de entraren no mercado laboral. Demandou o cambio da lei eleitoral, para ir a listaxes abertas. Sobre o caso Bárcenas, mostrou a súa preocupación, mas desta volta optou por dirixir os seus míseis ao PSOE -que, dixo, roubou 1.000 millóns para dárllelos a algúns, alusión ao escándalo dos ERES en Andalucía- e a CiU, polo caso que atinxe ao secretario xeral de Convergència, Oriol Pujol. En definitiva, abonou a tese de que todos os políticos son iguais. Agás ela, naturalmente.


Summary: A vice-voceira de AGE tildou de "imponderábel" a situación criada arredor do escano de David Fernández Calviño. Díaz di que o conflito "se vai solucionar", aínda que non lle pon prazos ao desenlace. Yolanda Díaz admite que neste asunto houbo cousas "que non fixemos ben".

"Coido que non fixemos as cousas ben e temos a responsabilidade de tomar a decisión canto antes", asegurou Yolanda Díaz esta segunda feira en relación á crise aberta pola marcha do deputado Calviño a Copenhague. A dirixente de EU pronunciouse nestes termos á saída do encontro que mantivo hoxe co secretario xeral do PSdeG-PSOE, José Ramón Gómez Besteiro. A vice-voceira de AGE e coordenadora nacional de Esquerda Unida recoñeceu así que a coligación cometera erros na xestión deste asunto, se ben nese exercicio de "autocrítica", como ela propia definiu, non debullou cales foran. Neste senso, cumpre lembrar que Carmen Iglesias Sueiro denunciou en conversa con Sermos Galiza non ter coñecemento da existencia dun acordo entre Anova e EU para garantir o equilibrio na coligación até estourar o conflito. Así as cousas, Yolanda Díaz considerou que AGE debe acordar unha solución a este "problema" con certa celeridade e mesmo tildou de "transitoria" a actual situación do de Toén --que combina o seu labor como investigador en Dinamarca coa acta de parlamentar. As actas para as organizacións "Vaise solucionar", insistiu Díaz, para quen na polémica arredor do escano do deputado Calviño ten habido moita "hipocresía". A dirixente de Esquerda Unida recuncou en considerar "lexítimo" o debate arredor da titularidade das actas que, entende, corresponden ás organizacións políticas e non @s deputad@s. "Non é moi coherente", sinalou, que se "privaticen" as cadeiras do hemiciclo nun sistema electoral en que as listaxes están "bloqueadas" e na que a "participación dos cidadáns é ningunha". No entanto, unha parte da polémica suscitada reférese a esta cuestión, dado que Calviño, até finais de setembro tamén concelleiro en Toén, non entregou no seu momento a acta ao BNG, a listaxe pola que concorreu ás eleccións municipais.