Historia dunha escaleira é unha obra de teatro de Antonio Buero Vallejo estreada no Teatro Español de Madrid o 14 de outubro de 1949. Nela analízase a sociedade española, con todas as súas mentiras, a través da veciñanza dunha escaleira. É un drama en tres actos en lingua castelá e con diálogos fluídos.Porén, Historia dunha escaleira é tamén unha obra de teatro eleitoral estreada nas escaleiras do concello de Ferrol o 10 de maio de 2019 co inicio da Campaña das Municipais. Nela analízase un arco da vella de organizacións políticas, con todos os seus enganos, a través da foto dunha escaleira. É tamén un drama en tres actos: precampaña, campaña e poscampaña, maiormente en lingua castelá -incluso na semana das Letras Galegas- e con diálogo de ollomoles formateado polos señores de Sabón en rotativa bávara.Convocados pola Voz de Arteixo (en bilingüe articulación, eis, xionllo, a forza de axionllarse e apodrecerse que dicía o poeta) a figurar nunha foto colectiva de alcaldabeis, as once organizacións políticas presentáronse ás portas do concello. Nove dos once eran homes, só dúas eramos mulleres. Patricia Castro, cabeza de lista da organización Vox e máis quen isto suscreve.Como cabeza de lista da organización decrecentista e ecofeminista LiGanDo, negueime a figurar nunha foto cunha muller dunha organización ultranacionalista que non respecta os dereitos das mulleres, do colectivo LGBT, dos inmigrantes, os meus dereitos lingüísticos e territoriais nin os Dereitos Humanos. Así llelo comuniquei aos nove homes alcaldabeis que alí figuraban, nos banzos da escaleira do concello, dispostos xa a se retratar, como aparecen na foto, coa muller de Vox.Con esa nosa decisión, a de LiGanDo, de facer de cordón sanitario ao fascismo en Ferrol, puxemos aos nove homes nunha disxuntiva, nunha encrucillada fundamental que logo foille agochada á maioría dos eleitores: ou se retrataban coa muller de Vox ou se retrataban comigo, eis, ou coa muller ultranacionalista española ou coa muller ecofeminista galega.O camiño que os nove homes tomaron fica na foto da portada dese xornal do venres, 10 de maio. Portada que será exemplo nas escolas de xornalismo ao tratar o concepto de manipulación informativa. Pois o titular a pé de foto era: "Estos son los aspirantes a gobernar Ferrol" deixando, nunha xogada mestra, ao ecofeminismo antifascista fóra do proceso eleitoral ás Municipais do 26M.Como feminista, non me pasmou que os políticos de dereitas ficaran alí para branquexar a unha muller ultra con verniz democrático. Pola contra, pasmoume e moito, contemplar como aqueles homes que se din de esquerdas, nacionalistas ou non, aqueles homes que saen a gardar un minuto de silenzo naquela mesma escaleira cada día que asasinan a unha muller por violencia de xénero, escolleron, nun silenzo abourador, a foto da ignominia.Mais non foi iso o máis deprimente dunha campaña teledirixida e encorsetada en formatos cronometrados e ríxidos onde os temas das mulleres, das persoas vulnerabeis, da política social, do medio ambiente, do mundo dos coidados... ficaban excluídos de calquera debate. O máis desalentador para min foi asistir ao silenzo abourador de todas esas feministas que enchen as rúas de lila o 8M. Onde estaban todas elas cando os seus representantes políticos homes elixiron saír na foto coa muller de Vox?. Onde estaban, maiormente, aquelas que dicían estar ate a cona por todas as marquesiñas do país, naquel feminismo-pontón tan bioloxicista como rachador?. Que é o que bourea o seu silenzo perante a foto das escaleiras? Sumisión ao macho-alfa patriarcal para poder chegar un día a crebar este teito de cristal? Sumisión a un sistema de valores que xa escomeza a igualar ás femias-alfa?.Por que ese nacionalismo que di abandeirar a esquerda só é quen de falar de feminismo e de ecoloxismo fóra das campañas? Terá medo a perder votos ou poder?.Por que agocha os valores da colaboración e a defensa do territorio cando suflan aires eleitorais?.Como foi desalentador que todos aqueles que andan berrando polas redes e manifas e reclamando o Pazo de Meirás non tiveran escrúpulos en que o seu representante político figure, para a historia na foto da escaleira. Sempre pensei que é ben triste defender unha postura política só cando es ti ou o teu grupo quen a lidera. Triste, si, ben triste, mais clarificador.Algún das escaleiras aínda ousa analizar o 27M, o día despois, falando de simplificación do kaos e atomización previa, e incluso permítese facer de víctima dos medios que o privilexiaron en precampaña (por exemplo, consentíndolle deixar nas farolas a publicidade das Xerais) e en campaña, cun tratamento que xa quixera para si esta que suscreve. Ao que parece, o señor de Sabón arrasta moito servidume!.Vox acadou en Ferrol o 1% dos votos, o mesmo que en Amurrio, a cidade natal de Abascal. Moito máis ca nós, os decrecentistas, ecofeministas e arredistas de LiGanDo. Parabenizo aos retratados na foto da escaleira porque refrendaron simbolicamente o simulacro democrático de quen non o é.Malia todo, para min foi un orgullo liderar como muller a única organización decrecentista, ecofeminista e arredista que se ten presentado ás Municipais en Ferrol. Unha organización que con escasos recursos económicos, o silenzo ou a manipulación dalgúns medios e a novidade dun discurso que nos enfronta aos problemas fundamentais do planeta e á nosa responsabilidade local nos mesmos, foi quen de mobilizar a unha minoría de persoas que acreditaron en nós e no noso afouto programa.A todos eles, obrigada!. No camiño atoparémonos. Porque son persoas como eles os que nos dan azos nun mundo onde só se vai de feminista o 8M ou de ecoloxista o 5X. Un mundo onde a mudanza climática, a industria alimentar ou a insolidariedade norde-sur están debidamente arredadas das páxinas centrais de economía dos xornais.E a ti que me dis que a política nada ten a ver coa ética, dígoche que así nos vai.


Summary: O 3 de decembro conmemórase o Día Internacional das Persoas con Discapacidade. Un cento de entidades sociais da Galiza, integradas por usuarias, profesionais, familias e persoal voluntario, reclama "non máis vulneración dos nosos dereitos".

No Día Internacional das Persoas con Discapacidade, perto dun cento de entidades sociais da Galiza volverán xuntarse 'baixo o mesmo paraugas' para reivindicar e construír un mundo máis igualitario. É parte da súa misión: sensibilizar, acompañar e achegar servizos imprescindíbeis para o coidado integral das persoas con discapacidade. Desde Cogami, a Confederación Galega de Persoas con Discapacidade, este 3 de decembro urxen "non máis vulneracións dos nosos dereitos". Segundo recoñece o seu presidente, Anxo Queiruga, "as persoas con discapacidade atopamos dificultades no desenvolvemento dos nosos proxectos de vida, carecemos de igualdade de oportunidades e vivimos con discriminación, polos prexuízos sociais e a falta de información". Sucede no ámbito laboral, no da educación e no acceso a recursos e servizos básicos. A taxa de paro entre as persoas con discapacidade chega a superar en 10 puntos os rexistros xerais. A escaseza de apoios para o desenvolvemento da autonomía persoal, así como para a escolarización das persoas menores con discapacidade, é outro obstáculo habitual para máis de 7.500 crianzas galegas e as súas familias. A este suman os propios das mulleres, 122.816 con discapacidade na Galiza, ademais duns "dereitos limitados" en materia de "liberdade de comunicación, circulación, socialización, acceso á vivenda, ao transporte público, ao ensino, a espazos lúdicos ou culturais", defenden. Discriminas ou respectas? Atender e respectar os dereitos das persoas con discapacidade ten moito que ver cos recursos dispoñíbeis na contorna, mais tamén coas palabras. Mudar a percepción da discapacidade para gañar en consideración cara ás persoas que conviven con ela exixe unha linguaxe inclusiva e respectuosa, que non discrimine nin ignore a ninguén. As palabras importan. Despois de 40 anos, o Consello de Ministras e Ministros aprobou no mes de maio o anteproxecto de reforma do artigo 49 da Constitución relativo á protección e promoción dos dereitos das persoas con discapacidade. A nova redacción prescinde da linguaxe sexista e discriminatoria. Elimina toda referencia aos "diminuídos físicos, sensoriais e psíquicos" para afirmar que "as persoas con discapacidade son titulares de dereitos e deberes en condicións de liberdade e igualdade real e efectiva, sen que poida producirse discriminación". Na mesma liña, a RAE actualizou hai xusto un ano a definición de discapacidade e suprimiu o termo 'diminuído' referido ás persoas con discapacidade. "A linguaxe nomea a realidade na que vivimos, e esa forma de nomeala está marcada por convencións arbitrarias, culturais ou ideolóxicas que podemos cambiar", apunta a Nós Diario Noemí Álvarez, filóloga e nai dunha nena con síndrome de Down. "Moitas veces escollemos palabras que en vez de pór o foco na persoa destacan as dificultades que poden ter ou só unha parte dela, e non é necesario". Así, defende o uso dunha linguaxe máis igualitaria "que poña en valor a diferenza e a diversidade", unha linguaxe inclusiva, "que ten unha visión positiva de todas as persoas, con independencia das súas características". Un dicionario en permanente revisión Este uso, recalca, é froito da reflexión, dun traballo e esforzo colectivos. "Cando naceu a miña filla fun ao dicionario da RAG e vin que a definición de síndrome de Down non respondía a unha visión científica. Destacaba a debilidade mental e as deficiencias físicas, algo totalmente afastado da realidade. Solicitei revisar esa definición e en pouco tempo foi modificada". "Revisar e actualizar unha obra das características da RAG, que conta con 60.000 entradas, é un labor continuo que non se pode facer dunha vez", aclara María Dolores Sánchez Palomino, académica de número e membro do seminario de lexicografía da Real Academia da Lingua Galega. "Na web da RAG hai unha sección aberta para comunicar suxestións, erros ou observacións para que calquera poida facer propostas; e todas son tratadas e estudadas desde o máximo respecto e recoñecemento dos dereitos das persoas implicadas. Así, o dicionario está sendo "permanentemente revisado e actualizado", suxeito sempre "á supresión de acepcións ou denominacións que poidan resultar inapropiadas ou ofensivas". "A sociedade avanzou moito no respecto e no recoñecemento dos plenos dereitos das persoas que non se axustan a uns patróns estabelecidos", di Sánchez Palomino, e con ela, o dicionario, que ademais de "reflectir o que é a lingua en cada momento" tamén cumpre unha función didáctica para chamar a atención sobre determinados usos que son rexeitábeis", conclúe.


Summary: Ao PP non lle preocupa a suba sostida dos prezos dos alugueres na Galiza. Ou polo menos iso é que se deduce do debate e a súa postura parlamentaria en contra de limitalos, expresada en pleno esta cuarta feira 7 de xullo na votación dunha iniciativa presentada polo grupo parlamentario de En Marea.

Este defendía que o Parlamento de Galiza instase ao Goberno central a regular os prezos en función das zonas e da propiedade dos inmóbeis. A súa deputada Julia Torregrosa cualificou a situación de "crítica", cifrou nun 12% o aumento dos despexos na segunda metade de 2018 -até 800- e alertou da fenda entre aluguer e salario. A proposta recolleu o apoio de PSdeG, BNG e Grupo Mixto, mais non o do PP. O partido que sostén o Goberno de Núñez Feixoo cualificou de "autétntico fracaso" a limitación de alugueres en cidades como París e Berlín e asegurou que o Goberno portugués copia o plan de vivendas baleiras da Xunta.


Summary: O voceiro parlamentar da organización frontista asegurou que o BNG "ten que apostar pola unidade do nacionalismo" e a construción dunha "alternativa" ás políticas anti-sociais do PP.

Nunha entrevista concedida á radio pública de Galiza, o voceiro parlamentar do BNG asegurou que esa unidade "ten que construírse paso a paso" e sustentarse nunha concordancia "na análise dos problemas e nas propostas e alternativas" perante o que consideran unha situación "de emerxencia nacional" para Galiza. Así mesmo, Francisco Jorquera, criticou na súa intervención as políticas implementadas dese a Xunta de Galiza e asegurou que é preciso construír unha "alternativa clara" aos recortes. Aliás, sinalou que no que vai de lexislatura, están a visibilizarse "coincidencias" na análise crítica dos problemas entre o BNG e "outras opcións nacionalistas". Xa o pasado sábado, durante a homenaxe a Castelao celebrada pola organización frontista en Rianxo como acto de inicio do curso político, Guillerme Vázquez fixera un chamamento a todas aquelas persoas que concorden "na defensa do principio irrenunciábel do nacionalismo" para construíren un "bloque social" na procura "dun cambio de rumbo radical para Galiza".


Summary: A Casa da Cultura "Poeta Manuel María" de Foz acollerá o vindeiro 18 de marzo un acto de homenaxe e lembranza ao autor que lle dá nome coincidindo co 50 aniversario do seu libro "Versos frolecidos en louvanza a Foz".

O acto realizarase baixo o título de "Compañeiro de ronseis floridos" parafraseando uns versos recollidos no citado poemario pero facendo ao mesmo tempo referencia á relación de Manuel María con Foz. Está organizado pola Asociación Cultural "A Pomba do Arco", da que Manuel María foi o seu primeiro socio de honra, e polo Concello de Foz. Na homenaxe estarán presentes Suso Fernández, cronista oficial de Foz e amigo do poeta; Alberte Ansede, secretario da Fundación Manuel María, e Saleta Goi, viúva de Manuel María, que tocarán diversos aspectos da vida e da obra do poeta e de xeito moi particular a súa relación con Foz e coas terras da Mariña. Asemade, o músico Arcadio Mon presentará diversos temas compostos sobre poemas de Manuel María, entre os que destacan catro composicións que teñen como base outros catro poemas dos "Versos frolecidos en louvanza a Foz" e o Clube de Lectura Infantil "A Pombiña" dramatizará a peza de teatro de Manuel María "O Auto do Raboces". O acto rematará coa intervención dun representante da Asociación Cultural e do Alcalde Foz. "Os versos frolecidos en louvanza a Foz" foron dados a coñecer no marco dos primeiros xogos florais da costa luguesa, celebrados nesta vila en agosto de 1966, nun acto mantido polo tamén poeta Eugenio Montes e publicados un ano máis tarde pola libraría Bahía de Foz. Manuel María, ao longo dos poemas deste libro, canta a paisaxe focega, viaxa por diversos lugares da vila e das parroquias, dialoga cos veciños e veciñas de Foz, lembra aos seus fillos ilustres e mesmo se converte nun poeta mariñeiro. "O Auto de Raboces" é unha obra teatral en verso que se daba por perdida. Manuel María escribiuna en 2001 por encargo do "Grupo Coto de Faro" de Nois e que foi representada ese mesmo ano nas festas patronais da referida localidade. Nesta obra o autor dramatiza unha vella lenda popular de Nois referida aos sucesos que lle acontecen a unha cuadrilla de veciños de Nois e Cangas cando volven da sega de Castela e se lles aparece un encanto na "Fonte de Raboces" e que permite achegarse ao mesmo tempo á nosa tradición etnográfica e denunciar a explotación dos galegos en Castela.


Summary: O ministro de José Luis Escrivá afirmou que o Executivo está a traballar en achegar a idade efectiva de xubilación á idade real e defendeu a necesidade de incentivar a xubilación demorada.

O ministro de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, José Luis Escrivá, defendeu esta cuarta feira que a "medida máis eficaz" para garantir a sustentabilidade do sistema de pensións é "a prolongación da vida laboral", retrasando a idade de xubilación. Escrivá lembrou que a reforma das pensións aprobada polo Partido Socialista (PSOE) en 2011 xa elevou a idade de xubilación de forma progresiva até 2027, cando se estabelecerá nos 67 anos. Escrivá desata as críticas co seu "cambio cultural" para a xubilación aos 75 anos Neste sentido, afirmou que o Executivo está a traballar en achegar a idade efectiva de xubilación á idade real e defendeu a necesidade de incentivar a xubilación demorada. O ministro criticou a "cultura da xubilación anticipada" adoptada nas empresas, xa que se trata de "unha forma de pasar os custos á Seguridade Social" e estabelece "esquemas moi agresivos". "Cambios internos" nas empresas Escrivá pediu "cambios internos" para cambiar esa tendencia e fomentar "fórmulas de prolongación" da vida laboral. Sinalou que o Estado español é un dos países de Europa cunha taxa de actividade máis baixa a partir dos 55 anos. As pensións de 2021 endurecen o seu acceso aos 66 anos pola reforma de 2013 O titular da Seguridade Social tamén criticou a reforma das pensións do 2013, acometida polo Partido Popular, por carecer de acordo cos axentes sociais e non pasar tampouco polo Pacto de Toledo. "Non tivo practicamente percorrido e xerounos un problema. Houbo que acudir á Unión Europea e dicirlles que había que aplicar un novo marco", subliñou.


Summary: As gravacións publicadas por The Intercept evidencian como xuíz e procurador pactaban mesmo os momentos clave nos que se filtraban audios á prensa, como o proceso de destitución de Rousseff ou os días previos á primeira volta das eleccións presidenciais

No Brasil hai xa un novo argumento para quen cre que as condenas e a prisión do ex-presidente Luiz Inácio Lula da Silva son unha persecución política e un ataque á democracia. O principal inimigo do líder do Partido dos Traballadores, Sérgio Moro -ex-xuíz federal que unha vez eliminado Lula da carreira electoral pasou a ser ministro de Xustiza de Jair Bolsonaro-, vén de ver a súa estratexia divulgada nunha filtración de mensaxes publicada polo xornal The Intercept.Non son unhas mensaxes calquera. Son comunicacións de Moro cos procuradores da República que forman parte dos traballos de investigación na primeira instancia da Xustiza Federal do estado de Paraná, onde naceu a Operación Lava Jato, que impactou de golpe en case todos os representantes políticos brasileiros en 2014 e dura até hoxe. O principal interlocutor de Moro nas mensaxes filtradas é Deltan Dallagnol, procurador do Ministerio Público Fiscal e coordinador da operación. Esta relación está prohibida para un xuíz para manter a imparcialidade dos procesos e para respectar o código ético da profesión. "Non é moito tempo xa sen ningunha operación?", preguntáballe o xuíz Moro ao procurador Dallagnol nunha das mensaxes, marcando o ritmo segundo o seu parecer. E púñase en marcha un novo ciclo de acusacións e inculpados.O xuíz e o procurador pactaban mesmo os momentos clave nos que se filtraban audios á prensa, como o proceso de destitución de Rousseff ou os días previos á primeira volta das eleccións presidenciaisNas súas conversas privadas, o xuíz e o procurador pactaban mesmo os momentos nos que se filtraban audios baixo segredo de sumario á prensa. Momentos clave todos eles, como as semanas máis duras do proceso de impeachment contra a ex-presidenta Rousseff, ou os días previos á primeira volta das eleccións presidenciais de 2018. "A liberación das gravacións foi un acto en lexítima defensa", dicía Dallagnol. "Non me arrepinto de levantar o segredo de sumario", respondía Moro. "Era a mellor decisión, pero a reacción non foi boa". As gravacións eran, nin máis nin menos, intervencións telefónicas á daquela presidenta, e unha conversa con Lula da Silva. Sen maior transcendencia nin interese xurídico, pero que ía facendo madeixa na opinión pública mentres se decidía a destitución da mandataria por un suposto delito de responsabilidade fiscal, que consistía en maquillar as contas públicas para cadrar un final de exercicio.Nas conversas privadas filtradas por unha fonte anónima a 'The Intercept', o procurador Dallagnol recoñece aos seus compañeiros de investigación non estar seguro das probas contra Lula no proceso que xerou a súa primeira condena: a reforma nun apartamento que sempre negou que fose da súa propiedade. "Dirán que estamos a acusar baseándonos en noticias de xornais e indicios fráxiles", recoñecía o coordinador da maior operación anticorrupción da historia de Brasil."Desconfío da relación entre Petrobras e o enriquecemento (...) e tamén da historia do apartamneto", admitía o procurador"Este tema ten que estar ben atado", e engadía: "Á marxe diso, até agora desconfío da relación entre Petrobras e o enriquecemento, e, segundo o que me contaron, tamén desconfío da historia do apartamento". Finalmente, para o xuíz Moro prevaleceron as delacións premiadas e os testemuños doutros inculpados que buscaban reducir as súas condenas. Tampouco era de Lula a leira remodelada pola que lle chegou a segunda condena de prisión, por corrupción activa e pasiva e lavado de diñeiro. Repetiuse o mesmo esquema de actuación.O obxectivo do impeachment non era Dilma, senón LulaO novo argumento que se abre agora -houbo outros, como a división do Tribunal Supremo sobre as condenas de prisión en segunda instancia- incide no que boa parte da poboación xa intuía: a articulación completa, alén de afastar a ex-presidenta Dilma Rousseff do poder, pasaba por non permitir que Lula da Silva volvese gañar unhas eleccións. Pola contra, de nada servía o esforzo da dereita brasileira. Lula lideraba con solvencia todas as enquisas de intención de voto, en todos os escenarios posibles e contra todos os rivais.Malia todo, Lula lideraba todas as enquisas. Por iso un dos episodios máis celebrados polos procuradores da Lava Jato foi o veto a que o ex-presidente puidese ofrecer entrevistas dende o cárcerePor iso un dos episodios que os procuradores da Operación Lava Jato máis celebraron nas súas conversacións privadas foi que o Tribunal Supremo negase o dereito a Lula da Silva de ofrecer entrevistas desde a súa cela, conscientes do seu potencial, cando xa nomeara a Fernando Haddad como substituto na carreira cara á presidencia: "Unha rolda de prensa antes da segunda volta [das eleccións] pode facer que saia elixido Haddad", escribía Laura Tessler, unha das investigadoras.O sintomático do Brasil actual é que é complicado que ningunha destas polémicas faga que os seguidores de Bolsonaro -e de Moro- dean as costas aos seus referentes. Sérgio Moro é un heroe nacional para millóns de brasileiros, as súas controvertidas e calculadas decisións forman parte da historia recente do país, e non deixarán de selo. O domingo xa se elevaron bandeiras a favor da Operación Lava Jato nas redes sociais. O apoio é total, tal e como se demostrou o pasado 26 de maio nas manifestacións progobernamentais.O seguinte xesto de Jair Bolsonaro co ex-xuíz federal Sérgio Moro, despois de nomealo ministro de Xustiza e Seguridade Pública, tal e como o propio presidente recoñeceu publicamente, será recomendalo para a próxima praza vacante no Tribunal Supremo.


Summary: Irregular xornada futbolística para os equipos galegos. Tan só o Rácing de Ferrol foi quen de sumar os tres puntos, consolidándose así no play-off. O Lugo sumou un meritorio empate ante o Almería, segundo clasificado, mentres que, pola súa parte, tanto o Deportivo da Coruña como o Celta de Vigo e o seu filial caeron derrotados.

Había moita expectación ante esta xornada futbolística dadas as opcións de que os representantes do país nas tres principais categorías se achegasen aos seus obxectivos do final da tempada, pero non puido ser. Na Primeira División o Celta estaba ante, empregando a xerga do tenis, un match ball que deixou escapar. Coa clasificación para a competición europea na tempada do centenario no horizonte, os xogadores dirixidos por Eduardo Coudet perderon -case- definitivamente todas as súas opcións fronte a un rival directo, o Vilarreal. A escuadra castellonenca, sétima clasificada, sufriu para pasar por enriba dos olívicos, mais logrouno cun solitario tanto do Dani Parejo no minuto 64. A pesar de que tanto Coudet como varios dos seus homes declararon despois do partido que o Celta "non mereceu perder", o certo é que os celestes están pagando nos marcadores a súa ineficacia anotadora, como demostra o dato de que xa acumulan 310 minutos sen marcar fóra de Balaídos, onde non suman os tres puntos desde o pasado día 2 de xaneiro, cando superou o Real Betis no Villamarín con dous tantos de Iago Aspas. O Lugo acaricia a permanencia O Club Deportivo Lugo, pola súa parte, sumou un punto moi valioso ante o segundo clasificado da categoría de prata, a Unión Deportiva Almería (3-3). Facendo alarde do espírito de esforzo e sacrificio que caracteriza os albivermellos baixo a dirección de Rubén Albés foron quen de empatar en tres ocasións diferentes un conxunto que multiplica por dous o seu límite salarial (5,18 por 10,34 millóns). Logo deste resultado a permanencia está cada vez máis preto, aínda que doe pensar onde estaría situado este equipo se as vitorias sumasen dous puntos e non tres -como acontecía até hai 25 anos- pois pasaría do duodécimo ao sétimo posto, loitando polo play-off de ascenso. Crise total no Deportivo Onde hai dúbidas até de xogar a promoción é na Coruña, onde o peor Dépor da tempada caeu 3-0 ante un Badaxoz que ten o seu presidente na cadea e un adestrador non autorizado a sentar no banco. Non mellor sorte correu un Celta B irrecoñecíbel ante o fechacancelas Tudelano (0-2). Afortunadamente, o Rácing salvou a honra do fútbol galego vencendo o Irún (2-1).


Summary: 105 clubs e 26 eventos benefícianse das axudas.

A Deputación da Coruña destina preto de 1,5 millóns de euros para impulsar o deporte. Faino a través de tres liñas de axuda que permitirán dar apoio aos clubs e entidades deportivas coruñesas na organización de eventos, no impulso de iniciativas que fomenten a actividade física e na adquisición de equipamento e mellora de infraestruturas. O Boletín Oficial da Provincia (BOP) vén de publicar a concesión provisional destas subvencións, que ao sumarse alcanzan un total de 1.495.380 euros. A deputada de Deportes, Cristina Capelán, destacou que estas achegas "apoian a centos de clubs para que a provincia da Coruña continúe á vangarda do deporte galego" e que "supoñen un apoio importante para que sigan desenvolvendo a súa actividade, tanto no fomento do exercicio físico, como no adestramento dos seus e das súas deportistas nunhas condicións axeitadas para avanzar na súa carreira deportiva", sinalou. "As subvencións para eventos tamén permiten situar á Coruña como referente en diversas disciplinas a través de campionatos estatais e internacionais de diferentes disciplinas deportivas", engadiu a deputada de Deportes Grandes eventos deportivos singulares O ente provincial dedica un total de 598.153 euros ao impulso da organización de eventos deportivos singulares. As entidades beneficiarias desta liña recibirán entre un mínimo de 8.497 euros e un máximo de 35.000 euros a través de ditas achegas, que favorecen o desenvolvemento de iniciativas en ámbitos como o do automóbil, o ciclismo, a hípica, o surf, o baloncesto ou o voleibol, entre outros. Por exemplo, o Rally Terra da Auga-Camiño de Santiago, Equiocio, a Abanca Pantín Classic ou a XIX Volta Ciclista á Provincia da Coruña son só algúns dos 26 eventos deportivos que este ano contan co apoio da área de Deportes da Deputación. Fomento da actividade física e o deporte Un total de 105 entidades recibirán 448.160 euros de achega provincial para o fomento do deporte nas diferentes disciplinas. A través destas axudas financiaranse iniciativas como torneos e probas deportivas, programas para a mocidade, eventos ou xornadas escolares.


Un goberno dun Estado coa soberanía cada día máis no poleiro das súas posibilidades, un autogoberno recortado polos incompetencia irresponsable de gobernos incapaces, e reguladores financeiros cómplices de buracos negros económicos que estrangulan a unha sociedade cansa de tanto despropósito. O mínimo que un cidadán pode pedirlle a un goberno elixido democraticamente polo pobo, é que por dura que esta sexa, conte sempre a verdade O mínimo que un cidadán pode pedirlle a un goberno elixido democraticamente polo pobo, é que por dura que esta sexa, conte sempre a verdade. A Administración actual, comandada por Mariano Rajoy, recibiu unha herdanza envelenada, que agora subministra sen reparos polas veas dunha sociedade que non sae da UCI. Unha Administración, que procede dun contrato co pobo a modo de programa electoral e grandes proclamas ao longo da pel de touro, incumprido con reiteración, e ocultado con desvergoña. Altos responsables dese partido insistiron durante a oposición en ataques contra o goberno de Zapatero, por tomar medidas mornas comparadas coas que estamos a sufrir nestes días. Un goberno que promete non subir os impostos, maniféstase claramente contra o copago e di non contemplar unha subida de IVE queda evidentemente desautorizado cando ás primeiras de cambio fai exactamente o contrario do que tan solemnemente prometeu. Un goberno que promete non subir os impostos, maniféstase contra o copago e di non contemplar unha subida de IVE queda desautorizado cando ás primeiras de cambio fai o contrario do que tan solemnemente prometeu A caste política necesita rexeneración nos seus estamentos e novación no seu concepto de ética. Valores como os que defenden persoas como Manolo Dios, enraizadas nas teses de Hessel, Burke, Mujica ou a propia líder birmana Aung San Su Kyi, son referencias necesarias para unha sociedade que cada vez máis precisa dunha radicalidade democrática moi afastada da realidade actual. A caste política necesita rexeneración nos seus estamentos e novación no seu concepto de ética Precisamos unha sociedade na que os nosos representantes sexan primeiro capaces de representarse a si mesmos, e na que a egolatría dos señores, deixe de imporse á submisión dos vasallos. Dende Bruxelas, chegan voces que con claridade denuncian que España carece dun plan e interlocutores que afirman que a nosa sentencia existencial é provocada pola incompetencia dos mesmos que queren asumir un poder que non son capaces de xestionar. Dunha premisa tan básica como é dicir a verdade ao pobo ao que estás dando as costas, pode xurdir unha esperanza necesaria, que hoxe todos están a asasinar. Ou non?


Summary: Ante milleiros de persoas que se mobilizaron no día de hoxe en Santiago de Compostela, afirmaron que "a tendencia negativa da lingua galega non é irreversíbel".

Representantes do mundo da ensinanza e do audivisual fixeron lectura do manifesto de Queremos Galego polo Día das Letras Galegas á chegada da manifestación á Praza da Quintana. En concreto, a avogada e vicepresidenta da Mesa pola Normalización Lingüística, Elsa Quintas; a representante das ANPAS galegas, Esther Martínez; e as actrices e representantes do sector audiovisual galego Mónica García e Arantza Vilar, foron as encargadas da lectura do manifesto. Marcos Maceira: "Queremos vivir en galego agora e vivir en galego sempre" Ante as persoas que se mobilizaron no día de hoxe en Santiago de Compostela, zakisntaron que "a tendencia negativa da lingua galega non é irreversíbel". "O compromiso e a acción da sociedade demostran diariamente que a situación pode mudar", subliñaron. Un "novo futuro" para o galego Para a plataforma cidadá, un "novo futuro" para o galego é posíbel, tal e como "demostran os centos de colectivos que actúan día a día para garantir o futuro de Galiza e do seu idioma". Na lectura do manifesto, puxeron de relevancia o "esforzo" de milleiros de persoas para "reclamar atención en galego ou respecto pola legalidade na toponimia" ou "promover conxuntamente a normalización lingüística a nivel local". Milleiros de persoas exixen á Xunta maior compromiso co galego na manifestación do Día das Letras Galegas Asemade, lembraron que a "mobilización colectiva" debe estar vencellada co "acompañamento e do esforzo das institucións e poderes públicos". "Precisamos xa un Goberno que actúe en todos os ámbitos e contribúa xunto á sociedade a darlle un novo futuro á lingua, para podermos vivir en galego agora e sempre", remataba o manifesto.


Summary: A Policía Autonómica investiga a relación desta persoa con sete incendios rexistrados na zona desde mediados de agosto

Unha muller foi sorprendida cando se paseaba por un monte do municipio de Amoeiro, na comarca de Ourense, con pastillas de encendido e un chisqueiro para, supostamente, provocar un incendio forestal. A identificación desta persoa produciuse no marco do dispositivo articulado na parroquia de Trasalba pola unidade de investigación de incendios da Consellería do Medio Rural despois de rexistrarse sete fogos na mesma zona desde o 13 de agosto. 50.956 hectáreas arderon na Galiza en 2022 Esta alta actividade incendiaria motivou a apertura dunha investigación na que foron localizados artefactos incendiarios e pastillas inflamábeis nas áreas afectadas por estes lumes, que, entre todos, non chegaron a alcanzar unha hectárea de superficie afectada. A Policía Autonómica é a encargada de realizar a investigación para determinar a relación da persoa identificada cos sete incendios rexistrados na zona. A muller foi posta a disposición xudicial en calidade de investigada. Outras investigacións Ao longo deste verán, a unidade de investigación de incendios forestais da Xunta localizou outros artefactos incendiarios en montes dos distritos de Vigo-Baixo Miño, Caldas-O Salnés e Santiago-Meseta Interior. A xestión multifuncional do territorio, a máis resiliente fronte aos incendios Entre os dispositivos empregados están artefactos provistos de cabichas con sistemas de ignición para prender lume no monte de forma retardada ou papeis de xornal amoreados. A Xunta resalta que estes indicios "avalan a intencionalidade dos lumes ao ser acendidos de forma premeditada".


Summary: O tratamento informativo deste caso axuda a entendermos mellor o que está a acontecer nos sumidoiros do que os autos xudiciais ou as estatísticas. Móstrase unha fenda entre o sistema social político e o sistema social e entre este e a imprensa, resultando unha sociedade despolitizada.

Cando Xosé Gago, redactor de La Voz, comeza un artigo intitulado "Un 'testigo primordial' de Pilar de Lara, en entredicho" co oracular "Se dice que fue Antonio Pérez Cribeiro el inspirador de que la Pikachu...", talvez non sexa esta a fórmula máis rigorosa de tratar un asunto que está en proceso de instrución nun contexto no que a corrupción revélase sistémica con casos que atinxen até o pescozo a PP e PSOE en todos os chanzos da administración. Certo é que haberá quen alegue a presunción de inocencia de todos os encausados. Abofé que si. Concordo con Gago en visar presunción, mais non polas alegadas razóns de maldizer que debulla o redactor de La Voz, xornal que paira en todas as augas políticas deste país. Se o estado da imprensa é infame é porque, agás algunhas excepcións, teima en divulgar sempre a mesma versión protocolar La Fontaine dicía que "segundo sexas poderoso ou miserábel, os xuízos da corte hante pintar de branco ou de negro". Se o estado da imprensa é infame é porque, agás algunhas excepcións, teima en divulgar sempre a mesma versión protocolar. A lavativa informativa que ten na utilización do estigma un elemento de desacreditación das persoas, sempre acaba punindo aos máis humildes e vulnerábeis como máquinas de envilecer e crebar no canto de serviren ao empoderamento e a liberación. E xa se sabe que as lavativas se aplican para provocar a defecación ou con outros motivos hixenizantes e terapéuticos. Por outra banda, non debemos desbotar o seu papel de autoconservación, é dicir, a función profiláctica que poida ter. Tony Judt defendía en Pensar o século XX "unha idea de sociedade como espazo de responsabilidades partilladas". Certo é que esa arela de raiceira habermasiana precisa que se dean as condicións mínimas de igualdade entre os axentes sociais. Fronte a ausencia de delito que pode facer o xornalismo mentres a instrución non sexa revelada? Convidar ao debate evitando caer na lóxica da criminalización O asimétrico tratamento que vimos de fitar é mesmo perverso: mentres os cargos públicos imputados teñen cometido "presuntas irregularidades" (entre aspas no orixinal) na xestión do Acuario por parte de Vendex, o cidadán APC pasa a ser cualificado de "entusiasta", ter "sufrido secuelas" ou "no tiene buena relación con parte del personal"(sen aspas no orixinal) para pasar a ignorar a súa versión dos feitos (quen seica ao ver que non viña o bus estaba a preguntar aos coches que paraban se ian en dirección a Freixeiro) e acabar constatando ao final do artigo que "No hay delito, pero habrá que ver qué consecuencias tiene su arresto en Ferrol". Curiosa obxectividade a do usurpador de palabras! Fronte a ausencia de delito que pode facer o xornalismo mentres a instrución non sexa revelada? Convidar ao debate evitando caer na lóxica da criminalización. A indixencia xornalística de quen procura valorar a credibilidade dos cidadáns clasificando a súa identidade (estado de saúde, afiliacións, sensibilidades...) é mesmo máis indigna cando se debruza na tentación da inocencia. Abonda facerse o naif! O acontecido é só a punta visíbel dun espazo de poder que entende que o poder democrático e a presunción de inocencia ou é deles ou de ninguén que mereza. Insinúa é que, no preciso contexto de corrupción xeneralizada, máis digno de confianza é alguén presuntamente implicado nunha trama de corrupción que a integridade dun cidadán que colabora coa xustiza Porén, a presentación dos feitos ben merecería algo mellor ca versión policial e un "se dice que fue". Ao cabo, o que fica en causa con este tratamento é a credibilidade de quen así escrebe. Porque o xornalista cualifica devagar a APC como "entusiasta" e destaca a "causa das baixas laborais" (ou referir neste contexto a suposta "historia psiquiátrica") no canto de facelo, por exemplo, en termos de responsabilidade cidadá. Confundido con aquilo ao que apunta, o que o texto de Xosé Gago insinúa é que, no preciso contexto de corrupción xeneralizada, máis digno de confianza é alguén presuntamente implicado nunha trama de corrupción que a integridade dun cidadán que colabora coa xustiza ou quen simplemente se resiste á depredación e ao laxismo moral. A imparcialidade do árbitro non é tal cando fica en causa o concepto de responsabilidade na educación que lle devolva o prestixio á idea de ben común. É desmoralizador ver que nun intre no que as elites dirixentes teñen abandonado a idea de responsabilidade compartida, usufrutuando os criterios morais de sustentabilidade democrática, haxa certa imprensa que banalice a corrupción, comprometendo a credibilidade colectiva e o equilibrio democrático do país ao teimar na deriva partitocrática, obviando as onerosas campañas publicitarias, a cultura do pelotazo urbanístico e a falla de control municipal. O que prevalece, porén, é a sensación de que a imprensa hexemónica exerce de árbitro que non é imparcial As formas resultantes da domesticación adoitan levar asociado o emboscamento da linguaxe. Así, o amor propio ou o entusiasmo poden devir afeccións punibles e sospeitosas cando se mantén a equidistancia no medio do xeral adormecemento: o corrupto acredita que o "seu" é algo "normal" e cando aínda lle queda unha faísca de sentido de culpa, procura a complicidade da súa contorna. O que prevalece, porén, é a sensación de que a imprensa hexemónica exerce de árbitro que non é imparcial (o que non é máis do que outra manifestación de como se construíu a política local e autonómica no noso país). No momento presente, o que é "legal" tornouse o marco liberalsocialista do que é moral. Porén, non hai lugar no texto para preguntarse e explicarlle á cidadania como é que o "testemuño primordial" dunha pescuda xudicial por corrupción levaba unha pistola de fogueo. Minimízanse así os compoñentes sociais, familiares e afectivos dos problemas pasando a seren enxergados só en termos legais, patolóxicos ou de racionalidade económica. Móstrase unha fenda entre o sistema social político e o sistema social e entre este e a imprensa resultando unha sociedade despolitizada Por iso, o tratamento informativo deste caso axuda a entendermos mellor o que está a acontecer nos sumidoiros do que os autos xudiciais ou as estatísticas. Móstrase unha fenda entre o sistema social político e o sistema social e entre este e a imprensa, resultando unha sociedade despolitizada. Talvez todos facemos parte dos inocentóns que gostamos de abrir os xornais para ampliarmos a liberdade e non asistirmos á xenuflexión de quen se olla os pés ou garda o silencio do distraído perante o sistema de vixilancia xeneralizada. O que esta caste de imprensa subsidiada inocula é o pensamento do "por algo será..." ou o "érache visto..." . Cando funciona a presunción de inocencia o díxome díxome non debería ser ergueito a categoría valorativa, cando visto é que determinada imprensa monolítica non é dada á autocrítica.


Summary: Seis ilustracións de Federico Ribas atopadas no Museo de Pontevedra outorgan unha nova dimensión ao legado artístico deste maxistral deseñador. Sermos Galiza achégase neste artigo ás circunstancias vitais do autor que, desde o exilio en Arxentina, elabora unha serie de estampas estarrecedoras, que beben do terror inspirado e recollido polos relatos que lle chegan do outro lado do océano, historias en imaxe da represión nesa distante Galiza.

O día 3 de outubro de 1936 Federico Ribas Montenegro (Bouzas, 1890—Madrid, 1952), de 45 anos de idade, abandona o porto de Vigo con rumbo a Bos Aires no vapor de 14.000 Tm Highland Monarch da compañía British Royal Mail, para enfrontarse ao destino dunha derrota asumida. Viaxa acompañado pola súa muller, a parisina Georgina-Clotilde Boussage. Federico era nesa altura un dos ilustradores publicitarios de maior recoñecemento no mundo do deseño gráfico no Estado español. A súa carreira comezara sendo moi novo na capital arxentina, tivera continuación en París e, xa a partir de 1914, instalado en Madrid, consolida un status profesional de premios e mencións que o levan a ser considerado, xunto con Bartolozzi e Penagos, o grande ilustrador reclamado polas marcas de maior prestixio no mundo da moda e, fundamentalmente, dos produtos de cosmética da casa Gal, que o nomeará director artístico, destinados a unha clase social de elevado poder adquisitivo. O vencello con Bueu Ribas vive coa súa compañeira entre Madrid e Bueu, vila da que se sente parte, non só por razóns familiares, pois está emparentado coas familias conserveiras Massó, Barreras e Bolívar –el mesmo posúe orixes catalás relacionadas coa salga de peixe e o comercio marítimo–, senón tamén por manter vínculos de amizade con persoas do común e unha vizosa identificación coa paisaxe e con determinados lugares aos que regresa incansábel unha e outra vez. Os areais e rochedos, os sendeiros polos puntais costeiros, a daquela mínima contorna urbana dun Bueu tan mariñeiro como conserveiro... Son esas circunstancias as que lle fan afirmar en entrevistas aparecidas en xornais madrileños: "Bueu é a miña vila". Eses anos Ribas consolida un estilo persoal moi recoñecíbel baseado no estereotipo iconográfico dunha muller burguesa, sedutora, deportista e independente. Sen dúbida, o deseñador é quen de crear moda e marcar a tendencia, e estabelece os presupostos estéticos de como ten que ser o estilo da muller urbana de clase alta na España dos anos 20 do século pasado. Tempos de bonanza El é un bon vivant do Madrid deses anos "tolos", anos dunha espectacular bonanza económica para determinados sectores da poboación unha vez rematada a Gran Guerra, a Primeira Guerra Mundial. A contenda xerara unha clase empresarial de forte poder económico concentrada na capital do Estado, en Euskal Herria e Catalunya. Dalgunha maneira, Ribas séntese parte da mutación social que ese feito provoca, quere achegar co seu traballo unha modernidade que debe transformar os costumes, que serán europeos e cosmopolitas, e porán fin dunha vez por todas á escuridade eclesiástica de prácticas medievais que rexen a vida da maioría dos españois. Moi activo, participa nos parladoiros que abundan nos cafés das rúas Alcalá e Gran Vía, onde se reúnen artistas e intelectuais. Vai ser na Granja El Henar e no Ateneo onde estabeleza amizade co grupo de mozos galegos que pairan por Madrid preparando estudos ou procurando oportunidades profesionais e laborais: os Dieste, os Granell, Gurméndez, Torrente Ballester, Maruxa Mallo, Alberto Mezquita, Fernández Mazas, o novelista e futuro presidente de Venezuela, Rómulo Gallegos. Algúns serán invitados por Federico e Georgina a gozar de días de veraneo en Bueu e Beluso, co que se orixina o que poderiamos denominar "os veráns republicanos de Bueu", unha fermosa metáfora que dará lugar a unha excepcional reunión de talento creativo e humano que durante sucesivos estíos terá a pequena vila como centro de reunión. Da República ao exilio A II República española instáurase en 1931 cun ideario reformista e progresista, co propósito firme de liquidar as singularidades atávicas que nos afastaban dunha Europa considerabelmente máis equitativa no social, desenvolvida no económico e instruída no académico. Ribas, sen posuír unha vertente de militancia activa no político ou no ideolóxico, comparte os degaros dunha xustiza equitativa, unha democracia plena de liberdades civís e o apoio a medidas que promovan unha igualdade social que corrixa a miseria endémica e a pobreza. Ribas e a súa compañeira Boussage atópanse en Bueu no mes de xullo de 1936, cando se produce a sublevación militar en contra da República. Acompañándoos ese mes na vila, aloxados nunha pensión do areal de Beluso, permanecen Maruxa Mallo e o seu compañeiro, o dirixente trosquista Alberto Fernández 'Mezquita', e tamén, posibelmente, o fotógrafo José Suárez, autor da excepcional reportaxe Mariñeiros, en parte realizada en Bueu. Ribas mostrou o seu gran dominio da ilustración e conseguiu consolidar un estilo moi característico que atopa o seu máximo expoñente nesa imaxe da muller burguesa, sedutora, deportista e independente que coloca os trazos estéticos do ideal feminino urbano da década dos 20. O alcalde que goberna desde hai uns meses, encabezando a candidatura da Fronte Popular, é o poeta e xornalista do Partido Galeguista José Gómez de la Cueva, 'Johan Carballeira', amigo do ilustrador desde hai anos. A represión comeza decontado. En setembro asasinan na Ermida, en Marcón (Pontevedra), a José De La Torre, carpinteiro de Ribeira e militante do Partido Comunista. Ribas dedicaralle unha das láminas do terror fascista sobre a poboación perseguida. Ribas e Boussage, vencidos pola traxedia e a repugnancia do que está a acontecer ao seu redor, aflixidos polo sufrimento e a dor que lles provoca o contexto, deciden exiliarse. Xa con moitos dos seus amigos e coñecidos detidos, posibelmente eles mesmos corre perigo. Embarcan así en Vigo con rumbo a Bos Aires no mes de outubro. Arriban ao peirao para emigrantes en novembro de 1936. Un ano despois, en novembro de 1937, procedente de Lisboa, aporta no mesmo peirao a súa amiga Maruxa Mallo, autora dunha serie de artigos publicados no xornal La Vanguardia de Barcelona, baixo o xenérico título Relato veraz de la realidad de Galicia, onde recolle algúns dos episodios da represión en Bueu. Federico recibe a Maruxa horrorizado polo que esta lle transmite: fala de crimes, de execucións e aldraxes. Daquela decide pór sobre o papel o masacre cruel que a vitoria fascista, após a sublevación militar de 1936, trouxo asociada. Estampas do terror Este legado constitúeno seis estampas de terror que elabora profundamente conmovido en Bos Aires, mais contemplando o que estaba sucedendo en Bueu. Calcúlase que están feitas a finais dos anos 30 ou comezos dos 40 cun cambio radical, por suposto, de temática, mais tamén, e moi marcadamente, de estilo. Agora Ribas nútrese do xenio de Goya, da rabia de Grosz, para amosar con urxencia a ferida da vileza, a iniquidade, o horror que trae aparellada a crueldade dos asasinos protexidos pola nova orde dunha "cruzada" de morte e aniquilación. A noite, as sombras uniformadas de correaxes, a delación e as inxurias, formas de asoballamento que varren os ideais democráticos que el tanto celebrara, por suposto, a persecución e a morte. Tamén realizou unha serie de debuxos inspirados na represión na Galiza, con referencias explícitas ás noticias que lle chegaban a Ribas desde Bueu. Debemos consideralas unha serie canónica de debuxos perfectamente contextualizados co que se estaba a facer na Galiza, con referencias explícitas ás noticias que lle chegaban de Bueu. A traxedia tocáballe de preto. O seu amigo poeta Johan Carballeira fora executado en Monteporreiro (Pontevedra) o 17 de abril de 1937. Nas estampas aparecen reflectidas a tortura, a violencia impune e covarde sobre as mulleres, as malleiras, os paseados nas cunetas, os afundidos devoltos polo mar e a orfandade do medo nos meniños, homes do futuro, para sempre. Secuencias do noxo e da impotencia, unha denuncia feroz que está no ronsel creativo dos seus amigos exiliados, cos que comparte angueiras: Castelao, Seoane, Souto. Estampas practicamente descoñecidas, nunca editadas na súa totalidade, que conforman un álbum realmente arrepiante de circunstancias que debemos sacar á luz como recoñecemento ao seu autor, mais tamén como testemuño ao que retornar para telo presente como exemplo do terror desalmado dunha barbarie que non se debe repetir. Coa súa publicación este verán como unha parte do ciclo O legado do Bueu republicano: obra gráfica e exilio, promovido polo Concello e a asociación O Mar por Diante, co título Federico Ribas: Os Trazos do Medo (Bueu, 2020), saldamos unha débeda cun esquecemento de décadas e recuperamos outra cara do poliédrico ilustrador, talvez a máis nosa. Un Ribas identificado de cheo coa causa republicana e cos mártires populares e progresistas.


Summary: Foi orixinado nunha decena de focos, polo que todos os indicios apuntan a unha clara intencionalidade.

O incendio forestal declarado na tarde desta cuarta feira na parroquia verinesa de Ábedes avanza sen control e a un ritmo moi perigoso, con máis de 600 hectáreas calcinadas en menos de 24 horas. Fica activada, segundo vén de informar a Consellaría do Medio Rural a través do parte publicado ás 8.30 horas desta quinta feira, a situación 2 de alerta por proximidade das chamas a vivendas, se ben afirma que "non existe perigo para núcleos habitados" e que esta medida é "preventiva". Equipo disponibilidad de #Brif Laza regresamos a base después de darnos un palizón intentando apagar el incendio de Verín #IFVerínVerín que permanece activo.Continua trabajando un equipo de #Brif Laza en el. pic.twitter.com/YUwGJjTSWl— Diario de un Bombero (@BrifLaza) August 3, 2022 O lume, apuntan desde Medio Rural, "evoluciona favorabelmente e os medios traballan na extinción dun flanco de moi difícil acceso. Na extinción traballan catro técnicos, once axentes, 23 brigadas, once motobombas, dúas palas, unha unidade técnica de apoio, nove avións e once helicópteros, así como efectivos da UME, a Garda Civil, Protección Civil e outros medios portugueses. Aliás, producíronse desaloxos e cortes na A-52 e a N-525, ambas as dúas reabertas após dúas horas. Tamén se produciron danos materiais "de pouca entidade" na fábrica de Auga de Sousas no municipio. O lume obrigou a cortar varios quilómetros de estrada. (Foto: Nós Diario) Todo apunta á intencionalidade Este fogo orixinouse en até dez focos diferentes, algo que a ollos tanto do conselleiro, José González, como do alcalde de Verín, Gerardo Seoane, supón unha "clara intencionalidade". O incendio "intencionado" en Verín, con dez focos, pon en risco vivendas e a fábrica de Augas de Sousas Esta cuestión avanzouna esta cuarta feira en declaracións a Nós Diario o tenente de alcalde verinés, Diego Lourenzo: "A presenza de novos focos mostra indicios criminais". "Non é así como adoitan actuar os incendiarios, pero tantos focos consecutivos mostran unha clara intencionalidade", engadiu Lourenzo, que detallou que así llo están a trasladar ás autoridades policiais.


Summary: Os sindicatos galego e vasco denunciarán ao gobernador do Banco de España e aos dirixentes dos gobernos "pola súa responsabilidade na grave situación financeira do Estado"

CIG e ELA levarán aos tribunais aos políticos pola crise. Os dous sindicatos anunciaron a presentación dunha querela criminal ou, no seu caso, unha demanda penal, "contra os responsables políticos dos gobernos e o gobernador do Banco de España, Miguel Ángel Ordoñez, pola súa responsabilidade na grave situación financeira do Estado español". Así o confirmaron este xoves Adolfo Muñoz, Txiki, e Suso Seixo, secretarios xerais de ambas as dúas centrais. Para os sindicatos ELA e CIG non é de recibo que os responsables da situación na que nos atopamos "non teñan que render contas das súas actuacións políticas para favorecer ás entidades financeiras". "Non é de recibo que non teñan que render contas das súas actuacións políticas para favorecer os bancos" Neste sentido, lembraron que "mentiron cantas veces foi necesario para defendelos e non tomaron ningunha decisión na súa contra". "Mentiron co test de estrés e na valoración dos activos inmobiliarios e, tamén, cando dicían que o obxecto das axudas era favorecer o crédito. Todo iso para que os especuladores tivesen prioridade para cobrar e seguir especulando", subliñou Muñoz, que situou neste contexto a reforma da Constitución española. Pola súa banda, o secretario xeral do a CIG, Suso Seixo denunciou, neste sentido, o papel que os responsables políticos xogaron "no saqueo ao que se someteu ás contas públicas para facer chegar diñeiro á banca e ao capital". Ademais, o líder da central nacionalista confirmou a noticia a Praza, aínda que asegurou que ambos os dous sindicatos están pendentes dos seus servizos xurídicos para ver se se presenta unha querela criminal ou unha demanda penal contra os gobernantes. Os máximos responsables dos sindicatos ELA e CIG, que mantiveron un encontro en Donostia para facer un balance da situación económica, social e política, criticaron a política de recortes das administracións española, vasca e galega que "nos levan a un calexón sen saída".


Summary: As baixas nas oficinas de emprego por colocación incrementáronse en algo máis dun 11% en Galicia durante o pasado ano, que rexistrou a cifra de contratos eventuais e de obra máis elevada dende o inicio da crise.

O paro rexistrado, dato que recolle as inscricións nas oficinas de emprego, vén ofrecendo malos diagnósticos sobre o panorama laboral galego nos últimos meses, toda vez que o desemprego sobe mentres baixa no conxunto do Estado. Dende a Xunta, non obstante e á espera dos resultados da Enquisa de Poboación Activa que se coñecerán esta semana, óptase por salientar o dato interanual, que reflicte un descenso de algo máis de 19.000 persoas inscritas durante o pasado ano, o que implica unha baixada de arredor dun 7%. Así e todo, ambos diagnósticos, o mensual e o anual, deixan de lado un indicador que non dá mellorado: case a metade das baixas nas oficinas de emprego non se producen porque as persoas inscritas atopan un traballo. Segundo os datos recompilados polo Instituto Galego de Estatística durante 2014 producíronse case medio millón de baixas de persoas demandantes de emprego no país. Foron, concretamente, 496.251 baixas de demanda das que algo máis de 274.000 tiveron como causa a colocación. As restantes, practicamente o 45% do total, producíronse por "non renovación" da demanda, isto é, porque a persoa demandante de emprego non selou a popularmente coñecida como tarxeta do paro na data correspondente, ou por "outras causas", entre as que figura de forma destacada a realización de cursos de formación e doutro tipo de estudos. Este último suposto aumentou un 3% a respecto de 2013. Malia este complicado panorama xeral algúns dos datos laborais melloraron moi levemente durante o 2014. Así, as baixas por non renovación da demanda, habitualmente asociadas ao denominado "efecto desánimo", descenderon un 11% con relación ao ano anterior e os casos nos que a baixa se produciu por colocación aumentaron nunha proporción semellante. Con todo, estas cifras revelan tamén que na suposta recuperación económica o Servizo Público de Emprego é aínda menos efectivo como vía para atopar traballo: as colocacións que se produciron grazas a unha oferta do antigo INEM foron o 2,70% do total, cunha cifra absoluta de 7.419 colocacións, a máis baixa dende o inicio da crise. De volta ao mercado laboral pola vía da precariedade O incremento das baixas por colocación tivo tamén a súa tradución na sinatura duns 80.000 contratos máis que en 2013, quedando a cifra global en algo máis de 786.000, case 100.000 máis que no ano 2009. Este aumento nas contratacións non implica, como reflicten os datos de afiliación á Seguridade Social, que haxa moita más xente traballando e, moito menos aínda, que eses novos empregos sexan estables ou de calidade ou con mellores salarios. Así, no ano 2014 asináronse en Galicia 79.415 contratos máis que en 2014, pero deles apenas o 10% foron indefinidos. O 2014 foi o ano con máis contratos eventuais ou de obra en Galicia dende o inicio da crise De novo segundo os datos oficiais o 2014 foi o ano con máis contratos de obra e servizo ou eventuais dende o inicio da crise, case 600.000, o que significa unha suba interanual de máis do 10%. Mentres, Galicia pechou o ano con algo máis de 60.000 contratos indefinidos -suma dos novos contratos e das conversións doutras contratacións en indefinidas-, o que representa unha suba interanual do 14% pero tamén que unha caída do 7% a respecto do ano 2009. Mentres, os contratos eventuais e de obra foron un 21% máis que nese mesmo ano. A fotografía das novas contratacións en Galicia complétase con contratos como as interinidades, as prácticas ou os contratos de formación, os máis estables durante toda a crise económica. Así, no ano 2009 o IGE rexistraba algo máis de 116.000 destes contratos, que nos anos seguintes caeron levemente ata quedar na contorna dos 103.000 en 2012 e 2013. Xa en 2014 estas contratacións superaron as 115.000.


Summary: Avanzouno Carlos Callón durante o acto de apresentación da candidatura na Coruña

É posíbel abaratar o custo da enerxía a empresas e familias até nun 30% se Galiza se dotar dunha tarifa eléctrica propia, daí que este asunto vaia ser o que dea contido á primeira iniciativa de Nós Candidatura Galega no próximo Congreso dos Deputados. O anuncio fíxoo Carlos Callón durante o acto de apresentación da candidatura na cidade da Coruña, acarón do Obelisco, un espazo urbano co que Nós quixo simbolizar a súa presenza nas rúas que serven de escenario ás reivindicacións sociais. Galiza debe beneficiarse da súa condición de exportadora de electricidade ao resto do Estado, argumentou Callón, no canto de "ser penalizada cuns custos de transporte -as denominadas peaxes- nos que non incorre", informou Nós Candidatura Galega a meio dunha nota de imprensa. A utilidade da tarifa eléctrica galega exemplificouna Callón coa situación pola que atravesa a "fábrica de Alcoa", multinacional que alega os elevados custos eléctricos para xustificar a súa hipotética deslocalización. Callón ve en Nós "a candidatura da casa, a única que vai defender Galiza en Madrid sen ningún tipo de limitación imposta polas estratexias parlamentares de grupos estatais" "Non é de recibo que séndomos exportadores de enerxía non podamos ter unha tarifa propia que contribúa para a competitividade das empresas ou abarate a luz, cando hai miles de familias que padecen pobreza enerxética, tamén na Coruña", aduciu Callón. A proposta de Nós Candidatura Galega é perfeitamente viábel, remarcou Callón, e nese sentido relembrou que o goberno vasco xa conseguiu no seu día unha tarifa específica para as empresas radicadas en Euskadi, o que ten resultado no aforro dos custos enerxéticos por volta do 30%. No acto de apresentación da candidatura, Callón estivo acompañado pola número dous da lista, a actriz Isabel Risco, ben como por Cristina Bajo, Saleta Goi, Manuel Presas e o senegalés Dyby Fall. Durante o acto, o número un de Nós Candidatura Galega dixo que a lista que el encabeza por A Coruña é "a candidatura da casa, a única que vai defender Galiza en Madrid sen ningún tipo de limitación imposta polas estratexias parlamentares de grupos estatais". Callón ve tamén en Nós "unha candidatura de esquerdas coherente que non muda as súas propostas a golpe de sondaxes".


Summary: As folgas, mobilizacións e denuncias de profesionais e usuarios sobre a "deterioración" do sistema sanitario desbordan en Galicia nos últimos meses. Feijóo, que alude sempre á súa xestión neste ámbito, presume do Sergas e culpa das críticas á oposición e a un discurso premeditado e "destrutivo"

Urxencias, Puntos de Atención Continuada (PAC), ambulancias, pediatras, médicos eventuais, xefes de servizo, pacientes... Desde hai tempo, múltiples colectivos e sectores da sanidade pública galega revírasenlle ao presidente Feijóo e á Xunta pola "deterioración" na asistencia sanitaria e nas condicións de traballo dos seus profesionais. As folgas e mobilizacións son habituais desde hai anos, pero especialmente constantes e intensas nos últimos meses. "A xente fartouse logo de tempo denunciando; non é unha cousa de agora, pero non se achegan solucións e o vaso tiña que rebordar". A frase, con máis ou menos matices, é repetida desde diferentes ámbitos do Sergas que, ademais, afronta investigacións xudiciais e da Fiscalía pola morte de doentes que os demandantes, ou o propio Ministerio Fiscal, atribúen á mala praxe da Xunta, aos recortes ou ao afán pola austeridade. Todo ante un presidente galego que adoita presumir do seu veterano compromiso coa sanidade e da súa experiencia na xestión, e que atribúe as protestas a "intereses inconfesables" da esquerda e a unha "premeditada descualificación global" do sistema. Con folgas, mobilizacións e protestas en Urxencias, PAC, Atención Primaria ou dos usuarios, Feijóo atribúe as críticas "destrutivas" a "intereses inconfesables" da esquerda"Os críticos destrutivos teñen un relato elaborado que alimentan á marxe da verdade". Así o dixo Feijóo este pasado mércores, na comisión de investigación sobre os recortes na sanidade aberta polos grupos da oposición, que a abandonou despois de que o PP impuxese un plan de traballo á súa medida. Cualificou o sistema sanitario galego como un dos mellores de Europa e volveu presumir do elevado investimento dos seus gobernos en edificios e tecnoloxías sanitarias. Non é novo. A cada aumento das protestas, Feijóo presume de xestión e bagaxe. "Tento levar vinte anos protexendo a sanidade pública", adoita dicir, ao tempo que acusa outros de intentar "destruíla". E advirte de que nos anos 90 a situación era moito peor e os mesmos de agora xa falaban de "recortes". Sábeo ben porque el era, daquela, máximo responsable do Sergas. E malia a sona de bo xestor, foi quen impulsou un experimento de xestión sanitaria, o primeiro que lideraba, que rematou na quebra: as fundacións hospitalarias. Hai 20 anos, o Consello de Contas advertía das múltiples "irregularidades" do primeiro experimento de Feijóo como xerente do Sergas: as fundacións sanitariasChegaron a ser catro fundacións, tendo como emblema a do Hospital de Verín, constituída en setembro de 1993, cando Feijóo era xa xerente do Sergas. Tivo unha dotación inicial de 100 millóns de pesetas e poñía a funcionar un centro que na práctica era parte da rede pública, pero rexido polos principios do sector privado na contratación ou no pago de incentivos. Tres anos despois, a capacidade era da metade, a xestión opaca e as perdas económicas enormes.O Consello de Contas advertiu de "falta de control orzamentario", "irregularidades" nas contratacións e "precariedade" laboral "non admisible". Daquela, en 1998, Feijóo e o seu mentor –Romay Beccaría, ex-conselleiro de Sanidade– xa non estaban no Sergas, senón que comandaban o Ministerio de Sanidade co Executivo de Aznar e impulsaban o modelo de fundacións en boa parte do Estado. Fraga acabou por converter as fundacións en públicas e o goberno bipartito tivo que rescatalas con máis de 10 millóns de euros para logo disolvelas. Vinte anos despois, son xefes de servizo de Atención Primaria, médicos, persoas usuarias, sindicatos, oposición ou Fiscalía os que lle advirten a Feijóo das eivas dunha sanidade que supera este exercicio a dotación orzamentaria de hai dez anos, logo que dende 2011 e ata 2017 estivese por baixo do de 2008, no albor da crise, e que ese recorte acumulado en pouco máis de media década superase os 1.000 millóns de euros. Ante as denuncias, Feijóo e Sanidade acusan os denunciantes. Fixérono, varias veces, coa médica de Urxencias do Clínico de Santiago que trasladou á Fiscalía a morte de dous pacientes tras tempo esperando nos corredores a seren atendidos nunha xornada de enorme colapso. Acusárona de "mentir" e de levar a cabo "unha canallada", logo de que avisase ata tres veces naquela xornada da situación e de que a asociación de usuarios do CHUS a apoiase e advertise do "linchamento" ao que está sendo sometida. Persoal das Urxencias do Clínico, onde se produciron dous falecementos que son investigados pola Fiscalía, segue en folga; nas Urxencias do CHUAC denuncian tamén unha "situación caótica"A denuncia chega co persoal apoiando maioritariamente continuar cunha folga que afronta a 11ª semana reclamando máis medios e espazo. Neste mesmo venres, a comisión de centro das Urxencias do CHUAC da Coruña denunciou tamén a "situación caótica" que sofre o servizo. Agora, a Fiscalía investiga o caso de Santiago, logo de que denunciase xa a Xunta por outro falecemento en 2017. Lembran estes casos á denuncia pola que o Ministerio Fiscal acusou a Xunta de homicidio por atrasar fármacos da hepatite C por "razóns orzamentarias", un caso que acabou nos xulgados, polos que seguen a pasar testemuñas para prestar declaración. Son investigados neste proceso o ex-director de Asistencia Sanitaria da Xunta, Félix Rubial Bernárdez -actual xerente da área sanitaria de Vigo-, e a subdirectora xeral de Farmacia, Carolina González-Criado Mateo. Ademais, a Xustiza investiga tamén o falecemento dun home no PAC da Estrada sen atención médica o pasado verán. Aquela morte supuxo tamén un punto de inflexión, con máis mobilizacións e protestas, tamén nos propios PAC, arestora en folga indefinida logo de que, segundo denuncian, a Xunta non atendese as súas demandas que, como en todos os ámbitos, céntranse na necesidade de máis medios, tempo e persoal para a atención sanitaria. "Non queremos mortes baixo a nosa responsabilidade", advertiron profesionais ao analizar na comisión alternativa da oposición no Parlamento aquel tráxico pasamento. Porque as denuncias sobre a situación precaria e masificada da Atención Primaria –e das súas lóxicas consecuencias nas Urxencias– é constante. Unha vintena de xefes de servizo dos centros de saúde da área de Vigo dimitiu en bloque pola "deterioración sanitaria". Denunciaron unha situación "insostible" con "sobrecarga asistencial", listas de espera "inaceptables" ou "condicións de traballo deplorables" para os máis novos. E advirten dos "recortes" que afectan o sistema sanitario desde 2012. A indignación provocou o apoio, este mesmo venres, de máis de 300 compañeiros médicos de Ourense e unha masiva manifestación na cidade olívica –como a que despois se deu en Santiago pola situación no Clínico– e a reacción da Xunta foi crear unha comisión con profesionais na busca de mellorar o sistema. "É inviable ver 58 pacientes ao día. A calidade asistencial é mínima", advirten os afectados. Unha vintena de xefes de centro de saúde de Vigo dimitiu pola "deterioración sanitaria" e a loita contra a precariedade dos médicos eventuais xa está organizada nunha amplo colectivoDesde os sindicatos e asociacións pola sanidade pública, a "privatización" é outra das causas máis repetidas para explicar os problemas. En Vigo, por exemplo, advirten de que o caos acentúase polos "150 millóns que cada ano se entregan a Povisa e ao canon do Hospital Álvaro Cunqueiro", un centro que foi sinalado como paradigma da política sanitaria da Xunta, tanto polo modelo económico vinculado como polos problemas que sufriu, sobre todo nos seus inicios. Ao tempo, a Consellería de Sanidade asina cos sindicatos –agás CIG e CCOO– un novo modelo de contratación para os médicos eventuais co que pretende dar estabilidade e que topou cun novo e importante colectivo organizado: Precarias pola Atención Primaria. Profesionais que acumulan ducias de contratos ao mes, decenas de centros de saúde, centos de quilómetros e nula estabilidade. Outros que xa preparan mobilizacións e que se unen a unha vaga de protestas infinita. "Isto é vocacional, ten que gustarche moito para aturalo", resumen. Entre a cidadanía tampouco paran as protestas. Son varias as comarcas nas que as familias tiveron que saír á rúa pola problemática cos pediatras. A súa escaseza é tamén unha constante en Galicia, tanta que nos últimos quince anos 78 concellos perderon o único que tiñan. Un 60% dos municipios carecen de pediatra e moitos compárteno cunha localidade veciña. A odisea relatada en Praza.gal por unha nai de Carnota, que percorreu 140 quilómetros e fixo tres horas de coche á procura de pediatra para un bebé no Nadal, serviu como cru exemplo do panorama. Neste ámbito, a Xunta tivo que rectificar e retirar a súa proposta de pediatras desprazables tras a indignación dos profesionais. Non fixo así coa reforma sanitaria, fortemente contestada na rúa e entre os profesionais, que blinda pactos do Sergas co sector privado, como ese que permite que unha multinacional americana controle servizos en catro hospitais, e fai desaparecer áreas sanitarias. Ao tempo, vellos problemas que se repiten cada pouco, como o ocultado peche de camas no verán ou o seu descenso, as dúbidas sobre o futuro dun servizo de saúde, o galego, no que máis do 40% dos médicos xubilaranse na vindeira década ou as listas de espera, cuxo conflito foi retratado naquela carta de dimisión do xefe de Oftalmoloxía de Pontevedra. O 60% dos concellos carecen de pediatra e 78 municipios perdérono nos últimos quince anos; unha familia de Carnota percorreu 140 quilómetros no Nadal na busca de un para o seu bebéNunha das súas últimas análises sobre a sanidade galega, Feijóo volveu presumir dela. Segundo di, grazas á súa xestión o Sergas ten "máis fondos, máis profesionais e máis medios ca nunca". Con todo, propuxo reclamar do Goberno central "unha convocatoria extraordinaria de MIR para Atención Primaria" ou "revisar o modelo de atención das urxencias na súa totalidade". Na rolda de prensa tras o Consello da Xunta do pasado xoves, foi preguntado pola súa experiencia persoal no Sergas. "A verdade é que non teño de momento mala saúde e vou pouco ao médico", dixo. "Desde logo, o que non teño é ningún seguro privado e, polo tanto, confío plenamente na sanidade pública", rematou.


Summary: Entraron nunha Universidade de homes nun franquismo que prefería que ficaran nas súas casas. Dúas delas contan a súa experiencia nun novo Café da Memoria do Museo do Pobo Galego.

As mestras son as protagonistas do Café da Memoria do Museo do Pobo Galego que terá lugar esta quinta feira día 26 ás 18.30 horas. María Esther Rodríguez Losada e Chus Fernández son as convidadas para este encontro no que relatarán as súas experiencias persoais naquelas aulas nas que os homes eran maioritarios nun franquismo que quería relegar ás mulleres ao espazo doméstico. Despois da depuración do maxisterio, de que as mulleres avanzadas que na República accederan a postos de profesoras e apostaban pola renovación do ensino, o regreso ao sistema educativo foi lento e custoso. María Esther Rodríguez Losada e Chus Fernández falarán do apoio que tiveron nas súas casas, da experiencia nas aulas do franquismo e dos retos que se marcaron na súa profesión de mestras.


Summary: Convocada pola plataforma Ence Fóra e a Federación ecoloxista galega, sairá das alamedas de Pontevedra e Marín para finalizar perante a factoría de Lourizán. E para pór o ramo, festa-polbada.

"É fundamental revogar a prórroga de 60 anos cocnedida a ENCE por un goberno en funcións e é fundamental conseguir o saneamento integral da Ría. Obxectivos que pasan por intensificar a mobilización social". Os promotores e convocantes da Marcha contra Celulosas que decorrerá o vindeiro 4 de xuño teñen claro que a presión social é imprescindíbel para acadar unha "Ence fóra da Ría". Nese contexto insírese esta marcha, que partirá ás 19:30 horas, desde as alamedas de Marín e Pontevedra para finalizar perante a factoría de Lourizán. Como broche, festa-polbada en Praceres. Esta mobilización vai ter tres reivindicacións principais: ás da marcha de Ence da Ría de Pontevedra e saneamento integral da Ría sumase o "Non á eucaliptización de Galiza". Neste sentido, os convocantes denuncian o papel da pasteira "sobre o monte galego" coa eucaliptización, "proceso contrario á biodiversidade e a un mundo rural vivo".


Summary: A Mesa Intersindical censura a "intervención insultante" do vicepresidente da Xunta, que advertiu da folga como "principal problema" na xestión das chamadas. Logo das súas palabras, tres parques de bombeiros volveron denunciar atrasos e dificultades para contactar cos operadores Mileuristas e subcontratados: a folga do 112 revela a precariedade na xestión das emerxencias en Galicia

Mileuristas e subcontratados: a folga do 112 revela a precariedade na xestión das emerxencias en Galicia Advírteno diferentes colectivos de traballadores de emerxencias en Galicia. Persoal do 061, técnicos de ambulancias e bombeiros que apoian as reivindicacións dos traballadores do 112 -operadores que xestionan todas as chamadas de emerxencias no país- e piden "diálogo" á Xunta para solucionar o "conflito laboral" e que insisten nas graves demoras que o "mal funcionamento" do novo sistema informático está a provocar na atención de diferentes sinistros. Os atrasos na atención ás emerxencias seguen despois da criticada intervención de Rueda, que apunta á folga como única causa Nas últimas semanas, foron moitas as denuncias de importantes atrasos na atención de emerxencias por erros nesta plataforma informática instalada no novo centro da Estrada logo do polémico e contestado traslado desde Compostela. Denunciouse a demora de dez minutos no naufraxio do Nuevo Marcos, ademais doutras en casos como o dun infarto, un accidente cun tractor e unha intoxicación en Vigo. Bombeiros, como os do Deza, chegaron a pedir aos veciños que optasen por chamar ao seu teléfono e non ao do 112 "debido ás dificultades para contactar". Os problemas continúan. A pasada semana, os bombeiros de Vilagarcía de Arousa chegaron unha hora tarde a un incendio en Pontecesures e o comité de empresa responsabilizou os erros "técnicos" do 112, lembrando que non é a primeira vez que lles pasa e que as consecuencias puideron ser "peores". Os efectivos recibiron o aviso ás 14:45 do pasado 26 de maio, pero o lume orixinárase corenta mintuos antes. Os vinte minutos do traxecto provocaron que a demora fose de unha hora e as lapas nunha vivenda particular foron apagadas finalmente por Protección Civil. Os bombeiros e Vilagarcía, Monforte e Betanzos denuncian importantes atrasos na atención de diferentes sinistros Nese mesmo día, noutro incendio urbano en Monforte, os problemas repetíronse. Os veciños queixáronse de que non daban contactado co 112 para avisar dun lume nun garaxe que acabou con dous coches afectados. O PSdeG presentou unha serie de iniciativas parlamentarias para preguntar pola falla de resposta do centro de emerxencias e polo feito de que o número de teléfono "estivese inoperativo", o que provocou que fosen a policía local e nacional as que acabasen avisando aos bombeiros, logo dunha tardanza de quince minutos, como denunciaron desde o parque. Na mesma semana, nun accidente en Cesuras para o que foi mobilizado o parque comarcal de Betanzos, a activación foi en tempo, pero segundo advirte a Mesa Intersindical de Bombeiros, "dende a chegada ao punto foilles imposible aos compañeiros establecer contacto telefónico co 112 para a xestión da información do sinistro", co conseguinte perigo de que, en caso de que a valoración in situ requirise doutros medios, "non tería sido posible mobilizalos". Ademais, lembran, unha vez rematada a intervención, tampouco terían constancia no 112 da "dispoñibilidade dos efectivos para atender outra emerxencia, de non ser que por iniciativa dos compañeiros presentes se buscou unha alternativa para ter comunicación coa sala". As denuncias non paran e a Mesa Intersindical de Bombeiros de Galicia apunta directamente a Xunta e vicepresidente Alfonso Rueda, que a pasada semana defendeu no Parlamento o funcionamento do novo Centro Integrado de Atención ás Emerxencias do 112 na Estrada, malia a folga de traballadores, que sinaltou como o "principal problema". A Mesa Intersindical de Bombeiros acusan a Rueda de "obviar" que os problema no 112 é debido ao mal funcionamento do novo sistema informático Nunha carta aberta a Rueda, os bombeiros censuran que reduza á situación de folga os problemas da nova central do 112 e lémbranlle que están decretados "uns servizos mínimos do 80%" ao tratarse dun servizo esencial para poder "atender correctamente as situacións cotiás". "Faino vostede obviando a denuncia clara e pública desde o primeiro día de que o problema na atención e xestión das chamadas derívase única e exclusivamente do mal funcionamento do novo sistema implantado", din. A Mesa Intersindical advirte que hai "módulos desactivados" dos que servían "para tentar diminuír os colgues" do programa e "falta de probas e formación suficiente e adecuadas", polo que aseguran que as demoras na atención das emerxencias non son debidas á "acumulación de chamadas en cola pola diminución de persoal por servizos mínimos". "Cuestiona e menospreza o apoio que dende distintos ámbitos, e nomeadamente os bombeiros, trasladamos aos operadores do 112, pois como parte da cadea tamén estamos a notar e sufrir os atrasos que produce, e polo tanto o agravamento das situacións que atopamos. Non é cuestión de se fósemos todos ou uns cantos", din logo de que Rueda advertise que só eran uns poucos bombeiros os que denunciaban o caos. Os bombeiros cualifican de "insultante" a intervención de Rueda e lémbranlle que, despois dela, houbo tres graves casos máis de atrasos Ademais, cualifican a súa intervención de "insultante" e lémbranlle que, despois dela, déronse eses tres novos casos de atrasos e deficiencias na xestión de emerxencias a través do 112 que puideron acabar con consecuencias moito peores. "Sexa valente para tomar as decisións precisas para solucionalo. Deixe de agocharse covardemente no 'conflito laboral' e cumpra a súa función", piden desde a Mesa Intersindical, que acusan a Rueda de "negar a realidade" e seguir "na súa burbulla". O PSdeG pide unha visita institucional do Parlameno ás novas instalacións do 112 na Estrada Por outra banda, o PSdeG vén de trasladar unha solicitude formal do grupo socialista para realizar unha visita institucional do Parlamento ás novas instalacións do 112 en A Estrada. O portavoz de Política Institucional, Juan Díaz Villoslada, quere "coñecer de primeira man o funcionamento operativo da nova plataforma de emerxencias e a situación laboral dos traballadores", en folga dende hai un mes. Así, lamentou a morna resposta do goberno galego ás sucesivas iniciativas parlamentarias pedindo explicacións do goberno polos problemas derivados do traslado ás novas instalacións en plena folga do persoal e sen ter garantido o funcionamento correcto da plataforma de xestión de emerxencias. Sinalou que "non pode ser que nos digan que todo funciona correctamente cando a evidencia apunta ao contrario". Un sistema pouco operativo Antes da mudanza á Estrada, os operadores do 112 recollían todos os datos da emerxencia e ían escribíndoos (contacto, lugar, suceso...). O mesmo programa ía facilitando automaticamente os recursos recomendados segundo a emerxencia e o lugar -os medios axeitados e máis próximos e o seu teléfono- e despregábase un número ao que se chamaba cun simple dobre click. "O tempo medio para atender unha emerxencia sanitaria normal era de trinta segundos e agora tardamos minutos", explicaba o comité de empresa a Praza.gal. Segundo denuncian os operarios, hai datos aínda sen envorcar desde o antigo programa, teléfonos que non aparecen e a formación que recibiron os traballadores foi "defectuosa" ao facerse sobre un sistema que non funcionaba e con pouco tempo. Mesmo houbo casos nos que se tivo que tirar de carpetas e axendas físicas para buscar un número. Pero hai máis problemas: a nova plataforma está deseñada para unha futura integración que aínda non chegou "pero non para o 112", ralentízase a resposta ao ser un método moito menos visual e directo na pantalla e o descolgue da chamada "non é automático, senón que tarda varios segundos". "Os tempos de xestión das emerxencias aumentaron", denuncian bombeiros, técnicos de ambulancias ou o 061. Alén disto, o colapso provoca que haxa moitas chamadas agardando á vez, pero tamén ocorre que outras "nin tan sequera chegan a entrar e non se sabe por que".


Summary: Blanco non se ve responsábel en termos políticos das decisións que por parte do ADIF se adoptaron a respeito da liña Ourense-Santiago e que, segundo o xuíz Aláez, puideron ser constitutivas dunha imprudencia puníbel.

As vítimas da traxedia de Angrois -en concreto, a Plataforma de Vítimas do Alvia 04155- continúan a presionar para o PSOE retirar a Blanco da súa candidatura ao Parlamento europeu. Este mesmo domingo, arredor de 20 persoas, segundo Europa Press, concentráronse perante o Palacio Municipal de Congresos de Madrid -recinto elixido polo PSOE para presentar a súa listaxe eleitoral- para patentizar o seu protesto pola inclusión do ex ministro entre os nomes propostos para Europa pola formación liderada por Alfredo Pérez Rubalcaba. Perguntado expresamente pola xornalista de SER-Galiza Aida Pena sobre a petición das vítimas de que abandone a candidatura, Blanco dixo este domingo: "Non vou polemizar coas vítimas. A única decisión que tomei en relación co AVE foi facer un investimento sen precedentes. As persoas que tomaron as decisións sobre como se tiñan de facer eses investimentos [indica en alusión aos técnicos de ADIF] terán de responder se o xuíz o reclama". Blanco, en todo caso, acha que a instrución do caso se atopa nunha fase aínda prematura "para quitar conclusións" e enfatiza que "todos os que compareceron perante o xuíz ratifícanse en que todo se fixo de acordo coas normas e os regulamentos". Estratexia de comunicación A estratexia de comunicación de Blanco ficou patente na entrevista que concedeu a SER-Galiza. As responsabilidades sobre decisións que eventualmente tiveron influencia na xénese do sinistro de Angrois non o atinxen a el, salientou, senón a "equipa de técnicos de Fomento". O xuíz Aláez considera que o ADIF tomou decisións -modificar o deseño inicial da liña Ourense-Santiago, pasando do ancho internacional ao ibérico- que resultaron nunha diminución nas condicións de seguranza, o cal puido ter sido un factor desencadeante da traxedia de Angrois, saldada con 79 vítimas mortais. Intereses comercais sobre garantías de seguranza Aláez entende que ADIF -unha empresa estatal dependente do Ministerio de Fomento que dirixía Blanco na altura- fixo prevalecer os intereses comerciais -reducir o tempo da viaxe- sobre as garantías de seguranza para @s usuari@s.


Summary: Tres deportistas xa teñen garantida a súa presenza: Desi Vila, Adi Iglesias e Gustavo Nieves.

Os Xogos Paralímpicos de Toquio 2021 contarán con, polo menos, tres atletas galegas, que xa teñen garantida a súa presenza na maior cita deportiva do planeta. O último en conseguilo foi o atleta do Real Club Celta Gustavo Nieves, logo de traspasar a liña de meta no pasado maratón de Valencia nun tempo de dúas horas, 27 minutos e 51 segundos. Con esta nova participación, o atleta lucense alcanzará nada menos que a súa quinta presenza olímpica, logo de estar en Sidney 2000, Beijing 2008, Londres 2012 e Rio 2016, o que o converterán no atleta galego con máis participacións olímpicas. Até o de agora, o seu logro máis destacado foi a cuarta posición conseguida en Londres na proba dos 5.000 metros lisos, mentres que fóra dos Xogos conta no seu palmarés cun bronce europeo nos 5.000 metros na edición do ano 2012 e outro mundial en París en 2013. Velocidade e lonxitude da man de Iglesias e Vila Outra atleta galega presente en Toquio será Adi Iglesias, do Lucus Caixa Rural Galega. Aos seus 21 anos fará o debut na capital nipona chegando como a velocista galega máis importante da actualidade, como certifican a súa condición de subcampioa nos 100 e nos 200 metros lisos do Campionato do Mundo de Dubai 2019 e o seu récord galego absoluto dos 200 metros. A maiores, outra atleta galega, Desi Vila, estará tamén en Toquio se consegue ratificar a súa selección en próximas competicións, pois conta coa marca mínima 'B' no salto de lonxitude e ten que alcanzar a mínima 'A'. Desi Vila, que non dispón de ficha nin na Federación Galega de Atletismo (FGA) nin na Real Federación Española de Atletismo (RFEA), debutou a nivel internacional no Europeo de Berlín 2018 e a nivel planetario na Copa do Mundo de Dubai 2019, e agarda poder chegar a competir na modalidade de salto de lonxitude nos Xogos Olímpicos. Porén, e segundo explicou a Nós Diario, mesmo se podería clasificar para Toquio aínda que non fose quen de conseguir a marca mínima 'A', pois "agora mesmo, tal e como están as cousas, moi poucas persoas a conseguirán, polo que é moi probábel que cunha mínima 'B' sexa abondo".


Summary: ENTREVISTA Este venres a Plataforma en Defensa do Sector Lácteo Galego chama a manifestarse en Compostela en defensa de solucións á crise que sofren os produtores de leite e en demanda de prezos xustos e dignos. Falamos con Isabel Vilalba, secretaria xeral do SLG

Este venres a Plataforma en Defensa do Sector Lácteo Galego chama a manifestarse en Compostela en defensa de solucións á crise que sofren os produtores de leite e en demanda de prezos xustos e dignos. A Plataforma, impulsada por Sindicato Labrego Galego, Unións Agrarias e Xóvenes Agricultores, leva semanas denunciando unha situación na que as explotacións están recibindo polo leite un prezo inferior en moitos casos aos custes de produción, con milleiros de granxas por debaixo dos 26 céntimos por litro, chegando mesmo a niveis moito menores. Crítícase, ademais, unha situación na que as granxas están a sufrir unha presión por parte da industria que roza a chantaxe e a extorsión. E todo, ademais, ante a inacción do Goberno galego que, a través da propia conselleira de Medio Rural, Rosa Quintana, chegou mesmo a minimizar o problema, asegurando que a situación é mellor que en 2010 ou 2012 e argumentando que "o 56% dos produtores galegos está recibindo prezos por riba dos 29,81 céntimos". Os sindicatos fan fincapé na importancia do sector, non só para as persoas que viven directamente da venda do leite: "As granxas son un sector ao redor do que xira un tecido económico e social moi importante, con todo tipo de empresas e comercio, cun peso fundamental en moitos concellos e comarcas", destaca Isabel Vilalba, secretaria xeral do Sindicato Labrego Galego (SLG), con quen falamos. "O de menos é quen estea á fronte do departamento, pero hai unha necesidade moi forte de que se lle dea unha solución realista e inmediata a este problema" Como valoras as declaracións realizadas por Rosa Quintana esta semana, minimizando a importancia da crise do sector? As declaracións da conselleira na xuntanza cos alcaldes constitúen un auténtico insulto para o sector. A máxima responsable da agricultura en Galicia minimiza a maior crise que tivo o sector leiteiro galego. Isto é inaudito. Ningunha persoa pode dicir iso, por unha cuestión de dignidade, cando ve que hai miles de familias que poden perdelo todo. E creo que estas palabras son unha boa representación do problema político que temos nesta cuestión, máis alá do problema máis inmediato. Se esta persoa non ten ningún plan, ningún programa, ningunha ferramenta efectiva para solucionar isto de maneira inmediata, se non ten peso político, por ética debería dimitir. O de menos é quen estea á fronte do departamento, pero hai unha necesidade moi forte de que se lle dea unha solución realista e inmediata a este problema, que é fundamental para o emprego e a economía de moitas comarcas galegas. Ademais, o presidente do Goberno galego chámase Alberto Núñez Feijoo, pero non sabemos que está pasando con este señor, se está sequera no país. Á xente acábaselle o tempo. Xa está ben de minimizar o problema, de dicir que non afecta. "Agora din que van comezar a mirar con Europa unha maneira de traballar cos excedentes. É incrible. Era necesario un plan lácteo, dende hai varios anos, que estudase como iamos afrontar a fin das cotas" Dende o Goberno galego apuntan algunhas propostas para reverter a caída dos prezos, despois de que o sector leve varias semanas alertando dunha situación insostible... Agora din que van comezar a mirar con Europa unha maneira de traballar cos excedentes. É incrible. Era necesario un plan lácteo, dende hai varios anos, que estudase como iamos afrontar a fin das cotas. É un esperpento que a conselleira diga que vai comezar agora a mirar este tema. Non nos pode dicir que a solución é unha campaña de promoción do consumo de leite nas escolas, ou un programa de promoción, que xa veremos como o fan e cando. Temos un modelo completamente esgotado. Os produtores e produtoras somos reféns, porque en gran medida moitas das políticas agresivas que está desenvolvendo a industria contra o sector forman parte dun enfrontamento directo que mantén a propia industria co Goberno. A industria fíxolle un plantón masivo á conselleira e ela aínda quería desculpalos, aducindo a que tiñan medo relacionado cunha posible sanción do tribunal da competencia. Con isto enganará a quen se deixe enganar. Esta mesma semana toda a industria se reuniu co ministro, e non houbo problema. Debe ser que Competencia actúa só cando a xuntanza é coa conselleira. "Os produtores e produtoras somos reféns, porque moitas das políticas agresivas da industria forman parte dun enfrontamento directo que mantén a propia industria co Goberno" Que importancia ten a manifestación deste venres? Espero que o día 17 se vexa un apoio moi importante ao sector. Será importante, porque o sector está moi desanimado, porque é moi grave a situación que están vivindo, e o seu desánimo agrávase cando ven a actitude dos seus responsables políticos. Espero que o Goberno tome nota o 17 e actúe. Veremos se temos un Goberno que só serve para figurar en inauguracións e no autobombo, ou se temos un Goberno que actúa e exerce como tal, levando a cabo unhas políticas que garanten o emprego e que apoian os nosos sectores produtivos. "Espero que o día 17 se vexa un apoio moi importante. Será importante, porque o sector está moi desanimado e o seu desánimo agrávase cando ven a actitude dos seus responsables políticos" Que podería facer o Goberno galego para axudar o sector nestes momentos? O primeiro é isto: o Goberno debe ter capacidade de negociación con todas as partes da cadea, hai que chegar a acordos, o prezo ten que permitir a subsistencia das explotacións. Segundo, hai que garantir un funcionamento garantido en todas as partes da cadea, e isto significa que na cadea de valor cada parte teña garantida súa marxe. Terceiro, ten que haber unha produción acorde á necesidade dese produto no mercado, que haxa unha planificación para evitar o actual problema de excedentes; e en boa medida o culpable son as mensaxes que lanzou esta administración, que lles estivo dicindo aos produtores que de cara ao remate das cotas tiñan que incrementar a produción, porque había grandes oportunidades, cando xa nese momento os datos de mercado internacional e de consumo interno desaconsellaban totalmente ese crecemento desordenado da produción. "Hai que ordenar o sector, cunha estratexia de cara á produción, de cara á valorización deses produtos a nivel industrial... A isto chámaselle política agraria. E debería ser a función da persoa responsable dese departamento" Hai que ordenar o sector, cunha estratexia de cara á produción, de cara á base territorial, de cara á valorización deses produtos a nivel industrial... A isto chámaselle política agraria. E debería ser a función da persoa responsable dese departamento. Temos unha ausencia de política agraria que teña como fin reforzar os sectores produtivos agrarios galegos. "Sería bo que se apoiasen procesos de transformación, pero abandonando un pouco esta idea de ter un proxecto faraónico que vaia ser a salvación do sector en Galicia" E que estratexias podería poñer en marcha o sector, os produtores e produtoras? A primeira cuestión ten que ver cos modelos de produción. Temos que buscar modelos de produción que lles dean fortaleza a eses proxectos. Neste momento, hai que ter en conta a incerteza existente no mercado, temos que ver como se enfronta esta situación de incremento de produción e baixada de consumo. Apostamos por ser cautas no que respecta á asunción de máis custes financeiros e de amortización. Pero pensamos que temos que crear un gran movemento para ter unha base territorial suficiente para poder estar no mercado con fortaleza. Sería bo que se apoiasen procesos de transformación, pero abandonando un pouco esta idea de ter un proxecto faraónico que vaia ser a salvación do sector en Galicia, porque se cadra non aparece. O que pode haber son moitos proxectos máis pequenos que vaian conseguindo valorizacións nos distintos programas de transformación de lácteos, buscando unha saída ordenada no mercado. E temos que conseguir medidas políticas que acheguen solucións reais: os contratos sen prezo non son solución. Deberíamos desenvolver unha mediación específica para o lácteo, gratuíta e áxil, que garantise que todas as partes da cadea puidesen traballar con marxes axeitadas. Temos que conseguir unha serie de condicións que non sexan a lei da selva que temos hoxe en día: a imposición unilateral de condicións abusivas. "Apostamos por un modelo no que moita xente poida vivir dignamente da produción de leite, que é a antítese de ter granxas con miles de vacas concentradas, con man de obra precaria" Temos que deseñar propostas para o sector con criterios de sostibilidade social. Dende o SLG facemos tamén fincapé na defensa dun modelo social de produción de leite. Pensamos que é un erro fomentar e darlle diñeiro público a granxas con miles de animais concentrados que o que van facer é destruír emprego, destruír o tecido social no medio rural, poden derivar mesmo en problemas de contaminación de augas. Apostamos por un modelo no que moita xente poida vivir dignamente da produción de leite, que é a antítese de ter granxas con miles de vacas concentradas, con man de obra precaria.