Summary: Neta de desaparecido e con dous tíos-avós fusilados, Inés García Holgado é unha das partes demandantes na querela presentada na Arxentina contra os crimes do franquismo. "Existe impunidade" para estes delitos no Estado español, afirma.

O seu avó está desaparecido. De seus tíos-avós conseguiu o sumario dos seus xulgamentos e condenas a morte após "quince anos de procura persoal". Agora Inés García Holgado é unha das partes demandantes na Arxentina contra os crimes de lesa humanidade cometidos durante a ditadura franquista. Coincidindo cunha visita a Galiza, onde foi convidada pola Comisión para a recuperación da memoria histórica da Coruña a unha conferencia, conversamos con ela sobre o procedemento xudicial e as ordes de detención ditaminadas nos últimos días, entre outros, contra o ex-ministro do Interior, Martín Villa. "O pasado nunca marcha", sinala lembrando a frase de Ernst Nolte. "E, neste caso, xurdiu coa xeración dos netos que queren saber onde están soterrados os seus avós". "Teño máis familiares, mais non os presentei na querela porque nese momento precisabamos máis información" Vostede é unha das partes demandantes na querela contra o franquismo presentada na Arxentina. Cóntenos o seu caso...Presenteime o 14 de abril de 2010 xunto con Darío Rivas polos meus dous tíos avós, que foron fusilados, e por meu tío desaparecido. Ese día foi un dos de maior ledicia da miña vida. Esta é unha maneira de que os nosos familiares fagan parte da documentación xudicial. Teño máis familiares, mais non os presentei na querela porque nese momento cando a presentei precisabamos máis información que aquela coa que contaba. Daquela, non se facían denuncias nos consulados, como acontece agora que están a disposición. Conseguiu acceder aos sumarios dos seus familiares...Si. Accedín eu após 15 anos de procura persoal, non xudicialmente. Agora o novo fiscal, Ramiro González, como medida pediu que todas as persoas que están na causa recibiran a documentación. Antes era moi difícil acceder á documentación que solicitamos. Existen moitas barreiras para acceder a ela?Si porque son arquivos militares. Como conseguiu acceder á documentación?Agora hai un sistema informático que se chama PARES. É virtual. Aí accedes ao que hai, logo tes que arranxar ti co arquivo, algúns pídenche que acredites que eres familiar con partidas de nacemento, outros non. Eu accedín grazas a un amigo investigador europeo que me axudou a conseguir os documentos do Arquivo Nacional de Salamanca. Mais non todo o mundo ten esa sorte. A querela foi presentada ao abeiro do principio de xustiza universal logo de que se puxesen fin ás investigacións por parte da xustiza española. Existe impunidade nos crimes do franquismo?Totalmente. Considéranse os delitos do franquismo como delitos comúns, que prescribiron --cando os delitos de lesa humanidade non prescriben--, considérase que a Lei de Amnistía está en vigor mais está só competía aos crimes de intencionalidade política, en ningún momento se refire aos de lesa humanidade. Asemade, no dereito internacional fíxase que para os delitos de lesa humanidade non son de aplicación as leis de amnistía porque, do contrario, un ditador sería amnistiado e non podería ser castigado. Logo díxose que todos os asasinos estaban mortos mais resulta que hai vivos. E, aínda que o estiveren, existe sempre a posibilidade de investigación xudicial, que tamén é importante, aínda que non poidan sentar no banco dos acusados. "En España considéranse os delitos do franquismo como delitos comúns" De feito, a xuíza enviou unha orde de detención contra responsábeis políticos do franquismo, entre eles o ex-ministro do interior Martín Villa...Bon, como dixen nalgún momento é o triunfo do principio de xustiza universal. Que a xuíza pedise a detención destas persoas fai que nos animemos. No seu momento xa pedira a detención de torturadores, mais desta volta animouse a ir niveis máis altos, ministros, xuíces e tamén torturadores. Con esta decisión, dada á Interpol, nun comezo non poderían saír do Estado español. Cando menos molesta e iso xa é un pequeno triunfo para nós. Logo dependerá de que sexa outorgada a posibilidade de extradición e de xulgamento, mais inicialmente xa existen ordes internacionais de detención. Nese senso, como valoran a actitude do Estado español, após negárense tempo atrás a extraditar entre outros a torturadores como Billy el Niño?Non se é demócrata se se é franquista. Iso dunha banda. Aliás, é impresionante que o Tribunal Supremo recoñecese no seu momento o principio de xustiza universal para outros países como Guatemala ou Arxentina, mais no seu propio chan consideran que ese principio non se aplica. É unha incoherencia total. Cremos que neste caso pode darse a orde de extradición. Sempre, hai que continuar insistindo, mais cremos que o goberno xa tiña que ter detido esta xente. Mais bon, imos ver como transcorre todo. Nós sempre temos esperanza. "No Estado español hai 114 mil persoas en fosas comúns, é incríbel que non se faga nada. España é o segundo país do mundo, despois de Camboia, canto á cantidade de persoas desaparecidas" O que foi ficando en evidencia co proceso xudicial é que os responsábeis políticos franquistas, nalgúns casos, mantiveron cargos institucionais, políticos e civís após a morte do ditador, houbo realmente unha transición política despois da ditadura? A transición foi un pacto de silencio. Todos os que a asinaron decidiron non falar máis, mirar cara ao futuro como se o pasado non existir. Iso é lamentábel, a Transición foi un pacto de esquecemento. Como di Ernst Nolte, o pasado non quere marchar, non se vai, sempre xorde nalgún momento. E, neste caso, xurdiu coa xeración dos netos que queren saber onde están soterrados os seus avós. Hai que dicir que hai 114 mil persoas en fosas comúns. España é o segundo país do mundo, despois de Camboia, canto á cantidade de persoas desaparecidas. É triste. Hai fosas con até 4 mil persoas, 2 mil, soterradas. É algo imposíbel de crer que non se faga nada. Como dicías antes, hai cargos políticos na actualidade --con nomes e apelidos-- que son descendentes do franquismo, Aznar por exemplo. Pensan igual e non lles convén pensar distinto. É tamén un asunto económico pois beneficiáronse durante a época do franquismo. Pode haber detrás dos casos de corrupción que se están a destapar, lazos coa ditadura?Si, totalmente. O franquismo continúa no goberno e na mentalidade da xente, lamentabelmente. Hai moito movemento, no entanto, a prol da recuperación da memoria histórica, aquí na Galiza tamén. Estase a facer o que se pode mais é moito. O recoñecemento das vítimas é importante mais falta a xustiza. A ONU chamou a atención ao Goberno español pola actitude que mantén a respeito das vítimas...Hai unha incoherencia total a respeito da xurisprudencia anterior do Tribunal Supremo. A visita da ONU foi moi positiva mais outros organismos internacionais tamén teñen que intervir. As demandas presentadas no Tribunal Europeo de Dereitos Humanos foron rexeitadas. O problema tamén vén de organismos europeos. Estou a dicir cousas deprimentes [di entre sorrisos]. "As demandas presentadas no Tribunal Europeo de Dereitos Humanos foron rexeitadas. O problema tamén vén de organismos europeos" Aínda así, di que non perden a esperanza, imaxino que moita depositada nesa querela arxentina. Cal sería o mellor final?Por suposto o mellor sería levar, aínda que só fose un responsábel ao banco dos acusados. Aínda que sexan moi velliños --como eles alegan. Non importa! Aínda que só estean un día no banquiño, dous no cárcere e despois morran, é o que ten que ser. Esa é a nosa función. O novo fiscal fixo un documento con todos os nomes dos denunciados e dos denunciantes por zonas. Eu amoseillo a unha persoa e emocionouse ao ver o seu nome dun documento xudicial. Axudaría que se producise un xulgamento, a reparar o dano causado?Si, por suposto. Claro que si. Mais cómpre tamén a anulación de sumarios como aconteceu no caso dos nazis, ou en Francia. Os nosos, até o momento, continúan a ser considerados ladróns, asasinos... A anulación de sumarios deixaría libres os seus nomes e a súa honra. Iso é algo que debera terse feito hai moitos anos.


Summary: ContraMINAcción denuncia que, nada máis gañar firmeza a sentenza, a empresa aumentou de "modo frenético o ritmo da explotación, poñendo en risco o patrimonio"

ContraMINAcción informa que o Tribunal Supremo acaba de facer pública a sentenza pola que se anula definitivamente a licenza urbanística ilegal coa que o Concello de Triacastela "tentou legalizar a explotación de caliza que Cementos Cosmos, filial da multinacional Votorantim, explota directamente enriba da Cova Eirós, exemplo único e sen igual da pintura rupestre na Galiza". A licenza fora recorrida inicialmente pola Associação Sócio-Cultural O Iríbio co apoio da asesoría xurídica do Sindicato Labrego Galego, ambas as dúas entidades integrantes da Rede ContraMINAcción, que xa conseguiran a súa anulación nos xulgados do contencioso-administrativo, fallo confirmado a principios deste ano polo Tribunal Superior de Xustiza da Galiza e que agora gañou firmeza coa inadmisión do recurso de casación que o Concello de Triacastela e Cosmos presentaran ante o Supremo. "A explotación de Cosmos é paradigma da minaría destrutiva, encontrándose dentro da contorna de protección e da contorna de amortecemento do Ben de Interese Cultural (BIC) Cova Eirós", denuncia a plataforma "A explotación de Cosmos é paradigma da minaría destrutiva, encontrándose dentro da contorna de protección e da contorna de amortecemento do Ben de Interese Cultural (BIC) Cova Eirós", denuncia a plataforma A explotación de Cosmos "non foi sometida ao trámite de avaliación de impacto ambiental cando se reclasificou como explotación mineira de "recursos C", a pesar de tratarse dunha explotación a ceo aberto con afectación á rede Natura 2000, ao Camiño de Santiago e un BIC único". Os colectivos integrantes da rede ContraMINAcción demandan á Xunta a paralización inmediata da actividade mineira," precisamente intensificada nas últimas semanas logo da firmeza da sentenza, e que se proceda a adoptar medidas urxentes para salvagardar a integridade de Cova Eirós".


Summary: É a primeira vez que o líder do PSOE lle demanda cara a cara que abandone o cargo. Rajoy responde que "o PP é pioneiro na loita contra a corrupción"

O mesmo día que se coñeceu que o PP lle seguiu pagando a liquidación ao seu ex tesoureiro Luís Bárcenas até decembro, o presidente do Goberno, Mariano Rajoy, tivo que volver responder á oposición na sesión de control sobre corrupción. "Como pensa abordar a crise política que atravesa España?", preguntoulle o portavoz socialista, Alfredo Pérez Rubalcaba. "Gobernando", espetoulle Rajoy. "Con transparencia e reformas". O socialista insistiu: "No ano que leva gobernando rompeu consensos básicos en España, no traballo, a sanidade, a educación. De nada disto falou nas eleccións xerais. Non ten autonomía política para facer nada, rompeu as regras da convivencia entre os españois e a crise política está servida. Non está en condicións de abordala, pola ruptura dos consensos sociais e a falta de reacción ante a corrupción. Pídolle que renuncie, que o deixe, que dimita porque é o mellor para España e os españois". Rubalcaba: "Pídolle que renuncie, que o deixe, que dimita porque é o mellor para España e os españois" Rajoy, na súa réplica, aludiu á herdanza socialista e aos vellos casos de corrupción socialistas: "Como o obrigan a facer estas papeletas. Aquí hai un Goberno maioritario que está a afrontar a maior crise económica e estamos a tomar decisións importantes. E en todo o que pasa, vostede non ten nada que ver, claro. Temos outro problema importante, que é o paro, e vostede e o seu Goberno, tampouco teñen que ver con esta situación. Non vou mencionar a ningunha persoa que están sentadas enfronte de min: faga o mesmo exercicio de transparencia que fixen eu coas contas do seu partido e de vostede. E cando a faga, se cadra ten autoridade moral para dicir algo". Na mesma liña preguntáralle previamente a portavoz de UPyD, Rosa Díez: "Nunca neguei que a corrupción sexa un grave problema", dixo Rajoy: "Outra cousa é que me pareza responsable estender o manto da sospeita a todos. En política hai xente honrada que asume as súas responsabilidades públicas con altos custos persoais e familiares. O que non se pode é xeneralizar". "O que non é responsable é non asumir que é o maior problema da nosa democracia", replicoulle Rosa Díez. "O problema é quen a oculta, minimiza e pacta non falar dela nos debates en televisión. O problema é ocultala e non combatela con leis para que se saiban as contas dos políticos e os partidos e que sexa delito o financiamento ilegal e unha lei de transparencia que afecte á Casa Real e a todo o que reciba fondos públicos. Entón, os cidadáns crerán en nós". Rajoy: "Se alguén presentou medidas e foi pioneira na loita contra a corrupción, foi nosa forza" O presidente respondeu sacando peito: "O mellor argumento de que estamos a loitar contra a corrupción son as normas que aprobamos. Hai novas obrigas de transparencia, hai límites para as doazóns dos partidos, reformamos o Código Penal, presentamos unha lei de Transparencia, excelente antídoto contra a corrupción, encargamos propostas de medidas, e anúnciolle que a lei de Transparencia debe afectar os partidos políticos. Se alguén presentou medidas e foi pioneira na loita contra a corrupción, foi nosa forza".


Summary: A Asociación de Medios en Galego organiza o evento deste sábado, que contará coa presenza de Paula Carballeira e Uxía Sanmartín, entre outras

A Liga de Amigos de Barallobre en Fene acollerá o sabado 3 de febreiro (12 horas) a I Gala dos Medios en Galego. A cerimonia abrirá os actos do Día dos Medios en Galego, unha xornada que quere poñer en valor os medios de comunicación que utilizan o noso idioma. Tamén se conmemora o nacemento da primeira publicación en língua galega, O tío Marcos da Portela, que en 1876 soubo conectar coas preocupacións da xente humilde. O evento, organizado pola Asociación de Medios en Galego, oferecerá desde as historias da actriz e contacontos Paula Carballeira até a música de Uxía Sanmartín e os poemas do colectivo literario Moraima. Tamén acudirán representantes dos medios en galego, ben como tamén está prevista a presenza do secretario xeral da Política Lingüística da Xunta –Valentín García–, os portavoces dos partidos políticos do Parlamento Galego –Miguel Tellado, Luís Villares, Xaquín Fernandez Leiceaga e Ana Pontón– e membros de institucións como a Fundación Rosalía de Castro, Fundación Otero Pedrayo, Mesa pola Normalización Linguística, Facultade de Xornalismo de Santiago e o concello de Fene. Programa do día Ás 13:30 horas os convidados hanse de trasladar ao Monumento ao Camiñante Descoñecido para realizar unha oferenda floral en homenaxe á lingua galega. A xornada rematará ás dúas da tarde co Banquete de Barallobre, emulando o Banquete de Conxo do ano 1856. O xantar terá lugar ben pertiño do monumento, en Vichelocrego. Despois da comida, a axenda reserva os brindes pola lingua galega e a actuación do Tradicoro da banda de gaitas Airiños de Fene.


Summary: Aos seus 61 anos, José Bové é o portavoz de Vía Campesiña e o candidato do Partido Verde Europeu á presidencia da Comisión Europea. Esta semana viaxou a Galiza para prestar apoio á campaña do BNG e, singularmente, a Ana Miranda como número 1 da listaxe nacionalista. Nunha pequena entrevista con Irmandade TV (vídeo no interior), Bové cargou contra Schulz e Juncker -candidatos socialdemócrata e conservador á presidencia da Comisión. "Son os dous candidatos de Merkel", denuncia.

Bové fala con moita enerxía sobre a necesidade de mudar Europa desde unha perspectiva radicalmente transformadora, pondo o acento no respeito ao meio natural, mas tamén no desenvolvimento das capacidades produtivas dos distintos territorios. "Temos que transformar Europa e para iso é fundamental mudar a economía, mudar o modo de produción e mudar o sistema enerxético", dixo a Irmandade TV. A súa aposta resúmese na frase: "un voto ecolóxico ao servizo do territorio". O territorio non considerado como unha abstracción, senón como unha cultura, unha lingua e "unha tradición de combate". "A PAC favorece ás grandes explotacións" Bové foi interpelado por Aurelio Lopes, o xornalista de Irmandade TV, a respeito da PAC. A súa crítica é demoledora: considera que a política agraria da UE está ditada pola "presión dos Estados" e é produto do pacto entre "os conservadores de dereitas e os conservadores de esquerda", en clara alusión a populares europeus e socialdemócratas. Para Bové, hoxe temos unha PAC que favorece exclusivamente "ás grandes explotacións". "O 80% das axudas van ao 20 por cento dos labregos", enfatizou. Ataques a Schulz Como candidato á presidencia da Comisión Europea (por vez primeira, o Parlamento europeu vai ter un papel na escolla da persoa titular dese órgao), Bové non dubida en descualificar o seu rival socialdemócrata, o alemán Schulz. "Esta persoa di hoxe que vai mudar Europa. Non acredito nin por un segundo que o vaia facer", di o líder agrarista francés, para quen o político do SPD "aceita a política dos Estados", isto é, as políticas que actualmente vigoran na UE. "O 80% das axudas da PAC van ao 20 por cento dos labregos", denuncia Bové Bové vai alén na crítica e emparella a Schulz con Junker, o candidato dos conservadores. "Schultz e Juncker son os dous candidatos de Merkel", conclúe. Ana Miranda ten anunciado que o voto da formación nacionalista galega, na escolla de candidaturas para a presidencia da Comisión Europea, irá precisamente para Bové, quen, na súa estancia na Galiza, dedicou afervoadas gabanzas á número 1 do BNG a Europa.


Summary: Investigadores sanitarios do Instituto de Investigación Biomédica da Coruña (Inibic) denuncian atrancos na súa carreira profesional ante a falta de contratos como persoal investigador.

"Estamos atrapados nunha situación moi grave. Abonda con entrar na web da Fundación Profesor Novoa Santos (FPNS), picar en 'convocatorias de recursos humanos' e comprobar que todos os chamamentos son para persoal de apoio á investigación. Non hai un só contrato de investigador". Juan Vallejo, presidente do Comité de Empresa da FPNS, denuncia os atrancos continuados que está a sufrir o persoal investigador do Instituto de Investigación Biomédica da Coruña, Inibic, adscrito ao Complexo Hospitalario Universitario da Coruña, para acceder e promover a súa carreira profesional. A FPNS converteu o persoal investigador da FPNS no máis precario da investigación sanitaria galega Segundo explica, en declaracións, a Nós Diario, desde que hai un ano se aprobou o convenio colectivo das fundacións de investigación sanitaria da Galiza, a da Coruña, xestora única do Inibic, mantén unha política de contratación que "invisibiliza" o persoal investigador e atranca o seu desenvolvemento profesional ao adscribir a inmensa maioría dos e das profesionais desta categoría como persoal de apoio, sen ten en conta os seus méritos, o tipo de traballo que realiza nin tampouco o convenio colectivo, común para o persoal da FPNS, da Fundación Instituto de Investigación Sanitaria de Santiago (FIDIS) e da Fundación Biomédica Galiza Sur (Vigo). Precariedade profesional "Non foi un convenio fácil de alcanzar", lembra Vallejo. O acordo colectivo chegou despois de dous anos e medio de negociación e "moitas reticencias desde o hospital da Coruña", di. "Naceu co beneplácito da Consellaría de Sanidade para homoxeneizar e asegurar os dereitos do persoal das tres fundacións galegas" un obxectivo que "non se cumpre". O acordo asinouse o 21 de xuño de 2021. Entón, o titular de Sanidade, Julio García Comesaña, afirmou que estaba chamado a mellorar as condicións laborais de perto de 500 profesionais das tres fundacións de investigación sanitaria da Galiza, un logro que non o é para o persoal investigador do Inbic.Ao contrario, admite Juan Vallejo, desde hai un ano, a falta de interese da FPNS por aplicar correctamente un convenio de mínimos converteu "o persoal investigador da FPNS no máis precario da investigación sanitaria galega". Entra en vigor a nova Lei de Ciencia: Que supón para as investigadoras galegas? Profesionais que en Vigo ou en Santiago gozan da categoría de investigadores, na Coruña son considerados persoal de apoio. "Investigadores predoutoriais non figuran como investigadores, tampouco os posdoutorais, o que significa que uns e outros teñen denegado o acceso á carreira profesional que trata de desenvolver o convenio". É unha decisión curtopracista e economicista da dirección da FPNS ditada por unha asesoría laboral que guía desde Madrid a súa política de recursos humanos Esta práctica, destaca Vallejo, reduce a competitividade, a captación de fondos e de talento. "Cando un líder de proxecto quere contratar investigadores non lle deixan, só pode incorporar persoal de apoio. E antes de perder os fondos ou de non poder continuar o proxecto, a xente acaba tragando". Aumenta o desacougo e precariedade do persoal ao tempo que mingua a investigación sanitaria. "Seguimos a participar nos proxectos de investigación, pero non figuramos, deixamos de facer currículo e de sumar méritos". A súa carreira investigadora profesional esmorece antes de empezar. "Par min é unha decisión curtopracista e economicista da dirección da FPNS ditada por unha asesoría laboral que guía desde Madrid a súa política de recursos humanos", conclúe Vallejo. Só constan 20 como investigadores Após un ano de conversas coa xerencia e a dirección da Fundación Profesor Novoa Santos para tratar de corrixir o déficit de contratos de persoal investigador que acusa a FPNS, o presidente do comité de empresa asegura que "o diálogo está esgotado". Séntense reos dunha entidade que fai o contrario do que presume, din. Antes da sinatura do convenio colectivo a FPNS tiña entre 45 e 50% de persoal investigador. "Agora, de 153 profesionais que constan no censo da empresa só 20 son investigadores, un 13%". Unha cifra moi cativa para unha fundación acreditada polo Instituto Carlos III e que di aplicar a estratexia de recursos humanos para investigadores (HRS4R). A Galiza ten a maior taxa de fuga de persoal cualificado cara a fóra do Estado O BNG levará á Cámara galega e ao pleno do Concello da Coruña as demandas do persoal do Inibic. Tamén a Universidade da Coruña conversará cos órganos de goberno da FPNS para garantir os dereitos laborais do persoal.


Summary: A UD Ourense comezou tempada en Preferente Galiza cunha nova directiva que procura sumar identidade e cultura ao deporte. Fernando Currás, a cabeza visíbel do proxecto futbolístico, fala para Nós Diario da implicación que debe ter o fútbol no futuro da sociedade e da achega que fará o club en relación á cultura galega.

A chegada da nova directiva ao club ourensán fíxose notar desde o inicio da tempada. Primeiro cos contactos coas fundacións que representan os protagonistas da revista Nós, lembrando o seu centenario, e despois coa campaña en redes sociais "UD Ourense x Grupo Nós". Empregan a música de Sés para captar socias e socios ademais de contar con dúas camisolas nas que aparecen, entre outros, Castelao, Otero Pedraio e Vicente Risco. Este domingo 17 de outubro presentarán a terceira, ao tempo que inauguran o que pretenden sexa unha tradición: a I Romaría Unión Deportiva Ourense (Estadio do Couto, 11.30 horas). Música galega, xantar popular e foliada para inaugurar unha nova etapa. Imaxinouse algunha vez presidindo un club? Non. Fun e sigo sentíndome futbolista, o que imaxinei de pequeno. Por sorte ou por esforzo, o fútbol é tan complexo que non sabería dicir a palabra. Tiven o pracer de gozar do xogo dentro do campo, que creo que é o lugar onde máis se sente. Os protagonistas son os que xogan. A miña carreira, ao rematar, levoume a sacar o título de adestrador, coa vocación de seguir ligado e asumir responsabilidades. Despois, unha reacción espontánea levoume a propoñerlle á asemblea seguir defendendo o proxecto no que estamos, que leva pouco tempo, sete anos, como máximo responsábel... Non me gusta a palabra presidente. O importante non son os cargos nin os títulos mais para min é unha necesidade vital chamarlle 'responsabilidade'. Vai moito máis alá que presidir un equipo de fútbol. Somos un club diferente. É unha das partes que máis peso tivo na miña decisión. Cal é o proxecto para esta nova etapa da UD Ourense? As orixes son fundamentais e é o que lle dá sentido a este club. Nace despois da desaparición do Club Deportivo Ourense, o equipo da cidade, por motivos moi coñecidos. Negámonos como afección a que a burocracia se cargase un sentimento tan grande que chegaba máis alá de Ourense. Este club non tería sentido se as e os afeccionados non nos reuniramos e nos mobilizaramos para sacar adiante unha entidade deportiva cun modelo de fútbol popular, afastándonos do que está de moda agora, como son as sociedades anónimas, os grandes investidores e os soños capitalistas. O fútbol é vehículo de moitas emocións. Temos uns estatutos cunha identidade propia e queremos facer algo diferente. Contamos co apoio da xente, que é o máis importante. Veñen animar, mesmo desde a categoría máis baixa, para dicir que isto non rematou, só mudamos de nome. Comezamos de cero e conseguimos ascender de categorías en pouco tempo. O problema foi que esa ambición por seguir subindo se saltara un pouco os estatutos e afastámonos do que nos fixo volver. Agora estamos nese punto de defender o noso. Do que máis orgullo teño é do crecemento da nosa canteira, do fútbol base, que é o que nos dará sostibilidade. Cal foi a razón de escoller á Xeración das Irmandades como protagonista esta tempada? Queremos potenciar a nosa identidade e por ese motivo decidimos difundir a Xeración Nós. Movemos xente. Podemos ser o vehículo para que rapazas e rapaces saiban de onde vimos e quen somos. Sendo o centenario da revista, non podiamos deixar de resaltar e potenciar algo que compartimos e co que nos sentimos identificados. Na defensa da cultura galega todo o que fagamos é pouco. As cousas son máis sinxelas do que nos queren facer ver. Estamos moi orgullosas e orgullosos de levar a Xeración Nós nas nosas camisolas e de dar visibilidade. Oxalá sexamos capaces de contaxiar o interese polo noso. A lingua e a cultura serán elementos que trataremos de cultivar e que vaian da man do noso crecemento. Non teño a sensación de ser pioneiros nin o facemos con esa intención. A nivel económico hai cousas que non custan tanto. A idea é que nos identifiquen co que transmitimos ao exterior. Non é un esforzo, é unha bendición. O mérito foi da Xeración Nós e do valor que ten na sociedade galega. Somos un club e o deporte ten o seu peso, mais ás veces boto en falta algo máis. Este deporte ten moita repercusión e moitas veces está desaproveitada para cousas que van máis alá dun simple resultado. Custaríame darlle visibilidade a algo que non me identifica a cambio de recursos para o orzamento. Hai rapaces que preguntan que é a Xeración Nós... paréceme dunha gravidade... Ver que hai rapaces que preguntan que é a Xeración Nós... paréceme dunha gravidade... non me quero meter coa educación, mais que non saiban o que significou para a nosa terra... Desde o club creo que facemos algo para que o saiban, que teñan contacto co noso pasado e que poida ter futuro. Percibo un cambio de modelo nos clubs e para ben. A sociedade precisa outras cousas, hai elementos que non están nos orzamentos nin se compran. Nós tentarémolo. No ámbito deportivo, que expectativas ten para o equipo? Vimos dun descenso complicado, cunha tempada moi complexa coa Covid-19, que arrastrou a moitos equipos. Atopámonos en Rexional Preferente e é un golpe duro para toda a afección. Por sorte, mantivemos parte importante do cadro de xogadores. Estamos a tratar de volver á categoría, que sería o obxectivo. Pelexar por ascender co primeiro equipo e, sobre todo, medrar coas categorías inferiores. Estar na categoría que merezamos e que sexa todo real, non ficticio. Estou moi contento co todo o cadro de persoal e coa afección. Levamos catro partidos e estamos nas 1.000 socias e socios.


Summary: Un home apuntouna cunha arma, cargada con cinco balas, que non chegou a disparar por motivos que as autoridades aínda descoñecen.

A Policía arxentina detivo nas últimas horas un home de 35 anos que apuntou cunha arma —e intentou disparala— á vicepresidenta do país, Cristina Fernández de Kirchner, segundo informa o Goberno e recollen diferentes medios de comunicación. Nunhas imaxes gravadas pola Televisión Pública pódese observar como esta persoa puxo unha pistola a escasos centímetros da cabeza de Fernández de Kirchner, cando esta se dirixía de regreso ao seu domicilio. El video del arma contra @CFKArgentina pic.twitter.com/8j1xpMnPoe— Lautaro Maislin (@LautaroMaislin) September 2, 2022 En declaracións a esta mesma canle, o ministro de Seguridade, Aníbal Fernández, explicou que a xente que acode á entrada do domicilio a saudar non pasa "ningún" control de seguridade: "A vicepresidenta sempre se manifestou como a ven, nunca se relaciona desa maneira". Porén, tras este precedente instou a "analizar con ela a situación" e determinar "os pasos a seguir". Aliás, Fernández apuntou á "incitación á violencia" por parte da dereita política: "Hai unha dereita violenta que incita a determinadas accións que son as que poden terminar xerando este tipo de situacións", apuntou. "Agora os deputados e senadores da oposición saen a solidarizarse con esta situación, pero conseguiron, son os responsables de ter xerado un clima de odio e de afondamento do crack", engadiu o avogado José Manuel Ubeira. No momento do suceso, as forzas de seguridade "apartan [o home] e atopan a arma", dixo Aníbal Fernández. "Agora ten que ser analizada esta cuestión pola nosa xente para ver a intención que tiña esta persoa", precisou. "É o máis grave que sucedeu no país desde o regreso da democracia", dixo o presidente, Alberto Fernández A pistola do sospeitoso dun intento de magnicidio estaba cargada con cinco balas de calibre 380, se ben por algún motivo que aínda non se concretou non disparou cando o home premeu o gatillo. Pola súa parte, o presidente arxentino, Alberto Fernández, cualificouno como "o feito máis grave que sucedeu" desde o regreso da democracia ao país. "Este atentado merece a máis enérxica condena de todos os sectores políticos, de todos os homes e mulleres que integran a república", afirmou.


Summary: O Goberno de Sánchez trasladou xa ao Congreso a súa proposta contra o voto rogado, que prevé que os inscritos no censo de residentes ausentes reciban a documentación e escriban o partido elixido nunha papeleta para logo enviala por correo ou votar con ela no consulado.

O Goberno de España xa trasladou ao Congreso a súa proposta de modificación do sistema de voto rogado para os cidadáns no exterior. O informe que elaboraron Exteriores, Migracións e Interior, en consonancia co portavoz do PSOE na subcomisión de reforma electoral, aposta por que os inscritos fóra de España reciban directamente a documentación electoral sen necesidade de ter que rogar o voto e cunha particularidade á hora de exercelo: terán que escribir a súa opción electoral na papeleta. Este cambio abre a porta a que máis de 400.000 persoas inscritas no Censo de Residentes Ausentes (CERA) dalgunha das catro provincias galegas sen control de identidade previo. O portavoz socialista, Gregorio Cámara, trasladou ao resto de portavoces a proposta na que traballou xunto aos técnicos do Executivo central e a Oficina Electoral. "A proposta parte da eliminación do rogo de voto", afirmou Cámara tras a reunión. O Goberno de Sánchez xa trasladou ao Congreso a súa proposta para eliminar o sistema de voto rogado O voto rogado, que se puxo en marcha en 2011, obriga os electores no exterior a solicitar previamente o voto en cada convocatoria de xerais, autonómicas e europeas. A participación dos inscritos no CERA caeu a niveis mínimos nas últimas convocatorias electorais, tamén en Galicia, ao rexer un sistema que minguou moitísimo o número de votantes pero acabou tamén coa fraude que pairou durante décadas en todas as citas electorais, nomeadamente en territorios con importantes colectividades emigrantes, como no caso galego. A principal novidade da proposta do Goberno é que os electores recibirían directamente a información electoral sen necesidade de facer un trámite administrativo exclusivo para as eleccións. Nesa documentación recibirán, de aprobarse este procedemento, a papeleta en branco e terán que escribir a súa opción. Para Cámara esa solución permite acurtar os prazos. Unha vez cuberta a documentación, os electores teñen dúas opcións: acudir ao correspondente consulado a votar --terán catro días para votar presencialmente fronte aos dous que se habilitan actualmente, segundo o deputado socialista-- ou facelo por correo. O envío poderá facerse por correo ordinario sen a obrigatoriedade de que sexa certificado. Para o deputado socialista é unha forma de garantir a gratuidade á hora de exercer o dereito ao voto. A proposta do Executivo é que os inscritos no CERA reciban a documentación e escriban o partido na papeleta para logo votar no consulado ou enviala por correo Para Cámara este procedemento busca "mellorar e facilitar o voto dos españois residentes no estranxeiro sen diminución de ningunha garantía e ao mesmo tempo permitindo unha ampliación de prazos". "Con esta medida gañamos 17 días para que os electores poidan dispor de toda a información electoral e poidan emitir o seu voto", dixo Cámara. Ademais, a proposta do Executivo expón que a lei habilite ao Goberno a establcer xunto coa Xunta Electoral un procedemento exclusivo para "algúns países onde non sexa posible seguir ese procedemento". A dúbida é se esa "ampliación de prazos sen diminución de ningunha garantía" implica volver a un sistema, o anterior a 2011, onde as sospeitas ou denuncias de fraude, os votos de persoas falecidas e o descontrol na recolleita de papeletas eran comúns. O mesmo problema que chegará de non aplicarse maiores e mellores garantías nos comicios e de non controlarse previamente a identidade antes do envío das papeletas. O sistema vixente a tal hora, o do voto rogado, é co que queren acabar desde hai tempo PP e PSOE, os mesmos partidos que acordaran poñelo en marcha hai sete anos co apoio de BNG, CiU e PNV. Os dous grandes partidos instaron xa dar marcha atrás neste aspecto da nova lei electoral aos dous anos de implantalo e seguiron intentando acabar con el nesta lexislatura, co apoio tamén de Podemos e Ciudadanos. Co cambio no Goberno de Madrid, os socialistas volveron deixar clara a súa prioridade no caso de impulsar outra modificación lexislativa. O consenso para rematar co voto rogado xorde das dificultades da nova e moza emigración, nada que ver co censo de persoas emigradas hai décadas A contundencia no rexeitamento xorde, en moitos casos, do intento por acabar cos atrancos que a nova, moza e recente emigración atopou nos últimos comicios autonómicos e estatais. Son residentes temporais que denunciaron as dificultades para votar tamén nas municipais, vetados para integrantes do CERA, malia terse apuntando como transeúntes nos consulados. Pouco o nada que ver co censo de persoas emigradas e asentadas desde hai décadas noutros países. O sistema anterior ao do voto rogado implicaba que todas as persoas inscritas no CERA recibían a documentación electoral na casa sen pedila previamente e podían remitila sen necesidade de que ninguén comprobase a súa identidade e os votos incorporábanse ao resultado electoral do interior sen controis que permitisen acreditar, por exemplo, se o elector de que se tratase era unha persoa viva ou, pola contra, xa falecera e alguén votara no seu nome. No entanto, estes controis implicaron tamén notables obstáculos para votar ás persoas que residen temporalmente no exterior, malia ser a súa situación obviamente distinta. Nas últimas eleccións galegas, votaron menos de 12.000 persoas dun censo exterior de 446.000; en 2009, antes da aplicación do voto rogado, fixérono máis de 100.000 Nas últimas eleccións autonómicas en Galicia de setembro de 2016, a participación das persoas inscritas no CERA volveu estar marcada por unha elevadísima abstención. Roldou o 98%, porcentaxe semellante á de cada convocatoria electoral desde que en 2011 se instaurara a obrigatoriedade de solicitar formalmente a votación. Das máis de 446.000 persoas galegas con dereito a voto no exterior, tan só unhas 19.700 completaron os trámites para exercer o seu dereito. Delas, unicamente 10.777 remitiron o seu sufraxio en tempo e forma. Nos últimos comicios xerais, no conxunto do Estado, só votaron o 7,6% dos españois que viven fóra. A baixísima porcentaxe, por exemplo nas últimas eleccións galegas, contrasta coa que se deu nos últimos comicios autonómicos sen voto rogado: Nos de 2009 --cando figuraban no CERA unhas 335.000 persoas--, chegaran a Galicia un total de 101.708 votos e a taxa de participación superara o 30%, chegando ao 35,2% en Lugo. Xa que logo, uns 30 puntos máis que na actualidade. A proposta que fixo chegar o Goberno á subcomisión de reforma electoral, que lle mandatou facelo, ten que ser analizada agora polo resto de grupos. O certo é que existe bastante consenso sobre a necesidade de eliminar o rogo do voto que se introduciu no ano 2011 e Pedro Sánchez pediu ao resto de grupos que acelerasen os traballos para acabar co sistema para as próximas eleccións europeas e autonómicas do 26 de maio. Foi unha das súas propostas máis aplaudidas nos seus encontros coas colectividades de expatriados durante a súa xira por Latinoamérica este verán. A reforma impulsada no Senado multiplicaría o censo de residentes ausentes para as eleccións galegas ou estatais O Executivo socialista esta reforma electoral tería un prólogo, que sería a proposición de lei impulsada por Unidos Podemos no Senado e aprobada por unanimidade que multiplicaría a colectividade galega e española no exterior coa concesión da nacionalidade a milleiros de familiares de emigrantes. Aínda que o PSOE pretende excluír os netos de emigrantes desta modificación lexislativa, de aprobarse tal e como está formulada, non só o censo da diáspora galega aumentaría en moito a actual cifra de 516.000, senón tamén a de persoas inscritas no CERA e con dereito a voto, que na actualidade anda roldando as 450.000, un censo aínda por depurar. Un sistema de voto, moito máis sen as garantías necesarias, que convertiría a diáspora nun factor moito máis fundamental do que o é agora en calquera convocatoria electoral.


Summary: Fernández Galiño presentou a memoria da Valeduría do Pobo do 2019.

A valedora do Pobo, María Dolores Fernández Galiño, lamentou a " criminalización" que, ao seu xuízo, se fai dos mozos e mozas nestes momentos polas actitudes dalgúns durante a pandemia, á vez que chamou a traballar para que non volvan ser "os damnificados" como o foron na crise económica de hai unha década. Díxoo na súa comparecencia ante a Comisión de Peticións do Parlamento de Galiza, onde esta sexta feira presentou a memoria da Valeduría do Pobo do 2019. Alí, a valedora avanzou que a memoria de 2020 que se presentará o próximo ano diferenciará as queixas e investigacións relacionadas coa pandemia das demais, o que permitirá ter "unha radiografía" do ocorrido. Para Fernández Galiño, a reactivación económica debe "poñer o foco no centro do persoal de coidados" e contar coas persoas maiores, de quen dixo que "dicir que son os grandes prexudicados, queda curto". "Na reactivación teñen que estar as persoas maiores. Hai que escoitalas e que teñan liberdade para elixir como queren vivir o que queda de vida", incidiu. Así mesmo, Fernández Galiño advertiu da "criminalización" dos mozos e mozas que, aínda que recoñeceu que algúns "o están facendo mal" á hora de seguir as medidas impostas polas autoridades para controlar a pandemia, enfróntanse a un panorama no que poden volver ser os "grandes damnificados" polas consecuencias sociais e económicas que trae a crise actual. Así, lembrou que na crise financeira e económica iniciada en 2008, os mozos "tiveron que tomar un camiño vital condicionado" ao contexto e que, agora, pode volver a se dar ese escenario.


Summary: Jaime Millor leva meses documentando a ''vulneración de dereitos'' dos presos independentistas para un "pronunciamento" do seu goberno ao respecto.

Jaime Millor foi retido esta cuarta feira no aeroporto Sá Carneiro - definiuno como "o aeroporto onde máis galegos conflúen ao ano"- canda Heitor Naia Gil, sobre o que pesa unha condena da Audiencia Nacional de 11 anos de prisión. Naia Gil foi posto a disposición da xustiza portuguesa -condenouno a 1 ano de cadea por falsificación de pasaporte, documento que levaba para embarcar nun avión destino Caracas- e esta mesma sexta feira sóubose que o Tribunal de Porto decidira a súa extradición ao Estado español. Millor, como el mesmo afirma, foi retido "para un proceso de verificación documental" da súa identidade, após o que ficou libre sen cargos mais "sen o meu teléfono móbil, agardo que mo devolvan axiña". De volta na Galiza, este venezuelano fillo de emigrantes de Viveiro compareceu esta sexta feira perante os medios acompañado do organismo Ceivar. O Tribunal de Porto acordou esta sexta feira a extradición de Heitor Naia ao Estado español Millor reivindicou con "orgullo" a súa militancia en Alexis Vive, unha organización política que fai parte do Polo Patriótico, que ten representantes en organismos ministeriais, e que no albo do seu traballo está o avance popular pola "auto-organización en comunidades libres". Entre as tarefas desta organización está, explicou, a de "ser solidarios" cos movementos e loitas doutros países. Aí sinalou que están "documentando toda a información sobre calquera violación dos dereitos dos presos políticos galegos". Un traballo que, proseguiu, abordan coa finalidade de a trasladar a Venezuela visando atinxir "un pronunciamento do goberno bolivariano" a este respecto. A preguntas dos xornalistas, Millor relatou que comezara con esta tarefa en abril de 2014 e que considera que pode levarlle entre 8 meses e un ano. "Non é un proceso sinxelo porque a maior parte da documentación provén do estado español", se ben tamén a obteñen de organizacións como Esculca. Vulneración de dereitos Referiuse Jaime Millor a diversas institucións internacionais, citando a ONU, que teñen interpelado ao goberno español pola vulneración de dereitos, e afirmou que o "terrorismo" é "a palabra que usan aquí para criminalizar" e abrir a porta a "masificación da represión", mentres que a ''verdadeira'' violencia (en referencia aos responsábeis do desemprego, pobreza...) seguen, na súa opinión, impunes. Neste punto, este responsábel da Fundación Alexis Vive salientou: "A detención de Heitor Naia é a expresión dun conflito" que se "desenvolve na sociedade galega". De como "a sociedade galega constrúe a súa propia alternativa" fronte un "Estado que lla nega". Excepcionalidade De por parte, Joam Peres, de Ceivar, dixo que a condena de prisión ditada pola Audiencia Nacional contra Heitor Naia "fundaméntase" unicamente "nas declaracións" dunha persoa "que para acceder a beneficios penitenciarios declara contra terceiros". A maiores, apontou, os danos causados pola acción que se lle atribúe a Naia elévanse a 11.007 euros. "E por iso pídenlle 11 anos de prisión". De non ser pola "natureza política" da acción, dixo, a pena sería "sanción" e non "anos de cadea". Por iso, expresou a "comprensión humana e política" de Ceivar a que Heitor Naia "decidise burlar a acción da xustiza española". Ceivar enfatizou o que cualificou de "réxime penitenciario de excepción" que sosteñen que se lle aplica aos presos independentistas. Dispersión, incomunicación nas detencións até un máximo de 10 días... "Nunca o Estado español foi quen de dar unha soa razón de por qué aplica a dispersión", concluíu.


O pasado xoves 7 de maio tiveron lugar as eleccións lexislativas ao Parlamento Británico. En contra do prognosticado polas enquisas, que auguraban un empate entre os laboristas e os conservadores, a vitoria foi finalmente para estes últimos, acadando unha maioría absoluta de 331 escanos dos 650 que compoñen a Cámara dos Comúns en Westminster e dándolle un éxito inesperado ao Primeiro Ministro en exercicio David Cameron. Os outros triunfadores da noite foron os nacionalistas escoceses do SNP, que acadaron 56 dos 59 escanos que se repartían na súa circunscrición electoral, confirmando neste caso o previsto polas sondaxes. A outra cara da moeda foi para os laboristas, que perderon 26 deputados, e para os liberal-demócratas, que viñan de gobernar en coalición cos conservadores e que foron os que recibiron o voto de castigo pola súa acción de goberno, pois pasaron de 57 a só 8 representantes en Westminster. Por último, os antieuropeos do UKIP, que foran a primeira forza nas eleccións europeas de maio do 2014, quedaron con 13% dos votos e tan só un escano, que non foi tampouco para o seu líder, Nigel Farage. Cómpre salientar que o sistema electoral británico non é coma o español ou o francés, pois elixe a un deputado en cada circunscrición, e o candidato que leva máis votos, aínda que sexa un máis có segundo, queda co escano, namentres que os sufraxios dos outros candidatos pérdense. Destes resultados pódense tirar varias conclusións: As enquisas erraron estrepitosamente, pois prevían un empate técnico entre os 2 grandes partidos. Só atinaron co SNP. (Tamén se pode argumentar que a previsión dun resultado axustado animou ós votantes conservadores a mantérense fieis ó seu partido e apelou ó suposto voto útil) A acción do goberno bipartito, cos seus recortes, subas de taxas universitarias, etc, só penalizou ó socio menor (os liberal-demócratas), efecto que sucede a cotío nos gobernos de coalición. David Cameron converteu en baza electoral os bos datos macroeconómicos que está tendo actualmente o Reino Unido, cousa que tamén pretende acadar en España Mariano Rajoy, coa diferenza de que os británicos teñen unha taxa de desemprego inferior ao 6% e un PIB medrando por riba do 2%. Produciuse a consolidación do SNP coma o partido de referencia en Escocia, con máis do 50% dos votos e máis do 90% dos escanos, e tamén se consolidou Nicola Sturgeon como líder do partido trala dimisión de Alex Salmond coma xefe histórico do partido. Existían dúbidas de como lle afectaría ao nacionalismo escocés a vitoria do NON no referendo de setembro do 2014, pero conseguiron mellorala súa implantación e substituír aos laboristas (que levaban 30 anos sendo maioritarios) como o partido que mellor representa os intereses territoriais e sociais da Escocia. O líder laborista, Ed Milliban, cuestionado sobre o seu liderado no partido, confirmou que non era o candidato axeitado, e máis xogando coa vantaxe do desgaste das medidas impopulares que tomaron os 2 partidos gobernantes, o que na teoría o deixaba nunha mellor posición de saída Cameron, presionado polo UKIP, prometera convocar un referéndum para saír da UE no 2017, fenómeno xa alcumado como "Brexit" (Britain+exit). O feito de acadala maioría absoluta vaino forzar a ter que cumprila súa promesa, cuestión que o vai deixar nunha incómoda posición nas reunións cos seus colegas europeos. Por outra banda isto tamén pode axitar de novo o proceso independentista na Escocia, pois paradoxalmente o SNP está a prol da pertenza á UE e atoparía neste asunto un novo argumento para separarse do Reino Unido. O éxito inesperado do Partido Conservador, responsable da vaga de recortes e políticas de austeridade, vaise converter nun referente para outros partidos gobernantes en Europa, nomeadamente os conservadores en Portugal e España, que van afrontar procesos electorais este ano. Haberá que ver como reacciona o núcleo duro da UE ante a onda de antieuropeísmo que se agarda por parte do partido de Cameron unha vez referendado masivamente polas urnas. O sistema electoral británico é moi pouco proporcional, pois permite que o UKIP teña máis de 3 millóns de votos pero só 1 deputado (infra-representado) ou que o SNP, con pouco máis do 50 % dos votos en Escocia se faga con máis do 90% dos escanos (sobre-representado). A cultura política do Reino Unido fai que cando un candidato é claramente derrotado demite automaticamente, como aconteceu cos líderes laborista (Milliban) e liberal demócrata (Clegg). Noutras latitudes teñen que vir tsunamis para ver dimitir a un político.


Summary: Lola Ferreiro Díaz, doutora en Medicina e activista feminista, analiza nesta peza a represión do franquismo contra as mulleres.

No proceso de recuperación da memoria das mulleres falamos de que a represión que a ditadura exerceu contra elas tivo tres peculiaridades: as agresións sexuais, o roubo de crianzas e o pelado da cabeza xunto coa inxestión forzada de aceite de rícino. Todas elas a maiores do resto das formas, comúns coas dos homes. Porén, debemos considerar unha cuarta forma de represión específica; o maltrato ás crianzas, que cómpre visibilizar por separado, polas súas connotacións e efectos. Nos anos do terror, moitas foron torturadas brutalmente estando embarazadas, como foi o caso de Mari Blázquez, cuxo estado constaba nun informe do hospital. Algunhas crianzas foron asasinadas en presenza das nais, coma o caso de Justa Mir que, cando a foron deter, colleron o seu fillo pequeno polas pernas e estreláronlle a cabeza contra a parede... porque se chamaba Lenin. En moitas ocasións, cando as ían deter á casa, deixaban as crianzas (ás veces moi pequeniñas) soas, pero a eles tanto lles tiña a súa idade. Foi o caso dalgunhas das libertarias galegas, como Consuelo Meitín, Sebastiana Vitales ou Josefa Barreiro. Outras veces sufriron maltrato nas comisarías, nos cuarteis da Falanxe ou en Gobernación diante das nais. Collemos como exemplo o fillo da Fernanda Casado, de só dous meses, en Gobernación. Outras tiveron que presenciar a morte das crianzas menores de tres anos que estaban con elas nos cárceres, de frío, de fame e de infeccións non atendidas, por exemplo en Ventas ou en Saturrarán, onde faleceron por ducias. Todas tiveron que ver a diario como privaban as nenas e nenos do contacto con elas, agás unha hora ao día; o resto do tempo contemplaban desde a xanela como choraban de soidade e de frío no patio do cárcere sen se poderen nin achegar. Esta represión prolongouse durante toda a ditadura. Mesmo a finais dos anos 60 e entrados os 70, nenas e nenos sufriron tortura directa nas comisarías, como foi o caso do fillo de Manolita del Arco, detido e torturado en varias ocasións, a primeira con 9 anos; ou en 1972, en Ferrol, o fillo de Encarna Puentes, de 8 meses, e as fillas de Divina García e a de Manola López, tamén pequeniñas, zarandeadas e amedrentadas nos rexistros continuos das súas casas. Por último, debemos incluír as ameazas de deter as fillas e torturalas diante das nais. Tamén os simulacros, que habitualmente consistían en reproducir a todo volume unha gravación de crianzas chorando, facéndolle crer á detida que se trataba das súas. Hai maior sufrimento para unha muller que ver como maltratan as súas fillas e fillos? O réxime sabía que non, e por iso o practicaba Por que represión vicaria? A represión política na ditadura franquista, deseñada polo Estado e executada polas policías, exército e a Falanxe, tiña por obxecto aniquilar a disidencia (e as disidentes), e sementar o terror e así dobregar a cidadanía. Unha das dimensións desta represión é a tortura, un exercicio sistemático de violencia institucional, levada a cabo para arrincar unha confesión ou, as máis das veces, para provocar sufrimento, desde o odio e a sede de vinganza. A pregunta é, hai maior sufrimento para unha muller que ver como maltratan as súas fillas e fillos? O réxime sabía que non, e por iso a practicaba. Polo tanto coido que o termo represión vicaria resulta perfectamente acaído para cualificar aquel horror. A culpa como fonte de sufrimento Moitas das sobreviventes da represión franquista testemuñaron que a dor que lles producía ver sufrir desa maneira as súas fillas e fillos era infinda; moito máis grande que a que lles causaba a tortura directa contra elas. Porén, a dor é unha construción complexa e abstracta que pode implicar distintos trazos emocionais. Probabelmente, o máis implicado neste caso é a culpa. Desde a perspectiva do xénero, a culpa acompaña as mulleres durante toda a vida, porque é o método máis efectivo para que non extralimitemos a posición de inferioridade que nos atribuíu o patriarcado. Podémonos sentir culpábeis por moi diversas cousas (que facemos, dicimos, pensamos ou omitimos), pero a maior de todas está en relación con que as fillas e fillos sufran por "causa nosa", e a elas o réxime lembroulles isto seguido. É certo que a ideoloxía protexeu en certa medida contra a culpa, aliviando o remordemento e o arrepentimento. Sabían que o que fixeran fora loitar por unha causa xusta e que os torturadores eran os culpábeis, pero isto non elimina a angustia, que é o elemento máis punitivo da culpa. A angustia de velas morrer por causas evitábeis, de velas sufrir e non poder acudirlles nin consolalas; a incerteza de non saber o que lles vai pasar cando as deixan abandonadas á súa sorte. A amargura por non poderlles procurar alivio. A dor que causa isto é inconmensurábel e debe ser visibilizada como un dos xeitos máis crueis de represión contra as mulleres: a represión vicaria que sufriron milleiros delas, alén das que se citan como exemplo.


Summary: Se queremos saber algo máis do deporte do parapente na Galiza, ninguén mellor que Diego Fernández Somoza para que nolo explique. A súa paixón por voar non só queda nesa modalidade, tamén practica paramotor e ala delta, ademais de ser xuíz oficial de competición da Federación Galega de Aeronautica.

-Como se iniciou no deporte do parapente? Comecei un pouco por casualidade. A miña primeira intención era facer paracaidismo. Traballaba como socorrista en Ferrol e coincidiu que unha escola que funcionaba daquela fixo unhas prácticas xusto onde eu estaba traballando e vin a posibilidade do parapente. En realidade descubrín que a min o que me gustaba era a posibilidade de voar. Iso si, teño pendente o paracaidismo. -Que modalidades hai dentro do parapente? Dentro do parapente hai diferenzas entre as modalidades. Están os voos de distancia, acrobacia, precisión,... basicamente voar. A nivel de competición hai diferentes formatos. O máis habitual é o de distancia ou 'cross', que é cando che dan un circuíto de balizas por GPS e tes que facelo no menor tempo posíbel despois do horario de saída. Hai unha serie de condicionantes, como é que os que van por diante teñen unha serie de bonificacións por ser os que abren camiño e dalgunha maneira teñen máis risco de afundirse. Marcan o sitio correcto. Despois estaría distancia, que sería tirar cara ao lugar que queiras e facer o máximo de percorrido. Tamén tes outro formato de competición, que é o de acrobacia. Consiste en facer unha serie de figuras acrobáticas que se puntúan segundo a súa dificultade. Por último, está o de precisión, que consiste en facer unha diana e tocar no centro da diana o maior número de veces posíbeis. Antes había outra modalidade, que era a de permanencia. Consistía en manterte moito tempo voando e gañaba quen baixaba o último. Sempre remataban de noite e pola perigosidade que tiñan deixáronse de realizar. -Como podemos iniciarnos neste deporte? O mellor é iniciarse con alguén que che ensine, como acontece noutros deportes que teñen os seus riscos. Unha cousa é que sexa perigoso e outra que sexa de risco. No momento en que levantas os pés do chan xa asumes un risco, mais iso non quere dicir que sexa perigoso. Tes que pór os medios para que ese deporte non sexa perigoso. Unha maneira é asumir o propio nivel, ou empregando os materiais adecuados. Tamén hai que ter en conta que as circunstancias meteorolóxicas sexan adecuadas. Despois é importante empregar os materiais adecuados. Sempre hai que ter en conta que ao principio non voarás igual que unha persoa que leva tempo voando. -Cal é o principal perigo do parapente? Hai unha serie de indicadores que che din se é ou non un bo día para voar. Tes que mirar as informacións meteorolóxicas e saber interpretalas. Non é como o surf, que vas á praia e ves as ondas que hai. No noso caso as térmicas non se ven. Sabémolo pola forma das nubes, onde están voando os paxaros,... o aire non se ve. Ao meu alumnado sempre lles digo que a miña principal función como instrutor é dicirlles que o día non está para voar. Moitos pensan que estamos para motivar, mais no parapente a xente xa está moi motivada. -É un deporte moi complicado de practicar? Non, é un deporte moi sinxelo. En condicións ideais, é moi doado voar. Outro dos problemas é que a xente pode pensar que tirando dunha correa xa pilota un parapente e hai máis cousas. Non chega con pilotar o parapente. Entran outros coñecementos, como son a meteoroloxía, as técnicas en manobras básicas de descenso ou saber aterrar moi ben por se algún día tes que facelo por emerxencia nun sitio pequeno. -Contamos con moitos lugares onde practicalo? A Galiza ten uns lugares moi fermosos para poder voar. Para facer distancias, por exemplo, están os de Quiroga ou Baltar. Aquí temos moitas zonas con árbores e tes que ter moito máis coidado cando voas. Ademais, como non contamos con moitas térmicas -as nosas "gasolineiras" onde "cargar" para seguir-, é máis difícil. Pola costa son moi bos, aínda que non fagas moita distancia. É moito máis seguro aprender na costa que no interior. Dependerá do que busques. Se queres a competición, terás que desprazarte e se buscas vistas, tes a costa. Eu non teño lugares preferidos. Cada experiencia é diferente. -Temos un bo nivel na Galiza en competición? Polo xeral non hai moita xente que queira competir. A progresión dun parapentista vai por tempadas. A xente que gusta da competición sempre é minoritaria. A maior parte buscamos o pracer de voar. No meu caso a tempada que tiven interese por competir quería voar distancia, que cando participas é máis sinxelo por ter moita xente ao redor e podes seguir a un grupo.


Summary: A Fiscalía pedirá no xuízo, que comeza o 16 de outubro, unha compensación por prexuízos ecolóxicos e para a saúde dun mínimo de 1.000 millóns de euros, cifra que o propio fiscal, Carlos Varela, recoñece que se podería duplicar.

O vindeiro 16 de outubro arranca a vista oral polo Prestige, coincidindo practicamente co décimo aniversario do desastre ecolóxico acontecido na Galiza co afundimento deste petroleiro en novembro de 2012. O fiscal superior da Galiza, Carlos Varela, vén de informar, segundo recolle efe, que este organismo solicitará unha compensación de entre mil millóns euros, como mínimo, polos danos na saúde das persoas e danos ecolóxicos xerados como consecuencia do afundimento. Esa cantidade, segundo recoñeceu o propio Varela, podería mesmo chegar a ser "mesmo o dobre", isto é, dous mil millóns. Varela salientou a importancia de que, por primeira vez, se pida desde a fiscalía unha reparación económica por danos e prexuízos relativos "á fauna e saúde das persoas". Responsabilidade civil Canto á responsabilidade civil, a cantidade reclamada apróximase aos 1.300 millóns de euros. Medio cento de avogad@s defenderán as 2.128 partes implicadas. No xuízo, que se calcula que se prolongue até finais de maio de 2013, admitíronse 133 testemuñas e 98 probas periciais.


Summary: Carlos Callón pídelle ao Goberno galego que pida perdón por se apropiar "dunha conquista realizada pola presión social e na que non tivo absolutamente nada a ver". Insta a Feijoo a permitir que a materia de Tecnoloxía se imparta en galego.

A Mesa pola Normalización Lingüística e a a iniciativa Twitter en Galego acusan a Xunta de mentir sobre a súa implicación na decisión de Twitter de comezar o proceso para traducir a aplicación ao galego. A Mesa considera que o Goberno galego tenta apropiarse "dunha conquista realizada pola presión social" para "poder presentar un único adianto para a lingua en toda a lexislatura". A Mesa considera que o Goberno galego tenta apropiarse "dunha conquista realizada pola presión social" para "poder presentar un único adianto para a lingua en toda a lexislatura" A Xunta remitiu este xoves unha nota de prensa na que afirmaba que "o twitter falará en galego grazas a una campaña respaldada pola Xunta de Galicia". Porén, a Mesa e a iniciativa Twitter en Galego salientan que "se conseguimos que Twitter aceptase traducir ao galego, foi polo compromiso de moitos usuarios dende hai máis dun ano" e non pola acción do Goberno galego. Cando no pasado mes de maio se anunciou que Twitter se ía traducir a todas as linguas do Estado excepto ao galego, a Mesa enviou un comunicado no cal denunciaba o "absoluto desinterese da Xunta" e que "esta noticia por si soa debería supor a dimisión ou cesamento do secretario xeral de Política Lingüística". Carlos Callón engade que "apropiándose do traballo doutros e doutras, o Partido Popular tenta lavar a cara por esta lexislatura de interminábeis agresións contra o noso noso idioma". Propón que a Xunta derrogue o decretazo que prohibe impartir a materia de Tecnoloxía en galego nos centros de ensino A Mesa sinala que se o PP quere facer algo polo galego nas tecnoloxías pode "dar marcha atrás á súa decisión de non solicitar móbiles con opción de galego para o Parlamento, a pesar de que todo o mundo sabe que tales terminais con opción do noso idioma existen no mercado", ou derrogar o decretazo que prohibe impartir a materia de Tecnoloxía en galego nos centros de ensino".


Summary: A presidenta da Cámara disponse a formalizar a súa renuncia para incorporase ao Congreso co baltarista Miguel Santalices como unha das opcións máis viables para substituíla.

O mes de xaneiro era considerado "inhábil" no Regulamento do Parlamento ata que este foi reformado o pasado ano, momento no que a segunda quincena do primeiro mes do ano foi incluído no período ordinario da Cámara galega, isto é, no que xa se poden celebrar sesións ordinarias de todos os seus órganos, dende a Mesa ás comisións e ao pleno. Malia non atender as peticións dos grupos como AGE e BNG, que reclamaban reducir máis os períodos inhábiles -as alcumadas como 'vacacións' parlamentarias-, esta modificación facilitará a primeira tarefa que ten que acometer o lexislativo neste 2016: substituír á súa máxima responsable, Pilar Rojo. O vindeiro mércores, 13 de xaneiro, o Congreso dos Deputados, celebrará a sesión constitutiva da undécima lexislatura. Nese pleno Rojo sentará xa como deputada do PP por Pontevedra. Un día antes, o derradeiro para acreditarse como deputada no Congreso, renunciará na sesión da Mesa do Parlamento, xa convocada, á súa condición de parlamentaria e de presidenta en Galicia. Dado o estipulado nos artigos 6 e 7 da lei de eleccións ao Parlamento de Galicia, se non formalizase esa renuncia esta converteríase en automática por incompatibilidade sobrevida, toda vez que é legalmente inviable acumular a condición de deputada no Congreso e na Cámara galega. O vindeiro día 12 Rojo formalizará a súa renuncia Coa renuncia de Rojo activarase o procedemento para elixir á persoa que a substituirá na presidencia, isto é, como segunda autoridade de Galicia por tras do presidente da Xunta. Cabe agardar que no intervalo temporal que existirá entre o día 12 e o 26, cando o pleno elixirá a nova Presidencia, asuma as funcións o actual vicepresidente, Miguel Santalices, cuxo nome vén figurando, como informou este diario, na maior parte das cábalas para a substitución da presidenta saínte. A opción Santalices A opción do baltarista Santalices é unha das máis viables non só pola súa condición de actual vicepresidente. O ourensán é o deputado máis veterano da Cámara, e, con cinco lexislaturas ás costas, coñece polo miúdo o seu funcionamento, persoal e resortes. Asemade, nos seus case catro anos como vicepresidente -substituíu a José Manuel Baltar en 2012, cando o barón popular remudou o seu pai na presidencia da Deputación- dirixiu numerosos debates plenarios en ausencia de Pilar Rojo e considérase que outros perfís que están sobre a mesa, como o da vicevoceira popular, Marta Rodríguez Arias, terían máis dificultades para impoñer o seu criterio en plena tensión preelectoral. No entanto, a opción de Rodríguez Arias permitiríalles aos populares presentar a remuda en clave de "renovación" e evitar que o posto volva ter nome de home tras dez anos cunha muller na presidencia -antes de Rojo, a Cámara dirixiuna a socialista Dolores Villarino-. O nomeamento do baltarista Santalices é un dos máis viables por levar catro anos como vicepresidente e ser o deputado máis veterano da Cámara Así as cousas, Alberto Núñez Feijóo ten na súa man ditaminar quen conducirá o Parlamento ata a fin do mandato, decisión que, regulamentariamente, ten que concretarse nunha votación secreta e por escrito de todos os deputados e deputadas. Ante a posibilidade de que o nomeado sexa Santalices, cuxa designación obrigaría tamén a votar de novo o resto de postos da Mesa, actualmente ocupados polas socialistas Marisol Soneira e Concepción Burgo, na oposición xa xurdiron hai semanas as primeiras voces que advirten de que non aplaudirán a decisión. Foi, nomeadamente, o voceiro do BNG, Francisco Jorquera, quen advertiu de que "ante as prácticas de nepotismo de Baltar" e tras a denuncia dunha muller que acusa o líder ourensán de ofrecerlle un emprego a cambio de sexo, a "resposta" de Feijóo non debe ser "premiar o baltarismo elevando un coñecido baltarista á Presidencia do Parlamento". Paula Prado e Yolanda Díaz tamén deixan de ser deputadas no Parlamento para incorporarse ás Cortes A de Pilar Rojo non é a única marcha ás Cortes. O novo período de sesións en Galicia comezará tamén sen dúas deputadas máis: a popular Paula Prado marcha ao Senado e Yolanda Díaz, vicevoceira de AGE, é dende este venres deputada de En Marea. No caso de Díaz a súa substitución pode dar lugar a un novo episodio de tensión no seo de AGE, toda vez que, seguindo a orde da lista, correspondería a entrada da candidata número 5 pola Coruña, Mónica Fernández, quen en 2012 pertencía a Anova pero que agora é membro de Cerna. Alternativa terá que dispoñer, asemade, a quen corresponderá de agora en diante formularlle as preguntas ao presidente da Xunta na sesión de control, labor que veu exercendo Díaz.


Summary: Esquerda Unida e Espazo ecosocialista aseguran estar "en condicións" de concorrer de maneira conxunta ás eleccións europeas. @s ecosocialistas sumaríanse así á candidatura impulsada pola dirección federal de Izquierda Unida. A circunscrición eleitoral neses comicios é estatal.

No marco das negociacións que decorren nas últimas semanas cara ás eleccións europeas, Esquerda Unida reuniuse esta quinta feira con Espazo ecosocialista para avaliaren unha posíbel confluencia nestes comicios. Neste senso, ambas as dúas organizacións amosaron "un 100% de coincidencias" e mesmo avanzaron que están "en condicións" de concorreren de maneira conxunta, embora non abordaron a conformación da candidatura á que agardan se sumen outras formacións, principalmente Anova. Espazo Ecosocialista súmase á fronte ampla de IU Esta "non é unha alianza electoral", explicou o portavoz de Espazo ecosocialista, senón "un factor estratéxico para o cambio" que ha de "pivotar", insistiu Hermida, "arredor do xérmolo de AGE". Para EU e ecosocialistas é a coligación creada para as eleccións ao Parlamento galego "o núcleo" sobre o que xira o que definen como "suxeito político galego" e que se inserirá nunha candidatura estatal liderada por Izquierda Unida. Yolanda Díaz di que, segundo os inqueritos, a coligación liderada por IU estaría en condicións de incrementar a súa representación en Bruxelas Pola súa banda, a coordenadora nacional de Esquerda Unida, Yolanda Díaz, asegurou que os comicios do vindeiro mes de maio fan parte do "proceso destituínte" que se está a desenvolver no seo dunha Unión europea que "non vai mudar cara á un modelo social" e na que se adoptan, dixo, "o 80% das decisións" que atinxen aos sectores produtivos galegos. Representación galega nunha candidatura española Para a vice-voceira de AGE, "sería un erro" que "fixésemos deste momento a defensa dos nosos partidiños" e insistiu en "ter altura de miras" para que outras forzas políticas se sumen á proposta de IU. No entanto, afirmaron que "quen queira excluír que se exclúa", en clara alusión á negativa do BNG a confluír nunha candidatura con forzas que teñen o seu centro de decisión en Madrid. "Nós", subliñaron, "traballaremos para AGE concorrer como suxeito político galego", aínda que continúa no ar se a organización liderada por Xosé Manuel Beiras optará finalmente por se inserir na "fronte ampla non excluínte" promovida por IU ou, en troca, apoiará unha candidatura unitaria do soberanismo galego aberta ao concurso de forzas representativas das nacións catalá e basca. Neste senso, a coordenadora nacional de Esquerda Unida dixo que, segundo apuntan os inquéritos, a coligación liderada por IU nas europeas de 2009 (IU-ICV-EUiA-BA) incrementaría a súa intención de voto (do 3,7% ao 18,10%, segundo DYM Market Researh) e "contariamos con representación galega", aseverou Yolanda Díaz. Cumpre lembrar que os comicios ao Parlamento europeo desenvólvense nunha única circunscrición (estatal).


Summary: A Coordinadora Nacional de Anova, elixida na III Asemblea da formación, decidiu reducir os membros da Comisión Permanente, o seu principal órgano executivo, de 20 a 13. As áreas de maior relevancia, Coordinación e Organización, serán ocupadas por Raúl Asegurado e Iria Otero, respeitivamente.

A Coordinadora Nacional de Anova que saíu da asemblea que tivo lugar en Pontevedra no mes de marzo, e que se saldou cunha liorta entre algúns dos participantes, elixiu este sábado a Comisión Permanente, o seu órgano executivo. Segundo informa o partido capitaneado por Antón Sánchez, ocupa a área de Coordinación Raúl Asegurado, mentres que Iria Otero se encarga da área de Organización. Aliás, Gladis Afonso é a responsábel de Finanzas; Ana Ardiz, de Comunicación interna; Xiana López, das Relacións Políticas e Raquel Martínez, de Comunicación. Rebelión Cívica ocúpaa Brais Borrajo e Lara Rodríguez, edila en Lalín, é a encargada de Acción Institucional. Brais Rodríguez é o responsábel de Formación e Antón Dobao, de Iniciativas Programáticas, mentres que Valeria Vázquez dirixe Acción Feminista e Iván Rodríguez, Mocidade. Nun receso durante a Coordinadora Nacional, o portavoz de Anova apelou á necesidade de "utilizar as institucións para retroalimentar a rebelión cívica" e subliñou que "é tempo de traballar no seo da sociedade", en conexión cos "movementos sociais", coas "asembleas territoriais" e coas "mareas municipais, que están na primeira línea de loita nas institucións". Desta maneira, apostou en Anova como "unha ferramenta para trasladar as reivindicacións da rúa ás institucións". Antón Sánchez ten o reto de sumar as voces críticas co papel que desenvolveu a anterior dirección de Anova en relación a En Marea Antón Sánchez terá agora o reto de sumar as voces críticas co papel que desenvolveu a anterior dirección de Anova en relación a En Marea. En Marea En relación a En Marea, un día antes de que teña lugar o Consello das Mareas, Antón Sánchez chamou a fuxir de "debates nominalistas" e a "respeitar a normalidade e diversidade" á hora de elixir a coordinadora e a portavocía. O portavoz nacional de Anova sinalou que En Marea "é un espazo de unidade popular" que "non pode ficar nunha coligazón de partidos". "Non queremos ser un partido tradicional, queremos ser un movemento transformador", engadiu. "É moito máis complicado" adoptar decisións nun espazo onde conflúen diferentes culturas políticas, admite o portavoz de Anova O tamén viceportavoz parlamentar de En Marea admitiu que "é moito máis complicado" adoptar decisións nun espazo onde "conflúen diferentes culturas políticas" que en Anova. O partido instrumental celebra este domingo o Consello das Mareas, onde se debería dirimir quen vai ocupar a portavocía da formación, aínda que as diferenzas entre as correntes impiden que se teña chegado a un acordo. O propio Antón Sánchez explicou, en declaracións aos medios, que a orde do día do Consello das Mareas está incluída a elección da coordinadora e da portavocía ou portavocías. Porén, tamén salientou que a orde do día sairá adiante ou non en función de como transcorra a reunión.


Summary: A igrexa castrense de San Francisco celebra ás 12.30 unha cerimonia en recordo do ditador. É unha das 18 que terán lugar en todo o Estado e a única no noso país. Esquerda Unida anuncia que pedirá "explicacións" ao Ministerio de Defensa por ser responsable do tempo.

Ferrol quere deixar dunha vez de ser "del Caudillo" Ferrol é unha das 17 localidades de todo o Estado que contarán con misas en honor ao ditador A Igrexa castrense de San Francisco, en Ferrol, acolle ás 12.30 horas deste martes unha misa en homenaxe a Francisco Franco, no aniversario do seu falecemento. Trátase da única cerimonia que terá lugar en Galicia en recordo do ditador, dun total de 18 que se celebran en todo o Estado: Málaga, Almería, Cartaxena, Granada, Xaén, As Palmas de Gran Canaria, Lucena, Madrid (dúas), Sevilla, Valladolid, Zaragoza, Santa Cruz de Tenerife, Valencia, Zamora, Córdoba, Baeza e Ceuta, segundo consta nun listado publicado na web da Fundación Francisco Franco. Nesta páxina, ademais, o nome da cidade galega aparece coa forma que foi oficial durante a ditadura: El Ferrol del Caudillo. Esta misa na Igrexa de San Francisco vén celebrándose o 20 de novembro nos últimos anos "por el alma de Francisco Franco, José Antonio Primo de Rivera y todos los caídos por Dios y por España". En anos anteriores a xerarquía católica non puxo impedimentos á celebración destes actos nas súas igrexas, agás en Cataluña. En Ferrol, ademais, engádese o feito de que o acto litúrxico ten lugar nun templo castrense. Esquerda Unida anuncia que pedirá "as explicacións pertinentes ao Ministerio de Defensa, competente directo dos actos celebrados nunha iglexa castrense, como é o caso da Igrexa de San Francisco" Por este motivo Esquerda Unida Ferrol anuncia que pedirá "as explicacións pertinentes ao Ministerio de Defensa, competente directo dos actos celebrados nunha iglexa castrense, como é o caso da Igrexa de San Francisco". "Entendemos que non se pode permitir a celebración de ningunha actuación que faga apoloxía do fascismo", sinala a formación que manifesta a súa "repulsa" ante "este acto indecente que vai ter lugar na nosa cidade: Ferrol a secas". Esquerda Unida critica as "reiteradas provocacións da Fundación Franco en Galicia e neste caso o insulto á cidade de Ferrol, empregando un topónimo fascista e antidemocrático que pretende degradar ás vítimas do fascismo na cidade". A formación condena "o uso do topónimo que leva anos estigmatizando á cidade co apelido dun asasino que espoliou Ferrol co fascismo" e reivindica "o Ferrol de Concepción Arenal, o Ferrol da loita do naval no 72, de Amador e Daniel e o Ferrol das Mulleres do 10 de Marzo do 72 que tantos dereitos conquistaron, o Ferrol de Pablo Iglesias ou o Ferrol do Castelo de San Felipe que quere restaurar a memoria histórica democrática de loitadoras coma Amada García".


Summary: O desabastecemento dos compoñentes para a fabricación de vehículos levou a compañía a decretar numerosos paros nos últimos meses, algúns prolongados durante semanas. Desta volta, nun principio, a actividade cesará só na segunda e a terza feira da vindeira semana.

A factoría viguesa do grupo automobilístico Stellantis volverá parar toda a súa actividade na segunda e terza feira da vindeira semana, días 25 e 26 de abril, segundo informou a compañía aos representantes dos traballadores. Así, o Sistema 1 da fábrica deterá a súa produción estas dúas xornadas en todas as quendas. A previsión actual é que se reinicie a ensamblaxe de vehículos na devandita liña, onde se montan os Peugeot 301 e 2008, e o Citroën C-Élysée, a partir da cuarta feira, día 27, ás 6 horas. Pola súa parte, o Sistema 2 da planta de Balaídos, onde se producen principalmente as furgonetas das diferentes marcas do grupo, tamén parará todas as súas quendas na segunda e a terza. Stellantis segue sen retomar a produción en Vigo polo desabastecemento Con todo, Stellantis está a traballar na posibilidade de fabricar a partir da cuarta só o modelo B78 (o C4 Picasso), algo que será confirmado nas próximas horas. Segundo explicou Stellantis Vigo, estas paradas débense a "causas de forza maior" como consecuencia da falta de aprovisionamentos que arrastra desde un tempo atrás. De feito, a fábrica vén sufrindo esta situación varios meses debido á escaseza de chips semiconductores. A guerra de Ucraína provocou que xa falten outros compoñentes necesarios para os seus vehículos. Desta maneira, a factoría tivo que parar e arrincar en innumerábeis ocasións, chegando a estar varias semanas sen actividade. Nesta ocasión, o paro só durará dous días.


O prezo medio da luz para a clientela de tarifa regulada vinculada ao mercado maiorista cae este domingo 20% con respecto a este sábado, até os 112,75 euros por megawatt hora (MWh), segundo os datos provisionais do Operador do Mercado Ibérico de Enerxía (OMIE). Na poxa, o prezo medio da luz no mercado maiorista (o denominado pool) sitúase este domingo en 113,48 euros/MWh. O prezo máximo rexistrarase entre as 18 e as 19 horas, con 155,61 euros/MWh, mentres que o mínimo para a xornada, de 90,93 euros/MWh, dáse entre as 10 e as 11 horas. Iberdrola agochou as súas tarifas reguladas de luz e gas para evitar o acceso a prezos máis baratos A este prezo do pool súmase a compensación ás gasistas, que nesta ocasión é lixeiramente negativa, -0,73 euros/MWh, e que ten que ser abonada polos consumidores beneficiarios da medida, os consumidores da tarifa regulada (PVPC) ou os que, a pesar de estar no mercado libre, teñen unha tarifa indexada ou teñen que renovar o seu contrato. A 'excepción Ibérica' En ausencia do mecanismo da 'excepción ibérica' para topar o prezo do gas para a xeración de electricidade, o prezo da electricidade no Estado sería de media uns 121,24 euros/MWh, o que supón uns 8,5 euros/MWh máis que coa compensación para os clientes da tarifa regulada, que pagarán así un 7% menos de media. Bruxelas estuda estender a 'excepción ibérica' a toda a UE e aforrar 13.000 millóns de euros O 'mecanismo ibérico', que entrou en vigor o pasado 15 de xuño, limita o prezo do gas para a xeración eléctrica a unha media de 48,8 euros por MWh durante un período de doce meses, cubrindo así o próximo inverno, período no cal os prezos da enerxía son máis caros. O gas natural En concreto, a 'excepción ibérica' fixa unha senda para o gas natural para xeración de electricidade desde un prezo de 40 euros/MWh nos seis meses iniciais (até o 15 de decembro), e posteriormente, un incremento mensual de cinco euros/MWh até a finalización da medida.


Summary: Analizamos os viños Alán de Val e Lobarzán

Rematar o ano con tintos galegos Oremate deste 2020 é un bo momento para suxerir a proba de tintos galegos e o apoio á produción agraria máis achegada a nós. Calquera persoa con hábitos gustativos "madeirizados" no consumo de crianzas doutras zonas, pode atopar pracer en tintos galegos elaborados en barrica. Castes Nobres ten un leve paso por barrica de carballo americano, achegando a complexidade da madeira sen tapar as notas primarias. Brancellao, caíño e sousón forma a combinación varietal desta obra dos irmáns Sánchez, procedente da finca A Costiña na Rúa, en Valdeorras. Alán de Val Castes Nobres 2014 / DO Valdeorras / Alán de Val / 16 euros O mundo dos "mencías" sen mencía "Omencía" converteuse no viño tinto galego por antonomasia, pero é numerosísima a cantidade de variedades de uva tintas galegas, e de tintos sen a mencía. Hoxe temos como exemplos un plurivarietal (Castes Nobres) e un monovarietal de bastardo. Bastardo ou merenzao usábase en mestura con outras para elevar o grao alcólico dos viños e mellorar a aromática. Nas elaboracións en solitario sorprende pola baixa intensidade de cor, con aparencias asalmoadas e agrada pola elegancia dos seus aromas e a súa finura. Riqueza de patrimonio vexetal! Lobarzán Isaura Bastardo 2018 / DO Monterrei / Castro de Lobarzán / 27 euros


Summary: Os titulares de Pesca da Galiza, Asturies, Cantabria, Euskadi e Andalucía amosaron o seu apoio unánime ao Executivo estatal de cara a presentar un recurso contra o veto da pesca de fondo en 87 caladoiros do Atlántico por parte da Comisión Europea. Ademais, o sector pesqueiro abriu a porta a realizar mobilizacións.

Os Gobernos da Galiza, Cantabria, Asturies, Euskadi e Andalucía apoiarán e sumaranse ao recurso que o Ministerio de Pesca do Executivo estatal prevé tras o veto de Bruxelas á pesca de fondo en 87 zonas do Atlántico entre Irlanda e o golfo de Cádiz. A Comisión de Pesca da UE elude debater o veto á pesca de fondo Os titulares de Pesca destes Executivos consideraron que é unha decisión "inxusta", adoptada "en contra" do regulamento de augas profundas e sen contar con informes "actualizados". A conselleira galega do Mar, Rosa Quintana, queixouse de que a decisión da Comisión europea "colleunos a todos moi por sorpresa", segundo dixo, xa que ademais publicouse "sen máis" revisión, votación ou consulta, no que resumiu como "un acto de mala fe". Gonzalo Rodríguez: "A pesca europea non cobre a demanda de medio ano" De aí o apoio "unánime" ao Estado e ao Ministerio de cara á presentación do recurso anunciado, "de palabra e de sinatura", xa que as Consellarías están dispostas a buscar argumentos cos que complementar a alegación estatal ao veto europeo. Pola súa parte, o ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación do Estado español, Luis Planas, mostrouse favorábel a presentar un recurso ante o Tribunal de Xustiza da Unión Europea (TXUE) contra o veto á frota de fondo, unha vez que a Comisión rexeitou a súa petición de suspensión e revisión. "Estamos a traballar cos servizos xurídicos do Estado", apuntou. Recollida de sinaturas impulsada polo sector O presidente da asociación de armadores Pescagalicia-Arpega-Obarco, Severino Ares, no contexto dun acto na Coruña xunto coa alcaldesa da cidade, Inés Rei, o presidente da Deputación da Coruña e líder do PSdeG, Valentín González Formoso, e o delegado da Xunta na Coruña, Gonzalo Trenor, tachou de "atropelo" o veto da Comisión Europea á pesca de fondo en 87 caladoiros do Atlántico e advertiu da paralización de actividade "a curto prazo" de frota afectada, así como das consecuencias para outras industrias auxiliares e para as persoas consumidoras. O veto sobre a pesca de fondo podería deixar 816 millóns de perdas económicas Con respecto ás iniciativas que porán en marcha, ademais dunha recollida de sinaturas, Ares non descartou protestas para "facerse ver". "O comisario europeo está teimudo en facer de menos a pesca en Europa", dixo sobre o comisario de Medio Ambiente, Océanos e Pesca, Virginijus Sinkevicius. "Os primeiros preocupados polo estado dos recursos somos nós", dixo defendendo o labor do sector pesqueiro e rexeitando que existan argumentos para aplicar unha medida deste calado. "É unha barbaridade e é aniquilar moitas zonas que dependen da pesca", manifestou Ares.


Summary: Bieito Lobeira denuncia "o desprezo do Partido Popular" polo idioma galego e avanza que se non cambia esta política, "o BNG rachará con todos os acordos en materia lingüística" volvendo á situación do ano 2004

O portavoz de Política Lingüística do BNG, Bieito Lobeira afirmou hoxe, en sede parlamentaria, que o Goberno do Partido Popular mantén "unha posición belixerante e de desprezo" co idioma galego polo que de non mudar esta política, "voltaremos á situación de hai 30 anos" con mobilizacións sociais e a golpe de "pincel e spray". Lobeira compareceu perante os medios de comunicación para presentar a moción nacionalista que será debatida proximamente no Parlamento galego destinada ao cumprimento do Plano Xeral de Normalización da Lingua Galega. Última oportunidade O nacionalista afirmou que, "esta é a última oportunidade que ten o Partido Popular para rectificar a súa política nesta materia" e engadiu que de non producirse un acordo na moción, "o BNG romperá calquera tipo de acordo ou interlocución co PP". Neste sentido, engadiu que, "nós non imos ficar sos na defensa duns acordos que sistematicamente son desprezados polo Goberno" e reiterou que de darse esta circunstancia, "voltaremos á situación previa ao ano 2004" para restituír a lingua galega alá onde quede excluída. O parlamentario tamén se referiu ao título do poema de Rosalía de Castro "a xustiza pola man" para responder a un modelo que o Partido Popular pretende impoñer como acontece coa nova sinalización turística que a todas luces, vulnera a toponimia galega, "rexeitamos este modelo e responderemos para que non se aplique" Hipocrisía do PP no Día das Letras Galegas O parlamentario do BNG arremeteu contra o que denominou " hipocrisía do Partido popular" pola que o Presidente da Xunta "acomplexado pola súa condición de galego" reconverterase nun galeguista o 17 de maio, Día das Letras Galegas mais pasadomañá, dixo, "Feijoo e o Goberno galego renegarán do seu idioma". Para Lobeira, o Presidente Feijoo derramará mañá "bágoas de crocodilo" ao referirse a Valentín Paz Andrade porén despois, "seguirá combatendo día a día a lingua galega". O nacionalista reclamou a necesidade de "restituír o galego" e manifestou que e o obxecto da moción presentada hoxe persegue que "o Partido popular levante o veto a lingua galega, posto en marcha dende que Feijoo accedeu ao Goberno". Cumprir a legalidade en materia lingüística Lobeira concluíu a súa comparecencia reiterando parte dos puntos incluídos no texto entre os que destacou: o uso da lingua galega na súa forma escrita e oral no desempeño da responsabilidade pública dos conselleiros e conselleiras, cargos públicos, sociedades e institucións análogas, garantir o uso oficial da toponimia galega, restituír a dobraxe ao galego na programación infantil, derrogar o Decreto do Plurilingüismo e cumprir o estabelecido no Plano Xeral de Normalización da Lingua Galega.


Summary: O titular do executivo galego defende a entrada da Galiza na nova normalidade mais chama á prudencia xa que o virus segue a circular.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, confirmou que Galiza comezou a revisar todas as medidas adoptadas por mor do coronavirus para realizar unha nova normativa integral de cara aos próximos meses. Así, avanzou que será un verán con "restricións", debido a que aínda que estamos no "final" da pandemia, aínda hai "virus" e segue "infectando" diariamente. "Este verán vai haber restricións", subliñou. Neste punto, dirixiuse á xente moza e, especialmente, á rapazada que estes días conclúe as probas de acceso á universidade para lembrarlle que se abre un período de "lecer" que den usar con "con prudencia" para poder "gozar todo o verán". "O risco de contaxio existe", aseverou. Bares de viños En concreto, o presidente galego sinalou os "bares de viños nos que é moi difícil" observar as medidas de distancia social de 1,5 metros, que son "sen dúbida un foco de risco moi superior". O presidente da Xunta remarcou que neste momento, Galiza non conta con "argumentos epidemiolóxicos" para manter as limitacións nas reunións ou a prohibición de encontros entre a 1 e as 6 da madrugada. Esta evolución favorábel, explicou, referenda a decisión de levantar estas medidas desde este sábado. Porén, pediu prudencia á cidadanía. Recomendacións, non obrigas Sobre o cambio de postura do Ministerio de Sanidade que supuxo deixar sen efecto as medidas publicadas o pasado sábado no Boletín Oficial do Estado (BOE) con restricións para a hostalaría Núñez Feixoo declarou que "o acordo de onte era o que perseguiamos cando nos opuxemos". "A cogobernanza ten que ser real", dixo, un "acordo pacífico e tranquilo", no que se recolle algo "tan elemental" como que as medidas teñen que "ser proporcionais" á situación epidemiolóxica. Neste sentido, o presidente galego remarcou que este principio de "proporcionalidade" foi o "manual de xestión interna da Galiza" na xestión da pandemia e defendeu que a Xunta seguirá traballando na mesma liña, "co mesmo manual": "comité clínico, valoración, consenso co Goberno, rolda de prensa e Diario Oficial da Galiza".


Summary: "Sobre a vida hai distintas concepcións e eu non iría nunca nunha coligación con Bildu". Foi así como respondeu o presidente da Xunta ás preguntas formuladas por BNG e PSdG-PSOE a respeito da contrarreforma da lei que se prepara en Madrid.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, botou man da coligación eleitoral conformada polo BNG e EH Bildu para as eleccións europeas para botar balóns fóra nas preguntas que as catro forzas da oposición no Parlamento galego lle formularon a respeito da contrarreforma da lei do aborto. "Sobre a vida hai distintas concepcións e eu non iría nunca nunha coligación con Bildu", espetou Feijóo cando tomou a palabra para responder de maneira conxunta todas as cuestións formuladas por BNG, AGE e PSdG-PSOE, insinuando que o Bloque irá a Europa da man dunha organización política que, ao entender do PP, non respectaría o dereito á vida. Así as cousas, Feijóo apelou a un "consenso intelixente aínda que sexa de mínimos" a respeito do anteproxecto filtrado polo Goberno español e que non foi presentado aínda nen no Consello de Ministr@s. Se a anterior era a resposta con que esquivaba preguntas lanzadas polo nacionalista Francisco Jorquera --como se "de verdade pensa que un óvulo fecundado ten os mesmos dereitos que unha muller?"-- ao voceiro do PSdG-PSOE, José Luis Méndez Romeu, respondeulle, directamente, cunha mentira. A lei de 2010 foi aprobada pola maioría d@s deputad@s no Congreso Dixo Feijóo que a reforma que na lei do aborto se acometeu en 2010 "nen a levaban no programa nen conseguiron o consenso das Cortes". Porén, o texto da lei foi aprobado por 184 votos a favor no Congreso d@s deputad@s --oito por riba da maioría absoluta-- e aparecía incluido no programa con que José Luis Zapatero se presentou ás eleccións "coa finalidade de garantir a calidade no acceso e a calidade desta prestación sanitaria, tal e como aparece no devandito documento. Finalizada a intervención de Feijóo, a vicevoceira de AGE, Yolanda Díaz, encetou a interpelación ao presidente da Xunta --sobre corrupción-- recomendándolle un libro, O contrato sexual, sobre o control das mulleres a través da sexualidade. Malia que o mandatario galego misturou as eleccións europeas co aborto sen que ninguén o chamase á orde, a presidenta do Parlamento, Pilar Rojo, si lle esixiu a Díaz que se centrase no tema da súa pregunta.


Summary: A caída das retribucións salariais ten acadado en 2020 máximos históricos na Galiza após marcar unha contracción de 4,3%, só comparábel ás cifras da Gran Recesión. Ao tempo, asístese a unha acentuación das tendencias presentes na formación social galega nas últimas décadas, significándose a perda de peso das rendas dos traballos fronte ás do capital, cuxa consecuencia máis importante é un aumento inédito da desigualdade social, cun crecemento de 2,9 nun só ano no índice de Gini. Mulleres e mozos levan a peor parte neste contexto.

A caída das retribucións salariais tense situado en máximos en 2020. Segundo un estudo que vén de facer público o Instituto Galego de Estatística (IGE), os salarios téñense reducido na Galiza no pasado exercicio en 4,3%, rexistrando unha baixada só superada en toda a serie histórica en 2012, cando asinan unha contracción de 6,5%. Neste sentido, as cifras do ano da pandemia veñen pór remate a catro ano de alzas consecutivas dos salarios, tras unha desvalorización do seu valor de 11,3% entre 2009 e 2014 e unha alza moi moderada no período seguinte, que sitúa as remuneracións das e dos traballadores moi por baixo dos valores en prezos constantes de 2009 e dá conta do alcance da perda do poder adquisitivo. A caída dos salarios por baixo da media europea A perda de poder adquisitivo dos salarios galegos durante a pandemia supera a media da Unión Europea. Así, para o caso do Estado español, a baixada do salario dos galegos está por riba de estremeños, andaluces, cataláns e leoneses, aragoneses, navarros, cántabros, rioxanos e murcianos. Se exceptuamos a anomalía vasca, só fican por riba da Galiza aquelas áreas do Estado cun amplo peso da na súa estrutura produtiva da actividade turística, onde o comportamento do sector xera distorsión nos números finais. O estudo presentado polo Instituto Galego de Estatística o pasado 4 de xuño certifica o aumento da fenda salarial entre Galiza e o Estado. Así, o IGE sinala que en 2020, a remuneración salarial por hora traballada na Galiza sitúase en 19,1 euros, mentres no conxunto estatal acada 21,1 euros e na media da Unión Europea 24,9 euros. Sendo en 2009 a contía da hora traballada na Galiza de 15,7 euros, a suba dos salarios na última década é de 3,4 euros, unha cifra moi inferior á da inflación acumulada no período, o que dá conta, ao tempo, da diminución do poder de compra dos traballadores, que só se mantivo co recurso ao endebedamento. A pandemia está a acentuar as tendencias sociais de desigualdade As rendas do traballo non deixan de ceder posicións fronte ás do capital. Así, o relatorio do IGE, sinala que as rendas do traballo representan na Galiza, a 31 de decembro de 2020, 46 % do Produto Interior Bruto (PIB), exactamente dous puntos menos que en 2009, ano da chegada á presidencia da Xunta de Alberto Núñez Feixoo. Naquela altura, as rendas do capital significan 52% do PIB galego, fronte a 54 % de 2020, nunha clara mostra da perda de poder adquisitivo dos asalariados galegos, quen rexistran unha das peores distribución das rendas do espazo estatal e europeo. As relacións capital/traballo marcan a desigualdade Galiza rexistra tamén nesta variábel unhas cifras peores que o Estado español e que a Unión Europea. Sen ir máis lonxe, as rendas do traballo significan na media estatal 48,2% do PIB, máis de dous puntos por riba da porcentaxe galega, malia partillar unha mesma lexislación laboral e contar cunha poboación máis envellecida, onde o impacto da desvalorización interna é inferior. As diverxencias son maiores cos Estados da Unión Europea, onde as achegas do factor traballo á conformación do PIB sitúase en 48,9%, marcando unha diferenza de practicamente tres puntos coa Galiza. A relación entre as rendas do capital e do traballo é un dos principais indicadores para medir as desigualdades sociais. A este respecto, Tomas Pikkety no seu volume O capital século XXI escribe que "o aumento sostido na participación das rendas do capital no PIB permite explicar en gran medida o pronunciado aumento da desigualdade na distribución persoal da renda do mercado, (antes de impostos e gasto público) que se observa na maioría dos países nas últimas décadas, o que formula enormes retos no terreo da cohesión social". O serbio Branko Milanovic, outro dos economistas de referencia nas investigacións sobre a desigualdade, advirte das implicacións macroeconómicas da baixada das rendas do traballo polos seus efectos na caída do consumo. Neste sentido, sinala que "a distribución entre as rendas do traballo e do capital adoita ser un primeiro indicador para analizar a posíbel creación de desigualdades sociais. As rendas do capital están máis concentradas na poboación que as do traballo, polo que se o peso da retribución do traballo cae e a do capital aumenta, a desigualdade entre a poboación é probábel que aumente tamén". Os pobres, máis pobres A caída das rendas do traballo é maior naqueles sectores cunha menor retribución salarial. Así, un estudo, elaborado polos economistas da Universidade Complutense Raquel Sebastián e Gabriel Rodríguez e o profesor de Oxford Juan Cesar Palomino e titulado Efectos de la Covid-19 sobre la desigualdad y la pobreza en España, sinala que na Galiza "a perda salarial dos pobres é de 18,7%" desde o comezo da pandemia, unha tendencia que se repite no conxunto do Estado e evidencia un impacto diferente da crise en función do nivel de renda. Neste sentido, destacan que "os individuos que xa eran pobres antes da Covid-19 sofren as maiores perdas salariais" e conclúen que "se agrava a situación de pobreza dos traballadores que xa eran pobres antes da pandemia". A remuneración salarial por hora traballada na Galiza é 2 euros inferior á estatal Raquel Sebastián, Gabriel Rodríguez e Juan Cesar Palomino significan que a pobreza ten aumentado na Galiza desde o comezo da pandemia en 8% e a desigualdade en 2,9 no índice de Gini. Nesta liña, afirman que con anterioridade ao comezo da pandemia o índice de Gini sitúase en 39,5 pasando na actualidade a 42,4. Segundo estes autores o crecemento da desigualdade na Galiza é idéntico ao de Asturias e Estremadura e superior ao de Navarra, Madrid, A Rioxa, Castela e León, Canarias e Cantabria, colocándose o país moi por diante da media de toda á área norte peninsular. A pandemia está a acentuar as tendencias presentes na sociedade, confirmando a tendencia á feminización e a xuvenilización da desigualdade. Neste sentido, Sebastián, Rodríguez e Palomino sinalan que a desigualdade na Galiza é sete puntos superior nas mulleres que nos homes, superando en dous puntos a estes en risco de exclusión e pobreza. A caída das rendas do traballo A caída das rendas do traballo é unha tendencia xeneralizada nas economías dos centros capitalistas desde a restauración neoliberal de comezos da década dos 80. Neste sentido, a economista Carmen Vizán considera que as causas desta situación se derivan entre outros factores dos "procesos de privatización da actividades produtivas desenvolvidas no sector público e da desregulación dos mercados", da "crecente liberalización internacional dos mercados de produtos, de traballo e de capital", da "intensificación dos procesos de concentración empresarial" e da "tendencia á financeirización da economía". A xestión dos poderes públicos da Gran Recesión vén agudizar este proceso. A este respecto, Ignacio Álvarez Peralta destaca que "o recurso á desvalorización interna por parte dos Gobernos europeos como instrumento para facer fronte á crise vai provocar unha redución sen precedentes dos salarios". Ao tempo, apunta que "a sucesións de reformas laborais inspiradas na doutrina neoliberal supón a existencia dunha relación negativa entre salarios e emprego, que se concreta nunha redución do peso dos salarios na renda nacional e por conseguinte nun aumento da pobreza e da desigualdade". A propia Organización Internacional do Traballo (OIT) ten responsabilizado da perda do poder adquisitivo ás diversas reformas laborais executadas polos Executivos de Rodríguez Zapatero e Mariano Raxoi. Así, nun informe elaborado en 2016, sinala, en relación ao Estado espñol, que "a menor densidade sindical, a desregulación laboral, o deterioro da lexislación protectora dos traballadores así como a perda da centralidade da negociación colectiva na fixación dos salarios estaría debilitando a capacidade dos traballadores e das traballadoras para obter salarios acordes coa produtividade".