Summary: Traballadores e traballadoras do servizo marcharon en Compostela contra os recortes de persoal -malia ser a única empresa pública con beneficios- que poñen en perigo o servizo, con especial incidencia no rural.

"Co persoal actual é totalmente imposible e cada día quedan cartas sen repartir". Traballadores e traballadoras de Correos marcharon este sábado polas rúas de Santiago de Compostela para esixir que se garanta a repartición diaria de correspondencia. Os representantes dos sindicatos CIG e CGT pediron que a empresa pública contrate o "persoal necesario" despois de continuos recortes e da falta de substitucións "para cubrir baixas, vacacións ou calquera tipo de eventualidade". A manifestación partiu da Porta do Camiño baixo o lema 'Sen carteiros non hai Correos' e rematou fronte á oficina de Correos na rúa do Franco. Aseguran que está a incumprir a súa obriga de "repartir diariamente, cinco veces por semana, a correspondencia en todo o Estado español", segundo recolle Europa Press. Consideran que "o fin último é deixar de prestar o servizo diariamente e pasar a facelo cada tres días", criticaron as forzas sindicais. Recordaron que Correos "é a única empresa pública que tivo beneficios no últimos exercicio coñecido". En 2013, os beneficios foron de 48 millóns de euros. "Entendemos que non hai ningunha escusa para que contrate á xente necesaria para prestar un servizo postal universal", apuntaron, para advertir de que "é o último roubo dun servizo público, que prevén privatizar". Desde o ano 2009, até 15.000 persoas resultaron despedidas dun cadro de persoal de 60.000. O secretario de CGT, Xan Xove, apuntou que se trata dun "ERE encuberto". Unha situación que prexudica de forma especial ás zonas rurais. "A perda do servizo postal no rural é un drama tremendo porque se ninguén ten a obriga de levalo desde un servizo público, moi dificilmente o fará unha empresa privada", manifestou o representante da CIG, Anxo Álvarez. Puxo como exemplo que o repartimento no rural de Compostela recae sobre nove persoas cando hai uns anos eran 14. # ManifestaciónCompostela #SenCarteirosNonHaiCorreos #Correos #PorUnServizoPúblicoPostal #CorreosPúblico pic.twitter.com/8KiR7fWirk— CGT A Coruña (@CGTACoruna) 20 junho 2015


Summary: A vicepresidenta económica, Nadia Calviño, respostou desde a comisión de Reconstrución no Congreso ás condicións previstas por Bruxelas para acceder aos fondos pospandemia da UE, anunciando que se elaborará un plan de reformas baseado en seis grandes eixos, a executar durante os vindeiro anos.

A vicepresidenta de Asuntos Económicos, Nadia Calviño, apostou esta quinta feira, 28 de maio, na comisión de Reconstrución no Congreso pola posta en marcha dun "plan de investimentos e reformas" para "impulsar o crecemento e a transformación da economía" no Estado durante os vindeiros dous anos. Seis son os eixos ou "pactos" en que se baseará o plan: transición ecolóxica e economía 'verde'; o emprendemento e a transformación dixital; un pacto polo emprego e a formación profesional; outro pola ciencia, que eleve o seu investimento polo menos a 2%; un pacto polos servizos públicos; e un sexto polo rural e contra o despoboamento. Calviño subliñou que as "reformas" que debe conter ese plan requirirán "un importante volume de investimento público e privado" e espera encadralas dentro do plan de recuperación que aproben as institucións da Unión Europea. En todo caso, recoñeceu que as medidas para afrontar as consecuencias da crise implicarán altos custos e lastrarán as contas públicas. O anuncio das reformas chega un día após a Comisión Europea ter presentado o seu plan de recuperación, en que se combinan axudas en forma de transferencias a fondo perdido con préstamos. O compromiso do Goberno co plan de reformas de Calviño é un 'si' á condición de Bruxelas, que precisou que para acceder a 560.000 millóns dos 750.000 anunciados, cada Estado tería que presentar plans de reformas aliñados coa política da UE. Iglesias, en contra da nacionalización de Alcoa Os despedimentos na planta galega de Alcoa e na catalá de Nissan entraron tamén na comisión de Reconstrución do Congreso. O Bloque Nacionalista Galego e Esquerra Republicana de Catalunya expuxeron a posibilidade de nacionalizar esas fábricas para evitar a perda dos postos laborais. O vicepresidente do Goberno, Pablo Iglesias, recoñeceu que xuridicamente si sería posíbel nacionalizar, mais matizou que non sería partidario, xustificando que se poderían "socializar perdas para logo privatizar beneficios". A crispación reina na terceira comisión para a Reconstrución Por terceira vez, a formación ultraespañolista Vox abandonou a comisión para a Reconstrución no Congreso. A primeira marcha aconteceu para protestaren polo sistema de votacións e a segunda para rexeitar que o Goberno español asinase a derrogación da reforma laboral con EH Bildu. Abandonaron a reunión cando o vicepresidente do Executivo español, Pablo Iglesias, sinalou que a Vox "lle gustaría dar un golpe de Estado". O presidente da comisión, Patxi López (PSOE), desculpouse por non ter parado a crispación. Con todo, logo de que a vicepresidenta Nadia Calviño expuxera o seu plan económico, a gresca tornou. O dirixente de Unidas Podemos, Enrique Santiago, acusou López e a mesa da Comisión de gardar silencio ante os ataques que a súa forza recibiu durante a intervención de Vox.


Summary: maría Pilar García Negro (Lugo, 1953) vén de recoller nun volume parte da obra édita de Carvalho Calero, autor dedicatario do Día das Letras Galegas 2020. Política, escritora, sociolingüista e profesora honoraria da UDC e da Universidade Senior, Pilar García Negro érguese como unha das maiores coñecedoras da vida e obra de Carvalho Calero. Agora, en A ciencia ao servizo da nación, García Negro xunta conferencias, discursos, ensaios e até un pregón, arroupados por un estudo introdutorio e apéndices fotográficos e documentais, que dan conta do cerne desta obra, da figura do autor e do contexto histórico‑social en que lle tocou vivir. Conversamos con ela ao respecto. Eis un estrato da entrevista publicada no número 375 do Sermos Galiza.

A ciencia ao servizo da nación é unha antoloxía que reúne textos moi diversos de Ricardo Carvalho Calero. Unha obra representativa que reproduce, en certo modo, a editada por vostede dez anos atrás, no centenario do nacemento de Carvalho Calero. Abarca un arco temporal de cincuenta e sete anos e xunta artigos publicados en Nós, A Nosa Terra, Grial, Agália, Boletín da RAG, La Voz de Galicia, El Progreso ou Faro de Vigo. A que responde esta edición? Hai dez anos, cando ideei a composición dun libro sobre Carvalho Calero, desbotei a idea inicial de estenderme sobre a súa filosofía lingüística, sobre a importancia basilar da súa Historia da Literatura –toda esta arquitectura, tan rica, fecunda e pioneira– porque me decatei de que ía ser máis produtivo oferecer unha escolma da súa obra científica e tamén ensaística e de divulgación que non fora reeditada. Falece en 1990 e nesas dúas décadas eu utilicei profusamente obra del nas miñas aulas a base de fotocopias de libros editados en vida ou postumamente. Pareceume moito máis oportuno achegármonos ao coñecemento dunha parte da súa obra, e implicitamente tamén da súa personalidade, a través desa antoloxía de estudos, ensaios e artigos de divulgación. No esquema que escollín xa daquela, e a edición actual mantén esa composición, temos 48 textos que abranxen un arco temporal de cincuenta e sete anos, e comprenden, por exemplo, oito artigos dos anos '30, nove dedicados a Rosalía de Castro, un a Pondal, un a Curros, un a López Ferreiro, un a Cabanillas, un a Risco, catro a Castelao, un a Otero Pedrayo, un a Luís Seoane, un a Cunqueiro e dez á lingua, á situación sociolingüística e sociopolítica da lingua galega nesa década decisiva dos anos '80, onde el tivo unha intervención publicística fundamental para coñecer as limitacións absolutamente represivas da lexislación constitucional. A primeira parte da escolla ten moito a ver con dar a valer o papel del xa como estudante e como magnífico orador e escritor nos primeirísimos tempos da súa intervención pública en Ferrol e en Compostela. Despois do grave e terríbel hiato da Guerra Civil española, do cárcere, do seu retorno a Galiza en 1941, damos cronoloxicamente o salto aos anos '50. Escollín personalidades da literatura e da historia galega fundamentais polas que el demostrou un entusiasmo crítico particular. Aí temos que encadrar claramente Rosalía de Castro, Castelao, Cabanillas e Otero Pedraio. Na última parte, esa súa intervención pública a través de artigos en prensa dedicados á situación da nosa lingua é fundamental, tanto para poñer á vista ás contradicións da propaganda oficial como para aclarar a idea de que non hai pobos naturalmente bilingües ou para defender o reencontro do galego co seu consanguíneo, o portugués, en toda a súa extensión. Vostede afirma que o abano temático e publicístico é amplísimo, mais fía que se trata dun "espello, un só, dos moitos que configuran a súa personalidade e obra". A súa vontade era transmitir unha imaxe plural e aberta de Carvalho Calero? Imos aclarar que, do seu tempo, dos intelectuais (aínda que a el esta palabra non lle gustaba nada) da súa xeración, non ten parangón posíbel. É o escritor que ve escurecida a súa obra de creación literaria, como poeta, como narrador, como dramaturgo, por unha noción, un pensamento e unha vontade moi firmes de servizo a nación, á Galiza, que se traduciu en obras fundamentais como a Gramática elemental del gallego común, de 1966, ou a Historia da Literatura Galega Contemporánea, coa primeira entrega en 1963, e posteriormente ampliada. Para alén disto, ducias e ducias de estudos, de ensaios, de monografías, de artigos, fundamentais para iluminar cun rigor e unha erudición admirábeis a literatura galega como arte senlleira, e que insisto, non teñen comparanza nas personalidades do seu tempo, con aspectos de obras e autores fundamentais da nosa literatura, ben entendido que a literatura actuou nos nosos clásicos como metonimia da nación no seu conxunto. Unha vez xubilado da Cátedra da Universidade, nesa derradeira época de vida, realizou circularmente un retorno a aqueles seus primeiros tempos como interveniente, como o mellor orador entre os novos, político e literario. Esta volta levouno, como digo, a unha intervención continuada na prensa diaria, con artigos claramente de vocación masiva, e a unha intervención constante con todo o bloco de cultura galega non oficial e moi activa. Aí a colaboración foi absolutamente xenerosa, desinteresada e continuada, con asociacións culturais como O Facho ou Alexandre Bóveda, noutras de lugares ou vilas moito máis pequenas, por suposto con AGAL, en publicacións como A Nosa Terra, en asociacións pedagóxicas como a AS‑PG, clausurando o encontro que deu lugar en abril de 1986 á Mesa pola Normalización Lingüística, ou tendo a satisfacción de receber a primeira homenaxe que se lle fixo, a cargo da Sociedade Cultural Medulio, en Ferrol, xa en 1981. Isto en contraste coa proscrición coñecida e da que tamén se fala no libro, por parte da oficialidade. Non podemos perder de vista que todo acontece nun tempo histórico fundamental para a Galiza, aquel que enfronta a solución constitucional coas necesidades políticas definidas polo nacionalismo galego. [Podes ler a entrevista íntegra no número 375 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: A falta de persoal e a precariedade fan colapsar o hospital pontevedrés.

Persoas que acoden ao servizo de Urxencias do Hospital Montecelo de Pontevedra están a soportar longas horas de agarda en cadeiras, sen seren trasladadas a camas. Nalgúns casos os tempos de espera mesmo superan as 24 horas. As causas atópanse no incremento de casos afectados pola Covid-19, mais tamén nunha falla de medios derivada da carencia de persoal e a falla de espazos, factores todos eles que provocan que varias plantas se atopen fechadas. Así pois, como sinala a Nós Diario Ramón Otero, enfermeiro de Urxencias nese hospital e delegado do sindicato CIG-Saúde, o colapso non se debe a unha cuestión "imprevisíbel", pois é algo que "vén de atrás". Este profesional relata que o centro ten varias plantas bloqueadas, unhas porque están reservadas para contaxios de coronavirus, mais outras, como a de Medicina Preventiva M3, porque existe falla de persoal, cuestión que Otero achaca á temporalidade que caracteriza os contratos de Enfermaría na área sanitaria de Pontevedra. "Temos unhas Urxencias dun hospital de hai 30 anos", lamenta, ao tempo que enxalza o labor profesional do persoal. En canto á falla de espazos e á promesa da Xunta de ampliar o hospital coa construción do denominado 'Gran Montecelo' a solución "non deixa de ser para o longo prazo, non arranxa o problema do inmediato", xa que as obras levarán o seu tempo. Outro profesional de Montecelo co que conversou este medio cualifica a contratación que se fai na área sanitaria pontevedresa de "desastrosa. Ninguén pode aceptar estas condicións laborais e de temporalidade". Aliás, entran en xogo os convenios coa privada. "O outro día chegou unha persoa cunha rotura de perna, e como as camas de Traumatoloxía estaban ocupadas, derivouse o caso ao hospital privado Quirón Salud Miguel Domínguez, de Pontevedra. Eis o negocio". Surto no Hospital de Lugo A área de Traumatoloxía do Hospital Universitario Lucus Augusti (Lugo) rexistrou un surto de coronavirus que afecta un total de seis persoas, das que dúas son pacientes, tres son auxiliares e o restante, un médico. Está "todo controlado", din desde o hospital, tendo en conta que "se actuou segundo o protocolo". As persoas afectadas e os seus contactos atópanse en corentena e realizouse un cribado a través de probas PCR a todas as persoas do servizo de Traumatoloxía.


Summary: A arte tradicional vén de ser excluída da prohibición de redes de deriva na Comisión de Medio Ambiente do Parlamento Europeo tras a presión que a delegación do sector liderado polo BNG fixo na Eurocámara.

O xeito vén de gañar a súa primeira batalla logo de que a Comisión de Medio Ambiente do Parlamento Europeo decidise excluír esta arte tradicional galega da prohibición de redes de deriva. A comisión de Medio Ambiente da Eurocámara debateu sobre o relatorio elaborado polo eurodeputado italiano Marco Affronte sobre o futuro regulamento que prohibirá o uso nas augas comunitarias das redes de deriva, unha arte de pesca agresiva na que, por mor da información serodia dende os gobernos galego e central, a Comisión Europea incluíu tamén ao xeito. Tras o encontro mantido co sector o pasado decembro a instancias do BNG o propio Affronte era partidario de que o veto non afecte a este sector tradicional de Galicia, se ben agora esta vitoria para o sector galego deberá ser ratificada polos membros do organismo parlamentario. Foron aceptadas tres das emendas presentadas polo BNG para salvar o xeito da prohibición Tal e como destacou a representante do Bloque en Europa, Ana Miranda, foron aceptadas tres das enmendas presentadas polo BNG nos compromisos feitos entre todos os grupos, nas que se solicitaba que "os buques que se dedican á pesca con redes de pequena escala que non sexan daniñas para as especies protexidas, como a arte menor do xeito, poderán continuar faenando nas augas europeas". Foi precisamente Miranda quen liderou a delegación do xeito que o pasado decembro viaxou a Bruxelas para lle explicar de primeira man ás autoridades europeas a realidade do sector. Daquela, os mariñeiros reuníronse co propio Affronte, relator do informe que se votou este mércores, e que xa advertira da inconveniencia de que o sector tradicional galego fose incluído entre os prohibidos. Para Miranda foi "decisivo" a visita que unha delegación do sector fixo a Bruxelas, coa posibilidade de explicar ao máximo nivel ás autoridades comunitarias a situación do xeito, "suplindo a falta de información e o desleixo tanto da Xunta como do Goberno central". "Tanto os relatores dos informes na Eurocámara como os responsables de promover esta normativa na Comisión se decataron coa esa información que incluír o xeito era desproporcionado, e máis cando se trata dunha arte sustentábel", dixo. A batalla do xeito, malia todo, non acaba aquí. A tramitación continúa o proceso, e pasará en breve pola Comisión de Pesca onde se votará o 30 de marzo, onde se espera tamén unha votación que exclúa o xeito. Segundo anuncia o BNG, a esa votación asistirán o alcalde de Rianxo e o patrón maior de Rianxo, principal vila afectada, "porque queremos seguir moi de cerca todo o proceso ata o final", subliñou Miranda.


Summary: Milleiros de persoas rodean de forma pacífica o Congreso durante horas. Televisións de todo o mundo transmiten as cargas da policía, que deixaron 36 detidos e 50 feridos. Tamén houbo manifestacións ante os parlamentos catalán, andaluz e galego. En Santiago varios centos de persoas concentráronse no Hórreo. Fotogalería no interior.

Ducias de milleiros de persoas (seis mil para a Delegación do Goberno) rodearon de forma pacífica o Congreso durante horas, cumprindo co obxectivo de ocupar simbolicamente a cámara baixa. Os manifestantes comezaron a chegar pouco antes das seis da tarde en dúas grandes marchas, que previamente celebaran masivas asembleas. As proximidades do Congreso estaban tomadas por máis de 1.300 policías, que ao redor das sete da tarde cargaron con dureza contra os concentrados, provocando 36 detidos e 50 feridos, un deles grave, cunha lesión medular. Os deputados de Esquerda Unida, encabezados por Cayo Lara, Gaspar Llamazares e Alberto Garzón, e algúns dos Grupo Mixto, entre eles Olaia Fernández Dávila, saíron da cámara para recibir os manifestantes, que aplaudiron o seu xesto. A tensión foi aumentando ao longo da tarde. Os manifestantes deixaran claro a súa intención de que a protesta fose pacífica e que non se intentaría rachar o cerco que a policía establecera ao redor do Congreso. Porén, ás sete produciuse unha forte carga, e as accións dos antidisturbios aumentaron a partir das nove da noite. A partir desa hora, xusto no momento en que algún membros do Goberno chegaban á cámara para participar nunha votación, as cargas e carreiras foron continuas, mesmo en rúas moi afastadas da Carrera de San Jerónimo. Ao remate dunha hora de cargas a os antidisturbios limparan varios quilómetros ao redor do Congreso. En twitter, o secretario xeral do Sindicato Unificado de Policía (SUP), José Manuel Sánchez Fornet, foi dando a súa "receita" para rematar coa concentración: "Mi opinión: disolver, empujando o con cargas. Este o es un país serio o es una mierda. Y esto tiene de pacífico lo que yo de santo. Leña ya". Mesmo algúns xornalistas foron agredidos e case ás nove e media da noite Alberto Garzón e outros deputados de IU foron empurrados pola policía. Ademais os organizadores acusaron a infiltrados policiais de ter provocado actos de violencia. En calquera caso parece que a protesta cumpriu con creces os seus obxectivos, converténdose na nova do día non só en España (nunha xornada especialmente densa en canto á actualidade co adianto electoral en Catalunya) senón en todo o mundo, protagonizando as portadas da BBC ou a CNN- A manifestación buscaba ser un acto de afirmación e de forza máis da cidadanía, nin o primeiro nin o último, co obxectivo de presionar o Goberno central e forzalo a recuar na súa política de recortes. Manifestación en Santiago Tamén houbo mobilizacións en Barcelona e Sevilla, ante os parlamentos catalán e andaluz, ambas as dúas moi masivas. En Compostela varios centos de persoas manifestáronse dende a Praza Roxa até o Parlamento, para desprazarse despois até o Pazo de Raxoi, no Obradoiro, sempre baixo a chuvia. A marcha estaba convocada pola Asemblea Aberta de Compostela para denunciar que "o noso sistema político resultou ser unha fraude na cal os distintos gobernos nos traizoan facendo exactamente o contrario aos seus compromisos electorais, e no que a xustiza non actúa contra os banqueiros, políticos e empresarios culpábeis da situación". Os manifestantes berraron contra os recortes, o control da polítíca polos poderes económícos e a prol da apertura dun novo proceso constítuínte. Á concentración acudiron Yolanda Díaz e outros dirixentes de Esquerda Unida, aínda que salientaron que o facían "como cidadáns".


Summary: Chegar a fin de mes é cada vez máis difícil en maior número de casas. Os recortes en auga e enerxía poden contribuír ao aforro mensual alén de promover comportamentos ecolóxicos. O coordinador dos obradoiros de economía sostíbel no fogar de ADEGA, Anxo Lamelo, dános as claves para o aforro.

Anxo Lamelo ofrécenos consellos para o aforro en auga, onde cada día se perden millóns de litros sen uso. -De usar a ducha en troques do baño aforraríamos 160 litros. Un baño son 200 e unha ducha 40. -Encher un vaso en lugar de ter a billa aberta para lavar os dentes ou afeitarse aforra de 10 a 20 litros. -Tirar da cisterna só cando sexa preciso. Cada descarga son de 15 a 20 litros. -Se non temos cisterna de carga reducida, podemos introducir unha botella chea de area co que conseguiremos que diminúa a súa capacidade. -Na cociña, compre introducir a louza para lavar nunha cuba ou no vertedoiro e fregar co deterxente xusto. A auga correndo é un gasto innecesario e o exceso de deterxente conduce ao uso desproporcionado de auga. Aforro de deterxente implica aforro de auga. -Non desconxelar os alimentos con auga, sacalos con tempo. -Reutilizar a auga de ferver para regar as plantas. Ademais vaille aportar nutrientes. -Regar á mañanciña ou á noitiña evita a evaporación co cal aproveita máis a auga. -O emprego de plantas autóctonas significa tamén un aforro de auga xa que están afeitas ao noso clima e adáptanse á que xa temos. En canto á enerxía, o aforro é igual de interesante e pode reportar unha redución importante de gasto mensual. Segundo os estudos que ADEGA manexa, o consumo enerxético no fogar repártese entre o 30% de calefacción, o 28,5% en auga quente, o 20,5 % en electrodomésticos, o 11% na cociña e o 10% en iluminación. Con estas cifras na man, aí van os consellos de Anxo Lamelo: -Control da temperatura da calefacción. Aumentar un grao supón o incremento dun 7% consumo enerxético. A temperatura recomendábel será 18 e 20 graos polo día e entre 14 e 17 pola noite. A posición económica estaría nos 15 graos. -Apagar os radiadores de habitacións que non usamos. -Pechar as persianas pola noite para evitar a perda de calor. -Un sistema de acumulación de auga quente é máis eficiente que o de produción instantánea. -O mellor sistema de aforro é un bo illamento, dobre cristal e persianas. -No tocante a electrodomésticos, á hora de cambialos é importante optar polos etiquetados como clase A. -Mercar os electrodomésticos axeitados ás necesidades, non de grande tamaño por si... -Non introducir elementos quentes nin na neveira nin no conxelador. -Tanto lavadora como lavalouzas, compre usar con carga completa e temperaturas baixas. En auga fría gasta entre o 80 e 85% menos de enerxía. -Evitar a secadora na medida do posíbel. O sol é gratis e ecolóxico. -Controlar o modo standby ou o "consumo fantasma". Só apagar os electrodomésticos e aparatos no interruptor ou nunha regleta e desconectala poden aforrar 40 euros anuais. - Á hora de cociñar o fondo de tixolas e potas ten que ser superior á fonte de calor. -Usar potas a presión ou se non as normais tapadas na cocción para aproveitar o calor. En canto á iluminación: -A mellor iluminación é a natural. Compre aproveitala cando se poda. -Non deixar luces acesas en cuartos que non se usan. -Mudar as lámpadas por baixo consumo. Unha de 20 aforra ao longo da vida 68 euros e custa uns 14,5 ou 15. Evita tamén a emisión de case media tonelada de CO2.


Summary: A día de hoxe hai 275 pacientes en seguimento nos seus domicilios e un total de 10.722 pacientes xa están curados

A Dirección Xeral de Saúde Pública da Consellería de Sanidade vén de informar que, na última actualización, o número de casos activos de coronavirus en Galicia é de 279, deles 50 son da área da Coruña, 87 da de Lugo, 10 da de Ourense, 4 da de Pontevedra, 101 da área de Vigo, 20 da de Santiago, e 7 da de Ferrol. Do total de pacientes positivos, 4 están en unidades de hospitalización e 275 no domicilio. Non hai doentes positivos en UCI. Polo de agora, na Galiza hai un total de 10.722 persoas curadas, rexistrándose 619 falecementos. Ademais, na xornada de onte non se rexistraron falecementos en centros residenciais.


Summary: As eleccións municipais racharon un mapa político dominado polo PP, que sofre un forte retroceso nos concellos perdendo case un de cada catro consistorios. PSOE e BNG suman máis alcaldías que en 2011 pese a caer en votos. As Mareas gobernarán en nove concellos.

Os resultados das eleccións do 24 de maio debuxaron un escenario aberto en decenas de concellos galegos. Este sábado confirmouse o cambio profundo do mapa municipal, dominado polo PP desde 2011. Máis de 1,3 millóns de galegos e galegas, case a metade da poboación do país, teñen hoxe unha nova persoa ao fronte da súa alcaldía. O forte retroceso rexistrado polos populares nos comicios agravouse cos pactos posteriores entre as forzas da oposición, certificados este sábado de investiduras. As alianzas entre partidos da oposición arrebataron a alcaldía ao PP en 42 concellos onde tiña maioría relativa. En total, os conservadores perderon 54 concellos, case un de cada catro consistorios onde gobernou durante a última lexislatura, mais continúan no poder en 159 alcaldías. O PP mantén preto da metade dos municipios do país, pero perde moito peso político nas cidades. A provincia de Ourense continúa como feudo conservador con 65 concellos. O gran beneficiado da caída dos populares foi principalmente o PSOE, que aumentou en 34 alcaldías o seu poder, malia caer 23.000 votos nas municipais. Conseguiron un total de 94 alcaldías, superando aos populares en poboación baixo goberno socialista. O PP perde 54 alcaldías respecto a 2011, 42 das cales por pactos entre a oposición. Terá que facelo en moitos dos concellos en coalición co BNG e as Mareas, que tamén saíron reforzados dos comicios. Os nacionalistas gobernarán nunha trintena de municipios, mellorando os resultados de 2011 pese a perder miles de votos. As candidaturas de unidade popular, máis coñecidas como Mareas, gobernarán en nove concellos, deles tres importantes cidades como A Coruña, Santiago e Ferrol. Compromiso por Galicia obtivo catro alcaldías, mentres Terra Galega estará ao fronte de dous consistorios. Formacións independentes gañan tamén poder con unha ducia de alcaldías. Só faltan por coñecerse os resultados definitivos en catro concellos (Caldas de Reis, Lobios, Ordes e Tordoia), cuxos recontos están recorridos, e que previsiblemente pasarán a mans do PSOE, no caso de Caldas, e os tres restantes para o PP.


Co paso dos séculos e por ende, da historia da humanidade, cronistas, artistas e polític@s teñen usado o seu talento ou ao carecer de este, os medios ao seu alcance, ao servizo dos imperios e dos estados para fomentar ese espírito patriótico que pode decaer en épocas de guerra ou de dificultades sociais. Mediante a propaganda e os medios de comunicación de cada época as nacións e os países teñen feito axustes na historia ao servizo dos seus intereses. Xulio César nos seus escritos sobre a conquista da Galia deixou un importante legado de literatura latina, e sentou as bases do que serían os textos propagandísticos. A posterior utilización de bustos seus e dos sucesivos emperadores, xunto coa acuñación de moeda coa súa faciana tiña como dobre finalidade por un lado a económica, e por outro a de mostrar ao mundo o seu gran poder como cabeza visible do imperio, é dicir a de informar. A propaganda propiamente dito, a parte de enxalzar os valores patrióticos e influír nas emocións da xente foi, e segue a ser, un medio eficaz e moi fidedigno para deshumanizar ao inemig@ nos momentos previos ao campo de batalla e estigmatizalo. Este foi un claro exemplo do uso que a igrexa fixo da propaganda e dos medios de comunicación existentes no seu momento para apelar o seu odio contra a relixión musulmán e lanzar as cruzadas. De feito o primeiro documento oficial no que se teña constancia da verba "propaganda" data de 1622 na "Sacra Congregatio de Propaganda Fide" do Papa Gregorio XV. Por ese mesmo século, o suceso que fixo que a "Armada Invencible" de Felipe II sucumbise as inclemencias meteorolóxicas nos arrecifes de Irlanda e Escocia, serviu de base para que o pobo inglés e a súa raíña Isabel I usasen a divina providencia como vía propagandística para facer ver que Inglaterra había triunfado sobre o catolicismo español. Moitos países teñen usado estas estratexias para engrandecer e enmarcar, as veces máis do debido, os seus logros e minimizar ata o insignificante os do bando inimigo. Sempre foi así, propaganda e información úsanse de parte e con intereses ben definidos. Dando xa un pequeno salto temporal, e buscando un exemplo máis cercan no tempo e na historia recente, non podemos esquecer a maquinaria propagandística nazi. Tal foi a importancia que Hitler lle deu a esta ferramenta que incluso chegou a crear un ministerio expreso para tal fin: O "Ministerio de Propaganda", dirixido no seu momento por Joseph Goebbels. Máis recentemente no ano 1991 puidemos ver como a maquinaria ianqui e os seus medios de comunicación empregaban a propaganda para defender a súa lexitimidade na declaración de guerra a Saddam Hussein. Anos despois tras os atentados do 11-S das Torres Xemelgas propios EE.UU. crearon a "Oficina de Influencia Estratéxica" como medio de presión psicolóxica e social para convencer a opinión pública dos males de tódalas nacións musulmáns. De feito esta oficina mentiu cando asegurou que Irak tiña armas de destrución masiva. Queda claro pois, que os medios propagandísticos xunto cos medios de información ben (ou mal) usados poden chegar a cambiar o rumbo de unha nación. Pois en España a día de hoxe non somos ningunha excepción. Lin fai uns días un post compartido en facebook, por un compañeiro moi sensato, visceral e de mente esperta, moi realista da situación actual dos medios de comunicación a propaganda e a súa relación directa cos partidos políticos. Expresaba que unha vez perdido o poder por parte do PP no reino de España, a prensa esquécese da corrupción, cousa que seguimos a padecer e a pagar tod@s, e pasan a alarmar a poboación con inmigración, manteir@s, traslados de terroristas,etc e que incítannos a pensar que deberían volver a gobernar. A situación actual e ben fiel ao que describen estas liñas. Como se co PP non houbese ningún de eses problemas, que só había corrupción, que non deixa ser un mal menor pensarán el@s, e que agora co PSOE ( poño S de socialista e O de obreiro pero debería poñer B de burgués e M de monárquico que lle acae máis...) o país vai a deriva....unha deriva que xa deixaron eles moi ben marcada: débeda pública, precariedade laboral, rescate da banca, corrupción, paraísos fiscais, pensións mínimas, desaloxos, nulidade de investimentos en cultura, educación, investigación, etc. Queda ben claro que a importancia dos medios de comunicación e da propaganda sigue máis en voga que nunca. Quen controla os medios controla o máis importante da sociedade actual: o pensamento das masas. E isto por moi trivial que pareza é a base de que a xente, individuo a individuo, poida pensar de un xeito ou de outro e obrar en consecuencia. Sempre en interese do que se busque. E o que se busca nunca é a realidade, senón unha adaptación e acomodación de parte, de intereses. Tal é así. E en Galiza estamos a vivilo día tras día co que está a pasar nos nosos informativos. A mordaza que o PP aplica en Galiza é brutal. Pasou no Parlamento Galego, cando se prohibía as deputadas da oposición facer mención da sentencia do caso Gurtel. Un despropósito total. Pasou cando o señor presidente da Xunta prohibiu falar máis de 45 segundos nos informativos de dita sentencia. E sigue a pasar coa persecución que están a sufrir @s presentador@s, redactor@s e traballador@s da RTVG. Vergoñento e insultante nun país no que se defende a liberdade de expresión. Así que efectivamente a historia se repite e nos remite ao que sempre veu pasando. Quen controla os medios de información e propagandísticos, ten unha arma terrible ao seu favor. Pero a xente do pobo temos unha forte defensa fronte a ese asedio: a cultura e a educación. Parafraseando a Kant ben certo é que "un pobo educado é un pobo libre". Libre de decidir e de saber o que lle convén. Aquí nas portas da cultura a propaganda non dá a coñecer nada. Volvese PROPAGADA. Pagada por quen quere ocultar a verdade ou cando menos contala ao seu xeito. Pagada por quen a manipula. Pagada con P... Publicidade


Summary: Os catro grupos da Cámara aprobarán por unanimidade no vindeiro pleno unha proposición de lei para a transferencia da autoestrada á que sempre se negaron os populares no Congreso e na que agora se limitan as fendas polas que o Executivo de Rajoy podería volver coar a súa negativa

Un novo intento. O pleno da semana vindeira aprobará por unanimidade a proposición de lei para instar ao Goberno central a impulsar a transferencia da AP-9. Será a segunda vez que se procure e tamén co apoio de todos os grupos do Parlamento galego, o que non importou para que o Executivo de Rajoy boicotease a anterior proposta unánime, baseándose ademais en datos erróneos para xustificar a súa negativa. Desta vez, a Cámara limita as fendas polas que o Executivo de Rajoy podería volver coar a súa negativa. A proposición de lei para instar á transferencia da AP-9 será de novo unánime e porá en proba a coherencia do PP O debate na Cámara do vindeiro martes volverá amosar o apoio de todas as forzas políticas á iniciativa e a segunda lei de traspaso da autoestrada en poucos meses porá a proba de novo a coherencia do PP, xa que mentres o PPdeG mantiña que estaba a favor de impulsar a transferencia, os populares votaban en contra sistematicamente no Congreso sempre que podían, a última das veces non hai tanto tempo. Hai menos de quince días, a comisión de Fomento debateu unha proposición non de lei de En Marea para que se erguese o veto sobre a primeira lei de traspaso e a iniciativa saíu adiante pero co voto en contra do PP, desta vez da man de Ciudadanos. O PPdeG mantiña que estaba a favor de impulsar o traspaso mentres o PP votaba sistematicamente en contra contra el no Congreso É unha historia que vén de lonxe, xa que na anterior lexislatura no Estado o PP opuxérase tamén a unha proposta na mesma liña do BNG, seguindo a tendencia que os conservadores marcaron durante unha última década na que cada petición de traspaso da Autoestrada do Atlántica recibía un 'non' como resposta. Para ratificar o bloqueo imposto por Rajoy, no decembro pasado o novo ministro de Fomento e o presidente da Xunta mantiñan a súa primeira reunión institucional, confirmando a substitución dos anceios dunha transferencia da AP-9 por unha comisión para supervisar a infraestrutura. A Xunta presentara esta fórmula como unha innovadora "xestión compartida", pero a primeira xuntanza non se limitou máis que a constatar plans xa previstos para a autoestrada. A nova proposta da Cámara galega torna en papel mollado os informes legais e económicos do Goberno central contra a anterior lei A lei que agora se enviará ao Congreso o Parlamento galego desactiva a estratexia do goberno de Rajoy para vetar o traspaso da AP-9. Daquela, enviou ás Cortes un informe con argumentos legais e económicos que a nova proposta torna agora en papel mollado. O Goberno central asentaba entón o seu veto no artigo 134.6 da Constitución, o que indica que calquera modificación legal que implique un incremento do gasto público ou unha diminución dos ingresos "require conformidade do Goberno". Para facelo asentábase nunha das disposicións da lei galega, a que indicaba que no caso de que a Xunta "acordase o rescate da concesión da autoestrada (...) para a súa reversión ao ámbito público", sería a Administración xeral do Estado, a que privatizou a xestión da vía e prorrogou a concesión a Audasa, a que asumiría as "obrigas económicas". A Avogacía do Estado esgrimía un informe do Ministerio de Fomento baseado, como informou Praza.gal, en cálculos erróneos que inchaban notablemente o custo da eventual operación. Ese hipotético rescate, argumentaban, custaría "máis de 4.300 millóns" de euros. Para chegar a esa cifra baseábanse nos ingresos que, de media, engrosan cada ano as contas de Audasa en concepto de peaxes, uns 130 millóns anuais. Fomento limitábase a multiplicar esa cantidade polo número de anos que restan de concesión -ata 2048-, obviando que a lei de contratos do sector público obrigaría a realizar cálculos máis complexos, ponderando criterios como os beneficios ou o valor da concesión, segundo os cales o rescate roldaría os 3.000 millóns de euros. A nova proposta elimina o prazo de seis meses para a transferencia e aclara que o traspaso non suporá incremento dos créditos nin diminución dos ingresos previstos nos orzamentos O novo texto pactado por todos os grupos limita e case inutiliza os argumentos nos que o equipo de Rajoy podería basear a súa negativa. Co asesoramento dos Servizos Xurídicos do Parlamento galego os grupos eliminaron o prazo de seis meses para a transferencia que estipulaba a anterior proposición e ademais explicitan, a través dunha disposición adicional, que "o traspaso efectivo" das competencias "non suporá incremento" ningún "dos créditos nin diminución dos ingresos previstos na lei de orzamentos xerais do Estado en vigor". Isto é, trátase simplemente de que os recursos xa previstos muden de mans. Ademais, a proposta actual tampouco inclúe a hipótese na que Fomento asentaba a súa negativa, a do eventual rescate da concesión. Así, trátase de que a través da comisión mixta Galicia-Estado e por medio dun real decreto de traspaso a Xunta poida asumir todas as competencias que actualmente exerce o Goberno de España sobre a autoestrada, isto é: o réxime xurídico da concesión, a autorización de novos tramos e reformas dos existentes, a supervisión e inspección, as posibles sancións por incumprimentos da concesionaria, a política de peaxes e as posibles ampliacións ou reducións do período da concesión. O Estado, pola súa banda, asumiría as obrigas económicas que xa estivesen vixentes no momento da transferencia. O PPdeG di confiar no visto e prace do Congreso e En Marea confía en que "desta vez Feijóo se comporte como presidente de Galicia" "Que Feijóo se comporte como presidente de Galicia" Desde o PPdeG, o seu voceiro parlamentario, Pedro Puy confía en que agora o Congreso dea o visto e prace á transferencia e asegura que Feijóo xa comezou cos contactos para impulsar o traspaso. Ademais, advirte que a nova proposición de lei busca "superar o obstáculo técnico e formal que puxo o Congreso co texto remitido na pasada lexislatura" para tramitar esta demanda, ao incluír unha carga financeira para o Estado. "A nosa postura é que se debe materializar o traspaso da AP-9", insistiu. Pola súa banda, o portavoz de En Marea, Luís Villares, confía que desta vez Feijóo aproveite esta "nova oportunidade para se comportar como presidente de Galicia nestes vindeiros cen días, algo que non fixo nos anteriores". "Ten unha nova oportunidade de acadar de xeito real a transferencia da AP-9" incidiu en coincidencia co seu hómologo socialista, Xoaquín Fernández Leiceaga, que cre que agora o Goberno central xa non terá escusas aínda que, na súa opinión, debería asumir parte dos custos. O BNG espera "que o PP non volva traizoar a Galiza votando aquí unha cousa e en Madrid, a contraria" Desde o BNG, pola súa banda, a portavoz parlamentaria Ana Pontón espera "que non se volva repetir o triste final da anterior tentativa, que Feijóo se faga respectar como presidente deste país e que o PP non volva traizoar a Galiza votando aquí unha cousa e en Madrid, a contraria". A tamén voceira nacional asegurou que para o Bloque a transferencia "é o primeiro paso" para acabar coa estafa legalizada das peaxes, e volveu pedir ao presidente da Xunta que explique "como é posible que haxa miles de millóns para rescatar as radiais madrileñas, sen que iso desequilibre as contas do Estado, pero non haxa un euro para rescatar os galegos e as galegas do abuso do abuso das peaxes da AP-9".


Summary: Os confinamentos por mor da pandemia deixaron sen educación 463 millóns de crianzas, segundo recolle un informe elaborado por Unicef.

O Fondo das Nacións Unidas para a Infancia (Unicef) denunciou onte que unha terceira parte dos menores en idade escolar de todo o mundo non tiveron acceso á educación a distancia durante a clausura das escolas debido á pandemia polo coronavirus. "Para uns 463 millóns de crianzas cuxas escolas fecharon por mor da Covid-19, a educación a distancia non existiu", lamentou a directora executiva de Unicef, Henrietta Fore. "A gran cantidade de crianzas que deberon interromper por completo os estudos durante meses representa unha urxencia mundial en materia de educación. As repercusións sobre as economías e as sociedades poden durar décadas", alertou. Segundo o novo informe de Unicef, A accesibilidade da educación a distancia, no momento máis álxido dos confinamentos, case 1.500 millóns de menores se viron afectados polos feches. O estudo non só revela as limitacións da educación a distancia e as graves desigualdades no acceso, senón que tamén fai unha análise representativa mundial sobre a dispoñibilidade da tecnoloxía, a través de datos de fogares con menores en idade escolar de até cen países. Tarefas do fogar Unicef alerta de que a situación é posíbel que empeore se o panorama continúa como até agora, xa que mesmo os escolares que dispoñen das ferramentas necesarias para seguir coas aulas de forma virtual non sempre poden seguir o ritmo normal debido a outros factores, como "a presión para realizar tarefas no fogar, a precariedade da contorna ou a falla de axuda para usar os plans de estudo". O informe de Unicef tamén detalla as "notábeis" desigualdades que existen entre rexións, sendo África Subsahariana a peor para ser menor en idade escolar actualmente, pois nin a metade deles dispón de ferramentas necesarias para continuar cos estudos a distancia. A nivel mundial, 72% das nenas e nenos en idade escolar que carecen de acceso á educación a distancia viven nos fogares máis pobres dos seus países. E nos países con menos recursos, esta porcentaxe sobe até 86%. Ademais, en todo o mundo, tres cuartas partes destes menores en idade escolar sen acceso á educación a distancia viven en zonas rurais. A análise pon de relevo ademais as diferenzas nos índices de acceso segundo o grupo de idade. Por exemplo, o estudantado máis novo ten menos probabilidades de acceder á educación a distancia durante os anos máis importantes da súa aprendizaxe.


Summary: O IGADI presentará esta vindeira cuarta feira, 23 de outubro, en Compostela o proxecto 'O Xacobeo 2021 e a Ruta da Seda: camiños para o diálogo Oriente-Occidente' co que procura facer unha diagnose da situación actual das ligazóns sino-galaicas alén das turísticas. Falamos co seu director, Daniel González Pau, que nos explica algunhas das súas claves.

A vindeira cuarta feira, 23 de outubro, coincidindo co 32º aniversario da designación por parte do Consello de Europa do Camiño de Santiago como o primeiro Itinerario cultural europeo, o Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional (IGADI) vai presentar en Compostela o proxecto O Xacobeo 2021 e a Ruta da Seda: camiños para o diálogo Oriente-Occidente. Este nace dentro do contexto actual da Estratexia Galega de Acción Exterior e ao abeiro da convocatoria O teu Xacobeo, impulsada pola Consellaría de Turismo e Cultura da Xunta, e conta coa colaboración dos Concellos de Santiago, Lugo, A Coruña e Pontevedra. O director do IGADI, Daniel González Palau, explica que o proxecto ten "tres obxectivos específicos". Primeiro, "identificar unha rede de intereses Galiza-China, de institucións, universidades, empresas, entidades socioculturais ou axentes turísticos". Aínda que o aspecto turístico neste caso, di, é algo "complementario", sempre respondendo á natureza do IGADI, "que é a diplomacia galega e a acción exterior da Galiza". En segundo lugar, sinala, o seguinte paso será "elaborar un estudo polo medio dunha serie de entrevistas e de revisión bibliográfica, co fin de facer unha diagnose de cal é a situación actual das relacións Galiza-China", ao tempo que "se estabelecerá un plan de actuación para colocar Galiza e o Xacobeo 2021 na China". Compostela, capital das relacións China-UE Finalmente, en terceiro lugar, está "o máis ambicioso dos obxectivos" do plan. Isto é, "promover ao longo dos sete meses que dura o proxecto Galiza, e Santiago de Compostela en particular, como capital das relacións UE-China", en base ás "converxencias" existentes entre a Ruta da Seda e o Camiño de Santiago como "itinerarios de convivencia multicultural", explica o director do IGADI. Ao termo do proxecto, no mes de abril de 2020, está previsto a súa presentación nunha conferencia en Compostela, onde se agarda a presenza de representantes da China, da UE e, obviamente, da Galiza. Paralelamente, o proxecto conta cun plan de comunicación, con canles específicas nas redes sociais de Twitter e Facebook, así como na rede social chinesa WeChat nas que visibilizar todas as actividades que se vaian elaborando. Ao respecto, desde o IGADI animan as persoas usuarias a proporcionar calquera contacto relevante que poida ser de interese para o proxecto a través de info@igadi.org Relacións actuais Galiza-China Cuestionado sobre os vínculos sino-galaicos actuais, González Palau sinala que, primeiro, "hai que ter en conta o evidente á hora de pensar nas relación bilaterais". "A chinesa é unha sociedade de case 1,5 millóns de persoas, heteroxénea en si mesma. Son moitos mundos dentro dun só Estado; mentres que a Galiza é unha nacionalidade histórica de tres millóns de persoas dentro do Estado español", explica. Neste sentido, asegura que no seu momento se levaron a cabo iniciativas desde o IGADI, "impulsadas por Xulio Ríos (ex director do IGADI e especialista na política China)", para centrarse en rexións chinesas "fóra do arco do arco Beijing-Shanghai", tales como por exemplo a Mongolia Interior. "Falla de diagnose" "A nivel económico-comercial, na última década aumentou bastante a presenza do capital chinés na Galiza en varios sectores como o da automoción ou o alimentario, así como tamén o de empresas galegas na China", indica. Porén, a nivel institucional, González Palau di que fóra da viaxe que o presidente [da Xunta, Alberto Núñez] Feixoo fixo a Shanghai en 2017 ou as realizadas polo conselleiro de Economía, "non existen canais sistematizados de diplomacia, son só accións puntuais". É a nivel académico, argumenta, onde "máis se acelerou nos últimos anos o proceso de relacións Galiza-China, coa presenza de estudantes chineses nas universidades galegas, especialmente na USC", alén doutras noutro tipo de dimensións, como a recepción de delegacións chinesas por parte do Consello da Cultura ou a relación que mantén o propio IGADI coa Academia de Ciencias Sociais da China desde hai moitos anos. "Múltiples e variadas ligazóns, mais sen unha diagnose máis alá do superficial", conclúe.


Summary: Novembro 15: Detido o ex-alcalde de Santa Comba na Operación Qatedra.

O Xulgado de Instrución Número Uno de Lalín vén de finalizar a instrución sobre a Operación Qatedra. Un proceso que estudia o fraude en cursos de formación. Neste remate da instrución, hai dous puntos destacables, pois o xulgado dirixe a causa contra tres responsables da consultoría PROSEM. Outras 51 persoas, entres os que se atopa o ex alcalde de Santa Comba, Antonio Landeira, así como o seu irmán Jorge Jose Landeira Gallardo, veían sobreseída a súa causa. Landeira, que dimitira 2014, era detido en 2015 no marco da devandita operación, vén como despois de máis de tres anos de investigación, o órgano xudicial considera que non existen indicios de delito á fronte de Carbónicas Landeira, S.A, promotora duns cursos de formación, que se celebraron no ano 2010 e que estaban organizados pola empresa PROSEM. A investigación continúa lonxe de Santa Comba A xuíza indica que hai indicios de que os dous irmáns de PROSEM "idearon un sistema para a obtención de subvencións da Administración autonómica". A consultoría que dirixían os dous investigados e na que a muller dun deles participaba "de forma activa" achegaba, segundo sinala a instrutora, "toda a infraestrutura necesaria, incluída a financeira, para realizar a tramitación administrativa". Ponse fin así a un "calvario xudicial". Landeira, que a día de hoxe apoia con total convicción a candidatura da alcaldesa Maria Pose para a súa reelección en maio, non descarta volver a política de cara a seguinte lexislatura.


Summary: Solicitan a unha experta falar en castelán.

Esta quinta feira rematou na Casa das Artes de Vigo o I Encontro Internacional Mulleres da Escena en Igualdade organizado pola asociación Clásicas e Modernas co apoio da área de Cultura da Deputación de Pontevedra que dirixe Victoria Alonso (PSdeG). "Un escritor galego fecha a Feira do Libro de Frankfurt e ninguén da Xunta asiste" O encontro contou coa presenza de numerosas expertas galegas, do Estado e internacionais, que participaron nas palestras, mesas de debate e faladoiros previstos no programa. Varias das persoas asistentes puxéronse en contacto con Nós Diario para criticar que a organización excluíu o galego das linguas empregadas durante o encontro. A Mesa denuncia "frivolidade" e "desleixo" na redacción da nova Lei do audiovisual Neste sentido, unha das poñentes que comezou a súa intervención en galego foi convidada a pasar ao castelán para "facilitar a comprensión das asistentes doutros países". Exclusión "escandalosa" Consultada pola exclusión do galego no encontro, a deputada de Lingua da Deputación de Pontevedra, María Ortega, puxo de manifesto que non era coñecedora da situación, que cualificou de "escandalosa". O desleixo da Xunta nas axudas á tradución literaria indigna as editoriais Ortega advertiu que a lingua vehicular da Deputación de Pontevedra é o galego, como así recolle o acordo programático de Goberno entre BNG e PSdeG. A deputada salientou que, con independencia de que poidan empregarse outros idiomas, nas actividades da Deputación, o galego "ten que ser o idioma principal". Lingua, profesión e constitución Neste sentido, manifestou que no caso de encontros internacionais, como este, a institución "debe garantir a contratación de persoal tradutor e, insistiu, garantir a presenza da lingua propia".


Summary: Os tripulantes foron rescatados "en bo estado" de saúde por un pesqueiro británico que se atopaba na zona, o Armaven 1.

Os 11 tripulantes do pesqueiro galego Pedras foron rescatados con vida despois de que o navío sufrise un unha incidencia en augas do Gran Sol, a 64 millas ao suoreste de cabo Mizen, en Irlanda, na mañá desta cuarta feira. Segundo informan fontes de Salvamento Marítimo a Europa Press, ás 10.16 horas recibiuse a chamada de socorro deste pesqueiro por unha vía de auga. Todos os tripulantes foron rescatados "en bo estado" de saúde por un pesqueiro británico que se atopaba na zona, o Armaven 1. O operativo está a ser coordinado de forma conxunta polo MRCC Falmouth e o MRSC Valentia, e desde o Centro Nacional de Coordinación de Salvamento Marítimo está a levar a cabo o seguimento de toda a operación. Segundo a información da web de rastrexo de buques vesselfinder, o pesqueiro partiu de Marín o pasado 16 de maio. O barco, construído en 1976, navega baixo bandeira de Reino Unido, pero ten armador español. Lume no barco Salvamento Marítimo informou que o pesqueiro galego estaría ardendo e presentaría unha pronunciada escora a babor. Unha vez a tripulación foi evacuada, até o lugar desprazáronse medios aéreos e marítimos irlandeses cunha unidade mobilizada con dúas bombas de achique.


Summary: María Ovelar, Marina García López, Henrique Yuichi Komatsu, Joelle Saliba e Raquel Ferrández.

"Os procesos de escrita literaria así como a propia tarefa do pensar requiren espazos e tempos axeitados para provocar esa intensidade que dá a nacer a obra creativa, espazos e tempos liberados de obrigas e determinantes externos". Nesa filosofía basea Axóuxere Editora a convocatoria das residencias de escritoras e pensadoras, que organiza co apoio do Concello de Rianxo e a Deputación da Coruña. Esta semana elixíronse as cinco propostas seleccionadas para que entre agosto e setembro estean na residencia: María Ovelar, López, Henrique Yuichi Komatsu, Joelle Saliba (convocatoria de escritoras) Marina García e Raquel Ferrández (de pensadoras). María Ovelar (Madrid), por un proxecto narrativo que pretende explorar os límites da novela posmoderna e o carácter metaliterario da escrita, inserido nun contexto cultural contemporáneo entendido como gran palimpsesto. Interesante proposta na estela de Borges. Marina García López (Galiza), por un proxecto que estuda a influencia do traballo artístico de Castelao e Eduardo Dieste no rumbo das artes gráficas riopratenses cara á modernidade. Especialmente interesante tamén a revalorización da pouco coñecida figura de Eduardo Dieste. Henrique Yuichi Komatsu (Brasil), por un proxecto de escrita poscontemporánea, na liña de autores como Lydia Davis, Donald Barthelme ou Pierre Bettencourt, que camiña nas marxes do expresábel, transitando a borda na que a linguaxe tenta falar do tecido do real, con toda a súa imprecisión e borrosidade. Joelle Saliba (Francia/Líbano), polo intento de escribir, desde a distancia e o exilio, a través de fragmentos autobiográficos, sobre o lugar perdido da súa infancia, o suburbio de Karantina, en Beirut, onde tivo lugar un masacre durante a guerra civil de 1975. Interesante exercicio de escrita que conversa coa memoria histórica. Raquel Ferrández (Galiza), polo proxecto de investigación e tradución sánscrito-galego do Spandakārikā (Estrofas da vibración) de Vasugupta (s. ix d.C.), obra clásica do shivaísmo tántrico de Caxemira. Interesante pola case ausencia na nosa contorna de estudos filosóficos que dialoguen coa milenaria tradición oriental de indagación e coñecemento. No caso das solicitantes admitidas, a participación nas residencias -nunha casa na aldea de Brión, parroquia de Leiro, Rianxo- será de balde e a única forma de pagamento un seminario ou obradoiro no Concello de Rianxo e unha lectura, conferencia ou recital na localidade.


Summary: O proxecto, ideado polo rexedor popular Issan Alnagm, foi moi criticado polos grupos da oposición polo seu elevado custe e por supostas irregularidades na adquisición das terras e os inmobles e na execución das obras.

A aldea etnográfica de Muras foi inaugurada este sábado. O proxecto, ideado persoalmente polo propio alcalde do concello lucense, o popular Issam Alnagm, completou tres anos de obras que, tanto na adquisición dos inmobles e terreos, coma na súa execución, estiveron presididas pola polémica e as críticas dos grupos da oposición. O proxecto tivo un orzamento inicial de máis de dous millóns de euros -unha cantidade equivalente ao orzamento anual do concello- aínda que Manuel Requeixo, edil do BNG en Muras, sinala que o investimento total pode duplicar amplamente esa cantidade. Entre outras irregularidades, Requeixo sinala que as actuacións foron fraccionadas en numerosos contratos de 200 mil euros, que algúns deles foron adxudicados a comunidades de bens (que carecen de personalidade xurídica e non poden realizar contratos con administración públicas), e denuncia que o secretario da mesas de valoración foi o portavoz local do Partido Popular. Ademais, subliña que a aldea, a pesar do seu elevado investimento, carece na actualidade dun proxecto para o seu uso e aproveitamento. O proxecto tivo un orzamento inicial de máis de dous millóns de euros aínda que Manuel Requeixo, edil do BNG en Muras, sinala que o investimento total pode duplicar esa cantidade O proxecto, aprobado na pasada lexislatura cos únicos votos do PP, financiouse maioritariamente con subvencións procedentes do Plan de Compensación Medioambiental, xa que en Muras están instalados case 400 aeroxeradores eólicos. O Concello fixo público o proxecto e a súa intención de mercar terras e casas para desenvolver este "soño persoal" do rexedor. Porén, finalmente, foi o propio rexedor o principal beneficiado por esta operación, pois vendeulle ao concello 109 pequenos predios e seis casas por 220.000 euros, unha cantidade á que hai sumar os 50.000 euros recibidos pola madeira existente nesas terras. A oposición denunciou que os seus eran os terreos que mellor se axustaban ás bases da convocatoria de adquisición. A Consellería de Presidencia chegou a investigar as posibles irregularidades na operación de compra dos terreos do alcalde (que figuraban a nome da súa dona), pero dende o Concello a secretaria municipal sinalou que a operación é legal mentres que os interesados "se absteñan de intervir na formación da vontade do órgano". Efectivamente, o rexedor abstívose na votación efectuada polo pleno para a compra das súas propiedades. Porén, dado que o seu voto non era imprescindible para aprobala (os do resto dos edís do PP eran suficientes), e dado que o proxecto da aldea etnográfica é unha iniciativa persoal do propio alcalde, os grupos da oposición mantiveron as súas críticas. "Imaxe feudal do Concello" O propio rexedor foi o principal beneficiado por esta operación, pois vendeulle ao concello 109 pequenos predios e seis casas por 220.000 euros A inauguración deste sábado veu precedida, nas últimas semanas, por un novo episodio polémico. En maio o alcalde de Muras alugoulle a aldea, en réxime de pensión completa a un matrimonio que organizaba un campamento de verán de inglés para nenos e nenas. Cando os primeiros días de xullo chegaron ao lugar o matrimonio e os rapaces e rapazas para participar no campamento, atoparon que "non había cociñeiro, nin comida, nin se lles deron chaves de todas as casas", explica La Voz de Galicia. Segundo esta crónica, o matrimonio queixouse ao Concello e o alcalde, despois de presentarse con caixas de restos de comida dunha festa celebrada un día antes, enviou un cociñeiro sen contrato e que pretendía cobrarlles en negro. Ademais, segundo o matrimonio, o rexedor pediulles que pagasen 3.000 euros en metálico por adiantado, o que non fixeron. Finalmente, o matrimonio decidiu que o campamento abandonase a aldea etnográfica e denunciaron a Alnagm. Na inauguración, o alcalde dirixiu insultos tanto ao concelleiro do BNG Manuel Requeixo, coma a xornalistas de La Voz de Galicia e tamén contra os propios organizadores do campamento O concelleiro do BNG en Muras, Manuel Requeixo, reuniuse cos responsables do campamento de verán e denunciou que "o alcalde someteu ao acoso e a extorsión a este grupo de visitantes sen importarlle que entre os as e os afectados estiveran nenos de curta idade, como vítimas inocentes dos seus manexos". Para Requeixo, o rexedor "non dubidou en acosar e esixir diñeiro en man ofrecendo unha imaxe lamentábel e feudal do concello que considera da súa propiedade particular". Sinalou, así mesmo que "non se entende que habendo uns condicionantes explicitados e aceptados na memoria de actividades e nun contrato, o procedemento de pago sexa a esixencia de pagos parciais en metálico de 3.000 euros esixidos polo propio alcalde" e concluíu que a imaxe ofrecida polo alcalde e polo concello de Muras "é mais propia dunha película de terror de serie B". Na inauguración da aldea, este sábado, o alcalde Issam Alnagm dirixiu críticas e insultos tanto ao concelleiro do BNG Manuel Requeixo, coma a xornalistas de La Voz de Galicia, que nos últimos días publicou unha información crítica co proxecto, e tamén contra os propios organizadores do campamento, aos que cualificou de "estafadores".


Summary: Nos últimos cinco anos as foliadas multiplicáronse en toda Galiza, popularizadas por xente cada vez máis diversa que recupera a forma tradicional de facermos festa, pero traéndoa aos nosos días.

Foliadas, seráns, ruadas, fiadeiros, filandós ou polavilas. Son algúns dos nomes que, dependendo da zona, recibían estas xuntanzas que acontecían como mínimo unha vez á semana en cada parroquia ou lugar, reunindo toda a veciñanza para cantaren, tocaren e bailaren en común. Pode semellar cousa do pasado. Mais non, xa non. Se as foliadas sufriron unha paréntese, volveron para se quedar. Transformadas, iso si, nas romarías do século XXI. As foliadas mantivéronse até os anos 40 ou 50 no medio rural, dependendo da zona, explica Daniel Carballo, Maca, colaborador do Obradoiro de Cultura Tradicional «A Volta do Agro» e músico en Airiños da Freba. Pero esmoreceron progresivamente co cambio de paradigma e as transformacións demográficas, sociais e mesmo tecnolóxicas. Aquel rural densamente poboado e a súa rica vida social mudaron e, con el, o sentido destas celebracións, dando paso ao nacemento do actual modelo das orquestras. Neste contexto, conta Carme Campo, profesora de baile na Gentalha do Pichel, prodúcese unha perda da transmisión xeracional dos saberes populares. Paralelamente, desde finais do século XIX e comezos do XX, nun contexto de auxe do folclorismo por parte da burguesía, no intento de recuperar o ideal romántico e costumista, os coros e asociacións de base comezaron a se facer cargo do ensino regrado e subiron ao escenario primeiro a música e, despois, o baile. Non sería até os 80 que se comezase de novo a facer recollidas na procura do máis tradicional, pero aínda desde unha visión do folclore enfocada á montaxe dun espectáculo, pensado para o palco, impoñendo unha separación entre intérprete e público que non existía na democracia tradicional do torreiro. Recuperación O proceso de recuperación dos seráns, como se lles coñece en boa parte da zona meridional, partiu do sur da Galiza a finais dos anos 90. Alí a tradición ficaba aínda moi viva, pois até ben entrada a década dos 60 se mantiveran activos. Podes ler esta reporta íntegra no Sermos Galiza nº349, xa na nosa loxa.


Summary: A detención de Puigdemont en Sardeña rematou como o arresto de 2018 en Alemaña, cun novo revés para a Xustiza española, que ve como os tribunais doutros Estados da UE censuran as súas pretensións de extraditar as e os organizadores do referendo de autodeterminación de Catalunya en 2017.

O Tribunal de Apelacións de Sassari (Sardeña) decidiu esta segunda feira frear o procedemento da euroorde contra o ex president de Catalunya, Carles Puigdemont, até que se resolvan os litixios na Unión Europea (UE), polo que queda finalmente libre, logo de ser detido o pasado 23 de setembro e liberado un día despois na illa mediterránea. Sobre a mesa, a xuíza Plinia Azzena tiña por unha banda a solicitude dos avogados do exiliado político, que sosteñen que calquera orde europea de detención está en suspenso até que a Xustiza da UE tome unha decisión sobre as preguntas prexudiciais formuladas polo maxistrado do Tribunal Supremo, Pablo Llarena, e sobre a inmunidade de Puigdemont como deputado no Parlamento Europeo. Esta posición é compartida até pola Avogacía Xeral do Estado, dependente do Ministerio de Xustiza. Pola outra, Llarena insistiu en que a euroorde sigue vixente, chegando a emitir onte un novo escrito no que solicita que tamén as ex conselleiras e exiliadas políticas, Clara Ponsatí e Antoni Comín, que estiveron en Sardeña xunta o ex president, sexan arrestadas. Porén, a Fiscalía non aceptou os argumentos do maxistrado e pediu ao tribunal que o proceso de extradición fora suspendido, sinalando que primeiro ten que haber unha decisión do Tribunal de Xustiza e do Tribunal Xeral da UE. Na chegada ao Tribunal de Apelacións, Puigdemont foi recibido por unha mobilización do independentismo sardo e acompañado por unha delegación do Govern e das forzas políticas catalás, entre a que se atopaba a conselleira de Presidencia, Laura Vilagrà, e a de Xustiza, Loures Ciuró. Amais, 21 membros da Asemblea Parlamentaria do Consello de Europa fixeron pública unha declaración na que condenan a represión do Estado español contra o soberanismo e reclaman a retirada das euroordes contra as e os exiliados, así como a apertura dunha negociación política para garantir unha solución pacífica ao conflito. Ao tempo, o presidente da Generalitat, Pere Aragonès, advertiu antes da declaración de Puigdemont, que é "imprescindíbel a retirada das euroordes e a fin da persecución xudicial". Conmemoran en Barcelona o cuarto aniversario da folga xeral do 3-O O 3 de outubro de 2017, apenas 48 horas despois da celebración dun referendo de independencia en Catalunya que deixou máis de mil persoas feridas a mans da Policía, os sindicatos CGT, IAC, CO.BAS, CNT, COS e SO convocaron unha folga xeral para exixir ao Estado a fin da represión e máis respecto para o dereito de autodeterminación no territorio. Desde primeira hora da mañá, 15 autoestradas, autovías e estradas principais foron cortadas, así como estacións de tren e outros centros de transporte, acompañados de manifestacións multitudinarias. Este domingo, unha marcha percorreu a avenida Diagonal de Barcelona para conmemorar o cuarto aniversario da xornada, tras o chamamento das mesmas forzas sindicais, agrupadas na Plataforma 3 d'Octubre.


Summary: Despois de non chegar a un acordo para levar adiante a moción de censura contra o alcalde, Gonzalo Pérez Jácome (Democracia Ourensá), a división é máis profunda e aumenta o cruce de acusacións. Mentres que os populares lembran que o rexedor "non está imputado", polo que non ten nada de malo que ocupe o cargo, os socialistas piden que "deixe de branquealo con carnés de honorabilidade".

O PPdeG saíu hoxe na defensa do alcalde de Ourense, Gonzalo Pérez Jácome, despois de que non houbera acordo co PSdeG para apealo do Goberno da terceira cidade galega en termos de poboación. Pola contra, os socialistas vén unha campaña contra o municipio. Nunha entrevista radiofónica o secretario xeral dos populares galegos, Miguel Tellado, afirmou que é tempo de "devolverlle a honra a Jácome" porque no seu momento dubidaron del -dadas as denuncias das e dos edís de Democracia Ourensá (DO) hoxe apartados do Executivo local e saíron do Goberno de coalición. Así avanzou unha sorte de achegamento inicial ao rexedor (que agora dirixe un grupo de Goberno de tres persoas contándoo a el mesmo), pois vano "apoiar no que sexa positivo para a cidade". Será a nova política posto que "non está imputado". O coordinador do PP en Ourense e antigo alcalde, Jesús Vázquez, secundou as palabras de Tellado porque "hoxe por hoxe o señor Jácome non está imputado e non está investigado en ningunha causa". "Sempre dixemos que tocaba facer unha oposición construtiva, era o que a cidadanía demandada", engadiu. Para Vázquez é certo que non gañaron as eleccións pero tampouco recoñece a vitoria para a candidatura que encabezaba o socialista Rafael Villarino -no centro da polémica porque a súa persoa foi utilizada como moeda de cambio na negociación do acordo para ir contra o líder de DO- posto que "non houbo un gañador claro". Iso derivou na "situación complicada" pola que pasa o Concello desde hai meses. Xustificar a decisión sobre a moción de censura? Ante estas declaracións, o grupo municipal socialista pediu ao PP que deixe "de facer o ridículo repartindo carnés de honorabilidade". Pensan que o obxectivo é "branquear a Gonzalo Pérez Jácome e salvar así os mobles do partido" despois de negarse a asinar a moción de censura a pesar do paso atrás dado por Villarino. Así manteñen "Ourense bloqueada no abismo". Desta forma, acusaron aos populares de "absoluta falta de responsabilidade por ter "aos ourensáns como reféns das súas pelexas" e ser os ideólogos "da maior campaña de esmagamento que viviu a cidade nunca". Petición de ceses No medio desta nova polémica, os sete sindicatos representados na xunta de persoal do Concello exixiron o "cese inmediato" dos tres directores xerais nomeados por Pérez Jácome. En concreto, pediron o despedimento dos responsábeis de Recursos Humanos e de Intelixencia Artificial, así como do City Manager, porque todo continúa igual malia sumar ingresos de "máis de 250.000 euros brutos ao ano". "Viñan para salvar a patria e todo segue igual, por non dicir peor; o único que se salvou con estes tres heroes foron os petos do alcalde", subliñaron.


Summary: Este domingo, 29 de maio, terá lugar a III Marcha pola Memoria. Veciñanza e representantes da cultura e de colectivos sociais participan nunha xornada na que se presentará un fanzine sobre a loita das Encrobas e un libro sobre a figura de Moncho Valcarce.

"A xente estaba cansa de que fixeran deles un pandeiro. Era chegar e encher. A xente cansou e resultou que as Encrobas foi un punto de referencia para que a xente dixese "ata aquí chegamos". Así falaba nunha entrevista con Sermos Galiza Xosé Castro, que fotografou aquela revolta que deixou imaxes icónicas: mulleres, labregas, facendo fronte á Garda Civil. Este domingo unha marcha volverá lembrar aquela loita e homenaxear a veciñanza que deu a cara fronte a un Estado e unha poderosa empresa para defender as súas terras, o territorio. Organizada por veciños e veciñas das Encrobas coa participación da Irmandade Moncho Valcarce e a rede de plataformas Compostela-Ulla e O Tambre. Para alén da lembranza, a marcha tamén quer tecer unha rede coas loitas que agora, en pleno século XXI, se fan na defensa do territorio fronte a proxectos de megaminaría, eólicos... Este ano a marcha non decorre pola contorna da mina senón polo entorno da central térmica, para sinalar o impacto que tivo e ten. "Denunciamos o desleixo e falta de información e debate sobre a recuperación pública de parte dos terreos expropiados para o fin que xa cesou e esiximos o desmantelamento total da central e o parque de carbón, limpeza e descontaminación da zona así como a recuperación de espazos para as veciñas e vecinos", indican nun comunicado. Haberá tamén actuáis musicais, recitais de poesía. E presentarase un fanzine sobre a loita das Encrobas e un libro sobre a figura de Moncho Valcarce. coordinado polo recentemente finado Ramón Múñiz (activista cos veciños e veciñas nos anos 70) e membro da Irmandade Moncho Valcarce. O libro conta con textos de Felípe Senén, Margarita Ledo, María Pilar García Negro, Vitorino Pérez Prieto ou Xácome Santos e titúlase Moncho Valcarce, un dos inesquecibles.


Summary: Os xogadores que dirixe Carlos Seco, que están recoñecidos como selección oficial, devolven a visita que os bretóns realizaron a Narón hai un ano, con vitoria galega. O partido xógase este domingo.

A excepcional presenza dunha selección galega oficial nun encontro disputado no estranxeiro farase realidade este domingo en Lorient, cando o combinado de fútbol gaélico se medirá ao de Bretaña durante o famoso festival céltico que alí se celebra. O fútbol gaélico de Galiza -un deporte popular que é o referente nacional en Irlanda e leva tres anos de desenvolvemento no país cun enorme éxito- sobe así outro chanzo alcanzando un nivel case inédito como o da internacionalización total xogando a domicilio. Case vinte serán os xogadores que se desprazarán -grazas ao seu propio esforzo- até Lorient para medirse aos locais nun partido que devolverá a visita que os bretóns fixeron a Galiza o ano pasado, cando ambos conxuntos se mediron en Narón no que era a estrea da selección galega, que derrotou aos visitantes por 23 a 17. Segundo o adestrador Carlos Seco "nesta ocasión será moito máis complicado repetir a vitoria pero por nós non vai quedar". A Asociación Galega de Fútbol Gaélico está recoñecida de xeito oficial e internacional pola GAA, conta con tres equipos masculinos e tamén comeza a crear os femininos, até o punto de que tres xogadoras do Fillas de Breogán da Coruña foron chamadas pola selección europea para xogar en Irlanda. A maiores, o fútbol gaélico en Galiza tamén conta con outros clubs, de carácter mixto.


Summary: Baixan os contaxios na área sanitaria de Ourense e a porcentaxe de PCR con resultado positivo cae a 5,5%. A cifra de falecidos con coronavirus mantense en 780.

Galiza detectou 313 contaxios novos por coronavirus nas últimas 24 horas, polo que baixa ao redor dun cento con respecto aos últimos dous días. Isto é posíbel pola baixada na área sanitaria de Ourense que caen a máis da metade dos últimos días, até os 86, á vez que descenden nas de Compostela, Pontevedra e Lugo. Segundo a última actualización da Consellaría de Sanidade, con datos do sábado, na última xornada producíronse 288 altas, polo que o total desde o inicio da pandemia increméntase até os 21.713. Ademais, a cifra de persoas falecidas mantense en 780, a mesma que hai un día. En canto ao número de casos activos da Covid-19, é dicir, as persoas que aínda padecen a enfermidade na Galiza, medraron en 25 con respecto ao sábado, até os 4.383 deste domingo. Alén diso, Sanidade informa de que até o momento se realizaron 549.104 probas, o que supón que se fixeron 5.966 PCR en 24 horas, unha trintena máis que o día anterior. De todas elas, 5,5% deron un resultado positivo, unha importante caída con respecto a xornadas previas. Desde o inicio da pandemia, Galiza sumou un total de 26.876 casos de coronavirus. Incidencia por áreas sanitarias As áreas sanitarias de Ourense, Verín e O Barco continúan a ser as que máis novos positivos diarios por Covid-19 detecta, aínda que a incidencia anotou un importante descenso, até os 86, que supoñen 9% das PCR realizadas. No comunicado anterior de datos, os contaxios en 24 horas se dispararan a 191, cifras de marca, e a positividade das probas superaba 22%. Con todo, o número de persoas coa enfermidade subiu este domingo, aínda que lixeiramente, até as 1.482 (+8). A segunda área con máis contaxios detectados, con 62 nas últimas 24 horas -o dobre que as 31 do día anterior-, é a de Vigo, que tamén sobe no total de casos activos, a 464. Tamén ascenden os positivos diarios na área da Coruña e Cee, a 51 (+15), mais a cifra de pacientes mantense estábel en 748. A terceira área que anota un ascenso nos datos deste domingo é a de Ferrol, con 18 PCR positivas nun día, fronte ás 16 do parte anterior. En canto aos casos activos, soben lixeiramente a 122, o que a coloca como a zona con menos persoas coa enfermidade.


Summary: O movemento feminista galego suma este 8-M toda a forza reivindicativa lograda nos últimos anos para volver reclamar no espazo público unha transformación real da vida das mulleres. Neste 8 de Marzo, 'Nos Diario' aborda os desafíos do feminismo na Galiza con catro mulleres activistas e pensadoras.

O movemento feminista prepárese para saír á rúa na Galiza. Despois de catro anos vaino facer sen o amparo dunha folga xeral propia, que ademais de ofrecer visibilidade agrandou os espazos que agora ocupa a loita e a reivindicación das mulleres. "A folga feminista de 2018 supuxo unha implosión. Foi un catalizador de algo que xa estaba na sociedade e que aínda persiste", afirma a Nós Diario a profesora de Filosofía Carme Adán. Non supuxo o inicio de nada novo. "O 8-M segue a ser unha data para reivindicar a necesidade de que os dereitos sexan plenos". Non é unha "celebración", matiza, como pretenden facer ver algunhas mensaxes, que cualifica de "arrepiantes". 8 de marzo: aquí tes o mapa coas mobilizacións na Galiza A escritora, intérprete e tradutora María Reimóndez lembra as "camisetas de Zara con mensaxes pseudofeministas" e advirte do risco de apropiación do discurso feminista por outros intereses. Aí sitúa un dos principais desafíos. "O máis complicado é manter un discurso complexo". A medida que as cousas se van introducindo de forma masiva, di, "dáse un proceso de banalización" que cómpre atender. "Os feminismos son un movemento transformador desde a raíz, polo tanto non haber feminismos se non hai un fondo de antimilitarismo, de crítica ao capitalismo, á colonialidade e ao racismo". De renunciar a isto, explica, "acabaremos cun feminismo de Hillary Clinton, no que o único que interesa é que certas mulleres ocupen certos espazos para seguir facendo as mesmas cousas" mentres as mesmas mulleres seguen padecendo as mesmas violencias. As mulleres galegas seguen a cobrar de media 5.000 euros menos que os homes Cómpre desenvolver novas ferramentas para manter a profundidade do discurso feminista, incide Reimóndez, e que "ao amplialo non se vaia diluíndo". Feminismos en guerra Neste momento, "tan complexo a nivel mundial, no que sentimos a debilidade que pode causar a guerra", Carme Adán outórgalle un valor especial a este 8-M. Tras varias décadas de feminismo, "a fenda salarial segue estando aí, os servizos públicos non dan conta das necesidades de corresponsabilidade na vida laboral e persoal das mulleres e a violencia machista permanece". A catedrática de Filosofía resume nestas tres ideas os retos principais do feminismo. Tamén na Galiza. E detense no terceiro, na violencia, permeábel a toda a sociedade. Faise visíbel na parella, na violencia sexual acrecentada pola pornografía hexemónica e "nesa visión tan patriarcal de conseguir as cousas pola forza". Aquí, a violencia agroma a través das mulleres "refuxiadas, sometidas ás mafias, á trata e á violación". Construír unha historia da arte máis inclusiva A violencia, asevera María Xosé Agra, catedrática xubilada de Filosofía Política, "é un eixo sempre presente que dá conta do nivel de cambio dunha sociedade". Neste sentido, advirte do avance de novas formas, "dun discurso e de ataques antifeministas explícitos que farán todo o posíbel por reverter os dereitos e logros das mulleres". Traballo e coidados Dentro e fóra da Galiza, a precariedade afecta a todos os ámbitos da vida das mulleres. Aí radica o desafío fundamental. "Construír e coidar leva moito tempo", afirma Carme Adán, na esfera privada e mais na pública. "Saber en cada momento cales son eixos e os problemas esenciais é parte do debate feminista", afirma Agra. Asegura que unha das cuestións fundamentais é "todo o que afecta á dimensión socioeconómica", herdeira da crise de 2008, aínda moi presente, "que golpea sobre todo a vida das mulleres". Polo que respecta á Galiza, Agra sinala o problema de acceso a todos os campos de traballo e a un emprego remunerado digno, ademais da fenda salarial. "Mais temos, tamén, un problema demográfico que non se pode pensar como fai a dereita, en chave de reforzamento da familia tradicional. É un problema grave de como se desenvolven as mulleres no medio rural, cunhas carencias moi significativas". As mulleres ocupaban sete de cada dez postos de traballo destruídos desde 2019 Para a Marcha Mundial das Mulleres o gran desafío está en dar o salto aos "dereitos reais". Ximena González fala de "plasmar na realidade a forza de todas as mobilizacións que se veñen dando", nomeadamente desde 2018, ano da primeira folga feminista. "Cómpre que ese impulso constitúa unha transformación real da vida das mulleres". "Precisamos interpelar aqueles espazos nos que o patriarcado toma corpo, implicándonos nas loitas necesarias para conseguir unha vida digna". E fixa varios escenarios: a saúde, o sistema de coidados, a cuestión enerxética ne a garantía de acceso aos bens básicos para a vida. Neste esforzo non abondan accións puntuais. Cómpre vontade e recursos e unha mudanza radical. "Para evitar a desigualdade salarial o primeiro é evitar a explotación laboral e as construcións de xénero que manexa o capitalismo", di Reimóndez. "Mentres non cambiemos iso non podemos agardar unha mellora das condicións de traballo", conclúe. 'Nin escravas nin heroínas. Mulleres con dereitos xa!' Con "toda a forza de reivindicacións anteriores", Galegas 8-M sae á rúa esta terza feira para exixir "unha vida sen violencias" con todos os recursos económicos, sociais, médicos, xudiciais e políticos ao servizo das mulleres. Unhas políticas públicas "deseñadas polos feminismos" financiadas e eficaces. Unha educación pública de calidade, non sexista, igual e diversa. Chama a se mobilizar contra o capitalismo e a feminización da pobreza, en prol da construción de "alternativas de vida para todas", tamén no medio rural.


Summary: Análise para 'Nós Diario' de Ramsés Pérez, coordinador do Proxecto Ríos de Adega.

Semella que nos nosos ríos que sempre foron vizosos agora molesta a vexetación e dicimos que están sucios. Coa meteoroloxía sucede algo semellante, cando hai sol temos bo tempo e cando chove mal tempo. Afirmación que reflexa o descoñecemento do medio que nos rodea e mostra unha vez máis a desalfabetización ambiental propia dos tempos actuais. Seca na Galiza As cifras non menten. As precipitacións no noso país son a metade que as do ano pasado. E se tomamos a referencia dos encoros estamos 20 puntos por debaixo dos niveis de 2021, o que significa que a ocupación media é do 54%, fronte ao 70% de hai 12 meses. Máis números. A Oficina Técnica da Seca da Xunta da Galiza informou na súa última xuntanza, decorrida hai pouco máis dun mes (8 de xuño), que manteñen a prealerta activada, logo dun mes de maio con precipitacións que están por baixo das medias históricas. O motivo é que o caudal dos cursos fluviais está case á metade do habitual por estas datas levando un 46% menos de agua do que debería levar. De recurso limitado a escaso Seguramente a ninguén se lle ocorrería dicir que os humanos somos uns animais limitados por ter só dous brazos ou apenas un nariz. Parece que con dúas extremidades desenvolvémonos bastante ben ou mesmo con unha. Un nariz tamén semella suficiente. No planeta Terra, na nosa terra, temos a auga que temos. Un recurso limitado pero até o de agora suficiente. Porén, o uso inadecuado e irresponsábel do elemento vital está levando a que se converta nun recursos escaso. Nese contexto, as secas -que lembremos son un fenómeno natural que sucede de cando en vez- vanse trocar en recorrentes e deberiámonos ir adaptando e na medida do posíbel traballar na súa mitigación. O cambio climático vai levar a que os episodios de seca sexan cada vez máis frecuentes e intensos. Episodios que levarán a situacións de escaseza dos recursos hídricos como o que estamos a padecer este ano. Mesmo poden converxer fenómenos como o mal tempo deste ano (non chover cando tocaba) con vagas de calor como a vivida estes días atrás. Ante este contexto, deberíamos afacernos a conceptos como o de estrés hídrico, que segundo a FAO acontece cando a demanda de auga é máis alta que a cantidade dispoñíbel durante un período determinado ou cando se restrinxe o uso debido a súa baixa calidade. O cambio climático é aquí unha peza importante. Prevese que, no ano 2025, 1.900 millóns de persoas vivan en lugares que afronten unha falla absoluta de auga, e dous terzos da poboación mundial poderían estar nunha situación de estrés hídrico. E non é preciso mirar para outros países. Estes días o Concello de Lalín restrinxía o uso da auga para a rega ou encher piscinas. Bandos municipais que a medida que avance o verán, de continuar este "bo tempo", irán en aumento. Ríos con menos auga É xa un feito. Os grandes ríos de todo o planeta están reducindo o seu caudal e desde diferentes sectores estanse a demandar novas políticas para mudar a situación. De novo non fai falla mirar lonxe, só hai que acudir ás páxinas da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil ou de Augas da Galiza para ver o panorama fluvial. Afeccións ao medio A visión urbana do mundo é miope ante os problemas que pode xerar a seca na natureza ou no mundo rural. Ao estar case sempre cubertas as necesidades básicas das cidades só nos decatamos dos problemas, falamos agora da seca, cando deixa de saír auga pola nosa billa. As repercusións medioambientais acabamos de comprobalas. As altas temperaturas logo de meses sen chover sumadas a unha política forestal incendiaria e a outra política agrícola suicida levaron a episodios de terríbeis incendios como os vividos nos últimos días. Outro efecto máis do que poden provocar as secas sumadas á vagas de calor son as afeccións á fauna urbana. Polos de gaivota e cirrios que non aturan coa calor saltan dos tellados nos que están a criar para evitar as altas temperaturas e non morrer deshidratadas. E a seca pode afectar gravemente ao campo, pois a ausencia de choiva pode significar a perda da produción agrícola afectando tanto á agricultura comercial como de autoconsumo. Algo semellante pasa coa gandaría debido á redución dos pastos e da produción de herba ou grao que acabará incidindo na reprodución ou na produción de leite.


Summary: O presidente dos EUA declara publicamente non descartar unha "opción militar" contra a república bolivariana. A ameaza chega poucas horas despois do presidente venezuelano, Nicolás Maduro, ofrecer a Washington retomar o diálogo.

"Non vou descartar unha opción militar". Con esa afirmación o presidente norteamericano, Donald Trump, ameazaba publicamente cunha agresión á República Bolivariana de Venezuela. "Temos varias opcións sobre Venezuela, incluída a militar de ser necesario" declarou o mandatario e comandante en xefe da maior forza militar do planeta. Fíxoo nunha rolda de imprensa desde o campo de folg de Bedminster (New Jersey) propiedade do seu holding empresarial, onde pasa as súas ferias estivais. Na comparecencia estivo flanqueado polo secretario de Estado, Rex Tillerson e mais a embaixadora dos EUA diante das Nacións Unidas, Nikki Haley. _VÍDEO: DECLARACIÓNS DE TRUMP SOBRE VENEZUELA (11/08/2017) Desta maneira, Trump volveu botar man da súa retórica belicista que esta mesma semana xa utilizara contra a República Popular Democrática de Corea do Norte para lle advertir a Kim Jong Un que enfrontará "furia e lume como nunca antes" no caso de Pyonyang atacar a illa de Guam. "Hai moitas opcións sobre Venezuela, é o noso veciño. Temos tropas en todo o mundo, en sitios moi afastados, pero Venezuela non está tan lonxe e a xente está sufrindo e morrendo" acrecentou o presidente dos EUA. Interrogado a respeito de se os EUA liderarían esa agresión e se con ela procúrase un cambio de réxime no país latinoamericano, Trump limitouse a dicir "non imos comentar sobre iso". A ameaza militar é o último episodio na ofensiva emprendida polos EUA e os seus aliados, singularmente a Unión Europea, en contra do goberno constitucional de Nicolás Maduro e a Asemblea Nacional Constituínte elixida o pasado 30 de xullo. A semana pasada Washington incorporou a Maduro na súa "lista negra" internacional e esta cuarta feira o Departamento de Estado impuña novas sancións económicas contra oito altos funcionarios do goberno venezuelano. As declaracións de Trump foron respondidas polo ministro de Comunicación e Información de Venezuela, Ernesto Villegas. O ministro acusou os EUA de tentaren "repetir un formato de intervención aplicado en países como Libia ou Iraq". "Aquí [en Venezuela] non poderán entrar xamais, sen que iso teña unhas consecuencias colosais, extraordinarias e inusuais na historia do continente", advertiu Villegas. Oferta de diálogo A ameaza norteamericana prodúcese apenas horas despois de que o presidente venezuelano, Nicolás Maduro, apostase en reiniciar o diálogo con Washington. Durante a sesión especial da Asemblea Nacional Constituínte, Maduro deu instrucións ao ministro de Exteriores, Jorge Arreaza, para que realizase xestións encamiñadas a facilitar unha "conversa" directa con Donald Trump. _VÍDEO: MADURO ORDENA XESTIONAR UNHA CONVERSA CON TRUMP (10/08/2017) "Mister Donald Trump aquí está a miña man" ofreceu o presidente Nicolás Maduro "Eu creo na diplomacia e (...) ratifícolle ao presidente Donald Trump o meu desexo de reestablecer relacións políticas, de diálogo de respeito, en termos de igualdade", ofrecía o presidente venezuelano. "Se esta tan interesado en Venezuela aquí estou eu, aquí esta o xefe do seu interese. Mister Donald Trump (sic), aquí está a miña man, se de mans se trata, aquí está a miña palabra, que a teño", proclamou Maduro. No entanto, as declaracións realizadas polo presidente norteamericano anticipan que ese diálogo non se materializará polo momento. Ameaza real ou bravata? A linguaxe diplomática da administración Trump é verbosa en palabras grosas. A ameaza é unha constante nas mensaxes dirixidas desde Washington cara ao exterior, nunha retórica belicista que politicamente serve para reafirmar a hexemonía imperial dos EUA e que estimula a poderosa industria armamentística norteamericana. É difícil discernir canto hai de verdade nas declaracións de Trump e canto de matonismo discursivo. O asesor de Seguranza Nacional de Trump desbotou o 5 de agosto a posibilidade dunha "acción militar" contra Venezuela No caso concreto de Venezuela, a posibilidade dunha intervención militar norteamericana era desbotada hai poucos días polo xeneral H.R. McMaster. O asesor de Seguranza Nacional do presidente Trump cualificaba de "improbábel" ese escenario. "Non vexo unha intervención militar externa", asegurou. Durante unha entrevista concedida á MSNBC o pasado 5 de agosto, McMaster argumentaba que unha agresión directa contra Venezuela sería contraproducente para os EUA ao dar argumentos ao goberno de Nicolás Maduro. O militar lembrou o resentimento histórico que provocaron outras intervencións norteamericanas en América Latina. Unha valoración diferente realiza a analista Eva Golinger. A xornalista americano-venezuelana advertiu desde o seu perfil na rede social Twitter, que "unha acción militar dos EUA contra Venezuela é unha posibilidade real". "Trump é impaciente, o petróleo é chave e a oposición [venezuelana] seguro que o pediu", acrecentaba. Golinger xulga ademais que nos últimos meses se teñen favorecido desde a dereita opositora, no interior, e a presión internacional, no exterior, para tentar lexitimar unha agresión contra a soberanía venezuelana. "Do punto de vista mediático, a mesa xa está servida para xustificar algunha intervencións dos EUA en Venezuela desde hai tempo". A analista Eva Golinger advirte de que a agresión é "unha posibilidade real". En 2011 xa alertou dos plans de Washington de invadir Venezuela. A investigadora xa revelou en 2011 a existencia dun documento no que se visaban as "intencións bélicas dos EUA contra Venezuela e Libia. Golinger aludía á "Doutrina de Guerra Irregular da Armada dos Estados Unidos", un documento datado en 2009 no que se trazaba un novo mapa bélico que atinxía a maioría dos países de Asia Central, o Oriente Medio, o norte de África e Venezuela. "Hai algo que teñen en común estes países: as más grandes reservas estratéxicas do mundo. Pouco a pouco, os EUA viñeron estendendo a súa guerra por todos estes territorios, procurando apropiarse dos seus ricos recursos", alertaba seis anos atrás. Dentro dese plan imperialista inscribiríase unha eventual invasión a Venezuela, bosquexada no chamado "Plan Balboa" que foi ensaiado como exercicio militar no Estado español na altura do ano 2001. "A estratexia [do Plan Balboa] era invadir e atacar a Venezuela desde as bases militares de Estados Uunodos en Colombia, Panamá, Aruba e Curazao, e Porto Rico, ocupando a zona occidental do país, desde Zulia a Apure (a media lúa venezuelana) e tomando o control da mesma. Era un plan secesionista que buscaba dividir Venezuela en dúas partes, deixando o control sobre as reservas petroleiras en mans das forzas invasoras" relata Golinger. A hipótese da invasión non parece tan afastada nin imposíbel, toda vez que o presidente Trump utilizou expresamente o termo "tropas" e a súa localización nas proximidades de Venezuela nas súas declaracións.


Summary: A Executiva nacionalista distribuíu as novas responsabilidades entre os seus membros. Goretti Sanmartín ocuparase da Estratexia Municipal, Xosé Antonio Rubal de Comunicación e Montse Prado de Imaxe e Campañas.

A executiva nacional do BNG acordou o reparto de responsabilidades dos seus membros, elixidos na Asemblea Nacional celebrada o 17 de marzo. Bieito Lobeira é o novo secretario de organización da formación nacionalista liderada por Xavier Vence. Goretti Sanmartín ocupa a Secretaría de Implantación e Estratexia municipal, Xosé Antonio Rubal a Secretaría de Comunicación e Montse Prado a Secretaría de Imaxe e Campañas. Francisco Jorquera coordina a Acción Institucional no Parlamento e Rosana Pérez, no Congreso dos Deputados. O organigrama complétano Xavier Campos (Alternativas Programáticas), Adrián Dios (Estudos e Formación), Saleta Chao (Políticas Sectoriais), Ana Miranda (Política Internacional), Rafael Vilar (Acción Social), Mar Vila (Territorio), Ximena González (Acción Feminista) e Nestor Rego (Iniciativas Políticas).


Summary: A primeira hora de mañá, a Comisión Europea comunicaba que AstraZeneca lle trasladara que non se presentaría á reunión convocada, e á primeira hora da tarde, a farmacéutica corrixía o Executivo comunitario. De fondo, un conflito polas insinuacións da UE de que a compañía vendeu doses a outros países.

"A reunión do comité está prevista para esta tarde e esta mañá o representante da empresa anunciou que non estará presente. É o único que podemos dicir agora mesmo", dixo unha portavoz da Comisión Europea. Horas despois, AstraZeneca corrixía a información e confirmaba que participaría na reunión co Executivo comunitario e cos Estados membros para analizar os atrasos no reparto das doses da súa vacina na UE. Bruxelas está a presionar para que a compañía publique o contrato asinado dado o seu descontento ante as explicacións ofrecidas polos problemas na distribución. Porén, unha cláusula de confidencialidade impide revelar os detalles do acordo. Nunha entrevista, hoxe, no xornal español El País, o director executivo de AstraZeneca, Pascal Soriot, asumiu a responsabilidade do atraso, mais aclarou que a UE contratou a entrega das vacinas tres meses despois que o Reino Unido. Nese sentido, lembrou que "a vacina foi desenvolvida co Goberno do Reino Unido, a través da Universidade de Oxford. Estabeleceron que os primeiros envíos serían para eles, e creo que é xusto". Ademais, afirmou: "Non é certo que desviemos a vacina de Europa a outros países para sacar beneficio". Noutra entrevista, un día antes, no italiano La Repubblica, Soriot aclaraba que a produción estaba "basicamente dous meses detrás de onde quereriamos que estivese". O contrato asinado en agosto entre a UE e AstraZeneca estipulaba a entrega de 300 millóns de doses, cunha opción a 100 millóns máis, mais a compañía comunicou un problema nas dúas plantas de produción, na dos Países Baixos e na de Bélxica. A vacina da compañía anglo-sueca non foi aínda aprobada pola Axencia Europea do Medicamento (EMA), que o fará nos próximos días. Con todo a aparente falla de eficacia entre os maiores de 65 anos fai probábel que este grupo de idade fique excluído da aprobación, segundo varios expertos citados por medios internacionais. En calquera caso, así se lle dea luz verde, a UE conta con que arredor de 80 millóns de doses cheguen aos 27 membros ao longo do mes de marzo. "O obxectivo é entregar 17 millóns de doses en febreiro. Iso suporá, aproximadamente, uns tres millóns para Alemaña, 2,5 millóns para Italia e uns 2 millóns para España, por exemplo", declarou o director executivo de AstraZeneca. Pfizer/BioNTech Tamén o fármaco de Pfizer/BioNTech, que ten contratada con Bruxelas unha produción aínda maior, está a ter problemas coas entregas. Onte a farmacéutica francesa Sanofi ─con problemas no desenvolvemento da súa propia vacina─ informaba que acordara a cesión á alemá BioNTech da súa planta en Frankfurt para producir 125 millóns de doses en 2021, aínda que esta non comezará até o verán. A UE comprou 600 millóns de doses da vacina de Pfizer/BioNTech, mais a compañía non cumpriu co compromiso de entregar 12,5 millóns en 2020. Pfizer explicou que os atrasos se debían a que a planta belga de produción vira superada a súa capacidade. Con todo, o director de BioNTech e un dos pais da vacina, Uğur Şahin, criticou nunha entrevista no periódico alemán Der Spiegel que a UE asumira erradamente que varias vacinas estarían listas de inmediato polo que dividiu a compra entre varias compañías. A estas palabras, o portavoz da Comisión en temas sanitarios, Stefan de Keersmaecker, respondeu sinalando que a filosofía seguida pola UE fora a de "non pór todos os nosos ovos nun mesmo cesto". Na terza feira, nunha intervención no Foro Económico Mundial, a presidenta da Comisión, Ursula von der Leyen, afirmou: "Europa investiu miles de millóns en axudar ao desenvolvemento da primeira vacina para a Covid-19 do mundo. Para crear un ben común realmente global. E agora, as compañías deben entregalas. Deben honrar as súas obrigas". Segundo as últimas informacións, algúns Estados da UE están a valorar a posibilidade de levar AstraZeneca ante a xustiza. É o caso de Italia, segundo comunicou o primeiro ministro, Giuseppe Conte, o pasado domingo. Tamén o de Letonia: o seu ministro de Exteriores, Edgars Rinkevics, declarou á axencia Reuters que "a posibilidade debería ser sopesada, e debería ser coordinada entre os países da UE". A Comisión traballa nunha proposta para exixir ás farmacéuticas que rexistren calquera exportación de vacinas que fagan fóra das fronteiras comunitarias, co obxectivo de que haxa maior transparencia. Mais non de vetar as exportacións, aclarou o comisario de Comercio, Valdis Dombrovskis, tranquilizando os defensores a ultranza en Bruxelas do libre comercio; e en contra do criterio de Alemaña, que avoga ─como en primavera coas máscaras─ por un control da venda de vacinas fóra das fronteiras da UE. Medra a fenda entre países ricos e pobres O director da OMS, Tedros Adhanom, volveu denunciar esta semana a desigualdade na vacinación entre os países ricos e os menos desenvolvidos. Tamén a directora de ONU Sida, Winnie Byanyima, que o cualificou de "apartheid de vacinas". "Os ricos discuten entre eles a súa asignación e os demais sentan a mirar", dixo.