Summary: Júlio S.S. pasou esta quinta feira a disposición xudicial na Audiencia española e negouse a declarar. A outra arrestada, Sílvia C.S., negou calquera ligazón coa organización Resistencia Galega, á que pretenden vinculala, e quedou en liberdade sen fianza. En virtude da lei antiterrorista, @s dúas foron incomunicadas tan pronto as prenderon. Ela ficou 36 horas nesta situación; el, case 72

A Audiencia española vén de decretar o ingreso en prisión para Júlio S.S., o independentista detido esta segunda feira en Ferrol canda a súa parella, Sílvia C.S. En virtude da aplicación da lei antiterrorista, @s dúas foron incomunicad@s de inmediato. Ela ficou 36 horas nesta situación; el, case 72. A pesares de cadrar cun día feriado, o xuíz Eloy Velasco tomoulles declaración esta quinta feira, após quedar a moza en liberdade na cuarta ao non atopar a policía española indicio algún na súa contra. Porén, prestou declaración perante Velasco, negando calquera ligazón coa organización Resistencia Galega, á que pretenden vinculala. O maxistrado do tribunal español decretou a súa posta en liberdade sen fianza, mais imputouna por colaboración. Durante o tempo de prisión incomunicada, Sílvia S.C. ficou afastada do seu fillo, unha crianza de oito meses que só se alimentaba de leite materno. Pola súa banda, Júlio S.S. negouse a declarar e xa ingresou no penal español de Soto del Real, lonxe do seu domicilio. O mozo foi encausado ao consideralo parte do 'aparello de financiación' de Resistencia Galega, se ben durante os rexistros practicados na vivenda que a parella partillaba en Narón, a policía española incautouse unicamente de follas de propaganda, unha axenda e material informático. Segundo contan os avogados da defensa, o ingreso en prisión viría motivado por unha carta da cal a policía española se incautou no rexistro dun domicilio na operación do 30 de novembro de 2011 e cuxa autoría lle atribúen a Júlio S.S. Segundo a versión policial, na misiva, escrita á man, relatábase o estado das contas da citada organización. Mostras de solidariedade Desde diferentes colectivos e entidades do País tense amosado nestes días a solidariedade coas dúas persoas detidas en Ferrol, para alén da denuncia contra o operativo levado a cabo pola Policía Nacional. Entre estes atópanse Galiza non se vende, Mulheres nacionalistas galegas ou Redes Escarlata, alías da plataforma Que Voltem a Casa.


Summary: Roberto Rivas prestou declaración esta quinta feira nos xulgados da Coruña arroupado por centos de persoas, activistas sociais e compañeiros de traballo. Acusan a este bombeiro de desordes públicas por rexeitar facer parte do despexo de Aurelia Rey en marzo de 2013. El afirma: "volvería facelo".

Roberto Rivas prestou declaración esta quinta feira (4 de setembro) nos xulgados da Coruña. O seu nome non é recoñecíbel para a maior parte das persoas, porén, a súa fotografía percorreu as principais cabeceiras da imprensa do país. De profesión bombeiro, Roberto ou 'Gío', como o coñecen as súas amizades, rexeitou facer parte do despexo de Aurelia Rey en marzo de 2013 declinando cumprir coas ordes da policía española que lle exixían rachar coa cadea que impedía o acceso d@s axentes á morada desta octoxenaria coruñesa. Á saída das dependencias xudiciais Rivas fixo unha valoración do acontecido naquela xornada. A primeira vez que o facía pois, embora ser requerido polos medios de comunicación, Roberto rexeitou "aproveitar o tirón mediático", segundo el mesmo explicou. "Os bombeiros non debemos realizar este tipo de funcións" "Non foi algo premeditado", afirmou rodeado de xornalistas e de varios centos de persoas que acudiron á concentración convocada por Stop-Despexos para lle amosaren a súa solidariedade. "Os bombeiros non debemos realizar este tipo de funcións" pois, subliñou Rivas, no seu labor "non está botar a xente da súa casa". Así é que após serlle demandada a retirada da cadea que impedía o acceso da policía á vivenda de Aurelia Rey para procederen ao seu despexo, Roberto Rivas colleu un cartaz do movemento social a prol do dereito á vivenda e saíu do edificio perante a sorpresa d@s axentes e os aplausos e asubíos das moreas de veciñ@s que, concentrad@s, tentaron impedir que Aurelia fose botada á rúa. "Collín o cartaz para visibilizar con contundencia esa idea", a de que o seu traballo non é actuar ao servizo das entidades financeiras e @s rentistas deixando xente sen casas. Unha reivindicación que partillan tamén moit@s d@s compañeir@s de Roberto. Ocultar o seu rostro foi tamén unha maneira de reflectir que "eramos todos os bombeiros". "A desobediencia civil é unha forma máis de combater a violencia legal na que vivimos" Após o acontecido, o operario foi denunciado pola policía --xunto con activistas e representantes institucionais que se atopaban aquel día perante a morada de Aurelia Rei. Esta quinta feira, Rivas prestou declaración mais, salientou ás portas do xulgado, "o que está a acontecer aquí non ten nada que ver co daquel día". "Incitar á violencia" Para Roberto Rivas o seu axuizamento é por "alterar as masas" e mesmo, "incitar á violencia", segundo lle indicou a xustiza. Neste senso, e embora "estar aí" as imaxes --como el propio indica-- o seu xuízo responde ao interese por coidar "ilegal" a defensa dos dereitos das persoas. "A desobediencia civil é unha forma máis de combater a violencia legal na que vivimos", insistiu perante os medios de comunicación, con tranquilidade e moita firmeza. Pois, acrecentou, "hai leis que si que incitan a violencia". O seu xulgamento, subliñou, non é froito do incumprimento coas súas obrigas laborais, como podería parecer, senón "defender os principios e valores" que o levan a rexeitar tomar parte en accións coma os despexos. "Non teño ningún medo", aseverou Roberto Rivas, "o peor que me podía pasar era perder o meu traballo" do que di "tocoume a lotaría por ter a sorte de traballar no que me gosta". Porén, recunca, "o meu traballo non é botar a xente das súas casas". Atestados policiais "falsos" Na súa intervención pública Rivas denunciou o carácter "falso" dos atestados policiais que foron presentados como probas xudiciais. Asegurou que "policías con cargo" como "comisarios" redixiron de maneira errónea os feitos e omitiron partes do acontecido. "Eu non cometín ningún delito", afirmou. Fronte aos centos de persoas que se concentraron perante os xulgados, Rivas amosouse "agradecido polo cariño" e a "solidariedade" que lle transmitiron. Un apoio que chegou desde todos os recunchos do país e do estado como reflectían as máis de 104.000 sinaturas recollidas.


Summary: O colectivo de activistas que despregou unha faixa sobre a fachada da coruñesa Casa Cornide non recebeu aínda notificación dos motivos aducidos por Jaime Martínez-Bordiú Franco na súa petición de aprazamento.

Un delito de coaccións. Ese é o cargo que pesa sobre os 9 militantes do Bloque que o pasado 26 de setembro protagonizaron unha acción simbólica na Casa Cornide, un dos bens da familia Franco cuxa adscrición ao patrimonio público demanda a formación soberanista dentro da súa campaña a prol da restitución das propiedades espoliadas durante a ditadura. O acto consistiu no despregamento dunha faixa desde o balcón do inmóbel en que se lía a lenda "Que nos devolvan o roubado. #FranquismoNuncaMais". Un dos netos de Franco —Jaime Martínez-Bordiú Franco, un individuo que foi condenado a un ano de prisión por maltrato a súa parella— foi quen interpuxo a querela contra as e os activistas nacionalistas, aos que atribuía un delito contra o honor e a invasión pola forza na Casa Cornide. En declaracións a Sermos Galiza, Bieito Lobeira —dirixente do Bloque que participou na acción— negou a acusación do parente do ditador. "A denuncia baséase nunha falsidade. A de que entramos na casa e intimidamos as persoas que alí viven (un matrimonio con dúas fillas). Radicalmente falso. O único que fixemos foi pendurar unha faixa desde o balcón", dixo. O xuízo ía ir pola vía rápida —a diferenza da toma simbólica do Pazo de Meirás a causa non foi cualificada de complexa durante a súa tramitación xudicial— e ficara en principio axendado para esta cuarta feira 18 de xullo, unha data de especial simbolismo para o fascismo español, ao sinalar a efeméride do golpe de estado de 1936. Porén, foi aprazado por petición do neto de Franco, sen que se fixase aínda nova data e sen que até agora os denunciados saiban que motivos aduciu o denunciante.


Summary: Fernando Blanco (Ourense, 1967) é avogado e vicepresidente de Esculca onde leva traballando desde 2005 xunto a un pequeno grupo de persoas que "intentamos chegar onde non chegan outras asociacións, sen ningunha especialización, pero sempre en defensa dos dereitos fundamentais".

Non hai moito publicaches aquí un artigo no que denunciabas a detención dun home ao que se quixo converter nunha especie de cabeza de turco pola vaga de lumes. Non é a primeira vez que pasa. Non, non é a primeira vez… e aquí en Ourense sabémolo ben. Sendo preocupante a reacción da administración pública, o máis preocupante é que haxa un continuo co poder xudicial. O poder xudicial debería estar por riba destas pulsións de populismo punitivo que no fondo pretenden desviar a atención. E neste caso utilizouse a prisión preventiva coma un anticipo de castigo, coma unha forma de calmar a pretendida alarma social. Como é ese continuo entre o poder político e o poder xudicial? Non se pode xeneralizar. Podemos ter a impresión... quizais non hai unha relación directa, non estamos falando de conivencias, pero si é certo que as teorías do populismo punitivo, da dureza penal ou, por exemplo, desa utilización de medidas preventivas como anticipo do castigo que son auspiciadas polo poder político están penetrando no poder xudicial... unha especie de osmose. Os que pensamos, quizais desde unha perspectiva moi inxenua, que o mellor é un modelo garantista na liña de Ferrajoli, vemos que ese garantismo cada vez é máis feble. Hai un uso político do Código Penal? Pois si. E, de novo desde unha posición inxenua, era impensábel hai un tempo. Estase facendo unha interpretación extensiva do Código Penal, que xa de por si é bastante extensivo... Estámolo vendo co que está pasando con tipos como o de enaltecemento do terrorismo ou o do delito de odio, que xa é moi discutíbel telo introducido. Aconteceu no Estado en casos moi coñecidos, pero tamén está sucedendo no país con peticións de penas moi duras para uns rapeiros de Vigo. E volvo ao mesmo: un poder xudicial garantista impediría que estas tendencias do poder executivo, das forzas de seguridade ou mesmo da fiscalía tiveran maior recorrido. Pero infelizmente moitos destes delitos acaban nun tribunal tan caracterizado politicamente como é a Audiencia Nacional. Que é o populismo punitivo? É o recurso a solucións penais para afrontar problemas sociais coa finalidade tanto de calmar conflitos sociais ou situacións que o poder político percibe como conflitivas ofrecendo unha cortina de fume dun inimigo que se crea e sobre o que se actúa politicamente a través duna lexislación penal dura. Como se está aplicando o delito de odio? Penso que aos demócratas nos meteron un gol coa aplicación deste precepto. Primeiro está a cuestión de principios, porque é un tipo tan extensivo que debiamos ter entendido que ía supoñer limitacións da liberdade de expresión. É un delito que anticipa a resposta penal no momento que sanciona condutas nas que non hai ningún ben xurídico en perigo ou incitación ao delito. E, ademais, deberiamos ter entendido que ía ser utilizado contra os que máis precisamos da liberdade de expresión porque somos quen facemos crítica das institucións. Na práctica estase a utiliza para perseguir a movementos alternativos ou de crítica social. Metéronnos un gol... Hai unha restrición de dereitos fundamentais que se corresponde cunha determinada regresión política? Pódese explicar como unha teoría de vasos comunicantes. Na medida na que sufrimos unha restrición de dereitos sociais, prodúcese un efecto sobre os dereitos civís, os dereitos burgueses clásicos... reunión, asociación, libre expresión. Baixaron os dous vasos comunicantes. Pero isto non empezou coa crise hai dez anos. A Lei Mordaza, por exemplo, é o perfeccionamento técnico dunha lei xa moi restritiva como a Lei Corcuera. Dalgunha maneira os dereitos civís son os que garanten que se poida levar adiante certo nivel de protesta, e se estás a recortar dunha forma abrupta dereitos sociais, tes que limitar os medios de protesta. Dis que ese proceso non empezou coa crise, pero a crise económica mudou algo ou acelerou o proceso? Posibelmente tivo un efecto de que as protestas xa non se limitaran a determinados colectivos e a extensión desas protestas a outras capas da sociedade esixíalle ao poder dispoñer novas ferramentas. O que acontece desde a crise económica é que a represión pode chegar a calquera. Mesmo a aquelas persoas que protestaban desde unha perspectiva puramente burguesa porque o seu diñeiro fora mal xestionado por entidades bancarias. Entón é cando se lle ve o cu á carriza da longa man represiva do Estado. Mentres a represión se aplicou sobre colectivos mi politizados, como sindicalistas, independentistas ou libertarios, a sociedade tende a pensar que algo farían. Pero cando de súpeto eses mesmos medios represivos se aplican sobre a parte menos mobilizada da sociedade pero con razóns para protestar, entón empezamos todas e todos a cuestionar a finalidade coa que o Estado exerce o seu poder, se ten un carácter de orde pública que é un concepto pre-democrático. Cales son os colectivos máis reprimidos no país? De vello sempre foron os colectivos libertarios e os de apoio a presos. Tamén os colectivos sindicais e independentistas. A medida que a protesta foise ampliando, podemos dicir coloquialmente que ninguén está a salvo. Hai exemplos dabondo: a xente do cerco, os preferentistas, movementos ecoloxistas ou de crítica urbanista... houbo represión con sancións administrativa pero tamén nalgúns casos, como en Coia con aquel movemento veciñal, cun xuízo penal. Como está o caso de Causa Galiza? Pois mantense a imputación a nove persoas cunha decisión xudicial moi perigosa que é a unión dos dous procesos, o Jaro I e o Jaro II, no que semella un macroproceso contra o independentismo organizado tanto na súa face política coma na súa parte máis solidaria, a de Ceivar. Non temos un coñecemento directo da causa pero preocúpannos moito estas instrucións eternas... Un dos feitos máis graves que teñen acontecido no país nestes anos foi a suspensión das actividades de Causa Galiza. Entendíamos que non só afectaba aos militantes, senón tamén aos eventuais votantes. Foi unha limitación do exercicio de voto de persoas que simplemente querían manifestar unha opción política. Foi unha restrición moi grave dun dereito colectivo e produciunos un fondo pesimismo a tímida reacción da sociedade galega. Nos diciámolo, o que acontece con Causa Galiza pode acontecer no futuro con calquera colectivo organizado cunha visión crítica. Debíamos movernos, o país tíñase que ter mobilizado como se mobilizou antes por feitos similares en Euskadi e agora en Catalunya. Como foron tratados estes presos? Polo que sabemos, as detencións transcorreron dentro da formalidade. Mais neste 2017 tivemos coñecemento de situacións de privacións de dereitos. Esculca presentou queixas por restricións do acceso a estudo no cárcere de Aranxuez, e outra por unha situación de illamento permanente. Esculca fai unha valoración política do acontecido con Causa Galiza? É certo que non entramos en cuestións partidarias, pero si nos casos de restricións de dereitos políticos. Posibelmente a desaparición doutros escenarios de conflito político nos que había un inimigo identificado cara o que dirixir pulsións políticas e mesmo sociais... cando cae ese escenario, pois tiñan que procurar novos inimigos e agroma repentinamente un problema de terrorismo en Galiza que realmente é difuso... Da mesma maneira que antes todo era ETA, despois, aquí, todo é Resistencia Galega. Por que a Audiencia Nacional ten tan boa prensa e tan malos comentarios entre os colectivos que a sofren? A Audiencia Nacional é a cara máis visíbel do populismo punitivo. Digamos que está dando forma xurídica ao que parte da sociedade quere ou lle fan querer desde o poder político. Todos temos que facer autocrítica e dicir que lle demos unha categoría moral a aqueles xuíces estrela até convertelos en salvadores cando eran funcionarios que facían o seu traballo. Iso fixo que a Audiencia Nacional pareza a salvadora en momentos críticos para a seguridade do Estado, mentres os seus criterios xurídicos son moi criticados. Nese tribunal faise unha valoración das probas que presenta a Policía Nacional ou a Garda Civil que é contraria á interpretación xurídica. A Policía Nacional ou a Garda Civil serán testemuñas que contemplan un delito, os indicios, os feitos ou os resultados do delito... pero dáselles valor de carta pericial a moitas das súas hipóteses e actuacións nas que se fundamentan condenas. Cal é a situación dos presos comúns nos cárceres galegos? Aquí temos que recoñecer a nosa enorme impotencia. A cadea é un mundo tremendamente pechado. É moi difícil contactar con elas e con eles cando sofren violacións de dereitos. Temos, por dicilo así, unha radiografía da situación da poboación dos cárceres, pero moi reducida. No 2017 Esculca presentou dúas queixas e unha denuncia penal na prisión de Teixeiro. Houbo prohibicións de comunicacións de avogados con presos. Denunciámolo diante do Defensor del Pueblo e unha denuncia penal no xulgado de Betanzos que está pendente de resolución na Audiencia da Coruña. Tamén presentamos unha queixa pola situación dun preso con graves patoloxías mentais que estaba na enfermaría reducido a un cubículo sen comunicación con outros presos. Desde que nos chegou a alerta a través do colectivo Tocata de apoio a presos, debeu estar alí dúas ou tres semanas. Sendo grave, todo isto é anecdótico respecto do que consigna o relatorio do Comité de Prevención da Tortura do Consello de Europa que no 2016 visitou Teixeiro. Pensamos que o que di ese relatorio pode trasladarse á situación da Lama, o outro gran cárcere en Galiza, e mesmo ás prisións máis pequenas. Este ano soubemos dunha denuncia por unha malleira en Monterroso e outra por unha situación de maltrato en A Lama. O que conta o relatorio respecto de Teixeiro é absolutamente criticábel en termos de calidade democrática. Os presos inmigrantes estarán inda peor? A información que nos chega é a través do Foro Galego da Inmigración ou Médicos do Mundo en relación ás expulsións, que se están producindo dunha forma silenciosa e continuada; e tamén a través do colectivo Concepción Arenal, que traballaba na Lama dando apoio social pero xa non os deixan entrar... Evidentemente as dificultades de comunicación coas familias son maiores e o feito de carecer de arraigo impide moitas veces o acceso a beneficios ou dereitos penitenciarios. O relatorio do que falamos antes recolle limitacións para presos acusados de terrorismo xihadista en relación a súa liberdade de práctica relixiosa. Esculca ten sido moi crítica co ficheiro Stop Radicalismo, ides dándolle visibilidade á cuestión? Pasou moi desapercibido ao principio, supoño que porque Interior presentouno como algo técnico e porque afectaba a un colectivo que non parecía merecer socialmente moita preocupación en canto á defensa dos seus dereitos. Solicitamos información, pero non recibimos ningunha porque se nos dixo que era unha cuestión de seguridade nacional. O que está pasando é que o ficheiro é inútil en termos policiais, pero ten outra finalidade, a de limitar dereitos. É o primeiro ficheiro, pero pode abrir o camiño a outros ficheiros de pretendidas radicalizacións. Pensemos por exemplo no proceso catalán ou no novo inimigo que queiran crear. Que relación tedes co Defensor del Pueblo e coa Valedora do Pobo? Non temos contactos directos nin co Defensor nin co Mecanismo Nacional de Prevención da Tortura. O que si temos é unha enorme preocupación pola tímida actuación destes organismos garantistas. Temos sido críticos coa Valedora do Pobo. Esculca fixera unha denuncia do que estaba pasando nun centro de menores en Vigo, e a Valedora nin sequera visitou o centro. Foi unha resposta puramente burocrática. Tamén fomos moi críticos coa resposta que deu ás denuncias respecto da situación de indixentes en Compostela. A verdade é que un dos nosos grandes problemas é a febleza dos sistemas de garantías de dereitos.


O 25 de abril pechou Blogaliza, despois de 15 anos de vizosa actividade, de acoller máis de 28.000 blogs escritos, de forma total ou parcial, en galego. No canto de celebrarmos o 44º aniversario da revoluçao dos cravos co país que herdou a nosa lingua, estamos de velorio e estreamos a ciberemigración: a emigración 3.0 Quizais debiamos aprender algo do pasado para superarmos, por sempre e de forma colectiva, esta situación, con ilusión e esperanza O Museo de Arte Contemporánea de Vigo permanece á deriva. O noso extraordinario pintor Xaime Quessada Porto deixou escritas as súas críticas, nas Memorias faladas, onde afirma que ese museo, "que é unha preciosidade, tería que funcionar dunha forma democrática", e avoga pola creación dun Museo de Arte Nacional de Galicia: "un gran museo de historia da arte en Galicia para que os estudantes e os turistas poidan comprobar a riqueza que temos." A MESA pola Normalización Lingüística vén de publicar o informe titulado A situación da lingua galega na programación televisiva infantil, onde conclúe que, no "total de programación diaria infantil, tan só o 4,6% se oferta en galego nos días laborábeis e o 2,7% na fin de semana", así como que a "maioría dos contidos proveñen de produción foránea". Hai pouco tempo que o Consello da Cultura Galega lle entregou á Xunta de Galicia o seu informe Diagnose da cultura galega. Datos para unha estratexia cultural no século XXI, que ten por obxectivo ofrecer unha panorámica xeral do ámbito cultural galego. O amplo estudo visualiza, nas súas conclusións, a delicada situación que atravesa a cultura galega, nun contexto onde ten unha marcada incidencia o emprego das denominadas "novas tecnoloxías da comunicación" (até cando o uso do adxectivo?!), a crise e as políticas de austeridade. E ese panorama patolóxico móstrase tanto desde un punto de vista cuantitativo, xa que o informe recolle 30 signos negativos fronte a 19 positivos, como desde unha perspectiva cualitativa, porque son de carácter moi dispar as debilidades e fortalezas que evidencia. A nosa cultura é rica e plural; está chea de creadoras orixinais e con talento, e nos ámbitos máis diversos. Porén fica claro que temos problemas, de carácter estrutural, para divulgala e comercializala Como o programa conducido por Carlos Blanco na TVG, o certo é que "Somos unha potenzia". A nosa cultura é rica e plural; está chea de creadoras orixinais e con talento, e nos ámbitos máis diversos. Porén fica claro que temos problemas, de carácter estrutural, para divulgala e comercializala. Quizais debiamos aprender algo do pasado para superarmos, por sempre e de forma colectiva, esta situación, con ilusión e esperanza. Temos recursos máis que suficientes. Xa son centenarias as Irmandades da Fala e a Xeración Nós, magnífico espello en que reflectirnos para manter e espallar a nosa cultura, no espazo do ancho mundo e no tempo infinito das xeracións vindeiras. Por iso temos que recuperarmos, de vez, o seu espírito. Estamos diante da inmensa e marabillosa tarefa de dignificar a nosa cultura no século XXI, de coller ese honroso relevo de quen nos precedeu, e de consolidar e difundir as creacións feitas na nosa lingua, plurais e diversas, que nos representan e identifican Como afirma Carme Fernández Pérez-Sanjulián no libro colectivo As Irmandades da Fala, cen anos despois: "unir teoría e praxe ao servizo innovador da presenza pública da lingua galega e ao afirmar, con explícita vontade, a "soberanía estética da nazón galega", tal e como proclama o seu manifesto fundacional". Estamos diante da inmensa e marabillosa tarefa de dignificar a nosa cultura no século XXI, de coller ese honroso relevo de quen nos precedeu, e de consolidar e difundir as creacións feitas na nosa lingua, plurais e diversas, que nos representan e identifican. E de facelo nós coas ferramentas de hoxe. Por iso debemos facer TT #RecuperarmosNós Publicidade


Summary: O socialista Alfredo García convértese en novo presidente da entidade municipalista. As mareas, CxG e outras formacións presentaron lista propia, pero non lograron entrar na nova dirección e lamentan o "bloqueo" na entidade.

Remuda na Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp). O exalcalde de Ferrol e actual conselleiro de Política Social, José Manuel Rey, deixou este venres de presidir a asociación que agrupa os municipios, deputacións e mancomunidades do país. O poder territorial perdido polos populares tras as eleccións do 24M permitiulle ao PSdeG ser o partido con máis votos na federación, na que o poder se basea no censo dos territorios que goberna cada formación. Así, o alcalde socialista do Barco de Valdeorras, Alfredo García, asume a presidencia ao lograr 674 votos e ponse á fronte dunha executiva na que continúan PP e BNG e na que non entran os rexedores das mareas e outras formacións tras fiaren unha lista propia. Ao contrario do que viña acontecendo noutras asembleas da Fegamp, desta volta non houbo unha lista única. Ao longo da semana dende as formacións que conforman a nova directiva, especialmente a banda socialista e do Bloque, explorouse a posibilidade de integrar representantes das mareas e doutras forzas na candidatura. Non obstante, as plataformas que gobernan cidades como A Coruña, Santiago ou Ferrol rexeitaron a oferta ao desbotaren compartir candidatura co PP. "Non é posible camiñar da man de quen é culpable da maioría dos grandes males do país", argumentaron. Esta foi a conxuntura na que se chegou á propia asemblea, na que as mareas conformaron unha lista xunto con outras forzas como Compromiso ou a Alternativa dos Veciños de Oleiros. Na candidatura, encabezada polo alcalde de Sada, Benito Portela, integráronse rexedores como os de Salceda de Caselas, Teo, Rábade ou Muros, entre outros. Finalmente, esta candidatura obtivo 228 votos, mentres que a presentada polo BNG logrou 250 grazas ao apoio de representantes doutras formacións e de parte dos compromisarios do PSdeG, co que comparte gobernos como os das deputacións da Coruña, Lugo e Pontevedra, os cales, salientan fontes nacionalistas, lle outorgan aos socialistas boa parte do seu actual peso na Fegamp. Así as cousas, o Bloque conserva a vicepresidencia segunda, que ocupará Evencio Ferrero, alcalde de Carballo. A vicepresidencia executiva é, como a presidencia, para os socialistas, e será exercida polo alcalde de Oroso, Manuel Mirás. A vicepresidencia primeira ocúpaa o PP, que tivo 605 votos, con Alfonso Villares, alcalde de Cervo. As normas da votación As normas da Fegamp outórganlle maioría absoluta á lista máis votada e definen o reparto de asentos nos órganos Esta votación rexeuse polo procedemento estipulado nos estatutos da Fegamp, os cales contemplan que, para un escenario con varias listas, a candidatura máis votada -neste caso, o PSdeG- logra 29 dos 55 postos do Consello Federal, isto é, maioría absoluta. Atendendo a estas normas, a segunda candidatura con máis votos, que agora é o PP, ten 17 asentos no Consello, a terceira (BNG) conta con 7 e a cuarta, 2, que serán para a candidatura das mareas. No caso da Executiva as normas tamén priman a lista máis votada na asemblea. Así, os socialistas quedan con 9 dos 17 postos directivos, o PP obteń 5, o BNG, 2, e a lista fiada polas mareas e outras forzas ten un posto. Asemade, os estatutos estipulan que a forza con máis votos obtén a presidencia e a vicepresidencia executiva, a segunda forza a vicepresidencia primeira e a terceira, a vicepresidencia segunda.


Summary: A cidadanía portuguesa está chamada ás urnas o vindeiro domingo 24 para elixir presidente da República, só dez días despois do inicio do novo confinamento, semellante ao do pasado mes de marzo.

Portugal acode ás urnas en pleno confinamento. A cidadanía portuguesa está chamada a elixir o próximo presidente da República o vindeiro domingo 24 de xaneiro, cando o país veciño leve xa dez días pechado na casa. Portugal elixirá presidente da República o domingo 24, dez días despois da volta ao confinamento, desde o vindeiro xovesO Goberno portugués vén de confirmar que volve ao confinamento a partir deste xoves 14, logo de que se disparasen os positivos, con picos de case 10.000 casos notificados por día e de máis de cen persoas falecidas. Neste 10 de xaneiro, Portugal rexistrou 102 falecementos e 7.502 casos novos, con 3.770 persoas hospitalizadas por COVID, 558 delas en UCI. A situación da pandemia sería equivalente, tendo en conta a poboación, coma se Galicia roldase os 2.000 casos notificados por día. O Goberno luso prevé un confinamento similar ao da primeira onda aínda que coas escolas abertas desta vezOs detalles deste novo confinamento coñeceranse entre este luns e o martes, aínda que o primeiro ministro, António Costa, xa adiantou que sería moi semellante ao decretado durante a primeira onda do coronavirus --en marzo--, aínda que as escolas permanecerán abertas. A hostalería e o comercio non esencial quedarán pechados. O confinamento será, en principio, durante quince días --período necesario para renovar o estado de emerxencia-- pero a idea é que se amplíe por máis tempo. Xa que logo, no medio deste confinamento chegarán as eleccións presidenciais, as primeiras que se desenvovlen en Portugal durante a pendemia, con campaña adaptada e máis reducida que poderían aumentar a abstención, segundo prevén moitos analistas. A Direcção-Geral da Saúde de Portugal xa emitiu un conxunto de recomendacións para a xornada electoral, na que o uso da máscara será obrigatorioe na que os membros das mesas deberán usar luvas. De acordo coa lei portuguesa, o candidato debe recibir a maioría absoluta dos votos (50% máis un) na primeira volta para ser eleito. De non conseguilo, realizaríase unha segunda volta entre os dous candidatos que recibisen máis apoios na primeira. Os inquéritos apuntan a unha ampla vitoria do actual presidente, Rebelo de Sousa, na primeira voltaO atual presidente é Marcelo Rebelo de Sousa, que gañou as eleccións en 2016 co 52% dos votos na primeira volta. Os inquéritos no país veciño apuntan a unha nova vitoria, desta vez mesmo máis ampla, do candidato apoiado polo PSD e CDS Nunha das últimas enquisas para varios medios o actual presidente acadaría perto do 62% dos votos. Tería unha vantaxe de máis de 40 puntos con Ana Gomes, apoiada polo PS. Rebelo de Sousa, precisamente, confirmaba este luns que deu positivo por COVID-19 nunha PCR tras un resultado negativo nun test de antíxenos. Segundo a Presidencia da República, polo momento non ten síntomas e continúa a traballar, aínda que en illamento.


Summary: A provedora desta cadea de distribución, Iparlat, mantivo xuntanzas nestes días con produtor@s da Terra Chá e comprometeu un incremento na cantidade que paga por este alimento. A central agraria reclama que deixe de ser un produto reclamo, pois 66.000 empregos dependen do sector leiteiro

O Sindicato Labrego Galego (SLG) vén de lle reclamar á distribuidora de alimentación Mercadona que faga efectiva "con carácter urxente" a súa promesa de subir o prezo do leite 1,5 céntimos no vindeiro pagamento, tal e como comprometeron varias empresas leiteiras nas reunións mantidas nestes días con produtor@s da Terra Chá, entre elas Iparlat, a provedora da empresa que dirixe Juan Roig. Así as cousas, a central agraria que encabeza Isabel Vilalba á fronte da secretaría xeral recorda que o litro deste alimento vai a 27 céntimos, mentres os custos de produción superan os 37 e fronte ás cifras de maio e xuño, cando @s gandeir@s cobraban 29,2 céntimos por litro. Aínda así, xa daquela o prezo estaba un 5,5% por debaixo da media estatal e 15,61% por baixo do que recibían @s produtor@s de Valencia --Mercadona é unha cadea de distribución valenciana--. Mais seguimos coas cifras: o prezo percibido na Galiza era un 5,48% inferior ao de Portugal, un 1,10% inferior ao de Francia, un 5,65% inferior ao de Alemaña e un 12,16% inferior ao de Holanda. Mercadona conta cunha cota de mercado do 13,5% no conxunto do estado, e reparte en 1.383 supermercados. O SLG non quere implicar unicamente esta distribuidora, senón todas as que comercializan con leite galego, exixindo "un equilibrio" no reparto dos beneficios e que deixe de usarse este alimento como produto reclamo "impondo a produtoras e produtores prezos moi por debaixo dos custos de preodución". Recuperando os datos antes achegados, cómpre sinalar que entre abril e agosto o prezo dos cereais que se empregan no penso subiu un 21%, pasando a soia de 441 dólares a tonelada a 609 entre xaneiro e xullo deste ano. O sindicato calcula que son máis de 66.000 os empregos --directos e indirectos-- que dependen do sector leiteiro, mais a "continua" perda de poder adquisitivo nas explotacións provocou unha caída da renda do 43%. E é que desde o ano 2005 --antes da última suba-- os custos de produción subiron un 29,6%: os alimentos para o gando subiron un 33,9%, os fertilizantes un 60,2% e os gastos enerxéticos un 50,4%.


Summary: Os concellos de Lalín e Silleda contarán este sábado con probas da Liga Galega de Orientación. Olalla Bello e María Piñeiro, entre as candidatas a levar a vitoria feminina.

Os concellos de Lalín e Silleda acollerán este sábado a 5ª e 6ª proba, respectivamente, da Liga Galega de Orientación a pé, que sumadas valerían para a nacional de Sprint. Organizada por Xesta Natureza coa colaboración da Federación galega e a española deste deporte, realizaranse entre as 11 e as 13 horas, no caso da capital do Deza, e entre as 17 e as 19 horas no do municipio silledesense. Historia inacabada do deporte galego: "Novos deportes e paradigmas deportivos" Un dos responsábeis da proba que forma parte de Xesta Natureza, Adrián Moreira, explica que esta fin de semana, sumando ambas as probas, sairán os nomes definitivos das campioas e campións das categorías feminina e masculina. "O funcionamento será semellante ao doutras probas, contarán cun mapa do percorrido urbano cos puntos de control que teñen que visitar o máis rápido posíbel e na orde estabelecida", indica a Nós Diario. As saídas, a partir da hora indicada, serán cada minuto cun grupo de corredoras e corredores, entre un e catro por cada vez, evitando que vaian desde o inicio participantes da mesma categoría por idades coa intención de que non se sigan. "Contamos que a duración será, nos mellores tempos, de aproximadamente uns quince minutos", apunta Moreira. Na categoría masculina de maiores non hai claros favoritos, o propio Moreira non participará por formar parte da organización aínda que si compite habitualmente con Montañeiros de Pontevedra. "O primeiro non correrá e eu, que estou despois, tampouco polo que non poderiamos falar de deportistas en concreto para esta Liga", asegura este deportista. Un caso distinto é na feminina, onde "parten como favoritas Olalla Bello (Gallaecia) e María Piñeiro (SM Ártabros)", segundo este deportista. Héctor Pena: "A muller leva o peso dos logros no deporte galego" En total, para este sábado inscribíronse 150 deportistas para a proba da mañá e a mesma cifra para a tarde, contando todas as categorías por idades que van desde os 12 até os maiores de 55 anos. Un deporte cada vez máis practicado na Galiza "Este deporte está aberto a todas as idades e pódese entrar nel para pasar o tempo ou para introducirse a nivel elite", asegura o responsábel desta proba, "é así como temos a posibilidade de adaptar os percorridos e correr moito ou pouco segundo o teu estado físico", engade. Este podería ser un dos motivos polos que hai cada vez máis persoas que se achegan á orientación a través de actividades lúdicas como as que organiza Xesta Natureza en toda a Galiza. "Eu mesmo comecei en 2007 e vexo a súa evolución, medrando ano a ano e aumentando o número de deportistas de calidade que participan en probas internacionais".


Summary: Nos primeiros oito meses deste ano naceron 402 crianzas menos que no mesmo período de 2020. E 685 menos que entre xaneiro e agosto de 2019.

Galiza rexistra un total de 9.813 nacementos até agosto, o que supón un 3,93% menos (402 menos) que nos oito primeiros meses de 2020, segundo os datos dun estudo experimental que publica o Instituto Nacional de Estatística (INE). De se querer ver o vaso 'medio cheo', este descenso supón paliar a caída do 5,49% que existía no acumulado até xullo. Iso si, o retroceso do 3,93% de Galiza é superior á media española (-3,43%). Na comparativa con 2019, os 9.813 estes nacementos tradúcense nunha diminución do 6,52% (685 menos) que hai dous anos polas mesmas datas. Desde 1987 Galiza non rexistra saldo vexetativo positivo Saldo vexetativo Galiza rexistrou un saldo vexetativo negativo en 2020 de 17.561 mortes máis que nacementos, a peor cifra desde que hai rexistros (1975), segundo os datos do Instituto Galego de Estatística. Aínda que o saldo vexetativo negativo contraeuse lixeiramente en 2019 (-15.550) respecto de 2018 (-15.859), en 2020 volve empeorar até alcanzar a cifra máis negativa da serie histórica. Esta situación explícase polo incremento dun 5% nos falecementos nun ano marcado pola pandemia. En total, contabilizáronse 32.822 mortes, tamén o peor dato histórico. Así, 79,4% dos nacementos correspondéronse en 2020 con nais con residencia na marxe atlántica. Ademais, continúa o atraso na idade das mulleres galegas ao dar a luz, pois 77,6% teñen 30 anos ou máis (eran o 72% hai 10 anos). E as que teñen 40 anos ou máis xa representan 13,6% (eran o 5,8% en 2010). Desde 1987 Galiza non rexistra saldo vexetativo positivo.


Summary: Feixoo e outros sete presidentes asinaron a declaración de Santiago, que desbota a negociación bilateral coa Moncloa en materia de financiamento. Pese á negativa de Feixoo a negociar "de ti a ti" co Estado e a explorar un concerto galego, os datos amosan que a Galiza sae mal parada co actual marco de financiamento autonómico.

O maior nivel de gasto que supón a prestación de servizos, construción e mantemento de infraestruturas en territorios como o galego, con gran dispersión e avellentamento poboacional e orografía pronunciada, estivo na cerna do 'Foro Santiago. Camiño de consenso', a cimeira de oito Presidencias autonómicas que este 23 de novembro decorreu na capital galega. Acudiron á xuntanza os presidentes da Galiza e de Castela e León (PP); os de Castela A Mancha, Asturies, Aragón, Estremadura e a da Rioxa (PSOE) e mais o de Cantabria (PRC). A reunión culminou coa sinatura dunha declaración institucional que destaca que estas comunidades supoñen até 61,97% da superficie do Estado e 24,13% da súa poboación. Nese sentido, o artigo 34 do texto repara en que "ademais dos custos fixos, a superficie, a dispersión, a baixa densidade, a orografía, a baixa natalidade e o avellentamento e sobreavellentamento da poboación son condicionantes innegábeis dun maior custo na prestación de servizos, cuxo efecto debe cuantificarse de forma completa e ponderarse en maior medida que no actual sistema". Avogan na declaración por aproveitar "a definición dun novo modelo para corrixir os déficits de financiamento que sofren todas as comunidades autónomas no modelo vixente, dotando o sistema autonómico de maiores recursos". Un sistema obsoleto Fronte ao ditado na lexislación, o actual sistema de financiamento autonómico leva sete anos caducado e prorrogado -a Lei 22/2009 estabelece na disposición adicional sétima a obriga dunha revisión quinquenal que tocaba en 2014-. Agora, o Goberno estatal parece disposto a iniciar o proceso de reforma e a acometer unha revisión da metodoloxía de cálculo da poboación axustada (unidade de poboación dun territorio ponderado polas súas necesidades). E ante o debate que se está a abrir, estas oito comunidades fan grupo común cunha declaración que pide que se atendan as características poboacionais dos seus territorios no reparto de fondos á vez que rexeitan negociacións bilaterais entre cada comunidade co Estado en materia de financiamento. A Galiza desbota a bilateralidade co Estado No encontro reclamouse "transparencia" no debate sobre a reforma do sistema e pediuse que este "só" sexa "froito dun consenso multilateral" no seo do Consello de Política Fiscal e Financeira (CPFF). Así, a declaración asinada reclama que as decisións relativas a financiamento autonómico fiquen "á marxe dos lexítimos espazos bilaterais entre o Goberno central e cada comunidade". Precisamente, no debate de orzamentos desta semana no Parlamento galego, o BNG emprazou Feixoo a non rexeitar unha negociación bilateral Galiza-Estado en materia financeira e reivindicou un sistema que dea á Galiza "a chave dos seus recursos", ao estilo do concerto económico vasco. Todo ao contrario, a declaración de Santiago afonda na negativa de Feixoo a explorar a bilateralidade en financiamento e no rexeitamento dun marco de concerto económico propio. Tanto o PP como o PSdeG opóñense á vía do concerto económico aseverando que a Galiza contaría con menos recursos dos que actualmente ten grazas á solidariedade do Estado. Mais os últimos datos publicados reforzan a idea de que a Galiza non é pobre senón que sae prexudicada co actual modelo de financiamento. Amósano mesmo informes de autores moi afastados de postulados soberanistas. A Fundación de Estudos de Economía Aplicada (Fedea), laboratorio de ideas das empresas do IBEX, difunde nun recente informe de Ángel de la Fuente como a Galiza fica á cola na repartición de recursos por habitante. Tomando como referencia a liquidación do orzamento do Estado de 2019, De la Fuente -director executivo de Fedea e economista neoliberal de cabeceira no PP en materia de financiamento- sinala no estudo O financiamento autonómico en 2020: unha primeira aproximación e unha proposta de cara a 2021 como a Galiza fica á cola co modelo de financiamento autonómico. Con 2.846 euros de financiamento efectivo por cada habitante, a Galiza conta con bastante menos cartos que as comunidades coas que teceu alianza: 475 euros menos por habitante que Cantabria, 364 euros menos por habitante que A Rioxa, 240 euros menos por habitante que Estremadura, 99 euros menos por habitante que Castela e León. Precisamente, Cantabria é o territorio máis favorecido, tras recibir da caixa común 3.321 millóns de euros de financiamento efectivo por cada un dos seus habitantes. Á cola do Estado está o País Valenciá, con 2.618 euros por habitante. Descolgue de Estremadura e A Rioxa Os presidentes das comunidades autónomas de Estremadura e da Rioxa non asinaron a parte final da declaración de Santiago, que amosa o seu apoio á gandería extensiva e pide ao Goberno que "recupere" os espazos de consenso sobre a xestión e conservación do lobo. O acordo, por fóra do Parlamento galego A inicios deste mes, os tres grupos do Parlamento galego -PP, BNG e PSdeG- chegaron a un acordo no pleno, por mor dunha proposición non de lei impulsada polo Bloque, para crear unha comisión non permanente de estudo que aborde a proposta da Galiza ante a reforma do sistema de financiamento autonómico. A formación nacionalista propuxo esta comisión criticando que o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, debatese e concretase a posición da Galiza sobre a reforma do financiamento con outras oito comunidades autónomas en lugar de facelo primeiro no Parlamento galego. Esta semana, Ana Pontón (BNG), volveu denunciar que a Cámara descoñecía que posición ía manter Feixoo na cimeira de presidentes.


Summary: Unha multitude responde á chamada do 21-X e rodea a Cámara galega en Compostela, con presenza de membros de BNG, AGE, Podemos ou diversos movementos sociais e sindicais.

Milleiros de persoas manifestáronse arredor do Parlamento de Galiza esta mañá, respondendo á chamada da Plataforma das Marchas da Dignidade, nunha mobilización que tivo lugar nas cámaras autonómicas de todo o Estado. Baixo o lema de "pan, traballo e teito", centos e centos de manifestantes acudiron a unha convocatoria moi crítica pero que se desenvolveu nun ton festivo e finalizou coa lectura dun manifesto por parte dunha representante da plataforma contra os desafiuzamentos de Vigo. Ana Miranda ou Goretti Sanmartín polo BNG ou Xosé Manuel Beiras, Lidia Senra ou Yolanda Díaz por AGE estiveron presentes na mobilización Entre @s participantes foron visíbeis destacad@s representantes do BNG como a futura eurodeputada Ana Miranda ou o Goretti Sanmartín, da Executiva. Era a primeira vez que o Bloque apoiaba coa súa presenza unha acción das Marchas da Dignidade. Tamén foi moi visíbel a presenza de AGE, cos seus máximos líderes como Xosé Manuel Beiras, Yolanda Díaz ou Lidia Senra. Outras forzas políticas, como Podemos, tamén estiveron presentes ao carón de movementos sociais ou sindicais, sendo o dos bombeiros un dos grupos que maiores aplausos colleitou. Numerosas reivindicacións sociais -entre elas moi presente a republicana- berránrose nunha marcha -que partiu da estación de tren- na que destacaron as bandeiras galegas estreleiras e tamén as españolas da II República, así como as vermellas e negras libertarias ou algunha de Nunca Máis.


Summary: Case a metade dos 9 xigawatts de proxectos eólicos mariños que tramita actualmente o Goberno español sitúanse na Galiza. O último deles, o parque Volanteiro, que iniciou os procedementos administrativos esta cuarta feira, é o que Capital Energy prevé erguer nas Rías Baixas.

O Goberno galego anunciou a finais de setembro a autorización da primeira plataforma experimental de eólica mariña, que se situará a dez quilómetros do porto exterior da Coruña e contará cunha potencia instalada de 30 megawatts (MW). Esta infraestrutura servirá para recadar datos sobre a súa capacidade de produción enerxética de cara ao futuro desenvolvemento do sector, pendente aínda da aprobación, por parte do Goberno español, do regulamento desta industria. Entre tanto, o Ministerio para a Transición Ecolóxica iniciou xa a tramitación de até seis propostas empresariais para instalar parques eólicos mariños en territorio galego, promovidos por grandes compañías enerxéticas. Todos estes proxectos sumarían unha potencia instalada de case 4,2 xigawatts (XW), cifra que superaría o obxectivo marcado polo Executivo de Pedro Sánchez no conxunto do Estado español na Folla de ruta para o desenvolvemento da eólica mariña de cara a 2030: entre 1 e 3 XW. De se aprobaren os catro parques que se prevén situar na Galiza, o país posuiría 6,9% da potencia prevista para ese ano para toda a Unión Europea —60 XW— e até 1,8% dos 228 XW proxectados a nivel mundial pola Axencia Internacional de Enerxías Renovábeis (Irena, en inglés). Deste modo, a Galiza concentra case a metade (46,4%) dos pouco máis de 9 xigawatts que tramita hoxe o Miteco correspondentes a diferentes proxectos de eólica mariña en todo o Estado. Os intereses da eólica mariña baten cos da pesca: o parque Galwind afectaría 30 caladoiros A unha considerábel distancia, englobando un de cada catro parques presentados diante do Goberno español (24,9%), fica Catalunya, con catro parques que, de se autorizaren, sumarían unha potencia de 2,25 XW. E inmediatamente despois sitúase Canarias, cunha quincena de proxectos en curso que reunirían perto de 1,9 XW (21,4%). Un deles, Gofio (50 MW), impúlsao a enerxética galega Greenalia, que prevé que este sexa o primeiro proxecto de eólica mariña en entrar en funcionamento no Estado. Aliás, a compañía está tamén iniciando os trámites doutros catro parques nas augas que arrodean as illas. En augas andaluzas, nomeadamente na costa de Almería, proxéctanse dous parques, por volta de 0,6 XW, e, finalmente, fronte a Bizkaia (Euskadi) tramítase unha iniciativa eólica de só 45 MW. En todos estes territorios, de igual modo que na Galiza, están tras os proxectos grandes grupos como Acciona, Cobra ou Capital Energy. As Rías Baixas, o último obxectivo das promotoras A compañía enerxética Capital Energy iniciou esta cuarta feira os trámites, a través do Ministerio para a Transición Ecolóxica (Miteco), para presentar o proxecto de eólica mariña denominado Volanteiro, que situaría os seus aeroxeradores en augas das Rías Baixas e tería unha potencia instalada de 510 megawatts (MW). Esta é a única información dispoñíbel no momento actual sobre o sexto parque mariño previsto na Galiza —tramitado a través da sociedade Capital Energy Offshore—, pois o portal de información do Miteco dispón que aínda non se achegou a documentación referida ao mesmo. O Goberno español manterá zonas reservadas para a eólica mariña pese ao rexeitamento do sector pesqueiro Volanteiro é o sexto proxecto destas características que se prevé instalar en augas galegas, canda os parques que tamén tramita actualmente o Miteco Celta I —Ferrovial, 495 MW—, Galwind —Grupo Cobra, 1 XW—, San Cibrao —Iberdrola, 490 MW—, San Brandán —ídem— e Nordés —BlueFloat, 1,2 XW—. Capital Energy —propiedade do ex xenro de Florentino Pérez, Jesús Martín Buezas— foi a gran beneficiaria da poxa para asignar proxectos de enerxías renovábeis cunha potencia total a instalar de 3,3 XW lanzada hai un ano polo Miteco, un concurso público do que se desmarcaron as grandes compañías do sector —como Iberdrola, Endesa, Greenalia ou Acciona— ao non estaren conformes coa proposta do Executivo estatal. Deste modo, Capital Energy logrou facerse con 1.540 MW de eólica terrestre. A enerxética de Martín Buezas ten actualmente en diferentes fases de tramitación unha vintena de parques proxectados sobre o territorio galego.


Summary: O Ministerio de Industria convocará a mesa multilateral para abordar o futuro da factoría da Mariña. O Executivo central di que intenta "resolver" os "parches" e a "política de desindustrialización" dos seus predecesores.

Pedro Sánchez asegura que "as perspectivas de futuro" que ten o Goberno central para garantir o futuro de Alcoa na Mariña é "buscar investidores". Esa é a intención do seu Executivo para "salvar" a planta de aluminio, ameazada cun despedimento colectivo de ata 534 traballadores segundo os plans da multinacional estadounidense. Sánchez aclara que a aposta do Goberno central na planta de aluminio de San Cibrao é "buscar investidores" para "salvar" os empregosNo debate celebrado no Congreso este mércores, a factoría da Mariña foi protagonista na intervención de varios deputados. Así, Néstor Rego, do BNG, reclamou ao Goberno central que interveña Alcoa San Cibrao e que a "nacionalice" de ser preciso. Tamén desde a dereita e a extrema dereita, Pablo Casado, do PP, e Santiago Abascal, de Vox, cargaron con dureza contra Sánchez, a quen acusaron de actuar contra os intereses da empresa e do persoal. "O Goberno español coñece desde hai tempo a delicada situación da industria electrointensiva en Galiza, e aínda non aprobou o Estatuto do Consumidor Electrointensivo", reprochou Rego, que a xente que protesta na Mariña "non son os ricos de Núñez de Balboa defendendo os seus privilexios". "Son os traballadores do meu país loitando polos seus dereitos", asegurou. Membros do comité de empresa de Alu Ibérica, antiga Alcoa, pecháronse no Concello da Coruña para esixir o cumprimento dos compromisos na plantaNas súas respostas, Pedro Sánchez asegurou que o seu Goberno está a intentar "resolver" os "parches" e a "política de desindustrialización" do seu predecesor no cargo, en alusión a Mariano Rajoy. Ademais, advertiu de que o conflito "vén de lonxe" e lembrou as axudas públicas de "38 millóns de euros" cobradas pola compañía nos últimos anos a cambio de manter o emprego. Só horas máis tarde, o secretario xeral de Industria, Raül Blanco, comunicou ao comité de empresa de Alcoa San Cibrao que convocará a mesa multilateral para abordar o futuro da planta. A este encontro están convocados representanets do Ministerio de Industria, da Xunta, de Alcoa e dos traballadores. Así, Sánchez lembrou que no caso das plantas de Avilés e da Coruña, o Goberno central "tutelou o proceso de compra", o que permitiu "salvar os empregos". Agora, o plan parece semellante e é a "busca de investidores" a solución elixida, aínda que o resultado na factoría coruñesa, polo momento, non é o axeitado. De feito, membros do comité de empresa de Alu Ibérica pecháronse este mércores no Concello da Coruña tras reunirse coa alcaldesa para esixir o cumprimento dos compromisos de "investimento, viabilidades e garantías laborales" pactados tras a venda da factoría por parte de Alcoa, subliñan. O comité apela ao Ministerio de Industria e á Xunta para unha convocatoria "inmediata" da mesa de seguimento dos acordos.


Summary: O rei acostuma participar na entrega de despachos ás e aos novos xuíces da Escola Xudicial de Barcelona, que terá lugar mañá, mais este ano non acudirá ao acto. O ministro de Xustiza, Juan Carlos Campo, non quixo aclarar se a decisión foi da Casa Real ou do Goberno de Pedro Sánchez.

O rei Felipe VI non visitará Barcelona mañá pola "obriga" do Goberno do Estado español de "protexer á monarquía". Así o explicou esta quinta feira o ministro de Xustiza, Juan Carlos Campo, nunha entrevista concedida á cadena SER. Habitualmente, o monarca asiste á entrega de despachos ás e aos novos xuíces da Escola Xudicial de Barcelona (prevista para mañá) pero este será un ano atípico incluso para iso. "A decisión tomouse analizando todas as variábeis e tomouna quen a tiña que tomar", respondeu Campo ante as preguntas. No entanto, evitou aclarar se esta opción foi elixida desde o propio equipo de Pedro Sánchez ou se foi imposta pola Casa Real. Sobre as razóns argumentadas para xustificar a ausencia de Felipe VI da cita, o responsábel da área de Xustiza falou da "poderación de bens", afirmando que "hai que sacrificar algo en pro de algo máis seguro". "Coido que na mente de todas e todos están toda unha serie de circunstancias e variábeis que poderían cuestionar todas e, polo tanto, a maior obriga que ten o Goberno é protexer ás institucións e, sen dúbida, a monarquía o é", destacou. Neste contexto de dúbidas, Campo pediu que non se "sobredimensionen cuestións", pois malia que sería importante que o rei entregara os despachos e non vai ser posíbel, "o compromiso de Felipe VI coa xustiza é forte". "Non hai ruptura de nada", incidiu.


Summary: O ámbito da Xustiza é un dos que máis se laia da falta de uso de galego. Nin a Administración do Estado nin a galega garanten o 100% dos procedementos nesta lingua. Tampouco o persoal dos xulgados, para quen o idioma é máis un mérito ca un requisito. Con todo, o galego é unha lingua válida, tamén para contraer matrimonio polo civil.

No Estado español só unhas poucas persoas poden oficiar unha voda civil de forma legal. A nova redacción da Lei do Rexistro Civil, de abril de 2021, converte en oficiante das vodas civís as letradas e letrados da Administración de Xustiza destinadas a ese organismo. Ademais, poden oficiar este tipo de casamentos xuízas e xuíces de paz, alcaldes e alcaldesas mais os concelleiros e concelleiras nos que deleguen, así como persoal diplomático e consular. No ano 2015 incorporáronse a esta lista os notarios e notarias, que só o ano pasado celebraron na Galiza un total de 579 casamentos. Xurxo Martínez: "Nun mundo no que mandamos máquinas a Marte, non pode ser o que o Estado non garanta un servizo en galego" A cifra constitúe un máximo histórico. Mais aínda non representan a primeira escolla para moitos contraentes. Lucía ─nome ficticio─ escolleu canda a súa parella casar no Rexistro Civil de Vigo. E queren que a cerimonia sexa en galego. Tras presentar toda a documentación e completar o seu expediente "pensei que a opción da lingua nola darían o propio día da cerimonia, mais a un mes da voda chamei por se tiñamos que facer algún trámite e a miña sorpresa foi cando me dixeron que as maxistradas que están agora non son bilingües e que para garantir o uso do galego na cerimonia terían que pór un tradutor". Un dereito real O dereito a casar en galego no Rexistro Civil existe. Está recoñecido por lei, asegura Elsa Quintas, vicepresidenta da Mesa pola Normalización Lingüística. "Mais para acceder á carreira xudicial e exercer na Galiza o galego é un mérito, non un requisito, e isto converte o coñecemento da lingua en papel mollado". Ter que pórlle unha tradutora á persoa oficiante non é o que eu quero Lucía trasladou o seu caso á Liña do galego, o servizo da Mesa para consultas, queixas e parabéns relacionados cos dereitos lingüísticos. Seguindo o seu consello, solicitará por escrito unha contestación formal por parte do Rexistro Civil para poder actuar."As explicacións que me deron foron telefónicas". Até onde sabe, o anterior oficiante usaba o galego, polo que esta lingua foi unha opción até a súa xubilación. "Desde entón, no rexistro quedaron sen este servizo de lingua e o que me sorprende é que aínda non teñan pensado que facer por garantir o dereito do uso do galego". Cuestión de voluntarismo Para esta veciña de Vigo a figura do tradutor "non é unha solución", como tampouco o foi trasladar o seu expediente ao Concello de Vigo ou ante notario, como lle propuxeron. "Eu quero a cerimonia en galego o mesmo día que teño fixado, e a poder ser no Rexistro Civil. Nun casamento onde todo o mundo vai ter o galego como lingua, ter que pórlle unha tradutora á persoa oficiante non é o que eu quero". Creo que é máis unha actitude de oposición intransixente a normalizar a lingua en todos os ámbitos Nestes días resolverán onde celebrar o seu casamento, pero máis aló do que decidan para si "seguirei coa queixa para que quen queira casar en galego no futuro non teña que pasar por isto ou cambiar a data da voda porque non se lle ofrece o galego como lingua vehicular na cerimonia. As oficiantes non teñen porque ter o galego como lingua pero o xulgado, como Administración pública, ten que garantir o noso dereito a casar en galego". Marcos Maceira, presidente da Mesa: "A Lei do Audiovisual blinda aínda máis o castelán; promove o poderoso fronte aos débiles" Para Elsa Quintas é máis unha cuestión de vontade que de incapacidade. "Trátase de dar lectura a un par de artigos do Código Civil. Non é unha cuestión insalvable. Creo que é máis unha actitude de oposición intransixente a normalizar a lingua en todos os ámbitos, nomeadamente na administración da Xustiza, onde non se dá normalizado". O normal é poder casar en galego, conclúe. E hai rexistros nos que é posíbel. "Mais depende do voluntarismo do funcionariado e de quen estea á fronte", non do esforzo das Administracións por facilitar ese dereito. Uso minoritario e desigual A liña do galego recibiu en 2021 perto de medio millar de queixas. En total, 488, das cales só 17 se rexistraron no ámbito da Xustiza, malia as 320 reclamacións presentadas contra actuacións das administracións e institucións públicas. "Moita xente ignora os seus dereitos nos xulgados, tamén en materia de lingua. Seguimos a reclamar aplicacións, modelos e formularios oficiais na nosa lingua Existen pero non se fan ver e hai quen asume que a lingua da Administración de Xustiza é o castelán. É unha visión moi asentada", asegura Elsa Quintas. Coma ela, Xosé Barreiro, responsábel de Xustiza da CIG na área de Pontevedra, denuncia "unha desigualdade absoluta do galego nos xulgados. Seguimos a reclamar aplicacións, modelos e formularios oficiais na nosa lingua para avanzar dunha vez na normalización".


Summary: Desconcierto Cultural organiza este sábado en Compostela o Festival Primos Hermanos, que busca a unión entre músicos galegos e asturianos e que incluirá os concertos de Xabel Vegas e Elle Belga (Casa das Crechas), Pablo und Destruktion (Kuntshalle) e Tuya e Fasenuova (Cachán). A sidra será galega.

Música e gastronomía. Pode haber un mellor plan para un sábado de borrascas? Desconcierto Cultural organiza ao longo do día de hoxe en Compostela o Festival Primos Hermanos, que busca a unión entre músicos galegos e asturianos e que incluirá os concertos de Xabel Vegas e Elle Belga (Casa das Crechas), Pablo und Destruktion (Kuntshalle) e Tuya e Fasenuova (Cachán), ademais dun almorzo en común. A iniciativa xorde, segundo os seus responsables, "do cariño e simpatía mutuos que nos temos os habitantes das comunidades norteñas veciñas" e tentará "resumir en cinco concertos o que está sucedendo na escena musical irmá actualmente" A iniciativa xorde, segundo os seus responsables, "do cariño e simpatía mutuos que nos temos os habitantes das comunidades norteñas veciñas" e tentará "resumir en cinco concertos o que está sucedendo na escena musical irmá actualmente". O festival anunciouse hai un par de meses e as entradas esgotáronse en poucos días, pero este sábado aínda será posible mercar algunha nas billeteiras das Crechas ou do Cachán Clube. Na selección de bandas e artistas realizada por Desconcierto (responsable tamén da Romaría Pop ou do Record Store Day Galicia), destaca a presenza de Elle Belga, o dúo formado por Jose Luís García (ex Manta Ray) e Fany Álvarez que aplica o seu pop elegante á recuperación do imaxinario do cancioneiro popular e que veñen de publicar o seu último álbum, Refugio. Tamén Xabel Vegas (outro ex Manta Ray), que está a piques de publicar o seu novo traballo, que sucederá a El Óxido, editado en 2007, e que á marxe da música destaca tamén polo seu labor de articulista en medios de esquerda e pola súa poesía en asturiano. A cervexa será galega, e a sidra tamén. Quen son os primos e quen os irmáns? Despois dos intimistas concertos programados nas Crechas, previstos para as 20 horas, chegará o momento da electricidade e da electrónica no Cachán Clube. Tuya, o proxecto liderado por David T. Ginzo (Lüger o Templeton) presentará o seu primeiro LP, publicado este outono. E a programación rematará con Fasenuova, que traen a súa electrónica industrial dende a conca mineira de Mieres e que situaron o seu Salsa de Cuervo nas listas dos mellores discos españois do 2013. Pero non todo será música. O encontro comeza ás 13 horas no Kuntshalle cunha sesión sidrina, que será de entrada libre, o mesmo que o concerto que a seguir ofrecerá no mesmo lugar Pablo und Destruktion. A partir das tres da tarde dará comezo un almorzo de confraternización. Iso si, a cervexa será galega (o evento está patrocinado por Estrella Galicia), e a sidra tamén (a Maeloc da propia Estrella). Quen son os primos e quen os irmáns?


Summary: O Festival Internacional de Cine de Ourense entregou os premios dun certame no que participan ducias de centros de ensino de todo o país. Desta volta recibiron 76 curtametraxes en galego. Persoas (IES Cacheiras) e Troco (CEIP San Xoan de Filgueiras) obtiveron os primeiros premios.

O Festival de Cine Internacional de Ourense recuperou este ano o certame OUFF Escola coa finalidade de premiar aos mellores traballos audiovisuais en galego realizados por escolares. O certame está aberto ao alumnado de todos centros de ensino non universitario de Galicia, buscando potenciar o uso das tecnoloxías da información e da comunicación nos centros e crear un espazo de referencia para a mostra do audiovisual feito nas aulas. Este ano o OUFF Escola bateu marcas de participación, ao recibir 76 traballos audiovisuais, no que colaboraron máis de dous mil mozos e mozas. Desta volta incrementouse a participación de centros da provincia de Ourense, aínda que seguen sendo os da Coruña e Pontevedra os que envían máis pezas. Os filmes foron valorados por un xurado que escolleu Persoas, do IES Cacheiras e Troco, do CEIP San Xoan de Filgueiras, como os mellores traballos nas categorías de secundaria e primaria respectivamente. O Libro, do IES Ramón María Ulloa, e Medusópolis 999, do CEIP A Laxe, obtiveron os segundos premios. Non nos quitarán os soños, do IES Xulián Magariños, e O ritmo da miña vida, do CEIP Mestre Valverde de Mayo, recolleron os galardóns ao mellor guión. Este mércores entregou no Auditorio Municipal de Ourense os seus premios, que suman valor total de 2.600 euros, completando a quinta edición dun certame nacido en 2009 da man do Consorcio do Festival de Cine, a Secretaría Xeral de Política Linguística e o Concello. O pasado ano non se celebrou, trala disolución do Consorcio que organizaba o Festival. Palmarés do OUFF Escola 1º premio da categoría "Demais niveis de ensino non universitario": Persoas, do IES Cacheiras 1º premio da categoría "Infantil ou Primaria": Troco, do CEIP San Xoan de Filgueiras 2º premio da categoría "Demais niveis de ensino non universitario": O Libro, do IES Ramón María Ulloa 2º premio da categoría "Infantil ou Primaria": Medusópolis 999 do CEIP A Laxe Premio ao mellor guión da categoría "Demais niveis de ensino non universitario": para Non nos quitarán os soños, do IES Xulián Magariños Premio ao mellor guión da categoría "Infantil ou Primaria": O ritmo da miña vida, do CEIP Mestre Valverde de Mayo Mención especial polo volume e calidade de traballos presentados: IES As Barxas Mención especial pola calidade de traballos presentados: CEIP San Xoán de Filgueira


Summary: Samuel Juárez afirma, nunha entrevista en La Voz de Galicia, que no expediente aberto ao portavoz parlamentar nacionalista a policía "aturou acometidas de bárbaros". Aliás, sinala que cando goberna o PP "hai partidos interesados en incendiar a rúa" e di que Resistencia Galega comparte obxectivos con "grupos políticos".

Samuel Juárez, delegado do Goberno en Galiza, afirma que o expediente aberto a Francisco Jorquera e outras sete persoas pola oposición ao despexo de Aurelia é de lei. Acusa o portavoz parlamentar do BNG de "manipulación de intencionalidade política" aproveitando o caso "dunha señora maior, que está soa". Nunha entrevista en La Voz de Galicia, Juárez sinala que a comisión xudicial que ía executar o desafiuzamento de Aurelia atopouse "cunha algarada na rúa", "con violencia cara á policía", e mesmo que a policía "máis que cargar, defendeuse" porque, afirma, "no despexo de Aurelia a Policía aguantou acometidas de bárbaros". "Hai partidos que intentan incendiar a rúa" Samuel Juárez nega na citada entrevista que haxa actuacións "represivas" ou de vulneración e recortes de "dereitos sociais", e atribúe esas acusacións a "tópicos" que sempre saen cando goberno o Partido Popular. Juárez afirma que "nalgúns políticos" observa o que cualifica de "dobre linguaxe" e "comprensión" con esa "organización terrorista" O delegado do Goberno mesmo afirma que "cando goberna o PP hai partidos que intentan incendiar a rúa e gañar nela o que non gañaron nas urnas". Compartir móbil co "Terrorismo" Sobre Resistencia Galega, Juárez afirma que "nalgúns políticos" observa o que cualifica de "dobre linguaxe" e "comprensión" con esa "organización terrorista". Pregúntalle o xornalista que en que políticos ve tal cousa e o delegado do Goberno afirma que "o Bloque fala de violencia de móbil político. Co que sufrimos co terrorismo calquera comprensión paréceme insólita". Juárez insiste no discurso durante a entrevista e di que "esta organización ten un móbil que comparte con algúns grupos políticos. Eu pido un desmarque claro". Aliás, pon como exemplo desa "comprensión" que o BNG presentou unha proposición non de lei contra a dispersión dos presos independentistas.


Summary: O BOE fai públicos os currículos escolares da materia para Primaria, Secundaria e Bacharelato. As oracións na aula serán avaliábeis.

O Ministerio de Educación español aprobou os currículos académicos de relixión católica para os cursos de Primaria, Secundaria e Bacharelato. As mudanzas nos contidos visan adaptar a materia á Lei Orgánica para a Mellora da Calidade do Ensino (LOMCE) que obriga a todos os centros públicos a ofertala, embora a súa matriculación sexa voluntaria. Neste senso, algunhas das principais modificacións pasan por devolver os rezos e oracións ás aulas como requirimento para aprobar a asignatura. E é que o estudantado de relixión terá que demostrar as súas capacidades para "memorizar e reproducir fórmulas sinxelas de petición e agradecemento" no primeiro ano da antiga EXB, con 6 anos. Nun curso máis, será avaliado a respeito da súa capacidade para se expresar "oral e xestualmente agradecemento a deus". Aliás, incorpórase como "criterio de avaliación" o recoñecemento por parte das crianzas da "incacidade da persoa para alcanzar por si propia a felicidade". Así o recolle o Boletín Oficial do Estado (BOE) na súa edición da terza feira (24 de febreiro). No currículo desaparecen, asemade, as comparacións entre crenzas relixiosas e mencións a outras fes como o Islam ou o Budismo que, con anterioridade, si aparecían nos contidos desta materia en Bacharelato. Os bispos critican Malia a todo, os bispos saíron ao paso para criticar as carencias que ao seu entender ten a nova lei e os contidos aprobados para a materia. Aseguran, sinalaron desde a Conferencia episcopal, que coidan insuficiente o tratamento da relixión no conxunto de materias. Asemade, afirman, a LOMCE non garante o dereito das familias a formaren nesta crenza as súas crianzas como tampouco partillan o número de horas que durarán as aulas.


Summary: O BNG presentou 90 emendas ao regulamento marco da Reforma da Política Pesqueira Común para 2014-2020 procurando, por exemplo, que o límite para que un barco sexa considerado frota artesanal pase de 12 a 15 metros de eslora.

O regulamento marco da Reforma da Política Pesqueira Común (PPC), coñecido como Informe Rodust, e que definirá o futuro inmediato do sector pesqueiro galego, no período 2014-2020 continúa avanzando na súa tramitación en Bruxelas. Este luns finalizou o prazo para a presentación de emendas, e calcúlase que superarán ou dous milleiros. O BNG, por exemplo, a través da eurodeputada Ana Miranda, presentou noventa, referidas a temas diversos. A reforma da PPC, a nova Política Agraria Común e a negociación dos fondos estruturais son os tres temas que máis afestan a Galicia entre os que se van negociar en Bruxelas nesta lexislatura, e os tres decidiranse nos vindeiros meses. A reforma da PPC, a nova Política Agraria Común e a negociación dos fondos estruturais son os tres temas que máis afestan a Galicia entre os que se van negociar en Bruxelas nesta lexislatura, e os tres decidiranse nos vindeiros meses Unha vez finalizado o prazo de emendas, a norma continuará o seu debate na Comisión de Pesca do Parlamento Europeo. A previsión é votar este documento, coas emendas que se incorporen, a mediados do mes de outubro, de ahí pasaría ao seu debate e aprobación no Plenario da Eurocámara, onde a previsión é que se vote a finais do mes de novembro. A proposta inicial, que estipula que o límite máximo para considerar parte da frota artesanal unha embarcación se fixe en doce metros de eslora, deixaría fóra unha parte importante das 4.380 embarcacións que integran a frota artesanal galega. Por este motivo, unha das emendas presentadas polo BNG diríxese a incrementar ese límite, até os 15 metros, e engadindo ademais outro criterio opcional: que realicen mareas que non excedan as 36 horas de duración. Aplicando calquera destes dous criterios terían cabida a práctica totalidade dos barcos galegos de pesca artesanal. Unha das emendas presentadas polo BNG diríxese a incrementar ese límite, até os 15 metros, e engadindo ademais outro criterio opcional: que realicen mareas que non excedan as 36 horas de duración Ana Miranda demanda igualmente a supresión do "principio de estabilidade relativa", que establece un reparto de dereitos de pesca por Estados desde 1983, antes do ingreso do Estado español na UE. A emenda do BNG pide a eliminación deste principio porque "ten provocado unha discrepancia notable entre as cotas asignadas aos Estados membros e as necesidades e usos reais das súas frotas, sen garantir que os dereitos de pesca pertenzan as comunidades pesqueiras que lle corresponden". O BNG tamén se opón con firmeza ás cotas de pesca transferibles, pois considera que se trata da privatización dun ben público O BNG tamén se opón con firmeza ás cotas de pesca transferibles, pois considera que se trata da privatización dun ben público. En calquera caso, Ana Miranda cre que se finalmente os Estados deciden adoptar un sistema de intercambio, debería ser "voluntario" e a frota artesanal debe "quedar explicitamente excluída", pois doutro xeito se correría o risco de que as cotas fosen acaparadas polo armadores máis poderosos. Miranda considera finalmente que se debe ser flexible cos chamados "descartes", os peixes doutras especies que entran na rede, e que na actualidade supoñen un desconto da cota que un barco ten asignada para unha especie determinada. Estes descartes penalizan especialmente a unha frota artesanal, coma a galega, que pesca en augas multiespecie.


Summary: Aprobou a lei 'Protección patrimonial das linguas rexionais'. Nos debates estiveron presentes apenas 50 deputados e deputadas dunha Asemblea Lexislativa de 575 representantes.

A Asemblea francesa aprobou unha lei para as linguas minorizadas existentes no Estado galo, coma o corso, bretón, vasco ou catalán, entre outras. Unha lei aprobada por 46 das 49 deputadas presentes [no Parlamento hai 575 parlamentares] e cuxo nome oficial é 'Protección patrimonial das linguas rexionais'. Só o grupo parlamentar de 'A Francia insubmisa' votou en contra desta lei por considerala "inútil". A lei estivo impulsada, entre outras persoas, polo deputado bretón Paul Molac e autoriza determinados avanzos para esas linguas. Por exemplo, autoriza de forma inmediata o bilingüismo para rueiros ou sinais de tráfico, evitando o complicado proceso que rexía até o de agora. Esta lei modifica outra, de protección da lingua francesa, aprobada en 1994 e que coa desculpa de facer fronte á 'aculturización' provocada polo inglés, acabou sendo empregada contra as linguas minorizadas. A nova norma tamén dá luz verde aos nomes con símbolos diferentes do francés, como os bretóns Fañch ou Der'Hen, e que provocaba que as nais e país que poñían eses nomes propios ás crianzas puidesen acabar nos xulgados. O recoñecemento do principio de inmersión como método de ensino, o financiamento de colexios privados bilingües, a integración do ensino de linguas rminorizadas nos horarios estándar; foron algunhas das cuestións que en principio contemplaba este proxecto de lei e que ficaron fóra en comisión ou en sesión de emendas. En 2016 o Parlamento de Francia tombou unha proposta para que as linguas territoriais á marxe do francés tivesen maior presenza no ensino, así como rexeitou promocionar os idiomas minorizados no espazo público e audiovisual. A proposición de lei fora presentada tamén polo deputado bretón Paul Molac.


Summary: O presidente da Xunta segue máis de cinco anos despois botándolle a culpa en campaña a anteriores gobernos. Xunto a Ana Pastor -a ministra-, que tampouco fala de Angrois- participou nun acto electoral na Estrada, onde se referiu a "incendios" como se non tivera pasado, un pasado con mangueira.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, e a ministra de Fomento, Ana Pastor, teimaron en campaña electoral contra "a herdanza recibida", malia que xa leva o PP máis de cinco anos no poder en "Galiza. O líder d@s populares galegos censurou "aos ousados" de anteriores executivos. Que, segundo el, "modifican a historia para intentar dicir que os responsábeis dos incendios son os bombeiros". "Nós somos os bombeiros do incendio que deixaron", proclamou, sen referencia ningunha á responsabilidade actual da súa formación no Goberno, nen moito menos á parábola sobre incendios que manexan e cuxas imaxes de Feijóo na oposición son ben coñecidas. "A única responsabilidade que temos é apagar o lume da economía que deixaron cando estiveron oito anos no Goberno, e ímolo a apagar, imos reconstruír a casa outra vez e España será un dos grandes países do mundo", defendeu Feijóo nun acto electoral na Estrada. Así, o titular do goberno autonómico -xunto á ministra de Fomento, que fuxiu das imputacións a cargos de ADIF pola traxedia de Angrois- asegurou que en Europa "a cuestión é ter políticas e non improvisar". Respecto diso, considera un exercicio de responsabilidade o mandato do Partido Popular fronte aos anteriores gobernos, porque "é moi fácil deixar a deber, iso sábeo facer ata o PSOE". A Xunta "austera" fixo crecer nun 30% a débeda dende a chegada de Feijóo a San Caetano.


Summary: No seu informe mensual o BCE insta ás economías rescatadas a adoptaren máis unha vaga de reformas e axustes estruturais entre as que se atopa a redución de soldos.

A máxima autoridade financeira da Unión Europea considera que a eurozona debe "aumentar o grao de competitividade" das economías para o que ofrece unha listaxe de reformas como a "redución dos custos laborais", isto é, a baixada dos soldos. Deste xeito, a institución europea propón a redución do salario mínimo interprofesional (actualmente situado en 641,40 euros/mes no estado español). Así mesmo, insta a suprimir a relación estabelecida entre os soldos e o aumento do prezo dos produtos e servizos (inflación). As políticas recomendadas polo BCE mantéñense na liña das implementadas até o de agora, mais a súa aplicación agravaría aínda máis a situación económica e laboral. Asemade, a institución europea propón a privatización e a eliminación dos obstáculos á entrada de novas empresas --tamén de ámbito internacional--. Segundo o presidente do BCE, Mario Draghi, a grave situación económica e as altas taxas de desemprego padecidas polas economías rescatadas, principalmente o estado español, veñen determinadas pola serodia aplicación da reforma laboral e asegura, que a súa implementación con maior adianto suporía unha "redución da destrución de emprego".


Summary: O vice-presidente da Cámara, Miguel Santalices expulsou esta terza feira ao deputado de AGE após tres chamadas á orde en menos de 2 minutos.

Martes de Entroido e debate parlamentar. O deputado ourensán da Alternativa Galega quixo aproveitar a súa quenda de intervención no Pleno que decorre esta terza feira para encetar unha brincadeira propia dunha das datas máis sinaladas do almanaque galego, nomeadamente en Ourense. Porén, o vice-presidente da Cámara, Miguel Santalices chamou até en tres ocasións á orde ao parlamentar por non se estar a centrar no tema obxecto de debate, a proposición de lei presentada polo BNG a prol da dación en pagamento. Após emitir tres chamadas á orde en menos de dous minutos, o deputado foi expulsado da Cámara. Cuestión que motivou unha cuestión de orde por parte do voceio de AGE, Xosé Manuel Beiras e dos portavoces de BNG e PSdeG quenes acusaron ao presidente en funcións --por ausencia de Pilar Rojo-- de se estar a "extralimitar" nas súas funcións. No entanto, Miguel Santalices recuncou na súa decisión o que provocou a saída do grupo parlamentar da Alternativa da Cámara. Neste senso, AGE aseguraba na súa conta de twitter que "Santalices aplica o regulamento parlamentario con lóxica de guerra e os inimigos están, para el e o seu partido, claros". Artigo 106 do Regulamento Após o regreso da presidenta Pilar Rojo ás súas funcións, o voceiro nacionalista deu lectura nunha cuestión de orde ao artigo do Regulamento en que se recollen as sancións impostas desde a presidencia como resposta a un "desorde" na sesión. Francisco Jorquera considerou que o proceder de Miguel Santalices non se correspondía co fixado polo devandito artigo ao non se dar aviso previo ao deputado das consecuencias dunha "terceira chamada á orde", polo que exixíu " a retirada da sanción" en aras "da normalidade da Cámara. Tamén así, desde o grupo socialista se demandou a reconsideración da decisión adoptada ao entenderen que a brincadeira a respecto da corrupción no PP que centraba a intervención do relator de AGE "non estaba tan lonxe da cuestión" que acollía o debate ao se trataren ambos os dous temas nun "problema económico e social" existente na realidade, quer os desafiuzamentos quer a corrupción política. Un ataque "á soberanía popular" e "á liberdade de expresión" O grupo parlamentar da Alternativa denuncia que o PP considerou nun comunicado que a expulsión de David Fernández "é un ataque inaceptábel á sobernaía popular" ao considerar o PP, din, "que o Parlamento é da súa propiedade". AGE asegura que a intervención do seu deputado era "humor satírico" enmarcado nas datas de Entroido e rexeitan a decisión adoptada polo vicepresidente Miguel Santalices, cando este ocupaba de maneira temporal as funcións da presidencia. Esta, din, "é unha proba máis de como o PP concibe as institucións" e advirten que "non permitirán" que o proceder d@s populares "impidan que o conflito social e político" que existe nas rúas sexa expulsado "do debate parlamentar". Imaxe da capa: AGE


Summary: Dionisio Pereira analiza en Galegos na guerra do Rif as eivas que frearon unha verdadeira asunción do discurso anticolonial nos autores galegos da época.

"Se ben os cronistas galegos elaboraron un discurso de seu, tomando distancias so supremacismo hispano, aquel ficou a medio camiño na construción dun imaxinario anticolonial que posibilitase o encontro galaico-rifeño cimentado na magoada experiencia humana compartida e no mutuo (re)coñecemento das propias culturas en perigo de asimilación". Así remata o historiador Dionisio Pereira o seu último libro, Galegos nas guerras do Rif. Paisaxe bélica e imaxinario anticolonial (1860-1927), que vén de ser editado na serie de monografías da revista Murguía. Levas xa uns anos vivindo en Marrocos. Supoño que foi ao vivir aí cando empezaches co tema dos galegos na guerra do Rif… Si, decidín compartir coa miña compañeira a súa estancia alí. Antes xa coñeciamos o país porque viaxaramos varias veces por Marrocos. Pero cando comezamos a vivir no Rif decateime de que era un Marrocos moi distinto. Souben tamén das crónicas de Ben-Cho-Shey e comecei a tentar ver aquela dura e ao mesmo tempo fermosa paisaxe rifeña cos ollos dos galegos que estiveron alí durante a guerra. Nunhas condicións, claro, moi distintas ás miñas, mais esa foi a orixe do libro. Comezas analizando tres obras de ficción da narrativa española: 'El Blocao' de José Díaz Fernández, 'Imán' de Ramón J. Sender e 'La Forja de un Rebelde' de Arturo Barea. Novelas antibelicistas, pero non anticoloniais. Son tres obras, si, a primeira son relatos e a segunda e a terceira novelas. 'La Forja de un Rebelde' e 'Imán' son grandes novelas, escritas cun talante progresista, na liña do cambio social que agromara na Segunda República. Mais, ao facerlles unha lectura crítica, decátaste de dúas grandes eivas. Por unha banda, a consideración periférica, -en segundo plano-, da poboación rifeña, que foi protagonista da revolta social contra a asimilación por parte do colonialismo mais que aparece só como unha torba sombra nunha contorna hostil. "A poboación rifeña foi protagonista da revolta social contra a asimilación por parte do colonialismo mais aparece só como unha sombra nunha contorna hostil" Por outra banda, a ausencia das identidades complexas que conviven e son invisibilizadas ou reprimidas nun exército español no que se impoñía un idioma, unha relixión... Os españois aparecen só como o "soldado español". Pois o que eu fago neste libro é analizar o discurso dos soldados-escritores galegos e ver se nos seus escritos perviven estas eivas. Non hai cifras fiables, mais parece que foron moitos os soldados galegos no Rif… Non hai cifras de nada, tampouco de soldados españois. Foron catro guerras. 70 anos de conflito. Hai cálculos que din que pasaron por alí uns 350 ou 400.000 soldados españois. Pero son cifras só indicativas, non contrastadas. Hai autores que tentaron calcular tamén a cifra de mortos. A respecto diso, hai que ter en conta que morreu unha parte moi importante da poboación rifeña: unha oitava parte, segundo un cálculo realizado para as baixas de entre 1911 e 1927. Volvendo ao lado español, fálase de que puideron morrer uns oito mil ou dez mil galegos, que me parece excesivo, pero pode ser indicativo de que presenza galega no Rif era masiva. Houbo moitos galegos nas guerras e despois, no Protectorado. "Morreu unha parte moi importante da poboación rifeña: unha oitava parte, segundo un cálculo" É moi importante a memoria oral. Tiveches oportunidade de falar disto con moita xente en Marrocos? Hai un apartado do libro no que reivindico o protagonismo do pobo rifeño fronte á visión periférica na que o deixou a literatura española. Pero case poderiamos dicir o mesmo da historiografía. Os rifeños, que se rebelaron contra o poder colonial, son os que sufriron máis. No libro falo, por exemplo, das violacións masivas que sufriron as mulleres rifeñas ou da guerra química. Mais ocorre que no Rif non existe historiografía destes acontecementos ata os anos 90, que empezan a aparecer estudos en árabe e en francés. Mais fronte a esa falta de textos hai unha tradición oral moi potente, e eu introduzo no libro varios testemuños nese sentido. A min dáme mesmo envexa que a xente do común teña tanta consciencia da súa historia. Tamén os Izran, que son cantos, sobre todo, de mulleres, que falan da súa intimidade, gardan a memoria do que os rifeños sufriron nese período. Foi, ademais, unha guerra extremadamente violenta na que os soldados españois fixeron auténticas animaladas. Si, Balfour explica en 'Abrazo mortal. De la guerra colonial a la Guerra Civil en España y Marruecos' que a Guerra Civil non se entendería sen as guerras de África e sen o corpo africanista dentro do exército español. 70 anos de contenda na que se foi creando a metodoloxía que despois se aplicou na Guerra Civil. Auténticas barbaridades, como certo tipo de mutilacións… Foi terrible, si. Falando de S. Balfour, comentas que a partir de só dúas fontes xa conclúe que o soldado galego era submiso e resignado. O cal se contradi co feito das desercións masivas, por exemplo. O libro de Balfour é unha grande obra que para min foi moi esclarecedora. Iso é o primeiro. Mais é verdade que reproduce os estereotipos dominantes no Estado español sobre os galegos: dóciles, apolíticos, unha sociedade sen forza na que case non hai conflitividade e loita… E hai unha parte da sociedade que podía ser así, pero tamén hai un movemento de base refractario ás quintas, que chega a que haxa un 40% de prófugos e desertores na guerra do Rif. "Chegou a haber un 40% de prófugos e desertores galegos na guerra do Rif" Non podemos dicir que fosen contrarios ao exército español como elemento de nacionalización española, non quero dicir que fose en todos os casos un rexeitamento politizado pero, por diversos motivos, non querían ir á guerra. E iso é un indicador de desafección de boa parte da poboación galega cara a unha institución española como o exército. "Houbo diversas mobilizacións cidadás contra a guerra, nunha sociedade cunha burguesía liberal cunha conciencia crítica sobre a guerra e cun galeguismo cada vez máis político" No libro o que fago é analizar o discurso de varios soldados galegos, que xa antes de ir á guerra eran críticos con ela. Valentín Paz Andrade, Ben-Cho-Shey e Manuel Mesejo Campos eran antimilitaristas, e non é casualidade. Houbo diversas mobilizacións cidadás contra a guerra, nunha sociedade cunha burguesía liberal cunha conciencia crítica sobre a guerra e cun galeguismo cada vez máis político, que dá lugar a unha nacionalización galega que se contrapón á española. Ademais, a resistencia ás levas en Galiza fora forte xa desde moito tempo atrás na historia… Si, antes de que se implantase o servizo militar obrigatorio as levas xa eran complicadas. Sobre o século XIX, hai estudos que indican que en Cataluña o que facían moitas veces era pagar por non ir á guerra ou pagarlle a outra persoa para que fose no sitio da persoa chamada. Pero en Galiza optaron máis ben pola inmigración ilegal para non ir á guerra. Rafael Dieste e Otero Espasandín son dous exemplos de galegos que foron enviados a esa guerra. E, tal como salientas no libro, case non falaron do tema despois. Seguramente porque supuxera unha contradición brutal cos seus principios. Niso hai unha cuestión obxectiva, que é que Dieste e Espasandín, que ademais tiveron que estar nun lugar tremendamente árido, durísimo para vivir aínda hoxe, case non teñen produción literaria na que reflictan a súa experiencia alí. Iso xa chama a atención. A partir dese feito eu formulo unha hipótese que podo deducir das cartas de Dieste con Manuel Antonio. O que ocorre é que houbo xente cuns valores universais liberadores que se viu obrigada a participar naquela guerra brutal, sometida a unha disciplina irracional e a unhas dinámicas embrutecedoras. A este respecto, é significativo por exemplo que Ben-Cho-Shey, que era unha persoa antibelicista que enxergou un certo discurso anticolonial, chegase a xustificar que lapidasen a dous rifeños acusados de dar información ao inimigo. "Os de Dieste e Espasandín seguramente foron silencios magoados. Preferirían non falar" Por iso digo que os de Dieste e Espasandín seguramente foron silencios magoados. Preferirían non falar. Manuel Antonio dille, de feito, a Dieste nunha carta que debería ou desertar ou loitar ao lado de Abd el-Krim. Despois diso, Dieste deixa de escribirlle. Reacciona co silencio. Tivo que ser terrible para eles. E máis polo que falabamos antes. Foi unha guerra especialmente violenta. Terían que ver e facer cousas terribles. Si, ademais que cando se fala da guerra do Rif lémbrase o sufrimento dos soldados españois, pero non o do pobo rifeño. Claro que, cando collían un soldado español, non o tratarían con delicadeza. Mais hai estudos que explican como os prisioneiros españois sufriron a mesma sorte que os seus captores: os avións atacándoos… "Aínda hoxe, se consultas en internet, de 10 páxinas web que poden saírche sobre a guerra do Rif, 9 falaranche do heroísmo e sufrimento dos soldados españois" Aínda hoxe, se consultas en internet, de 10 páxinas web que poden saírche sobre a guerra do Rif, 9 falaranche do heroísmo e sufrimento dos soldados españois. O sufrimento dos rifeños na súa guerra de liberación nacional non existe, foi totalmente esquecido. E non foi só en África. Na guerra de Cuba o exército español aínda foi máis eficaz: eliminaron un sétimo da poboación. A historia do exército colonial español é moi brutal e pouco coñecida. A violencia do exército colonial español aínda está por estudar. "A violencia do exército colonial español aínda está por estudar" A incorporación do discurso anticolonial ao nacionalismo galego é posterior, claro, dos anos 60. Por iso comentas que a crítica á guerra por parte do nacionalismo, que se estaba formando, non ía por aí. Para Risco, por exemplo, era cousa de españois. O mesmo que para Acción Catalana. Non era así para os vascos Aberri, cun discurso xa antiimperialista e que se esforzaba por entender un pouco o mundo musulmán. A posición do protonacionalismo galego é moi distante con respecto a este tema, que nin se trata ata despois do desastre de Annual. Porque, claro, foron 10.000 ou 12.000 soldados europeos mortos, e non en condicións gloriosas, porque morren fuxindo. Entón, xa non había máis remedio que dicir algo. Mais a cuestión é que, nese discurso protonacionalista, estaba moi interiorizado o imaxinario colonial español: a crenza na superioridade civilizatoria española… "Nese discurso protonacionalista, estaba moi interiorizado o imaxinario colonial español: a crenza na superioridade civilizatoria española…" Eran minoría os que tiñan un discurso anticolonial, que está en Ramón Vilar Ponte e no seu irmán e en poucos máis. O nacionalismo galego daquela era moi feble aínda. Mais é que en todos os nacionalismos periféricos da época é forte a pegada do discurso binario que opón sociedades avanzadas e atrasadas. Agás Aberri e unha minoría da esquerda catalá, que como diciamos si eran claramante anticoloniais. "Mais é que en todos os nacionalismos periféricos da época é forte a pegada do discurso binario que opón sociedades avanzadas e atrasadas" Como o era Manuel Antonio, que foi un adiantado niso e noutras cousas. Pero, polo demais, como dicías, o discurso anticolonial non se asume no nacionalismo galego ata os 60, polo que no tempo do que falamos non se ve nos rifeños un pobo que loita pola súa liberación nacional co que puidese identificarse a loita nacional galega. "No tempo do que falamos non se ve nos rifeños un pobo que loita pola súa liberación nacional co que puidese identificarse a loita nacional galega" E Castelao? Detectas no seu discurso antimilitarismo, pero tampouco con grandes fonduras anticoloniais. Podería repetir o que acabo de dicir. O que si é verdade é que a guerra de África está bastante presente nos seus deseños, polo que é un tema que o preocupou. En Manuel Antonio, porén, na súa prosa, que é pouco coñecida, vemos unha preocupación moi grande sobre isto cun discurso moi claro. Para el, os rifeños non son o Outro, son o eu. É un precursor. "Para Manuel Antonio os rifeños non son o Outro, son o eu. É un precursor" E Paz Andrade? Impresionábao a paisaxe pero vía aos seus habitantes como bárbaros. Paz Andrade é o que menos tempo estivo alí e marchou en canto puido coa axuda dun amigo. A nivel literario, os seus textos sobre a guerra do Rif poden ser os mellores. Aínda que os de Ben-Cho-Shey tamén son literariamente moi modernos. Mais o que si hai nos textos de Paz Andrade é un descubrimento de Galicia en todas partes, no que ve. Ten unha postura claramente antimilitarista tamén. E o xornal 'Galicia' foi o máis belixerante contra a guerra de África. Así lle foi. Iso hai que recoñecerllo. "Mais o que si hai nos textos de Paz Andrade é un descubrimento de Galicia en todas partes, no que ve" En Ben-Cho-Shey, segundo subliñas no libro, despunta certo discurso anticolonial, pero con contradicións. Di estar máis perto do mouro que do ibero. Pero distingue, digamos, entre o rifeño "bo", que colabora cos españois, e o "salvaxe". Tampouco ve un pobo que non quere ser asimilado. É verdade, pero hai que contextualizar o que di, e temos que tentar poñernos no seu lugar. El é, dos tres, o que máis sufriu a guerra. A súa primeira crónica escribiuna rodeado de cadáveres. Tamén era o máis convencido galeguista dos tres -de entre el, Paz Andrade e Manuel Mesejo- xa antes de ir á guerra. El fundara a Irmandade ourensá. E enxergara unha certa identificación coa cuestión anticolonial. "Ben-Cho-Shey escribiu súa primeira crónica rodeado de cadáveres" Pero pensa na súa situación: estaba alí en primeira liña e podía ser apresado, torturado e asasinado polos combatentes rifeños. Toma partido por uns e non por outros neste contexto. O que si mostra é que tiña un grande compañeirismo, unha grande identificación cos compañeiros galegos e sobre todo ourensáns. A conclusión é que Paz Andrade, Ben-Cho-Shey e Mesejo contribúen cos seus escritos á nacionalización galega pero, malia a súa postura antimilitarista, non superan os mecanismos de construción do Outro do colonialismo español. Non ven, nos seus escritos desa época, o pobo rifeño como suxeito dunha loita pola liberación nacional. Si. E a Mesejo, que é o menos coñecido, non debemos esquecelo. Era un home de gran sensibilidade que tamén sufriu moito, que tamén participa dese descubrimento de Galicia e da identidade galega no Rif. E ademais arríscase moito cos seus escritos, porque os publica coa ditadura de Primo de Rivera comezada. "En realidade, os tres arríscanse moito ao escribir estando no exército" En realidade, os tres arríscanse moito ao escribir estando no exército. Por iso o dos seudónimos. A súa postura co colonialismo foi vacilante, pero tampouco había un substrato ideolóxico no que puidesen apoiarse, polo que comentamos antes do nacionalismo galego e o anticolonialismo. A súa prioridade alí era sobrevivir, e é comprensible. Nese tempo, os que tiveron unha visión anticolonial: os irmáns Vilar Ponte, Manuel Antonio… foi desde unha perspectiva persoal e non desde un aparato ideolóxico que lles servise de base. E como se ve agora en Marrocos o tema da guerra do Rif? Resulta doado falar coa xente diso? Un dos nosos amigos é Abdelhamid Raiss, o sobriño-neto de Abd el-Krim, o líder dos rifeños na guerra. Alí vennos aos galegos como españois, pero é que eles tamén están construíndo a súa historiografía sobre a guerra do Rif. Tamén temos relación coa asociación Memoria do Rif. Con respecto aos españois, podo dicirche que non noto que haxa rancor. "Teñen unha visión lúcida, con memoria do sufrimento, pero iso non impide unha actitude fraternal" Recoñecen a relación coa historia hispana, a mestura cultural que puido traer… Hai unha predisposición a unha relación fraternal que non teñen cos franceses, por exemplo. Con respecto á guerra colonial española, vena como algo que non debeu acontecer. Teñen unha visión lúcida, con memoria do sufrimento, pero iso non impide unha actitude fraternal.


Summary: A líder do Bloque pide a Feijóo -que continúa a ollar para Madrid- que cese a quen se perfila como o seu delfín nun hipotético proceso sucesorio na Galiza. Para a portavoz nacional do BNG, Rueda debe ser destituído pola "desastrosa" forma en que ten xestionado a greve da xustiza.

A portavoz nacional do BNG reapareceu esta segunda feira após a paréntese da coñecida como Semana Santa cun apelo a Feijóo a que depure as responsabilidades políticas polo seu goberno non ter sido capaz de alcanzar un acordo coas traballadoras e os traballadores de xustiza que protagonizan unha greve desde xa hai logo dous meses. Feijóo debería cesar Rueda e tamén o director xeral de Xustiza por teren carecido, dixo Pontón, de "cintura" política durante as negociacións co comité de greve. O Goberno galego non estaría a respeitar o funcionariado, a quen tería pretendido amedrentar con "prepotencia e chularía", sen o conseguir, constatou Pontón. De a Xunta ser unha empresa privada -enfatizou a líder do BNG- Rueda e o director xeral de xustiza estarían xa cesados. A petición de responsabilidades de Rueda non ten a menor posibilidade de se vir a concretar, dado que se trata dun peso pesado do goberno galego e dun serio aspirante a un eventual relevo de Feijóo se este finalmente se trasladar a Madrid.