Summary: Na madrugada do próximo domingo, 25 de outubro, concluirá o horario de verán, de maneira que ás 3 horas pasarán a ser ás 2 horas. Unha mudanza que volve pór de actualidade o debate sobre o fuso horario desfasado na Galiza.

De acordo coa Directiva Europea do Cambio de Hora que se aplica en todos os Estados da UE, na madrugada do próximo domingo, 25 de outubro, finalizará o horario de verán e comezará o de inverno. Ás 3 horas atrásense os reloxos e de novo volverán marcar as 2 horas. O Estado español xeograficamente está situado no uso GMT+1 coincidindo coa maior parte de Europa, excepto co Reino Unido, Irlanda e Portugal, que se manteñen no GMT+0. Esta adscrición de fuso é a que marca desde 1940 a hora oficial estatal, adiantada en 60 minutos á hora universal. Galiza, moi desfasada A metade máis occidental da Galiza, que se atopa no fuso GMT-1, hai un gran desacordo, o máximo en Europa, entre a hora solar local e a hora oficial. Co horario de verán, nalgún concello galego a diferenza entre o mediodía solar verdadeiro e as 12 horas oficiais chega a exceder os 160 minutos. Só o oeste da China supera o desfase horario que sofre Galiza. O horario de inverno supón na Galiza practicamente unha hora e media de desfase tendo en conta que o mediodía solar, aquel onde o sol se atopa a unha maior altura, cae perto das 13.30 horas. No verán, Galiza conta con até 15 horas de luz solar, en tanto que no inverno ten 9. Isto ten provocado un intenso debate sobre o cambio horario na Galiza. O físico e profesor da USC Jorge Mira advirte de que non existen fusos correctos e fusos incorrectos, pois os números que se lles dan aos "eventos solares" carecen de relevancia. "É como se temos un termómetro en escala Celsius e outro en Fahrenheit, o Celsius pode marcar 100 e o Fahrenheit, 212. O de 212 non está máis quente que o de 100", explica, de maneira pedagóxica. O membro da Asociación Astronómica Ío Martin Pawley defende un horario diferente ao do Estado español para a Galiza. Sinala que non sería "trauma administrativo ningún". Exemplifícao cos casos de Australia, Brasil, EUA, Canadá, México, Indonesia ou Rusia, con diferentes horas civís en distintas partes do seu territorio. Hai realmente aforro? Unha das caras visíbeis que leva defendendo desde o ano 1989, primeiro desde o ecoloxismo e despois desde o BNG, o cambio de fuso horario na Galiza, Lito Prado, tira dos datos do Instituto Nacional de Estatística (INE) para sinalar que os cambios estacionais supoñen un aforro enerxético, no Estado español, de entre un 5 e un 7%; en Barcelona dun 7% e na Galiza só dun 2%. En París, engade, entre un 13 e un 14%. O cambio de hora empezou a xeneralizarse a partir de 1974, cando a primeira crise do petróleo. Daquela algúns países decidiron adiantar o reloxo para aproveitar mellor a luz do sol e consumir así menos electricidade en iluminación. Aplícase como directiva desde 1981 e foi renovada sucesivamente cada catro anos. Aínda que, desde a aprobación da Novena Directiva polo Parlamento Europeo e do Consello da Unión en xaneiro de 2001, o cambio aplícase con carácter indefinido. A decisión da mudanza horaria, para 2021 A pesar de recibir 384 votos en contra e tan só 153 a favor, o Parlamento Europeo comprometeuse a estudar a viabilidade do cambio de hora e abriu unha consulta pública, na que máis do 80% dos 4,6 millóns de cidadáns que participaron, mostráronse a favor de acabar cos cambios de hora. Aínda que a Comisión Europea aprobou a eliminación do cambio de horario, en marzo deste ano a comisión de Transporte e Turismo do Parlamento Europeo apostou por atrasar até o ano 2021 a eliminación do cambio de hora bianual proposto pola Comisión Europea para abril deste ano, co fin de que os países tivesen máis tempo para decidir se o país queda co horario de verán ou o de inverno. Portugal xa decidiu que continuará co cambio de hora estacional. No Estado español, o Executivo creou unha comisión de 14 'sabios', entre os que se atopan o profesor galego da USC Jorge Mira, para determinar a conveniencia ou non de eliminar o cambio de hora estacional e, en caso de decisión afirmativa, decidir que horario era máis adecuado, o de verán ou o de inverno. En marzo do ano pasado, esta comisión presentou un informe no que non chegou a ningunha "resolución concluínte", tendo en conta a "gran cantidade de repercusións de impacto" que ten esta medida en campos como o económico ou o cultural.


Summary: Por unanimidade. Tras a aprobación no Parlamento, Irlanda converteuse no primeiro Estado da UE en condenar o estabelecemento de colonias israelís nos territorios ocupados de Cisxordania e Xerusalén. Non é de estrañar. A súa fonda conexión con palestina mesmo replica o conflito de Oriente Próximo en Irlanda do Norte.

É un "claro sinal do fondo sentimento en Irlanda" cara á causa palestina, afirmaba o ministro de Exteriores de Irlanda, Simon Coveney, tras a aprobación na Dáil ─a Cámara baixa─ dunha moción condenando a "anexión de facto" dos territorios palestinos por parte de Israel. Aprobación por unanimidade. É a primeira vez que un Estado da UE usa esta expresión para se referir á terra ocupada no conflito palestino-israelí. Non é trivial a diferenza entre ocupación e anexión: esta última supón que, na práctica, os palestinos están a vivir baixo soberanía israelí mais sen dereitos cidadáns ningúns. Israel ocupou Cisxordania e Xerusalén Leste tras a guerra de 1967. As autoridades palestinas e ONG en defensa dos seu dereitos denuncian que nese ano comezou o proceso de anexión, a través do estabelecemento de asentamentos de colonos israelís (xudeus case ao cento por cento). Segundo os últimos datos ofrecidos polo grupo West Bank Jewish Population Stats ("Estatísticas da poboación xudía en Cisxordania"), que traballa con información oficial do Ministerio do Interior israelí, a cifra de colonos a 1 de xaneiro de 2021 é de 463.353, nunha poboación de arredor de tres millóns de palestinos. Ademais, calcúlase que na ocupada Xerusalén Leste viven uns 300.000 colonos xudeus. En 2004, o Tribunal Internacional de Xustiza, un dos principais órganos de Nacións Unidas, declarou ilegais os asentamentos en Cisxordania e Xerusalén Leste. "Vitoria do extremismo" A moción aprobada na Dáil na noite da cuarta feira foi presentada polo grupo parlamentario do Sinn Féin e contou co apoio de todos os partidos. O seu relator na Cámara, John Brady, escribía en Twitter que "é un momento histórico, unha vitoria da xustiza e un recoñecemento do dereito á autodeterminación do pobo palestino". Na liña do sinalado polo partido nesta mesma rede social, engadía que agora "cómpre pór o foco nas consecuencias para Israel". Os aludidos non tardaron en responder. Lior Haiat, portavoz do Ministerio de Exteriores israelí, tamén en Twitter, manifestou que a moción "non ten base" e é "unha vitoria para as faccións extremistas palestinas". Ademais, considerou que "afasta Irlanda da súa ambición de xogar un rol construtivo no conflito". Esta declaración, oficial, salienta que a moción chega nun momento en que "a cidadanía de Israel está a ser obxecto de ataques terroristas con máis de 4.000 foguetes lanzados desde a Faixa de Gaza pola organización terrorista Hamas". Civís dos dous lados Estes ataques e a súa condena non figuraban na proposta inicial do Sinn Féin, mais finalmente aceptou incluír a referencia á violencia "de todas as partes no conflito" e a condena da "morte de civís de ambos os dous lados". A concesión fixo que os partidos do Goberno (Fianna Fáil, Fine Gael e Os Verdes) tamén a apoiasen, informou The Irish Times. Foi rexeitada, non obstante, a emenda presentada polo partido Persoas Antes que Beneficios, que solicitaba a expulsión de Irlanda do embaixador israelí, así como sancións económicas "similares ás aplicadas ao apartheid de Suráfrica". Argumentaron a "limpeza étnica, a represión brutal do estado e a violencia militar asasina, incluídos catro asaltos militares salvaxes a Gaza en anos recentes", que "non teñen cabida na comunidade internacional de nacións". Pola súa banda, o embaixador palestino para Irlanda, Jilan Wahba Abdalmajid, recibiu con satisfacción a iniciativa, que supón "un grande apoio", segundo recolleu a TV árabe Al Jazeera. Ademais gabou e eloxiou a Irlanda. Guerra de bandeiras Abofé que a conexión de Irlanda coa causa palestina fai do pobo irlandés un dos seus principais aliados fóra do mundo islámico. Conscientes do que supón unha ocupación, como a que até a independencia ─parcial, sen os Seis Condados convertidos na provincia británica do Ulster─ do Reino Unido en 1921, sempre apoiaron os movementos anticoloniais. Curiosamente, nas décadas de 1920 e 1930, empatizando como pobo emigrante cos xudeus, o nacionalismo irlandés apoiou grupos armados como Etzel que loitaban contra o Mandato británico de Palestina e polo Estado de Israel. Porén, tras o sionismo aceptar a división do país, os paralelismos co sucedido en 1921 en Irlanda fixérono mudar de postura. Non foi até 1963, debido á preocupación expresada polo Vaticano acerca dos lugares santos para o catolicismo ─relixión que marca a política irlandesa desde hai séculos─ que Dublín recoñeceu o Estado de Israel. E non foi até 1993 que permitiu abrir unha embaixada israelí en Irlanda. En 1980, Irlanda volveu ser pioneira na UE, sendo o primeiro en pedir o estabelecemento dun Estado palestino. Nesa década, co conflito en Irlanda do Norte na súa máxima intensidade, apareceu o primeiro mural en Belfast de solidariedade cunha causa internacional: "IRA-OLP unha loita". Anos antes xa comezara a relación entre estes dous grupos armadas. Milicianos republicanos recibiron adestramento en campos da organización de Iasir Arafat. Actualmente, seguindo a máxima de que "o inimigo do meu inimigo é o meu amigo", ao igual que abundan as bandeiras palestinas nos barrios católicos de Belfast ou Derry, tamén é habitual ver nas zonas protestantes, especialmente desde a Segunda Intifada (2000), as de Israel. Un Israel que o primeiro Gobernador británico de Xerusalén, Ronald Storrs (1920-26), chamaba "pequeno e leal Ulster xudeu". "Posíbeis crimes de guerra", di Bachelet "De se constatar que o impacto nos obxectivos civís foi indiscriminado e desproporcionado, este ataque podería constituír un crime de guerra", manifestou onte a Alta Comisionada da ONU para os Dereitos Humanos, Michelle Bachelet, a respecto do bombardeo israelí de Gaza. "Non vimos probas" de que os edificios atacados albergasen grupos armados, tal e como argumenta Israel, afirmou durante unha sesión especial do Consello de Dereitos Humanos da ONU. Tamén indicou que os morteiros de Hamas "son indiscriminados e non distinguen entre obxectivos militares e civís, polo que o seu uso é unha clara violación do dereito internacional humanitario". "Cada un deses foguetes constitúe un crime de guerra", sostivo. E sinalou: "Non hai dúbida de que Israel ten o dereito a defender os seus cidadáns e residentes. "Mais os palestinos tamén teñen dereitos. Os mesmos dereitos".


A superficie queimada por un incendio forestal que afecta desde a noite desta segunda feira ao termo municipal de Ortigueira (comarca de Ortegal) ascende a unhas 70 hectáreas. Así o informou a Consellería do Medio Rural en relación a este incendio que comezou ás 22:56 horas de onte na a parroquia de Devesos. Para o seu control foron mobilizados catro axentes, sete brigadas, catro motobombas e unha pa. A semana pasada Galiza rexistrou os primeiros incendios da primavera, que calcinaron por volta de 500 hectáreas. Desde o ano 1968 e até 2017 ardeu unha superficie equivalente a 55% do país, isto é, 1,6 millóns de hectáreas das 2,9 millóns que conforman o territorio galego Galiza é o territorio europeo con maior densidade de incendios e máis hectáreas arrasadas na última década. Esta é unha das conclusións dun estudo internacional que se deu a coñecer en 2020 e no que colaborou a profesora da Escola Politécnica Superior de Enxeñaría da Universidade de Santiago de Compostela (USC), Rosa Mosquera. A estatística que elabora cada ano o Ministerio de Agricultura e Pesca, Alimentación e Medio Ambiente reflicte a traxedia que para Galiza veñen supoñendo os lumes no último medio século. Así, desde o ano 1968 e até 2017 ardeu unha superficie equivalente a 55% do país, isto é, 1,6 millóns de hectáreas das 2,9 millóns que conforman o territorio galego. As cifras son estarrecedoras.


Summary: "A Xunta da Galiza debera centrarse e enfocar os esforzos a estas cousas que de verdade importan", advertiu o alcalde, Fernando Suárez.

Un efectivo médico, outro enfermeiro e outro admninistrativo foron os únicos profesionais dos que este domingo dispuxo o punto de atención continuada (PAC) de Ribadeo. O alcalde do municipio, Fernando Suárez, desprazouse até o lugar e compartiu un vídeo nas redes sociais no que denunciou a situación: "Esta é a sanidade pública que temos", lamentou. O PAC de Ribadeo presta atención sanitaria á poboación deste concello e máis dos veciños de Barreiros e Trabada, así como ás persoas desprazadas durante o verán, é dicir, máis de 14.000 persoas. Perto de 1.500 persoas percorreron as rúas de Ponte Caldelas en defensa dos servizos sanitarios "Estamos vivindo a dura cara do resultado da precarización da sanidade pública nestes anos. A Xunta da Galiza debera centrarse e enfocar os esforzos a estas cousas que de verdade importan", advertiu Suárez. De forma paralela, cuestionou os problemas derivados da falta de persoal: "Se [o equipo médico] ten que saír para unha urxencia, quen queda aquí [no PAC]?". "As infraestruturas, se non veñen acompañadas de persoal, dificilmente van cumprir a súa función", lamentou Fernando Suárez "Está ben facer novos centros de saúde, como o que van facer aquí, e de feito terán sempre a nosa colaboración. Mais as infraestruturas, se non veñen acompañadas de persoal, dificilmente van cumprir a súa función", engadiu. "Menos aproveitarse do Xacobeo como pozo sen fondo para sufragar mil e unha festas por aí adiante, que iso tamén é importante, mais as cousas de comer e a atención sanitaria pública de calidade son máis importantes. Para que a xente non teña que ir correndo á privada porque aquí, na pública, non hai quen atenda", concluíu o rexedor.


Summary: O TSXG censura que se tirasen sen analizar pola Xunta Electoral seis votos declarados nulos que poderían dar un concelleiro a unha formación independente pero que non porían en perigo a continuidade na alcaldía dun PSdeG cunha ampla marxe

O TSXG censura que se tirasen sen analizar pola Xunta Electoral seis votos nulos que poderían dar un concelleiro a unha formación independente pero que non porían en perigo a continuidade na alcaldía do PSdeGA cidadanía de Burela que vota na mesa electoral 1.5.U deberá volver a facelo antes de tres meses para elixir novamente os seus representantes municipais. Así o vén de establecer o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) que nunha sentenza con data deste mércores divulgada este xoves invalida o escrutinio realizado no seu momento porque os membros desa mesa non enviaron para ser analizados pola Xunta Electoral seis votos declarados nulos que poderían dar o seu primeiro concelleiro na vila a Burela Sempre. A repetición dos comicios non poría en perigo a continuidade na alcaldía do socialista Alfredo Llano, con 6 concelleiros que lle dan unha ampla marxe como forza máis votada ante posibles cambios nesa mesa fronte aos 4 concelleiros do PP e 3 do BNG nunha Corporación de 13 edís.A constitución da Deputación de Lugo estaba bloqueada á espera desta sentenza e da que onte ratificou a alcaldía de Monterroso para outro independenteNa provincia de Lugo os concellos de Burela e Monterroso non investiron alcalde ou alcaldesa o pasado 15 de xuño, como o resto de municipios, pendentes do resultado de recursos xudiciais interpostos contra os escrutinios, o que implicou á súa vez un atraso na constitución da Deputación de Lugo. En Monterroso o TSXG resolveu este mércores manter a nulidade dun voto que o PSdeG reclamaba para si, o que ratifica que a alcaldía nesa vila será para Independentes por Monterroso, formación que lidera o ex-socialista Antonio Gato. E malia que no caso de Burela o tribunal ordena que se repitan as eleccións nunha mesa, iso non afectará á Deputación. A lei electoral establece que a constitución das deputacións se paralice ata que se resolvan os recursos xudiciais contra os escrutinios, pero establece que se desbloquee o procedemento unha vez emitidas as sentenzas e malia que estas ordenen a repetición dos comicios nalgunha vila. No caso de Burela, a formación independente Burela Sempre, unha das varias candidaturas impulsadas en diversas vilas polo alcalde de Becerreá, Manuel Martínez, expulsado do PSdeG, recorreu á xustiza por estimar que algunha das seis papeletas consideradas nulas na mesa en cuestión podía darlle o voto que precisaba para lograr o seu primeiro concelleiro na vila en detrimento do terceiro do BNG, o último en repartirse. O TSXG dálle a razón lembrando que esas papeletas deberon ser incluídas nos envíos que as mesas electorais fan ás xuntas electorais para que estas revisen os escrutinios, algo que non se fixo, o que impediu revisar se eran efectivamente votos nulos."Se algún dos 6 votos nulos se validase e pertencese a Burela Sempre, esta formación obtería representación no municipio de Burela", admite o TSXG"Se algún dos 6 votos nulos se validase pola xunta electoral de zona, e pertencese a Burela Sempre, esta formación política obtería o concelleiro número 13 da Corporación municipal, e polo tanto obtería representación no municipio de Burela, sempre e cando ningún dos votos restantes fose favorable ao BNG", explica o TSXG. O tribunal engade que "se produciu, polo tanto, unha evidente irregularidade e incumprimento por parte da Mesa Electoral, que, como vimos, estaba obrigada a non destruír as papeletas ás que se negara validez, as cales tiñan que unirse á acta de escrutinio e arquivarse con ela, unha vez rubricadas polos membros da Mesa".


Summary: Galiza rexeita as medidas sanitarias propostas polo Ministerio de Educación de cara ao inicio do curso. Desbota reducir o alumnado por aula e ampárase na insuficiencia das achegas estatais para adaptar os centros de ensino ás novas exixencias, uns cartos que o presidente da Xunta "pediu destinar a outros fins".

O alumnado volverá ás aulas nas datas habituais do mes de setembro. O ensino será presencial e contará, de inicio, cos servizos adicionais de comedor e transporte escolar. Así o acordaron durante a Conferencia Sectorial de Educación, realizada esta semana, os Gobernos territoriais e o Ministerio de Educación. Todos, agás Euskadi e Madrid, aínda que por "diferentes motivos", como aclarou a ministra Isabel Celaá. Os encargados de garantir as condicións necesarias para que os centros educativos poidan ofrecer os servizos complementarios máis usuais ademais da actividade lectiva presencial serán os Gobernos autonómicos, que se comprometeron a un acordo de mínimos de cara ao vindeiro curso, 14 medidas básicas consensuadas no transcurso dunha xuntanza na que a conselleira de Educación, Universidade e Formación Profesional, Carmen Pomar, rexeitou a "fragmentación" dos grupos escolares actuais para atender as demandas sanitarias propostas polo Executivo do Estado. Non a reducir alumnado Galiza refusa a aplicación do protocolo achegado polo Ministerio de Educación, que entre outras medidas recolle a obriga de gardar unha distancia mínima de 1,5 metros ou a redución do número de alumnos e alumnas por aula en Infantil e até 4º de Primaria. Neste sentido, estabelece unha cota de 15 escolares, mais deixa a porta aberta a que sexan 20 estudantes. Desde a Consellaría de Educación defenden a importancia de "non romper os grupos de referencia estabelecidos na aula" co fin de contribuír á seguridade "socioemocional do alumnado" despois de varios meses afastados do ambiente escolar. Ademais, advertiu a conselleira Pomar, "unha redución excesiva" do número de crianzas por aula "precisaría recursos que neste momento non están contemplados" nos fondos anunciados por parte do Ministerio de Educación, xa que non se trata só de ampliar profesorado, senón de espazos educativos. Referiuse, así, aos 2.000 millóns de euros que o Goberno estatal avanzou que repartiría para reforzar a educación pública a partir de setembro. O gasto necesario para acomodar o ensino aos novos requirimentos sanitarios, dixo Carmen Pomar, "superaría a revisión" de 120 millóns de euros que lle corresponderían a Galiza. Porén, as organizacións sindicais desconfían das intencións da Administración galega de reforzar, sequera, a educación pública con eses cartos. A proba está, apunta Suso Bermello, secretario nacional da CIG-Ensino, nas declaracións do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, sobre o destino dos fondos do Estado para a Educación "nas que pedía que se puidesen destinar a outros fins". Para a central nacionalista queda claro que "a decisión de non seguir ningún tipo de directriz xa a tiñan tomada antes do encontro coa Ministra Celaá e que este Goberno non ten a máis mínima intención de apostar polo ensino nin polo sistema educativo", destaca Bermello. Máis persoal e recursos Os sindicatos docentes ven necesario un incremento de persoal e apelan ás Administracións a dotar os centros escolares dos recursos necesarios para a súa adaptación ás novas exixencias sanitarias. "Se é o Estado quen impón unhas cotas reducidas de alumando quen debería facerse cargo do incremento que supón adaptar as aulas tamén debería ser o Estado", sen eximir a Xunta das súas responsabilidades. Neste sentido, desde UXT, Paula Carreiro censura as palabras de Núñez Feixoo. "Xa dixo que en Educación non se necesitan cartos, polo tanto, dedúcese que non pretenden investir nin un céntimo máis na Galiza". A respecto do acordo acadado para o inicio do próximo curso, a secretaria de Ensino de UXT considera que "fai augas por todos os lados". "Ou nos estiveron mentindo ou non se entende que agora sexan recomendacións e non obrigas a baixada do número de alumnas por aula, a distancia social, o uso da máscara. Cremos que se están aventurando a que se dea un inicio de curso bastante complicado". Carreiro mantén que non se pode deixar ao arbitrio dos Gobernos autonómicos nin dos centros educativos a xestión sanitaria, "e a nivel sanitario o profesorado non está preparado nin ten por que estalo". Así, chama a Administración galega a garantir as condicións de seguridade necesarias para poder traballar co alumnado nas aulas. "Avogamos por un aumento do persoal docente e pola baixada das cotas á metade. "Correspóndelle á Consellaría actuar despois de tres meses de parálise e sen avanzar ningunha previsión de cara ao próximo curso", conclúe. A CIG urxe cambios estruturais transitorios A CIG-Ensino ultima un texto no que detalla cales son "os cambios estruturais transitorios" que necesita o sistema educativo. Un documento que prevé presentar nos próximos días e que recolle catro grandes liñas de traballo que xa deberían estar sobre unha mesa de negociación "desde hai un mes, como mínimo", critica Suso Bermello a parálise da Consellaría de Educación. Neste sentido, o sindicato nacionalista apunta a necesidade de cambios provisionais relacionados coa organización educativa dos centros, cambios desde o punto de vista laboral e de dereitos do profesorado mais do resto de persoal que traballa nas escolas e cambios a nivel sanitario e a nivel social. "Son aspectos fundamentais que o abranguen todo e que parten da propia realidade", ante o descontento do profesorado por como se está xestionando a crise e como se prevén as primeiras semanas do curso.


Summary: Milleiros de persoas maniféstanse este xoves contra os duros axustes do Goberno de Mariano Rajoy. As protestas, convocadas polos tres principais sindicatos galegos, prometen ser masivas e unir unha morea de colectivos. Pais de alumnos, afectados polas preferentes ou autónomos explican os seus motivos para a protesta.

"Coa que está caendo, como non imos apoiar as manifestacións... Os recortes aféctannos a todos". Elvira Lombao é vicepresidenta da Confapa (Confederación Galega de ANPAs de Centros Públicos) e presidenta da federación lucense. Coa súa frase resume o sentir de milleiros de cidadáns que este xoves secundarán a primeira gran mobilización contra os duros recortes do Goberno de Mariano Rajoy e que serán aprobados no Congreso este mesmo día. Convocadas polos sindicatos, que ante a gravidade dos axustes apostaron pola unidade de acción, as protestas deste xoves á tarde prometen ser multitudinarias en Galicia e no Estado. As propias centrais chaman a toda a sociedade a amosar na rúa o seu rexeitamento ás últimas medidas do Goberno, uns axustes que afectan a todo tipo de colectivos. A diminución da prestación por desemprego a partir dos seis meses, o incremento do IVE, a supresión da paga extra de Nadal aos empregados públicos, a delimitación da prestación de servizos por parte dos concellos, a liberalización do sector servizos, a privatización do transporte ou a flexibilización dos horarios comerciais semellan -unidos a anteriores recortes- razóns suficientes para que as prazas sexan un clamor. A indignación acumulada de millóns de cidadáns parece chegar a un límite e abrangue xa a todo tipo de xente. A indignación acumulada da cidadanía abrangue xa a calquera tipo de colectivo De aí que sexan moitos os colectivos, asociacións ou profesionais que chamen a saír á rúa este venres. Por suposto, as asociacións de pais de alumnos. "Ás familias cáennos por todos lados; a nós aféctannos os recortes en educación, pero tamén os que afectan aos funcionarios, aos autónomos, á sanidade... Todos sufrimos estes axustes", insiste Elvira Lombao, que amosa o seu enfado coa situación ao igual que María Barreiro, voceira da Plataforma de Afectados pola Preferentes do Morrazo e que representa como poucos a impotencia de quen ve como os gobernos "deixan tirados aos estafados para apoiar aos bancos". "Aos pais cáennos por todos lados; aféctannos os recortes en educación, pero tamén os demais" "Por suposto que apoiamos as manifestacións porque van na liña do que nós mesmos reivindicamos", engade Barreiro, que contrapón "as axudas desmesuradas aos bancos e os recortes brutais" coa "falta de apoio" aos afectados pola estafa das preferentes. "Toda as protestas deben unirse porque no fondo estamos loitando polo mesmo", asegura, tras aclarar que "a vía xudicial é xa a única esperanza" que lles queda para a resolución do seu problema. Os afectados polas preferentes contrapoñen "as axudas desmesuradas aos bancos" coa "falta de apoio" aos estafados As plataformas a prol da sanidade pública non son menos. A Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública, na que se integra a galega SOS Sanidade Pública, veñen de facer un chamamento aos profesionais sanitarios para que acudan "masivamente" ás manifestacións convocadas polos sindicatos, xa que son "a resposta lexítima a un Goberno que non só quere afundir o país, senón desmantelar os servizos públicos básicos e privatizalos". As plataformas en defensa da sanidade pública ven nas protestas "a resposta lexítima a un Goberno que só quere afundir o país" Médicos, profesores, funcionarios... E tamén autónomos, que ven como estes últimos recortes aprobados polo Executivo lles afectan especialmente. Así, Rafael Granados, presidente de ATA-Galicia (Asociación de Traballadores Autónomos) entende tamén que "as medidas son moi dolorosas para todos". Tamén para o colectivo que representa porque "van en contra das promesas de apoio e tamén dese emprendemento que querían promover". Malia todo, apoia as protestas, aínda que entende que "calquera cese de actividade" é "prexudicial" no momento actual. Por outra banda, os xornalistas tamén amosan o seu rexeitamento aos axustes. O Sindicato de Xornalistas de Galicia e a e a federación á que pertence -Federación de Sindicatos de Xornalistas (FeSP)- asegura nun comunicado "rexeitar rotundamente" os recortes e "chama a participar nas mobilizacións convocadas" nas principais cidades e vilas de Galicia. Para este sindicato, as medidas "supoñen a maior agresión cometida xamais contra os dereitos dos traballadores e superaron de sobra o triste récord que logrou o Executivo do PP coa lamentable reforma do mercado laboral". En definitiva, son poucos os colectivos que non amosen un motivo para se manifestar contra os últimos e duros recortes do Goberno de Mariano Rajoy. Os convocantes, os sindicatos, agardan un apoio masivo. Eles apostaron pola unión. A sociedade, desta vez, parece que tamén.


Summary: O festival celebrarase este venres, sábado e domingo en Vilaxoán (Vilagarcía de Arousa), coas actuacións de Soziedad Alkoholika, El Drogas, Dakidarría ou Banda Xangai. Os abonos teñen un prezo de 35 euros. Na noite do sábado tamén terá lugar a tradicional Sardiñada Popular.

O Revenidas 2017, en 30 imaxes Chega o Revenidas! O festival arousán celebrarase en Vilaxoán entre este venres e o domingo, combinando concertos e moitas outras actividades, no entorno do Porto de Vilaxoán, no parque de Dona Concha, na praia do Preguntoiro e nas rúas da vila. Ademais dos concertos de pago, que se realizan nun recinto pechado, o festival conta cun amplo espazo de acceso libre no entorno do porto, arredor do edificio da Praza de Abastos, no parque de Dona Concha, onde teñen lugar as actividades de balde e para todos os públicos. Aí ten lugar a chamada "Feira Revenidas", con artesanía, fook trucks, xogos e actividades para toda a familia. Na noite do sábado tamén terá lugar a tradicional Sardiñada Popular. Na súa edición número 15, o Revenidas presenta unha dimensión moito maior da que tiña cando deu os primeiros pasos pero mantendo intacto o espírito co que naceu: música diversa de Galicia e doutros moitos países, unha vertente solidaria e, coma sempre, as tradicionais e populares sardiñas revenidas No apartado estritamente musical, destacan os concertos de Soziedad Alkohólica, Ayax y Prok ou Ezetaerre (venres); de El Drogas -na xira de despedida do que fora cantante de Barricada-, NH3, Steven n Seagulls ou Tremenda Jauría (sábado); e de Dakidarría, Zoo, Russkaja ou a Banda Xangai. No concerto da Banda Xangai, liderada por Xurxo Souto, as persoas asistentes poderán ter ocasión de escoitar sobre o escenario á Coral de Vilaxoán, a primeira vez que actuarán dentro do Festival. O abono para os 3 días ten un prezo de 35 euros (anticipada) ou 40, na billeteira. Cómpre salientar tamén os concertos a bordo, que teñen lugar nunha embarcación que navega pola ría e que inclúen un xantar; neles (con prazas limitadas e un prezo de 20 euros) actuarán Roberto Sobrado, Arremecaghona Mono Banda, Xurxo Souto ou Ugia Pedreira e Marina Oural. Haberá tamén Dub na praia, venres, sábado e domingo. E mais unha Gran Gala de Circo, o sábado pola tarde, organizada por Pallas@s en Rebeldía. Así mesmo, ao igual que en todos os #RíasBaixasFests, a Deputación de Pontevedra desenvolve no Revenidas dúas campañas a prol da igualdade e contra as violencias machistas e o acoso a mulleres. A través dun stand informativo divúlganse as campañas "Lembra. Eu decido. Ti respectas" e "Conta comigo. Eu respéctote". Web do Revenidas


Summary: Nos anos oitenta, Manuel Fraga, cazaba unha das últimas pitas do monte dos Ancares, que pasou a exhibirse como trofeo do presidente. A Xunta abandona agora o proxecto Life para a recuperación da especie e dálle o tiro de graza á fermosa ave que poboaba as serras orientais.

A comezos dos anos oitenta, o presidente da Xunta, Manuel Fraga cazou nos Ancares un dos últimos exemplares de pita do monte. O animal, disecado, exhibiuse como trofeo no albergue da Campa de Fieiró e é unha das poucas posibilidades de contemplar a beleza desta ave que xa non se atopa nos montes galegos. Xa daquela, a poboación non superaba o medio cento de exemplares que desapareceron en menos de tres décadas. A Xunta abandona agora o proxecto Life que tiña como obxectivo recuperar a pita do monte co que "certifican a definitiva extinción desta xoia do noso patrimonio cultural" denuncia Adega. "Fraga cazou un dos últimos machos de pita do monte nos Ancares, agora os seus sucesores ideolóxicos acaban de roubarnos a posibilidade de que unha especie emblemática da nosa natureza volva cantar nos seus territorios ancestrais" lamentan desde a asociación ecoloxista que comparan cos gobernos de Asturies, Castela-León e Cantabria que están a traballar pola recuperación da especie. Reclaman, desta maneira, que a Xunta non abandone á que sería a última posibilidade de recuperar un animal que é símbolo da Serra dos Ancares. Protexida e desaparecida A Xunta renuncia á xestión de fondos da Unión Europea que supoñen un 15% dos impostos destinados á conservación e espazos naturais. Segundo Adega, as razóns que a Xunta dá para renunciar aos cartos do programa Life para a recuperación da pita do monte é que "decidiu priorizar outros gastos". A Adega chámalle a atención que a mesma cantidade -300.000 euros- que agora a Xunta decide "priorizar" esquecendo a recuperación da pita do monte, son os mesmos cartos cos que apoia entidades que traballan ao sector mineiro. Desde 1986, a pita do monte ten condición de especie protexida. Entre 20 e 30 machos atopábanse na Serra dos Ancares nos anos oitenta, mais agora dáse practicamente por extinguida. A súa presenza defínese como de "aparicións esporádicas non permanentes". O informe do programa Life destacaba as posibilidades de recuperación dado o hábitat e as condicións dos Ancares. A pita do monte é un animal de grande beleza que se consideraba un emblema da serra dos Ancares. Xa o escritor Xosé María Castroviejo recoñecía que calquera cazador tiña que experimentar "por moito que lle ilusione a noble presa cobrada, unha sensación de remordemento no fondón da conciencia. Como algo non moi limpo, ao contemplar coa primeiros raios do día a fermosura caída". Cunqueiro, en cambio, destacaba a súa condición de "ilustre manxar" malia que esa valoración tamén levaba a que lamentase "canto perdemos con que non ande máis veciño e abundante polos bosques galaicos".


Summary: Xa hai novo equipo, presidido por Xosé Ballesteros -director de Kalandraka-, e mesmo novo nome para o gremio: Asociación de Editoras. E un obxectivo, superar a grave crise na que está inmersa tanto a AGE como o propio sector.

A Asociación Galega de Editores (AGE) vén de renovar a súa xunta directiva nunha asemblea celebrada en Compostela. A listaxe encabezada polo xa novo presidente, Xosé Ballesteros, director de Kalandraka, foi a única presentada e resultou elixida por unanimidade. Releva no cargo a Laura Rodríguez, de Hércules de Edicións. Canda Xosé Ballesteros, a actual dirección da AGE complétase con Henrique Alvarellos, de Alvarellos Editora, como vicepresidente; Belén López, de Baía Edicións, como secretaria; María Xesús Gómez, de Editorial Rodeira, como tesoureira; e como vogais, Laura Rodríguez, de Hércules de Edicións, Fran Alonso, de Edicións Xerais, Xulio Amigo, da Editorial Galaxia, e Tomás González, de Urco Editora. 17 contra 83 O novo presidente, Xosé Ballesteros, afirmou en declaracións a Sermos Galiza que os seus principais obxectivos son "ordenar a casa e ir avanzando nesta loita de 17 contra 83", referíndose a que só o 17% das compras de libros en Galiza mercan produto editado aquí. "Queremos medrar no noso mercado natural e tamén exportar, ser quen de seguir internacionalizándonos" "Queremos medrar no noso mercado natural e tamén exportar, ser quen de seguir internacionalizándonos", explica un Ballesteros que asinte ao ser preguntado pola grave crise que vén atravesando AGE nos últimos anos. "Isto provén da propia crise económica e tamén da propia debilidade estrutural da asociación, propiciada pola redución de recursos provintes da Administración e doutras fontes, ademais de que moitos socios se foron dando de baixa por mor da situación económica". Preguntado sobre a débeda que afronta a Asociación, Ballesteros afirma que "está en vías de solución e agardamos que xa poida ser amortizada no próximo exercicio". Agora mesmo forman parte da Asociación de Editoras, segundo o director de Kalandraka, "unhas 35 empresas" e quedan fóra "unhas dez, pero son sobre todo microproxectos individuais, aínda que o noso desexo e obxectivo é que estean todas, queremos que sexa unha ferramenta de axuda solidaria que sexa útil para todas as empresas integradas". "Nos últimos oito anos houbo un recorte do 80% dos orzamentos destinados a compra de libros para bibliotecas" Outro dos obxectivos é manter un "constante diálogo" co resto das asociacións do tecido cultural galego. "Hai que xuntar forzas, como xa se está a facer coa Gala do Libro Galego", considera Ballesteros. "A Administración non pode ser imparcial" Unha das principais críticas aos últimos tempos da AGE é a falta de reivindicación diante das políticas lesivas que levaron adiante neste sector. Neste sentido, Ballesteros lembra que "nos últimos oito anos houbo un recorte do 80% dos orzamentos destinados a compra de libros para bibliotecas. Iso demostra que este non é o camiño máis axeitado, e que se debe lexislar pensando no sector do libro, pero nós non chegamos con intención de polemizar. A nosa será unha postura dialogante, de intentar chegar a acordos e a consensos, porque estamos diante dunha loita desigual, de 17 contra 83 e a Administración non pode ser imparcial, ten que levar adiante políticas de discriminación positiva co sector".


Summary: A XIII edición do Encontro de embarcacións tradicionais de Galiza convertirá Poio na capital europea da cultura marítima entre o 29 de xuño e 2 de xullo.

Poucos países hai cun patrimonio marítimo tan vivo, rico e variado como Galiza. Algo que recoñecen en potencias na materia, como Bretaña ou Portugal. O mapa das embarcacións tradicionais galegas, unha extensa cartografía entre Ribadeo e A Guarda, é un luxo que non deixa de abraiar. De aí a importancia dos Encontros de embarcacións tradicionais que, con carácter bianual, impulsa desde os 90 a Federación Galega da Cultura marítima e Fluvial (FGCMF). Este ano a cita é en Combarro, que recunca. Nada que deba extrañar, estamos perante unha vila (Combarro e Poio) onde a salitre e o salseiro penetran polos poros. A esta cita acudirán máis de 150 embarcacións tradicionais de diferentes partes, de Euskal Herria a Portugal. Centos de tripualntes e miles de visitantes que farán de Combarro o seu porto base entre 29 de xuño e 2 de xullo. Quen non queira, que non moleste e non toque a reghala. Quen queira, aquí sabe o que pode atopar. Estes encontros son referentes en Europa. Unha cita na que hai un completo programa de actividades, que abranguen desde navegacións diarias en embarcacións tradicionais e actividades para os máis pequenos en espazos infantís até debates, mostras de artesanía, exposicións, actuacións musicais ou recitais de poesía.


Um bom indicador de como evolui umha sociedade é o humor. O que resultava engraçado e engenhoso há umhas décadas hoje pode resultar de um gosto discutível ou mesmo objeto de censura pública e até de penalizaçom. Lembramos o humor que imperava entre os anos setenta e noventa do passado século e compreenderemos a quê me refero quando fago tal afirmaçom. As piadas de ciganos, homossexuais ou indivíduos com dificuldades de dicçom do Arévalo; os relatos machistas de Gila ou Eugenio, ventríloquos que no seu elenco de personagens sempre incluiam o indivíduo rural, de idade avançada e instruçom deficiente; isso tudo causava umha hilariedade geral indiscutível entre a populaçom sem distinçom de idades, ideologias ou classes sociais. Hoje muitas das chaves humorísticas que tinham o sucesso assegurado entom seriam qualificadas de ser próprias de discursos descriminatórios (nom quer dizer que desapareceram) A dia de hoje os grupos de pressom, de interesse, os coletivos sociais, tendemos a receber o humor com maior atitude crítica, ainda que afinal quem marca pauta, mal que nos pese, é o poder. O humor é umha ferramenta muito eficaz para elaborar discurso, isso bem o sabe a oligarquia. Por isso nom renunciam a ele. A oligarquia tem as suas particulares chaves de humor, que se baseiam em marcar a linha entre ganhadores e perdedores. O perdedor é sempre humilhado, ridiculizado e caricaturizado até o esperpento. O ganhador é quem encarna o ideal de correçom, dignidade, inteligência e todas as qualidades que lhe som negadas ao perdedor. Quem som os perdedores? Os pobres, as mulheres; os sexual, inteletual, funcionalmente diversos; os feios, aqueles que têm ideologias extravagantes ou nom corretas; o imigrante, o habitante do mundo atrassado ou subdesenvolvido sócio-economicamente; as minorias étnicas e culturais; os que nom tenhem o privilégio do conhecimento e da instruçom; os que nom tenhem gostos acordes com as modas do momento...os que por algum motivo som excluídos ou se auto-excluim. Esse humor exerce umha pedagogia muito potente entre as massas: ser normal, correto, ortodoxo achega-te aos ganhadores; ser marginal ou marginalizado converte-te em perdedor. Ser perdedor é triste, ninguém quer ser o alvo das burlas, ser ganhador é relativamente singelo, avonda com nom ousar sair dos limites éticos, morais, estéticos, ideológicos que che marcam os que mandam...e dá-che lizença para rir dos perdedores. Estar com os ganhadores dá muita segurança. O humor rebelde é o que está na picota. Burlar-se do poder; burlar-se do governo, das forças de segurança, do exército, da igreja, isso é um ato que che pode reportar duras sançons económicas ou penas de perda de liberdade. Se um fai paródia ou simples humor branco a conta dos poderes imperantes converte-se num terrorista. Quando o humor se mete em política um pode burlar-se dos líderes internacionais, mesmo incluídos Merkel e Trump; mas olho, nom o Papa. Polo geral, a mídia espanhola promove a burla contra os países que som inimigos ou potenciais inimigos...aí dá rédea solta ao seu racismo. Nom é a mesma forma de burlar-se de Anjela Merkel que a de burlar-se de Hugo Chávez, Maduro, Evo Morales ou os irmaos Castro. Acho que o líder mundial que foi destinatário dos insultos racistas mais brutais foi o Hugo Chávez. Insultos que mesmo punham em causa a sua condiçom humana. Ninguém se refere nesses termos a Obama, por pôr o exemplo de um mandatário que coincidiu com a sua etapa no podere que nom é de raça branca. O humor deve ter limites? Os limites legais que se lhe queiram pôr ao humor vam ser sempre controvertidos. O que parece claro é que quando ultimamente se julgam determinados atos como constitutivos de "delito de ódio" ou "contra os sentimentos religiosos", nom se pretende proteger nem a dignidade dos coletivos ou pessoas pretensamente afetadas mas os interesses de determinados grupos de pressom. Os limites devem ser éticos, por parte de quem realiza o ato (conta a piada, escreve o tweet...etc) e por parte dos receptores, ou seja as testemunhas do ato. Quando se julgou a Guillermo Zapata, o primeiro vereador de Cultura de Madrid da atual corporaçom, por uns tweets que faziam mofa das práticas de extermínio dos nazis, nom havia nengumha intençom de defender a dignidade das vítimas do holocausto; havia simplesmente vontade de neutralizar a um inimigo valendo-se da lei. Nunca um verdadeiro nazi no estado espanhol foi julgado por manifestaçons similares ou piores. Quando se julgou ao vereador de Cultura da Corunha por um cartaz alusivo ao entruido corunhês, a pessoa demandante sabia perfeitamente que aquele cartaz nom ofendia aos católicos nem a ninguém...nunca nengum católico se disfarçou de Papa ou de bispo? Sabemos perfeitamente a resposta a essa pregunta. O que é preocupante é que nom subscite nengum debate a exploraçom sem limites do fenômeno frikie, sabendo que falamos de utilizaçom abussiva da imagem de pessoas que tenhem direito a preservar a sua imagem pública como todo o mundo, para além da sua intimidade. Vou abster-me de pôr nomes de pessoas concretas; simplesmente comentarei que na comarca onde eu vivo correm como a pólvora a travês dos wassaps vídeos de um conhecido personagem (ultimamente levado ao celuloide) opinando sobre temas diversos, nomeadamente política e futebol. Há uns sujeitos que tomarom por afeiçom levá-lo a comer a diferentes lugares da comarca e perguntar-lhe na mesa por temas de atualidade. O protagonista dos vídeos opina sem complexos, sem saber aparentemente que o estám a gravar. Isto à parte de nom ser legal é umha prática que acho especialmente cruel e indecente. Os imbéciles que fam isto seguramente verám o seu ego reforçado vendo como o vídeo circula polos telemóveis de toda a comarca, causando a risa de todos os vizinhos sem distinçom, mais umha vez, de ideologia, de condiçom social, ou idade. Já digo, preocupante que umha pessoa com umha percepçom da realidade distorsionada e que dificilmente se pode defender do que lhe fam (nem sequer é consciente) seja repetidamente submetido ao mesmo escárnio. Opinando sobre Catalunya ou sobre os alinhamentos da equipa local para o próximo jogo. O mais significativo é que o pretenso frikie tem umhas ideias igual de reaccionárias do que os elementos que o gravam a traiçom e rim dele...só que claro, esta pessoa polas suas caraterísticas está destinada a ser frikie...tem evidentes problemas mentais e físicos. O inferior nom tem direito a ter critério nem a opinar ao mesmo nível que os normais. A sua maneira de expressar as opinions resulta engraçada, claro. Fabricar frikies é sempre reaccionário. Divulgar imagens de alguém sem conhecimento nem consentimento do afectado, além de ser delito deveria envergonhar a quem o fai. Todos estariamos escandalizados se em lugar de tratar-se de umha pessoa de idade avançada opinando (de umha maneira muito caraterística) de qualquer tema fosse o vídeo de umha adolescente em atitude mais ou menos sensual (ou mais ou menos sexual) no seu quarto ou na casa de banho da sua casa. A virtude da minha menina, ou das nossas meninas, nem tocá-la, a dignidade de alguém a quem consideramos louco, isso nom importa nada. Temos que começar nós a nom cair nas armadilhas da reaçom. Depois que nom nos admire ver a nossa liberdade ameaçada...ou ver-nos no lugar que ninguém quer ocupar...o lugar do perdedor, o que leva todos os disparos. Publicidade


Summary: Itínere ten na Galiza a súa principal fonte de ingresos. A compañía é a matriz das sociedades Audasa, concesionaria da AP-9, e Autoestradas, que leva a AG-55 e a AG-57. Ambas representan case 60% dos ingresos da sociedade, unha porcentaxe que crece ano tras ano polo feito de que as autoestradas galegas son tamén as que máis encarecen as súas tarifas, co conseguinte prexuízo para as usuarias galegas.

Audasa, a concesionaria da autoestrada AP-9, non é a única que fai caixa coa subida das peaxes. A súa matriz, Itínere, ten na Galiza a súa principal fonte de ingresos. A autoestrada que vertebra o territorio entre Ferrol e Tui representou o pasado exercicio 52% dos ingresos por peaxes da compañía. Se sumamos a achega de autoestradas, a empresa que ostenta a concesión das vías AG-55 entre A Coruña e Carballo e AG-57 entre Puxeiros-Val Miñor, a porcentaxe elévase até 57,5%. E vai a máis ano tras ano, xa que as peaxes das autoestradas galegas son as que máis incrementan o seu prezo de todas as concesións de Itínere, segundo recoñece a propia compañía na súa memoria anual correspondente ao exercicio 2018. Audasa é a xoia da coroa de Itínere. O pasado ano, as peaxes desta autoestrada supuxeron uns ingresos de 144,1 millóns de euros, algo máis de 3 millóns de de diferenza coas cifras acadadas o exercicio anterior Audasa é a xoia da coroa de Itínere. O pasado ano, as peaxes desta autoestrada supuxeron uns ingresos de 144,1 millóns de euros, algo máis de 3 millóns de de diferenza coas cifras acadadas o exercicio anterior. No caso de Autoestradas, o importe sitúase en 15 millóns de euros, medio millón máis que en 2017. En total, Itínere ingresou por estes conceptos 276,9 millóns de euros en 2018. En 2019 desaparecerá definitivamente das contas a achega de autoestradas, outra das sociedades do grupo que xestionaba a concesión da AP-1 entre Burgos e Armiñón (Araba), que pasou a mans do Ministerio de Fomento o 1 de decembro de 2018, unha vez rematado o período de concesión. Para que iso aconteza nas vías galegas aínda teñen que pasar 26 anos no caso de Autoestradas, e 3 máis para Audasa. Até entón, as galegas e galegos que empreguen estas vias deberán seguir pagando por circular por elas, a diferenza das cidadás de territorios como Araba ou as usuarias da AP-7 entre Tarragona, Valencia e Alicante, ou as da AP-4 entre Sevilla e Cádiz, ambas xestionadas en concesión por Abertis e que reverterán ao Estado ao remate do presente mes de decembro, quedando por tanto liberadas do pago da correspondente peaxe. Gañar con perdas Á parte das peaxes físicas que salpican a AP-9 en todo o seu trazado, hai outros treitos que tamén se pagan na sombra, como é o caso de Vigo-Morrazo e A Coruña-A Barcala, que segundo recolle Itínere nos seus estados financeiros, sufriron unha baixada de 45% tras a sinatura dun acordo entre a Xunta e Fomento, polo que esta última asumía as peaxes. Segundo denuncia a propia Itínere, o Ministerio aplicou unha rebaixa na porcentaxe indicada que lle restou 6,5 millóns de euros en ingresos. Nas súas contas, o grupo de concesións tamén inclúe as compensacións polo impacto das bonificacións nas viaxes de volta no treito Pontevedra-Vigo, que en 2018 ascenderon a 27,6 millóns de euros, dos que 23,17 millóns corresponden ás bonificacións, e os 4,43 millóns restantes á actualización financeira de ditos importes, tamén en obxecto de compensación. Estas bonificacións, polas que as usuarias de toda a autoestrada deberán pagar 0,8% máis do prezo das peaxes en 2020, súmanse ao 1% que se repercutirá cada ano até 2038 aos vehículos que transiten polo vieiro en concepto de amortización dos traballos para a ampliación da ponte de Rande e da circunvalación de Santiago de Compostela. Na memoria de Itínere quedan reflectidos os prexuízos ás usuarias galegas. En 2019, o prezo da peaxe entre Campomanes (Asturias) e León subiu 1,71%. Noutra das concesións, a que afecta á autoestrada que conecta Tudela e Irurtzun en Nafarroa, o incremento foi de 2,18%, moi semellante ao que afectou as autoestradas galegas AG-55 e AG-57, de 2,15%. Pero no caso de Audasa, que xa sitúa as súas peaxes entre as máis caras do Estado español, é aínda maior. Os prezos por usar a autoestrada incrementáronse este ano 3,51%, unha porcentaxe maior que a que experimentarán este ano, debido a que a compensación polas bonificacións do treito Pontevedra-Vigo eran este exercicio de 1% en vez do 0,8% que se aplicará en 2020. Cos cartos recadados practicamente podería rescatarse a concesión, que a compañía valora en 208,3 millóns de euros, polos 6,2 en que cifra a de Autoestradas, claro está, sen contar coa débeda que arrastran estas concesionarias. Á voltas coa propiedade De momento, Itínere ten o negocio asegurado. O que non está tan claro é como vai quedar a súa estrutura accionaria. Dela formaba parte Abanca, xunto con Sacyr e Kutxabank, até que cederon os seus dereitos a Globalvía, outro xigante do sector das redes de transporte. Pero o fondo Corsair, accionista maioritario e rival directo de Globalvía, non está polo labor de facilitarlle o camiño. Ambas sociedades manteñen una pugna legal polo control de Itínere con catro frontes abertas que poderían resolverse antes de Nadal. Dunha banda está a operación de venda do 55% que controlaban Sacyr, Abanca e Kutxabank no verán de 2017. Corsair, co apoio de Liberbank, accionista minoritario (5,67%), deu ao traste coa operación. Máis tarde, Globalvía contraatacou, pero desta vez Corsair exerceu os seus dereitos para facerse coas accións de Sacyr e Liberbank e controlar así 60% da compañía. Desta vez foi Globalvía quen xudicializou a operación e reclamou 100 millóns a Sacyr por romper o acordo previo que tiñan. Por último, Globalvía demandou a Itínere nun xulgado de Bilbao por impedirlle entrar no consello de administración en representación de 40% que ostenta na compañía. Queda por ver, pois, como queda o reparto final para saber que empresas van levar os beneficios que Itínere consegue exercicio tras exercicio en parte como consecuencia de rascar no peto de todas as galegas.


Summary: GRÁFICOS | A quebra das hipotecas 'subprime' nos Estados Unidos marcou no verán de 2007 o inicio da crise económica e financeira. O PIB de Galicia medra a un 3,2% interanual, pero faltan case 200.000 empregos e permanecen indicadores sociais preocupantes como os récords de demandas da Renda de Inclusión Social

En agosto de 2007, hai agora dez anos, a actualidade do agosto galego transitaba entre os ecos da comisión de investigación da Cidade da Cultura e os primeiros pasos dos gobernos municipais xurdidos das eleccións municipais dese ano. A falta de incendios forestais de importancia as 'serpes de verán' da política do país transitaban por polémicas máis ou menos impostadas sobre unha suposta directriz da Xunta para que "bebés" cantasen o himno galego nas escolas infantís, en verbas do daquela xefe da oposición, Alberto Núñez Feijóo. Polo medio destes e outros titulares estivais, non obstante, agromaban novas económicas que nun inicio semellaban alleas: nos Estados Unidos o sistema hipotecario tremía e algúns xigantes da banca comezaban a se anotar perdas. Era a crise das subprime, que naquel agosto marcou simbolicamente o inicio do afundimento económico. Dez anos despois daqueles acontecementos economía galega medra con valores semellantes aos anteriores, pero unha ollada máis detida amosa que o país aínda ten camiño por recorrer en ámbitos tan sensibles como o emprego, os salarios ou a pobreza. A crise das hipotecas 'subprime' nos Estados Unidos marcou no verán de 2017 o inicio da crise económica e financeira As últimas contas económicas trimestrais, feitas públicas polo Instituto Galego de Estatística, servíronlle ao Goberno galego para lanzar foguetería estival. O Produto Interior Bruto (PIB) medra a un ritmo do 3,2% interanual, unha décima máis que a media estatal, o que ademais implica levar un ano a crecer por riba do 3% e regresar a valores de comezos de 2008, cando xa comezara a recesión que aínda era lida politicamente como "desaceleración" ata que no verán dese ano a caída de Lehman Brothers ratificou que o que acontecía era máis ca unha turbulencia pasaxeira. Nestes anos producíronse ata dous procesos de profunda recesión, unha que levou a economía galega a retroceder ata un 4,5% interanual a comezos de 2009 e outra cunha caída de ata o 3,6% en 2012. O panorama que amosan as contas trimestrais cadra co que reflicten, ollando un treito temporal máis amplo, as contas anuais. O crecemento económico de Galicia é semellante ao que rexistrou na saída da crise dos 90 e tende a converxer co crecemento estatal. Faino, non obstante, despois de que ao final do período de expansión a economía galega chegase a avanzar na contorna dun punto porcentual máis que a española -en 2006 e 2007-. E, cales son as locomotoras do crecemento? En termos esquemáticos poderíase afirmar que a principal é a mesma que antes da crise: as exportacións. E, dentro delas, dous sectores que teñen instalados en Galicia cadanseus xigantes: Citroën na automoción e Inditex, no téxtil. O sector exterior creceu no inicio de 2017 por riba do 5,5% -en plena crise, no entanto, chegou a crecer máis do dobre, segundo datos do IGE-, un valor moi superior ao avance do gasto dos fogares -0,9% máis que hai un ano- e que o das Administracións públicas, que rexistran un retroceso de case un punto despois de medrar ata un 5% durante o longo ciclo electoral de 2014 a 2016. Faltan case 200.000 empregos Os indicadores macroeconómicos están a regresar, daquela, aos niveis dende os que caeron tras o colapso de 2007-2008. Pero non todas as figuras están no mesmo sitio. Os anos nos que Galicia viu esfarelar o seu sector financeiro e afrontou notables recortes orzamentarios en todas as Administracións cambiaron tamén elementos que semellaban corresponderse mecanicamente. Algúns, no ámbito do emprego. Así, o PIB do país medra practicamente como antes da crise, pero as mesmas contas económicas reflicten que o emprego aínda está moi por baixo. Os últimos datos do IGE reflicten que Galicia rexistra uns 180.000 postos de traballo equivalentes a tempo completo que en 2007 e as horas traballadas por trimestre pasaron de case 600 millóns a menos de 500. Malia haber menos poboación a traballar o número de contratos asinados non deixa de bater récords e, ao tempo, tamén o fai a dotación para atender as demandas de Renda de Inclusión Social Estes datos das contas económicas teñen tamén o seu reflexo nas sucesivas vagas estatísticas sobre o mercado laboral. O paro cae de xeito sostido segundo a Enquisa de Poboación Activa e mais as inscricións no Servizo Público de Emprego, pero hai menos persoas a traballar e unha parte relevante das que o fan padecen, ademais, elevadas taxas de precariedade. Non en van, o mercado laboral galego é agora máis pequeno que antes da crise pero o número de contratos asinados non deixa de bater o seu propio récord e os soldos máis baixos aínda non comezaron a recuperarse, mentres que os máis altos non deixaron de subir tampouco durante o período máis intenso das dificultades económicas. As persoas que aínda non lograron atopar un posto de traballo tras perderen os seus empregos están, por outra banda, máis desprotexidas dende o punto de vista económico. A cobertura das prestacións por desemprego chega a menos da metade da poboación en paro e, ao tempo, indicadores como o continuo incremento de dotación para atender a Renda de Inclusión Social (Risga) apuntan a unha cronificación da bolsa de pobreza alargada durante os peores anos da crise.


Summary: Brasileiros e galegos concentráronse en solidariedade coa loita das mulleres en Brasil contra a candidatura de extrema-direita de Jair Bolsonaro nas eleccións.

Unha concentración simbólica en Compostela, ao pé da estatua das Marías na Alameda na capital galega, plasmou a solidariedade coa loita que as mulleres brasieiras desenvolven baixo o HT #EleNao contra Jair Bolsonaro, candidato de extrema-dereita nas eleccións do Brasil. Na xornada na que no Brasil estaban convocadas manifestacións masivas e multitudinarias de mulleres contra Bolsonaro e as súas propostas reaccionarias e machistas, tamén decorreron concentracións de #EleNao noutras partes do mundo, de Portugal a Holanda, de Canadá a Galiza. Jair Messias Bolsonaro é capitánda resertamén va do exército brasileiro e deputado federal desde 1991. Alén dos discursos homofóbicos e machistas, o candidato admitiu ser un defensor da ditadura militar brasileira (1964-1985). Apesar de estar na política desde 1991, busca posicionarse como um "outsider" da política nos moldes de Donald Trump nos Estados Unidos.


Summary: Os pacientes hospitalizados descenden a 508, mais soben os doentes ingresados en unidades de coidados intensivos.

Os novos contaxios de Covid disparáronse até os 8.343 no conxunto da Galiza nas últimas 24 horas. Son uns 2.400 máis que os rexistrados o día anterior, o que eleva os casos activos a 76.276, 4.772 máis que a xornada pasada. Pola súa banda, os pacientes hospitalizados polo coronavirus descenden até os 508, mentres que a taxa de positividade alcanza un 26%. Segundo os datos actualizados na mañá desta cuarta feira pola Consellería de Sanidade con rexistros até as 18 horas desta terza, increméntanse a 55 as persoas ingresadas en UCI pola Covid na Galiza -sete máis-, pero descenden a 453 as hospitalizadas noutras unidades -nove menos-. Presión hospitalaria Por áreas sanitarias, a presión hospitalaria descende nas de Vigo, que aínda que mantén 11 pacientes Covid en UCI e rexistra 81 noutras unidades -15 menos-; Santiago, onde aumentan a seis o críticos -un máis- pero descenden a 63 os hospitalizados noutras unidades -oito menos-, e Ourense, onde aumentan a oito os pacientes Covid en UCI -dous máis-, mais baixan a 66 os ingresados noutras unidades -tres menos-. Pola súa banda, a área de Ferrol rexistra catro doentes críticos -dous máis- e 27 noutras unidades -dous menos-. Nas outras tres áreas sanitarias aumentan os hospitalizados. Na da Coruña soben a 14 o críticos -un máis- e a 99 os ingresados noutras unidades -11 máis-. A área de Pontevedra mantén sete pacientes Covid en UCI, pero aumentan a 66 os ingresados noutras unidades -cinco máis-; mentres que na de Lugo soben a cinco o críticos -un máis- e a 51 os doutras unidades -tres máis-. Casos activos Os casos activos de Covid seguen en aumento e alcanzan os 76.276, que supoñen 4.772 máis que a xornada anterior. De novo, a área de Vigo concentra o maior incremento de infeccións activas (+1.367), seguida da da Coruña (+1.002), Santiago (+728), Lugo (+625), Pontevedra (+442), Ourense (+440) e Ferrol (+168). Así, con máis infeccións activas mantense a área sanitaria de Vigo, con 17.506; seguida da da Coruña, con 14.625; Santiago, con 13.343; Ourense, con 9.615; Pontevedra, con 8.632; Lugo, con 7.919, e Ferrol, con 4.636. Segundo os últimos datos actualizados polo Ministerio de Sanidad, a incidencia acumulada a 14 días na Galiza aumenta a 3.042,09 casos por 100.000 habitantes, fronte aos 3.042,11 da media estatal. Novos contaxios Os novos contaxios disparáronse nas últimas 24 horas até os 8.343, uns 2.400 máis que os 5.927 rexistrados a xornada anterior. As persoas falecidas con Covid desde o inicio desta pandemia aumentan a 2.829, ao notificar a Consellería de Sanidadedous novos óbitos, dúas mulleres de 91 e 97 anos de idade, que presentaban patoloxías previas.


Summary: "A Costa da Morte é poesía. Aquí formouse o Batallón Literario. E saíron poetas de gran calidade: os irmáns Villar, Modesto Fraga, María Lado... Por que non unha feira dedicada ao libro de poesía?". Eis as razóns de Paco de Tano, presidente da asociación cultural Caldeirón, para organizar a primeira Feira do Libro de Poesía de Malpica.

Esas e outra, fundamental: homenaxear Paco Souto (A Coruña, 1962-Razo, 2017), activista cultural de primeira orde, percebeiro, editor e poeta delicado. "Paco era un escritor como é debido", sinala De Tano, "e eu tamén me considero poeta. O encontro será tamén unha homenaxe a el". Durante tres días, do 1 ao 3 de xuño, Malpica será capital do xénero. Unha lectura pública de poemas de Souto abrirá a sexta feira o certame, localizado no Mercado Municipal. Será ás cinco da tarde. Tres horas despois, Eduardo Estévez e Marta Dacosta presentarán as súas novas obras, nós-dentro (Galaxia, 2018) e Labirinto ou memoria (Caldeirón, 2018). E ás nove, Xurxo Souto ofrecerá o pregón. "Nós queremos diferenciarnos un pouco das outras feiras que hai. Por exemplo, en Carballo teñen unha feira do libro cada vez máis grande. Pois nós facémola de poesía. Un pouco como co premio de poesía erótica", explica De Tano. Caldeirón convoca o Certame de Poesía Erótica Illas Sisargas desde 2006. As últimas gañadoras foron Andrea Nunes e María Rosendo con Diáspora de amor balea. O sábado, a xornada comezará cun pasarrúas ás once e media da mañá. Ás seis da tarde, haberá unha proxección de Vértice de versos, documentario dirixido por Carlos Lorenzo. Despois Serxio Moreira dará unha charla sobre "a música na poesía". Ás oito do serán, Rosalía Fernández Rial falará de Bonus Track (Galaxia, 2018). Andrés Mourente pecha o progama do dous de xuño cunha contada. Ás doce do mediodía do domingo, Viki Ribadulla, Peter Kramer, Abraham Vila, Mon Lendoiro e Milagros Cotelo refelxionarán sobre "pintar poesía". A primeira Feira do Libro de Poesía rematará ás sete do serán coa presentación de Ollares, de Ricardo Seixo. As librarías Chan da Pólvora de Compostela, Sisargas da Coruña e Miguens de Malpica serán as encargadas de achegar os materiais ao mercado. "Como di un amigo meu, Malpica xa é poesía, coa praia dunha beira, o porto doutro, os cantís, as illas Sisargas", conclúe Paco de Tano.


Summary: De pasar á Fase 2 do desconfinamento, os alumnos e alumnas de 2º curso de Bacharelato e do 2º curso de graos medios e superiores de FP regresarían ás clases, de forma voluntaria. CIG-Ensino cualifica de "temeridade" a intención de "dar sensación de normalidade" cunha medida "que pon en risco a saúde de familias enteiras"

A partir do vindeiro luns 25 de maio, se Galicia pasa á Fase 2 do desconfinamento, a actividade regresará ás aulas dos centros de ensino. Unicamente os alumnos e alumnas de 2º curso de Bacharelato e do 2º curso de graos medios e superiores de Formación Profesional volverán ás clases presenciais e, ademais, de forma voluntaria, de xeito que os que non o fagan poderán optar por manter a fórmula telemática iniciada hai dous meses.Unicamente os alumnos e alumnas de 2º curso de Bacharelato e do 2º curso de graos medios e superiores de Formación Profesional volverán ás clases presenciais e, ademais, de forma voluntariaEste mércores representantes da Consellaría de Educación e dos sindicatos mantiveron unha longa xuntanza no marco da mesa sectorial docente non universitaria, na que se trataron as condicións deste posible regreso ás aulas e na que os sindicatos transmitiron directamente as demandas que veñen realizando nas últimas semanas. A maior parte das centrais alertaran hai uns días que non se daban as condicións para a reapertura dos centros de ensino e para o retorno das clases presenciais.Na xuntanza a Xunta presentoulles aos sindicatos un documento de instrucións para o que resta do presente curso, con medidas de prevención e hixiene para a reapertura parcial nos centros de ensino, un texto que será sometido o venres ao Comité de Prevención de Riscos Laborais. Para o segundo curso de Bacharelato (cuxo alumnado pode presentarse ás probas de acceso á universidade no mes de xullo) prevese que o profesorado imparta as clases de modo presencial no horario habitual. Con todo, deberase manter en todo momento unha distancia mínima de dous metros entre todos os ocupantes da aula, sinalando a Consellaría que "en caso de que o número de alumnos asistentes non permita manter as distancias de seguridade e sexa preciso realizar desdobres, requirirase a presenza do profesorado do departamento que ditamine a dirección do centro".A actividade presencial da aula para os segundos cursos de Bacharelato e de FP "poderá ser retransmitida por medios telemáticos para o alumnado que non acude ao centro"Ademais, a Consellaría de Educación prevé que a actividade presencial da aula para os segundos cursos de Bacharelato e de FP "poderá ser retransmitida por medios telemáticos para o alumnado que non acude ao centro". De igual xeito, o restante profesorado (todo o persoa docente, agás o que dea algunha clase de 2º de Bacharelato ou algún dos "desdobres" obrigados pola falta de espazo) deberá continua coa docencia telemática aínda que a atención ao alumnado poderán realizala desde o seu domicilio ou desde o propio centro educativo. Así mesmo, sinala o Goberno galego, o centro educativo poderá requirir o seu retorno presencial para atender necesidades específicas, para actividades de avaliación, reunións, sinaturas de actas ou outras actividades de carácter académico ou administrativo.Os anuncios realizados pola Consellaría de Educación foron recibidos con grandes críticas por parte de CIG-Ensino, que defende o mantemento da teledocencia até finais de curso en todos os niveis e avoga porque sexa o criterio docente o que determine a presencialidade do alumnado nos centros educativos. O sindicato cualifica de "temeridade" a intención da administración de "dar sensación de normalidade" coa presencialidade xeral do profesorado nos centros, "que pon en risco a saúde de familias enteiras nun momento no que a pandemia aínda está sen controlar".CIG-Ensino cualifica de "temeridade" a intención da administración de "dar sensación de normalidade" coa presencialidade xeral do profesorado nos centros, "que pon en risco a saúde de familias enteiras"A Xunta si aceptou algunha das demandas realizadas polas centrais sindicais nas últimas semanas e, por exemplo, non estará obrigado a incorporarse aos centros educativos o profesorado con fillos e fillas de ata 12 anos (inclusive) ou sen límite de idade no caso de fillos e fillas con discapacidade ou de persoal que se atope ao coidado de maiores ao seu cargo. Así mesmo, o profesorado que pertenza a outros grupos vulnerables (diabete, enfermidade cardiovascular, incluída hipertensión, enfermidade pulmonar crónica, cancro en fase de tratamento activo, inmunodeficiencia, embarazo e maiores de 60 anos) poderá solicitar a non incorporación e non terá que incorporarse mentres o servizo de inspección médica non emita un informe ao respecto.CIG-Ensino: Manter a actual teledocenciaPara CIG-Ensino, coas medidas organizativas presentadas este mércores pola Consellaría de Educación "desbótase todo o esforzo realizado pola comunidade educativa para a implantación da teleformación, incluída a recente adaptación das programacións didácticas". Lembra, neste senso, que as avaliacións en 2º BACH son ao redor do 7 e 8 de xuño. "Non ten sentido romper a dinámica actual antes desa data", engade."De existir unha volta ás aulas esta debe centrarse basicamente no alumnado de 2º de BAC que vaia concorrer á ABAU e só para casos nos que o profesorado teña detectado desconexión ou necesidades de apoio presencial", di CIG-EnsinoO sindicato critica que "en ningún momento ten en conta a opinión dos equipos docentes sobre a eventualidade e conveniencia da incorporación do alumnado, con que condicións e para que cometido". E engade que "de existir unha volta ás aulas esta debe centrarse basicamente no alumnado de 2º de BAC que vaia concorrer á ABAU e só para casos nos que o profesorado teña detectado desconexión ou necesidades de apoio presencial, nunca como unha sorte de volta por completo ás aulas se así é a vontade do alumnado".Ademais, CIG-Ensino amosa a súa preocupación porque a nova instrución da Consellería leve a "unha nova sobrecarga de traballo para o profesorado", pois "non se pode simultanear traballo presencial con teledocencia". E indica que "boa parte do profesorado que imparte 2º de Bacharelato tamén imparte 1º ou ESO. Afirmar que impartirá as aulas no seu horario habitual é un despropósito". O sindicato esixe igualmente que se elimine a mención a que os centros de ensino poderán requirir "a presenza do profesorado do departamento que ditamine a dirección do centro".Limpeza e elementos de protecciónA consellería fornecerá os centros de máscaras, pero estes deben achegar o resto do materialA Consellería de Educación encargarase do aprovisionamento de elementos de sinalización e das máscaras de protección, que deberán usar tanto o profesorado como o alumnado cando non se poidan manter as distancias de seguridade. Pola contra, o resto do material (xel hidroalcohólico, dispensadores, luvas, papeleiras de pedal, impresión de carteis...) deberá ser adquirido polos centros.Os centros deberán levar a cabo unha limpeza e desinfección das instalacións cando menos unha vez ao día, reforzándoa naqueles espazos que o precisen en función da intensidade de uso; deberán, ademais, prestar especial atención ás zonas uso común e ás superficies de contacto máis frecuente como pomos de portas, mesas, mobles, pasamáns... No caso de baños e aseos, a limpeza será de tres veces ao día como mínimo. Finalmente, colocarase un dispensador de xel desinfectante en todas as aulas.Críticas de Anpas GalegasA Confederación Anpas Galegas criticou tamén a forma en que a Consellaría de Educación está a preparar este retorno ás aulas presenciais, sinalando que "unha vez máis estamos a ver como a Consellería de Educación permanece á espera de que alguén asuma as responsabilidades que ela mesma ten, ante a situación tan grave que estamos a vivir". Anpas Galegas esixe "instrucións concretas e homoxeneamente aplicábeis en todos os centros galegos para a incorporación do alumnado ás aulas en menos dunha semana".Anpas Galegas esixe "instrucións concretas e homoxeneamente aplicábeis en todos os centros galegos para a incorporación do alumnado ás aulas en menos dunha semana"A entidade rexeita a decisión de que "sexan os equipos directivos quen organicen o retorno ás aulas así como a compra do material preciso para manter as condicións de seguridade". "Isto pode crear unha desigualdade de criterios que fan difícil crer nunhas garantías reais", engade.Ademais, subliñan que "existe unha fonda diferenza entre teleformación e retransmisión en directo da clase", rexeitando neste senso "que a atención non presencial quede cuberta simplemente con esa retransmisión".


Summary: A petición, promovida pola campaña #AndroidEnGalego do blog Mallando no Android, vai dirixida a Sundar Pichai, vicepresidente de Google e responsable de Android e Chrome Apps.

Os promotores da campaña #AndroidEnGalego veñen de facer efectivo o envío das 4300 sinaturas recollidas para reclamar a Google a tradución da base de Android ao galego, o sistema operativo que empregan máis do 90% dos smartphones e tablets que se comercializan no país. A carta está dirixida a Sundar Pichai, Vicepresidente de Google e responsábel de Android e Chrome Apps e recolle algúns dos argumentos nos que se basea a reclamación, como a importancia da comunidade lingüística do galego, de máis de tres millóns de persoas en todo o mundo, ou a existencia dunha gran comunidade de desenvolvedores de aplicacións en Galicia. "De conseguirmos esta tradución, calquera usuario poderá ter o seu dispositivo Android en galego, con independencia do fabricante", sinalan os promotores da iniciativa, quen están dispostos a prolongar a campaña o tempo que sexa preciso até conseguir o seu obxectivo. O envío dos apoios recibidos ás oficinas centrais de Google en Mountain View é o segundo contacto dos responsábeis de #AndroidEnGalego coa compañía, logo da xuntanza mantida en novembro nas oficinas que o buscador ten en Madrid, onde se lles informou de que en Google estaban a traballar para incluír o galego en próximas versións de Android, malia que sen confirmar datas. A campaña #AndroidEnGalego está impulsada polo blog especializado Mallando no Android e conta co apoio de máis de 20 colectivos, entre os que se atopan empresas de desenvolvemento de aplicacións, o operador de cable R ou as Universidades da Coruña e Vigo.


Summary: A Candidatura D'Unitat Popular anuncia que si estará este sábado na manifestación en Barcelona que convocan concello e Generalitat de Catalunya no Passeig de Gràcia (18 h) baixo o lema de No tinc por (non teño medo).

Despexada a incógnita. A independentista CUP si estará na marcha axendada para este sábado (chegou a condicionar a súa asistencia a non presenza na manifestación do chefe do Estado español), mais en nengún momento cesa nas súas críticas ás autoridades españolas. De feito, nunha conferencia de imprensa no Parlament, a deputada Mireia Boya puxo directamente no albo das súas censuras Mariano Rajoy e Felipe VI. Destarte, criticou o feito de que moi probabelmente acudan á convocatoria cando "os dous son tamén responsábeis dos ataques, polas relacións de amizade con aqueles que financian e doan axuda e armas ao Estado islámico". Boya convocou os meios para esclarer que a CUP estará presente na marcha. "Sen nengún tipo de dúbida, a CUP estará acarón da xente o sábado. Seremos un máis nos actos que terán lugar en Barcelona e Ripoll. Sempre estaremos acarón da xente e queremos estar nas rúas. Estaremos". En todo caso, a forma en que a CUP finalmente participe na marcha, esclareceu a parlamentar cupaire, "decidirémola apartir do resultado do diálogo entre entidades e institucións". O que está fóra de cuestión é que a primeira ringleira da marcha a ocupará unha representación dos corpos e entidades que atenderon as vítimas após os atentados, en tanto que as forzas políticas e as autoridades públicas estarán nun segundo plano.


O adianto das eleccións xerais do pasado 28 de abril e con el, o anticipo do veto legal aos actos de autobombo, impediu a gobernos de todos os niveis inauguraren obras cuxos cronogramas ían rematar máis ou menos preto das eleccións municipais de maio. Esta circunstancia, unida ao feito de que a precampaña das eleccións galegas previstas para 2020 estea xa lanzada a efectos prácticos, está a provocar que dende hai semanas o presidente da Xunta estea a ser protagonista de múltiples inauguracións e presentacións de toda caste de actuacións do seu Goberno.Este venres a quenda foi para a senda peonil de Montrove ás Pedreiras, un itinerario de algo máis dun quilómetro no cofinanciado pola UE no Concello de Oleiros, municipio lindeiro dende o que cada día se desprazan abondosos volumes de tráfico privado con rumbo á Coruña. Alí, onde Alternativa dos Veciños revalidou a súa maioría absoluta o 26M con case o 60% dos votos, Alberto Núñez Feijóo aproveitou a apertura oficial deste "itinerario peonil integrado na paixaxe" que ten como "obxectivo" que a veciñanza "poida desprazarse de forma segura e saudable sen necesidade de coller o coche" para anunciar a inminente publicación dunha nova orde de subvencións do Goberno galego para mercar automóbiles.Na inauguración da senda peonil de Montrove ás Pedreiras, concibida para que a veciñanza poida "desprazarse sen necesidade de coller o coche", Feijóo avanzou un novo programa de axudas á compra de coches, que oscilarán dos 500 aos 750 eurosSegundo a información adiantada polo titular da Xunta e completada posteriormente pola Consellería de Economía, o DOG disponse a publicar unha orde de axudas dotada con 1,1 millóns que terá como intención anovar "2.000 vehículos con 10 anos de antigüidade como mínimo" para que as persoas que os conducen opten por "novos modelos máis eficientes" e "menos contaminantes". Serán, concretamente, achegas de entre 500 e 750 euros dirixidas tanto a usuarios particulares como a empresas ou profesionais en réxime autónomo, no seu caso para a compra de furgonetas. Segundo o adiantado pola Xunta, como en anteriores programas, o plan implicará que os concesionarios ofrezan un desconto adicional polo mesmo importe da subvención.Unha década despois doutro programa de axudas máis cuantioso da Xunta para comprar coches, as vendas volven caer e a UE recea das subvencións ao sectorEsta non é a primeira vez que a Xunta ofrece subvencións á compra de coches. Un dos programas máis cuantiosos do Goberno de Feijóo foi o denominado Remóvete, impulsado en 2010 dende a Consellería de Industria que daquela dirixía Javier Guerra. Daquela a primeira intención declarada polo Goberno galego era a de paliar a caída nas vendas de automóbiles en plena crise económica e a subvención chegaba aos 1.200 euros. A dotación daquel programa chegara aos 12 millóns de euros. O pasado abril a propia Consellería que agora lanzará a liña de axudas anunciada por Feijóo puxo en marcha subvencións para mercar vehículos eléctricos ou de gas.O anuncio lanzado por Feijóo en Oleiros chega nun contexto de caída xeneralizada da compra de coches, tamén en Galicia, co cambio tecnolóxico e as restricións aos combustible máis contaminantes como pano de fondo. Os datos máis recentes dos fabricantes indican unha caída do 14,29% nas matriculacións de turismos ata xuño con relación ao mesmo período do ano anterior. Prodúcese tamén poucos días despois de que a Comisión Europea evidenciase os seus receos sobre as axudas ao sector fixándose especificamente en Galicia. Así, a comisaria europea da Competencia anunciou a apertura dunha investigación ao dubidar da legalidade da axuda de 20 millóns de euros do Goberno de España -canalizada inicialmente a través da Xunta- á factoría viguesa de PSA Citroën.


Summary: Pedro Verona Rodrigues Pires, nascido em 1934, na cidade de São Filipe, na ilha de Fogo em Cabo Verde. Pires é uma das figuras fundamentais nos movimentos de libertação e descolonização das colónias portuguesas em África. Foi o primeiro primeiro-ministro da democracia cabo-verdiana (1975-1991) e em 2001 converteu-se no presidente do país, cargo que ocupou até 2011, sendo o terceiro presidente na história de Cabo Verde. Pires visitou Burela, onde há uma grande comunidade cabo-verdiana e até onde viajamos desde Sermos Galiza para o entrevistar.

Os processos de independência das colónias portuguesas em África foram longos e em muitos casos só se produziram após milhares de mortes. Cada processo de descolonização foi diferente e teve as suas características proprias, Para conhecermos de primeira mão o caso de Cabo Verde, entrevistamos o seu ex-presidente, Pedro Pires, para que nos relatasse como foram os primeiros anos depois da independência, quais são as súas opiniões acerca de temáticas de atualidade e quais são as suas esperanças para o futuro de Cabo Verde e do mundo. "O que podemos dizer, quer do lado de Portugal, quer do lado de Cabo Verde é que houve uns bons vínculos sem que houvesse uma ruptura" O senhor esteve presente no processo de descolonização de Cabo Verde desde os inícios. Como foram os primeiros anos após a independência a respeito de Portugal? Já lá vão moitos anos e essa reflexão já está mais ou menos feita e até um pouco arquivada. Agora vou tirar do arquivo para lhe contestar a pergunta. A análise que eu posso fazer não é uma análise sobre os factos mas uma análise com 50 anos de antecedência. Creio que foi um processo interessante na medida em que desse processo nasceram novas relações entre Cabo Verde e Portugal. O facto de termos conseguido precisamente manter as relações entre os dois países a um bom nível, diz-nos que fizemos um trabalho válido e interessante, um trabalho que se fez com pragmatismo e com um elevado sentido da realidade, algo que se evidencia porque pudemos manter e até desenvolver novas relações. Nos processos de descolonização, um aspecto importante é a construção de novas relações, acredito que nós tenhamos feito um bom trabalho nesse sentido. As relações são sempre entre duas entidades, não há relação nenhuma de uma entidade consigo propria. Então o que podemos dizer, quer do lado de Portugal, quer do lado de Cabo Verde é que houve uns bons vínculos sem que houvesse uma ruptura. Foi uma mudança em que prevaleceu o sentido do realismo mas tambén a capacidade de manter as condições para que essas relações pudessem florescer. Quais acha o senhor que foram as diferenças entre a descolonização de Cabo Verde a respeito de outras colónias portuguesas em África? Cada caso é diferente na história da humanidade. As situações são diferentes e as maneiras de se relacionar também o são. Portanto, não podemos esperar que todo seja igual, já que o tipo de colonização também era diferente, sobretudo em Angola, onde houve uma colonização de povoamento, quer dizer, transferência de populações inteiras que é algo que pode criar muitos conflitos. Portanto, eu acho que os conflitos é que eram diferentes. Há que procurar analisar e compreender, porque não podemos esperar o mesmo produto de situações diferentes. Os resultados poderão ser semelhantes mas nunca serão iguais e o mesmo acontece com as soluções, poderão ser parecidas mas nunca serão iguais. Há uns anos atrás, o senhor falava em um colóquio sobre as prioridades à hora de governar e como elas mudam com o tempo. Antes, as prioridades eram a descolonização e a independência, mas quais é que são agora? Logo no início da independência, a situação era de uma grande calamidade, não tínhamos nada. Mas agora construímos muita coisa. Na actualidade temos coisas a perder, agora se houver um fracasso, perdemos. A prioridade neste momento, sem identificar nada especificamente, é como consolidar o que já conseguimos e obter melhores resultados, quer dizer, como melhorar aquilo que já temos e conseguimos. Como mobilizar o país para enfrentar com sucesso os próximos desafios, essa é a tarefa de Neves, diferente da de outros presidentes da República que foram eleitos em contextos distintos O atual presidente de Cabo Verde é o senhor José Maria Neves. O que acha do seu mandato até agora? Costuma-se fazer a balança dos 100 dias, com ele agora podemos fazer a balança dos 400 dias. A questão é a seguinte; o novo presidente foi eleito em un contexto completamente diferente. Antes nós tínhamos uma situação de crise em que nos faltavam coisas, mas agora há uma outra situação de crise nacional e internacional provocada principalmente pela pandemia da Covid-19. A pandemia provocou grandes perdas a todas as economias e à economia de Cabo Verde em particular, portanto colocam-se novos desafios. Em situações de calamidade há um elemento que é extremamente importante: a união para conseguir enfrentar e resolver com sucesso os problemas. Neves asume a presidência do país en um contexto completamente diferente dos outros. Ele tem de desempenhar um papel muito importante de unir o país, unir os esforços de Cabo Verde e mobilizar a vontade do país para ultrapassar as dificuldades. Não é por acasso que o lema dele gira à volta da união e da soliedariedade. Nós temos uma palavra em crioulo que é Djunta mon que significa juntar as mãos, esse é o seu lema. Com inteligência mas também com um pouco de amor, o mandato dele exige precisamente isso. Como mobilizar o país para enfrentar com sucesso os próximos desafios, essa é a tarefa dele, diferente da de outros presidentes da República que foram eleitos em contextos distintos. Este é um contexto de crise em que nação deve unir-se para enfrentar as dificuldades. Agora estamos em uma situação de democracia e de competição eleitoral e não é fácil porque precisamos tirar proveito dos erros da governação. Eu acho preciso ultrapassar as diferenças e unir na base de um projeto que nos permita mobilizar as nosas vontades e capacidades mas também aceitar os desafios para construir um futuro de progresso. Ultrapassar a crise exige, por um lado até sacrifício mas exige sobretudo a união. O candidato da esquerda vence nas presidenciais de Cabo Verde O senhor falou no contexto internacional. No mundo ainda há territórios pendentes de descolonização como o Saara Ocidental. O presidente do Governo espanhol asinou há uns tempos un acordo con Marrocos que muitos saaráuis consideraram uma traição. Qual é a sua opinião acerca deste conflito ativo ainda na atualidade? Eu não gostaria de entrar nesse asunto mas eu vejo que é preciso fazer confiança ao Governo espanhol. Pedro Sánchez está em condições de avaliar o que é melhor para os interesses do Estado espanhol. O que é necessário é tentar chegar a uma solução. Eu acho que não podemos excluir essa proposta, vamos ver como se desenvolve. Há colonialismos e colonialismos, e é a partir da análise do que está a acontecer e dos interesses das partes que fazem parte do conflito que se pode encontrar uma solução. A continuar com o contexto internacional, há um conflito bélico muito importante na Ucrânia. Quando é que acha que se pode chegar a um fim da guerra? As guerras sempre tiveram fim. Há guerras de 100 anos, há guerras de 50 anos mas todas tiveram fim, e as guerras terminam sempre nas mesas de negociação. Portanto, o que eu acho é que, de facto há um conflito armado e agora estamos chamados a encontrar uma solução. Como já disse, as guerras sempre tiveram fim, e o fim sempre foi negociado entre as partes que estavam a combater uma com a outra. É crucial que haja de um lado e do outro a vontade de encontrarem a solução. A guerra não é uma coisa boa, todos nós estamos de acordo e uma guerra é algo que não pode durar por toda a vida, é preciso de terminar. Eu espero que tenham a sabedoria necessária para negociar e encontrar uma solução equilibrada e razoável para o conflito. É preciso compreendermos e sabermos o que estes movimentos de extrema-direita pretendem conseguir. No mundo atualmente estamos a viver e a perceber um aumento de apoio à extrema-direita. Há vários presidentes de governos que têm ideologia de extrema-direita. Acha um perigo para a democracia e que vai acontecer com estes movimentos no futuro? É preciso compreendermos e sabermos o que estes movimentos de extrema-direita pretendem conseguir. Por exemplo, Viktor Orbán na Hungria, devemos saber o que ele porpõe como solução aos problemas. Também é preciso fazer uma pergunta: como é que ele consegue nas eleições un resultado acima de 60% dos votos? Temos de procurar saber qual é o motivo desses resultados eleitorais tão bons; será que é pela mensagem que ele levou às suas campanhas eleitorais? Ou o que é que está a perturbar as sociedades para que elas façam certas escolhas? Isso aí é que temos de tentar refletir, o que é que não está bem e o que leva as socieddaes a fazerem tais ou tais escolhas. A sociedade da Hungria podia fazer também uma escolha da extrema-esquerda, mas porquê é que não faz? Então, de novo, o que é preciso é refletir, analisar e procurar quais é que são as razões que perturban as sociedades europeias em que há uma manifestação de apoio às direitas. Não há dúvida que existe uma diferença entre a direita e a extrema-direita e, do meu ponto de vista, a chave da questão está na análise das sociedades e o que as perturba. Também devemos fazer-nos uma outra pergunta: será que a democracia liberal é a melhor solução? Não podemos partir do princípio de asumir que uma ou outra é a melhor solução. O que é que as sociedades nos estão a dizer, de que é que estão à procura? Eu acho que não é razoável pensar que há uma verdade que não pode ser constestada. As sociedades, se calhar, estão também à espera de soluções, e as soluções dependem muito das lideranças políticas e da sensibilidade de cada cultura e cada tradição política. O facto de 20% de um país votar en uma solução de direita ou extrema-direita não significa que seja toda a sociedade a votar nessas soluções. Mas acha um perigo? Se, por exemplo, a extrema-direita de Le Pen ganhar na França, isso será um perigo para a democracia como a conhecemos? Ainda não ganharam. Eu daria essa resposta caso ganharem, mas mesmo nessa situação eu acho que as pessoas vão mudando e, portanto as mensagens também vão ir mudando. Vamos esperar que ganhem para tirarmos concluções. Qual é a percentagem do eleitorado que vota na primeira volta na extrema-direita? Se é 20%, há 80% de pessoas que não se vêem representadas pelas opções de extrema-direita. Ou também, qual é que é o resultado do candidato da France Insoumise? Se ele consegue 20%, há 80% de população na França que não se ve representada por essa opção. A partir dos resultados finais é que nós podemos tirar as verdadeiras concluções. O facto de 20% de um país votar en uma solução de direita ou extrema-direita não significa que seja toda a sociedade a votar nessas soluções. Todos os partidos fazem compromissos em campanha e nos seus programas eleitorais, se ganharem é que podem levar a cabo esses compromissos em base a um projeto e em base ao programa. Mas antes de chegarmos lá, esperemos pelos resultados e façamos o seguinte raciocínio: na primeira volta quem votou na direita e uma vez aí vamos comparar com o que acontece na segunda volta. É a partir daí que podemos fazer os cálculos. Ainda ninguém ganhou e não sabemos quem é que vai ganhar, portanto o que temos de fazer é esperar e analisar a situação. Já para finalizarmos, gostava de lhe perguntar o que é que espera do fututo, quais são as suas esperanças? Não só para Cabo Verde mas também do resto do mundo. O futuro do mundo em geral depende das novas gerações, o que é que as gerações mais novas nos vão oferecer? É a geração da gente de pouca idade que está em causa, não é a minha. Eu já não faço parte de uma geração ativa. A chave, acho eu, está nas gerações da juventude. Tudo reside na atitude, na formação, no comportamento e nas opções de futuro que as novas gerações possam ter. Em Cabo Verde, para que tudo possa correr bem, é preciso ultrapassar a crise. Como é que o país vai conseguir fazer isso? Como é que o país estará daquí a dois anos? Essa é a minha grande preocupação porque a pandemia teve um impacto negativo muito grande e as consequências reais ainda não se conhecen completamente. Também ainda não sabemos qual será o impacto real da guerra na Ucrânia. Pelo de agora sabemos uma das consequências que é um aumento enorme no preço dos combustíveis e a questão é como é que vamos ultrapassar isso. Tudo vai depender se de somos capazes de encontrar uma solução sólida, isso terá um efeito de redução em termos de tensão internacional e também terá um efeito na redução dos preços. O resto todo vai depender, como já disse, das novas gerações. Por exemplo, em Cabo Verde já disse que é preciso ultrapassar as consequências da crise pela pandemia e o impacto da guerra, mas isso não depende só de Cabo Verde. No mundo atual, todos os países são muito interdependentes uns dos outros; isso é algo que as populações devem aceitar como um facto e os governantes também. É um facto innegável que somos completamente interdependentes, por isso é que não podemos pretender que prevaleçam só os nossos interesses porque isso pode afetar outros países e outros Estados. É deste jeito que se deve pensar à hora de tomar decisões por parte dos governantes e líderes de governos. Temos de ter em conta a existência desta dependência e temos de ter em conta os interesses de uns e outros, porque nunca vai haver um único interesse. A respeito de quando eu estive na Presidência de Cabo Verde, agora há uma nova perceção da política e uma nova perceção das relações de força no mundo. Para isso é preciso entendermos a política atual e dialogar mas eu e a minha geração já quase não podemos fazer nada a esse respeito. Como já disse são as gerações de gente mais nova as que podem conseguir que as coisas mudem para melhor. "As mulheres percorreram um longo caminho, semeado de sangue, suor e lágrimas"


Summary: Málaga e Elxe poñen a proba o nivel galego.

A Liga Guerreiras Iberdrola, a máxima categoría do balonmán a nivel estatal, regresa mañá con dous compromisos moi duros para ambos os representantes da Galiza: Balonmán O Porriño e Atlético Guardés. Os primeiros reciben ás 11.30 horas de mañá no Pavillón Municipal o Elxe, choque que ademais será retransmitido por Teledeporte. A pesar de que levan sen disputar un só encontro desde o mes de novembro, as xogadoras ilicitanas contan con cinco partidos gañados, un empate e catro derrotas, polo que suman un total de 11 puntos e ocupan o oitavo posto na táboa, xusto por enriba do Conservas Orbe Rubensa Balonmán O Porriño. Ismael Martínez, primeiro adestrador da escuadra galega, resaltou a grande importancia que ten este duelo: "É un partido que é chave para saber cara a onde mirar, porque no caso de poder sacar os puntos pasariámolas na clasificación". O Atlético Guardés busca o segundo posto da táboa Unhas horas máis tarde, concretamente ás 18.30, arrancará no Polideportivo Cidade Xardín o Costa del Sol Málaga-Atlético Guardés. Trátase dun enfrontamento fundamental para os intereses do conxunto galego, pois a día de hoxe ocupa a quinta posición con 15 puntos e a formación andaluza está empatada no segundo posto con Rocasa Gran Canaria e Unicaja Banco Xixón no segundo chanzo da clasificación e 16 puntos. Por outra parte, o Atlético Guardés fixo pública a incorporación da portuguesa Ana Carolina Silva, que chega procedente do Alavarium do país veciño. Capaz de actuar en calquera das tres posicións da primeira liña, Silva, de 24 anos e 1,76 de altura, acumula nove internacionalidades coa selección de Portugal.


Summary: Abrahan/Xeremías e Isaac/Ezequiel, que formaron parte do Pórtico da Gloria, están no Pazo de Cornide, na Coruña, propiedade da familia do ditador español. A vicepresidenta da Deputación da Coruña, Goretti Sanmartín, demandou na presentación da exposición da obra de Mestre Mateo no Museo do Prado a devolución deste patrimonio.

O Pazo de Meirás non é o único patrimonio de Galiza que posúe a familia Franco embora sexa o máis coñecido Mais non é o único. No Pazo de Cornide os Franco posúen dúas pezas feitas no séculos XII e XIII polo Mestre Mateo. Dúas pezas talladas entre 1188 e 1211 por Mateo para que figurasen nesa xoia universal que é o Pórtico da Gloria da Catedral de Santiago de Compostela. Abrahan/Xeremías e Isaac/Ezequiel. Como chegaron estas obras de arte a poder dos Franco? Descoñécese con exactitude. Sábese que en 1947 o Concello de Santiago merca as dúas pezas ao Conde de Ximonde, Santiago de Puga y Sarmiento, que as tña no seu pazo da Ulla. 60.000 pesetas foi a cantidade que pagou o goberno compostelán polas dúas tallas, tal e como figura no documento de compra. Documento no que tamén se estipulaba que se esas pezas abandonaban a capital de Galiza terían que pagarlle ao vendedor 400.000 pesetas. As figuras de Abrahan/Xeremías e Isaac/Ezequiel están en poder dos Franco sen,que se saiba, exista ningún documento que acredite propiedade, por compra ou cesión Pois ben, as pezas non están en Compostela senón nunha propiedade dos Franco na Coruña, no Pazo de Cornide. Antes estiveron en Meiras, o pazo insignia da familia do ditador. Agora, e co gallo dunha exposición da obra do Mestre Mateo que se vai realizar no Museo do Prado (de novembro a marzo de 2017), esas tallas saíron do inmoble propiedade dos Franco para ser exporsto na mostra canda outras pezas do arquitecto e escultor. Que sexan do dominio público Foi precisamente na presentación desta exposición onde se fixo oir e sentir a reclamación para que esas dúas pezas volvan ao dominio público, unha demanda feita por Goretti Sanmartín, vice-presidenta da Deputación da Coruña. "Quero aproveitar a ocasión para chamar a atención sobre a necesidade de que sexan de dominio público as dúas tallas pétreas que na súa orixe formaron parte da Catedral de Santiago e que agora están en poder da familia Franco, sen que, que se saiba, exista ningún documento que acredite propiedade, por compra ou cesión". Lembrou que a última pegada documental que se conserva sobre a propiedade das esculturas é a compra por parte do Concello de Santiago en 1948 cun contrato no que se contemplaba o mandato de que non podían abandonar nunca a cidade. "Queremos que está difusión do tesouro mateano que supón a exposición do Museo do Prado contribúa tamén á devolución das imaxes de Abrahan/Xeremías e Isaac/Ezequiel que formaron parte do Pórtico da Gloria a súa condición de patrimonio público porque nada xustifica que estas dúas esculturas continúen en mans da familia de Francisco Franco", concluíu. Breve cronoloxía ( O Sorriso do Daniel) 1188-1211. As dúas pezas tállanse no obradoiro do Mestre Mateo para o conxunto do Pórtico da Gloria. 1933. Fermín Bouza Brey localiza as pezas nun pazo da Ulla propiedade do Conde de Ximonde, D. Santiago de Puga y Sarmiento, e sitúa o seu traslado a este lugar no século XVIII da man de D. Pedro María Cisneros y Castro. 1947. Unha Comisión integrada por D. José Daporta, D. Antonio Asorey e D. Jesús Carro aconsella a compra das dúas pezas por parte do Concello de Santiago de Compostela a quen lle foran ofrecidas polo Conde de Ximonde. 1948. O Concello de Santiago merca as pezas coa condición de que nunca saísen de Santiago de Compostela. 1961. Na exposición El Arte Románico organizado polo goberno español baixo os auspicios do Consello de Europa figuran xa como propiedade de Francisco Franco e depositadas no Pazo de Meirás.