Summary: 2018: Senda Nova comproba os efectos da eucaliptización no Bosque da Ribeira da Pena.

As xornadas de Interpretación dos Bosques serviu, un ano máis, para que Senda Nova comprobe o cruento desfacer da Ribeira da Pena. Un dos bosques mellor conservados de toda a Costa da Morte, situado entre Carballo, Cerceda e Tordoia, atópase xa nun estado crítico. Así o ratificaron máis de medio centenar de persoas (como sempre cheo de rapazada que disfruta e vive a natureza dun xeito inmellorable). "E xa é unha costume e unha constante atopar auténticos navallazos na ecoloxía deste espazo, e velo máis e máis degradado ano tras ano, e visita tras visita", relatan no seu diario web. "Este máxico bosque, que supón un perfecto e fermoso refuxio para centos de animais e de especies vexetais moi interesantes grazas ao seu estado de conservación, estaba formado por unhas 80 hectáreas de bosque autóctono, pero cada vez esta superficie vese reducida debido as talas indiscriminadas de vexetación autócona e a plantación e proliferación de especies como o eucalipto (incluído un exemplar caracolillo, que é un dos máis agresivos e que mesmo ten prohibida a súa prantación en lugares como Asturias, acacia, etc… En todo caso, aínda quedan, e de aí a visita, frondosas zonas de castiñeiros, abeleiras… recubertas de mofos e liquens que lle dan ao bosque un aspecto único. Unha visita que serve para poñer en valor este patrimonio natural e dar a voz de alarma, para que as administracións, e a sociedade, tomen nota. Segunda saída O vindeiro sábado 23 de marzo farán unha saída a Bardoso-Berbia, as beiras do río de A Laracha, un lugar magnífico para observar a vexetación de ribeira, e a importancia da mesma.


Summary: Luca Chao, doutora en Ciencias Sociais, politóloga e experta en migracións internacionais, analiza para 'Nós Diario' a vitoria electoral de Giorgia Meloni en Italia.

Finalmente, as enquisas cumpríronse e a ameaza do fascismo en Italia materializouse nun triunfo histórico do bloque das dereitas. Novidade a medias, pois a coalición que se alza coa vitoria electoral incluía vellos coñecidos. Nela agrupábanse a Liga de Salvini e a Forza Italia de Berlusconi, aos que se sumou Fratelli de Italia logrando acadar o 44% dos votos, sendo o 26% para a forza de Giorgia Meloni que a deixan con todas as papeletas para ser investida primeira ministra. Todo isto acompañado dun sistema electoral maioritario, que tratando de evitar o multipartidismo premia as coalicións electorais, o que se traducirá en que as dereitas teñan a maioría absoluta nas dúas cámaras italianas. Farano tras unhas eleccións nas que a abstención tamén acadou niveis históricos, situándose no 36%, o que supón case nove puntos máis que nas eleccións de 2018, que foran, por aquel entón, as máis abstencionistas das decorridas en Italia. Indagar nas causas da participación electoral, fetiche onde os haxa de quen quere facer ciencia política, é sempre complexo. Son moitas as variables endóxenas, aquelas que atinxen directamente aos individuos, como a idade, o nivel educativo, o xénero, o nivel socioeconómico, o lugar de residencia... e esóxenas, referidas a cuestións como o propio sistema electoral, o sistema de partidos, a situación económica, o panorama mediático, etc, que se teñen amosado fundamentais para entender os motivos da participación e da abstención electoral. Sabémolo ben, o ascenso do fascismo non rematará en Italia Neste caso, parece clara a influencia da crise política permanente italiana, o descrédito dos seus partidos e líderes, a antipolítica alimentada por unha suposta novidade como Meloni (xa fora ministra con Berlusconi), a situación de crise económica derivada da guerra de Ucraína, o esgotamento do proxecto europeo tal e como o coñecemos e, en fin, o clima de inestabilidade que está protagonizando os anos 20 do segundo milenio, onde, máis que nunca, saltan á vista as costuras dun modelo neoliberal globalizado exhausto. Ante o descontento, sempre hai quen recolle froitos, e ante a incapacidade da esquerda de levar a cabo mudanzas radicais, non é de estrañar que medre a extrema dereita disfrazada de impugnadora. Faino en Italia, pero faino en cada vez máis países europeos. Sabémolo ben, o ascenso do fascismo non rematará en Italia. Dúas semanas antes, a extrema dereita acadara a segunda posición nos comicios suecos. En Alemaña, o ultradereitista AfD aparece nas enquisas como a primeira opción nos landers orientais. A lista continuará. Neste intre a extrema dereita goberna xa en cinco países da UE. Fano en solitario en Polonia e Hungría e como socios minoritarios en Estonia, Letonia e Eslovaquia. Aliados inestimables da italiana, moitos apuráronse en celebrar a vitoria de Fratelli de Italia. Así, o primeiro xefe de Goberno en felicitar a Meloni foi o polaco. O húngaro fíxoo pouco despois. Dando mostras, unha vez máis, de quen son os seus principais aliados. Isto tampouco resulta novo. As alianzas de Meloni están cristalizadas na chamada familia europea conservadora e reformista, presidida por ela mesma, onde se atopan, entre moitos outros, os seus aliados preferentes de Vox (terceira forza en España, o mesmo que o partido ultra de Le Pen, en Francia). 'Deus, patria e familia', así o recolle o partido de Meloni, un slogan que non debería enganar ninguén Criminalizan a inmigración e os dereitos das mulleres Trátase dunha nova dereita extrema organizada que orienta o taboleiro político constantemente, conseguindo, coa axuda dos principais medios de comunicación, o desprazamento do eixe ideolóxico cara á dereita en todos os Estados, dando visos de normalidade a posicións ideolóxicas reaccionarias que criminalizan a inmigración, os dereitos dos colectivos lgbtiq e das mulleres. Diferenzas á marxe, que as hai, máis ou menos nostálxicos dos fascismos do século pasado, todos eles comparten as súas posicións nacionalistas, identitarias, tradicionalistas e xenófobas, apelando a un pasado mítico, de suposto benestar e valores, falso. Deus, patria e familia, así o recolle o partido de Meloni, un slogan que non debería enganar a ninguén. Catolicismo, nacionalismo excluínte, e tradicionalismo. Deste xeito, o seu programa comeza falando da crise demográfica para xustificar a necesidade de poñer trabas á interrupción dos embarazos. Trabas tamén á inmigración, chegando a propoñer o establecemento dun bloqueo naval que impida a chegada de embarcacións irregulares. Definición esencialista do que é ser muller, do seu rol na sociedade (nai e coidadora) e da que chama "familia natural" como única que cabe defender. Muller, nai, católica, insiste Meloni. Esta vez, sen saúdos romanos.


Summary: O alto comisionado apóiase nun informe de Competencia para advertir de que centros sostidos con fondos públicos incorren en prácticas comerciais "abusivas" que mesmo poden ir contra o "principio de gratuidade da educación".

Os libros e tamén os uniformes. O pasado febreiro o Consello Galego da Competencia publicaba un informe no que alertaba da existencia dun monopolio práctico nos centros escolares concertados, isto é, os de titularidade privada pero financiados con fondos da Xunta de Galicia. O documento referíase, concretamente, aos colexios concertados que impoñen o uso de uniforme ao seu alumnado. En boa parte destes casos a dirección dos centros forza, na práctica, a que a roupa do estudantado sexa adquirida nuns locais determinados ou mesmo no propio colexio, imposibilitando así a busca de opcións máis económica e, en definitiva, encarecendo os prezos. O Valedor do Pobo vén de iniciar unha investigación ao respecto. "Tomando como referencia" o devandito informe do CGC sobre estas "prácticas abusivas", entre as que a oficina do alto comisionado destaca a "venda exclusiva de modelos oficiais nun único punto", José Julio Fernández vén de ordenar a apertura dunha queixa de oficio. Atentendo aos datos de Competencia pero tamén "comunicacións" de varios cidadáns o Valedor "amosa a súa preocupación" a respecto da "carga gravosa que supón para as familias cinguirse aos modelos oficiais implantados nalgúns centros" que, salienta, "están a incorrer en irregularidades" ao promover a "comercialización exclusiva en determinados puntos. Dado que estes centros están sostidos por fondos públicos o Valedor comeza as súas actuacións dirixíndose forlmaente á Consellería de Educación para "deixar patente a súa preocupación" en relación a estas "dubidosas prácticas de comercialización". Estas prácticas consisten, esencialmente, en que os colexios adoitan promover o uso de uniformes que "adoitan incluír logotipos rexistrados" do propio colexio, o que na práctica "impide" que as familias poidan "adquirilos noutros comercios", forzándoas a asumir un prezo que, indica Competencia, pode ser moito máis baixo noutros establecementos comerciais. "Nalgúns casos -destaca o Valedor- o centro convértese mesmo no único punto de venda dos uniformes". O Valedor indica que estas prácticas poden ir contra o "principio de gratuidade da educación" Neste contexto, o uso duns modelos determinados de prendas como "chaquetas, pantalóns ou saias, polos, mandilóns, equipamento deportivo, abrigos..." adoita ser "obrigatorio en moitos centros educativos" e a imposición dos puntos de venda podería "supoñer non só a vulneración dos principios de defensa da competencia", senón tamén vulnerar a lexislación educativa. Concretamente, indica o Valedor, estas prácticas tamén van contra o "principio de gratuidade da educación", o cal, a priori, debe estar garantido nos centros financiados pola Administración pública. "A compra dos uniformes escolares -acrecenta- pode supoñer un desembolso extremadamente gravoso para a economía familiar cando existen fillos escolarizados no centro que lles corresponde por zona de influencias. O uniforme "oficial" pode chegar a ser uns 90 euros máis caro que o "básico" Así as cousas, o Valedor reclama que Educación redacte un informe para comprobar se, como indican as familias e o Consello Galego da Competencia, existen este tipo de prácticas e tamén se, por exemplo, se dan "diferenzas de prezo considerables" entre os coñecidos como uniformes "oficiais", aqueles que "teñen características especaiis de deseño, un escudo, logotipo ou similar", e os "básicos", isto é, sen distintivo dun colexio concreto. Segundo os cálculos do CGC "o uniforme oficial que se vende nos centros" chega a ser uns 90 euros máis caro que o uniforme básico, obrigando as familias a desembolsar uns 140 euros de media por cada uniforme. Informe do Consello Galego da Competencia sobre os uniformes escolares


Summary: O número dous do PP na provincia de Lugo e secretario da Cámara, José Manuel Balseiro, traslada ao lexislativo galego o seu "interese" pola "perda" dun obradoiro de emprego no concello ribadense, que atribúe ao "desinterese do alcalde nacionalista"

O Concello de Ribadeo é un dos ósos que máis lle custa roer ao PP na provincia de Lugo. Desaloxados da Alcaldía hai unha década, tampouco puideron aproveitar a vaga conservadora das municipais de 2011 e, fronte á tendencia xeral, mantiveron os seus catro concelleiros mentres o BNG, que xa gobernaba a vila, pasou de estar igualado en edís co PP a facerse coa maioría absoluta, ao contar con sete dos trece concelleiros da corporación municipal. Esta circunstancia, unida á sostida perda de apoios dos populares dende 1999 á actualidade, converte a vila da Mariña en todo un reto, unha batalla que agora o partido que sustenta o Goberno galego vén de trasladar ao Parlamento de Galicia. Esa translación prodúcese a través do número dous do PP lugués e tamén secretario da Cámara galega, José Manuel Balseiro. O mesmo parlamentario que aproveitou a pasada campaña electoral autonómica para vender ante Mariano Rajoy os medre da súa formación na provincia de Lugo vén de rexistrar unha iniciativa, segundo informa o Grupo Parlamentario Popular, para "interesarse polos erros que puido ter cometido a Alcaldía do Concello de Ribadeo e que levaron á perda do obradoiro de emprego" na localidade. Segundo Balseiro a súa intención é "esclarecer se, tal e como ten transcendido en diversos medios de comunicación, o Goberno local que preside o nacionalista Fernando Suárez non remitiu en tempo e forma a domcumentación requirida pola Xunta para continuar co expediente de concesión desta subvención". Ao seu xuízo, a non concesión do obradoiro débese "á falta de interese, de implicación e sensibilidade" do BNG de Ribadeo. Por isto, aposta por que o Goberno galego lle facilite a documentación do expediente -solicitude que o PP ribadense pode realizar a través do propio Concello- para así saber "o que fixo mal ou deixou de facer o alcalde". O alcalde ribadense anunciou a solicitude o pasado outubro, cando confiaba en que a Xunta "fose sensible" coa súa proposta A solicitude deste obradoiro de emprego foi anunciada polo propio alcalde de Ribadeo o pasado outubro nun transcurso dun acto público. "Aínda que non somos unha Administración con competencias na agricultura -explicaba daquela Suárez- solicitámoslle un obradoiro de emprego á Xunta" para "poder ofertar unha alternativa de traballo e de vida a tanta xente que temos no paro, no concello e polo país adiante". A intención, explicaba, era desenvolver "tres módulos: un de agricultura ecolóxica, outro de elaboración de conservas vexetais e outro de dinamización e promoción do turismo sustentable". "Confiamos en que a Xunta vai ser sensible con esta proposta que lle mandamos", sinalaba o nacionalista, nun contexto no que tanto o BNG como o PSdeG acusaron o Goberno galego, en numerosas ocasións, de distribuír estes fondos de emprego con criterios "partidistas".


Summary: Con máis de dúas décadas dedicadas a documentar o espolio que supuxo a doazón do pazo de Meirás, no concello de Sada, ao xeneralísimo, o investigador Carlos Babío recibe a sentenza que obriga a familia Franco a devolver a propiedade ao Estado español como un éxito da sociedade civil galega.

Que valoración fai da resolución xudicial? É unha sentenza histórica, porque é primeira vez que o Estado español en sede xudicial ten en consideración o contexto no que se dan determinados feitos históricos, neste caso abusos do franquismo, a corrupción dun réxime. Non esquezamos que o franquismo foi unha ditadura, un réxime totalitario inicialmente asentado no fascismo, e eses réximes funcionan na medida en que son corruptos e exercen a represión contra a cidadanía. Que cambia nesta sentenza? Os tribunais de xustiza tiñan como maneira de funcionar o recoñecemento do franquismo como un período normal, asimilábel a unha democracia, mesmo o golpe de Estado do 36. Esta sentenza vén facer un relato histórico alternativo ao que nos deixou o franquismo, cambia o relato e reconstrúe o que realmente pasou en Meirás, recoñecendo os abusos e a autoproclamación dun xefe de Estado e ese mal chamado agasallo a Francisco Franco, que non existiu, porque o que se lle entrega, froito da corrupción e da represión exercida polas Autoridades sublevadas coruñesas, é unha doazón dun ben á xefatura do Estado. Ademais, a sentenza recoñece algo que viñamos dicindo desde hai moito tempo, a través de toda a reconstrución documental, que é que ese pazo funcionou a todos os efectos como unha residencia oficial de verán do xefe do Estado, da mesma maneira que funcionaba o pazo do Pardo como residencia de inverno. O Estado pagaba o todo, sufragábanse igual. A diferenza é que O Pardo é un ben de dominio público. Meirás, desde onte, está máis perto de selo. A Avogacía do Estado apóiase na súa investigación e documentación e a propia sentenza recoñece as reivindicacións sociais contra a posesión por parte dos Franco. Cal é o papel da sociedade civil na recuperación do pazo de Meirás? A sociedade civil galega é a verdadeira protagonista. É quen consegue reverter ao patrimonio público este ben. A sentenza non tería sido posíbel sen a reivindicación social, xa desde a morte do ditador en 1975. E é fundamental a memoria que persistía sobre o abuso que supuxo a adquisición e entrega ao ditador e o seu uso. Se non existise memoria non habería movementos sociais que o reivindicasen. Hai que agradecer a memoria que nos transmitiron os nosos avós, que miraron de fronte represión, miraron aos ollos ao odio, á barbarie e ao terror. Á nosa xeración tocoulle rachar coa impunidade que representaban esas nove hectáreas. Esa reclamación social e a recuperación documental que se fixo levou tamén, nun momento determinado, a que existise unanimidade social e mesmo política. En poucas ocasión vimos unha unanimidade como a que logrou nos últimos anos arredor do pazo de Meirás; en entes como a Deputación da Coruña, impulsora dos primeiros informes histórico xurídicos da man de Goretti Sanmartín, e co traballo intenso e comprometido do BNG [Babío foi concelleiro por esta formación en Sada]. Non esquezamos que aínda hoxe a familia Franco pide nos tribunais centos de anos de cadea por un acto reivindicativo da devolución da propiedade… Esta sentenza dános a razón a todas e a todos. Vostede mesmo enfróntase a litixios iniciados polos Franco. Xa é unha irregularidade en si que un teña que sentar no banco dos acusados por supostas inxurias a un ditador, e moito máis cando hai unha primeira sentenza, a instancias dun poder público, baseada nos estudos que realizamos Manuel Pérez Lorenzo e mais eu que nos dá a razón no noso relato. Se xa era inaudito antes, agora non sei nin que cualificativo empregar. Cal debería ser a función do pazo, unha vez se restitúa ao patrimonio público? A demanda está formulada pola Administración Xeral do Estado, á que a Xustiza entregará o ben. Creo que o primeiro paso debería ser que esa Administración o devolva ao seu lexítimo propietario, que son os galegos e as galegas, a Administración autonómica. A partir de aí, o pazo é moi grande, nove hectáreas de terreo, varias edificacións á parte das torres, e hai lugar para múltiples contidos, pero, en primeiro lugar, ten que haber un espazo reservado á memoria democrática e ao recoñecemento das vítimas da represión. Sendo obrade Emilia Pardo Bazán, podería ter tamén un espazo reservado, e usos municipais ligados ao Concello de Sada, como de desenvolvemento turístico, ou ser sede para a futura gobernanza da área metropolitana da Coruña, como propuxo sendo alcalde Abel López Soto. Mesmo a Unesco chegou a falar dun espazo para a paz e a concordia. Un recoñecemento ás vítimas do franquismo "Existen moitas maneiras de reprimir e unha democracia que mantén en silencio a memoria das persoas reprime novamente a quen xa sufriu a represión no contexto dun réxime fascista", sinala o historiador cando se lle pregunta polo que representa, a nivel persoal, a resolución da maxistrada Marta Canales. Para el, o ditame supón "un recoñecemento das vítimas, non tanto a nivel persoal como colectivo". "Foi o que primeiro se me veu á mente, recuperar o nome destas persoas, recoñecelas e dignificalas. Na obra Meirás: un pazo, un caudillo, un espolio –publicada xunto co historiador Manuel Pérez Lorenzo– dedicamos bastantes páxinas a recompilar memorias sobre procesos represivos contra persoal, como foi o caso da miña avoa e outros, e na sentenza queda recollido ese recoñecemento".


Summary: O presidente da Xunta acusa o BNG de "tentar intoxicar a sociedade galega" e carga contra "os novos mesías" de En Marea.

"Nós falámoslle dos problemas dos galegos e vostede fai oposición da oposición". A portavoz do BNG, Ana Pontón, reprochoulle a Núñez Feijóo que persistise na súa dinámica xa habitual nas sesións de control parlamentar de botar balóns fóra, non responder as preguntas formuladas pola oposición e responsabilizar a esta de todos os males. Esta terza feira non foi unha excepción. Tres cuestións sobre a mesa: retrasos do AVE, a tarifa eléctrica galega e os apagóns do temporal e a industria auxiliar do automóbil. Feijóo desbotou calquera responsabilidade. Nin que eu fose o presidente, faltoulle engadir. Pontón lembrou que miles e miles de galego ficaron varios días sen luz nestes días, "e non polo temporal" senón por unhas eléctricas "que incumpren as leis mentres o PP mira para outro lado". A portavoz nacionalista acusou Feijóo de vetar unha tarifa eléctrica galega, que beneficiaría "familias e empresas". Lembrou que Euskadi xa ten beneficios neste campo grazas a un acordo co goberno central mentres que Galiza, que exporta o 40% da enerxía que transforma, non ten ningunha vantaxe. Preguntoulle a nacionalista ao presidente se ía haber sancións para as eléctricas após os cortes e apagóns destes días, así como se ían dispoñibilizar axudas económicas para os afectados. Feijóo afirmou que "velamos polos consumidores" e que os apagóns destes días non eran nada comparados cos que había en tempos do 'bipartito'. Así, dixo, nos 77.000 quilómetros de rede eléctrica que hai en Galiza houbo estes días 180.000 puntos de subministro afectados. "Cando gobernaban vostedes eran 500.000", aseverou. O mandatario cargou contra o BNG ("tentan intoxicar a sociedade, pero non cola") e volveu recuperar outro dos seus argumentos favoritos: acusar o BNG de apoiar o goberno Zapatero e endosarlle os nacionalistas todo o relativo a aquela época. Como o AVE. Ataques BNG e En Marea preguntaron Núñez Feijóo polo novo retraso do AVE. A defensa que empregou este baseouse en dous puntos: que gran parte dos retrasos se debían aos gobernos de Zapatero e que PSOE e Podemos propiciaron un ano de incertidume gubernamental que volveu retrasar o AVE. Aquí houbo pullas para En Marea, aos que acusou de pedir explicacións sobre a alta velocidade cando, dixo, teñen afirmado no Parlamento que é "un negocio e un despilfarro" ou ben "clasista e centralista". Luis Villares instouno a deixar de "enganar a súa propia cidadanía", acusándoo de renunciar a "comportarse como presidente de Galiza". Fernández Leiceaga (PSdeG) preguntou na sesión de control sobre a industria auxiliar do automóbil, advertindo de que un sector tan importante para a economía galega estaba a rexistrar un proceso de deslocalización, nomeadamente cara ao norte de Portugal. "Nos últimos tres anos Portugal triplica os incentivos para a industria auxiliar do motor", afirmou. Feijóo dixo que en 2016 este sector aumentou en empregos e facturación, para alén de asegurar que a automoción ten en Galiza "o futuro asegurado nos vindeiros 10 anos".


Summary: A caída das dúas ofertas devolve os máis de 100 traballadores da planta de Narón á posición de saída. Esixen un "compromiso político" para manter os empregos e reclaman que se diversifique a procura para non cinxirse unicamente ao sector do plástico.

O futuro da fábrica de Poligal, en Narón, e dos seus máis de 100 traballadores está hoxe un pouco menos claro. Na xuntanza que representantes do persoal mantiveron este mércores co IGAPE, o instituto público confirmou a caída dos dous grupos investidores que se barallaban como posibles compradores da factoría. O de capital estranxeiro decidiu apartarse do proceso e o de capital español, malia seguir amosando interese, nin avanzou nin concretou nada máis.Os traballadores da planta reclaman "un compromiso político para garantir alternativas que permitan o mantemento do emprego para todo o cadro de persoal"Os traballadores da planta reclaman "un compromiso político para garantir alternativas que permitan o mantemento do emprego para todo o cadro de persoal" e critican o "abandono" que din sentir por parte do Ministerio de Industria, do que levan "xa máis dous meses sen saber nada".O persoal tentará manter unha xuntanza a vindeira semana co Administrador Concursal para valorar o procedemento de liquidación previsto e demandaranlle que deixe "marxe para poder buscar alternativas industrias", propoñendo que diversifique a súa procura para non cinxirse unicamente ao sector do plástico. Segundo a CIG o propio IGAPE criticoulle ao Administrador Concursal "non ter sido máis proactivo e non ter buscado outras alternativas", sobre todo unha vez que as dúas posibles ofertas non daban pasos adiante.Critican o "abandono" que din sentir por parte do Ministerio de Industria"Non é unha boa noticia. Todo o que estaba pendente caeu e unha vez exploradas estas dúas vías de posibles investidores que non se concretaron hai que explorar outras que permitan garantir o emprego, que é o que nos importa. O que exiximos é que se dea unha alternativa de emprego", afirma Alberte Amado, representante de CIG-Industria de Ferrol.A caída das dúas ofertas que ata agora se interesaran por manter a actividade da planta e os empregos devolve o persoal de Poligal á posición de saídaO conflito laboral de Poligal supera xa os tres meses de mobilizacións, nas que o persoal foi quen de frear o proceso de liquidación da factoría de fabricación de plásticos, gañando tempo para a procura de investidores. Porén, a caída das dúas ofertas que ata agora se interesaran por manter a actividade da planta e os empregos devolve o persoal de Poligal á posición de saída.Poligal foi un dos símbolos dos plans de reindustrialización para a comarca de Ferrolterra (o plan ZUR de 1991, o plan ZID, o plan Ferrol...), ao abeiro dos que recibiu importantes axudas públicas e subvencións para mercar solo industrial ou montar as súas naves


Summary: Volta no centenario da Associação de Futebol de Braga.

A Copa Gallaecia está de volta. A competición, ligada inicialmente á promoción do deporte do Eixo Atlántico, retomarase este mesmo ano coincidindo co centenario da Associação de Futebol de Braga, formando parte do programa de eventos previstos para os próximos meses de setembro-outubro. Nesta nova edición da Copa Gallaecia competirán, alén dos representantes galegos -aínda por definir-, as seleccións Sub-14 femininas de Braga, Bragança, Porto, Vila Real e Viana do Castelo. Con todo, a intención é que nas próximas edicións tamén participen as seleccións masculinas. A proposta partiu de Manuel Machado, presidente da Associação de Futebol de Braga, "un dos que máis empeño puxo para que se poida celebrar de novo esta Copa Gallaecia", recoñeceu o presidente da Federación Galega de Fútbol, Rafael Louzán. A Copa Gallaecia tivo até o de agora tres edicións que se realizaron en Compostela (2006), Braga (2007) e no Porto (2012). Nesa primeira edición na Galiza tamén tiveron lugar outras actividades relacionadas con este deporte, como o I Congreso Internacional Gallaecia-Fútbol Base. Torneo e convivencia A Copa Gallaecia pretende ser algo máis que un torneo de fútbol. O obxectivo é converter este torneo nun programa de intercambio e boas prácticas entre os seis colectivos que organizan este evento e unhas xornadas de convivencia entre deportistas, persoal adestrador e da arbitraxe, "fomentando así o desenvolvemento da modalidade e transformando esta proba nun evento cultural, social e deportivo", segundo explican desde a Federación Galega. O próximo 25 de febreiro terá lugar a segunda xuntanza de traballo para concretar máis detalles desta competición.


Summary: O Congreso bota abaixo o texto legal do Executivo, algo que non ocorría desde 1979 e que confirma a debilidade do PP para sacar adiante as súas iniciativas. A abstención de Ciudadanos e o voto favorable do PNV non foron foron suficientes ante a negativa de Podemos e PSOE.

O Congreso dixo non á reforma do sector da estiba e deu marcha atrás ao decreto lei aprobado polo Consello de Ministros. A abstención de Ciudadanos e o voto a favor do PNV non abondaron fronte á oposición de Podemos, PSOE e demais grupos, que botan por terra a intención do PP e do Executivo central, que terá que seguir negociando cos traballadores ante a inminencia dunha nova sanción comunitaria e o rexeitamento por parte de traballadores e oposición dos seus intentos por regular e liberalizar o traballo nos portos do Estado. Finalmente, 175 votos en contra, 142 votos a favor e 33 abstencións, as 32 de Ciudadanos máis a do deputado de Unidos Podemos Íñigo Errejón, que aclarou que fora un erro e que manifestou o seu rexeitamento ao decreto do Goberno central. A abstención de Ciudadanos e o apoio do PNV non lle foi suficiente ao Goberno para apoiar a reforma A derrota supón para Rajoy un dos momentos parlamentarios máis complicados na súa traxectoria como presidente ao fracasar na votación da convalidación dun decreto lei do seu Goberno. É unha situación que só ocorreu unha vez máis, durante o primeiro mandato de Adolfo Suárez, durante a votación dun decreto que pretendía regular a normativa de acuartelamentos. A viraxe de Ciudadanos, que mudou do voto afirmativo previsto á negativa, foi clave. O rexeitamento retrata a debilidade do PP neste novo tempo político ao non conseguir Rajoy validar no Parlamento un decreto do Goberno, ademais de anticipar as dificultades para tirar adiante os Orzamentos. Non foi unha moción ou unha proposición non de lei, senón a negativa do Congreso a unha decisión da Moncloa que é adoptada, basicamente, polas indicacións que chegan da Unión Europea. É a primeira vez desde 1979 na que un Executivo fracasa no intento de convalidar un decreto lei Agora, o Executivo buscará empregar a baza de sinalar o PSOE e responsabilizalo das consecuencias, en forma de sancións ou outras, que supón non cumprir coa normativa europea. De feito, o previsible é que unha nova sentenza do Tribunal Europeo marque o inicio dunha multa de 134.000 euros diarios, que se engadirían aos 23 millóns xa impostos e adebedados á espera do que resulte do conflito. Este mesmo mércores, a poucas horas da votación, o ministro de Fomento intentou poñer fin ao conflito e chegar a un acordo na negociación entre patronal e sindicatos da estiba. O seu titular, Íñigo de la Serna, ofreceu prexubilacións voluntarias para os traballadores con 50 anos, cinco anos antes da idade de retiro, mantendo o 70% do soldo, unha opción que as centrais, que nin tan sequera estaban presentes para debatela, rexeitaron. En Galicia, son arredor de 200 os estibadores afectados polo conflito, a maioría deles do porto de Vigo En Galicia, son arredor de 200 os estibadores afectados directamente -a maioría deles no porto de Vigo (150) e o resto repartidos entre Marín, Vilagarcía, A Coruña e Ferrol-, ademais dos traballadores eventuais. No conxunto do Estado, segue no aire o futuro de máis de 6.100 operarios en 46 zonas portuarias. Volverán as negociacións. O ministro de Fomento, Íñigo de la Serna, advertiu que unha derrogación como a que agora non suporia un "dano ao Goberno, senón ao conxunto dos españois, que van ter que pagar esa multa". "Non pensen tanto no Goberno como neles", pediu quen aludiu ás sancións ás que terá que facer fronte o Estado. Desde o PP, o seu deputado, Barrachina, cargou contra a oposición por permitir que se manteña "un monopolio laboral que fai perder competitividade" e mesmo asegurou que co que suporá a multa "poderíanse contratar 1.000 médicos adicionais", ademais de criticar o sector por estar fortemente masculinizado. O PSOE recrimina ao PP que non fixese nada por abrobar o decreto con maioría absoluta "por interese partidista e electoral" O PSOE, pola súa banda, lembrou que o PP "non fixo nada antes" malia que a sanción está aprobada desde hai máis de dous anos e que antes os populares tiñan maioría absoluta na Cámara. "Pero daquela había eleccións municipais e xerais; foi todo por un interese partidista e electoral", insistiu tras instar o Goberno a negociar e aos estibadores a paralizar a folga. Mentres, o grupo confederal de Podemos-En Marea-En Común Podem xustificou o seu 'non' por estar "ao carón da economía produtiva e diga e por empregos dignos e decentes". Ciudadanos animou tamén a buscar un acordo e a "recoñecer o esforzo de todas as partes", mentres que ERC asegurou que detrás da reforma "hai os mesmos obxectivos que as últimas reformas laborais; devaluación salarial e das condicións do sector". "Gañar ben a vida debería ser a norma e non unha excepción", dixo o seu representante. A sentenza do tribunal comunitario As actuales mobilizacións son último capítulo dun conflito que comeza cunha sentenza do Tribunal da UE que dá a razón a Bruxelas e culpa a España de estar incumprindo as normas comunitarias sobre a liberdade de establecemento nos peiraos de interese xeral. A xustiza comunitaria considera que o sistema que rexe na estiba estatal vai contra as normas da UE e España xa foi sancionada con máis de 20 millóns de euros, unha multa que se aumentará e que foi aplicada xa a finais de 2014. Actualmente, as empresas que operan nos peiraos públicos deben entrar no capital das sociedades de xestión de traballadores portuarios (Sagep) e contratar un dos seus 6.156 estibadores. O decreto lei do Goberno quere acabar con esta obriga e permitir a libre contratación, unha situación na que os sindicatos ven tamén un intento por empeorar as condicións laborais, precarizar o sector e permitir a entrada de grupos de investimento foráneos sen especialización ningunha. Un dos principais elementos de conflito xurdiu da pretensión dos traballadores de que se crease un rexistro onde se garanta a profesionalidade, experiencia e capacitación e de onde se contraten preferentemente os estibadores que levan anos exercendo o labor. Fomento negouse por ir contra a normativa comunitaria, polo que os sindicatos propuxeron pechar esa vía e garantir mediante outras o emprego para os operarios. Desde o Goberno formulouse logo que isto puidese ser posible a través da negociación colectiva e vén de ofrecer prexubilacións en favorables condicións, pero os estibadores entenden que non se está a asegurar o emprego, as condicións, nin o futuro do sector.


Aldous Huxley dixo que quizá a máis grande lección da historia é que ninguén aprendeu as leccións da historia. Non é sorprendente pois que a esquerda repita a historia, dividíndose cando a unidade se fai máis imprescindible para os seus propios obxectivos. Resulta desorientador comprobar cada día a incapacidade para convocar mobilizacións unitarias, esa patética competición para ver quen convoca antes. O resultado é un calendario intenso de mobilizacións atomizadas, tan desgastador como ineficaz. Imaxinan o efecto multiplicador de unir nunha convocatoria os ámbitos sociopolíticos de CIG, CC.OO e UGT? Pois en vez de pensar no obxectivo común de defender os Servizos Públicos deste brutal ataque, parece que cada quen pensa na súa propia organización Imaxinan o efecto multiplicador de unir nunha convocatoria os ámbitos sociopolíticos de CIG, CC.OO e UGT? Pois en vez de pensar no obxectivo común de defender os Servizos Públicos deste brutal ataque, parece que cada quen pensa na súa propia organización. Parece que sempre nos centramos na instrumentalización. O sentido de crear Plataformas é ter un espazo de unidade por un obxectivo común, onde necesariamente o protagonismo pase a ser da cidadanía e ningunha organización instrumentalice ese espazo. Pois parece que o obxectivo segue sendo o da instrumentalización, xa que cada un quere crear a súa, se a de todos non é controlable. Na Universidade creamos unha unitaria co manifesto obxectivo de unirnos nunha gran plataforma xeral. Se comparamos co que nos rodea, pódese dicir que é todo un éxito, debemos estar satisfeitos Na Universidade creamos unha unitaria co manifesto obxectivo de unirnos nunha gran plataforma xeral. Se comparamos co que nos rodea, pódese dicir que é todo un éxito, debemos estar satisfeitos. No resto do ensino hai dúas: unha que proxecta ese binomio Toxo – Cándido que, aínda sendo culturas de política sindical distintas, únense nunha especie de fusión da que resulta unha canción de masas con espírito de SGAE: consiste en actuar como se a suma dos dous fose un absoluto. A outra, coma se dun espectáculo de maxia se tratara, pretende xerar unha ilusión sumando siglas de toda canta organización e asociación hai no ámbito do nacionalismo; unha especie de cerimonia que consiste en multiplicar por 1 mil veces; unha ilusión, como digo, pois o resultado segue sendo sempre o multiplicando. Iso si, para uns a culpa é dos outros e, para os outros, a culpa dos uns. Para os uns, os outros son nacionalistas, é dicir, insolidarios, separatistas e contrarios a toda internacional e concepto de universalidade; para os outros, os uns son españoleiros, é dicir, antipatriotas de mente colonizada incapaces de asumir e defender o que somos. En fin, que os sectarismos non admiten matices; as verdades establecidas non se cuestionan pero si se vernizan eficazmente coa contraposición do sectarismo dos outros. Os sectarismos non admiten matices; as verdades establecidas non se cuestionan pero si se vernizan eficazmente coa contraposición do sectarismo dos outros Para que non se entenda isto como unha elevación por enriba do ben e do mal, digo: eu son militante do nacionalismo de esquerdas, un nacionalismo que para aqueles e aquelas que interesadamente se empeñan en non distinguir entre nacionalismo español e nacionalismos periféricos, debería entenderse como antinacionalismo, e dicir, como diversidade, sustentabilidade, transversalidade, universalidade, … Xustiza e Liberdade. Un nacionalista que sente a necesidade de unirse todos e todas nun único berro cidadán, sen máis.


Summary: A figura central do Nadal, o Apalpador, entregou na Delegación do Goberno español na Coruña as 10.000 sinaturas recollidas pola Mesa pola Normalización Lingüística a prol da igualdade do galego na Lei do audiovisual. As persoas asinantes reclaman que se respecte o acordado no Parlamento.

O Apalpador sumouse esta cuarta feira á petición de igualdade para a dobraxe e a lexendaxe en galego na nova Lei xeral de comunicación audiovisual. Foi o encargado de entregar na delegación do Goberno español na Coruña as 10.000 sinaturas recollidas pola Mesa pola Normalización Lingüística dentro da iniciativa "Netflix en galego: queremos todo o audiovisual na nosa lingua". "O Apalpador quere agasallar audiovisual en galego", explicou o presidente da Mesa, Marcos Maceira, "e, por iso, fai entrega ao Goberno español destas sinaturas que representan a vontade que ten a poboación galega de vivir en liberdade na súa lingua". Nas sinaturas entregadas ínstase a Vicepresidencia de Asuntos Económicos e Transformación Dixital a incluír as medidas a favor da lingua galega acordadas por unanimidade no Parlamento Galego. Entre elas demandan que a nova Lei xeral do audiovisual recoñeza a pluralidade lingüística como principio básico, igualando contidos e porcentaxes mínimas en galego e castelán na dobraxe, lexendaxe e audiodescricións, así como no financiamento anticipado de producións audiovisuais nas canles e plataformas de televisión lineais ou baixo demanda; e que a Corporación de Radio Televisión Española (RTVE) emita todos os seus contidos con opción dobrada ao galego nomeadamente na programación da canle específica infantil e xuvenil e nos contidos da súa app. Sen financiamento para o galego "A nova lei audiovisual comezará a se debater en febreiro", expuxo Maceira, "e o único que se sabe dela con certeza é o que di o proxecto: nada de financiamento para producións en galego, nada de dobraxe e lexendaxe en todos os filmes e series". O responsábel da Mesa pediu "igualdade para todas as linguas" e lembrou que "queremos ter opción e liberdade para o galego no audiovisual".


Summary: O xuíz considera que os feitos non se axustan ao que o Código Penal define como acoso sexual. A "pura solicitude de favores de natureza sexual no ámbito laboral non é delitiva", pois debe provocar unha situación "gravemente intimidatoria ou humillante", argumenta

O Xulgado do Penal número 1 de Santiago de Compostela absolveu dos delitos de acoso sexual, abusos sexuais e acoso laboral ao ex-xefe de planta do Corte Inglés de Santiago que si foi condenado pola vía civil por acosar sexualmente a unha traballadora deste centro. A sentenza difundida este xoves considera que os comportamentos "de contido sexual ou non" desde caso "quedan fóra da órbita penal".O xuíz lembra que os feitos denunciados por Isabel Fraga mereceron a consideración de acoso sexual por parte do xulgado do social que se ocupou do caso, que condenou a empresa a indemnizar á empregada. Foron confirmados tamén por unha sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG). A nova sentenza considera probado que, entre 2012 e 2016, o acusado lle fixo á denunciante "con certa frecuencia" comentarios sobre o seu físico e forma de vestir e que lle mostrou "vídeos ou fotos xocosos de contido sexual". Con carácter excepcional, tamén lle tocou a cintura e as pernas por enriba da roupa "de forma fugaz e cauta" e "sen aproximarse a zonas eróxenas", e lle realizou proposicións sexuais. A sentenza considera probado que houbo comentarios sobre o seu físico, que lle mostrou vídeos de contido sexual e que lle realizou proposicións sexuaisO texto indica que, se non se pode "inferir" que hai unha solicitude sexual, quedan fóra do que o Código Penal define como acoso sexual actos como "piropos, comentarios, chistes de contido sexual, indirectas, sarcasmos, miradas insinuantes ou lascivas, despregar fotos pornográficas e, incluso, pequenos contactos físicos innecesarios coma dar palmadas, tocar en partes non íntimas ou sen significación sexual".Do mesmo modo, agrega, comportamentos que "dende a perspectiva do ordenamento laboral" son acoso sexual "non o son para o Código Penal" sen esa solicitude. Entre estes cita comentarios atribuídos ao ex-xefe de Isabel Fraga e dirixidos a ela como "qué pena que llevas pantalón", "menudos cántaros de miel" ou "no me vengas con esos morritos que me están poniendo cachondo".O xuíz di que "a pura solicitude de favores de natureza sexual no ámbito laboral non é delitiva", pois debe provocar unha situación "gravemente intimidatoria ou humillante"A solicitude de favores sexuais, continúa a sentenza, tamén se lle atribúe ao ex-xefe, pois Isabel Fraga indicou que lle propuxo "ir á cama ou a un hotel ou motel". Porén, o texto destaca que "ha de quedar claro tamén que a pura solicitude de favores de natureza sexual no ámbito laboral non é delitiva". Para que o sexa, ten que provocar na vítima "unha situación obxectiva e gravemente intimidatoria, hostil ou humillante". Este factor "permite deslindar o auténtico acoso sexual do ataque contra a liberdade sexual", que non se considera acoso "automaticamente" por ter sido realizado nun contexto laboral ou docente, engade o documento.Non é suficiente que a solicitude "sitúe a vítima nun contexto sexual non desexado ou non querido, senón que ha de xerar un contexto que obxectivamente sexa gravemente irrespectuoso coa súa dignidade, honor ou intimidade ou un contexto gravemente hostil". Considera que "o que se lle pode censurar ao acusado con fundamento" no trato co seu equipo e coa denunciante son "os malos modos no mando"A sentenza considera que "o que se lle pode censurar ao acusado con fundamento" son, ao igual que concluiu a xuíza do social, "os malos modos no mando", pero argumenta que era "un xefe autoritario ou prepotente, esixente e maleducado" co equipo en xeral e "non se pode concluir" que haxa "unha conexión causal" entre que Isabel Fraga rexeitase as súas pretensións sexuais e os comportamentos posteriores del.A conduta do acusado puido sentirse por parte da denunciante como "ofensiva" ou como "intimidatoria ou hostil", admite o xuíz que, porén, considera que non tiña "capacidade" de provocar "unha situación de intenso sufrimento moral, xa sexa a través da humillación ou da hostilidade".


Summary: Menchu Lamas posúe unha longa traxectoria artística que se remonta á década de 1970, na que participou –moitas veces como única muller do grupo– en varias iniciativas pioneiras nas artes plásticas galegas. Hoxe é un referente indiscutíbel que contribuíu de maneira decisiva a colocar a creación galega no mapa internacional. A publicación de nós outras, un libro realizado con Marica Campo, concibido para crear estratexias contra a marxinación e o acoso escolar, e editado por Chan da Pólvora, dános a ocasión para repasar algúns dos elementos chave da súa obra.

nós outras é un libro destinado, en principio, á infancia, mais o resultado é unha edición da que pode desfrutar calquera persoa lectora ou amante dos libros. Está contenta co resultado? Moi contenta. Foi un traballo moi bonito, feito a medias entre Marica e mais eu, aínda que tamén hai que pór en valor o traballo do deseñador, a súa interpretación das imaxes. A idea importante do libro é o valor das diferenzas, da diversidade, e, en certa maneira, iso vese reflectido no resultado final, que é case o dun libro de artista, un obxecto artístico en si mesmo. "Estase a facer unha revisión do pasado que eu considero moi necesaria. Estanse recuperando moitas figuras femininas que forman parte dun legado que estaba oculto e que agora se revaloriza". A diversidade exixe esforzos. Existe unha foto de Xurxo Lobato onde aparecen todos os compoñentes de Atlántica e vostede é a única muller que está presente. Como ve agora os cambios que se deron desde aquela na presenza das mulleres na arte? Menos mal que xa non son a única! A situación, afortunadamente, cambiou moito. Naquel momento eramos moi poucas as mulleres. Poucas as que dábamos a cara, porque mulleres traballando sempre as houbo. Esa foto de Xurxo Lobato foi histórica porque, se non me equivoco, é a única que hai na que saímos todos os compoñentes de Atlántica, non era fácil que estivésemos todos xuntos. Creo que agora mesmo hai, por unha parte, unha incorporación das mulleres á creación desde a primeira liña que apenas ten precedentes no noso país. E, por outro lado, estase a facer unha revisión do pasado que eu considero moi necesaria. Estanse recuperando moitas figuras femininas que forman parte dun legado que estaba oculto e que agora se revaloriza. En todo caso, segue sendo insuficiente. Precisamente estes días estaba facendo unha revisión de artistas presentes en diferentes colección de arte contemporánea e, malia que o número de mulleres está medrando, segue habendo moi poucas en relación coas que están traballando. Se ves o número de mulleres que participan en exposicións colectivas, decátaste de que a proporción é moito maior que a que se reflicte nas coleccións importantes. Imos avanzando, mais moi lentamente. Se cadra, existen puntos de confluencia entre o mundo da arte actual e aquela etapa fundacional de Atlántica –na que colaboraban os pintores con músicos como Enrique X. Macías ou Julián Hernández, os poetas do grupo Rompente…– precisamente nesa vocación de romper coas fronteiras estabelecidas polas distintas disciplinas artísticas. Iso é moi interesante: cando case non hai nada, non hai parcelas definidas, polo que as creadoras saltamos dunha a outra con moita naturalidade. É certo que desde os tempos do Colectivo da Imaxe [o grupo de artistas galegos creado en Madrid por Lamas, Antón Patiño, Jorge Agra e Carlos Berride] traballabamos en diferentes disciplinas sen preocuparnos moito por estabelecer eses límites. Organizabamos exposicións onde se mesturaban a pintura e a fotografía –o que daquela xa era bastante transgresor, porque a foto tiña moi pouco campo expositivo–, mais tamén deseñabamos capas de libros e cartaces, faciamos performances… "Estamos nun momento moi vibrante no que se están producindo movementos moi interesantes –desde o nacemento do Novo Cinema Galego até os avances no deseño gráfico e industrial". O que provocaba a xuntanza de creadores –á parte das risas que botabamos, que todo hai que dicilo– era un enorme fervedoiro de ideas no que cada un ía propondo cousas das que nacían proxectos moi vivos. Algúns materializábanse e outros non, mais sempre estaba presente esa dinámica de traballo colectivo que enriquecía o resultado. Estabamos todo o día dando voltas a diferentes propostas e o grupo empuxábanos a facer cousas que quizais, doutra maneira, non nos atreveriamos a enfrontar: actuar nunha película, pór música en directo a un recital poético… Agora mesmo hai moita xente traballando dun modo interdisciplinar e esa mirada poliédrica sempre incrementa o valor da obra. Estamos nun momento moi vibrante no que se están producindo movementos moi interesantes –desde o nacemento do Novo Cinema Galego até os avances no deseño gráfico e industrial. Están a nacer cousas que terán a súa repercusión no futuro. E, como comentabamos antes, as mulleres están moi presentes en todo isto que se está a xerar. Na década de 1980, a reivindicación que facían da pintura rompía co predominio da arte conceptual que existía na altura. Co paso do tempo, demostrouse que a carga conceptual da pintura podía ser tan substancial como a que portaban os xéneros maioritariamente cultivados daquela –instalacións, performances… En certo sentido, demostrouse que aquela era unha falsa disxuntiva. A pintura sempre foi un xénero conceptual, no sentido de que primeiro hai unha idea, unha semente intelectual que logo se materializa dun modo ou doutro. O material que utilices xa non é tan determinante como o foi noutros momentos: durante uns anos, non se falaba máis que da "morte da pintura" e resulta que a pintura semella estar agora máis viva que nunca. En diferentes épocas, ponse o foco en determinadas formas de facer, mais o interesante é ver o que resulta da convivencia das distintas disciplinas. A diversidade é o que enriquece a creación. Non hai que esquecer que o que importa na arte é achegar unha mirada diferente, persoal. Logo, as diferentes formas de presentar o traballo tamén inflúen na percepción do público. Cando se fala de instalación, por exemplo, non se ten en conta, en moitas ocasións, a forma que ten unha exposición pictórica de ocupar o espazo, de intervir nel a través da disposición das obras. O que en principio pode parecer unha simple sucesión de teas sobre bastidores adquire outro sentido se o ves en conxunto: a min gústame moito traballar para espazos concretos porque teño en conta a situación das salas, a súa maior ou menor amplitude… Permíteme pensar na exhibición como algo que ten en conta o espazo, a colocación da persoa que se sitúa ante as obras e mesmo na orde a través das que accede a elas. Onde está aí o límite entre instalación e pintura? Onde está o límite do pensamento detrás das obras? Unha das características da súa obra é a preferencia polos formatos grandes, que lle outorgan un carácter case performático. Case se pode percibir a artista traballando "dentro" do lenzo. Gústame moito traballar con formatos grandes porque traballo con todo o corpo. Hai múltiples formas de enfrontar a pintura, pero quizais o que máis me agrada é ese introducirse no espazo, no lenzo. Sempre digo que fago unha danza contemporánea dentro do cadro porque aprecio moito esa parte máis material de tocar a pintura, acariñala, sentila. Dicíache antes que sempre se parte dunha idea, mais tamén é certo que é positivo que esa idea non estea de todo acabada, porque no proceso de materializala vas atopando cousas coas que, en principio, non contabas. Hai aí un proceso que non é sinxelo prever en todas as súas consecuencias e, nesa danza da que che falo, é onde todo vai encaixando e tomando un sentido concreto. Por iso é tan difícil comezar unha obra como rematala, porque no proceso de pintar sempre se van descubrindo novos elementos, novas formas de vela. Nas súas obras é recorrente ver reflectida esa dialéctica entre o corporal e o conceptual nunha oposición entre formas orgánicas e figuras xeométricas, entre unha orde máis ríxida sempre desbordada pola materia animada. Eu chámolle xeometría pasional: ás veces dinme que é difícil pór dereito un dos meus cadros porque o que parece unha liña recta resulta estar torcida. E eu sempre contesto que non estou segura de que a liña recta exista [risas]. Para min, a xeometría encarna esa parte de pensamento racional do ser humano, a parte coa que construímos un hábitat simbólico para sentirnos protexidos ante a incerteza do natural, ante a que sempre nos sentimos pequenos. Ante esa incerteza construímos unha casa, ou unha cidade, para non sentirnos perdidos. Como artista, interésame o contraste entre o instinto expansivo, pulsional, e o pensamento racional e reflexivo que tenta construír e reorganizar, en definitiva, dominar a natureza. Esa combinación entre os dous elementos, entre natureza e cultura, paréceme imprescindíbel á hora de compor unha obra. Hai toda unha simboloxía que a foi acompañando ao longo de toda a súa carreira e que remite a eses elementos primixenios da natureza: as aves, os peixes e, sobre todo, o círculo e as mans. A min sucédeme que, sempre que fago unha exposición, me piden as datas de cada obra. Entendo que isto é importante para críticos e historiadores mais, para min, o tempo da creación non existe, non é lineal. Existe o tempo no que estás creando un cadro concreto, mais ese tempo ten extensións cara a adiante e cara a atrás. Quizais iso se resume nesa figura do círculo que é, simultaneamente, o principio e o fin: as nosas obsesións reaparecen de forma recorrente e eu non son quen de sinalar exactamente cando se inician e cando finalizan, se é que finalizan nalgún momento. Á hora de crear, pode parecerche que avanzas, mais no fondo estás sempre dando voltas, elaborando variacións sobre un mesmo tema que se articula en torno a esas obsesións. As mans, por exemplo, aparecen na década de 1980, desaparecen na de 1990 e volven aparecer co novo século. Creo que ten que ver co que falabamos antes sobre esa materialidade da pintura. Eu doulle moita importancia ao táctil, tamén na vida diaria: tocarse, acariñarse, mostrar os sentimentos a través do contacto. E supoño que iso acaba aparecendo na obra. "A sociedade sempre mantén as mulleres nun segundo plano mais que, ao mesmo tempo, son elas as que terman dos elementos imprescindíbeis para que todo funcione: a familia, a educación dos fillos, os coidados… " En todo caso, non me gusta dar unha interpretación das miñas obras, non me gusta ser moi explícita sobre elas, porque cada mirada descífraas dunha maneira diferente e non me gusta acoutar ou limitar esa liberdade do público de darlles un sentido variábel, de enriquecelas coa propia achega persoal. O círculo aparece na serie "Elas" moi ligado ao feminino e está moi presente neste libro, nós outras. Naquela serie eran case sempre mulleres que sustentan o mundo. Logo foron reaparecendo, mais ligadas á idea de que a sociedade sempre mantén as mulleres nun segundo plano mais que, ao mesmo tempo, son elas as que terman dos elementos imprescindíbeis para que todo funcione: a familia, a educación dos fillos, os coidados… En certo sentido, son cariátides que soportan o peso do mundo. Outro dos elementos recoñecíbeis na súa obra é o cromatismo, o protagonismo da cor. Algunha vez vostede relacionouno cos anos que pasou, durante a infancia, en Venezuela. Eu non era moi consciente desa orixe, mais falando sobre o tema, descubrín que alí as cores son moi diferentes ás de aquí. Cando eu era moi pequena os meus pais emigraron a Venezuela e alí espertei a esas cores vivas do carnaval venezolano, mesmo a unha certa forma de relacionarse coa cor: lembro que, para pintar o galiñeiro, a miña nai collía un caldeiro de pintura branca e lanzábaa directamente sobre a parede, era a forma máis sinxela de pintalo [risas]. Supoño que todo iso influíu na miña maneira de traballar. Mais agora non sabería dicirche se iso foi definitivo ou non. Na Galiza, cando sae o sol e ilumina a paisaxe, as cores adquiren unha vida impresionante. Ese contraste entre o gris e o expresionismo da cor que xorde nos momentos de claridade é fantástico. O que si é certo e que eu debuxo coa cor; teño algunhas cousas feitas con carbón ou con lapis, mais a miña forma natural de expresarme é a través das cores. Durante moito tempo estiven obsesionada con pintar un cadro branco, mais sempre se interpuxo a cor. Sigo querendo pintar un cadro branco, mais sempre aparecen as cores. O interesante das obsesións –e dos soños– é que nunca as das atrapado; o realmente fascinante é perseguilas e ver o que vas atopando nesa persecución. En certa forma, son o motor para crear outras cousas. Como contraste, vostede presentou hai relativamente pouco unha serie de pinturas negras que son máis reflexivas, máis meditativas. No Artium de Vitoria presentei un "cuarto de sombras" cunha serie de obras nas que todo é negro agás un círculo branco no que aparecen figuras. Conseguín que o negro tivese un protagonismo activo, como cando facemos teatro de sombras coas mans. A sombra, para min, é ese elemento de pegada que queda tras as cousas pero que non ten a nitidez suficiente para constituírse nunha realidade autónoma: é só unha idea, unha suxestión. É un concepto que ten moito a ver coa fotografía –coa idea de revelado, de que vaian xurdindo cousas que están agochadas– e mesmo co cine expresionista, tan rico neses contrastes. De feito, vostede comezou na fotografía. Si, de entrada eu quería facer fotografía, mais non existían escolas na Galiza e fun a Madrid, onde tampouco existía un ensino regrado mais si unha academia que abriron uns americanos. As primeiras en acudir, xunto con tres homes, fomos Cristina García Rodero e mais eu. Ela xa quería vir á Galiza daquela, a fotografar o Entroido. Ela estaba moi interesada na fotografía documental e eu intervía con pintura en fotos urbanas, manipulábaas coa cor. Logo, a pintura foise impondo, aínda que tanto a foto como o cine seguen sendo importantes para min. "Cando comezaron a pór os valos de arame en Melilla fixen Fronteiras porque estaba impresionada por aquelas imaxes dos restos das persoas que quedaban enganchados: zapatos, roupa andonada… era unha imaxe moi potente: a imaxe dun lugar por onde pasa o aire mais non as persoas". O negro tamén xorde nunhas obras en que aparece a realidade social máis perentoria: a chamada "lei mordaza" en Paseantes, ou as concertinas colocadas na fronteira de Melilla en Fronteiras. É imposíbel que a actualidade non entre na obra, algunhas veces de forma máis explícita que outras. Cando comezaron a pór os valos de arame en Melilla fixen Fronteiras porque estaba impresionada por aquelas imaxes dos restos das persoas que quedaban enganchados: zapatos, roupa andonada… era unha imaxe moi potente: a imaxe dun lugar por onde pasa o aire mais non as persoas. E o da lei mordaza, Paseantes, é un cadro "riscado", onde só aparecen os pés de persoas sen ideas que só poden deambular, pasear, como zombis. Aínda estamos nese debate: desde algunhas instancias vese con bos ollos esa anulación do pensamento. En ambos os casos parecíame imprescindíbel que iso aparecese de forma explícita nas obras. Estamos agora nun momento en que, talvez, as artes están máis comprometidas que nunca coa realidade mais a súa presenza social é moito menor que no pasado. Como ve o momento actual na creación e, sobre todo, na súa proxección social? Creo que hai un problema moi grave. Por unha banda, a prensa está a sufrir cambios de moita relevancia e a información cultural perde espazo e peso. Ademais, a política sempre utilizou a cultura para instrumentalizala, para "quedar ben". Pero polo menos antes sentían esa obriga de falar da cultura; agora está practicamente desaparecida do discurso público, apenas se pronuncia a palabra cultura nas intervencións políticas. O pensamento libre segue sendo imprescindíbel para as sociedades, e agora o apoio é mínimo. Xa non falo de apoio económico –que sempre foi escaso–, senón dun certo acompañamento simbólico que lle dea un espazo á cultura. Que presenza ten hoxe a cultura nos medios de comunicación? E que espazo se lle dá á creatividade na educación? Non falo sequera de creatividade artística, senón de creatividade na vida e no desenvolvemento persoal. É preciso ver máis alá e abrir as portas a un pensamento do ser humano do futuro, non estar constrinxido ás necesidades económicas.


Summary: A Academia Galega do Audiovisual abre o prazo para presentar candidaturas aos Mestre Mateo e crea uns novos galardóns, que se entregarán no verán, destinados a premiar os talentos emerxentes e os novos formatos.

A Academia Galega do Audiovisual lanza unha nova edición, a décimo terceira, dos Premios Mestre Mateo, e abre o prazo para presentar candidaturas, que se poderán remitir ata o vindeiro 28 de novembro. En total haberá vinte categorías ás que poder optar a un Mestre Mateo, cinco das cales serán relativas ás obras (longametraxes, documentais cunha duración superior aos 30 minutos, series e programas de televisión) e as quince restantes serán para os profesionais das mesmas. Decidiuse manter os Mestre Mateo, mais centrándoos na produción de longametraxes, documentais, series e programas de TV, e crear estes novos galardóns Será este un ano de mudanzas. A Academia quere "adaptar os premios á realidade cambiante do sector" e con ese obxectivo decidiu lanzar uns novos galardóns, os Ith, destinados a premiar o "talento emerxente" do audiovisual galego e os novos formatos. Ao longo do verán, e coa colaboración dun amplo número de académicos e académicas, realizouse unha análise profunda de todos os aspectos relativos aos premios. Finalmente, decidiuse manter os Mestre Mateo, mais centrándoos na produción de longametraxes, documentais, series e programas de TV, e crear estes novos galardóns. Na actualidade, desde a Academia estase traballando no desenvolvemento destes premios, que terán tres liñas principais: recoñecer o talento emerxente dos novos creadores audiovisuais no máis amplo sentido da palabra; recoñecer a achega doutras realidades dentro do sector audiovisual, como o mundo da crítica, o estudio, a difusión, etc: e por último, recoñecer e poñer en valor o talento existente noutros terreos da creación audiovisual e noutros formatos de menor duración (como curtametraxes webseries, videoclips, pezas promocionais, publicidade, deseño gráfico, videocreación...), "que desenvolven unha enorme capacidade creativa e que non sempre tiñan o seu espazo nos Mestre Mateo", destácase. Estes premios "queren ser unha festa na que, cunha proposta máis informal, desenfadada e apoiada nas novas tecnoloxías, se dea cabida a outras formas de entender un sector como o audiovisual" Estes premios "que se celebrarán cara ao final do verán e, a poder ser, ao aire libre, queren ser unha festa na que, cunha proposta máis informal, desenfadada e apoiada nas novas tecnoloxías, se dea cabida a outras formas de entender un sector como o audiovisual, que cada día é máis complexo, diverso e plural", conclúen dende a Academia. As 20 categorías dos Mestre Mateo Haberá 20 categorías ás que poder optar a un Mestre Mateo, 5 das cales serán relativas ás obras e as 15 restantes serán para os profesionais Os Mestre Mateo entregarán unha vintena de premios para recoñecer o traballo das producións estreadas entre o 1 de xaneiro e o 31 de decembro do ano en curso (pódense consultar aquí as bases). Haberá galardóns a Mellor Longametraxe, Mellor Longametraxe de Animación, Mellor Documental, Mellor Serie de Televisión e Mellor Programa de Televisión. Tamén se recoñecerá a Mellor Interpretación Masculina Protagonista, a Mellor Interpretación Feminina Protagonista, a Mellor Interpretación Masculina de Reparto, a Mellor Interpretación Feminina de Reparto, a Mellor Comunicador/a de Televisión, a Mellor Dirección, o Mellor Guión, a Mellor Dirección de Fotografía, a Mellor Dirección de Arte, a Mellor Montaxe, a Mellor Realización, a Mellor Música Orixinal, o Mellor Son, o Mellor Vestiario e a Mellor Maquillaxe e Perruquería. Hai numerosos cambios con respecto á edición 2013. Desaparecen as categorías de Mellor Longametraxe para Televisión, Mellor Serie Web, Mellor Curtametraxe de Imaxe Real, Mellor Curtametraxe de Animación, Mellor Anuncio Publicitario, Mellor Videoclip e Mellor Dirección de Produción, que con toda seguridade pasarán a integrar, xunto con algunhas outras de nova creación, os novos Premios Ith.


Summary: O Celta volveu tomar vantaxe diante do Betis como hai unha semana fronte á Real, e tamén desta volta foi superado por un rival sen moito fútbol pero con mellor puntería.

Dúas xornadas e dúas derrotas que chegan despois de perdela vantaxe no resultado e no xogo. O Celta de Unzué mantívose por riba do Betis durante media hora no Villamarín. Logo do empate de Sergio León, despois de moitos minutos de dominio, aínda Wass tería unha ocasión de marcar antes do descanso. Pero o Celta rematou a primeira parte sen levar ao marcador a súa superioridade no campo. E iso a partir dunha idea menos elaborada do fútbol de toque e posesión de anos anteriores. O Betis de Setién non parecía un rival a temer até o gol de León, que puido facer o segundo pouco despois. Non se viu un fútbol moito máis vistoso despois do descanso. O Celta caeu en certa confusión. A segunda parte resultou un intercambio de golpes sen precisión e con moi pouca profundidade. Así que o gol que desfixo o empate só podía chegar a balón parado. Avisou o Betis dúas veces, e á terceira, Feddal rematou de cabeza á rede un saque de esquina. Hugo Mallo e Maxi Gómez puideron rescatar un punto para os visitantes nos minutos finais. Non foi posíbel e o Celta empeza a tempada con dúbidas no xogo e sen sorte nos resultados. Betis: Adán, Barragán, Mandi, Feddal, Durmisi, Javi García, Guardado, Camarasa, Joaquín (Narváez, min.84), Francis (Tello, min.66), Sergio León (Sarabia, min.80). Celta: Sergio, Hugo Mallo, Roncaglia (Cabral, min., 74), Sergi Gómez (Lobotka, min.80), Jonny, Radoja, Wass (Tucu Hernández, min.65), Jozabed, Iago Aspas, Sisto, Maxi Gómez. Goles: 0-1, min.10: Maxi Gómez; 1-1, min.31: Sergio León; 2-1, min.76: Feddal. Árbitro: De Burgos Bengoetxea, vasco. Amarelas a Feddal, Mandi, Jozabed e Radoja. Campo: Benito Villamarín.


Summary: O 11 de setembro conformarán en Barcelona un mosaico-senyera de 11 quilómetros en forma de V. A organización destaca o incremento nas adhesións.

Máis de 150.000 persoas anotáronse ao xigantesco V humano que se vai formar en Barcelona co gallo da Diada e para reivindicar o dereito a decidir e poder votar na consulta do 9 de novembro. Unha cifra ofrecida polas entidades organizadoras (Òmnium e ANC, agrupadas nunha mesma entidade: Ara és l´Hora para coordinar este evento). O ritmo de adhesións foi incrementándose, destacan, mais chaman a que non mingue o ritmo para garantir un grande éxito da mobilización do 11 de setembro. Procúrase que ese día haxa ducias de milleiros de persoas para asegurar unha "distribución homoxénea dos asistentes e tamén para conformar o mosaico-senyera de 11 quilómetros que conformará un inmenso V.


Summary: O presidente da Xunta negouse no Parlamento a cesar a Rocío Mosquera, tal e como lle pedía a oposición tras a sentenza do TSXG. Feijóo ensarillou o debate con referencias a Andalucía, Pokémon, críticas ao bipartito e mesmo citacións de Resistencia Galega.

A conselleira de Sanidade recibiu esta cuarta feira no Parlamento o aval público do presidente da Xunta. Rocío Mosquera está no cerne da sospeita tras a sentenza do TSXG que visaba nepotismo e desviación do poder no acceso do seu marido a postos de mando e responsabilidade nun Hospital cando ela era responsábel do Sergas. Núñez Feijóo apoiou publicamente a conselleira, descartando cesala, tal e como lle pedía a oposición. Negou que houbese nepotismo algún no ascenso do compañeiro da conselleira e atacou a oposición co argumento de que coas súas críticas estaban a poñer en cuestión a profesionalidade dos médicos que integraban o tribunal. Feijóo: ""A sentenza non fala de responsabilidades de ningún membro do meu goberno" "A sentenza non fala de responsabilidades de ningún membro do meu goberno", afirmou en varias ocasións para se negar a cesar a conselleira. Utilizou a defensa de Mosquera para erguer un discurso laudatorio do sistema sanitario galego e criticar o doutros territorios (nomeadamente Andalucía). Por hixiene democrática O portavoz do BNG, Francisco Jorquera, lembrou a promesa pública feita por Feijóo cando accedeu á presidencia de combater a corrupción e o enchufismo e pediulle que aplicase esas palabras. "A setenza di que houbo abuso de poder cando Rocío Mosquera era directora do Sergas. É nepotismo, é a política de promocionar os seus". Méndez Romeu, pola súa banda, pediulle ao presidente en representación do PSdeG que "faga caso aos profesionais e acepte a petición de demisión da conselleira". Jorquera: ""A sentenza di que houbo abuso de poder cando Rocío Mosquera era directora do Sergas" Para Yolanda Díaz, de AGE, o esposo da conselleira accedeu a esa praza por ser parente de quen era e non por méritos propios. A viceportavoz de Alternativa acusou a Feijóo de querer facernos crer que a conselleira é como a infanta de Borbón, "que non sabía nada do que facía o seu marido". A mellor defensa, un ataque O presidente da Xunta non se moveu un milímetro da súa estratexia de avalar a Mosquera e atacar a oposición con temas diferentes aos do debate, logrando irritar (tiveron apercebementos o socialista Losada e Juan Farardo de AGE) e despregar unha cortina de fume sobre a cuestión principal. Méndez Romeu: "Faga caso dos profesionais, que saben disto, e cese a Mosquera" Así, Feijóo respondeulle aos socialistas que non tiñan criterio propio e limitábanse a seguir "os partidos minoritarios" á vez que atacaba a sanidade andaluza (territorio gobernado polo PSOE). Tamén se referiu ao bipartito, recurso nada orixinal no PP, para dicir que agora a sanidade estaba "moito mellor" que daquela. Para o BNG, Feijóo reservou insinuacións sobre trato preferente de co-gobernos nacionalistas para empresas implicadas na Pokémon, así como lamentacións pola desfeita que, ao seu xuízo, o BNG fixo nas consellerías nas que gobernou. Díaz: "Quere facernos crer que a conselleira é como a infanta de Borbón, que non sabía nada do que facía o seu marido" A Yolanda Díaz comezou agradecéndolle que IU condenase no Congreso español a Resistencia Galega e finalizou afeándolle que "insulte" os médicos.


Summary: Milleiros de brasileiros e brasileiras botáronse á rúa na noite da sexta feira en máis de 40 cidades de 19 Estados e no Distrito Federal para protestar contra o Goberno interino de Michel Temer, que este domingo fai o seu primeiro mes de mandato após o golpe parlamentar recibido por Dilma Rousseff.

Convocadas polo Partido dos Traballadores e a Fronte Popular do Brasil, milleiros de persoas secundaron protestos ao longo do país para denunciar a ilexitimidade do Goberno de Temer, que este domingo fai o seu primeiro mes á fronte do Brasil, e o que consideran ataques a dereitos sociais e laborais. Nas últimas semanas saíron á luz denuncias e acusacións de corrupción por parte do presidente interino. Aliás, as persoas manifestantes censuran a reforma das pensións, o endurecemento dos dereitos das traballadores, a desvinculación dos orzamentos de educación e saúde, a criminalización dos movementos sociais e a supresión de programas de benestar. A principal mobilización transcorreu pola Avenida Paulista de Sao Paulo e contou coa presenza de Lula Da Silva, quen falou da posibilidade de se postular nas eleccións presidenciais de 2018. "Eles queren afundir a miña imaxe para que eu non poida ser candidato a presidente. Canto máis me provoquen, máis corro o risco de ser candidato a presidente".


Summary: Empeorou o estado do primeiro ministro británico, contaxiado de coronavirus.

O primeiro ministro britânico, Boris Johnson, foi ingresado nunha unidade de coidados intensivos do hospital St Tomas de Londres depois de empeorar os seus sintomas de covid-19, segundo informaron desde Downing Street. Algunhas horas antes, Johnson, de 55 anos, afirmaba a través de Twitter que estava "ben disposto" e en contacto coa súa equipa para xestionar a crise de saúde provocada pola COVID-19. O seu gabinete manifestou que Boris Johnson foi admitido nun hospital público de Londres por consello do seu médico, para estar baixo observación, debido a "sintomas persistentes" de COVID-19. O diário británico The Guardian di que Johnson está consciente e que a decisión de o transferir para os coidados intensivos foi tomada principalmente por "precaución", en caso do primeiro ministro precisar dun ventilador. O ministro de Asuntos Exteriores pasa agora a liderar temporalmente o Goberno británico. Dominic Raab é a escolla do propio Johnson para xestionar o Executivo e a crise nestes momentos nos que el non pode estar á fronte. No Reino Unido non existe a figura do vicepresidente.


Summary: A investigación para determinar as causas do sinistro ferroviario continúa aberta e con numerosas incógnitas aínda por despexar.

A Comisión de Investigación de Accidentes Ferroviarios, dependente do Ministerio de Fomento, está a dirixir a investigación do suceso en paralelo ás pesquisas xudiciais, a cargo do Xulgado de Instrución número dous do municipio pontevedrés. As chaves das indagacións pasan polo rexistro das caixas negras do tren –que foron extraídas poucas horas despois do sinistro, segundo confirmou o Tribunal Superior de Xustiza– así como das cámaras de seguridade da estación. Persoal de Renfe e Adif, apoiados por efectivos de bombeiros, traballaron durante a pasada noite para retirar os restos do tren. Está previsto que estas tarefas prosigan durante toda a fin de semana, aínda que este sábado xa se restabeleceu a circulación ferroviaria coa retirada da máquina da zona do sinistro. Pola súa banda, a Policía Xudicial continúa a reunir probas do suceso ao longo do percorrido co fin de reconstruír os feitos que levaron ao fatídico accidente. Cobran forza varias hipóteses, aínda que os investigadores insisten en que, nestes intres, resulta precipitado tirar conclusións definitivas sobre o acontecido. Que sabemos polo momento? Como informou o ministro de Fomento en funcións, Rafael Catalá, estábanse a realizar traballos de mantemento na liña principal que obrigaban o convoi a tomar unha vía secundaria e minorar no seu paso pola localidade. A tese do exceso de velocidade cobra forza perante as declaracións de vítimas e testemuñas do accidente, alimentada polas declaracións de Catalá. O titular de Fomento descartou que se tratara dun posíbel fallo do tren, que pasara con éxito as revisións, ou do maquinista falecido, que contaba coa preparación necesaria. Unhas declaracións que foron compartidas polo presidente de Comboios de Portugal, Manuel Queiró, que apuntou a "circunstancias anormais". Porén, ambos chamaron a non especular até coñecer o resultado das investigacións abertas. Fontes do sector aseguran que o tren contaba cun sistema Asfa básico, que emite avisos ao maquinista cando atravesa unha sinal Outras das incógnitas ten a ver co sistema de seguridade do tren Celta que realizaba a viaxe entre Vigo e Porto. Sábese que tiña instalado un sistema de seguridade coñecido como Asfa. Segundo fontes do sector ferroviario consultadas por Sermos, existen dous tipos de Asfa: o básico, que emite avisos que o maquinista ten que responder, e outro dixital, que actúa de forma autónoma se non hai resposta. En declaracións recollidas por Europa Press, o secretario do comité de Renfe en Pontevedra e maquinista da liña, Sergio Lloves, asegurou que o tren accidentado contaba co sistema Asfa básico. Tanto Catalá como Queiró certificaron que o persoal da liña coñecía os traballos de mantemento e o conseguinte cambio de agullas con redución da velocidade até os 30 quilómetros hora. O habitual é que o convoi pase sen minorar pola estación do Porriño, onde non realiza parada. A 500 metros do lugar do sinistro, unha sinal debía advertir deste cambio de agullas. Eliminar o paso a nivel, unha demanda recorrente O accidente reabriu unha reivindicación latente no Porriño. Os seus habitantes conviven desde hai cinco décadas cun paso a nivel que cruza o centro da localidade e que xa se cobrou vidas no pasado. A alcaldesa socialista, Eva García de la Torre, apuntaba neste sentido despois do sinistro. "Se tivese ocorrido de volta teríase producido unha auténtica carnizaría", asegurou. A escasos metros da estación encóntranse a praza de abastos municipal. O tren Celta pode alcanzar até os 120 quilómetros horas cando atravesa o núcleo urbano do Porriño. De feito, García de la Torre recordou que hai só un ano tiveron que pedir a Renfe e Adif que repararan as barreiras do paso a nivel. No mesmo sentido expresouse o BNG local, que "censurou os traballos de mellora que provocaron o aumento da velocidade do paso do tren" e reiterou as súas esixencias para a "a retirada do paso a nivel coa posta en marcha de forma urxente dun proxecto que contemple unha variante ferroviaria fóra do centro urbano". Solicitou ademais o inicio dunha comisión independente para investigar as causas do accidente. "Non tería que ter pasado" Os comités de Renfe e Adif realizaron este sábado pola mañá un acto en memoria das catro vítimas mortais do sinistro e que deixou medio centenar de persoas feridas. Gardaron cinco minutos de silencio na estación de Vigo-Guixar, de onde partiu o convoi. No acto, o propio Sergio Lloves mostrou a indignación do persoal ante un sinistro que considerou "non tería que ter pasado" e asegurou que están "cansos de que sucedan estas cousas".


Summary: A Asociación pola Defensa da Ría atribúe que non se renove a concesión da cloreira á mobilización e presión social.

A Asociación Pola Defensa da Ría (APDR) parabenízase polo anuncio do feche de Elnosa para o 29 de xullo. O colectivo, que mantén certa cautela ao respecto até que se coñeza a decisión de firme de non renovar a prórroga á cloreira, considera que o fechamento "é froito da presión social que desde hai moito se vén mantendo na comarca pontevedresa". A APDR solicitou entrevistas co presidente do goberno español e os ministros con competencias ambientais para solicitarlles que dean "todos os pasos posíbeis para decretar a caducidade de Elnosa e tratar de deixar sen efecto a bochornosa prórroga concedida a Ence por Mariano Rajoy". O colectivo agarda que o feche definitivo da actividade de Elnosa en Lourizán, "ten que ser o primeiro paso para o peche definitivo do complexo ilegal e contaminante Ence-Elnosa".


Summary: Esta cuarta feira, 26 de marzo, persoal e poboación en xeral sairán de novo ás rúas na defensa da sanidade pública e contra os recortes en servizos, a privatización e os copagamentos. As marchas terán lugar en A Coruña, Ferrol, Santiago, Ribeira, Pontevedra, Vigo, Ourense, O Barco, Lugo e Burela.

CIG, CCOO, UGT, C-SIF, CESM e OMEGA convocan as mobilizacións que están apoiadas por distintos colectivos , entre eles, SOS Sanidade Pública, que convocan a profesionais e a poboación en xeral a deferenderen unha sanidade pública, gratuíta e universal As organizacións sindicais, agrupadas na Plataforma Sindical da Saúde, diante das afirmacións da Conselleira que defendían a eficiencia da sanidade privada, contrapuxeron o Informe Bloomberg desenvolvido por unha axencia estadounidense que valora como 5º o sistema sanitario español, e o informe da Comisión Europea que cuestiona a conveniencia ada colaboración do ámbito público e privado. Os sindicatos critican a política de privatización e recortes do PP "que pretende é atender as presións dos lobbys da sanidade privada". Segundo denunciaron, a Lei de Garantías e o Decreto de Xestión Clínica teñen a súa orixe na vontade de favorecer ás empresas privadas da saúde. Anunciaron tamén que non participarán no desenvolvemento do decreto de Xestión Clínica nin sequera na Comisión Técnica que se creou xa que as consecuencias serán "negativas e perversas". SOS Sanidade Pública "O decreto de xestión clínica con obxectivos exclusivamente de redución de gasto, as sucesivas privatizacións, a lei regresiva do aborto, a redución de persoal, o nepotismo desta Consellaría nos nomeamentos das xefaturas fan necesaria unha nova manifestación da cidadanía reclamando á Consellaría de Sanidade e á Xunta de Feijoo unha nova política sanitaria a favor da igualdade e de fortalecemento da sanidade pública", defenden desde SOS Sanidade Pública que animan a se manifestar a profesionais e poboacións, despois da folga dos días 9 e 10 de decembro. "A Xunta acaba de aprobar o decreto de xestión clínica sen cambios e rompendo unha posible negociación sindical. A cidadanía debe ter claro que o único obxectivo do PP é reducir o gasto, pase o que pase e aínda que supoña afectar á saúde da poboación galega", advirten, dunha situación na que destacan como últimas privatizacións o mantemento dos centros sanitarios e as centrais de esterilización, despois de xa ter afectado á central loxística de subministro e distribución de produtos do Sergas, á central de comunicacións ou á propia licitación do hospital de Vigo. Localidades e horarios das manifestacións -A Coruña: 20 horas, da Casa do Mar - Ferrol: 18:00 horas, de Fontenla Maristany - Santiago: 20:00 horas, da Praza Roxa - Ribeira: 20:00 horas do Centro de Saúde - Pontevedra: 20:00 horas, do Hospital Provincial - Vigo: 20:00 horas do Hospital Xeral - Ourense: 20:00 horas, do Pavillón dos Remedios - O Barco: 20:00 horas do Hospital Comarcal de Valdeorras - Lugo: 20:00 horas, do Edificio Multiusos da Xunta - Burela: 20:30 horas, do Hospital da Costa


Summary: Vixilias en varias cidades polos PAC deron inicio este luns a outra semana de mobilizacións na sanidade galega, con folga de dous días dos médicos da Atención Primaria na área viguesa, que foi secundada por máis do 90% segundo o comité, ou unha marcha de persoal eventual

A vixilia que este luns á noite levou a cabo persoal dos PAC en varias cidades deu inicio a outra semana de protestas na sanidade pública galega. Profesionais dos Puntos de Atención Continuada de todo o país concentráronse para lembrar que levan 18 meses mobilizados e máis de cinco de folga. Fixérono xusto antes de que este martes comezase outra, a dos médicos de Atención Primaria da área de Vigo, onde a dimisión dos xefes de servizo prendera a mecha definitiva do conflito sanitario. Persoal dos PAC deu inicio na noite do luns a unha semana de mobilizacións, con folga de dous días dos médicos de Atención Primaria en Vigo ou unha marcha de persoal eventual do SergasAutoorganizados na área viguesa tras amosar o seu rexeitamento á desconvocatoria dos paros que xa estaban previstos en abril en toda Galicia, compañeiros doutras áreas saen á rúa tamén estes días no seu apoio e contra a deterioración do sistema. Ao tempo, e na mesma xornada, o sindicato Prosagap manifestábase en Santiago na IV Marcha d@s Eventuais, en protesta pola precariedade e situación temporal que afecta maioritariamente a enfermería, que tinguiu de negro as últimas oposicións, pero que, advirten, é un problema "en todas as categorías". Foi na área sanitaria de Vigo tamén, en decembro de 2017, onde naceu o movemento PACs en Pé de Guerra que convocou as vixilias e que leva desde aquela denunciando "sobrecarga asistencial", a "conxelación" desde 2010 de complementos de festividade e nocturnidade ou un cómputo de xornada que "penaliza os períodos de baixa e permisos retribuídos". Persoal dos PAC denuncia que a Consellería é "un muro" que fai "oídos xordos" ás súas demandasFoi nese punto onde encallaron as negociacións co Sergas para pór fin a unha folga que non ten efectos reais sobre os pacientes ao ter uns servizos mínimos do 100%. Acadados moitos dos obxectivos na mobilización, o resultado da consulta feita entre o persoal foi o non á fin do paro e as críticas a unha Consellería que "é un muro" e fai "oídos xordos ás peticións dos traballadores en relación ao cómputo da xornada" que, din, "están avalados por sentencias favorables do TSXG", e "persiste nun regateo cos complementos conxelados". Mentres o persoal reclama unha xuntanza con Sanidade, esta responde lembrando que cumpriu con "nove das once reivindicacións" formuladas e que a suba retributiva acordada polo traballo nos festivos e domingos tradúcese, de media, en 2.000 euros anuais máis. Pero non é o único conflito que o Sergas afronta. O dos médicos de Atención Primaria leva meses e nin o último millonario plan presentado nin a negociación aberta no novo Consello Técnico frearon o malestar. Durante a mañá a folga foi "moi seguida", acadando máis do 90% de seguimento, segundo o comité de folga, aínda que o Sergas rebáixao a menos do 40%. En comparecencia pública, este comité insistiu en denunciar a "sobrecarga asistencial" e a deterioración da asistencia sanitaria, con cupos moi elevados e falta de medios. Ademais, advertiron de que o primeiro paso da Administración debería ser a dimisión do xerente da área sanitaria de Vigo, Félix Rubial, e que apoian a folga para toda Galicia o vindeiro 19 de xuño convocada pola Asemblea e Áreas Sanitarias. Os médicos en folga advirten de que é "imposible que o conflito se solucione se non dimite" o xerente da área sanitaria de Vigo"A xerencia dixo en público, tras a nosa dimisión, que faltabamos á verdade", explicaron os médicos en folga en rolda de prensa, para engadir que cren "imposible que o conflito, polo menos en Vigo, se solucione sen que dimitan". "Non imos negociar con esta xerencia; se queren tirar cara adiante, o primeiro que teñen que facer é marchar", insistiron tras lembrar que a postura "non é cousa dun grupiño" de profesionais, sneón "de todo o colectivo unido". Están chamados ao paro 540 facultativos baixo o lema Pola dignidade da Atención Primaria, cunhas 30.000 citas que poden verse afectadas nestes dous días e cuns servizos mínimos do 35% en medicina familiar e do 65% en pediatría. Convocada polos médicos en asemblea, CIG e O'Mega apoian a folga mentres outros sindicatos e colectivos agardan respostas inmediatas da Consellería. Houbo concentracións, tanto en Vigo como noutras localidades galegas, que seguirán nas vindeiras horas. A IV Marcha d@s Eventuais percorreu Santiago reclamando "condicións de traballo dignas" e "estabilidade": "Non somos os escravos de ninguén"Mentres os centros de saúde sufrían as primeiras consecuencias da folga na área de Vigo, en Santiago, unha marcha de persoal eventual do Sergas percorría as rúas contra a precariedade e en protesta pola situación de temporalidade e incerteza constante. "Conselleiro mentireiro" ou "Feijóo escoita, eventuais en loita" foron algunhas das proclamas dun colectivo que cre que "é o momento" de seguir coas reivindicacións agora que lograron colocalas "no debate" e despois do éxito e a repercusión das mobilizacións da enfermería en Silleda. "É a hora de insistir con máis forza, de deixar claro que merecemos unhas condicións de traballo dignas, que merecemos estabilidade, que merecemos que se nos trate en igualdade, que somos traballadores da sanidade pública e non os escravos de ninguén", di Prosagap, o sindicato convocante, que denunciou tamén o "secuestro" de prazas públicas da sanidade galega por parte da Xunta.


Aantiga estación de Cornes, que en 1873 fora partida e chegada da primeira liña ferroviaria da Galiza, foi escenario en 1898 dun grave enfrontamento entre a patronal e a clase traballadora de Santiago. A orixe do conflito foi a folga que se tiña declarado entre os traballadores do contratista Juan Bouzón Figueroa a mediados do mes de febreiro; o transfundo era a crecente implantación do movemento obreiro na cidade do apóstolo e as iniciativas dos patróns santiagueses para combatela, en alianza co aparello de poder da igrexa local. Os peóns tiñan reclamado un aumento de dous reais no seu minguado xornal e como a devandita petición non fora aceptada polo contratista, apoiado pola patronal compostelá, os peóns declararanse en folga nunha obra que estaba facendo na rúa do Vilar. Diante da negativa a ceder nas súas posicións, o conflito estendeuse aos canteiros do mesmo contratista e logo a outras obras doutros patróns e a outros sectores de traballo: nos inicios de marzo os carpinteiros sumáronse tamén á folga e a mediados dese mesmo mes tamén os ferreiros entraron en conflito, de tal xeito que nesa altura máis de 400 traballadores estaban en folga, paralizando boa parte da vida da cidade. O recrutamento de esquirois en Portugal A finais do mes de abril, por encargo da patronal, o propio Juan Bouzón foi a Pontevedra e Vigo para tentar recrutar obreiros, mais non lle foi posíbel conseguilo pois varios militantes sindicais tíñano seguido e informaran aos seus compañeiros da folga que mantiñan. Bouzón conseguiu burlalos en Vigo indo en coche até Portugal, mais cando retornou por Tui con quince traballadores portugueses que contratara, encontrouse novamente cos delegados composteláns que adiviñaran as súas intencións. Probabelmente estes deron aviso ao seus compañeiros de Santiago, pois no traxecto por tren que fixeron Bouzón e os operarios contratados, foron subindo en diversas estacións militantes obreiros que tentaban facer desistir aos obreiros portugueses de ir traballar para a patronal. A chegada á estación de Cornes na tarde do 29 de abril, unha multitude de xente estaba xa agardando a singular expedición e tamén se tiñan desprazado alí representantes da patronal e un dispositivo de axentes da policía e seis parellas da garda civil para protexer os patróns e os obreiros portugueses. Mais a chegada do tren acendeu os ánimos entre as persoas concentradas, que recibiron con asubíos, paus e lanzamento de pedras os patróns e quebrafolgas. A Garda Civil disparou tiros ao aire e dispersou a multitude, que malia todo perseguiu o coche de cabalos en que foron trasladados os obreiros portugueses, levando o confronto até as propias obras da universidade, onde os expedicionarios foron aloxados. Unha dura represión contra os folguistas O tumultuoso recibimento aos obreiros portugueses tivo importantes consecuencias. Malia que nos días seguintes as sociedades obreiras reafirmaron a súa actitude no mitin do 1º de maio, o certo é que a detención de cinco sindicalistas de relevo e o procesamento destes e outros 38 homes e mulleres da cidade, minguaron a resistencia obreira e remataron coa folga, primeiro entre os carpinteiros e ferreiros, despois no resto de sectores. Os republicanos José Lareo, Eusebio Alonso e Constantino Nogueira, o anarquista José Lamarca, e o socialista Manuel Díaz Romay estiveron varios meses no cárcere e só foron liberados no verán baixo o pagamento de fianzas que chegaron até as 2.500 pesetas. En marzo de 1899 tivo lugar na audiencia a vista para xulgar 43 persoas consideradas responsábeis de desordes públicos, lesións e danos, que foi seguido por numerosísimo público. Por dous días desfilaron polo estrado acusados, testemuñas e defensas, que deron a súa versión do acontecido e das responsabilidades que puideran existir. Malia que a folga fora eminentemente masculina, o certo é que a metade das persoas procesadas eran mulleres, pescadeiras, demandadeiras ou familiares dos folguistas, que tiñan participado nos feitos. Foi nelas nas que se fixaron boa parte das alegacións, que as acusaban de ter maior participación no lanzamento de pedras e nos insultos a patróns, esquirois e axentes da orde pública. Malia todo, ao fin da vista oral, o fiscal retirou a acusación contra a práctica totalidade das persoas acusadas e só mantivo a petición de dous meses de arresto para dous homes e dunha multa para dúas mulleres. A longo prazo os sucesos da estación de Cornes representaron un chanzo máis no avance do sindicalismo na cidade de Santiago. En adiante, as sociedades obreiras de Compostela tomaron conciencia do problema que representaba o recrutamento de traballadores portugueses e foi por iso que participaron de xeito destacado na iniciativa de pórse de acordo coa clase traballadora do norte de Portugal para estender o asociacionismo obreiro por toda aquela zona: nesa iniciativa estivo unha das bases da experiencia da Unión Galaico-Portuguesa, que entre 1901 e 1904 teceu lazos de solidariedade entre sociedades operarias a un e outro lado da fronteira


Summary: Lídia Senra e Xabier Pérez Dávila organizan unhas xornadas o 30 de marzo e o 6 de abril na Facultade de Filosofía da USC para tratar os sectores da enerxía, finanzas, terra, coidados, información e datos.

A eurodeputada Lídia Senra, en colaboración do economista Xabier Pérez Dávila, organiza no Salón de Actos da Facultade de Filosofía de USC as xornadas "A economía no século XXI", que terán lugar o 30 de marzo e o 6 de abril. Nestes coloquios participarán persoas expertas na materia chegadas de diferentes países que tentarán dar resposta á pregunta: é posíbel que a propiedade pública, social e común, substitúa a propiedade privada capitalista en sectores económicos clave como son as finanzas, a enerxía, a terra, os coidados, a información e os datos? A candidata de En Marea ás proximas eleccions europeas e o membro do Consello das Mareas critica que o neoliberalismo impuxo nas últimas décadas unha única política económica posíbel cuxas consecuencias son o aumento da explotación, o descenso dos salarios, a desigualdade crecente, a precarización do traballo e a aceleración da crise ecolóxica, entre outras. Senra e Dávila animan a asistir a todas aquelas persoas e colectivos que loitan por unha sociedade máis xusta e igualitaria e interesados no estudo da economía. Todos os coloquios están abertos ao público, sen necesidade de inscrición previa. Programa Sábado 30 de marzo: 9h.: inauguración 9:30h.: Enerxía: é posíbel a transición a un sistema descentralizado baseado en enerxías renovábeis? Da man de Margarita Mediavilla Pascual (Grupo de Enerxía, Economía e Dinámica de Sistemas da Universidade de Valladolid) e moderado por Xoán Doldán, decano da Facultade de Económicas da USC. 11:30h.: Propiedade da terra e soberanía alimentaria. Da man de Xoán Carlos Carreira Pérez (enxeñeiro agrónomo e profesor retirado da USC) e Marina dos Santos (Dirección Nacional do Movimento dos Trabalhadores Rurais Sem Terra) e moderado por Isabel Vilalba, secretaria xeral do Sindicato Labrego Galego. 16h.: Finanzas: privadas ou públicas. Da man de Ricardo G. Zaldívar (ex-coordenador de ATTAC no Estado español) e moderado por Adrián Dios, da Coordenadora de En Marea. 17:30h.: Economía de coidados: conceptos e debates. Da man de Mertxe Larrañaga Sarriegui (profesora de Economía Aplicada na Universidade do País Vasco) e moderado por Paula Vázquez Verao, deputada de En Marea no Parlamento Galego. Sábado 6 de abril: 10h.: Os nosos datos, son propiedade común? Da man de Ekaitz Cancela Rodríguez (autor do libro Despertar do soño tecnolóxico) e moderado por Lídia Senra. 11:30h.: Romper co consenso, planificación para unha economía socialista. Da man de William Paul Cockshott (profesor de Computing Science na Univesidade de Glasgow) e moderado por Xabier Pérez Dávila.


Summary: Blanca Pereira, Ainhoa Repáraz e Xela Martínez seguen a súa progresión no atletismo galego e unha proba, para a Federación deste deporte, son os resultados que conseguiron no Campionato de Europa Sub-18 que se está a desenvolver estes días na cidade de Xerusalén. Alén diso, onte este organismo comunicou o falecemento do que fora o seu presidente, Sergio Vázquez.

A Federación Galega de Atletismo cualificou de "excelentes e tremendamente esperanzadoras" as actuacións das tres representantes da Galiza no Campionato de Europa Sub-18 que se está a desenvolver estes días na cidade de Xerusalén. Blanca Pereira, Ainhoa Repáraz e Xela Martínez partían dunha moi boa tempada levada a cabo nas súas distintas modalidades e que as fixo merecedoras de estar tomando parte neste campionato continental. Ainhoa Repáraz, Xela Martínez e Blanca Pereira Ainhoa Repáraz, a revelación da velocidade galega, acudía a esta cita logo de conseguir recentemente o Campionato de España Sub-18 dos 100 metros e de lograr os récords da Galiza tanto nos 100 metros como nos 200 metros. Xela Martínez racha a marca de 2000 metros obstáculos Con esas credenciais tomaba parte nas semifinais nas que volvía a estabelecer unha marca con 11.58 malia que desta vez cun vento superior de +3,1 e que precederon a unha final onde a piques estivo de lograr o metal de bronce logo de rematar cun rexistro oficial de 11.61 a tan só tres centésimas do metal. Xela Martínez, pola súa parte, viña co título e co récord de España na proba dos 3.000 metros obstáculos de 6:30.31 logrados o pasado día 18 de xuño en Xerez. A nova e prometedora corredora da Atlética Lucense competiu en Xerusalén na primeira semifinal o día 4 de xuño que lle daría o pase para a final cun tempo de 6:54.36. Dous días despois e xa na derradeira proba, lograba unha novena posición cun rexistro oficial de 6:57.65 logo dunha carreira moi valente na que a temperatura e a adaptación a un clima tan distinto ao noso fixo que non puidese competir como nela é habitual. Pola súa parte, Blanca Pereira, a lanzadora de martelo do Ourense Atletismo que viña de lograr o campionato estatal de lanzamentos longos no mes de abril en Cáceres con 63.24 metros, neste campionato lanzaba na serie clasificatoria até os 61.89 metros que a deixaban nun cuarto lugar con acceso directo a disputar toda unha final ao lado das mellores especialistas europeas. Historia inacabada do deporte galego: "Un futuro aberto" Xa na mesma, e lastrada sen dúbidas polos seus dous primeiros lanzamentos nulos, lanzaba até os 57.89 metros, que a deixaban sen mellora pero coa sensación de poder facer moito máis. Loito polo falecemento de Sergio Vázquez Alén desta nova, onte mesmo a última hora, a Federación notificou a través dun comunicado o falecemento de Sergio Vázquez, que fora deportista e Presidente da Federación Galega de Atletismo desde 1984 até 2006.


Summary: O sol de xullo aviva as ganas de lecer, folgar e troular. E para gozar ao máximo do bo tempo, Nós Diario publica Máis, o caderno de verán para sacar o mellor partido a esta época do ano. Coñece as mellores receitas, a axenda dos festivais e as lecturas imprescindíbeis deste verán con Nós Diario.

A partir do 1 de xullo e até o 31 de agosto Nós Diario achega o caderno Máis, oito páxinas ao día, de terza feira a sábado, para non perder o máis importante da oferta cultural na Galiza, descubrir os mellores plans para gozar ao máximo deste período estival e saber cales son as lecturas, filmes ou cancións imprescindíbeis deste verán. As sinaturas dos escritores Carlos Callón e Marica Campo, do gaiteiro Bieito Romero e do Cascarelo acompañarán as lectoras e lectores ao longo da semana nun caderno coordinado pola xornalista Marta García Márquez. Ríos, natureza e bo apetito Despois de que o ano pasado o cadeno 'Máis' nos achegase as mellores praias nas que desfrutar deste período estival, este verán é a quenda dos ríos coa sección 'Máis Pozas', no que daremos a coñecer espazos naturais dos principais ríos galegos nos que pasar un bo rato sós ou ben acompañados. E como non hai gozar sen rillar, Martola achegará cada día unha receita para deleitar o padal con doces e salgados de doada preparación. Música, cinema e libros Nas páxinas centrais do caderno atoparanse completas reportaxes sobre os mellores eventos do verán. O primeiro número ofrecerá unha panorámica do Centro de Interpretación do Medio Mariño (CIMM), situado no concello de Cabanas. No espazo de recomendacións cada día debullarase un libro, filme ou evento que sorprenderá pola súa calidade e contido. Ademais, na sección O verán de... persoas representativas do mundo cultural, artístico e social do país desvelarán os seus máis gardados segredos, recomendando un lugar, praia, parque, restaurante, cantina... que marcaron o seu verán e que lle aconsellan con paixón á lectora e lector para que o visite. De terza feira a sábado, Máis, máis verán con Nós Diario.