Summary: É o prazo que dá o TSXG en resposta a un requerimento da CIG-Ensino e da Mesa. Para ambos colectivos, o único xeito de acatar o fallo é derrogar o decreto plurilingüe. O Superior galego advirte que da desobediencia derivarán multas ou responsabilidades penais.

Un mes. É o prazo "improrrogábel" que o Tribunal Superior de Xustiza de Galiza lle dá ao Goberno galego para acatar a sentenza ditada o 21 de novembro de 2012 en que anulaba dous artigos do decreto plurilingüe que regula a presenza do galego nas aulas. En resposta ao requerimento interposto pola Mesa pola Normalización e CIG-Ensino, o Superior galego recoñece non ter constancia de que a devandita sentenza estea a ser asumida pola consellaría de Educación, que aínda neste curso realizou unha consulta ás familias para coñecer a lingua en que querían escolarizar as crianzas, consulta que aquela sentenza declarou ilegal até seis veces, noutras tantas respostas a sindicatos e colectivos pola lingua, mais tamén ao desestimar o recurso interposto polo grupo Galicia Bilingüe. Multas e responsabilidade penal Por todo o anterior, o TSXG ordena no seu auto a "execución forzosa" daquela resolución e deixa claro que, no caso de que a desobediencia do Executivo galego persista, imporanse multas que poden ir dos 150 até os 1.500 euros, así como a exixencia de responsabilidade penal que corresponda "ás autoridades, funcionarios ou axentes". Anulados os artigos "que mataron o decreto do plurilingüismo" Daquela, o mesmo tribunal considerou na súa resolución que non cómpre unha consulta ás familias para escoller a lingua vehicular do ensino en Infantil e anulou os dous artigos (o 5.2 e o 12.3) que, en palabras do presidente da Mesa, Carlos Callón, "mataron o núcleo do decreto do plurilingüismo". Para alén de anular a consulta ás familias que a consellaría de Educación realizou hai dous anos, o Superior galego recoñece o principio pedagóxico que fora negado pola Xunta: que as crianzas empreguen o noso idioma en máis materias que Lingua e Literatura galega. Rexeitou así a disposición que sinalaba que o uso do galego non era obrigatorio nas aulas. Contra unha "pseudoconsulta fraudulenta" e declarada ilegal "Reclamamos que a consellaría non persista na súa actitude, que é chulescamente ilegal e canallescamente incívica", espetou Callón durante a rolda de imprensa que a Mesa deu conxuntamente co sindicato CIG-Ensino, representado polo seu secretario xeral, Anxo Louzao. Desde a asociación en defensa da lingua subliñaron que a enquisa ás familias é "unha pseudoconsulta de escoja usted, pero escoja castellano". Aliás, considérana "fraudulenta" porque non se fixeron públicos os resultados, polo que "o único que se pode concluír é que está pensada para varrer o galego das aulas". Louzao: "O ideal sería a inmersión lingüística en galego, mais é moi difícil" De seguido, Anxo Louzao valorou que "o auto vén sinalar que estamos perante unha consellaría empecinada en perseguir o galego para que deixe de ser lingua de uso e sexa lingua de museo". Ao igual que fixera Callón, considerou Louzao que a única saída que a Xunta ten para acatar esta obriga do TSXG "é derrogar o decreto do mal chamado plurilingüismo e aprobar outro novo que parta do consenso", recuperando entrementres os mínimos estabelecidos no Plan xeral de Normalización. Por derradeiro, Louzao pediu o cesamento de Jesús Vázquez por "insubmiso" e adiantou que "o ideal sería unha norma de inmersión lingüística en galego, mais sabemos que iso é difícil". Cómpre sinalar que tamén Queremos Galego reclamou o cumprimento do fallo, mais non recibiu aínda resposta do TSXG. A Xunta dispón de cinco días para recorrer o auto do TSXG.


Summary: Twitter é xa un escenario máis do debate político. En Anova, o crítico Eyré e o oficialista Antón Sánchez tiveron onte un pequeno intercambio na rede sobre as alianzas da organización.

Antón Sánchez subiu ao twitter un enlace coa información de Europa Press sobre a valoración que a dirección de Anova fai dos resultados das eleccións europeas, marcadas por certa sensación de estancamento da organización liderada por Beiras e pola irrupción no seu espazo eleitoral de Podemos. O chío de Sánchez foi respondido por Luís Eyré, unha das voces máis autorizadas do sector crítico de Anova. #tardepiastes Eyré, coñecido como Palleiro, díxolle literalmente ao palamentar de Anova: "Podemos quería ir con Anova, aceptaba a auto-organización nacional, papeleta galega Anova, pero foi co PCE". E logo engadiu o hashtag #tardepiastes. A reacción de Sánchez foi escueta: "A traballar", retrucou a Eyré. No referendo interno realizado en Anova para determinar a política de alianzas cara ás europeas, o sector crítico -constituído agora no que denominan "Os nacionalistas de Anova"- defendeu a opción de ir con soberanistas de esquerda e/ou coa esquerda rupturista española, en referencia a Podemos. Esa opción era a maioritaria na organización até que, no último momento, Beiras abandonou ao grupo nucleado arredor de Eyré e de Mario López Rico e se aliñou co sector liderado por Martiño Noriega e o próprio Antón Sánchez. O movimento deu a vitoria aos partidarios de ir cara á unha maior converxencia con Esquerda Unida.


Summary: Esta terza feira transcendeu que o xuíz vén de citar ao alcalde de Ourense, que declarará en calidade de investigado pola querela que se lle interpuxo. O líder de Democracia Ourensá (DO) di non estar preocupado e fai unha brincadeira polo día no que se presentará nos xulgados, o próximo 28 de decembro, Día dos Inocentes.

Gonzalo Pérez Xácome comparecerá ante a Xustiza, en calidade de investigado por presunta malversación de fondos públicos, o próximo 28 de decembro. A citación do titular do Xulgado de Instrución número 2 de Ourense transcendeu hoxe, pero ante esa declaración que pasa a formar parte da axenda, o alcalde de Ourense, asegura non estar preocupado. A investigación partiu dunha denuncia anónima a partir da que se comezou a analizar a xestión de case 100.000 euros do partido Democracia Ourensá (DO), que lidera Pérez Xácome. A querela admitiuse a trámite e o maxistrado responsábel do caso tomou como referencia dous cheques de 20.000 e 30.000 euros retirados a nome do tamén rexedor de Ourense, cheques sobre os que terá que explicar se foron a parar a gastos da formación ou non. Aliás, o Ministerio Público analiza pagos do grupo municipal supostamente destinados a sufragar a licenza do espazo televisión de Auria TV, a televisión propiedade do propio Gonzalo Pérez Xácome. Antes de chegar á Alcaldía Con todo, os feitos que se investigan producíronse entre os anos 2015 e 2018 cando o actual rexedor municipal aínda era concelleiro da oposición na corporación municipal. A nova de que a Fiscalía presentara unha querela contra o rexedor municipal por estes feitos coñeceuse a finais do pasado outubro e nada máis sabelo o alcalde rexeitou facer declaracións aos medios. No entanto, si falou a través das redes sociais garantindo a súa "preocupación cero" por considerar que se trata dunha "denuncia sen base" que quedaría "en nada". "Confianza cega en que a xustiza poña outra vez as cousas no seu sitio. Seguimos loitando por transformar a cidade", dicía. Agora que recibiu a chamada para declarar, regresou aos seus perfís públicos para sinalar: "Cítanme ao xulgado o 28 de decembro? Agardo que a miña declaración non a tomen como unha inocentada".


Summary: Daniel Chapela asume a dirección da revista literaria entre as críticas dunha parte do actual consello de redacción.

A Xunta da Galiza vén de substituír o director da revista Dorna, Expresión Poética Galega, Ramón Lorenzo, polo actual coordinador do PP de Cultura, Daniel Chapela, designado por Alfonso Rueda despois de asumir a presidencia do partido na Galiza. Chapela, natural de Bueu e responsábel da área de cultura no organigrama do PP, asume a dirección da publicación, que Lorenzo ocupou durante case dez anos. A revista está ligada ao departamento de Filoloxía Galega da Universidade de Santiago (USC) e depende directamente da Cátedra de Lingüística e Literatura Galega. Ademais, conta co sustento económico da Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta. Neste sentido, Nós Diario tivo acceso a unha carta na que varias persoas integrantes do consello de redacción mostran o seu rexeitamento ao nomeamento de Chapela como novo director de Dorna e anuncian a súa saída "desta revista referencial e querida". "Na xornada de onte, 10 de outubro, fomos coñecedores de que se efectuou un cambio de director" do que non foran "informados" con anterioridade, salientan na súa carta. Cambios no consello de redacción O escrito prosegue e os autores explican que o propio Daniel Chapela lles comunicou que "este relevo virá tamén acompañado de novas incorporacións ao consello de redacción", escollidas pola Xunta. "A pesar de sermos convidados a continuar facendo parte da revista, entendemos que o noso ciclo aquí chegou á súa fin", manifestan os xa ex integrantes do consello de redacción da revista literaria. Estes conclúen a súa carta cargando contra a nova dirección de Dorna e contra o Goberno galego, xa que aseguran "non poder compartir nin o proceder das partes implicadas, nin o trato recibido a respecto desta mudanza". Fontes consultadas por Nós Diario denuncian que, "aínda que están comezando a dimitir autoras e autores, a realidade é que [a Xunta] ten a dirección e unha nova redacción".


Summary: Audiencia Nacional tombou o ERE da pesqueira que despediu 101 traballador@s en Galiza. Falamos con Miguel García, delegado da CIG, da sentenza e destes meses de mobilizacións.

A Audiencia Nacional española declarou nulo o Expediente de Regulación de Emprego (ERE) extintivo que supuxo o despedimento da práctica totalidade do cadro de persoal da empresa galega Freiremar, a cuarta pesqueira do Estado español. A decisión supuxo o despedimento no conxunto do Estado de 300 traballadores, 101 deles en Galiza. A resolución xudicial establece que as negociacións foron "de mala fe" e que a información económica facilitada pola dirección foi "escasa e incompleta". E estabelece a readmisión dos traballadores e traballadoras. - Agardabades unha sentenza tan 'favorábel' da Audiencia Nacional? - Pois si. Xa desde o momento en que acabou o período de negociacións tiñamos esperanza na vía xudicial. Foi moi importante a cuestión de que ficase demostrada a existencia de irregularidades no grupo de empresas, que estabamos nun grupo que non só de adicaba ao peixe e que aí había todo un sarillo de firmas adicadas a outras cuestións, inmobiliarias... "Non sabemos nin o que pensa a empresa porque non se puxo en contacto con nós, non sabemos nin se pensan en recorrer a sentenza" Eu penso que procuraban un despedimento colectivo, botarnos a todos. Hai tres anos tomaron o mando da empresa os fillos e estaban interesados noutra cousa e non no peixe precisamente. - A resolución da Audiencia Nacional fala ben clariño de readmisión dos e das traballadoras... - Esa foi sempre a nosa intención desde o primeiro momento, volver traballar. Mais sendo realistas...é difícil. A factoría, a maquinaria,... levan un ano paradas; descoñecemos se hai materia prima para volver poñernos en marcha...Non sabemos nin o que pensa a empresa porque non se puxo en contacto con nós, non sabemos nin se pensan en recorrer a sentenza. Para a vindeira semana tentaremos ter unha conversa co administrador concursal. - Como se chegou a esta situación no que era a cuarta pesqueira no Estado español, con factorías en diversas zonas, frota propia? - Como xa dixen antes, creo que a esa situación chegouse a propósito por parte da dirección da empresa a base de ir descapitalizando, de deixar ir clientes importantes... Un exemplo, nós servíamos a varias prisións en Galiza, contratos de algúns millóns de euros. E dun ano para outro deixaron de se presentar ao concurso. Dun día para outro dísenos (e sen información ningunha de por que) que non imos seguir servindo a unha importante cadea... Non entendiamos nada. Creo que aos propietarios non lles interesaba nada a fase de elaboración do peixe e que só querían pescar e vender, que é o que dá diñeiro. - Durante todos estes meses o cadro de persoal mantivo unha dinámica de mobilizacións, de unidade... Foi algo moi importante. Nos primeiros dous meses eran concentracións e manifestacións constantes ante a empresa, xuntanzas e reunións con institucións, ir a Inspección de Traballo... Logramos que este conflito tivese relevancia. E iso é importante porque eramos 90 despedidos e esa cifra non é tan grande nestes tempos, hai moitas empresas nesa situación. Mais logramos que os medios nos prestasen atención. Tamén é certo que a empresa, ao botarnos á rúa e sen nos pagar un peso, non deixaba ningunha outra vía que a mobilización. E aí estivemos todos unidos.


Summary: O ministerio de Fomento habilitou un departamento nas instalacións que Renfe ten na avenida Ciudad de Barcelona e informa de que, para alén de procuraren axuda médica, tamén se lles dispensará atención psicolóxica

A través do teléfono 900 101 660 ou en persoa, nunha oficina creada a pé feito para atender as vítimas do accidente ferroviario de Angrois e que o ministerio de Fomento vén de abrir... en Madrid. Segundo informa Renfe nun breve comunicado, o departamento que dirixe Ana Pastor habilitou a ofina nas instalacións que a empresa pública posúe no número 6 da avenida Ciudad de Barcelona, primeiro andar. Para alén de lles prestar atención médica, Fomento anuncia que @s afectad@s "de maneira directa ou indirecta" que requiran axuda psicolóxica poderán desprazarse tamén até estas dependencias.


Summary: No 40º aniversario do seu asasinato distintos actos de homenaxe recordaron a figura do de Imo.

O 12 de agosto de 1975 era abatido a tiros Ramón Reboiras Noia, unha das figuras máis emblemáticas da historia recente de Galiza. Militante nacionalista, quen partillou militancia con el lémbrao "como unha persoa nada dogmática, moi flexíbel, dialogante, que sempre buscaba alternativas, solucións", mais tamén como unha persoa que tiña "unha idea moi clara", que facía falta "ter movementos organizados", a comezar polo obreiro. Após 40 anos do seu asasinato na rúa da Terra en Ferrol a mans da Brigada político-social franquista, diversas organizacións e colectivos desenvolveron actos de lembranza e homenaxe naquela rúa ferrolá mais tamén no cemiterio no que repousan os seus restos en Dodro. A Unión do Povo Galego (UPG) volveu ao portal 27, coma cada ano desde a súa morte, para depositar un ramo de cravos onde caeu o corpo de Reboiras. O secretario xeral do partido, Néstor Rego, lembrou na súa posterior intervención política non só a Reboiras senón a aquelas persoas que "o acompañaban no fatídico día en que foi asasinado", das que "foron presas nas horas seguintes e o de todos aqueles que tiveron que fuxir da represión e coller o camiño do exilio". Rego reivindicou a vixenica do pensamento de Reboiras e reafirmou o "compromiso firme" da formación "á causa pola que deu a súa vida, a da construción dunha Patria libre e sen explotación". "Temos a certeza de que a Galiza libre e próspera que queremos será realidade mais cedo do que tarde. Mais temos de creala nós, coas nosas mans, conquistando a independencia nacional e constituíndo o noso propio Estado soberano, a República da Galiza", enfatizou o secretario xeral da UPG quen reafirmou a "cohesión" do seu partido coas "posicións e propostas" lanzadas polo BNG no marco do contexto político que atinxe hoxe Galiza. Para alén da rúa da Terra tamén o cemiterio de Imo acolleu senllas ofrendas florais e actos políticos de homenaxe da man da Confederación Intersindical Galega (CIG) e do Movemento Galego ao Socialismo. Neste último, a música de Mini e Mero e a poesía entrelazáronse para lembrar a vixencia do pensamento e loita de Moncho Reboiras. Corenta anos despois do asasinato do militante nacionalista as rúas volveron recoller a súa imaxe para a proxectar no futuro.


Summary: O sindicato nacionalista analiza as mudanzas que vén de incluír o Goberno español na lexislación e afirma que, por exemplo, impoñen negociacións centralistas onde hai varios centros de traballo, favorece ás multinacionais estranxeiras ou volve limitar o cobro de prestacións por desemprego.

Pola porta de atrás, no que moit@s consideran unha práctica habitual do PP, o consello de ministros da semana pasada aprobou o Real Decreto-Lei (RD-L 11/2013) que aplica cambios sobre a Reforma Laboral que o Executivo cualifica de "melloras técnicas" pero que para a CIG "veñen a ser unha nova volta de torca contra a clase traballadora que deterioran aínda máis os seus dereitos". Segundo Luís Burgos, do Gabinete Técnico da central nacionalista, "en primeiro lugar, para negociar os EREs, as medidas de mobilidade xeográfica ou de modificacións substanciais, constituirase só unha mesa negociadora, aínda que afecte a varios centros de traballo. Así forzan unha negociación centralizada e centralista, facilitando a integración, en caso de acordo, dun centro de traballo rebelde, por exemplo, porque a CIG é maioritaria". Por outra banda, desde o sindicato tamén alertan de que "cando se trate dun despedimento colectivo dunha empresa pertencente a un grupo, só terá que presentar as contas consolidadas cando a sociedade dominante ou principal teña o seu domicilio no Estado español, o que favorece ás multinacionais estranxeiras". Por último, as mudanzas na xa moi protestada Reforma Laboral "unicamente poderán ser declarados nulos se non houbo período de consultas, non se entregou a documentación legalmente prevista ou vulneráronse dereitos fundamentais. As empresas saben agora que negociar de mala fe non pode ser sancionado polo xuíz coa nulidade e, ademais, que un despedimento colectivo que non cumpra as causas económicas, produtivas ou organizativas alegadas poderá ser declarado improcedente pero non nulo". Ademais, segundo a CIG, o Goberno español aprobou "limitacións na posibilidade de reclamar individualmente contra os despedimentos colectivos e cuestións relativas ao desemprego, de forma que se estás en paro e saes máis de 15 días ao estranxeiro, perdes a prestación. Porén, establécese como suposto de suspensión da prestación a estancia no estranxeiro ate un período de 90 días, ou ben o traslado de residencia ate 12 meses, para a busca de traballo, que ven sendo unha medida de fomento da emigración".


Summary: Representantes de Syriza e a Front de Gauche, canda o eurodeputado de IU –Willy Meyer, participaron dun Encontro Internacional organizado pola Alternativa Galega de Esquerda na Coruña.

Esta sexta feira a Alternativa Galega de Esquerda recibiu o apoio de representantes de forzas políticas da esquerda europea. No Encontro Internacional organizado por AGE na Coruña participaron, ademais de Beiras e Yolanda Díaz, José Cordón da francesa Front de Gauche --que na segunda volta das presidencias deu soporte ao socialista Hollande--, Stavros Karagkounis da grega Syriza e o eurodeputado de Izquierda Unida, Willy Meyer. Tanto a Front de Gauche como Syriza son forzas de vello aliadas de Izquierda Unida. Ambas fan parte --no caso da FG dous dos partidos que a integran, PE e PCF-- do Partido da Esquerda Europea, unha coalición de partidos de esquerda da que Maite Mola, do Partido Comunista de España, é vicepresidenta e coordinadora política. De aí que non causase sorpresa a complicidade exhibida no encontro, no que o representante de Syriza cualificou a coalición entre EU e Anova como exemplar chegando a afirmar que "se en Grecia dicimos que o cambio en Europa comeza no sur, na península dicimos que o cambio comeza no norte". Karagkounis puxo de relevo a importancia dos comicios do 21-O. Importancia que transcendería das nosas fronteiras, xa que na súa opinión "se Galiza di non [ás políticas de austeridade] a mensaxe estenderase a toda Europa" José Cordón amosouse certo de que a "esquerda alternativa, social e ecolóxica" recollerá grandes éxitos, sinalando "o respecto da soberanía popular" como o alicerce sobre o que debería principiar a "refundación" de Europa. Pola súa banda, Yolanda Díaz afirmou sentir orgullosa de que algúns medios de comunicación se referisen a AGE como a "Syriza galega" e defendeu a necesidade dunha fronte social para "derrocar aos poderes oligárquicos europeos que queren obrigar ao pobo ao suicidio". Xosé Manuel Beiras denunciou na súa intervención que "Feijóo, Rajoy e Merkel son parte dun problema común que precisa dunha unión internacionalizada".


Summary: O presidente da Xunta rexeitou até en 6 ocasións esclarecer a súa relación con 'Pachi' Lucas cando lle preguntou a imprensa.

As roldas de imprensa posteriores aos Consellos da Xunta acostuman ter maior interese polas cuestións de actualidade que polos anuncios do xefe do executivo. E esta quinta feira (30 de outubro), aínda máis. Após coñecerse a estreita relación que une a Alberto Núñez Feijóo con Pachi Lucas, os medios de comunicación dirixiron as súas preguntas cara ao líder do goberno galego para esclarecer que grao de amizade posúen e, sobre todo, a que se deben as mensaxes de texto en que Pachi Lucas aseguraba que Feijóo sería "chave" no encerramento dalgúns dos contactos que mantivo o 'conseguidor' da Operación Zeta con altos cargos do PP e da Xunta. Porén, embora foi inquirido até en 6 ocasións por diversos medios, Núñez Feijóo, non contestou e limitouse a afirmar que "a efectos de sumarios non hai amigos nen inimigos, dáme exactamente igual quen estea na investigación. Non hai diferenciación entre uns e outros, non hai distinción coas leis". Mais o xefe do executivo non explicou se coas súas aseveracións se refería ao seu amigo Pachi Lucas ou ao militante de Alianza Popular e do Partido Popular, Gerardo Crespo. Ou aos dous. Feijóo di que a mensaxe de texto na que 'Pachi' Lucas o sinala como "chave" está "manipulada" Iso si, Feijóo deixou caer nas súas declaracións que segundo lle "contaron" --non especificou quen-- a mensaxe na que sae nomeado como "chave" e que aparecen recollidas no sumario da Operación Zeta, podería estar "manipulada", argüíndo que faltarían por dar conta de folios intermedios da investigación. O PP víralle as costas a Crespo Alberto Núñez Feijóo desmárcase así de calquera indicio que poida mesturar con algunha das persoas que aparecen na trama e que estarían supostamente involucradas nun caso de fraude vencellado a 20 millóns de euros públicos procedentes da administración que goberna. De igual maneira actuou a conselleira de Traballo na sesión parlamentar do 29 de outubro. Beatriz Mato dixo que tanto Crespo como @s demais persoas investigadas "enganáronnos a todos". Un engano que tería ocultado mesmo sendo un activo militante do Partido Popular e con anterioridade de AP. "Desde os 18 anos" aclarou o propio Crespo nunha entrevista concedida ao diario La Opinión da Coruña. Na súa conversa, Gerardo Crespo desvela que lles fixo "favores a moitos", en relación con altos cargos do Partido Popular que, agora, lle viran as costas. Neste senso afirma sentirse traizoado pola dirección do seu partido e lamenta que desde a Xunta non "rebata" aquelas voces que negan a execución dos cursos de formación polos que percibiu máis de 20 millóns de euros públicos. "Fan uns controis tan exhaustivos que en Galiza é imposíbel que ninguén faga un curso falso de formación", afirma. Porén, Crespo sinala que o goberno galego tenta "salvar o seu pelexo" polo que tería cancelado xa en xaneiro de 2014 "uns programas integrais de emprego" que lle foran adxudicados, logo de coñeceren que a policía estaba a investigar a Crespo e outros imputados na Operación Z. "Impórtalles un cogombro o prestixio da Xunta e o noso con tal de salvar o seu pelexo", acrecenta. Asemade, di ter "probas" de que o executivo de Núñez Feijóo era coñecedor das investigacións desde xaneiro deste ano. Crespo advirte: "A xuíza vaino saber todo" Mais a cousa non fica aí. Após virárenlle as costas desde o seu partido, Gerardo Crespo está decidido a falar de tod@s. Tamén de Carlos Negreira, alcalde da Coruña, de quen di xunto con outr@s líderes políticos que son "uns indesexábeis". A respeito dunha hipotética financiación ilegal do Partido Popular através das súas empresas, Gerardo Crespo rexeita responder á pregunta e di que o aclarará "meridianamente" e "transparentemente" diante da Xustiza. "Mais que fique claro, que todo o mundo saiba, que a xuíza o vai saber todo", sentencia. Será unha advertencia?


Summary: Ás 9.16 horas ficaron constituídas as 3.955 mesas electorais distribuídas ao longo da Galiza. Son máis de 11.800 as persoas que as compoñen para participaren nas eleccións municipais e europeas.

Segundo a Delegación do Goberno, ás 9.16 horas ficaran constituídas as 3.955 mesas electorais distribuídas ao longo da Galiza con máis de 11.800 integrantes que as forman. A última en se constituír foi a Casa Reitoral Padres Capuchinos de Vigo que, en consecuencia, ficará aberta até as 20.16 horas. Outra das incidencias rexistrouse na parroquia de Brandía, en Compostela, onde un colexio amenceu coa fechadura bloqueada. Porén, isto non impediu que abrise ás 9 horas. O delegado do Goberno español na Galiza, Javier Losada, salientou a "total normalidade" coa que se iniciou esta dupla xornada electoral. Este domingo están chamadas a votaren na Galiza 2.248.635 persoas que elixirán os 3.721 edís de 313 concellos. O censo das europeas ascende a 2.705.842 persoas. Neste caso poderán elixir as 54 deputadas e deputados do Estado español, pois a circunscrición é estatal, única.


Summary: É moi doado sentar arredor dunha mesa e facer un paripé deses que semelle que facemos, sacar a foto e contalo diante dun micrófono ou das cámaras. O difícil, e o menos cómodo e implicarse de verdade. Tentar coñecer a realidade que están a vivir as vítimas, os nenos e nenas, vítimas tamén, para os que sobrevivir cada día e como xogar a ruleta rusa.

Dicía o Delegado do Goberno non hai moitos días, nunhas declaracións aos medios, que o sistema contra a violencia de xénero funciona. Fixo esta optimista aseveración xusto cando nos informaron de que o Servizo de Atención Psicolóxica as vítimas nos xulgados fora suprimido e nunha fin de semana na que aconteceron dous novos casos de violencia machista, un deles con unha muller asasinada, algo que, por desgraza, xa é cotián. Deixando aparte o feito de que o mencionado servizo non era para tirar foguetes, xa que as sesións coas que as mulleres maltratadas contaban eran mínimas e xa se sabía, ademais, que nacera con data de caducidade, cando a semana comezou, a Xunta rectificou e anunciou que ía dotar de novo aos xulgados das cidades galegas con sete psicólogos, é dicir, un para cada unha,e, ademais, valoraban a posibilidade de incentivar aos funcionarios encargados de atender as vítimas con un complemento económico, e cito textualmente "por objetivos ligados al trabajo en esta materia" de entre cincuenta ou cen euros, dependendo de que xulgado se tratase. Unha de dúas. Ou eu son parva, que pode ser, ou, de novo, as vítimas de violencia machista se nos toma por idiotas e se nos da, ademais, o tratamento de simples mercadorías, porque, de non ser así, que alguén me explique de que vai isto. E preciso incentivar ao persoal para que as mulleres maltratadas conten coa atención que merecen?. Que vai pasar a partir de agora, van pelexar entre os funcionarios para ver quen acapara mais vítimas co fin de acadar as prebendas ofrecidas?. De traca! A partir de agora, polo que se ve, de prosperar esta iniciativa, a violencia de xénero será, polo visto, tratada nos xulgados como unha campaña mais de márketing, ao mais puro estilo de venda de telefonía, seguros ou compañía eléctrica. Todo un exemplo de empatía e de sensibilidade, si señor! Porque está moi ben que se tente resolver un conflito laboral como o que se está a dar nos xulgados, pero xa é o colmo utilizar as vítimas de violencia de xénero como "cebo" para acadar tal resolución. Non soamente non nos axudan, senón que nos utilizan descaradamente e sen o mais mínimo rubor. Somos, reiteradamente, rebaixadas e ofendidas. Por outra banda, estamos a ver como a violencia de xénero, por moito que algunhas estatísticas desas que as institucións e demais organismos competentes na materia fan chegar aos medios de comunicación para demostrar o seu bo facer digan o contrario, está, de día en día, mais normalizada na nosa sociedade, e cada vez que se da un asasinato machista é asumido con maior naturalidade e non se lle da mais importancia que o que dura o comentario na barra do bar ou na rúa. Que se lle conceda a unha muller maltratada a credibilidade a que ten todo o dereito, que sexa tratada coa sensibilidade que a súa tremenda situación require e que non se minimice o seu medo e se lle dea, porén, a protección que precisa, é toda unha odisea. É o pan noso de cada día, e as que traballamos coas vítimas sabémolo ben, que, en non poucos casos, cando a muller, desesperada, acude a denunciar, e relata, xa non só o episodio que a levou a esa comisaría, senón case sempre unha longa historia de humillacións, agresións e vexacións, nin se teña a paciencia imprescindible para que narre o seu relato, que supón para ela espirse diante de persoas totalmente descoñecidas, moitas veces impacientes por rematar o seu traballo, e sen querer decatarse da anulación, da confusión e do pánico que impiden a esa muller pensar con claridade, nin se lle conceda a importancia que realmente ten, transformando unhas ameazas mais que fundadas, ou un amago de agresión, cando non unha agresión consumada, que é o preludio do que case con toda seguridade acabará por acontecer, nunha sinxela "discusión de parella", unha expresión moi socorrida e que se utiliza recorrentemente para describir o que en realidade é un calvario, cando non unha sentenza de morte para a vítima. Consecuentemente, a información que se lle transmite ao xuíz non é a real, nin describe con veracidade o risco que verdadeiramente corre esa muller, o que redunda en que este non tome as medidas que realmente serían precisas, polo cal a vítima é carne de canón dun maltratador que se sabe impune, mentres ela, ademais de quedar a mercé dun agresor aínda mais perigoso desde o momento no que sabe que foi denunciado, sentiuse cuestionada, ofendida,vulnerable, e de novo maltratada. Capítulo aparte merecen eses eximentes ou atenuantes que fan que as condenas dos agresores se reduzan drasticamente, e case, case, se lles premie. Admitir a culpa, ou estar, supostamente, baixo os efectos dalgunha sustancia susceptible de provocar que non sexa consciente dos seus actos, fan que o castigo se transforme practicamente en anécdota e, eu persoalmente, non son quen de entender como ninguén con dous dedos de fronte, e menos aínda quen ten que impartir xustiza, pode crer que ningún malnacido de tal calibre como son os maltratadores, se plantexen nin por un intre reconducir a súa deleznable e letal conduta ante a benevolencia ou mais ben debería dicir indiferenza con que a lei, a xustiza, actúan. Podería seguir enchendo folios e mais folios do que é a realidade da violencia de xénero, das mulleres e as crianzas que a padecen e conviven co terror cada día, sentíndose totalmente indefensas non soamente ante os seus maltratadores, senón tamén ante quen se supón está para protexelas e para facer xustiza. Di o Sr. Delegado do Goberno que o sistema funciona. Eu soamente lle faría unha pregunta: Con cantas vítimas falou? É moi doado sentarse arredor dunha mesa e facer un paripé deses que semelle que facemos, sacar a foto e contalo diante dun micrófono ou das cámaras. Queda moi ben, e adoita, ademais, a axudar a manter certas cadeiras e certos despachos ocupados por quen interesa, o mesmo que os seus petos, que non corren risco de verse baleiros. O difícil, e o menos cómodo e implicarse de verdade. Tentar coñecer a realidade que están a vivir as vítimas, os nenos e nenas, vítimas tamén, para os que sobrevivir cada día e como xogar a ruleta rusa. Gustaríame saber como se sentiría este señor se isto o vivise alguén achegado a el, alguén que lle doese no corazón. Non llo desexo, que conste. Eso non se lle desexa a ninguén, pero o que si penso é que tal vez a súa perspectiva mudase un pouco. E xa para rematar, permítame, Sr. Delegado, que lle plantexe unha derradeira cuestión: Se o sistema, como vostede di, funciona, por que a nós, as mulleres, as nosas crianzas, nos seguen matando? Publicidade


Summary: As manifestante percorreron case 10 quilómetros seguindo o rastro das instalación proxectadas por Atalaya Generación entre as parroquias de Vilacampa e Recaré, no Valadouro.

A Plataforma de Veciños Afectados pola Macrocentral Hidroeléctrica do Xistral manifestouse este domingo en contra do anteproxecto presentado pola empresa aragonesa Atalaya Generación, cun itinerario "simbólico" de 9,5 quilómetros. Perto de 250 persoas percorreron a pé, en bicicleta e a distancia pola que pasarían os tubos que conectarían os encoros previstos nas parroquias de Vilacampa e Recaré, que coa posta en marcha da o central quedarían parcialmente alagadas. Atalaya Generation estuda presentar un novo proxecto para a central do Xistral Andrés Vidal, membro da plataforma, amosou o rexeitamento frontal do colectivo ao proxecto. "Estamos totalmente en contra da central" tanto polo impacto socioeconómico que tería na zona como polo impacto natural. Destacou, ademais, que mentres a empresa anunciou que se van a crear 10 postos de traballo para xente cualificada "vanse a destruír moitos máis". "Aquí a xente dedícase ao forestal e á gandaría", explicou Vidal, que se verían afectados pola central. Dúas parroquias semianegadas Desde a plataforma afirman que destruiría varias gandarías e que as balsas estarían localizadas en zonas protexidas agropecuarias, de cultivo e forestais. "Van anegar dúas metades de dúas parroquias. Canto custa iso? Como se cuantifica iso? Canto vale a metade dunha parroquia?", cuestionou Vidal ante a falta de precisión por parte da empresa para xustificar o "impacto socioeconómico positivo" do que fala. Danos medioambientais A posta en marcha da central salienta a plataforma veciñal, contempla instalar a balsa superior e parte do trazado na Serra do Xistral, foi declarada Zona de Especial Conservación na Rede Natura 2020 e forma parte da Reserva da Biosfera Terras do Miño. Veciñanza afectada pola central do Xistral presenta 160 alegacións contra o proxecto A isto hai que sumar que Augas de Galicia tombou o anteproxecto por dous motivos: é incompatíbel co Plan Hidrolóxico da Xunta 2021-2027 e interrompería a canle dos ríos de Vilacampa, Recaredo e das Balsadas. Rexeitamento Andrés Vidal asegurou que Atalaya Generación dixo que "non levarían a cabo a obra se a cidadanía estaba en contra, e está claro que a cidadanía non a quere". De feito, a plataforma levou ao Ministerio de Transición Ecolóxica 4.500 sinaturas e 160 alegacións, mais as particulares, e o apoio de 16 asociacións. "Nós imos estar co coitelo entre os dentes até que ou a empresa diga que non ou o Estado lle denegue o proxecto", resolveu Vidal.


Summary: O vindeiro sábado, día 19, Compostela acollerá unha nova edición da homanaxe 'O escritor na súa terra'.

A Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) festexará o 19 de setembro unha nova edición da homenaxe O escritor na súa terra que este ano honrará a Vítor Vaqueiro. Esta iniciativa anual conforma xa unha tradición na traxectoria da AELG e, segundo recoñece a propia entidade, "tense constituído ao longo de máis de dúas décadas como unha celebración na que a terra de acollida da persoas homenaxeada conta cunha presenza fundamental". Na súa XXVI edición, O escritor na súa terra terá lugar en Santiago de Compostela, cidade elixida por Vítor Vaqueiro para "unha celebración múltiple e popular" que quere recoñecer a súa contribución ás letras galegas. A homenaxe contará con dous escenarios e, este ano, por mor da pandemia da Covid-19, prescindirá do xantar de confraternidade que servía para clausurar a xornada. Letra E Nesta ocasión, a celebración comezará ás 11.30 horas no parque de Galeras, onde se descubrirá un monólito conmemorativo e Vaqueiro plantará un carballo, a árbore simbólica elixida polo autor. Como en anteriores edicións, Vítor Vaqueiro recibirá a 'Letra E 2020', un galardón realizado por Soledad Penalta que agasalla o escritor pola súa creación literaria. O acto de entrega da Letra E terá lugar no Pazo de Raxoi, onde Vaqueiro estará acompañado por responsábeis da AELG, representantes da Administración local e polo escritor Xabier Paz, encargado da laudatio do autor. "Falar de Vítor Vaqueiro, considerar a súa obra e facelo en público, ten para min, antes de todo, unha forte palpitación fraterna. Celebrar a Vítor creador é traer á luz a xenealoxía dunha relación, acaso infrecuente. E facelo no berce e escenario dese arraigar afectivo, alarga esta emoción xa ben adulta, unha amizade de cincuenta anos", escribiu xa como adianto.


Summary: Atribúelles até oito delitos: de falseamento de contas, estafa, alzamento de bens, a branqueo e falsidade en documento mercanil, entre outros.

Javier de la Mata, maxistrado da Audiencia Nacional, ve indicios para xulgar o ex presidente de Pescanova, Fernández Sousa, e outras 18 persoas da antiga cúpula da compañía. Atribúelles até oito delitos: falseamento de contas, estafa, alzamento de bens, branqueo e falsidade en documento mercanil, entre outros. As persoas acusadas terían, segundo o relato dos feitos da AN, alterado as contas que presentaban ao mercado para evitar que as consecuencias destes movementos se reflectisen na contabilidade e coa fin de que non se rexistrasen nas contas que despois irían á Comisión nacional de mercado de valores (CNMV). Estas prácticas contábeis "irregulares" terían afectados os exercicios de 2009 a 2012. En febrero de 2013 estoupou a crise de Pescanova.


Summary: O mundo Podemos e parceiros continúa a ser un fervedoiro no comezo dunha lexislatura que se albisca curta e que mesmo podería ser a primeira na historia en se disolver sen sequera investir presidente.

Liderada por Teresa Rodríguez, referente de Esquerda Anticapitalista e do sector crítico da formación morada, Podemos Andalucía tenciona organizarse dentro do grupo confederal co mesmo status que aquel do que disporán En Marea e En Comú Podem (status que aínda está por determinar). Podemos Andalucía ten 10 parlamentares no grupo confederal podemita, 2 menos que a agrupación catalá e 4 máis que a representación de En Marea. "Podemos Andalucía solicitará á dirección de Podemos que a bancada andaluza -os 10 deputados andaluces- teña un recoñecimento especial dentro do grupo confederal da formación no Congreso dos Deputados, dado o carácter de nacionalidade histórica de Andalucía, tal e como vén recollido no Estatuto de Autonomía de Andalucía", afirma a organización que lidera Teresa Rodríguez. O grupo confederal ten como presidente Pablo Iglesias, como portavoz titular Íñigo Errejón e secretaria xeral, Carolina Bescansa. Os tres de Podemos O grupo confederal estaría neste momento estruturado en tres agrupacións: Podemos, En Comú Podem e En Marea. De prosperar esta proposta, ficaría seccionado en catro, coa achega andaluza. Ficaron fóra do grupo -en atención aos seus compromisos perante o eleitorado- as parlamentares de Compromís, que preferiu manter a súa personalidade propia dentro do grupo mixto e fóra dunha estrutura que por máis que se titule como confederal ten como presidente a Pablo Iglesias, portavoz a Íñigo Errejón e secretaria xeral a Carolina Bescansa. Os tres de Podemos. Tres grupos parlamentares soberanistas Por súa parte, ERC si conseguiu finalmente o plácet da Mesa do Congreso e constituíuse como grupo parlamentar propio, con 9 parlamentares. O soberanismo estará representado no Parlamento español con tres grupos: ERC, Democrácia i Llibertat e PNV. Tres grupos, aliás, cuxos votos son decisivos para a formación dunha maioría alternativa ao do Partido Popular.


Summary: Grampoder ou Nouvelle Cuisine son algunhas das dez bandas que participarán este sábado na Romería Pop de Compostela, que tamén contará con zona infantil, venda de camisetas e discos e obradoiros.

As gafas de pasta tamén son compatíbeis coa tradición das romarías. O mesmo ocorre coas as guitarras eléctricas, as baterías e algún que outro teclado. Xa quedou demostrado hai un ano e todo apunta a que volverá pasar este sábado 15 de xuño, nunha nova edición da Romería Pop, que se celebrará no compostelán Parque de Belvís. Múltiples actividades dende o mediodía até a noite compoñen esta edición da peculiar romaría, na que terá un espazo propio o rock galego. Múltiples actividades dende o mediodía até a noite compoñen esta edición da peculiar romaría, na que terá un espazo propio o rock galego. De feito, entre as dez bandas que compoñen o cartel destaca a presenza de Grampoder, o novo proxecto de Le Roi e Martin Wu, coñecidos sobre todo pola súa etapa en The Homens e que agora din defender "unha sorte de rock portátil, pop campestre, folk psicodélico, punk acústico ou se cadra hardcore comeflores". O electropop de Nouvelle Cuisine será outro dos reclamos da cita, na que tamén participarán grupos como Unicornibut ou os rockeiros Pedrito Diablo y Los Calaveras. A maiores, habilitarase un espazo infantil con actividades moi relacionadas coa música, varios postos de consumicións, celebraranse distintos obradoiros -un de experimentación con Xan Molina e Fagot & Popota (que tamén actúan), outro de instrumentos caseiros ou un de deseño de camisetas rock, entre outros- partidos de fútbol entre partidarios dos Stones contra os dos Beatles, o photocall de Disquecool e tamén se poderán adquirir artesanía, roupa ou vinilos e en seis postos, un especialmente interesante para os seareiros do rock en galego como é o de Discos da Maquina, onde por exemplo se poderá mercar o primeiro traballo de Grampoder ou o segundo de Das Kapital. Organizado por Desconcierto, todo a partir das 13.00 horas en Belvís.


Summary: Máis de 100 persoas concéntranse en solidariedade con Paulo Carballada, que acudiu aos xulgados da Coruña a declarar ante a imputación penal por manifestarse contra Merkel, que @s nacionalistas afirmar que se basea en "acusacións falsas instigadas polo PP".

Máis dun cento de persoas concentráronse ás portas dos xulgados da Coruña para apoiar ao responsábel local do BNG, Paulo Carballada, que acudiu a declarar dentro das primeiras dilixencias abertas a cinco militantes nacionalistas por manifestarse durante a visita a Compostela da presidenta alemá, Angela Merkel, e o español, Mariano Rajoy, imputacións penais que o voceiro da formación, Xavier Vence cualificou de "baseadas en feitos absolutamente falsos" e inventados coa intención de "criminalizar a protesta". "O PP trata de crear unha axenda policial que tape as súas políticas" denunciou o voceiro do Bloque Xavier Vence afirmou durante o acto que se trata dunha "acusación que falsea a realidade en base a un atestado inverosímil" co que cre que "o PP trata de crear unha axenda policial que tape as súas políticas sociais e as propostas da cidadanía contra as súas políticas". "O BNG quere mandar a clara mensaxe que non nos van calar , que á cidadanía galega non a van silenciar e imos seguir defendendo os dereitos deste país contra as agresións do PP", engadiu o líder nacionalista. O voceiro do Bloque mesmo afirmou que "o falso atestado é de manual do Ministerio de Interior do PP para criminalizar e impedir o exercicio dos dereitos, no que supón un ataque á liberdade de expresión e á liberdade de manifestación". Pola súa parte, Paulo Carballada negou as acusacións, declarou que "non agrediu a ninguén durante a protesta, senón que foron os manifestantes os e as agredidas" e considerou "moi grave que a policía poida estar a inventar feitos que non ocorreron". Corrupción Preguntado por outras cuestións, Xavier Vence defendeu a creación dunha Fiscalía Anti-corrupción "algo que o BNG leva tempo reclamando", mais tamén pediu que "os partidos como o PP expulsen aos seus corruptos". Precisamente, acusou aos populares de estar detrás "da táctica de acoso e derrubo coa que intentan que en Vimianzo o alcalde do BNG non poña fin á corrupción". Así mesmo, afirmou que "as expectativas do ano que comeza non se corresponden coa propaganda do PP, xa que non hai ningunha recuperación como da que falan" e si pediu que este ano electoral seca aproveitado pol@s galeg@s "para pasar páxina da etapa negra do PP".


Summary: Demo Editorial publica a versión en galego d'O tesouro de Lucio, de Belatz, sobre a vida do anarquista Lucio Urtubia, e Mas futvol por fabor de Leandro Barea Leandro Barea: "Os seres humanos somos profundamente imbéciles pero cremos que somos a hostia. Só hai que ver o doado que resulta manipularnos"

Leandro Barea: "Os seres humanos somos profundamente imbéciles pero cremos que somos a hostia. Só hai que ver o doado que resulta manipularnos" "Pouco a pouco fun perdendo o respecto ao Estado, á propiedade privada e sobre todo á Igrexa. Como ía respectar a eses que só trouxeran fame, inxustiza, miseria e crimes?". Así fala Lucio Urtubia, o anarquista que logrou poñer o City Bank contra as cordas cunha grande acción de "recuperación" de diñeiro para a causa a través do cobro de cheques de viaxe, na novela gráfica sobre a súa vida escrita e debuxada por Belatz, O tesouro de Lucio. Demo Editorial vén de publicar a versión en galego desta obra, un proxecto impulsado pola editora vasca Txalaparta a partir dunha proposta do propio Lucio Urtubia. Cando recibiu a chamada de Txalaparta para ser o autor deste libro, Belatz (Mikel Santos), non tivo que pensalo. Lucio Urtubia é unha figura ben coñecida no País Vasco e Navarra, e a súa popularidade aumentou ademais co documental Lucio, estreado no Festival de Cinema de San Sebastián e nomeado nos Goya. "Coñecíao, si, cando me chamaron, pero a trazos xerais. Sabía, sobre todo, da súa grande xesta de conseguir facer axeonllarse ao City Bank", explica. Mais, a pouco que afondes, -engade-, decátaste de que aí "había unha historia moi importante". Como para preguntarse por que non se contara antes -en banda deseñada, polo menos-. "Sabía, sobre todo, da súa grande xesta de conseguir facer axeonllarse ao City Bank" Ademais de ver e rever o documental, Belatz comezou a documentarse coas dúas autobiografías de Lucio e coa que lle fixo Bernard Thomas, Lucio Urtubia, o anarquista irredutible. Pero o máis importante foi coñecelo en persoa, e irse metendo máis na súa historia e -e entendendo a súa personalidade- a través de varias entrevistas realizadas en distintos lugares, como Cascante, a localidade navarra de nacemento de Lucio, ou París, onde se exiliou nos anos 50 e entrou en contacto con grupos anarquistas. "Quedabamos en persoa e falabamos moito por teléfono. Eu facíalle, pensando no aspecto gráfico da novela, preguntas que nunca lle fixera ninguén: se se afeitaba, como ía ao traballo, se escoitaba na radio, que almorzaba…", indicou Belatz. Na novela gráfica ten, en efecto, un peso importante a vida cotiá de Lucio -e non só as partes máis épicas da súa biografía-. Así como a súa personalidade. Porque se trataba -di Belatz-, de achegarse ao personaxe e á persoa. Un home "con moita forza, con moita enerxía, moi optimista"..., asegura. Foi abraiante, -subliña-, "con todo o que fixo, atoparme con que é un paisano con boina e caxato que podería ser o avó de calquera de nós". A partir desta impresión, e da información que reunira, Belatz quixo contar a historia de Lucio tendo en conta dous criterios: "que quen non o coñecese, o coñeza", e "deixar clara a súa mensaxe: que non nos podemos durmir, que temos que actuar…". "Foi abraiante -subliña Belatz- con todo o que fixo, atoparme con que é un paisano con boina e caxato que podería ser o avó de calquera de nós" Mais o obxectivo non era, tampouco, facer unha haxiografía, aínda que o libro si reivindique e louve a súa figura. Por iso vemos, en O tesouro de Lucio, un permanente activista, ás veces afouto demais, que non foi sempre, por exemplo, o mellor pai. "Eu non quixen magnificar máis o que fixo, senón presentalo como un home de a pé. E penso que iso aínda lle dá máis valor. Porque significa que el fixo o que fixo, podería facelo calquera", sinala Belatz. Mais tamén "tiña que buscar tamén as sombras, e atopeinas no lado máis persoal: nas relacións familiares… É un ser humano imperfecto, mais eu non quixen negar as sombras. Aínda que dea máis importancia ás luces", di. "Eu non quixen magnificar máis o que fixo, senón presentalo como un home de a pé. E penso que iso aínda lle dá máis valor. Porque significa que el fixo o que fixo, podería facelo calquera" O tesouro de Lucio non é, por outra banda, en canto á súa estrutura, un relato lineal. A historia é contada a través dunha entrevista de Lucio cunha moza, Amaia. Unha veciña do seu pobo de orixe á que lle vai contando, nunha viaxe en tren, a súa vida, porque ela está a facer un traballo para a Universidade sobre o movemento anarquista. As distintas fases da vida de Lucio van, así, desenvolvéndose a través de flashbacks. "A infancia está ao final e é o que xustifica todo o que o lector leu anteriormente", comenta Belatz. Unha vida miserenta, nunha sociedade fondamente desigual e clasista na que se agarda, da clase obreira, que se deixe explotar e cale. Que non se atreva a pensar que ten dereitos. Unha familia pobre e represaliada tras o golpe do 1936. Un pai que morre enfermo, na cama, entre dores, sen poder nin pensar en mercar menciñas para aliviarlle o sufrimento. Un dominio absoluto, sobre as vidas dos demais, das "forzas vivas" da vila sobre aqueles aos que consideran inferiores. Os curas que pegan aos nenos por se acaso e porque si. Os señoritos que desprezan os seus compañeiros por non seren adiñeirados coma eles. Un pai que é quen de expatriar a súa filla para evitar que se relacione cun obreiro. Lucio chega a París nos 50 e, por fin, todo aquilo que intuíra comeza a encaixarlle. Entra en contacto con grupos anarquistas. Coñece a Quico Sabaté, a quen acolle na súa casa. E o resto xa só podía, quizais, ser como aconteceu. Belatz conta a historia da estafa ao City Bank, ou a do famoso "tesouro" de Lucio, -un cheque que ten gardado e non chega a utilizar-, mais tamén outras moitas accións protagonizadas por Lucio e os seus compañeiros moito menos coñecidas. Así como o seu sentido. "Recuperar" diñeiro non só para seguir financiando as súas actividades, senón para distribuír entre grupos dedicados a distintas causas sociais. "Eu non quería repetir o que xa di o documental, replicar o que xa se sabía. Quería mostrar quen era, como vivía, como se relacionaba… pero tamén o que el repetía sempre, as frases que el repetía e que amosan que tiña claro por que loitaba: que somos o que facemos, que non se goberna sen crime…", di Belatz. Capa d'O tesouro de Lucio / Demo Editorial Lucio traballou, toda a súa vida, de albanel, chegando a ter unha pequena empresa. Nunca foi unha persoa de grande formación intelectual, se por iso se comprende a de carácter académico. Nun momento da novela, Amaia di que, de non ser unha persoa ignorante, nese sentido, e imperfecta, ou se tivese sido máis sosegado, non faría o que fixo. "A reflexión é do personaxe, pero podo facela miña: se non fose un ser imperfecto, coa súa impaciencia e a súa paixón, -e se non tivese sorte na vida-, se non fose un louco, un Quixote, non faría o que fixo", sostén Belatz. "Se non fose un ser imperfecto, coa súa impaciencia e a súa paixón, -e se non tivese sorte na vida-, se non fose un louco, un Quixote, non faría o que fixo", sostén Belatz" Porque Lucio cometeu, a ollos da lei, moitos delitos. E estivo no cárcere. Mais, se fose hoxe, por moito menos, e coa súa ideoloxía, probablemente non sairía máis. "Tivo axudas moi importantes. Era outro país e outra época, pero ademais soubo relacionarse con esquerdistas con influencia e axudáronlle avogados de esquerdas", indica Belatz. A novela cita a Roland Dumas, Thierry Fagart e Louis Joinet, neste sentido. Co City Bank chegou a un trato, malia ser penalmente condenado de igual maneira. "Tivo moitas agallas, e sorte tamén", pensa Belatz. "Decidiu ter un papel activo, non pasivo. Pasar á acción directa. Dicía el que somos o que facemos. E el queda ben definido polas súas propias accións". Canto ao seu estilo, O tesouro de Lucio é banda deseñada de debuxo bastante clásico. "Quería que o tipo de trazo, as cores, os recursos gráficos en xeral, cadrasen coa época na que se desenvolve a historia", asegura Belatz. Que usou "a técnica de toda a vida": primeiro o debuxo a man, despois o tintado e despois a cor. O estilo é diferente ao das súas obras anteriores, sendo esta a máis "ambiciosa". Mais non buscou innovacións a nivel formal, senón facer unha narración áxil, con ritmo, que fluíse cadriño a cadriño. "En definitiva, somos o que facemos e nada nos vai caer do ceo" Remata a novela con palabras do propio Lucio. "As cousas pequenas non existen, todo medra e se fai grande: un encontro, un libro, un ser humano. E unha soa pinga de auga desborda entón o vaso. Lembro unha das miñas últimas expropiacións. Foi unha imprenta offset que pesaba máis que unha lavadora e tiven que sacala como puiden, de madrugada, nunha institución moi vixiada. Na furgoneta esperábame a miña muller, coa porta corrediza aberta. Pedinlle que me acompañase porque era xa a segunda ocasión que un amigo meu me traizoaba ao non acudir á cita. Aínda así, levamos aquel artefacto. Que pracer saber que esa máquina puido seguir imprimindo periódicos prohibidos e servindo á causa en vez de enferruxarse naquel grande edificio. Esa é a nosa sorte e a nosa loita. En definitiva, somos o que facemos e nada nos vai caer do ceo".


Summary: O secretario da Academia Galega reafírmase nas súas afirmacións e fala de "colonización" do CCG e o ILG contra a institución até agora presidida por Xosé Luís Méndez Ferrín. Afirma tamén a existencia dunha "conspiración" contra a executiva presidida polo escritor. A crise da Academia agrávase.

O secretario da Real Academia Galega, Xosé Luís Axeitos, en declaracións a La Voz de Galicia, reafirmase nas acusacións que vertera a pasada segunda feiram e fala de "colonización" do CCG e o ILG á Academia Galega -"dixen colonización, non sodomización", acotou mordaz-, só un e dous días despois de estas institucións teren negado intromisións na actuación da presidida até agora por Xosé Luís Méndez Ferrín. Falou tamén Axeitos de "portavoz dos conspiradores", en clara alusión ao académico Henrique Monteagudo, de quen ironiza dicendo que en só tres sesións da Academia conseguiu facerse cun panorama da situación. Ao tempo, o escritor Xosé Luís Méndez Ferrín eludiu falar do tema durante a súa comparecencia perante a imprensa na presentación, en Tabernas, do "Dicionario da alimentación e da restauración". "Ao seu debido tempo", foi o que dixo a perguntas de se tiña previsto repensar a súa decisión, tal e como lle demandaron, entre outros, Manuel Rivas e a AELG. Agárdase que a Academia convoque no prazo dun mes o plenario no que se aceptará ou rexeitará a súa demisión.


Summary: O evento tivo lugar na segunda feira na cidade de Compostela e nel abordáronse cuestións como a conservación e a investigación de pezas audiovisuais.

O Consello da Cultura Galega (CCG) acolleu na segunda feira a xornada Filmotecas e patrimonio audiovisual na cal se reivindicou o papel "singular" das filmotecas e no que os participantes profundaron na súa importancia como centros que traballan con patrimonio audiovisual e onde a conservación e a investigación son actividades "centrais". A xornada, desenvolta en Compostela e coordinada por Sergio Lago e José Manuel Sande, contou coa participación da xefa do Centro de Conservación e Restauración da Filmoteca de Catalunya, Mariona Bruzzo, e do director da Filmoteca Estatal, Josetxo Cerdán. Ambos destacaron como funcións principais das filmotecas a "programación, conservación, restauración, exhibición, alianzas institucionais e a formación de novos públicos". Ademais, tamén coincidiron na importancia da parte patrimonial, sobre o que reflexionaron que as filmotecas non deben entenderse como "un repositorio" de produtos históricos, senón como un lugar de "investigación e conexión". A situación das filmotecas Pola súa parte, o coordinador e historiador José Manuel Sande fixo un percorrido pola situación das filmotecas no estado español. Neste sentido, sinalou que a maioría funcionan como "depósito de materiais" e apuntou que un tema pendente a abordar polas filmotecas é a "durabilidade" dos formatos dixitais e a necesidade de optar por unha estratexia conxunta. Segundo trasladou o Consello da Cultura Galega nun comunicado, a xornada contou tamén cunha sesión práctica na cal se proxectaron varios exemplos de pezas audiovisuais restauradas. Nesta sesión púidose ver a primeira película rodada en cor no Estado Pontevedra, berce de Colón, de Enrique Barreiro, restaurada pola Filmoteca Española coa colaboración da Filmoteca da Galiza. "Salvagarda do patrimonio audiovisual" Segundo o Centro Galego de Artes da Imaxe (CGAI-Filmoteca da Galiza), organismo dependente da Xunta, a misión principal das filmotecas é a "salvagarda e difusión do patrimonio audiovisual galego". As súas principais funcións no ámbito audiovisual, de acordo co CGAI-Filmoteca da Galiza, son a "recuperación, a catalogación, a custodia e a difusión das producións e obras do patrimonio audiovisual e fotográfico galego".


Summary: A Valedora di nun comunicado que xa dispuxo o cesamento da xefa de servizo nomeada, segundo o TSXG, con "arbitrariedade" e "desviación de poder" nun proceso guiado polo "desexo" de "adxudicarlle" o posto A Valedora do Pobo interveu de forma irregular para favorecer o nomeamento da súa Xefa de Servizo

A Valedora do Pobo interveu de forma irregular para favorecer o nomeamento da súa Xefa de Servizo A Valedora do Pobo interveu irregularmente para dar o posto de Xefa de Servizo de Administración e Persoal a María Puy Fraga, filla do catedrático de Dereito Francisco Puy, de quen Milagros Otero foi "discípula" académica na Universidade de Santiago, e irmá do actual voceiro do PP no Parlamento, Pedro Puy, de quen ademais era tío o ex-presidente Manuel Fraga. O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia vén de considerar que "existen indicios claros" desas manobras á marxe da normativa, que a Valedora nega. No entanto, xa dispuxo que a nomeada abandone o posto, como ordena a sentenza que considera probado que este foi un caso de "arbitrariedade" e "desviación de poder". O vínculo académico de Otero con Francisco Puy foi o motivo que levou a Valedora a abterse formalmente de participar no proceso. No entanto, segundo a sentenza, "existen datos que permiten deducir que continuou intervindo no procedemento e non se afastou do mesmo, evidenciando interese en que fose seleccionada" quen finalmente obtivo o posto. Así, sempre segundo o ditame xudicail, a Valedora indicou a "determinación dos criterios de selección a valorar" nun informe "decisivo" para o nomeamento, ata o punto de que "boa parte dos criterios de selección e méritos computables foron determinados á medida da candidata que resultou beneficiada". A Valedora di nun comunicado que xa dispuxo o cesamento da xefa de servizo nomeada, segundo o TSXG, con "arbitrariedade" e "desviación de poder" nun proceso guiado polo "desexo" de "adxudicarlle" o posto Aínda que a sentenza considera "patente a infracción dos principios de mérito e capacidade" neste caso, que chegou aos tribunais por mor do recurso doutra persoa que optaba ao posto, e observa "sobrados datos" de que a selección estivo guiada "polo desexo" de "adxudicar" o posto "a unha das candidatas, con desprezo da valoración dos méritos e aptitudes evidenciados polos restantes aspirantes", a Valedora nega as irregularidades. Sinala, ademais, ao adxunto á valeduría. Así, nun comunicado feito público este domingo a institución asegura que o nomeamento anulado polo TSXG foi "obxecto de convocatoria pública" e "a titular da institución non participou no procedemento administrativo". Otero, di a nota, "abstívose de intervir" e foi "substituída polo adxunto ao Valedor". Así e todo o adxunto, Pablo Cameselle, resaltaba o pasado sábado en declaracións a Praza.gal que unha vez que Valedora se afasta dun proceso administrativo está regulado por lei que el asuma a súa representación e asine resolucións a partir dos informes técnicos que lle son remitidos "sen adoptar máis decisións que validar eses informes, sen poder entrar no seu contido". Otero salienta que se abstivo no proceso, pero o Tribunal ve probado que seguiu intervindo e determinou "criterios de selección" á "medida da candidata que resultou beneficiada" Mentres dende o gabinete da Valedora aseguran que a institución estuda se interpoñer un recurso de casación contra esta sentenza ante o Tribunal Supremo, a ata agora xefa do Servizo de Administración e Persoal deixa de ser titular da praza e a súa remuda deberá producirse, segundo ditou o TSXG, sen que Milagros Otero "poida ter ningún tipo de intervención no procedemento". Dadas as circunstancias, toda a oposición galega reitera a necesidade de que a alta comisionada abandone o seu posto, dado o seu papel de defensa da cidadanía ante as Administración e tendo en conta, ademais, a súa condición de presidenta da Comisión da Transparencia de Galicia.


Summary: Teatro do Atlántico acadou na noite dos María Casares cinco estatuíñas, entre elas as merecentes ao mellor director e o mellor espectáculo. 'Xardín suspenso', do Centro Dramático Galego, leva tres.

Os XX Premios de Teatro María Casares xa teñen gañadores. O Teatro Rosalía Castro da Coruña vén de acoller esta noite unha cerimonia de entrega na que un total de 14 espectáculos competían nas catorce categorías nas que se dividen os galardóns do teatro, organizados pola Asociación de Actores e Actrices de Galicia (AAAG). Á gala acudiron máis de 500 convidados, entre profesionais do sector, asociados, xornalistas e convidados en xeral. Todos eles asistiron a unha gala ideada e conducida por Chévere, que neste ano propuxeron un musical festivo para celebrar as fortalezas do noso teatro e para homenaxear o centenario das Irmandades da Fala, o vixésimo cabodano da actriz María Casares e a vixésima edición dos premios. A xornalista Montse Dopico encargouse da lectura do Manifesto Galego do Día Mundial do Teatro e o Premio de Honra Marisa Soto foille entregado á Revista Galega de Teatro. 'O principio de Arquímedes' acadou os premios á mellor adaptación-tradución, actor secundario (Alberto Rolán), actor protagonista (Toni Salgado), director (Xulio Lago) e espectáculo. Mentres, a montaxe do CDG conseguiu un os gardóns á mellor iluminación, escenografía e actriz protagonista (Melania Cruz). O resto das compañías premiadas obtiveron un só recoñecemento. 'Feo!', de Caramuxo Teatro, foi elixido como o mellor espectáculo infantil; 'Noiteboa' de Redrum Teatro tamén obtivo ex aequo o recoñecemento para a mellor actriz protagonista (Mela Casal); e 'Presidente' de Teatro do Morcego o de mellor actriz secundaria (Iolanda Muíños). E, finalmente, 'O furancho' conseguiu o mellor vestiario; 'Manawee' a mellor música orixinal; '30 e tanto ósos' o mellor texto orixinal e 'Ensaio sobre a cegueira', a mellor maquillaxe.


Summary: Devolvendo o golpe, o documental dirixido polo xornalista e cineasta Carlos Prado Pampín, foi o gran vencedor do pasado Festival Primavera de Cine de Vigo. Xurado e público entenderon que a historia que relata, a da loita do boxeador Aarón González e da súa familia por superar un accidente de tráfico, transcende a propia fronteira cinematográfica para converterse nun relato universal de superación.

Como nas grandes películas ou nas galardoadas novelas da nosa literatura hai circunstancias que indican que nun determinado momento e nun mesmo lugar acontece algo tan transcendental que pode mudar unha vida. Algo diso hai na historia de Aarón González, campión de España de boxeo, e tamén na realización do documental que a conta por parte do xornalista Carlos Prado, ambos os dous veciños da mesma parroquia de Mogor, en Marín. O feito de viviren moi perto un do outro fixo que as súas familias se coñecesen. Os dous rapaces partillaban, daquela, o coche de liña escolar que facía o traxecto diario para ir á escola. A parada de Aarón era a anterior á de Carlos. Un día de maio de 1999 a vida de Aarón, entón con 10 anos de idade, mudou para sempre. Un vehículo invadira a parada do bus escolar e levárao por diante cando agardaba na súa parada o transporte escolar provocándolle feridas de extrema gravidade. As súas pernas estaban en perigo e chegou ao hospital con moita perda de sangue. O persoal médico atopouse con que tiña dous fémures rotos, tibia e peroné ademais de terlle desaparecida moita masa muscular e ósea como consecuencia do esmagamento contra o muro que había na beirarrúa. "O que máis esperas é que o médico estea interesado na saúde do teu fillo e non descubrir que en certos momentos estaba máis interesado na compañía de seguros que tiña que facerse responsábel do accidente", di Rosa, a nai de Aarón No centro hospitalario, a primeira intención fora cortarlle as dúas pernas. Tras unha forte discusión entre o traumatólogo e cirurxián vascular, remataron por salvarlle as dúas. Os días seguintes foron moi duros. Pasou varios días en coma e tivo 28 operacións cirúrxicas co diagnóstico de que non podería volver practicar ningún deporte. Malia a prohibición médica, Aarón aproveitou a fondo a rehabilitación coa idea de volver xogar a fútbol, a súa máis grande paixón. Esa teima serviulle para mellorar día a día. Con doce anos funda o seu primeiro club deportivo, o Labirinto de Mogor de fútbol sala. Adestra e organiza traballar ela tamén no sector sanitario. "O que máis esperas é que o médico estea interesado na saúde do teu fillo e non descubrir que en certos momentos estaba máis interesado na compañía de seguros que tiña que facerse responsábel do accidente". A impotencia da situación non lle impediu loitar e evitar un traslado desde o hospital até unha clínica privada para "abaratar" custos. Ao seu carón sempre estiveron outras sanitarias e sanitarios. "O do seguro fastidia porque o que teñen que facer é poñelo fácil para o que precisase o rapaz e non foi así. Foi o que me queimou máis". Rosa ten claro que "esas compañías teñen unha boca ancha para recoller diñeiro e unha boca estreita para soltalo. Tivemos unha dura loita". Acoso escolar A saída do hospital e a volta ao colexio non foi traumática até que pasou á ESO e atopouse con novos compañeiros e novo profesorado. A súa discapacidade, primeiro en cadeira de rodas e logo con muletas, fixo que sufrira acoso escolar por parte dalgúns compañeiros e mesmo por parte dalgún profesor. "Sempre existiu o chamarlle 'catro ollos' a alguén, ou gordo, coxo ou negro agora que hai máis xente de fóra. Realmente o malo neses termos é o ton despectivo", sinala Aarón. Segundo el "as nenas e os nenos sofren o primeiro acoso na súa casa coa falta de atención". Por esa razón entende que "a maior parte das e dos agresores tiveron falta de motivación, de comprensión nas súas casas" polo que despois, no colexio, "tentan facerse ver e queren destacar" e "ao non atopar como, tiran por aí, facendo o resto máis pequenos". "Cando me contou o seu caso pensei que hai que ser moi cruel para empurrar un rapaz que vai nunha cadeira de rodas ou tirarlle os libros enriba como fixo aquel mestre, chamarlle gordo e coxo. A min impactoume moito saber dese tema", recoñece o director do filme A súa experiencia actual na docencia faille entender que "contra o acoso escolar a maior arma é a educación" e saber "poñer ao alumnado en todas as situacións". Como lle pasou a el "moitas veces non queda outra que dicirlle carta branca como me dixo a min miña nai. No meu caso saíu ben, mais hai outros que sofren bullying e acoso, pequenos ou maiores, non teñen armas nin físicas nin psicolóxicas para saír dese atoramento e chega o punto de que pasan cousas graves". Non deixa escapar unha crítica ao propio sistema sobre este tema. "Por parte dos gobernos non se inviste nin tempo nin cartos e creo que é un tema que se se combatese desde idades temperás axudaría mesmo á sociedade a medrar dunha maneira máis limpa". O relato de Aarón desta parte da súa vida foi unha das sorpresas que xurdiron despois do guión inicial do documental. "Foi un dos descubrimentos", recoñece o seu director, "cando me contou o seu caso pensei que hai que ser moi cruel para empurrar un rapaz que vai nunha cadeira de rodas ou tirarlle os libros enriba como fixo aquel mestre, chamarlle gordo e coxo. A min impactoume moito saber dese tema". A forza dunha nai A presenza de Rosa en todo o documental é fundamental. Ela tamén ten a súa propia historia de loita que aparece, en parte, na pantalla e é, para Carlos Prado, outro dos temas de crítica social que apuntalan o relato final. "Rosa sufriu o machismo desde pequena, desde que facía actividades que agora mesmo están normalizadas, como que unha nena xogue ao fútbol ou ande en moto". Por outro lado está a súa forza para loitar polo futuro do seu fillo. "Eu non son diferente a calquera nai. Cando unha nai é de verdade, o máis importante son os fillos e sacas forzas de onde sexa". Explica que contou co apoio de toda a familia, co seu home en primeiro lugar, malia que no documental quede en segundo plano. "Cústalle reflectir os seus sentimentos. De pequeno, con cinco anos, viviu un accidente que o marcou moito e tivo que estar no mesmo hospital onde ingresou seu fillo case un ano. Removeulle moitas cousas". O momento crítico: o accidente Nunha historia tan crúa o momento máis delicado de lembrar, en palabra das e dos protagonistas, foi o do accidente que marcou a súa vida para sempre. "Despois viñeron os de Educación e mudaron mesmo a parada de autobús. Eu creo que non era tanto cambiar de parada senón que nos concienciemos que a velocidade, nun lugar como ese, cun cambio de rasante, é perigosa. Pensa que "os accidentes poden vir por un erro mecánico ou humano, hai moitos factores. O que vai conducindo é o que ten que ser consciente de como ten que ir pola estrada". Recoñece que pasaron os anos e aínda evita pasar por ese lugar. A familia segue sen saber cales foron as causas que provocaron que un coche fose dar contra a parada do bus onde estaban os nenos. A sospeita de Rosa é que "un exceso de velocidade fixo que o coche subise á beirarrúa e meu fillo estaba sentado nun portal. O que si sabemos é que o condutor non estaba bébedo". "Agardo que miña experiencia axude", afirma o boxeador, "aínda queda moito para saír da pandemia e teremos que ver moitos problemas psicolóxicos" Unha historia para a pandemia Aínda que o documental se rodou antes da pandemia, coa excepción dunha das súas escenas -o que provocou o atraso na súa estrea-, a historia de superación de Aarón parecería feita á medida para a situación que vivimos agora a nivel mundial. "Agardo que miña experiencia axude", afirma o boxeador, "aínda queda moito para saír da pandemia e teremos que ver moitos problemas psicolóxicos". Rosa viviu en primeira liña toda a emerxencia sanitaria e non é moi optimista despois de ver todo o que pasou e a situación actual. "Polo que vexo estes días, creo que non aprendemos nada". En todo caso tamén agarda que este traballo audiovisual difunda a idea que ela mesma sinala nunha das escenas. "Disto sáese, malia que nos fagan a cambadela, e deberiamos saír máis fortes e unidos". O desexo do director coincide e por iso quere que "a xente o vexa. O público é o máis importante para que chegue esa mensaxe de que se pode, non hai que afundirse". Todo nun cóctel en que todos os ingredientes son de Marín, mesmo a produtora do documental, Trece amarillo. Para Carlos Prado é unha historia moi galega, rodada en galego mais ao mesmo tempo, universal. "Calquera pode identificarse coa historia de Aarón", afirma a Nós Diario. Agora virá a estrea en salas e festivais mais a idea é que o faga tamén en colexios e residencias de maiores. Cine e deporte para saír do labirinto do pesimismo. Accidentes de tráfico e menores A s estatísticas que proporcionou o Observatorio Estatal de Seguridade Vial da Dirección Xeral de Tráfico a Nós Diario producen arreguizo. Desde 1999 até 2020 na Galiza contabilizáronse un total de 2.968 accidentes con vítimas que tiñan entre 0 e 14 anos. O resultado foi de morte para 120 menores e de hospitalización superior aos 30 días, como foi o caso de Aarón González, para 1.164. Unha maior cantidade, 5.919 menores, pasaron por algún hospital despois de padecer o suceso, aínda que tiveron unha estancia nel inferior aos 30 días. O peor ano, segundo este mesmo informe, foi xusto o 1999, no que perderon a vida 213 rapazas e rapaces. Os datos máis recentes, deste 2021, son aínda provisionais e veñen marcados polas restricións viarias que marcou a pandemia da Covid-19. Os éxitos dun campión de boxeo A traxectoria de Aarón González no mundo do boxeo é abraiante. Realizou até agora 202 combates na categoría elite. Foi campión de España por clubs (69kg) en 2015 e campión de España absoluto AOB (69kg) en 2017, ademais de subcampión de España por clubs (69kg) este mesmo ano. Estes anos conseguiu ser cinco veces campión galego (64kg e 69kg), tres veces campión galego de full contact e campión de España de full contact (67kg). En 2018 estivo 23 días nos Estados Unidos de América e non pasou despercibido até o punto de que tivo ofertas para quedar alí. Aos éxitos individuais poderiamos engadir o do seu club, o Thunder Team. Coa pandemia por medio, conseguiron rematar 2020 logrando quedar como campións de liga nas categorías feminina e masculina. Todo un triunfo persoal e colectivo.


Summary: A voracidade inmobiliaria agóchase detrás do caso desta muller de 85 anos, que paga un aluguer de renda antiga, de 126€, nunha das rúas máis cotizadas da Coruña

Á altura do número 9 da rúa Padre Feijóo, na Coruña, xusto ao carón dun novo comercio de Inditex cuxo trinque reproduce un fogar "idílico", propio de revistas de decoración, atópase o andar en que mora Aurelia Rey. O portal non pasa desapercibido, nin polos cartaces que exixen a fin do drama dos desafiuzamentos nin pola cantidade de persoas que fan garda na beirarrúa. Desde a segunda feira, día que decidiu gardar os marcos das fotos para o inminente desaloxo, Aurelia non dorme soa. Remata a xornada acompañada da ducia de persoas que loitan, coa dignidade como arma, por impediren a inxustiza do despexo. Ás 6 da mañá as pálpebras pésanlles demasiado ás persoas que lles tocou facer a quenda de noite. Antes da alborada, cando, máis que palabras, sae bafo entre os beizos, chegan as persoas máis madrugadoras para relevar as que durmiron cun ollo aberto. Non tardan en correr as horas porque o paso frecuente de patrullas da policía mantén en tensión @s activistas. O tempo pasa entre lecturas de comunicados que advirten de que a concentración non se desconvocará entrementres non se levante a orde xudicial de despexo e entre reivindicacións coreadas a través dos megáfonos. Camiñes por onde camiñes, a loita cidadá en defensa de Aurelia esperta admiración. Tod@s ven inxusta a orde de desafiuzamento polo atraso no pagamento do alugueiro de abril de 2011, unha mensualidade que a anciá deseguida puxo ao día. Moi poucas voces, que saen de señoras altivas embutidas nun visón, apelan, sempre entre dentes, á coñecida familia propietaria do andar, que é tamén dona de máis pisos do edificio. Non hai que esquecer que nos atopamos no distrito do "coruñesismo" por excelencia. No distrito 15004 non se escoitan os tan populares "neno" e "meu" dos barrios de Monte Alto, Labañou ou Pedralonga. No 15004 abundan os carros de luxo e as tendas de firma ateigadas de bolsos cuxo prezo supera o aluguer anual que paga Aurelia polo noveno andar. Con estas claves a ninguén se lle escapa que a principal causa do despexo desta costureira xubilada é a voracidade inmobiliaria. Aurelia, cuxa familia máis próxima está na Arxentina, cobra unha pensión non contributiva de 375 euros e paga polo aluguer de renda antiga, 126 euros mensuais. Hoxe en día, o alugueiro deste andar ascendería aos 600. A lei, inxusta, moi inxusta, ampara a propietaria. Casos semellantes ao de Aurelia agravaranse unha vez entre en vigor a Lei de Medidas de flexibilización do mercado de alugueiro de vivendas que tramita o goberno do PP. Do desafiuzamento exprés impulsado polo PSOE axiña pasaremos ao desafiuzamento fulminante do PP. Con todo, non o van ter doado. E é que "non temos medo, temos fame", como gostan berrar @s que acoden ao chamamento dos movementos sociais. Do desafiuzamento exprés impulsado polo PSOE axiña pasaremos ao desafiuzamento fulminante patrocinado polo PP Cada vez máis persoas, de todas as idades e condicións, fan parte da maré de dignidade que se rebela contra os dramas sociais. Cada vez hai menos cómplices das inxustizas e hai máis conciencia social, como demostran as mulleres e homes que defenden no portal número 9 de Padre Feijóo o dereito básico das persoas a contaren unha vivenda digna. A cidadanía, se quixer, pode frear o desaloxo dunha anciá, como aconteceu até en dúas ocasións no caso de Aurelia. E iso malia os golpes por parte da policía, como os recibidos polo portavoz parlamentar do BNG, Francisco Jorquera, polo portavoz do BNG no concello da Coruña, Xosé Manuel Carril, ou polo concelleiro de EU-Os Verdes, César Santiso. Houbo paus da policía, mais tamén houbo e hai decencia e nobreza por parte dos centos de persoas que participaron nas concentracións e dos bombeiros que se negaron a colaborar no desaloxo da anciá. "Aurelia queda, Aurelia non se vai", repítese con máis intensidade desde que o goberno municipal, do Partido Popular, teimase en meter a muller nunha residencia da terceira idade xestionada por unha organización católica. Aurelia, que se vale por si propia, quere seguir vivindo na que foi a súa casa desde 1979. De aí que non vexa con bos ollos nin a praza neste centro de maiores que lle ofreceron desde servizos sociais nin as dúas vivendas de aluguer social nos arrabaldes da cidade ofertadas polo Instituto de Vivenda e Solo. Como @s activistas, tamén ela entende que non pode quedar desarraigada da súa contorna. O tempo pasa entre lecturas de comunicados que advirten de que a concentración non se desconvocará entrementres non se levante a orde xudicial de despexo Con 85 anos, desarraigala da que é a súa casa é condenala, advirten. Ela, como tod@s, é consciente de que en calquera momento a poden botar. Porén tamén é consciente de que cada día que pasa é unha batalla gañada e de que a inmensa maioría apoia a súa causa xusta. Por iso, sen medo, volveu colocar os marcos das fotos no seu sitio. A pensión de Aurelia, por debaixo da raia da pobreza Após toda unha vida coséndolle a roupa á mesma familia que agora a quere botar da casa, Aurelia Rey sobrevive cunha pensión non contributiva de 375 euros mensuais, dos cales destina 126 euros a pagar o aluguer dun noveno andar situado no número 9 da rúa Padre Feijóo da Coruña. A humildade con que Aurelia ten a casa decorada, onde até os marcos son dun talle maior que as fotos en branco e negro que os locen, racha coas señoriais fachadas do veciñanza. Mais a casiña da octoxenaria non sempre foi tan acolledora. "Cando entrei isto era practicamente inhabitábel", subliña. En 1979, Aurelia foi vivir para este piso canda unha tía súa a quen coidou até a morte. As paredes non tiñan nin unha man de pintura. "Pagaba 15.000 pesetas, que eran moitos cartos daquela" e non lle fixeron ningún contrato "para non pagar a Facenda". Após 34 anos facendo un fogar do que era un faiado e tecendo redes no barrio, non quere marchar. A familia Pereira, propietaria de locais e pisos na Coruña O inmóbel en que vive Aurelia Rey está a nome de María Pereira. "É dela, mais quen xestionaba os cartos era el", conta a anciá. E el era Manuel González, xa falecido e ex-presidente do Deportivo. Da mesma familia fai parte o coñecido empresario e produtor musical Nonito Pereira. Desde os seus inicios en 1964 como pinchadiscos na cara discoteca Playa Club, na década dos '80 abriu en Compostela a discoteca Clangor, que rexentou canda outro irmán, Fernando Pereira. Para alén dos locais comerciais, a familia Pereira é tamén propietaria de varios pisos, uns cantos no mesmo edificio en que mora Aurelia. Inquilina e dona do inmoble son veciñas, mais María Pereira posúe tamén outras vivendas, entre elas o oitavo esquerda, inmediatamente debaixo da casa da muller que denuncia que desde 1999, cando morreu súa tía, sufriu reiteradas "tropelías" para botala ora para cobrar moito máis caro o aluguer ora para acometer obras e facer un duplex. O obxectivo: que se paralice o despexo "Namentres non se paralice de maneira definitiva a orde de despexo, non haberá negociación de ningún tipo". Así de taxativ@s se mostran @s integrantes da plataforma cidadá Stop-desafiuzamentos A Coruña nun comunicado remitido á imprensa en que, aínda que recoñecen que houbo propostas por parte do concello -unha residencia- e do Instituto de Vivenda e Solo -dúas vivendas sociais- "consideramos que para que se poida dar unha negociación esta ten que ser digna e en igualdade de condicións". Rexeitan, por tanto, a "intoxicación mediática" e a "estigmatización" que pretende "criminalizar" Aurelia sinalando que "só se move por cartos" ou que "quere un piso no centro" -información da Radio Galega. As dúas vivendas propostas pola Xunta sitúanse en Novo Mesoiro -a unha hora do centro en transporte público- e Eirís -a uns 40 minutos- polo cal, malia que ningunha opción foi "nin aceptada nin rexeitada" polo de agora, alertan da situación de "desarraigamento" que se produciría ao arredar da súa contorna unha muller de 85 anos que leva 34 vivindo nese barrio. "U-lo Negreira? Co gabinete, con Pereira" O desleixo do concello da Coruña, gobernado en maioría absoluta por Carlos Negreira (PP), fica patente nas consignas d@s activistas que desde a segunda feira, día 18, protexen o portal de Aurelia das gadoupas desa orde de despexo ditada na súa contra. A conivencia entre o alcalde e a familia propietaria do inmóbel é clara para @s manifestantes. Rexeitan a actitude do concelleiro de Servizos sociais, Miguel Lorenzo -avogado de profesión e compañeiro de aulas de Feijóo e Negreira na facultade de Dereito, que lle podería ter prestado asesoramento legal a Bankia-, quen non apareceu en ningún momento polo portal de Aurelia nin se sentou para negociar. A única oferta que o concello colocou riba da mesa foi ingresar a anciá na residencia Padre Rubinos, obviando que se vale por si propia e, o máis importante, que ela non quere ir a un centro de persoas idosas. Con todo, Negreira non podería estar "no despacho con Pereira" nin querendo. E é que Ignacio González Pereira, avogado da súa propia nai, leva fóra da cidade desde a pasada fin de semana. Viaxou a Roma, para asistir á despedida do papa Bieito XVI. Esta reportaxe a dupla páxina viu a luz no Sermos36, publicado a 22 de febreiro de 2013. As fotografías son de Óscar París e Montoto.


Summary: A galega Pilar Fernández coordina a campaña internacional 'Solidarity with Scotland' e explica o proceso que se vive nun país que afronta coa incerteza do resultado o referendo do vindeiro 18-S. "A independencia é unha cuestión de xestión de recursos e non de identidade", di.

Pilar Fernández, auxiliar de biblioteca e naturópata de Compostela, está casada cun home escocés que leva case vinte anos vivindo en Galicia. Os seus "vínculos persoais e familiares con Escocia" levárona a implicarse no referendo de independencia do vindeiro 18 de setembro. Pero foi tamén o convencemento de estar "ante un momento histórico no político e no social" e o coñecemento das "manobras do goberno conservador español e outros executivos para interferir na consulta" as que acabaron por convencela. "As noticias que advertiron das manobras do embaixador Trillo foi un sinal de alarma", explica quen decidiu "pasar á acción". Por iso, desde a beira escocesa e desde a galega puxo en marcha e coordina Solidarity with Scotland International Campaign, unha campaña coa que reuniu moreas de fotografías e apoios ao si desde Galicia e outros lugares do mundo. Agora, e en conversa desde Edimburgo, explica o momento que se vive nun país que defeine como "nación irmá". Cal foi a receptividade en Galicia da campaña? Sorprendeulle algún apoio en particular? Galiza está máis que nunca no mapa do mundo grazas ás mostras impresionantes de solidariedade. Só temos palabras de agarimo e de agradecemento para todas aquelas persoas e organizacións que estiveron e participaron con nós dende o primeiro minuto, cun entusiasmo propio, na campaña Yes Scotland. Debo facer unha especial mención a Ana Miranda, Xoán Bascuas e a eses incribles rapaces de Mar de Lumes que me consta traballaron durísimo para facer as actividades das fotos colectivas. Tanto BNG, Anova, Compromiso coma Nós-Unidade Popular ou as Briga puxeron a Galiza no mapa con cada unha das fotos. "Galicia como nación ten a responsabilidade moral de fortalecer os vínculos con Escocia e non de destruílos con actitudes fóra de lugar" Hai algún vínculo especial entre Escocia e Galicia que explique a receptividade? Galiza e Escocia somos nacións irmás. Compartimos lazos humanos, culturais, históricos moi ancestrais... É por iso que sempre entendín que nós coma nación temos a responsabilidade moral de fortalecer estes vínculos, e non de destruílos con actitudes fóra de lugar, tal e como fixo Mariano Rajoy suxerindo que España podería vetar a pertenza de Escocia á UE. Cre que a visión que se dá en Galicia e en España do referendo é a axeitada ou real? Para nada é a realidade. Só un xornal na Galiza , Sermos, foi quen de ir informando puntualmente sobre o proceso. No resto da prensa, o caso escocés non existe. E no resto do Estado, a prensa unionista española o único que fixo foi dar cabida a conservadores británicos que nos visitaban ou historiadores que ninguén coñece, pero que ao parecer son "especialistas" no proceso. O resto das noticias veñen ditadas polas axencias de Londres, con selo distintivo. "A independencia é unha cuestión de xestión de recursos; non se trata de que te respecten por ser escocés" É, como se di, o debate máis unha cuestión económica que identitaria? É así. Aquí non se trata de que te respecten porque es escocés. Todo o mundo ten claro que Escocia é Escocia e Inglaterra é Inglaterra. É no exterior onde pode haber problemas en diferenciar isto. A cuestión da independencia é unha cuestión de xestión dos recursos do país, do uso que se lles dá a todos eles, que polo momento, e durante decenios están sendo explotados non para beneficio do Reino Unido en xeral, senón única e exclusivamente para o uso e abuso da elite de Londres, dirixida por un goberno conservador que os escoceses non votaron e que rexeitan fortemente pola súas tan evidentes políticas antisociais. "Reino Unido aceptou a consulta porque minimizou a vontade do pobo escocés; pensou que tiñan máis que gañado o referendo" Por que no Reino Unido se acepta con tanta naturalidade o debate e a convocatoria da consulta ao contrario do que pasa en España? En Reino Unido aceptouse a consulta porque minimizaron (coma sempre) a vontade do pobo escocés e pensaron que tiñan máis que gañado o referendo. Non tiveron mais remedio de aceptalo, entre outras cousas, porque logo de catro anos de goberno en maioría simple do SNP, Londres pensou que os laboristas gañarían as eleccións en Escocia de novo. De feito, ata o último momento, as enquisas auguraban case a desaparición do SNP en Holyrood, pero o que pasou foi que o SNP conseguiu a maioría absoluta nun sistema preparado para que ninguén a conseguise. Non se agardaba en Londres que o proceso soberanista tivese este percorrido? A xente pensa que en Escocia o proceso apareceu por floración espontánea. Se imos ás hemerotecas da Casa dos Comúns, veremos intervencións de Cameron e doutros moitos deputados conservadores e laboristas mofándose dos deputados escoceses e asegurando que nunca se levaría a cabo un referendo. Todo é un proceso e todo é cuestión de tempo. É o debate tan sensato e racional como parece desde aquí ou a medida que se achega o referendo vanse radicalizando os discursos a prol e en contra? Dende o principio, a campaña Yes Scotland tivo claro que a información e a exposición dos argumentos e dar resposta ás preguntas da xente do común era fundamental. E a participación a pé de rúa dos voluntarios é impresionante, achegada, humana, educada e moi razoable. A intoxicación e o intento de enlamar o debate é a vella estratexia que sempre utilizan algunhas forzas políticas para desviar o debate porque non teñen nada que achegar, ou o que teñen que achegar é tan pouco atractivo que saben que non poden competir co que o outro lado ofrece. Nestes días a prensa e a televisión non fan mais que publicar novas sobre a ameaza yihadista coa clara intención de meter medo e dicirlles aos escoceses o vulnerables que serían se deixan a poderosa Unión. Aínda así, en xeral, hai un ambiente de entusiasmo e de comunicación. É un debate limpo. "A campaña unionista cometeu erros impresionantes; tranmitiron unha imaxe tan negativa que ata os seus votantes a criticaron" O independentismo foi gañando forza nas enquisas nos últimos meses, a que cres que se debe? Ao impresionante traballo de base informativo que miles e miles de voluntarios e voluntarias da campaña independentista teñen levado porta a porta; tamén á diversidade da propia campaña, na que están involucrados ducias de distintas organizacións políticas, sociais, culturais. Ademais, o mesmo gabinete de Goberno, encabezado por Alex Salmond, ten participado en debates abertos ao público no que contestaron a todas as preguntas que lles facían os cidadáns, algo que sería inimaxinable no Estado Español. Se o si finalmente gaña, será por méritos propios, polos seus argumentos tan potentes e polo que representan. Tamén hai que recoñecer que a campaña unionista cometeu erros impresionantes e estrondosos, querendo meter medo e transmitindo unha imaxe á poboación tan tremendamente negativa que ata os votantes do non a criticaron por inútil. Ve a saída de Escocia da UE como unha posibilidade real? Non. Baixo ningún concepto, ao igual que o caso da libra, son argumentos políticos que non teñen base legal ningunha. É mais, os informes oficiais que hai contradín os argumentos que usa o propio Goberno de Westminster. No caso da UE, existe un informe oficial no que se recolle que pasaría no caso de que Escocia consiga a independencia. Nunca se valorou esa posibilidade nin dende o Reino Unido. Hai só unhas semanas e por primeira vez na historia da autonomía escocesa, o embaixador de Alemaña visitou ao Primeiro Ministro Alex Salmond. Hai que saber ler entre liñas. Cal cres que sería a reacción de Londres no caso de gañar o si? Están atados a un documento legal e público e non teñen mais remedio que aceptar o resultado e comezar a negociar. Supoño que tentarán quentar as negociacións poñéndollo difícil a Escocia, pero o Goberno escocés ten claro cales son as súas bazas e estou segura de que o equipo que negocie por Escocia non se deixará aplacar. Reino Unido vai ter que fiar fino para manter o máis que poida. "Baixo ningún concepto se contempla a saída de Escocia da Unión Europea; ese argumento político non ten base legal ningunha" Manterá Escocia a xefatura do Estado na raíña no caso de gañar o si? No Libro Branco, que é a proposta inicial do Goberno escocés, recóllense estas dúas opcións coma unha realidade, ata que os escoceses decidan no 2016 o primeiro Goberno soberano escocés. Supoño que haberá moito debate sobre a monarquía e que decidirán facer un referendo máis adiante. Pero todo isto son conxecturas. Que ocorrerá coa libra? Hai unha Comisión Fiscal que leva traballando dende marzo de 2012 valorando as mellores opcións en divisa non só para Escocia senón para o resto do Reino Unido. Chegaron á conclusión de que a Unión monetaria sería a mellor opción, máis por moito que Alistair Darling [líder de Better Together] diga, a campaña do si ten plan B, C, D e E. Como cre que influirá (nun caso ou outro) o resultado e as súas consecuencias no proceso catalán? Houbo referencias a Cataluña no proceso en Escocia? Poucas referencias oficiais, xa que dende un primeiro momento o Goberno escocés tivo claro que non querían interferencias de ningún tipo, nin que os acusasen de interferir en ningún proceso tampouco. Alex Salmond mantivo as distancias dende o principio, dende o meu punto de vista moi acertadamente, maila declarar en numerosas ocasións a defensa ao dereito de autodeterminación e soberanía dos pobos. O resultado do caso escocés xa ten consecuencias simplemente por terse levado a cabo un referendo nos tempos que nos tocan vivir. Sería un proceso de independencia pactado, legal, democrático. Se gaña o si, Escocia vai ser un modelo a seguir e do que estar moi pendente, por ser motivo de inspiración para todos. Se sae o non, quizais o ánimo se veña un pouco abaixo, pero non creo que a realidade de Catalunya vaia cambiar moito. Máis cedo ou máis tarde conseguirán unha consulta. Estou segura. "A independencia é unha esperanza para mellorar o sistema de benestar, é unha cuestión de dereitos fundamentais" Datos de enquisas aseguran que incluso entre os afeccionados do Rangers [equipo tradicionalmente protestante e unionista] gaña o si. Rachan estes datos cos tópicos sobre Escocia? É síntoma de que os argumentos da campaña do si son poderosos e atenden ao reclamo de todos os cidadáns, sen importar se un é do Celtic ou do Rangers, ou presbiteriano ou católico ou budista... A independencia é unha esperanza para mellorar o sistema de benestar, é unha cuestión de dereitos fundamentais, de dereitos dos inmigrantes, de mellor reparto de recursos... Hai un grupo en facebook dende o inicio do proceso que xunta seareiros do Celtic e do Rangers polo si. E iso en Glasgow, un feudo tradicionalmente laborista... Hai tempo que en Glasgow deixaron de crer o Partido Laborista que os meteu na guerra ilegal de Irak, ou que instaurou as bedroom tax (impostos dormitorio) ou que comezou a privatización da sanidade, ou que ole a corrupción. Moitos deles pensan que o Partido Laborista escocés é un feudo de traidores aos máis débiles. A clase traballadora de Glasgow hai tempo que abandonou ese partido. Queren construir algo novo, que atenda mellor as súas necesidades e as súas ideas. "A alternativa á independencia é continuar coas políticas neoliberais e os recortes" Cal cre que será o resultado do referendo? Confío plenamente en que gañe o si e poidamos celebralo cos nosos amigos e familiares en Edimburgo. Por que cre que a Escocia lle iría mellor sendo un estado independente? Pois porque a outra alternativa é continuar coas políticas neoliberais e os recortes en dereitos sociais e en dereitos humanos e porque ninguén se cre o farol de que Escocia vai ter máis poderes autonómicos de votar non... Creo que está claro que a mellor opción é a independencia.