Summary: ENTREVISTA Falamos con Pablo Reboleiro co gallo da coprodución de Pistacatro e o CDG para montar a versión teatral-circense de Arnoia, Arnoia de Xosé Luis Méndez Ferrín.

Pablo Reboleiro comparte con Ánxela Blanco, Aitor Garuz, Álvaro Reboredo e Beatriz Rubio o elenco de Arnoia, Arnoia, a versión teatral -e circense- dirixida por Quico Cadaval, da novela homónima de Xosé Luis Méndez Ferrín. Aproveitamos o paso desta obra por Santiago -onde se estreou, no Salón Teatro- e pola Coruña para entrevistar a Reboleiro, un dos membros -e fundadores- de Pistacatro e impulsor de boa parte das iniciativas que alimentaron o moi notable desenvolvemento do circo contemporáneo galego nas últimas décadas: iso que, non hai moito, se dera en chamar "novo circo". Estivestes uns días no Salón Teatro… Como ides de funcións? Como está a ser a resposta do público? Arnoia, Arnoia é unha coprodución co CDG. Tivemos apoio a nivel de construción da escenografía, espazo para ensaios, técnicos, material, atrezzo... Pero a distribución facémola nós, a nosa compañía. Neste caso, supoño que axuda o feito de que 'Arnoia, Arnoia' sexa un libro de Ferrín: agora mesmo hai tamén un proxecto para facer un videoxogo sobre 'Arnoia, Arnoia', acaba de haber unhas xornadas sobre a obra de Ferrín, fíxose un documental… Temos, ademais, tamén, na dirección, a Quico Cadaval… "Falan moi positivamente da mestura do universo de Quico coa estética e o traballo do circo…" Que vou dicir eu, pero a nivel de acollida do público, está a irnos moi ben. E iso que a obra, ao principio, é dura, crúa: comeza falando da guerra civil. Hai xente que forma parte do público asiduo de Pistacatro que pode quedar, neses primeiros minutos, un pouco abraiada… Tamén é unha obra longa, de unha hora e 40 minutos… Mais, en xeral, a reacción da xente é boa. Falan moi positivamente da mestura do universo de Quico coa estética e o traballo do circo… Nese sentido, supoño que sería máis un traballo colectivo… Porque non é só teatro. É circo. A obra é as dúas cousas e aí pódese discrepar pero, desde o meu punto de vista, si é unha obra de teatro. Neste caso, o circo está ao servizo de contar esta historia, a de Arnoia, Arnoia. E iso non é nada raro. Se pensamos, por exemplo, nas películas clásicas de piratas, é fácil decatarse de que os actores eran artistas de circo: facían moitas acrobacias. Mais este despregue artístico ao servizo de contar unha historia. "O circo ten a súa propia dramaturxia, e iso é o que eu busco nos espectáculos que dirixo" Que é algo que o circo, -eu sempre o defendo-, non ten por que facer. O circo ten a súa propia dramaturxia, e iso é o que eu busco nos espectáculos que dirixo. Non me parece mal o outra opción, pero creo que o circo de por si pode contar moitas cousas, e sobre todo é unha potente ferramenta para transmitir emocións. É poesía visual. Pero no caso de Arnoia, Arnoia si se trata de contar unha historia. Moitos obxectos que podemos ver no escenario son alegorías que axudan a contar esta historia. Non é así, por exemplo, na nosa outra obra Impreuna, onde as maletas son maletas e as mazas son mazas: non representan outra cousa. En Impreuna os obxectos, o circo, non están ao servizo de nada, simplemente son. Mais si: Quico dicíanos que el é director de teatro e que non nos ía dicir como facer circo, e si foi un traballo colectivo, pero Quico tiña claro o que quería, as imaxes que quería, e a partir diso buscamos acordos. El tiña moi claro, sobre todo, o que non quería. El non chegou cun libreto e nos dixo: tedes que montar isto. Nós fomos facendo as nosas achegas, a partir do que el nos ía dicindo. Xa que falas de iso, das imaxes, é algo que se comentaba ao saír do teatro: que Arnoia, Arnoia se recoñecía ben. E aí son moi importantes as imaxes. Está ben que o digas: era a intención. E non foi fácil, co orzamento que tiñamos. O de Arnoia, Arnoia é un universo fantástico moi rico, cheo de detalles. Non podiamos levar todo a escena. Houbo partes que se quitaron por unha cuestión económica. Se un xigante leva 100 soldados, evidentemente nós non podemos poñer 100 soldados. Pero recorremos ao que comentabamos: as imaxes… "Quico, ademais, falou con Ferrín para facer a dramaturxia desta obra, que pode interpretarse de moitas maneiras" Quico, ademais, falou con Ferrín para facer a dramaturxia desta obra, que pode interpretarse de moitas maneiras. E despois o que tentamos foi levar esas metáforas que Ferrín manexa no seu libro ao momento actual. Por exemplo, na primeira escena, na que é fácil recoñecer a guerra civil, falan un idioma extraño, de xeito que pode remitirnos, por exemplo, á guerra de Siria. Tamén houbo quen nos dixo que se cadra a obra podía ser complicada para quen non leu 'Arnoia, Arnoia', pero eu penso que non ten por que ser así, que se entende ben... Sobre Arnoia, Arnoia pode haber, si, interpretacións distintas. Desde que lugar a traballastes vós? Como a entendedes? Pois aí teño que dicir que o elenco fomos bastante "limpos", no sentido de que nós non pertencemos ao mundo literario, polo que tampouco nos condicionou a crítica… Eu lera Arnoia, Arnoia sendo un rapaz, con 12 anos. Meu pai, que era profesor de galego, axudábame a entendelo. E para facer esta obra volvina ler, claro. É unha obra da que se pode tirar de moitas maneiras, claro, e unha delas, evidentemente, é a guerra civil. "Pero para nós tiña, en xeral, un fondo moi actual" Pero para nós tiña, en xeral, un fondo moi actual. A parte dos Grou, por exemplo, lémola coma unha especie de distopía capitalista. Baseámonos tamén moito en historias da represión que nos foi contando Quico, como o que facían no franquismo coa lei de fugas: dicíanlles aos presos que podían marchar e entón matábanos alegando que tentaran fuxir. Mais xa che digo que traballamos bastante desde un punto de vista máis emocional, máis intuitivo, que de coñecemento sobre os debates da crítica arredor do libro. Quico si estaba informado desta parte e coido que pescudou moito para sacarlle a súa visión ao libro. Vós -Pistacatro- non falastes con Ferrín? Ferrín veu ver unha función e a verdade é que estivo moi ben: foi para el moi emotivo, tamén porque tivo sempre moita relación co circo. Os seus tíos tiñan un circo, el é familiar do Padre Silva… Para el foi tamén, entón, por iso, coma unha volta á súa infancia. Despois hai outro aspecto que non comentei antes, que é que Quico quixo manter convencións do circo como a presentación e saúdo dos personaxes. Por iso quizais tamén pode interpretarse, como fixeches ti, coma un espectáculo máis de circo que de teatro. En calquera caso, é unha convención do circo clásico: saudar, presentar os artistas… "Eu fun un bo malabarista, agora xa non sei o que son. Son tamén algo bailarín, actor, músico…" Nós, Pistacatro, somos pallasos… Poderiamos dicir que facemos moitas cousas e poucas ben de todo… Eu fun un bo malabarista, agora xa non sei o que son. Son tamén algo bailarín, actor, músico… Despois tamén houbo unha escolla por parte do director, que penso que ao final resultou ser acertada: a parte máis acrobática fana Bea e Fiti. Fiti é máis o heroe, Aitor e eu somos máis os malos… Ao principio non é que estiveramos moi a gusto, pero despois entendémolo perfectamente. O voso é un traballo fisicamente moi exixente… Si, e por moito que Rajoy dixese que os artistas non somos xente que se ergue ás sete da mañá, si, é un traballo fisicamente moi duro e moi demandante para nós, que tampouco somos xa ademais igual de novos. E no teu caso, como comezou todo? Penso que polos malabares… Eu estudaba Matemáticas. Xa no segundo ano comecei a facer malabares. A min o que me pasaba é que xa non estaba moi cómodo coa vida de posadolescente santiagués: xa non me apetecía estar toda a tarde cos colegas bebendo cervexas e xogando ás cartas. Eu quería facer algo, e non pasar o tempo. Descubrín os malabares, que supoñen un reto de superación constante de un mesmo. Xa antes fixera algo de teatro… Daquela os malabares en Santiago estaban ligados a grupos libertarios… Quedabamos en Bonaval, pero chegou o inverno e comezou a chover, e entón empezamos a ir pola Casa Encantada. Alí coñecemos unha xente marabillosa: os que levaban a asociación PreSOS. Un grupo de activistas que traballaban tanto e tan ben por persoas ás que ninguén facía caso: os presos. Alí, na Casa Encantada, aprendín moito. Era unha casa okupa diferente, con xente que tiña claro para que liberar un espazo, poñéndoo ao servizo do común. A Casa Encantada foi o noso lugar de traballo, onde confluíu xente que estaba a facer moitas cousas. Moitos proxectos artísticos moi interesantes feitos sen un peso pero con corazón. Despois veñen os Tromboni e Malabaranda… Si, Kote -Xosé Lois Rodríguez- introduciume no primeiro grupo de malabaristas galego fóra do circo tradicional: Os Tromboni. Despois, Kote, Manu Lago e eu creamos Malabaranda. Despois a cousa vai medrando, vamos creando novos números… e acaba xurdindo, para responder á necesidade de dar saída a todo aquilo, a Festa do Circo, primeiro na Casa Encantada e un ano despois na sala Nasa. Foi unha maneira de presentarnos, de dar a coñecer o que faciamos, de coñecernos entre nós… "Nunca poderei estar o suficientemente agradecido, porque se non fose por ese espazo da Festa do Circo non poderiamos ter feito o que fixemos" Nunca poderei estar o suficientemente agradecido, porque se non fose por ese espazo non poderiamos ter feito o que fixemos. E eu estou moi orgulloso de ter formado parte daquilo. A Festa do Circo, da que se fixeron dez edicións, foi como a nosa "posta de longo" na cultura. Alí confluímos unha xeración de artistas, e non só de circo: por alí estaba Marta de Voadora, Pepo Suevos, Marcos Petete do Retrete de Dorian Grey, ou Cou, que está moi vinculado a nós pero que é máis actor… "Pistacatro chámase así porque na Nasa ofrecéronnos un espazo para facer circo, que eles chamaban a cuarta pista" Pois ese encontro, na Festa do Circo, foi o xermolo do que acabou eclosionando no colectivo Pistacatro. Chámase así porque na Nasa ofrecéronnos un espazo para facer circo, que eles chamaban a cuarta pista. E a partir dese colectivo, que era máis amplo, acabou xurdindo, despois, unha S.L., a empresa Pistacatro, para producir e distribuír espectáculos de circo e cabaré. Buscastes un local no que fose posible traballar, facer ensaios… Despois da primeira Festa do Circo veu o que nós chamamos "o éxodo". Todos marchamos formarnos fóra. Eu marchei para Londres. Outros para Barcelona… Uns anos despois volvemos, coincidimos de novo, e é entón cando montamos Pistacatro. Buscamos unha nave, si, para poder traballar, que durante moito tempo estivo no Milladoiro. Tiveramos, para iso, unha axuda de Agadic, de cando era xerente Miguel Martín. "Despois da primeira Festa do Circo veu o que nós chamamos "o éxodo". Todos marchamos formarnos fóra" Desa época é tamén 'Kamikaze', a primeira coprodución que fixemos co Centro Dramático Galego, daquela dirixido por Cristina Domínguez, que nos serviu moito para darnos a coñecer no teatro galego. Ese tempo foi, poderiamos dicir, o "século de ouro" do circo galego. Fixemos moitos espectáculos, tiñamos moito traballo. Xa diciamos entón, de broma, que contra Fraga viviamos mellor, cando andabamos sen un peso e protestando polos bares… "Mais ter tanto traballo tamén tivo o seu lado negativo: a verdade é que nos comeu a xestión" Mais ter tanto traballo tamén tivo o seu lado negativo: a verdade é que nos comeu a xestión. Cando empezamos con Pistacatro, eramos sete actores. Ninguén sabía nada de produción ou de administración. Agora estamos máis equilibrados nese sentido: somos tres artistas e dúas persoas máis para a parte de xestión, produción… A nosa nave chámase Circonove, de Circo Novo e de Circo Nave. Despois refrotouse tamén o colectivo, a asociación, que se chamou Pistacinco. Pero como había confusión cos nomes, agora a asociación chámase Circonove e a compañía, a empresa, Pistacatro. Estiveches, dicíalo antes, uns anos en Londres estudando circo e despois xa traballando. Dis na túa web que foron os mellores anos da túa vida… Eu rematara a carreira de Matemáticas, pero a miña paixón era o circo. Co diñeiro que gañara traballando aquí -naquela primeira época, estaba eu practicamente só facendo circo de rúa- fun estudar Circo a Londres. E alí vivín o que eu penso que ten que ser a Universidade. Eu aquí en Santiago estudiaba o suficiente para aprobar. Pero alí, en Londres, expremiamos os profesores todo o que podiamos. Acababa a clase e iamos detrás preguntarlles cousas. Tiñámolos esmagados: a dirección chamáranos a atención para que respectaramos os horarios dos profesores. E a verdade é que tiñan razón: non podes estar todo o día: o corpo tamén ten que descansar. Eu vivía nun cuarto compartido nun cuarto coa dobre xanela, barrotes e o cristal escachado, non gastaba un peso, movíame nunha bicicleta que comprara moi barata e que despois me explicaron que probablemente sería roubada, traballaba ata 12 horas en bares nas fins de semana, vin como destrozaban un coche… Era un barrio complicado. Pero era feliz. Eramos novos e faciamos o que nos gustaba… Sentíame realizado. E tiven, así, unha xuventude que penso que foi como debe ser a xuventude. Facía o que me era a miña paixón. Tiña unha vida con pouco diñeiro -as miñas pesetas pouco valían en Londres- pero plena, chea de cousas que eran importantes para min. Despois estiven traballando un tempo en Londres, en varias compañías, e pasei uns meses tamén en Arxentina. Nese tempo aprendín moito de circo de rúa. E seguiches colaborando coa Festa do Circo, e creastes o Festival D'Gorra. Lembro o discurso que comezastes a difundir para presentar o chamado Novo Circo Galego. É que, xa sabes, en Galicia levamos unha, digamos, diferencia horaria para algunhas cousas. Cousas que noutros lugares xa se facían desde había 20 anos comezaron naquel tempo en Galicia. En Francia xa había ese "novo circo" nos 80. Pero aquí había descoñecemento de todo ese movemento, e nós precisabamos reivindicar o que faciamos como algo diferente do que a xente entendía por circo, que era unha carpa e números con animais. O circo, ademais, como experiencia artística, tivo un baixón moi forte en España, cousa que en Francia, por exemplo, non pasou, porque se apoiou para evitar que caese. Nese contexto foi no que comezamos a falar de "novo circo", pero eu agora xa non reivindico iso porque non creo que sexa necesario. Tamén hai teatro clásico e contemporáneo e ao segundo non lle chamamos novo teatro. Todo é teatro. Aquí fuches e es moi coñecido aínda como Pablo Trasno. Gañaras o Festiclown no 2006 con este espectáculo, Trasno. Dis na túa web que probablemente sexa o espectáculo galego co maior número de funcións. Non sei se é así, pero polo menos un dos de máis funcións, seguro. Trasno é un personaxe do que me sinto moi orgulloso, que me deu moito. E si, hai xente que me coñece como Pablo Trasno. De feito, cando fixen a web nova, acabei poñendo Pablo Reboleiro porque non conseguín migrar o dominio Pablo Trasno, que o tiña eu rexistrado. Como che dicía antes, cando eu traballaba na rúa, en Praterías, antes de ir para Londres, estaba case sempre só. Ás veces viña tamén Capitán Maravilla, que tiña algo de material, coma un micro… Como Pablo Trasno tiven moitas actuacións, si. Contas na web que, cando comezaches a notar que o teu corpo xa non estaba igual para as acrobacias que cando tiñas 20 anos, comezaches coa danza. Primeiro unha danza máis acrobática e despois varios tipos de danzas, do ballet ao claqué. Si, a acrobacia chega un momento que se fai demasiado dura para o corpo. Pero eu necesitaba moverme. Sempre digo que as matemáticas son, en min, Atenas, pero o meu corpo necesita a Esparta. O corpo pídeme movemento. Comecei a experimentar coa danza contemporánea. Mais o que fago non é nin ballet nin acrobacia. É como algo intermedio. E ten todo o sentido, porque danza e circo teñen moito que ver. As dúas parten do corpo. Pensa na película Flash Dance: a actriz, ao final, fai acrobacias cando baila. Coa chamada "crise económica" viñeron tempos peores, con menos bolos. Xúntaste entón con Alfredo Pérez 'Circanelo' para crear Lusco e Fusco, compañía coa que investigades o encontro entre danza, teatro e circo. Desta época é Encontros, que foi elixido pola axencia AECID de cooperación cultural do Ministerio de Exteriores, entre outros éxitos. Encontros xurdiu da necesidade de facer algo diferente, que transcendese o que estabamos a facer ata ese momento. Eu por un lado tiña os espectáculos de pallaso de rúa, e polo outro outros máis baseados no circo. Aí tamén nos impregnamos do que está a facer xente que facía cousas diferentes ao que faciamos nós. 'Encontros' é un espectáculo moi bonito, sen palabras e sen música, só con acción-reacción e con movemento corporal. Foi un espectáculo no que traballamos moito. E moi duro, pero tivo as súas recompensas e deixou pegada. "Encontros xurdiu da necesidade de facer algo diferente, que transcendese o que estabamos a facer ata ese momento" Máis tarde veu Impreuna, de Pistacatro. Unha obra relacionada coa amizade, o traballo en comunidade, a solidariedade e a cooperación do circo. Eu estaba cheo de que se levasen os espectáculos de circo a códigos teatrais. Porque, como non hai directores especializados, acababamos tendo sempre unha dirección teatral. O que quixen, en Impreuna, foi facer unha dramaturxia propia do circo. Impreuna é tamén unha celebración do circo, da comunidade do circo, dunha unión que nos fai moita falta. "Teño certa animadversión polas cousas que son moi estéticas só pola estética" Despois, hai outra cousa importante en Impreuna, que é que eu teño certa animadversión polas cousas que son moi estéticas só pola estética. Pola moda… En Impreuna, como en Encontros, o que facemos é quedar co básico, co máis simple. Non me gusta o circo que é todo Carnaval, fantasía. En realidade, Encontros e Impreun falan do mesmo, das relacións humanas, dos conflitos… pero unha desde un punto de vista das relacións interpersonais e outra desde o punto de vista máis colectivo. "A idea é un pouco que eu non son flipante, porque flipante xa é o que fago. Non preciso revestir o que fago" E a idea é un pouco que eu non son flipante, porque flipante xa é o que fago. Non preciso revestir o que fago. Gústame que sexa algo máis "povera". Teño, de feito, un espectáculo no que estou en calzoncillos. Porque trátase de facer algo natural, crible, de achegarse á xente e que se sinta identificada... Outono celebra facerse maior. E a amizade, o fracaso… Ten que ver co que acabas de dicir: menos florituras. Outono partiu dunha idea miña pero dirixiuno Cou (Antón Coucheiro), que o levou ao seu terreo. Xa non podemos facer acrobacias, non temos o corpo igual… É un pouco a nosa historia, que é a de todas as compañías e tamén a da xente do teatro. Traballas con toda a ilusión e todas as ganas, pero nun mundo moi mísero. De todas maneiras, en Outono hai máis vestiario ou máis escenografía ca en Impreuna. Pero si, é un pouco o mesmo: a familia do circo, os actores e os artistas como son, cos seus defectos, sen parafernalia. En Arnoia, Arnoia, por certo, o traballo de Carlos Alonso tamén tivo moito que ver coa reciclaxe, con facer as cousas co básico. Desde 2013 traballas coa compañía inglesa The Chipolatas, coma músico e pallaso, coa que tiveches actuacións por todo o mundo. Por Australia, por exemplo. Mesmo contan que fuches traballar para un xeque árabe… Cos Chipolotas traballo bastante, si, sobre todo por Australia e Nova Zelanda. Tamén fixen cousas de danza en centroamérica… O que escoitaches non é exactamente así: si fun á India porque me contratou un home que, efectivamente, era rico, para actuar na voda dos seus fillos. Estiven mes e medio alí. Pero agora fun pai, felizmente, e xa levo un tempo que ando moito máis por aquí. Ademais, niso de exportar a cultura tamén hai certo mito. É moi importante e eu estou de acordo. É lóxico desde o punto de vista económico, -pensando nas axudas de Agadic-, porque hai que buscar rendibilidade por algún lado ao investimento realizado en cultura. O que pasa é que saes e, cando volves, tamén notas que perdiches volume de traballo porque non estabas. Marchas, volves, e dalgunha maneira perdiches o teu oco. É paradóxico. E despois tamén pasa que, claro, esta é unha profesión difícil para ter unha familia porque te obriga a estar sempre fóra. Polo que vas ter aí un conflito. "Saes e, cando volves, tamén notas que perdiches volume de traballo porque non estabas" Hai outra lóxica, ademais, que o complica todo bastante. Este é un mundo moi competitivo no que parece que, se non estás a facer sempre cousas novas, quedas atrás. É a lóxica do capitalismo, de usar e tirar, producir e consumir… A falo aquí a nivel de programadores. No circo clásico non pasaba tanto isto: cando xa non podías facer acrobacias, pasabas a ser pallaso. Por exemplo. Agora tes que estar constantemente reinventándote. E faiche repensar se paga a pena… Eu non teño a resposta. Penso que si, pero… De momento Esparta vaille gañando a Atenas, pero nunca se sabe. Algún outro proxecto que queiras salientar? Pois Orquestra de malabares, que fixemos xa varias veces coa Banda Municipal de Música, e que volveremos facer no Nadal. Foi emocionante, a verdade. A idea é, por unha banda celebrar os malabares como un arte con maiúsculas e por outro "desnudar" o músico, facer que saia do encorsetamento que é, un pouco, propia da tradición das bandas. A Banda é un personaxe máis, coma o seu director. E os membros da banda teñen unha forza brutal como actores… A acollida do público foi espectacular.


Summary: A cidade de Pontevedra vén de ser galardoada pola súa política de mobilidade co premio Intermodes, outorgado pola axencia que traballa ao amparo da Unión Europea. O alcalde Miguel Fernández Lores explica o modelo alternativo que o goberno municipal defende e que transformou a cidade para a deseñar á medida da veciñanza. Suma un recoñecemento aos xa recibidos que están a converter a cidade do Lérez nun modelo de urbanismo.

Metrominuto vén de obter o Intermodes 2013 Prize, entidade colaboradora da Unión Europea. Que significa este proxecto nos planos de mobilidade do concello? Metrominuto é unha anécdota simpática, un plano que mostra uns 20 puntos da cidade coa distancia en metros e o tempo en minutos que leva percorrela a pé. Mais é a consecuencia de todo un plan de reforma urbana en que as persoas son as protagonistas. O resultado é unha cidade alternativa que levamos construíndo estes últimos anos. Unha cidade integradora, coa accesibilidade universal conseguida na práctica totalidade dos espazos públicos; unha cidade renovada, reconciliada coa memoria histórica, socialmente cohesionada e que medra apoiada nas súas potencialidades. É o resultado dun xeito valente e decidido de facer política para mudar as cousas, para construír un mundo mellor, un país mellor, empezando pola nosa cidade. -Calquera visitante mostra sorpresa coa cantidade de xente que pasea e camiña polo centro da cidade. Que significa o cambio experimentado nos últimos anos na calidade de vida da cidadanía? A xente camiña e pasea porque hai condicións para iso. Ademáis da importante reforma urbana, acometida segundo un modelo global de cidade cun rumbo moi ben definido desde o principio, fixemos algo moi importante: non deslocalizar o comercio, fomentando e protexendo o seu lugar tradicional. As peonalizacións e o tráfico a motor calmado trouxeron unha interesante cultura peonil. Hoxe ninguén se pregunta se ten que coller o coche; até quen era máis reticente móstrase satisfeito por trasladarse camiñando. Gañamos en saúde, en mellorar o medio ambiente, en seguridade e en animación urbana e optimismo; a cidade é máis agradábel e agarimosa. -Xa son pasado as reticencias por restrinxir o tráfico de coches polo centro? Estou convencido de que a maioría está encantada co modelo de cidade que ten as persoas no cumio das súas prioridades, e a mobilidade natural sobre a motorizada. Mire... un cambio tan importante nunha cidade non se pode facer sen a activa colaboración da cidadanía. Os responsábeis políticos diriximos e enfocamos os procesos, mais os protagonistas son os cidadáns, as entidades veciñais, empresariais, profesionais... A maioría da xente está orgullosa de vivir aquí e así. -Que supuxeron os distintos planos de peonalización para Pontevedra? A peonalización é unha das partes máis visíbeis dun modelo alternativo de cidade, do cal algúns chaman "ecocidade", mais non a única. Abandonamos a idea de conxestión, agresividade, contaminación, ruídos, etc, e mirámonos nas cidades do futuro; as que poñen as persoas no centro da súa vida, coidan o espazo público e dinamizan a súa economía endóxena. Unha vez, un xornal fixo un estudo para saber a que sonan as cidades. Pontevedra sonáballes a nenos e nenas que xogan nas rúas e prazas. Que digan iso da cidade de un, é un auténtico orgullo. Mais houbo outras accións menos visíbeis e moi importantes, como a rede separativa de esgotos ou o saneamento integral do río e a ría, xa que somos a primeira cidade de Galiza co ciclo da auga completo... neste capítulo só resta trasladar a industria contaminante que hoxe ocupa un terreo impropio na baía de Lourizán. -Teñen a sensación no goberno municiapl de que con recoñecementos como estes Pontevedra está a se converter nun modelo de urbanismo? Pontevedra medrou nos últimos anos un pouco contracorrente, dun xeito alternativo. Se moitas cidades se deixaron levar pola forza dos centros comerciais e fixeron un urbanismo que necesita un grande uso do automóbil privado, nós enfocamos o noso modelo cara a todo o contrario: estrutura comercial tradicional, ben localizada dentro da cidade; tráfico a motor só cando é preciso, xa que aquí non queda sen cubrir nengunha das necesidades reais da poboación ou das empresas; o que nos cargamos foi o innecesario. En algo sí notamos que vén sendo un modelo para outras cidades: convídannos a reunións, a congresos, visítannos técnicos doutras cidades, pídennos colaboracións en universidades e departamentos técnicos... Mesmo outros alcaldes están interesados pola nosa xestión. -Co Intermodes 2013 van xa un feixe deles, non é? A verdade é que si... case todos eles premios aos que nos presentaron outras entidades ou persoas, ou como este, que o elexiu directamente o xurado, sen candidaturas. Os máis importantes foron o Nacional da Cultura Galega, pola posta en valor do patrimonio arquitectónico coa reforma urbana; o de Accesibiilidade Universal que nos concedeu a Federación Española de Asociacións de persoas con dificultades de mobilidade (Cermi); e dous de seguridade viaria: o de Fesvial e o estatal de Seguridade Viaria, ambos os dous con xurados que integraban os maiores expertos de seguridade viaria do estado, e outorgados por algo tan importante como a redución a cero do número de vítimas mortais nas zonas afectadas pola reforma urbana, que abranguen a prática totalidade da capital, e a velocidade limitada a 30 en todo o espazo urbano. Este de carácter europeo, o Intermodes, supón un importante apoio internacional a un modelo de cidade alternativo e absolutamente contemporáneo.


Summary: Deportistas denuncian o impacto da LAT no Larouco

"Imaxina ir voando e chocar cunha liña eléctrica que ten unhas celosías de 20 metros e tres ou catro fíos de alta tensión... quedarías frito, como lle pasa aos paxaros ou a calquera cousa que quede enredada alí". Son palabras para Nós Diario de Kike Cuquejo, vicepresidente do Club Parapente Baltar, unha referencia neste deporte aeronáutico, que describe do modo máis gráfico posíbel as consecuencias se Iberdrola consegue sacar adiante o seu proxecto de Liña de Alta Tensión (LAT) que conectará a futura central eólica de San Martiño (Baltar) coa subestación da central do Larouco, en Xinzo. Pero non só o Club Parapente Baltar deu a voz de alarma sobre esta infraestrutura, pois tamén a Real Federación Aeronáutica Española e as súas homólogas galega e portuguesa alertaron sobre os efectos da construción de novos polígonos eólicos na serra arraiana do Larouco, ao carón do Xurés, e da imposibilidade de continuar coa práctica do parapente ou a ala delta en caso de que Iberdrola consiga levar a cabo o seu plan e acabe por instalar as liñas de alta tensión proxectadas. Por iso, o Club Parapente Baltar presentará alegacións contra a LAT do Larouco, que se atopa en fase de exposición pública até o día 13 de xaneiro. Nesas súas alegacións a un plan de enorme magnitude -conformado por 11 quilómetros de tendido aéreo con 43 apoios en cotas desde 1.115 metros de altitude a 939 metros que decorre, de oeste a leste, en paralelo á liña da fronteira pola vertente norte do Larouco-, os veciños de Baltar e de Montalegre, na parte portuguesa, reclaman a "retirada definitiva do proxecto pola súa incompatibilidade cos valores ambientais e paisaxísticos presentes na área de afección do proxecto e a falla de licencia social". Adeus a un escenario de talle internacional O Larouco é unha área privilexiada para a práctica do parapente polas condicións do vento e a orografía, características "únicas en todo o norte da Península Ibérica", tal e como destaca Kike Cuquejo, que fixeron del un lugar de referencia e escenario de eventos de primeira orde, como a Copa do Mundo (2000 e 2012), o Campionato do Mundo (2003), o British Open (2005), a Copa Ibérica (2005, 2006, 2007, 2009 e 2013) ou o Campionato de Europa (2018). Porque "montes para montar eólicos hai moitísimos, pero para voar en parapente poden contarse cos dedos dunha man, xa que requiren duns trazos practicamente únicos", engade o vicepresidente do Club Parapente Baltar. Este expón, ademais, outro problema no plano deportivo se o proxecto de Iberdrola sae adiante: "Actualmente temos unha serie de escolas que operan no Larouco que escolleron esta zona porque está libre de cables e ten unhas parcelas seguras tanto para aterrar como para os despeches, pero a instalación da LAT sería un auténtico desastre para elas, a súa fin. Só hai que pensar no hipotético escenario dunha persoa que voe en solitario por primeira vez e que non conte coa experiencia necesaria para afrontar un imprevisto tan perigoso como topar cuns cables de alta tensión...". Con todo, desde o Club Parapente Baltar inciden en que "non se trata de negarse ás enerxías renovábeis", senón que "neste caso concreto existe unha clara incompatibilidade que esixe buscar unha serie de alternativas polo ben de todos e todas".


Summary: O colectivo denuncia que o proxecto do Museo da Automoción "ocupará a totalidade da superficie útil" dunha das maiores zonas verdes da cidade, e acabará co seu actual uso público, de lecer e deportivo. Lanzan un concurso de propostas alternativas para o espazo

O pasado mes de febreiro o Concello da Coruña anunciaba a cesión de 107.000 metros cadrados de espazo público no parque de Bens á Fundación Jorge Jove para poñer en marcha o seu Museo da Automoción, que irá acompañado de tres circuítos automobilísticos, de uso privado. Dende o inicio o proxecto espertou as críticas de moitos cidadáns e cidadás, pois o proxecto municipal ocupará a meirande parte do parque público, unha das zonas verdes urbanas máis importantes da cidade, xa que ademais dos máis de cen mil metros cadrados ocupados polo Museo, unha porción semellante do espazo verde permanecerá aínda uns anos pechada por motivos de seguridade referidos ao antigo vertedoiro e unha boa parte do parque restante pódese considerar inaccesible. A oposición ao proxectos traduciuse tamén nunha petición online que superou as seis mil sinaturas. Hai unhas semanas unha parte deses usuarios e usuarias habituais do parque comezaron a organizarse ao redor dun chamamento a salvar Bens, que este domingo levaron a cabo unha primeira acción reivindicativa e que lanzou un manifesto En defensa do Parque de Bens. No texto denuncian que o proxecto do Goberno municipal "significa a práctica destrucción do entorno" pois "ocupará a totalidade da superficie útil e tan só deixará libre aquelas zonas que debido ás características orográficas ocupan pendentes de difícil asentamento, ou aquelas outras cuxo subsolo corresponde ao antigo vertedeiro e se atopan en proceso de compactación". Engaden que "a influencia sobre o entorno, ao incorporar dentro do plan pistas de quads, motos e todoterreos que xerarán entre outros efectos contaminación acústica, converterase nun lastre para o seu futuro adecuamento". O manifesto critica que o Concello (nunha crítica que estende tamén ao anterior Goberno municipal, que asinou o convenio coa Fundación Jorge Jove para a construción deste museo) lle regalase á familia Jove "un terreo que é de uso e disfrute dos coruñeses e que representa unha das poucas zonas verdes da cidade". "Este regalo realízase incumplindo promesas electorais e sen ter en conta a opinión dos cidadáns", engaden, e "vai tamén acompañado por subvencións procedentes das arcas municipais para estudios previos de viabilidade". Así mesmo, critican que o Goberno local "pretenda enganar á opinión pública minimizando o impacto dunha obra que rematará co obxectivo principal de esa zona". Aclaran que non se opoñen á construción do Museo, pero destacan que "na cidade da Coruña existen espazos utilizables" que evitarían a ocupación e destrución dun "lugar público constituído no seu día como zona verde, de lecer, e deportivo". "Na cidade da Coruña existen espazos utilizables" que evitarían a ocupación e destrución dun "lugar público constituído no seu día como zona verde, de lecer, e deportivo" O colectivo lanzou tamén outra iniciativa para que a cidadanía presente proxectos alternativos para o parque de Bens. A través da súa páxina de Facebook poderanse votar estas propostas e as 15 con máis apoios serán lidas no propio parque nun acto público aínda sen data. Entre as ideas que xa se poden ler na páxina destaca a construción dun parque botánico nunha das zonas de Bens, a creación dunha zona de xogos para cans con obstaculos de salto e rampas, ou a instalación dunha cafetaría. Un circuíto automobilístico nunha zona verde O alcalde da Coruña, Carlos Negreira, definiu o Museo proxectado como "un centro de referencia a nivel nacional e internacional" que converterá A Coruña "nun destino de primeiro nivel" e "nun centro de peregrinación para todos os amantes do motor". Porén, o edificio principal ocupa soamente 20.000 dos 107.900 metros cadrados totais. Os restantes 87.900 metros cadrados corresponden a outra serie de instalacións moi afastadas do obxectivo de amosar "a evolución da automoción e a historia do século XX". Estas instalacións complementarias ao Museo "concibidas como espazo educativo, deportivo e de ocio" están formadas por un circuíto, un parque xuvenil, unha instalación deportiva todo terreo e unha pista técnica, como se pode ler no dossier de prensa do proxecto. O manifesto critica que o Concello lle regalase á familia Jove "un terreo que é de uso e disfrute dos coruñeses e que representa unha das poucas zonas verdes da cidade" Á hora de describir estas futuras instalacións, destácase que se habilitará "unha zona específica para a práctica de deportes en motocicletas, quads e 4x4, que na actualidade se atopa moi limitada por razóns medioambientais". Ou unha pista técnica, que servirá de "escola de condución", dirixida "tanto a profesionais coma a particulares" e que incluirá un circuíto handling, un circuíto deslizante e unha plataforma de exercicios dinámicos. Chama a atención que todas estas instalación comprometan o futuro dun espazo, o Parque de Bens, do que nos últimos anos o Goberno municipal fixo bandeira: "O Parque de Bens é proba viva do compromiso da cidade co desenvolvemento sostible", destácase na web do Concello, que engade que o espazo "revela a firme aposta da Coruña por dotarse dun extraordinario espazo de recreo no que se conxugan a conservación e a recuperación da natureza coas actividades de ocio e aire libre propias dunha cidade moderna". De feito, o Parque de Bens é unha das razóns que lle permiten á Coruña superar o rateo mínimo de zonas verdes fixado pola OMS, que recomenda a existencia, cando menos, de entre 10 e 15 metros cadrados de zonas verdes por habitante. Na actualidade A Coruña presenta ao redor de 11,8 metros cadrados por habitante, lonxe de Compostela (21,6) ou Pontevedra (19,9), pero por diante de Lugo (11,3), Ferrol (9,6), Ourense (8,4) e Vigo (6,8)


Onte causou impacto -diría que para moitos, demoledor, e para algúns, necesario- a divulgación dos resultados dos test de prevalencia. É dicir, da porcentaxe de xente que está na actualidade 'inmunizada fronte ó COVID-19' en España.Voltando ó inciso anterior, demoledor para algúns pois significou quitar unha Venda que amosaba iso de que imos a mellor como se fora algo absoluto, cando é relativo: imos mellor, pero os perigos seguen a ser moi grandes. Necesario o impacto para outros, pois en desescalada xa sentían como innecesarias as medidas, calquera medida: non imos ben? para que seguir entón con esta tangana de restricións que nos está fastidiando?Os resultados do test -un test cunha mostra que se pretende aleatoria, e polo tanto, cunha proxección de resultado estatístico- indica que o 5 % da poboación española e o 2,3 % da poboación da provincia de Lugo (2,8 en Ourense, 2,3 en Pontevedra, 1,8 na Coruña) teñen anticorpos.Unha das cousas que non indican esas cifras é a porcentaxe de xente que pasou a enfermidade, pois pódese ter pasado a enfermidade e non ter desenvolto defensas perdurables. É dicir, Alguén contaxiado cabe que se volte contaxiar de novo, senon ten anticorpos. Así que, vaiamos por partes.Asumindo unha distribución homoxénea na provincia, en Ribadeo, concello de 10 000 habitantes, estarían inmunizadas unhas 230 persoas, mentres outras 9770 estarían virxes cara á enfermidade (aínda que algunha delas xa teña sufrido a infección).Antes de tirar adiante, dúas notas:- Estamos a falar de estatísticas, e de proxeccións, pero iso non impide cousas como que unha soa persoa, en circunstancias adecuadas, poda contaminar centos, mesmo nun período de tempo reducido, e como xa se ten demostrado polo mundo adiante.- O factor de propagación R indica canta xente, por termo medio, contamina unha persoa contaminada. Se R baixa de 1, a enfermidade tende a ter menos e menos enfermos. Pero é algo estatístico, que entre outros factores depende da cantidade de xente que quede por contaxiar, e que perde o seu sentido cando as cantidades de contaxiados son baixos.Agora, sigamos.Ter o 5 % da poboación con anticorpos significa que a poboación que se pode contaxiar é o 95 % do total. Case toda. E tamén que a porcentaxe que pode contaxiar a outros é do 95 %. É dicir, que canto maior sexa a porcentaxe de xente con anticorpos, mellor para o combate contra a enfermidade. En concreto, haberá relativamente menos posibilidade de contaxio. Dicíase que o índice de contaxio andaba arredor de 2,5 (coido que é un número que depende de moitas cousas para tomalo de xeito absoluto, pero imos tomalo como referencia). Ben, iso sirnifica que cada 1000 persoas contaxiarían, nunha situación inicial, outras 2500. Coa taxa de xente con anticorpos do 5 %, habería que descontar esa xente dos posibles contaxiados, logo o número de contaxiados previsible baixaría a 2500*95/100 = 2375. Non é moito, pero é algo. Máis aínda se consideramos que, dun xeito acumulativo, dado ese 5 % de 'non infectables', teríamos inicialmente só 950 persoas en troques das mil, o que nos levaría a 2256 no paso seguinte, case un 10% menos que na 'versión' inicial. E iso, en só dous pasos (conxunto de relacións de contaxio). Ó longo dunhas cantas series de contaxios, a situación é moi diferente, hai relativamente cada vez menos contaxiados.Falouse no seu momento de que faría falta un 60 % de xente que xa tivera pasado a enfermidade para ter atallado o risco de ter un pico de contaxiados dun xeito máis ou menos seguro. A afirmación baseábase en que co índice de contaxio inicial R0 = 2,5 e só un 40 % de xente con posibilidade de ser contaxiada, o índice de contaxio actual R baixaría a 2,5*40/100 = 1, e dicir, teriamos domado o número de casos. Reproduciríase, pero sen medrar o número de contaxiados ó tempo. Mais, xa se sabe que ter estado contaxiado antes non ten por que significar ter anticorpos -aínda se descoñecen moitas cousas do virus-, e a cifra de xente con anticorpos é 12 veces máis pequena que o 60 %, a nivel España. Ou sexa, unha situación así de R = 1 sen tomar medidas, está moi lonxe no noso horizonte, por moito que teñamos avanzado algo.Coido que o resume é doado de facer, sen cifras: Estamos mellor que ó comezo, pero as perspectivas, a nada que nos despistemos, seguen a ser aterradoras.


Summary: O referendo decorrerá entre o 21 e 22 de abril e o resultado será vinculante.

A Mesa Coodenadora de En Marea decidiu realizar unha consulta de carácter vinculante entre as súas bases para decidir cal vai ser o posicionamento da coligazón a respeito da investidura do presidente do goberno do Estado. As preguntas que se propoñen nesta consulta interna son moi semellantes ás que Podemos realizou a semaqna pasada na súa conulta interna. Dúas son as cuestións: 1) Debe En Marea apoiar un goberno presidido por Pedro Sánchez e baseado no acordo PSOE-Ciudadanos? 2) Debe En Marea continuar traballando, en colaboración con Podemos e En Comú, para alcanzar un goberno de cambio xunto ao PSOE e outras forzas progresistas? Nesta consulta poderán participar todas as persoas que xa se rexistraran no proceso de validación das candidaturas de En Marea en novembro de 2015. Ábrese un período de ampliación do censo no que novas persoas poidan incorporarse. Esta reapertura contará con mecanismos de contraste -na acreditación de identidade e votación- "para garantir que votan as bases de En Marea e non interfiren axentes alleos interesados en fixar de forma espuria a nosa posición". Calendario Presentación do procedemento da consulta: luns 18 de abril Período de inscrición no censo: martes 19 e mércores 20 de abril (incluída a recepción de información ás persoas xa inscritas no censo de En Marea en novembro de 2015) Xornada de votación: xoves 21 e venres 22 de abril Proclamación dos resultados: sábado 23 de abril


Summary: Segundo os datos facilitados pola xefatura territorial da Coruña nesta quinta feira, a Consellería de Educación pretende suprimir na provincia case 60 unidades en Infantil e Primaria.

Suma e segue. A Xunta non perde tempo en engadir novos capítulos na acelerada serie de recortes que está a practicar na educación. As xefaturas territoriais están a comunicarlle xa aos centros os postos de traballo que serán suprimidos. Todo de costas ao diálogo coas organizacións sindicais. Un mínimo de 58 unidades de educacián infantil e Primaria na Coruña, e outras vinte en Pontevedra, poderían ser eliminadas no vindeiro curso, segundo os datos facilitados nesta quinta feira pola xefatura territorial da Coruña. Isto suporía a supresión de 87 postos de traballo: 34 en Educación Infantil, 47 en Educación Primaria, e o resto en inglés, francés, pedagoxía terapéutica, audición e linguaxe e orientación compartida. Tesourada tamén nas outras provincias A perda de postos de traballo e unidades esténdese ao resto das provincias. Faltan aínda datos oficiais, mais en Lugo poderíanse perder 50 postos de traballo e 30 unidades de cumprírense cos ratios oficiais e facérense efectivas as intensións da Consellería de Educación de agrupar até 18 alumnos e alumnas de diferentes idades, cursos, ciclos e etapas nunha aula.En Ourense, a Xefatura Territorial estalle xa a comunicar aos centros os efectos da tesourada. Até 40 unidades e 80 postos de traballo poderían perderse na provincia, segundo os datos estimados por CIG-Ensino a partir das informacións achegadas polos centros.Á falta de datos completos para a provincia de Pontevedra, dende a CIG adiantan a supresión de 19 postos e de 7 de unitarias na provincia. Os recortes poderían afectar tamén ao colexio de Fornelos e ao de Oca.Recortes tamén na secundariaA reducción de profesorado será manifesta tamén na secundaria. Inspección educativa está a traballar co obxectivo de reducir en moitos centros nun 10% os cadros de persoal. Ademais, o incremento até 20 horas nas horas de docencia, fará que aqueles profesores e profesoras que non cubran coa súa materia este horario se vexan na obriga de impartir materias afíns, mesmo que non conten coa formación adecuada para impartilas.Sen servizos de orientaciónAté o de agora,todos os centros contaban cunha orientadora ou orientador, ben en exclusiva, ben compartido con outros centros. Mais a xefatura provincial de Pontevedra xa propuxo aplicar as tesouras neste ámbito. Pretende que só haxa un orientador ou orientadora compartid@ naqueles casos que, entre dous centros, sumen 20 unidades. En casos excepcionais, poderían ser até tres os centros que compartiran os servizos de orientación, pero nunca máis aló.


Summary: Cúmprense dous meses do incendio que arrasou o Monte Pindo e unha capa negra continúa despistada en zonas como o banco marisqueiro da Berberecheira. A veciñanza avisara e agora denuncian o abandono da Xunta que non puxo freo ao efecto das escorrentías. O próximo sábado comezarán a recuperar as zonas coas súas mans, lembrando o que aconteceu cando o Prestige botou o chapapote ás praias.

A recuperación do Pindo virá do voluntariado e en Carnota falan do moito que a situación se asemella a cando o Persige tinguiu as praias de negro e as mans voluntarias foron as que tiraron o chapapote. Malia teren avisado da gravidade da situación, os membros de Monte Pindo Parque Natural viron como as escorrentías producidas pola chuvia producían un desastre aínda maior aos efectos inmediatos do incendio. A Xunta nin estaba nin se lle agardaba xa co cal decidiron tomar da man a recuperación da zona e montar SOS Monte Pindo, unha iniciativa que ten convocado para o próximo sábado día 17 a primeira actuación na que o voluntariado se encargará da rexeneración da zona. "A acción da Xunta de distribución aérea de palla se executou nun 0,16% da superficie queimada, é dicir, 4 das 2.500 hectáreas. Despois diso, o abandono" "A Xunta ignorou as nosas demandas, tamén as do concello de Carnota, accións básicas como o establecemento de barreiras ou balsas de contención non se levaron a cabo e o único que fixeron foi unha actuación espectacular botando palla desde o aire nas lareiras mais con só iso non era posíbel conter os efectos das escorrentías, non tivo eficacia ningunha", explica Mario Maceiras, secretario de SOS Monte Pindo. Calculan que a acción da Xunta de distribución aérea de palla se executou nun 0,16% da superficie queimada, é dicir, 4 das 2.500 hectáreas. Despois diso, o abandono por parte da administración e os efectos visíbeis das escorrentías fan que a comparanza co Prestige, sucedido hai agora once anos, estea a flor de pel. Desde hai aproximadamente dúas semanas, as escorrentías produciron o desprazamento de toneladas de cinza e terra monte abaixo, afectando de maneira especial aos bancos marisqueiros de Carnota. "Ao da Berberecheira de Caldebarcos seguen chegando cinzas e está cuberto por unha capa duns 25 de espesor. A pesar do esforzo das marisqueiras non foron capaces de retirala e estase a solidificar como se sobre a area se puxera un pavimento. A consecuencia é unha retirada de osíxeno da auga que asfixia a produción marisqueira", explica Mario Maceiras do proceso que están a vivir dous meses despois do incendio. Calcula que a capa de espesor depositada no banco da Berberecheira é de ate 25 centímetros. Ao abandono da administración nas accións de rexeneración e prevención dos efectos dos incendios súmase a desprotección vivida despois da traxedia á hora de paliar os danos causados. A solicitude de declaración e zona catastrófica para danos en casas e producións agrogandeiras e ecolóxicas tampouco conseguiu a resposta da Xunta. Tres veces foi trasladada a demanda e as tres regresou a Carnota rexeitada. Agora, despois de dous meses de bater na porta sen resposta, a iniciativa SOS Monte Pindo decide tomar as rendas da recuperación e comeza a próxima semana cos traballos no monte. ""Estaba prevista a visita dun centro de acollida de menores e ímola manter na xornada de voluntariado porque tamén nos parece importante que contribúan ao futuro do monte, na medida das posibilidades. O voluntariado vai ser variado, de persoas que axuden co seu traballo mais tamén de cartos, de ideas ou de plantas", explica Maceira. Cal é a folla de ruta da recuperación do Pindo? "Témola e comeza coa ruptura de relación coa Xunta e a toma do control da situación, dotándonos de ferramentas propias". A asociación segue tamén a reivindicar a condición de parque natural do Monte Pindo, única posibilidade, segundo ven, de rexenerar e protexer un espazo especialmente afectado polo lume. Esta fin de semana, Monte Pindo Parque Natural conseguiu reunir un amplo grupo de veciñas e viciños para poñer en común os beneficios da iniciativa. "A deputada do PP, Marisol Piñeiro, veciña de aquí, insistiu en que na zona había rexeitamento. Non é certo. Moita xente descoñecía o tema. O Pindo sufriu varios incendios, non tan fortes como este, e foise recuperando e queremos que estea protexido para que nunca máis volva pasar", comenta Maceira, lembrando o catálogo de 646 especies -100 protexidas- que a Asociación elaborara antes do incendio. Máis que nunca, a Asociación reclama a condición de Parque Natural para que o coñecido como Olimpo Celta teña futuro.


Summary: A organización alerta de que "de manterse esta situación a longo prazo, será insostible manter o festival" na localidade e pide "regular isto dalgunha maneira"

O Resurrection Fest difundiu este xoves un comunicado no que alerta do forte incremento dos prezos do aloxamento en Viveiro e nas localidade próximas durante os días que dura o festival, a cita máis importante de hardcore, metal e punk da Península Ibérica e que cada ano atrae á Mariña lucense decenas de milleiros de persoas. O festival sinala que "nos últimos anos incrementouse o prezo de hoteis e pisos particulares ata máis dun 500%, mesmo dende o primeiro día do anuncio das datas, deixando poucas posibilidades para que os asistentes poidan acceder a este tipo de aloxamento e se converta nunha poxa constante e sen límite". A organización subliña que "de manterse esta situación a longo prazo, será insostible manter o festival" na localidade e pide "regular isto dalgunha maneira". "Como di o refrán, 'a avaricia rompe o saco'. Agora mesmo en Viveiro temos algo moi bo que se creou ao longo dos anos, que beneficia a todo o mundo e debemos coidalo entre todos, cada un a súa parte", destacan. "Consideramos que é un abuso que por unha semana nun piso se chegue a cobrar ata 1000 euros, ou unha noite de hotel saia a 800 euros", din, engadindo que "estes prezos ao alcance de poucos e completamente inxustos -que chegan a superar 10 veces o prezo habitual- cada ano se incrementan en maior proporción". "É unha situación totalmente inviable para todo o público, que ao final é o gran prexudicado, e cómpre facer algo. Entendemos a lei de oferta e demanda. Sabemos que a oferta hostaleira non é grande, nin en Viveiro nin na bisbarra, pero dalgunha maneira os prezos deben ter certos límites, xa que este escenario está xerando unha barreira inamovible para todo o público do festival que desexa vir de todas partes de España e Europa, e atópase con prezos superiores aos doutras zonas turísticas en tempada alta", explican. Conclúen que "debe facerse algo ao respecto e que o público non sexa o prexudicado" e piden o apoio da poboación da comarca "xa que consideramos Viveiro a nosa casa e é parte da esencia do festival". O festival conta con varias zonas de acampada (dúas libres e dúas de pago) pero que resultan insuficientes para acoller os máis de 20 mil asistentes que se reúnen en cada un dos días do evento (un total de 80.542 sumando as catro xornadas). Na edición 2017, que se celebrará entre o 5 e o 8 de xullo, de seguro que se igualarán ou superarán as cifras de anos anteriores, cun público atraído pola presenza de ducias de bandas de primeiro nivel encabezadas polo único concerto na península de Rammstein, ademais de Rancid, Mastodon ou Sabaton.


As pasadas eleccións xerais deixan tras de si moitas lecturas. Boa parte delas, en torno á idea da "polarización social de bloques esquerda-dereita" perante a "ameaza da irrupción da extrema dereita" nas Cortes. Excusamos repetir nestas liñas as obviedades que enchen estes días as columnas de opinión e minutos de tertulia política televisiva, sobre a división do voto da dereita, o afundimento do PP, o "pactómetro" do PSOE, e demáis.Entendemos dende a repugnancia, claro, que sexa a delicia da leria politiqueira barata das semanas que seguen. Que hai excasos meses, os mesmos falabaratos escribírannos sesudos artigos sobre a "excepcionalidade da democracia española" e a súa "ausencia de extrema dereita a nivel institucional" respecto da contorna europea, déixaos xa en sobrada evidencia. Quen asina este artigo, por certo, non comparte a opinión de quen conxura (ou teme) un pacto de goberno PSOE-C's en liña coa "recomendación" do grupo Santander publicitada tralos resultados das eleccións. Non. E non porque Rivera prometera non pactar con Sánchez durante a campaña, ou polos berros da militancia en Ferraz: avecíñase unha crise económica das gordas, e Rivera prefirirá deixar que leve por diante a Sánchez para en tres ou catro anos lograr a presidencia do Goberno. Organizar nos barrios obreiros empobrecidos, entre desafiuzadas, borrachos en paro e persoas migrantes sen dereito ao voto, leva demasiado tempo e traballo para quen aspira a vivir dunha pensión de deputadoÉ ben curioso aquí que quen destaca dito informe do Santander, non fale tamén do que opinan os grandes bancos internacionais de inversión (UBS, ING, Societé Générale, Mizuho, Barclays, Goldman Sachs...), que din preocuparlles entre pouco e nada un goberno PSOE-UP. Teremos que agardar a xuño, tralas eleccións do 26M, para que a realidade nos quite ou dea a razón nisto. Namentres, bo é darmos contexto a tales fogos de artificio.Na nosa Galiza, alén da derrota electoral de Feijóo, o tema de preferencia columnista semella ser as horas baixas do reformismo nacionalista galego. Non faltaron tampouco aquí os esforzos ridículos en redactar desgloses pedantes dunha táboa de resultados por todos de sobra sabidos. Exemplo disto, é o galimatías pouco lúcido que escribía a semana pasada un coñecido militante de Anova na sección de opinión do Sermos Galiza, que nun rodeo inútil só interesado en lerse a si mesmo, non chega sequera a encarar o trauma do fracaso da estratexia política do seu partido. Pouco menos soporíferas son as xustificacións dos simpatizantes do Bloque, que van da autocomplacencia por duplicaren votos ainda sen lograr representación (nun contexto, esquecen, ben favorable cos seus rivais na esquerda galega en desbandada, e de nulo respecto por Galiza na pasada lexislatura), ao recetario monótono de reformular alianzas e discursos. Do que ninguén fala (e cúmplese aquilo de que hai silencios que o din todo) é da "Outra" política, esa á marxe do institucional. Vimos dun 1º de maio morno, con pouca afluencia e ruido. Non por falta de motivos, abofé, mais porque os esforzos militantes tiñan e teñen os ollos postos no momento da papeleta. Organizar nos barrios obreiros empobrecidos, entre desafiuzadas, borrachos en paro e persoas migrantes sen dereito ao voto, leva demasiado tempo e traballo para quen aspira a vivir dunha pensión de deputado. Non se enganaba Santiago Abascal, cando na pasada campaña electoral deixaba unicamente fóra a Galiza da súa xira de mítins por todo o estadoNon se enganaba Santiago Abascal, cando na pasada campaña electoral deixaba unicamente fóra a Galiza da súa xira de mítins por todo o estado (que finalmente acudira ao da Coruña, foi froito só da exclusión a última hora do debate con Sánchez, Casado, Rivera e Iglesias a decisión da Xunta Electoral Central). Don Pelayo, El Cid, os Terzos de Flandres ou Hernán Cortés, forman parte dunha mitoloxía que non resoa igual en territorio galego ca castelán. A febleza do nacionalismo galego tampouco lles serve, coma si no caso vasco e catalán, de ameaza crible contra a "integridade territorial de España" a ollos dos votantes de fóra destas nacións. Vox rascou o 28A apenas 8000 votos misóxinos en Vigo: o pasado 8M, as feministas mobilizaban na mesma cidade a máis de 100.000 persoas, 1 de cada 3 habitantes. Para tomar nota.


Summary: O Relatorio Mundial 2016 editado por Human Rights Watch advirte das reducións das "proteccións aos dereitos humanos" que están a aplicar os "gobernos occidentais".

A organización Human Rights Watch vén de publicar o seu Relatorio Mundial 2016. Un iforme de 659 páxinas no que se avalían as prácticas de dereitos humanos en máis de 90 países de todo o mundo, entre eles os da Unión Europea. Nesta 26ª edición o director executivo de HRW advirte das reducións na protección dos dereitos humanos que resulta das "medidas de seguridade" aplicadas polos "gobernos occidentais" ao fío da crise de persoas refuxiadas e de acontecementos como os asasinatos na Charlie Hebdo ou na Sala Bataclán, en París. "O medo de ataques terroristas e o fluxo masivo de refuxiados están levando moitos gobernos occidentais a reduciren as proteccións aos dereitos humanos", sinalou Ken Roth. Esas medidas que califica como "retrógradas" supoñen unha ameaza "aos dereitos de todos, sen calquera demostración de eficacia en protexer as persoas comúns", acrecenta. Estados membros da Unión Europea como Franza ou mesmo o Estado español desenvolveron mudanzas lexislativas nos últimos anos que, segundo o informe de Human Rights Watch, están a facer recuar o respeito polos dereitos humanos. Seguridade Neste senso sitúase a ampliación durante 3 meses do estado de emerxencia aprobada polo goberno de François Hollande após os atentados do 13 de novembro en París coa que se prolongou a prisión preventiva durante aquelas persoas sobre as que existisen sospeitas de que puidesen supor unha ameaza á seguridade ou mesmo a autorización para que a policía levase a cabo rexistros sen contar con orde xudicial. "O medo de ataques terroristas e o fluxo masivo de refuxiados están levando moitos gobernos occidentais a reduciren as proteccións aos dereitos humanos" No caso do Estado español, o Partido Popular e o PSOE pactarían a raíz dos acontecementos da Sala Bataclán unha reforma do Código Penal en materia de 'terrorismo' que inclúe a introdución de novos delitos considerados terroristas como os de "captación, adoutrinamento e adestramento". Para Human Rights Watch estas medidas "erguen preocupacións" polas limitacións que supón ao dereito de libre circulación, organización e de expresión. Aliás, denuncia prácticas policiais que basean a detención en cuestións raciais ou de aparencia física. "A falta de control xudicial [nas buscas] torna aínda máis probábeis os controlos policiais con base na aparencia de mozos musulmáns", afirma a organización no seu relatorio. O relatorio apunta á "islamofobia flagrante" e a unha "diabolización desvergoñada dos refuxiados" nos EUA Islamofobia Moi crítico se amosa tamén o relatorio a respeito dos EUA onde sinala "unha islamofobia flagrante e unha diabolización desvergoñada dos refuxiados" ao fío das declaracións desenvolvidas polo candidato republicano, Donald Trump que instou ao fechamento das fronteiras á comunidade musulmá. De igual maneira, moitos responsábeis políticos, entre eles o ministro de Interior español, Jorge Fernández Díaz, falaron abertamente da existencia de terroristas infiltrados nas columnas de persoas refuxiadas que solicitan asilo en Europa. "A preocupación de Europa en relación aos novos refuxiados como ameaza terrorista é unha distración perigosa a respeito do verdadeiro extremismo violento", apuntou Roth. Neste senso, desde Human Rights Watch lembran que "os atacantes de París eran case todos cidadáns belgas e franceses". Aliás, sinalan que é a "exclusión social" que atinxe os suburbios de cidades europeas a causa da súa radicalización. No nº 182 do semanario en papel publicamos unha reportaxe sobre a integración social e a asimilación ao fío do avanzo da xenofobia que está a vivir a Unión Europea.


Summary: A continuidade da popular feira do gando de Santiago colga dun fío. Unha orde de peche do mercado dada por Conde Roa puña punto e final á súa actividade o 31 de decembro de 2011, mais a mobilización cidadá conseguiu parar os pés ao Concello. Tras acordar c@s gandeir@s un calendario que abranxía todo 2012, o novo rexedor compostelán, Ángel Currás, anuncia máis unha vez o peche do recinto feiral para beneficiar a Semana Verde, cuxa fundación preside Alfonso Rueda

Espir un santo para vestir outro. O dito popular ben podería resumir o conflito que desde finais de 2011 mantén a feira do gando de Amio, en Compostela, pendurando dun fío. Unha decisión tomada polo que foi alcalde de Santiago, Gerardo Conde Roa, que a oposición atribuíu a "intereses exclusivamente en clave partidista" --para facer cadrar as contas da Fundación Semana Verde de Silleda, que preside Alfonso Rueda-- puxo en pé de guerra a gandeir@s e tratantes. Non entendían daquela e non entenden agora como unha actividade con 130 anos de historia ás costas e que move máis dun millón de euros á semana pode deixar de realizarse na capital galega co visto e prace tanto de Conde Roa como do seu substituto, Ángel Currás. A mobilización cidadá para os pés ao Concello en 2011O rexedor compostelán puxo a finais do ano pasado data de caducidade: o 31 de decembro. Desde a Plataforma Cidadá pola Defensa do Mercado de Amio, creada co obxectivo que o seu propio nome indica, mobilizaron a cidadanía até conseguir que non se executase a ameaza de peche. En febreiro o Concello acordou con gandeir@s e tratantes un calendario de feiras que ocupaban todo 2012, "polo que pensamos que non habería conflito polo menos neste ano, que a cousa estaría tranquila". Quen fala é Manuel Dacal, coordinador xeral da Federación Rural Galega --Fruga-- e voceiro do colectivo cidadán contra o traslado da feira, que soubo a través dos medios de comunicación --Ángel Curras anunciou que o peche de Amio seguia en pé nunha entrevista na prensa-- de que o conflito seguía vivo. Xa daquela, esta póla do rural compostelán entendeu que Alfonso Rueda --titular da consellería de Presidencia e secretario xeral do PP, para alén de presidente da Fundación Semana Verde--, procura co traslado de Amio "unha operación de maquillaxe política para disimular os resultados deficitarios da Fundación", espetou Rubén Cela, voceiro do BNG en Compostela. E é que, segundo as contas que manexa o grupo municipal d@s nacionalistas, o recindo de Amio xerou en 2010 máis de 49 millóns de euros, e consolidouse en 2011 como o segundo mercado de gando estatal. Efectivamente, mesmo se rexistrou un incremento nas vendas e na facturación respecto do ano anterior, con 115.527 transaccións realizadas por valor de 50.915.122 euros. No entanto, Silleda está nas 54.680 cabezas vendidas, recadando 17.730.000 euros. "A Semana Verde é un morto difícil de resucitar""A Semana Verde é un morto difícil de resucitar", dixo Dacal, facendo fincapé no "interese claro" de Alfonso Rueda en levar ás terras do Deza todas as operacións comerciais. Na mesma idea afondou Cela, reprochando de Ángel Currás que se deixe levar "por unha decisión exclusivamente política" no canto de "defender os intereses da cidade nin apoiar o sector agrogandeiro". Con Gerardo Conde Roa ao temón, o Concello de Compostela ofreceu @s operador@s comerciais --tratantes-- a xestión do espazo de Amio, mais este suposto non chegou nunca a materializarse. A concesión asinada con Monfobus, unha empresa fincada en Sarria, abranguía até 15 anos. Cando Conde Roa artellou a idea de pechar Amio, a Semana Verde levaba tempo anotando perdas, que en 2010 superaron os 1,8 millóns de euros. En setembro de 2011 materializou nove despedimentos e anunciou un Expediente de Regulación de Emprego --Ere-- para o resto do cadro de persoal, integrado por 28 persoas. Cabe lembrar neste punto o rescate ao que procedeu a Xunta de Galiza en 2008, despois de apartar da xestión ao director, José Maril, tras unha ruinosa xestión que durou 20 anos. Botar o gando fóra para acoller congresos e exposiciónsA razón que deu o ex-rexedor compostelán cando anunciou o traslado foi a necesidade de dedicar as instalacións de Amio a feiras e congresos que, ao entender de Conde Roa, non serían compatibles coas actividades agrogandeiras. Ao fío responderon @s tratantes e @s gandeir@s, lembrando que o recinto feiral é sede de exposicións e actos todos os anos, alén de que a cidade conta xa con instalacións dabondo para realizar eventos destas características, como o Pazo de Congresos, o Auditorio e mesmo a Cidade da Cultura. A outra motivación do Concello foron as aclamadas reformas para aclimatar o recinto, despois de varias demandas por parte dos colectivos ecoloxistas que alertaban do mal estado no que se encontraban as instalacións. No canto de exixir tales reformas da concesionaria das instalacións, a que foi titular de Mercados, Reyes Leis, espetou que "desde o punto de vista veterinario a Xunta podería pechar o recinto en calquera momento". Sobre este punto, o voceiro do grupo municipal do BNG, Rubén Cela, recomendou a Currás que desestime a idea do traslado e proceda a reclamar á empresa adxudicataria do recinto "o pago da débeda, os arranxos comprometidos, a revisión das taxas e a adecuación do pavimento á normativa de benestar animal". Aliás, Cela subliñou tamén o "valor inmaterial" que supón o Mercado de Amio, e a súa importancia á hora de diversificar a economía local.


Summary: Quen así fala é Ignacio Naveiras, portavoz do Comité de empresa de Navantia. Sermos Galiza falou con el após Navantia anunciar que non construirá o dique flotante porque "a UE non o permite". Para Naveiras, "os traballadores foron utilizados política e electoralmente" polo Partido Popular.

Ignacio Naveiras é voceiro do Comité de empresa de Navantia. A situación que atravesa o sector do naval en xeral e o estaleiro de Ferrol de particular non mingua os azos deste sindicalista. Para el, "os traballadores temos a razón" en exixiren carga de traballo, malia teren sido "utilizados política e electoralmente" nos últimos anos. Naveiras debulla para Sermos Galiza os últimos acontecementos no sector como o non ao dique flotante que Navantia ía construír no Porto exterior da Coruña ou o contrato coa petroleira mexicana Pemex do que, di, "saiu en precampaña como unha promesa electoralista". O representante dos traballadores amósase escéptico sobre a materialización do anunciado concurso para a construción dun flotel en Navantia. "O contrato con Pemex está no ar", afirma, para a seguir advertir que "en todo caso, só daría ocupación a 400 traballadores". Onte, nunha entrevista publicada en La Voz de Galicia, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, sementaba aínda máis incerteza sobre o futuro dos floteis ao considerar a hipótese de que Barreras non puidese facer fronte a súa parte do contrato (en teoría o esteleiro de Vigo iría facer unha das dúas embarcacións e Navantia, a outra) ao non ser quen de constituír o aval preceptivo para acometer a operación. Nese caso, avanzaba Feijóo, os dous floteis construiríaos Navantia. A entrevista completa poderás atopala no número 34 do semanario. Á venda nos quiosques e librarías do país.


Summary: A iniciativa Defende Meirás pide medidas que eviten o "expolio"

Una ánfora do século III, cabeiros de elefante agasallo do Gobernador de Guinea nos anos corenta, Cinco cadeiras, de estilo neogótico con tapicerías bordadas por Emilia Pardo Bazán e outras mulleres da familia… Estes son só 3 exemplos dos bens que a familia Franco pretende retirar, ou xa retirou, do Pazo de Meirás, segundo informa Defende Meirás. A Iniciativa Defende Meirás sinala que inicia unha serie de publicacións para que "a veciñanza de Sada e a cidadanía galega coñeza parte dos bens incluídos no catálogo do Pazo de Meirás que a familia Franco pretende amparándose en controvertidas decisións da Xustiza". A seguir reproducimos a descripción destes bens que realiza este colectivo: Ánfora O 8 de decembro de 1974 o Estado franquista celebrou un acto na residencia oficial (de inverno) da Xefatura do Estado: o Palacio de El Pardo. O motivo, unha homenaxe ao ditador e recoñecemento ao que sería o sucesor de Franco e que encarnaba un "símbolo de continuidad y de futuro" en palabras do ministro del Movimiento, Utrera Molina (pai do hoxe avogado dos Franco que defende sacar esta ánfora -entre outros bens- do Pazo de Meirás como propiedade particular dos netos do ditador). O acto tiña como protagonista á mocidade que a través da Delegación Nacional de Juventud realizou unha demostración de lealdade a Franco e ao seu sucesor. No programa estaba a entrega dunha ánfora púnica "rescatada en el estrecho por submarinistas ceutíes encuadrados en la OJE". "Esta vasija cuya antigüedad data del siglo III antes de Jesucristo lleva la inscricipción 'vino nuevo en ánfora vieja". Cadeiras neogóticas Orixinalmente as cadeiras estaban situadas no despacho da planta baixa da Torre de Levante. A peza de maiores proporcións, con brazos e co retrato de Catalina de Alexandría, formaba parte do escritorio de Emilia Pardo Bazán. As cinco cadeiras foron cambiadas de sala na etapa franquista, e son bens móbeis do Pazo de Meirás que a familia Franco reclama para ela. Estas pezas atopábanse nas Torres de Meirás en 1938, cando o Pazo foi adquirido pola Junta Pro Pazo del Caudillo en escritura pública o 5 de agosto dese ano. Esta escritura é a única válida segundo as dúas últimas sentenzas a respecto da titularidade do Pazo de Meirás; e nela establecese que estas cadeiras estaban incluídas na compra do Pazo de Meirás, como o resto dos bens móbeis do Pazo. Cabeiros de elefante traídos da Guinea En abril de 1940 o Pazo de Meirás estaba en pleno proceso de transformación: ampliación da finca, modificacións na decoración nos xardíns e no interior das Torres, reestruturación de estancias e elementos móbeis. Algúns destes elementos foron conducidos a Meirás coa participación e xestión de diferentes departamentos e institucións públicas, que demostran o carácter público destes bens. Foi o caso de dous cabeiros de elefante, un agasallo do Gobernador da Guinea española que chegaron por esas datas ao Pazo e que o público podía visitar até non hai moito no 'hall' principal do acceso ás Torres.


Summary: Vacacións en Paz leva 25 anos posibilitando que as crianzas dos campos de refuxiados do Sáhara pasen o verán na Galiza.

A Delegación Saharaui na Galiza e a asociación Solidariedade Galega co Pobo Saharaui (SOGAPS) veñen de informar de que as autoridades saharauis decidiron "suspender" o programa Vacacións en Paz este verán "por precaucións sanitarias" diante da crise sanitaria polo coronavirus. Vacacións en Paz leva 25 anos posibilitando que as crianzas dos campos de refuxiados do Sáhara pasen o verán na Galiza con persoas voluntarias que as atenden e facilitan que desfruten duns meses diferentes. Desde SOGAPS aseguran que non van ficar de brazos cruzados e que "estudarán", dentro das alternativas, a maneira de "organizar unha caravana solidaria con axuda humanitaria para mandar aos nosos nenos e nenas, e así poder aliviar as difíciles condicións nos campamentos". "Non deixaremos aos nosos meniños este verán sen axuda", inciden, no canto que solicitan a colaboración das institucións e das persoas voluntarias que cada ano fan posíbel que se leve a cabo esta inciativa. A Delegación Saharaui manifesta que este programa de verán ten "contribuído de maneira eficaz e palpábel a aliviar o sufrimento de miles de nenos e nenas saharauis" e que supón "un modelo sen precedentes na convivencia cívica e pacífica" entre os pobos. Porén, "avaliadas as circunstancias actuais", salientan que a súa única opción é cancelar a edición deste ano de Vacacións en Paz con "grandes esperanzas" de poder continuar en vindeiros anos.


A sentenza do procés catalán e o feito de que se trate das cuartas eleccións xerais en catro anos está a provocar que os trámites previos aos novos comicios do vindeiro 10 de novembro pasen aínda máis desapercibidos do que é habitual. Así e todo, os acurtados prazos seguen a correr e este 15 de outubro o Boletín Oficial do Estado publica as candidaturas que concorrerán ao Congreso e ao Senado o 10N.As formacións que obtiveron representación en abril recuncan nas catro provincias para o 10N; entre as principais novidades está a ausencia de En Marea e a aparición de Más País na Coruña e PontevedraNo caso das circunscricións galegas, un total de catorce forzas políticas optarán aos vinte e tres escanos asignados ás provincias da Coruña, Lugo, Ourense e Pontevedra. As formacións que nas últimas ou en anteriores eleccións xerais obtiveron representación presentan listas polas catro circunscricións. É o caso do PSdeG, o PP, En Común-Unidas Podemos, Ciudadanos ou o BNG.Entre as novidades a respecto do 28A destaca a ausencia de En Marea, que decidiu non concorrer, e o debut de Más País. O partido de Íñigo Errejón só concorre polas circunscricións que máis escanos reparten, as da Coruña e Pontevedra, onde se presentan un total de doce listas. O mesmo número son as presentadas en Lugo, mentres que en Ourense serán só dez.Como xa avanzaran os diferentes partidos, a maioría das vinte e tres persoas que obtiveron escanos por Galicia no 28A recuncan nas candidaturas para este 10N. Só tres non o fan, dúas delas por seren situadas noutros postos polas súas formacións -Ana Pastor (PP) é agora número dous por Madrid e Marta Rivera de la Cruz (Ciudadanos), conselleira na Comunidad de Madrid- e unha terceira, a socialista lucense Sonsoles López, por decidir retirarse da candidatura tras ser desprazada do segundo posto ao terceiro.Estas son as opcións nun contexto electoral que, atendendo ás enquisas, favorecerá a recuperación dun PP que o pasado abril padeceu en Galicia unha circunstancia inédita: ser superado polo PSdeG como forza máis votada. Resta saber se os inquéritos atinan tamén ao vaticinaren unha certa recuperación do que se deu en coñecer como bipartidismo, isto é, da preponderancia de populares e socialistas sobre o resto de forzas.En só tres das catorce eleccións xerais que van celebradas dende 1977 obtiveron representación no Congreso polas circunscricións galegas máis de tres forzas políticasEsa será unha cuestión a ter en conta nun contexto electoral, o galego, no que a presenza de máis de tres candidaturas diferentes con representación no Congreso é notablemente excepcional. Non en van, das catorce eleccións xerais que xa se celebraron dende 1977 isto só sucedeu en tres ocasións -1986, 2015 e 2019-. A formación que máis veces repetiu como terceira forza alén de PP e PSOE foi o BNG, cinco veces. Desta volta son cando menos catro forzas as que concorren ao 10N aspirando a obteren representación alén dos dous grandes partidos tradicionais. En Común-Unidas Podemos e Ciudadanos din verse en condicións de recuncar polas circunscricións nas que lograron escano en abril, A Coruña e Pontevedra, se ben en ambas provincias figura agora unha nova forza que aspira ao mesmo, Más País, e é tamén nelas -especialmente na coruñesa- onde o Bloque pon o foco para tentar regresar ao Congreso.


Summary: Foi un dos primeiros artesáns en recuperar a zanfona.

O 18 de febreiro a Asociación de Gaiteiros Galegos anunciou o pasamento de Guillermos Álvarez, 'o Crego', un dos primeiros artesáns en recuperar a zanfona alá pola década dos '70. Esta quinta feira será soterrado no cemiterio municipal de Monforte. Comezou como aprendiz nunha fábrica de cadaleitos para rematar como carpinteiro na RENFE Guillermo Álvarez Vázquez naceu en A Peciña, na Pobra do Brollón, hai 93 anos. A súa vida está ligada ao traballo da madeira. Inicialmente como aprendiz nunha fábrica de cadaleitos, con posterioridade na RENFE onde operou desde 1943 como carpinteiro desenvolvendo labores de reparación das ventás e asentos, como recolleu Pablo Quintana na obra Amadeo Goyanes e as zanfoneiras de Monforte publicado pola Central Folque na colección Chave Mestra. Como operario do ferrocarril Guillermo Álvarez foi destinado a Madrid onde pediu a asignación da quenda de noite para acudir, polo día, aos obradoiros de guitarreiros que alí había. O Crego quería aprender deles, solicitou acudir como observador mais tamén como aprendiz. Así coñeceu o prestixioso luthier Modesto Borreguero con quen coñeceu "como debían ser os cortes, as técnicas do curvado, a construcción das caixas, as colacións". En 1946 volve a Galiza e funda un pequeno obradoiro onde comeza a facer instrumentos de cordas; bandurrias, laúdes, guitarras e mandolinas. Polo seu traballo recibiu en 1973 o título de Artesán Exemplar. Ao marchar a Madrid Guillermo Álvarez comeza a visitar obradoiros de guitarreiros dos que aprende o oficio Nese tempo coñeceu a Amadeo Goyanes quen se achegou a Guillermo Álvarez para lle facer unha encomenda e proporlle un proxecto, facer unha zanfona a partir dos apuntamentos que o propio Goyanes tirara de Faustino Santalices, un dos máis importantes investigadores galegos sobre este instrumento. Coas mans do Crego fóronlle dando forma á zanfona que con posterioridade usaría Antón Seoane no primeiro disco de Emilio Cao, Fonte do Araño (Zafiro-Novola, 1977) e Milladoiro (Novola, 1977). Desde a Asociación de Gaiteiros Galegos queren homenaxear a Guillermo Álvarez e que o seu nome se lembre, din, por toda nha vida adicada a construcción de instrumentos musicais. Na actualidade o seu fillo, Xosé Álvarez, continúa co legado familiar.


Summary: O deputado Luís Bará esixiu ao goberno galego "abrir un expediente"

O BNG denuncia que no marco das actividades escolares na celebración do 75 aniversario da Escola Naval de Marín, que decorreu o 1 de xuño, instruíuse a alumnos e alumnas no uso de armas "de gran calibre". Luis Bará, deputado nacionalista, amosou diversas fotografías dos militares instruíndo a nenos e nenas na utilización e uso de armas e rexeitou que este adestramento sexa comparable ás visitas que realizan habitualmente os escolares a institucións ou outro tipo de centros. Estas imaxes reflicten aseverou, que non se tratou exclusivamente dunha visita a instalacións militares, foron "actividades de coñecemento, manexo e simulación no uso de armas de grande calibre" en centros escolares. O acontecido, recalcou Bará, "non é propio da educación escolar" nin da participación de alumnos de 6,7 e 8 anos no uso das armas. O deputado nacionalista pediu ao goberno galego abrir un expediente e tomar as medidas necesarias para que esta situación non se volva a repetir. Segundo o BNG, o secretario xeral de educación, Jesús Oitavén comparou a actividade militar nos centros escolares coas que se realizan habitualmente a institucións ou centros cívicos e profesionais,


Summary: Vén de: Galicia escura, Fisterra viva: Historias de barcos e mariñeiros da ría de Corcubión (1). Galicia escura, Fisterra viva: Historias de barcos e mariñeiros da ría de Corcubión (2). Galicia escura, Fisterra viva: Historias de barcos e mariños: o "Liberto" e o motín (3). Galicia escura, Fisterra viva: Historias de barcos e mariñeiros: o patíbulo (4).

O mar ten os seus recordos, algúns bos e outros non. E todo o que levamos publicando nestas últimas semanas é unha parte dunha historia que pertence a unha historia máis completa, pero é moi difícil atopar surcos físicos e palpables para poder armala con máis detalle. E de toda esta historia de homes fortes e admirados quixo un ilustre corcubionés, Ángel Carrera Fábregas, un talento que non obtivo o prestixio triste do póstumo, internarse no profundo desa época buceando nos recordos da súa infancia para deixarnos escrita aquela epopeia nun traballo de reconstrución necesario, antes de que actuase o esquecemento. Pero a súa morte impediu levar a cabo a materialización do seu traballo, motivo polo que non podemos gozar dunha apaixonante e completa historia de heroes e náufragos orixinarios e veciños da ría de Corcubión: a historia dos nosos antepasados mariños. Así tamén o recoñeceu Jerónimo Figueroa no xa citado traballo publicado na Voz de Galicia de setembro de 1925: "Acaba de desaparecer otro corcubionés que se proponía escribir la biografía de esos héroes. Su noble espíritu amante de la justicia quería hacérsela a la memoria de esos hombres cantando sus proezas. La implacable parca no lo consintió y Ángel Carrera bajó a la tumba llevando el pesar de no haber servido en tan interesante tema a su amado Corcubión". Ángel Carrera Fábregas, que faleceu precisamente en 1925, estivo casado con Josefina Lago O'Brien, un matrimonio que deixou como fillos a Elena, María de las Mercedes -coñecida popularmente por Marujita Carreira-, Modesto, José Mª e Ángel. Jerónimo Figueroa non quería que se esquecesen os nosos puntos de referencia e sabía que Ángel quixera reconstruír esta historia de barcos e mariños a través da investigación en cadernos de bitácora, hemerotecas, cartas, notas persoais, testemuños de contemporáneos e documentos da época, amoreando gran cantidade de datos e información durante toda a súa vida. Ángel, de profesión piloto tamén, sabía como vivían, que pensaban e como se aceptaban aquelas penalidades no mar; e as súas experiencias, observacións e sentimentos, e tratou de percorrer camiños transitados con enorme alcance testimonial, biográfico e tantas veces, literario; tamén recordos de infancia ou conversacións cos vellos lobos de mar sentados na famosa taberna de "doña Eumelia", a esposa do que foi durante moitos anos práctico do porto corcubionés desde 1903, Salvador Lago. De estirpe de altruístas De Ángel Carrera Fábregas, dixo Jerónimo que, "era también un enamorado de su pueblo. Allá en su juventud emigró a América donde la diosa fortuna quiso envolverle con sus alas. Él la despreció para regresar enseguida a su querido rincón, y en él vivió largos años entregado a la noble misión de comunicar a los jóvenes corcubioneses sus nada vulgares conocimientos científicos, inyectándoles a la vez la nobleza de sus sentimientos y su acendrado cariño al terruño". "De estirpe de altruistas tuvo hermanos" -José y Juan Benito Carrera- "que llevaron una vida de labor incesante en Ultramar para legar a su pueblo a la hora de morir, una gran parte de su fortuna, pero Ángel hizo más: se privó de la fortuna por vivir en Corcubión y consagrarle toda su vida, su corazón y su inteligencia". Mariño de profesión, Ángel Carrera "poseía un caudal de profundos y vastos conocimientos, desde las matemáticas a ser un cultor de la astronomía y de la náutica, además de geómetra y un diletante musical muy versado en todas las melodías conocidas de su época, así como un pendolista maravilloso y un hablista notable" . En fin, que foi, segundo as informacións que nos quedaron un cerebro enciclopédico e poderoso que constituíu un timbre de gloria para o Corcubión da súa época, en opinión de quen lle coñeceron. Indudablemente que foi un observador privilexiado e tivo o mar incrustado na memoria; que sentiu no rostro azóutelos do vento e as salpicaduras do mar e foi un experto en navegación a vela coa suficiente capacidade para contar as historias do mar e dos mariños corcubioneses. E unha das historias que Ángel Carrera seguramente quixo historiar e non contou por chegarlle a morte, foi sen dúbida a do bergantín goleta "Liberto", o singular episodio que relatamos, que dá calafríos e remove as tripas, pero as cousas non son como un desexa e todo quedou nun traballo interrompido. En fin, que este corcubionés quixo facer de nexo entre o pasado e o seu presente, pero o seu traballo fica desmoronado no esquecemento, e por iso tampouco está mal recordarlle hoxe e aquí. Retirado xa da súa profesión, ao redor de febreiro de 1900 foi nomeado auxiliar das clases de Aritmética e Cálculos Mercantiles, Contabilidad e Teneduría de Libros do colexio da Fundación Fernando Branco de Lema de Cée, impartíndoas de forma desinteresada e sen obter remuneración económica algunha. Exerceu durante o prazo que el mesmo sinalou, terminado o cal foi substituído por Ramón Braña en xaneiro de 1901. Despois dedicouse a publicar moitísimo rigor e ironía algunhas historias, sucesos e impresións en determinados medios como foi a revista fundada por Pepe Miñones, NERIO, escritos supervivientes do paso do tempo. En definitiva, que quizais Ángel tivo a sorte de que lle chegaron as historias que lle correspondía escribir e algunhas as escribiu e outras as tiña en mente cando o sol declinou para el definitivamente. O mar non garda pegadas Sabemos que o mar non ten senllas, non garda pegadas, nunca deixa a mesma ronsel nin garda surcos. Ronsel feito, tempo vivido, e tamén borrado. Non hai dúbida que o paso do tempo borra detalles, borra historias, pero recuperamos algo de o Corcubión que tivo vínculo co mar, coñecido por unha minoría, e un texto moi valioso de Jerónimo Figueroa, un escrito cunha gran carga de testemuño e nostalxia. Cantas destas historias iguais ou parecidas perdemos por non poder Ángel Carrera escribilas? En fin, que convén sinalar que el, que foi un dos que portaron en ocasións os paus do palio nas procesións da virxe das Mercedes, conservaba quizais todo un piélago de memorias, diarios e arquivos. E, a onde puideron ir parar os seus papeis e documentos? Ao lixo, seguramente. Ou tirados ao mar como se facía con certa frecuencia cos papeis vellos das antigas familias corcubionesas. Triste, moi triste. Procesión das Mercedes de Corcubion principios do século XX Luís Lamela. Historiador e escritor corcubionés, un activo da recuperación da memoria histórica da Costa da Morte. Serie "Galicia escura, Fisterra viva" Galicia escura, Fisterra viva: Historias de barcos e mariñeiros da ría de Corcubión (1). Galicia escura, Fisterra viva: Historias de barcos e mariñeiros da ría de Corcubión (2). Galicia escura, Fisterra viva: Historias de barcos e mariños: o "Liberto" e o motín (3). Galicia escura, Fisterra viva: Historias de barcos e mariñeiros: o patíbulo (4). Outros artigos de Luís Lamela Ferroatlántica e o fondo americano TPG. Luís Lamela: Ferroatlántica e un novo futuro.


Summary: O xuíz Pedraz rexeita investigar as autoridades estadounidenses por posible encubrimento, tal e como solicitara a familia do cámara galego asasinado en Iraq, pero denuncia ante o Goberno de España a falta de colaboración da Administración dos EUA na investigación.

A Audiencia Nacional vén de informar ao Goberno dos atrancos dos Estados Unidos (EUA) na investigación polo asasinato do cámara galega José Couso durante a guerra de Iraq en 2003, algo que, segundo o xuíz Santiago Pedraz, supón o "incumprimento" por parte da Administración norteamericana do tratado bilateral asinado con España e polo tanto a falta de colaboración do Executivo estadounidense na investigación dun caso que continúa aberto. Pedraz informa ao Goberno da falta de colaboración dos EUA pero rexeita a petición da familia Couso de investigar as autoridades por encubrimento Porén, o escrito de Pedraz chega ao tempo que o xuíz rexeita a petición da familia Couso de abrir unha investigación por un presunto delito de encubrimento por parte das autoridades estadounidenses ao negarse a colaborar coa Xustiza española na investigación da morte do camarógrafo de Ferrol. Entende o maxistrado, seguindo o criterio da Fiscalía, que ese non é un delito que o Estado español poida perseguir internacionalmente. Así, o xuíz considera que o encubrimento denunciado "non encaixa" entre as competencias da Audiencia Nacional e tampouco a petición que fixeron os avogados Leopoldo Torres e Enrique de Santiago, que representan a familia de Couso, de aplicar outros supostos análogos á condición de reciprocidade nas relacións de extradición entre os EUA e España. Para o maxistrado, non compete "aos órganos xudiciais a limitación ou regulación deste principio, senón só o exame da concorrencia ou non do establecido nos tratados internacionais". En todo caso, revisar este convenio de extradición sería, segundo o xuíz, competencia do Goberno español, polo que opta por dirixirse ao Ministerio de Xustiza para que actúe en consecuencia se o considera oportuno, o que fai temer o peor e un presumible peche en falso dunha investigación que continúa. O xuíz lémbralle ao Ministerio de Xustiza que os EUA "nin tan sequera notificaron aos procesados o auto de procesamento" No escrito, que Santiago Pedraz dirixe á subdirectora xeral de cooperación xurídica internacional do Ministerio de Xustiza, advírtelle de que, "segundo se constatou, as autoridades estadounidenses non deron cumprimento á asistencia xudicial requirida en varias ocasións; nin tan sequera a notificarlles aos procesados o auto de procesamento". Ademais, lembra que "desde o inicio da causa solicitouse a oportuna colaboración das autoridades dos EUA ao abeiro do tratado bilateral". Non obstante, para o fiscal, o feito de que as autoridades dos EUA non cooperasen coas españolas "da maneira na que se especifica nos tratados bilaterais" non habilita aos xulgados a "inmiscuirse en temas de política criminal internacional e de cumprimento ou non dos tratados internacionais, quedando esa facultade en mans das autoridades políticas". Esas autoridades, segundo o ministerio público, "son, en última instancia e de conformidade aos devanditos tratados e á Constitución, as que poden derrogar, cambiar, modificar ou condicionar as relacións etnre estados". O xeneral Gibson, o capitán Wolford e o tenente coronel Philip de Camp seguen sen pagar as consecuencias daquel acto O xuíz Pedraz mantén desde hai anos a causa contra os tres militares responsables do disparo do carro blindado Abrahams ao hotel Palestina de Bagdad e qeu matou dous xornalistas, entre eles José Couso. O xeneral Thomas Gibson, o capitán Phillip Wolford e o tenente coronel Philip de Camp seguen sen pagar as consecuencias daquel acto acontecido en abril de 2003, hai xa máis dunha década. O pasado mes de febreiro, e en resposta á solicitude de arquivo provisional da Fiscalía, Pedraz admitiu a trámite novas dilixencias propostas polos avogados da familia Couso. Entre elas figuraba a reiteración á Interpol de identificar e deter aos militares procesados para a súa extradición e posta a disposición dos xulgados españois, así como a toma de declaración á sarxento dos EUA Adrienne Kinne, que declarou nunha televisión que espiaba os xornalistas e que soubo que se ía atacar o hotel Palestina. "Esperamos que os culpables continúen en busca e captura toda a vida, sen poder saír do seu país", dicía nunha entrevista en Praza o irmán de José Couso, Javier, que lembraba que "a xustiza ten caracter exemplarizante e por iso é importante apostar por ela no caso Couso, que en realidade é o caso de todos os xornalistas, xa que está en xogo a protección da prensa e da información, pilar básico das sociedades libres e democráticas"


Summary: Vaticina que restan dous anos para que a pasteira deixe Lourizán.

A Asociación pola Defensa dá Ría de Pontevedra (APDR) avanzou que demandará a execución "de inmediato" da sentenza que anula a prórroga a Ence para continuar na ría de Pontevedra, á vez que vaticinou que restan "como máximo" dous anos para que a pasteira abandone Lourizán. Así o dixo esta cuarta feira o presidente da APDR, Antón Masa, nunha comparecencia de prensa na que mostrou a súa satisfacción pola nova sentenza da Audiencia Nacional, a terceira que emite este tribunal contra a prórroga concedida no ano 2016 polo goberno presidido por Mariano Raxoi á fábrica pasteira para ocupar terreos de dominio público marítimo-terrestres na ría de Pontevedra. O presidente da APDR lembrou que Ence contou con 30 anos para buscar unha solución "e non quixeron buscar alternativas, principalmente porque contou coa axuda do PP e da Xunta " "Esta terceira sentenza dificulta máis aínda o éxito dos recursos presentados por Ence, que entendemos que o Tribunal Supremo debería inadmitir", sinalou o presidente do colectivo, que afirmou que esperan que o fallo "definitivo" mantéñase "nunha liña semellante" ás decisións xa adoptadas. Entenden que quedou "claro" que "non se pode lexitimizar a presenza de Ence en Lourizán, xa que contradi a Lei de Costas" polo que , "tan só queda, tal e como dixo o Goberno español, iniciar a demolición de Ence en Lourizán, abríndose así un futuro para a ría de Pontevedra". Antón Masa precisou que nesta última sentenza da Audiencia Nacional que estima a denuncia da APDR a principal diferenza coas outras dúas sentenzas, en relación aos recursos presentados polo Concello de Pontevedra e por Greenpeace, atópase en que nesta última rexéitanse os informes da Autoridade Portuaria, que alegaba que a actividade de Ence era fundamental para o porto de Marín. Masa tamén anunciou que no momento no que a Audiencia Nacional emita o fallo definitivo, a Asociación pola Defensa dá Ría pedirá a execución inmediata da mesma, ao entender que "as sentenzas están para cumprirse. "Non nos vale iso de dar un prazo á empresa para que busque solucións", apostilou. O presidente da APDR lembrou que Ence contou con 30 anos para buscar unha solución "e non quixeron buscar alternativas, principalmente porque contou coa axuda do PP e da Xunta ". Tamén lamentou que os traballadores "orientasen mal a súa loita" ao non reclamar esas alternativas á dirección da empresa durante os últimos anos. "A nosa asociación nunca foi en contra dos traballadores, era a empresa a que tiña na súa man evitar a desaparición dos postos de traballo", apostilou Masa. A APDR ten previsto iniciar unha campaña con diversos axentes para fomentar actividades económicas sostibles para a ría para partir do momento en que Ence se vexa obrigada a abandonar a súa localización.


Summary: Dentro da sempre complexa situación do teatro en lingua galega, hai un par de anos viña sorprendernos o Premio Roberto Vidal Bolaño, un certame que, alén da advocación ao grande dramaturgo compostelán, inclúe entre as súas características a necesidade de que os textos estean dirixidos ao alumnado de secundaria.

Trátase dun corte tan complexo como interesante, e mesmo deberamos alegrarnos de que a ninguén se lle ocorrese falar aínda de "teatro xuvenil". Na primeira edición, Fernando Castro Paredes ofrecíanos unha peza de corte clásico, ambientada nos escenarios da guerra e cunha mensaxe pacifista, unha peza con elementos duros pero acaída para ese tipo de público. Esta segunda volta dun premio que se consolida formúlanos unha nova sorpresa. A sombra das árbores é unha proposta que vai un paso máis alá do teatro convencional, xogando a moverlle os marcos. Disto seremos conscientes xa na longa introdución que acompaña a peza e que a describe como un texto aberto, animando á intervención sobre el e entendéndoo como un xogo que gozar e no que ir explorando posibilidades e alternativas. A sombra das árbores | Ana Abad de Larriva | Galaxia , 2019 | 10,75 euros Unha perspectiva fundamental para transmitir novas formas de dramaturxia á mocidade, especialmente nun tempo no que o chamado teatro posdramático vive un momento de particular éxito no noso contexto. Pero tamén, máis aló de desmontar as estruturas que parecían inamovíbeis, hai que destacar esa perspectiva lúdica como algo ben interesante para traballar con xente moza. Desta forma, ao non entender o texto como un elemento pechado, e si como a guía laxa dun xogo escénico, poderiamos agardar que a entidade da peza se resentise. O certo é que A sombra das árbores non formula tampouco un desenvolvemento clásico no que uns protagonistas avanzan por unha historia. Aínda así, hai que recoñecer que a proposta de Abad de Larriva artella moi ben a súa trama nunha miríade de posibilidades escénicas. Co bosque como referencia constante, como escenario case único, as distintas escenas propoñen tocar temas como o da violencia de xénero, a existencia de depredadores, a nosa relación coa natureza e outras propostas máis puramente lúdicas, aproveitando recursos como as luces de cores. Con todo iso vaise trazando un levísimo fío condutor que permite que a última escena teña o seu aquel conclusivo. Un libro para ensaiar formas novas e actuais coas que achegarse á práctica escénica, e unha proposta que vai dando forma a un certame que de certo aínda nos dará novas sorpresas.


Summary: Para estar ao día do que acontece no mundo da banda deseñada, nada mellor que participar no Viñetas desde o Atlántico, o festival do cómic dirixido por Miguelanxo Prado que se desenvolve na Coruña do 4 ao 10 de agosto.

Até o 10 de agosto, un completo programa con exposicións, conferencias, obradoiros, encontros profesionais, feira editorial e demais actividades paralelas completan o programa do Festival Internacional do Cómic, Viñetas desde o Atlántico, dirixido polo creador Miguelanxo Prado que creou o festival que agora chega a súa XVII edición en 1998. O tamén debuxante e editor Manel Cráneo é o coordinador da programación nesta nova edición que se desenvolve en diversos espazos da Coruña. O debuxante británico Charlie Adlard, autor de Os mortos viventes, o guionista belga Benoît Drousie, Zidrou, o debuxante español Vicent Llobell Bisbal, Sento, a historietista Montse Martín, autora de Curiosity Shop, Oriol Hernández, creador de A pel do oso, o debuxante Javier Rodríguez e o autor e edito galego Alejandro Viñuela, Jano, que presentará o seu Nacho Camacho, son os autores convidados a esta nova edición de Viñetas. No Palexco desenvolveranse encontros profesionais con Javier Rodríguez, Charlie Adlard, Zidrou e Marcos Martín. Mostras en toda a cidade No festival haberá tamén espazo para a análise da situación actual da banda deseñada, desde a autoedición, cambios de formato, posibilidades de novos soportes e saídas para o tempo de crise. Ademais da oferta de conferencias e exposicións, o encontro inclúe tamén actividades para público infantil e xuvenil, mesas redondas, encontros cos autores e autoras ou unha feira editorial. As exposicións desenvolveranse, como en anteriores edicións, no Kiosko Afonso e Palexco e tamén na Sala Municipal de María Pita e Salvador de Madariaga, que albergará unha mostra de banda deseñada galega actual. No Kiosko Afonso estarán abertas as mostras de Zidrou e Oriol Hernández, Sento, Jano e Montse Martín mentres que en Palexco poderase ver a obra de Charlie Adlard, Marcos Martín e Javier Rodríguez. O cómic español dos anos 50, nunha exposición comisariada por Jaume Vaquer, poderase visitar no Pazo Municipal.