Summary: Ana Pontón di que estas eleccións son "unha segunda volta" que se debe de aproveitar para que o país non estea "desaparecido" no Congreso. O Bloque presentou as cabezas das súas candidaturas para estas eleccións xerais: Nestor Rego (A Coruña), Olalla Rodil (Lugo), Francisco García (Ourense) e Carme da Silva (Pontevedra).

O BNG presentou este sábado en Compostela as cabezas de lista da formación nacionalista ás eleccións xerais do 10 de novembro. Dúas caras novas a respecto da cita coas urnas do pasado mes de abril, Olalla Rodil por Lugo e Francisco García, exalcalde de Allariz, por Ourense. A Coruña e Lugo manteñen cabezas de cartel: Néstor Rego e Carme da Silva. A portavoz nacional, Ana Pontón, fixo un chamamento a galegos e galegas que convertan o seu descontento co "show das forzas estatais" nunha oportunidade: a de conseguir que Galiza teña voz propia no Congreso da man do BNG. "A alternativa para todas as persoas descontentas co espectáculo destes meses é o BNG, unha forza útil para defender o país. A opción non é quedar na casa", dixo a portavoz, que enfatizou que o 10N "vai do futuro deste país, do noso sector industrial con miles de empregos en risco, vai da nosa xente moza emigrada ou sen traballo, vai da precariedade laboral, vai de ter as pensións máis baixas, vai dos 200 millóns de euros que o Estado nos debe en dependencia, vai da débeda histórica en infraestruturas, vai da estafa das peaxes da AP9". "A alternativa para todas as persoas descontentas co espectáculo destes meses é o BNG, unha forza útil para defender o país. A opción non é quedar na casa" Pontón situou o BNG como a única forza que ten "as mans libres" para defender os intereses da Galiza fronte á "inutilidade" e "discriminación" das forzas estatais. "Se queremos resultados diferentes temos que facer algo diferente", afirmou, chamando aos votantes galegos e galegas a "facerse valer". "Hai seis meses tivémolo ao alcance da man, na punta dos dedos. Este 10N é a segunda volta para conseguir ter voz propia". Na súa intervención, Nestor Rego destacou a situación de "emerxencia social e nacional" do país, e comprometeuse a ser "a voz da Galiza que non se resigna". Olalla Rodil subliñou o seu compromiso por trasladar ao Congreso as demandas dos colectivos sociais e do momento feminista, mentres que Francisco García fixo fincapé nos problemas de envellecemento da poboación e do abandono da Galiza do interior ante a indiferenza das forzas estatais. Carme da Silva puxo a Pontevedra como exemplo do que este país é capaz "desde a confianza". ""Así é como podemos construír un futuro, desde a confianza na nosa capacidade como país", indicou.


Summary: O presidente socialista destaca a "actitude dialogante" do Executivo e asegura que actuará cun "método activo, resolto e executivo". Ten 22 carteiras que "reflicten a vontade de construír un Goberno con competencias moi precisas, moi taxadas".

Pedro Sánchez presentou este domingo o Goberno de coalición do PSOE e Unidas Podemos do que destacou que terá unha "actitude dialogante" e repetiu que traballará cun "método activo, resolto e executivo". O presidente electo, cuxo Executivo tomará posesión este luns, asegurou que "falará con varias voces pero sempre cunha mesma palabra" sempre baixo a perspectiva "progresista", segundo salientou. Sánchez cre que o goberno de coalición "terá que percorrer un camiño novo que vai servir de referencia ao futuro e que pon á política española na senda da europea""Non hai nada máis progresista que dialogar", dixo o presidente, que prevé reunirse con Quim Torra nas próximas datas para empezar a canalizar o "conflito político" en Catalunya. Sánchez deu por feito que a situación xurídica do actual xefe do Executivo catalán non se vai resolver no prazo máis inmediato. Consciente da novidade dun Goberno de coalición, Sánchez afirmou que "terá que percorrer un camiño novo que vai servir de referencia ao futuro e que pon á política española na mesma senda que á política europea". Así, asegurou que se formarán maiorías a través do "diálogo, o entendemento e a convivencia de familias políticas distintas nun Goberno plural, pero cun firme propósito de unidade", segundo informa Irene Castro en eldiario.es. Nunha conversa informal con xornalistas tras a súa declaración institucional, Sánchez admitiu que ao longo da lexislatura produciranse os rozamentos propios dunha coalición, pero restoulle importancia: "Se fósemos o mesmo estariamos todos no mesmo partido". Sánchez recoñeceu que o Goberno é máis numeroso que os anteriores, con 22 carteiras: "Reflicte a vontade de construír un Goberno de acción, executivo, con competencias moi precisas, moi taxadas, e con en o que as grandes prioridades de España teñan voz directa no Consello de Ministros". Nese punto defendeu a separación das áreas de Traballo, da que é encargada a galega Yolanda Díaz, e Seguridade Social co obxectivo de que un se centre no novo marco laboral e o outro en impulsar un novo Pacto de Toledo. Sánchez xustifica as 22 carteiras en que "reflicten a vontade de construír un Goberno de acción, executivo, con competencias moi precisas, moi taxadas"Tamén salientou o reforzo do perfil económico dos membros do Executivo co fin de facer fronte aos "retos" que España terá por diante. Ademais, defendeu "unha España de convivencia e non unha España de discordia ou de sobreexcitación". Respecto do "conflito político" en Catalunya, no círculo cos xornalistas, Sánchez confirmou que na conversa que mantivo con Torra quedaron en verse tras os "días intensos" da formación de Goberno e encaixa esa reunión máis aló da rolda que terá con todos os presidentes autonómicos. "A súa situación non se vai a aclarar até máis adiante", recoñece.Así, a composición do primeiro goberno de coalición no Estado desde a Segunda República queda configurado. Velaquí un pequeno perfil de cada un dos ministros e ministras: Carmen Calvo, vicepresidenta primeira, ministra de PresidenciaCarmen Calvo (Cabra, Córdoba, 1957), é licenciada en Dereito Público pola Universidad de Sevilla e doutora en Dereito Constitucional pola Universidad de Córdoba. Durante a súa carreira profesional foi profesora da Universidad de Córdoba, deputada autonómica (cabeza de lista por Córdoba ao Parlamento de Andalucía) de 2000 a 2004, deputada das Cortes Xerais (cabeza de lista por Córdoba) de 2004 a 2011, conselleira de Cultura do Goberno andaluz de 1996 a 2004 e ministra de Cultura de 2004 a 2007, así como vicepresidenta primeira do Congreso dos Deputados de 2007 a 2008. Na última lexislatura foi vicepresidenta e ministra da Presidencia, Relacións coas Cortes e Igualdade. Nadia Calviño e Yolanda Díaz son as dúas galegas do Executivo de coalición entre PSOE e Unidas PodemosPablo Iglesias, vicepresidente de Dereitos Sociais Profesor asociado de Ciencia Política na Universidad Complutense de Madrid, Pablo Iglesias (Madrid, 1978) fundou Podemos hai tan só seis anos, en 2014, logrando daquela ser eurodeputado, cargo que mantivo entre 2014 e 2015, ano no que foi elixido candidato á Presidencia do Goberno pola súa formación política. Ademais de colaborar coa Fundación Centro de Estudios Políticos y Sociales (CEPS) exerceu tamén como presentador de televisión conducindo os programas Fort Apache (Hispan TV) e La Tuerka e Otra vuelta de tuerka (Público TV). Nadia Calviño, vicepresidenta de Asuntos Económicos e Transformación DixitalEconomista e xurista de formación, a galega Nadia Calviño (A Coruña, 1968), que será vicepresidenta de Asuntos Económicos e Transformación Dixital do novo Goberno, impartiu clases de Política Económica e Sistema financeiro na Universidad Complutense de Madrid. Desde abril de 2014 e até ser nomeada ministra por Sánchez, en 2018, foi directora xeral de Orzamentos na Comisión Europea, responsable da programación financeira multianual, os orzamentos anuais, a contabilidade e a regulamentación do orzamento comunitario. Con anterioridade, ocupou na Comisión Europea os postos de directora xeral adxunta responsable de Servizos Financeiros e directora xeral adxunta na Dirección Xeral de Competencia. Teresa Ribera, vicepresidenta para a Transición Ecolóxica No Executivo que se porá en marcha ao longo dos próximos días, Teresa Ribera (Madrid, 1969) será a vicepresidenta para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico, cumprindo non só co compromiso do presidente Sánchez de dar rango ministerial a esta materia, senón avanzando máis ao situala nunha vicepresidencia. Con esta medida, sinálanse como prioridade do novo Goberno as políticas coas que se fará fronte aos desafíos da España baleirada. No que ten que ver con Galicia, a transición para a descarbonización de zonas como Cerceda e As Pontes, co peche definitivo das súas térmicas, será clave no seu mandato. María Jesús Montero, ministra de Facenda e portavoz Licenciada en Medicina e Cirurxía e técnica da Función Administrativa de Hospitais, María Jesus Montero (Sevilla, 1966) foi conselleira de Facenda e Administración Pública da Junta de Andalucía (2013-2018), conselleira de Saúde e Benestar Social do Goberno andaluz (2012-2013), conselleira de Saúde (2004-2012) e viceconselleira de Saúde (2002 até abril de 2004). Deputada no Parlamento de Andalucía desde 2008 foi elixida por Sánchez como Ministra de Facenda en 2018, un cargo que mantén coa nova configuración do Executivo. Arancha González Laya, ministra de Asuntos Exteriores, UE e CooperaciónArancha González (Donosti, Gipuzkoa, 1969) é unha das novidades do novo Executivo. Asumirá a carteira de Asuntos Exteriores, UE e Cooperación á que Sánchez quere dar máis peso económico. Experta en relacións internacionais e comercio con máis de 20 anos de experiencia, foi até agora directora executiva do Centro de Comercio Internacional (ITC), a axencia conxunta de desenvolvemento das Nacións Unidas e a Organización Mundial do Comercio. Ademais, segundo recolle a súa biografía, ten un amplo coñecemento sobre as relacións internacionais, o comercio e a economía, xunto cunha ampla experiencia tanto nos sectores público e privado, como na xestión en organizacións multilaterais. Fernando Grande-Marlaska, ministro do Interior Fernando Grande-Marlaska (Bilbao, 1962) repetirá como ministro de Interior do novo executivo de Pedro Sánchez. O maxistrado, que foi vogal do Consello Xeral do Poder Xudicial e presidente da Sala do Penal da Audiencia Nacional, chegou ao Executivo tras a moción de censura contra Mariano Rajoy en 2018. Grande-Marlaska ocupaba unha praza na Audiencia Nacional desde 2004 e alí instruíu casos como o Faisán ou o Yak-42.Sánchez defendeu a separación das áreas de Traballo e Seguridade Social co obxectivo de que un se centre no novo marco laboral e o outro nun novo Pacto de ToledoMargarita Robles, ministra de Defensa Licenciada en Dereito pola Universidade Central de Barcelona, Margarita Robles (León, 1956) repite como ministra de Defensa. Ingresou na carreira xudicial na 27ª Promoción de xuíces e fiscais co número un da devandita promoción. Desempeñou cargos de xuíz e maxistrada en Balaguer, San Feliú de Llobregat, Bilbao, accedendo á Audiencia Provincial de Barcelona en 1981 e sendo a primeira muller que chegou a un órgano colexiado en España. Robles foi tamén presidenta da Audiencia Provincial de Barcelona (1991-1993), subsecretaria do Ministerio de Xustiza (1993-1994), secretaria de Estado de Interior no Ministerio de Xustiza e Interior (1994-1996) e maxistrada da Sala do Contencioso-Administrativo da Audiencia Nacional (1996-2004). No ano 2004 é nomeada maxistrada da Sala do Contencioso do Tribunal Supremo e despois vogal do Consello do Consello Xeral do Poder Xudicial (2008-2013). José Luis Escrivá, ministro de Seguridade Social, Inclusión e Migracións Para un ministerio de nova creación, o de Seguridade Social, Inclusión e Migracións, Sánchez elixiu a José Luis Escrivá (Albacete, 1963) actualmente o presidente da Autoridade Independente de Responsabilidade Fiscal (AIReF), unha institución creada en 2014 por imposición de Bruxelas para fiscalizar as contas das Administracións Públicas, cuxo mandato de seis anos termina este febreiro. O paso por esta institución permítelle ter un coñecemento profundo do funcionamento da Administración pública que, xunto á súa experiencia no mundo financeiro, colócano nunha boa posición para afrontar o seu principal reto: a reforma do sistema público de pensións e da Seguridade Social. José Luis Ábalos, ministro de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana Mestre de profesión, José Luis Ábalos (Torrent, València, 1957) dedicou gran parte da súa traxectoria política á función pública. Foi xefe de gabinete do Delegado do Goberno Comunidade Valenciana (1983-1987) e despois do Conseller de Traballo Generalitat Valenciana (1988-1991). Responsable do Programa de Cooperación Internacional da Generalitat Valenciana (1989-1992) tamén foi consultor de Cooperación Internacional, asesor do Concello de Valencia (1992-1999), concelleira do Concello de Valencia (1999-2009) e deputado Provincial (2003-2007). Actualmente compaxina a Secretaría de Organización do PSOE co seu cargo de ministro de Fomento, que pasará a chamarse Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana. Carolina Darias, ministra de Política Territorial e Función Pública Carolina Darias (Las Palmas de Gran Canaria, 1965) será a ministra de Política Territorial e Función Pública. É licenciada en Dereito pola Universidad de La Laguna e forma parte do Corpo Superior de Administradores Xerais da Administración Pública de Canarias. Darias foi concelleira do Concello de Las Palmas de Gran Canaria, subdelegada do Goberno en Las Palmas (2004-2008) e deputada do Parlamento de Canarias para a VII Lexislatura, onde foi voceira de Sanidade do Grupo Socialista. Posteriormente ocupou o cargo de directora de Ordenación do Territorio, Urbanismo e Vivenda do Concello de Las Palmas de Gran Canaria. Foi, ademais, delegada do Goberno de España en Canarias (2008-2011) e conselleira e portavoz do Cabildo de Gran Canaria. En 2015 pasou á presidencia do Parlamento de Canarias até 2019. Con iso, converteuse na primeira muller en ocupar este cargo. Desde xullo do ano pasado é conselleira de Economía, Coñecemento e Emprego do Goberno de Canarias. Irene Montero, ministra de Igualdade Irene Montero (Madrid, 1988), nova ministra de Igualdade, é licenciada en Psicoloxía pola Universidad Autónoma de Madrid e foi bolseira de doutoramento no mesmo centro cunha bolsa de Formación de Profesorado Universitario. Uniuse a Podemos tras as eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 xunto a Rafa Mayoral desde a Plataforma de Afectados pola Hipoteca (PAH). Yolanda Díaz, ministra de Traballo A titular de Traballo, Yolanda Díaz (Fene, A Coruña, 1971), é unha histórica militante do Partido Comunista e de EU en Galicia e licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi concelleira e candidata á Alcaldía de Ferrol (A Coruña) entre 2003 e 2012, candidata á Presidencia da Xunta de Galicia e deputada no Parlamento galego, entre 2012 e 2016, e é parlamentaria do Congreso --primeiro por En Marea e despois por Galicia en Común-- desde ese ano. Juan Carlos Campos, ministro de Xustiza O novo responsable de Xustiza, Juan Carlos Campo (Osuna, Sevilla, 1961), é xuíz de profesión, aínda que conta con experiencia política: foi deputado no Congreso nas últimas lexislaturas, portavoz de Xustiza do Grupo Socialista nos últimos anos --onde non mostrou boa sintonía con Unidas Podemos-- e foi secretario de Estado de Xustiza na recta final do Goberno de Zapatero. Tamén foi vogal do Consello Xeral do Poder Xudicial e ocupou cargos de responsabilidade na Junta de Andalucía. Precisamente, Sánchez impuxo o seu nome no terceiro posto da lista por Cádiz despois de que Susana Díaz o deixase fóra. Entre os seus retos ten agora a renovación do CGPX, a recuperación da xustiza universal e outra serie de reformas lexislativas, como a do artigo 324 da Lei de Enxuizamento Criminal, que limita a seis meses a investigación das causas penais. Manuel Castells, ministro de Universidades Manuel Castells (Hellín, Albacete, 1942), novo ministro de Universidades, é catedrático de Comunicación da Universidade do Sur de California en Los Ángeles. Tamén é catedrático emérito de Socioloxía e Planificación da Universidade de California en Berkeley. É, así mesmo, profesor da Universitat Oberta de Catalunya. Alberto Garzón, ministro de Consumo O líder de IU, Alberto Garzón, que se converterá en ministro de Consumo con competencias en materia de xogo, é licenciado en Economía pola Universidad de Málaga. Militante do Partido Comunista de España (PCE) e de Izquierda Unida (IU), é deputado no Congreso desde 2011. Tamén é membro do movemento ATTAC e é coordinador federal de IU desde 2016. Isabel Celaá, ministra de Educación e FP Isabel Celaá (1949, Bizkaia) seguirá como ministra de Educación e Formación Profesional. Un dos últimos actos que realizou o Goberno antes de convocar eleccións foi aprobar no Consello de Ministros a súa reforma educativa, e ese será a súa principal tarefa no novo Executivo. Foi viceconcelleira de Educación con Fernando Buesa e conselleira con Patxi López. Salvador Illa, ministro de Sanidade O secretario de Organización do PSC e home forte de Miquel Iceta será o novo ministro de Sanidade. Salvador Illa (La Roca del Vallès, Barcelona, 1966) será así o representante dos socialistas cataláns no Executivo, como o foi Meritxell Batet no primeiro Goberno de Pedro Sánchez. Substitúe no cargo a María Luisa Carcedo. Illa participou no equipo negociador do PSOE con ERC para lograr a abstención do partido independentista na investidura de Sánchez. Pedro Duque, ministro de Ciencia Tamén repite no Goberno de Pedro Sánchez o astronauta Pedro Duque (Madrid, 1963), que será ministro de Ciencia. Enxeñeiro aeronáutico pola Universidad Politécnica de Madrid, a súa carreira estivo fundamentalmente vinculada á Axencia Espacial Europea (ESA). Con esta axencia participou nas misións STS-95 en 1998 na lanzadeira espacial Discovery estadounidense e a misión Cervantes na Estación Espacial Internacional en 2003, á que chegou no Soyuz TM-2 ruso. A crise industrial e a transición obrigada nas Pontes e en Cerceda poñen a ollada galega nas ministras Teresa Ribera e Reyes MarotoReyes Maroto, ministra de Industria Reyes Maroto (Medina del Campo, 1973), licenciada en Ciencias Económicas e posgrao en Economía e Finanzas polo Centro de Estudos Monetarios e Financeiros, seguirá á fronte do Ministerio de Industria. Antes foi a portavoz de Economía, Orzamentos, Emprego e Facenda do PSOE na Asamblea de Madrid, ademais de profesora asociada na Universidad Carlos III de Madrid desde 1999. As decisións que o seu ministerio tome sobre o ansiado estatuto electrointensivo e o futuro industrial serán analizadas con detalle desde Galicia.Luis Planas, ministro de Agricultura Nacido en Valencia en 1952, Luis Planas, que seguirá como ministro de Agricultura, mantén unha extensa experiencia na Unión Europea, onde foi secretario xeral do Comité Económico e Social Europeo. Como diplomático, foi embaixador en Marrocos e ante a UE. Ademais, foi conselleiro de Agricultura e Pesca e de Presidencia da Junta de Andalucía.José Manuel Rodríguez Uribes, ministro de Cultura e Deportes José Manuel Rodríguez Uribes (València, 1968) será o novo ministro de Cultura. O profesor titular de Filosofía do Dereito da Universidad Carlos III foi nomeado delegado de Goberno da Comunidad de Madrid en xuño de 2018, cargo do que foi cesado en abril do ano seguinte para incorporarse á lista do PSOE na Comunidad madrileña. Na actualidade exerce como portavoz adxunto na Asamblea de Madrid.


Summary: O construtor coruñés, enleado no escándalo Someso, anuncia que se retira e carga con dureza contra o outro candidato, Fernández Alvariño

Antonio Fontenla, desde 2001 na ponte de mando da Confederación de Empresarios de Galiza (CEG), non vai volver a se presentar á presidencia da patronal. Unha decisión que deixa o camiño expedito a Fernández Alvariño, o candidato que lle disputaba o cargo nas eleccións do vindeiro 31 de xullo. Fontenla, no albo dunha investigación xudicial polo caso Someso, e cunha débeda na súa empresa de máis de 40 millóns de euros, renuncia a competir. Faino presumindo de xestión nestes tres mandatos: "Hai 12 anos a CEG estaba en risco de desaparecer". E tamén cargando contra Alvariño, que chegaba a esta cita co apoio das federacións provincias de Pontevedra, Ourense e Lugo. Fontenla considera que nesas candidaturas hai "intereses particulares" que chocarían "co interese común". A isto engadiu que a candidatura de Alvariño botou man de "componendas" e "repartos" durante o proceso. Unha milagre Se ben o veterano empresario coruñés afirmou en que se retiraba e que non ía volver se presentar pois "non quero eternizarme", sinalou que se se dese "unha milagre" podía haber cambio de opinión.


Summary: Un raro e delicado volume no que se mesturan o íntimo e o histórico, o poético e o social. Ferrovías, de John Berger e Anne Michaels, trenza un diálogo entre dúas personaxes que parte dunha estación de tren londiniense para tecer unha reflexión sobre o tempo, a historia, a memoria e os cambios dun mundo sempre en movemento.

En 1997 John Berger saudaba a primeira novela da poeta canadense Anne Michaels, Fugitive pieces, afirmando que era "o libro máis importante que lin nos últimos corenta anos". Naquela altura, Berger xa desfrutaba dun respecto e un status que lle aseguraba a Michaels un empurrón considerábel no seu debut como narradora. Oito anos máis tarde, en 2005, a compañía teatral Complicité estreaba unha adaptación dun texto escrito a medias entre Berger e Michaels, titulado Vanishing Points. Xa en 2011, publicaron o texto orixinal Railtracks. O libro, baixo o título de Ferrovías, vén de ser publicado agora por Chan da Pólvora, en tradución de Martín Veiga. "O libro non estaba traducido a ningunha das linguas peninsulares", explica Antón Lopo, da editorial Chan da Pólvora, "e iso dábanos unha dupla oportunidade de dar a coñecer a obra e de traducir ao galego, por primeira vez, unha escritora tan interesante como Anne Michaels. "É un texto que está a cabalo entre varios xéneros, desde o apuntamento performático até o poético, que é o que nos permite integralo no noso catálogo. E tamén é un libro no que a oralidade ten unha grande importancia, unha oralidade moi próxima ao lírico que as persoas lectoras van atopar moi próxima", resume. Ferrovías estrutúrase como unha serie de conversas entre A. e J., dúas personaxes que parecen ser amantes cunha longa historia de viaxes compartidas. Nas súas breves conversas, A. e J. falan tanto de asuntos persoais como de historia, ligando as súas palabras con referencias a estacións, vías, trens de mercadorías, vagóns, horarios... O tren da modernidade Poesía, narrativa e ensaio mestúranse nun raro ton lírico e evocador que logran que temas como partida e retorno, exilio e esperanza, ou nostalxia e busca dun futuro mellor adquiran unidade grazas a esa icona do tren que se erixe en símbolo dunha modernidade que resume ben a nosa época. Martín Veiga, o tradutor, explica que "a voz de Berger tende a asociarse con esa modernidade, porque en moitos sentidos foi punteiro en comunicar algúns dos grandes relatos modernos: a forma de reflectir sobre a historia da arte ou de achegar os grandes discursos a un público xeralista. Mais ao mesmo tempo toda a súa traxectoria está ligada á reivindicación do humilde, do máis vulnerábel e iso, en ocasións, non está moi ben acollido no mundo moderno. Ten unha mirada humanista que vai máis alá desa reivindicación do moderno e que o converte case nun clásico". A mirada sobre o ferrocarril acaba sendo tamén unha reflexión sobre o tempo e a memoria que se abandona a múltiples divagacións que enriquecen o discurso e que inclúen tanto o social como o íntimo. "O tempo e a historia son facetas fundamentais neste libro: o tempo entendido desde o punto de vista cronolóxico, mais tamén desde unha perspectiva máis ampla, da Historia con maiúsculas", apunta Veiga. "Ademais, é unha reflexión moi ligada a un espazo moi concreto –a estación londiniense de King's Cross– e de como se viu afectado polo paso do tempo. Acaba sendo unha especie de exame dunha microxeografía centrada en Londres que se vai expandindo cara a outros mundos, e aí a voz de Anne Michaels resulta fundamental". Fronteiras e tránsitos Michaels invoca a viaxe que o seu pai fixo até Canadá fuxindo dos perigos da Europa da época e iso pon o foco sobre como os movementos migratorios cambiaron a fasquía do mundo durante o século XX. "O libro fala de moitas fronteiras", explica Lopo, "mais, sobre todo, fala do cambio de paradigma da emigración e da viaxe, de como os movementos migratorios acaban por cambiar o mundo". Martín Veiga puntualiza que "o texto está percorrido por grandes metáforas: o tempo, a memoria e o tránsito. O ferrocarril actúa como eixo arredor do cal xorden esas ideas e axuda a ver eses movementos desde un punto de vista macrohistórico –as migracións– e tamén desde un punto de vista máis íntimo, como o dos amantes que se achegan ás estacións para atoparse no medio dunha multitude. Esa trenzamento entre o histórico e o persoal vai vertebrando todas estas ideas dunha forma nada forzada e moi natural". As fotografías que acompañan o texto, unha evocadora secuencia de imaxes de Tereza Stehlíková, realizadas nunha viaxe nocturna a través do sur de Bohemia–, redunda nese ton nostálxico que percorre o volume. "As fotografías teñen un nivel técnico moi básico e eu penso que tanto en Berger coma en Michaels existe a vontade de recoller unha testemuña desa técnica primitiva que precede á tecnoloxía moderna, como o propio tren", explica Lopo. "Son un complemento moi suxestivo para o texto", sinala Veiga, "e ancoran o libro nesa especie de modernidade clásica que lle outorga un aire atemporal".


Summary: O Proxecto Youtubeir@s entregou este venres os seus premios nunha segunda edición marcada pola "alta participación" e "gran calidade" dos vídeos participantes, segundo as entidades organizadoras, os servizos de normalización da Deputación da Coruña, as tres universidades e nove concellos

O Teatro Colón da Coruña acolleu esta venres pola noite a gala de entrega da segunda edición Premios Youtubeir@s, conducida pola compañía teatral A Panadaría. Unha segunda edición que estivo marcada pola "alta participación" e a "gran calidade" dos vídeos participantes, segundo as entidades organizadoras: os servizos de normalización da Deputación da Coruña, as tres universidades e nove concellos de todo o país. Os gañadores e gañadoras nas diferentes categorías foron escollidos e escollidas por decisión do xurado constituído por Laura Cruxeiras, Iván Capón, Estela Romasanta, Adrián Dios e Anxos Sobriño. Nesta segunda edición, rexistráronse un total de 230 inscricións entre vídeos e canles participantes nas categorías de vídeo-facermos, vídeo-opinarmos ou canle. Mónica Fernández, coordinadora do Proxecto Youtubeir@s, destacou na súa intervención en nome da organización "a alta participación" e a "gran calidade" dos vídeos participantes nesta segunda edición. Fernández, ademais, definiu Youtubeir@s como "un proxecto colaborativo, rico en todos os aspectos, nas ideas" que permite que "as administracións, grandes e pequenas, da costa e do interior, de todas as provincias poidan xuntarse e sumar esforzos". "Para a posta en valor e fomento do galego, coordinármonos, facermos cousas en conxunto é fundamental; así o entendemos desde os servizos de normalización lingüística que impulsamos Youtubeir@s, porque sumar é multiplicar", dixo. Os gañadores e gañadoras Na categoría de vídeo-facermos, o gañador foi o vídeo "Como escaquearse dunha comida familiar", de As cousas do Choio. No apartado de vídeo-opinarmos, o premiado resultou o vídeo "A expedición Balmís e a vitoria da vacinación", de Xacobe de Toro Cacharrón. E o premio á mellor canle acadouno Nubes Baixo ti. As tres categorías contan cun premio de 1000 euros. Por outra banda, o apartado de creatividade gañouno "Os cazapantasmas vídeo-facermos", de Moustache Media Producciones, mentres que eficiencia comunicativa foi para "O galego Fermoso (e o que non o é tanto)" de Aquel-e, a categoría da calidade técnica conquistouna "Viaxar", de Aarón Vilariño Figueiras, e a categoría de calidade lingüística foi para "Reivindicación oceánica", de Xosé Iglesias. Finalmente, o premio a proposta Youtubeira, entregado pola vicepresidenta da Deputación da Coruña, Goretti Sanmartín, recoñeceu o vídeo "Como dar cartos ás agachadas", de As Cousas do Choio. Estes catro galardóns conta cunha dotación económica de 500 euros.


Summary: A pasada semana Xoán Hermida presentou na USC a súa tese de doutoramento, Movementos Sociais e Altermundismo en Galicia. De Nunca Máis a AGE (2002-2012), que analiza a conformación do movemento social galego actual, que acabou por constituír novas estruturas políticas

A pasada semana Xoán Hermida presentou na USC a súa tese de doutoramento, Movementos Sociais e Altermundismo en Galicia. De Nunca Máis a AGE (2002-2012), que recibiu a máxima cualificación. O traballo fai un percorrido pola conformación e crecemento do movemento social galego actual, dende Nunca Máis e a forza insuflada polo altermundismo e os foros sociais, ata o nacemento do 15M -"punto de arranque simbólico dun novo tempo político"- e a construción de novas estruturas políticas, como AGE e, posteriormente (aínda que a tese só as analiza nas súas conclusións) as mareas. Hermida destaca que, tras un proceso de desafección cos contedores partidarios previos, o xurdimento de AGE foi "a primeira concreción de novos interfaces políticos construídos en boa medida pola incidencia dos novos movementos sociais", abrindo "un período de (re)construción dunha nova esquerda cívica, democrática e nacional". O traballo achega, polo tanto, unha análise das bases ideolóxicas e sociais dun novo espazo político en Galicia, que permite entender o crecemento electoral experimentado por En Marea este domingo. A tese, dirixida polos profesores Nieves Lagares e Ramón Máiz, inclúe máis dun cento de enquisas a activistas sociais, ademais de entrevistas persoais e grupos de enfoque. Contribúe a encher o baleiro existente no referente ao estudo teórico sobre os movementos sociais en Galicia e axuda a entendermos mellor a evolución política dos últimos anos. "Hai un primeiro episodio de desafección, un segundo de construción dese movementismo en Galicia e de traballo en rede, e que despois vai acabar por xerar concrecións no campo político" A tese traza un relato sobre a construción, na última década, dun novo espazo político en Galicia, con raíces diversas e formulacións políticas cambiantes, pero no que o activismo social xoga un papel fundamental. Como foi este proceso? Cando empecei a elaborar a tese, a finais do 2011 -cando aínda non chegara nin AGE, nin Podemos nin as Mareas-, xa se podían identificar moitos dos procesos que despois tiveron lugar. Moitas veces a ollada dos activistas ou dos xornalistas, que analizan o día a día, non é tan ampla. Quería analizar un proceso extenso, de cambio, que iniciamos con Nunca Máis, e que ten un primeiro episodio de desafección, un segundo de construción dese movementismo en Galicia e de traballo en rede, e que despois vai acabar por xerar concrecións no campo político. Hai todo un proceso de mobilización no que se demostra que os movementos sociais maduran ao longo de toda a década e adquiren independencia. Nesa maduración chégase ao convencemento da necesidade de contar con novos interfaces. Se observamos o que está a pasar no presente, vemos que seguimos aínda nun proceso, estamos aínda nun momento de tránsito. "Se observamos o que está a pasar no presente, vemos que seguimos aínda nun proceso, estamos aínda nun momento de tránsito" A construción deste novo tempo político non é só un problema metodolóxico ou de desafección con algúns mecanismos que tiñan os partidos clásicos, senón que había un cambio de paradigma. Este cambio de paradigma viuse en AGE, que foi transgresor por moitos motivos, comezando por propor a unidade do nacionalismo e do non nacionalismo, rompendo coa norma dominante na esquerda galegas. Posteriormente, Podemos introduce tamén unha cuestión ontolóxica, onde AGE non se atrevera a chegar; pregúntase quen é o suxeito de cambio e fai unha apelación a un novo suxeito social, que é a cidadanía -os de abaixo (en oposición aos de arriba)-, máis ampla que a clase obreira ou o nacionalismo, e desbotando os identitarismos previos. E as Mareas sitúan un terceiro elemento: sinalan que hai tamén un problema metodolóxico, que ten que ver coa radicalidade democrática e as novas formas de facer política. "O altermundismo foi un cobertor cultural para que unha parte das vellas elites -podemos personificalas en Beiras- e os líderes dunha parte dos novos movementos emerxentes confluísen" Na tese analizas polo miúdo o desenvolvemento do Foro Social Galego (2008). Que papel xoga no proceso? O Foro Social Galego foi un evento que hai que entender na dinámica do altermundismo deses anos. O altermundismo foi un cobertor cultural para que unha parte das vellas elites -podemos personificalas en Beiras- e os líderes dunha parte dos novos movementos emerxentes confluísen. Agora, mirando cara a atrás, vemos como un bo número dos líderes, deputados e deputadas de AGE e as Mareas, e unha boa parte dos candidatos de En Marea, participaron activamente nese movemento. En concreto, 21 dos 59 membros do Consello do Foro Social Galego son hoxe dirixentes da esquerda política rupturista. Hai unha importancia cuantitativa, pero tamén cualitativa. Non é que o altermundismo fose unha expresión hexemónica dentro da esquerda en Galicia, pero si que serviu para que se producise este tránsito. De novo, podemos personificalo en Beiras, que foi membro durante anos do Consello Permanente do Foro Social Mundial, empapouse dese movemento e da cultura altermundista e foi o catalizador desa primeira estrutura política que despois se creou. Neste senso, creo que o altermundismo foi clave para conformar unha nova cultura política, distinta ao nacionalismo tradicional e á esquerda tradicional en Galicia. "A altermundismo foi clave para conformar unha nova cultura política, distinta ao nacionalismo tradicional e á esquerda tradicional en Galicia" Que efectos ten sobre os movementos sociais a chegada ao goberno da Xunta de PSdeG e BNG e a posterior caída do Bipartito? Hai que entender, primeiro, que cando se forma o Bipartito, un dos partidos que o formaban, o BNG, xa non chegaba no seu mellor momento. E isto era debido en parte á desafección que se produciu despois de Nunca Máis. E xa antes de Nunca Máis producírase esta desafección co estudantado que protagonizou as protestas contra a LOU. Digamos que ese corsé partidario xa lles quedaba pequeno. Despois, a propia xestión do Bipartito nalgúns aspectos e sobre todo a relación que estableceron os partidos do goberno coas súas bases sociais fixo que esta desafección aumentase. Tentaron reproducir a mesma relación subordinada que era habitual nas décadas anteriores, pero iso xa non era posible, a sociedade cambiara. Neste senso a mobilización de Galiza Non Se Vende foi moi importante, non porque fose un movemento de masas, senón porque conectou certos sectores que constituían a base social do nacionalismo con novos líderes sociais emerxentes. "O 15M é o símbolo do inicio dunha nova etapa, marca un antes e un despois. A crise económica global ten moito máis impacto en España e Galicia porque ademais coincide co esgotamento do modelo político saído da Transición" E, despois, chega o 15M... O 15M son moitas cousas á vez, e é ante todo o símbolo do inicio dunha nova etapa, é o que marca un antes e un despois. A crise económica global ten moito máis impacto en España e Galicia porque ademais coincide co esgotamento do modelo político saído da Transición, que ten moitos sinais: corrupción, desgaste de líderes e partidos, crise do modelo territorial, moitos problema que o sistema é incapaz de resolver. E en Galicia coincide tamén coa crise do modelo da estrutura de partidos forxada durante o fraguismo. Aí está o grande acerto de Podemos: non é que non haxa xa esquerda e dereita, claro que as hai, pero o problema catalizador central é unha cuestión democrática: o que se pon enriba da mesa é "imos a un movemento de ruptura democrática" cara a un novo modelo. Os partidos que tradicionalmente representaban a esquerda social, nomeadamente o BNG en Galicia ou Izquierda Unida noutros territorios do Estado, sufriron unha importante crise que coincidiu co crecemento dos novos movementos sociais. Eran un tapón para o seu desenvolvemento? O BNG, como Izquierda Unida noutros lugares de España, teñen unha virtude que tamén pode ser un problema, que é que posúen un círculo militante moi fiel, pero cada vez é menor e ademais é moi endogámico. Esta masa militante pode darlles o mínimo necesario para obter representación, pero tamén pode ser un impedimento para avanzar. O problema é que o BNG (ou IU) non fixeron ese tránsito de paradigma, que si levaron a cabo líderes como Xosé Manuel Beiras, Lidia Senra ou Yolanda Díaz. Non hai nada máis marxista que isto: analizar a realidade e se ves que a realidade mudou, adaptar os teus principios a esa nova realidade. O malo é cando estes partidos da vella esquerda (sen ánimo pexorativo) realizan certos cambios pero non por convencemento, senón simplemente por un movemento táctico, ao ver que o seu espazo político está quedando afogado. "AGE era unha coalición electoral, que respondeu a esa necesidade e a esa emerxencia social, pero nunca se quixo construír como instrumento da nova esquerda galega. Por iso caducou tan rápido" En 2012 constitúese AGE, unha aposta política que sae ben, e que despois foi continuada por outras fórmulas distintas. O que caracteriza este tempo é a experimentación? Importa menos a forma ou a denominación concreta que adopten as estruturas politico-electorais? AGE saíu ben electoralmente, como dis, pero saíu mal politicamente. Demóstrase que AGE é un instrumento de paso, que se esgotou moi rapidamente. Acertou en ver que a política xa non se podía seguir construíndo sobre o eixo nacionalismo-non nacionalismo nin sobre os patróns da esquerda tradicional, senón que hai uns colectivos sociais agredidos, unha maioría social agredida por unha series de políticas á que hai que representar. Pero non é quen de resolver outros problemas, seguramente porque AGE estaba formada tanto por vellos partidos coma por persoas procedentes dos novos movementos. Nas europeas do 2014, dous anos despois do nacemento de AGE, Podemos xa case a iguala en votos en Galicia. En realidade, AGE nunca se quixo construír, AGE era unha coalición electoral, que respondeu a esa necesidade e a esa emerxencia social, pero nunca se quixo construír como instrumento da nova esquerda galega. Por iso caducou tan rápido. "En Marea ten unha boa parte do que era AGE, pero creo que xa se produciu un desborde e xa non é o mesmo modelo. Segue a experimentación, en todo caso, cara á construción dun novo interfaz político" En Marea ten unha boa parte do que era AGE, pero creo que xa se produciu un desborde e xa non é o mesmo modelo. Segue a experimentación, en todo caso, cara á construción dun novo interfaz político. Dende o Nunca Máis ata o 15M hai unha desafección, un proceso no que a xente dos movementos sociais se afasta dos partidos, e fortalece ese espazo dos movementos. E despois do 15M comeza unha reincorporación. Chégase á conclusión de que é necesario construír novas ferramentas. Isto ten o perigo de que esta incorporación á política partidaria e institucional deixe debilitados os movementos. E iso provocaría que tivésemos un interfaz de cambio, pero non un músculo que acompañe a ese cambio. Como se debe construír o futuro desa estrutura política? O futuro vén determinado por dous eixos. Por unha banda, temos que ver se somos capaces de avanzar cara a un novo paradigma, diferente ao anterior, diferente do capitalismo fordista e dos modelos que dominaron o capitalismo das últimas décadas do século XX. Estamos nunha sociedade que culturalmente, economicamente, socialmente e comunicativamente non ten nada que ver co anterior e por iso necesitamos un novo paradigma. A outra coordenada é democrática e participativa: debemos construír os instrumentos de calidade democrática, de inclusión, de cooperación entre iguais. A articulación destas dúas coordenadas é o que vai determinar se os modelos se asentan. Hai que ter en conta outras cousas: primeiro, que a hexemonía corresponde aínda á dereita, a esquerda non está avanzando, e por exemplo en América Latina está sufrindo un retroceso. Ademais, cómpre ter en conta que moitas veces, nestas experimentacións que se están dando, certas formas de facer política teñen moi pouco de nova política. Imos vivir esta transición durante anos, e pode que as estruturas políticas e as fórmulas muden de elección en elección. "Mentres o proceso siga avanzando, non vai fracasar, vai seguir acumulando forzas. Fracasaría se nalgún momento tivese a tentación de querer ollar cara atrás e quixese recuperar parte do vello discurso" Mentres o proceso siga avanzando, non vai fracasar, vai seguir acumulando forzas. Fracasaría se nalgún momento tivese a tentación de querer ollar cara atrás e quixese recuperar parte do vello discurso. Para as autonómicas de 2016 sería un erro querer sumar fóra da renovación. Sumar sempre multiplica, mentres se sume tendo en conta a nova realidade política. Se sumas lastre, ou ao sumar retrocedes na interpretación da sociedade real, o que fas é restar. "A esquerda galega está na vangarda do debate político, por primeira vez na historia" Fronte ás voces que afirman que Galicia fica relegada ou desparecida, podemos dicir que no actual contexto político Galicia está máis presente e é máis protagonista do que o foi nunca? En primeiro lugar, Galicia é unha abstracción. Pero Galicia entendida como concepto popular -o pobo galego, as clases populares galegas, a sociedade civil galega- está máis viva ca nunca, ten máis niveis de representación ca nunca. Non é só que vaia ter un grupo parlamentario no Congreso que nunca tivo e que aí están as tres alcaldías das mareas nas cidades. Pero hai algo máis importante: Eu sempre admirei o catalanismo cívico, e o catalanismo cívico chegou a ter a forza que tivo por ser pioneira cara a fóra en moitas cousas, como está sendo agora Galicia. A esquerda galega está na vangarda do debate político, por primeira vez na historia. Na primeira Transición, os núcleos dinámicos da esquerda estaban en Madrid e nas grandes periferias, como Barcelona, Euskadi ou Valencia. Galicia estaba ausente. E hoxe si que somos protagonistas. "A maior parte dos grandes movementos sociais en Galicia son entidades novas e ademais son de ámbito galego en máis dun 70%, nin locais nin estatais. E son eses movementos os que están impulsando este cambio político" Estase demostrando que o importante non era tanto agregar como renovar: renovar o discurso, renovar as mensaxes, renovar o paradigma. Podemos fai posible unha cousa que nunca conseguiu a esquerda tradicional, que é ser hexemónico electoralmente, cando menos abrir esa posibilidade de romper a hexemonía do bipartidismo, permitir imaxinar que iso é posible. Galicia está a nivel nacional no seu mellor momento. Outra cousa é que queiramos identificar nacional con nacionalismo, ou que identifiquemos nacional cun partido determinado. Eu non son nacionalista, pero se o fose estaría moi orgulloso de que Galicia estivese en primeira fila desta nova Transición, e da man de novos espazos políticos. A maior parte dos grandes movementos sociais en Galicia, que analizo na tese, son entidades novas e ademais son de ámbito galego en máis dun 70%, nin locais nin estatais. E son eses movementos os que están impulsando este cambio político.


Summary: Este goberno local foi tamén o primeiro en declarar a mudanza climática como unha emerxencia.

Machynlleth, unha vila de 2.200 habitantes, é o primeiro concello galés en manifestar publicamente o seu apoio á independencia do país. Unha declaración do goberno local, aprobada en segunda votación co apoio da alcaldesa (Monica Atkins), establece que este este concello do leste galés apoia "a independencia de Gales e a campaña de Yes Cymru". A plataforma Yes Cymru aglutina e impulsa a campaña independentista galesa. O pasado 12 de maio miles de persoas manifestábanse en Cardiff en apoio á independencia. Procedentes de diferentes zonas do país, reuníronse en City Hall, desde onde marcharon nun ambiente festivo e reivindicativo, pasando por diferentes rúas da capital galesa, reclamando a soberanía para este país, que desde 1998 ten un sistema limitado de autogoberno. Llywelyn ap Gwilym, portavoz da organización convocante, AUOB, recoñeceu que após o resultado do referendo sobre o Brexit "intesificouse" na sociedade galesa o debate sobre o futuro do seu país. Afirmou que aumenta a idea de que os galeses e galesas estarían mellor se Gales fose unha nación independente, e explicou que con actos como a manifestación do sábado queren que se visibilice esa demanda e que se dea un debate en torno a ela.


Summary: Non deixamos de sorprendernos co bo de Fran Martín, un dos membros da marabillosa familia de APEM. Aínda temos unha manchea de tesouros dos anos 99 e 2003 recuperados do faiado, que son auténticas xoias.

Hoxe, tan simple como ilustrativo, parte da nosa vida, da nosa cultura, reflectida nun simple rasgo de lapis.


Summary: O auto de reapertura da instrución emitido pola Audiencia de Valencia pon o foco en eivas de seguridade que tamén están baixo sospeita en Santiago, sinistros os dous nos que a administración culpou aos maquinistas

O auto de reapertura da instrución emitido polo tribunal valenciano pon o foco en eivas de seguridade que tamén están baixo sospeita en Santiago, sinistros os dous nos que a administración culpou aos maquinistas"A dilixencia debida para o cumprimento da prohibición facíase recaer exclusivamente sobre a acción do maquinista". A frase é un dos varios reproches que a Audiencia Provincial de Valencia fai aos responsables do Metro de Valencia no auto co que vén de reabrir a investigación dese sinistro e ordenar que se dirixa xa a xuízo oral. Pero frases similares aparecen de xeito constante na instrución penal tamén en marcha en marcha polo accidente do tren Alvia en Angrois.O accidente do Metro de Valencia ocorreu o 3 de xullo de 2006 cando un convoi descarrilou a uns 80 quilómetros por hora nunha curva limitada a 40 provocando 43 mortes, entre elas a do maquinista. O de Santiago sucedeu o 24 de xullo de 2013 cando un tren Alvia descarrilou a uns 180 quilómetros por hora nunha curva limitada a 80 provocando 81 mortos, pero aquí salvouse o maquinista, que admitiu que se despistara e non freara a tempo. Nos dous casos non había activo ningún sistema automático de control da velocidade que frease os trens se os maquinistas non o facían, e as administracións responsables das dúas infraestruturas insistiron en que non o obrigaba a normativa e que eran os condutores os responsables de respectar a velocidade en cada punto das respectivas liñas. Porén, o auto agora emitido pola Audiencia de Valencia, como xa fixera a Audiencia da Coruña cando reabriu a instrución de Angrois en 2016, considera que pode haber unha responsabilidade penal de membros da administración máis alá da que tivesen os maquinistas.O auto agora emitido pola Audiencia de Valencia reflexiona sobre a responsabilidade penal por omisión de quen ostenta a "posición de garante". E enumera nove elementos de dúbida sobre se os responsables de Metro de Valencia cumpriron co seu deber que cre que deben ser dilucidados nun xuízo oral, sen prexulgar o que poida efectivamente probarse nel. Eses nove elementos, de xeito individual ou agrupados, presentan cinco semellanzas claras con outras tantas cuestións que están a ser investigadas no caso de Angrois e que evidencian aínda máis que o segundo sinistro puido ser evitado: 1- Non se valorou o risco de exceso de velocidade"A inexistencia de calquera análise e valoración do risco desde o punto de vista da seguridade ferroviaria, existindo absoluta conformidade de que non se produciu de maneira eficaz con anterioridade ao sinistro", salienta a Audiencia de Valencia no segundo punto da súa enumeración. En Angrois o auto polo que foi imputado o daquela director de Seguridade na Circulación de Adif, Andrés Cortabitarte, tamén di que "non consta que fixese ou ordenase medida ningunha destinada a avaliar e xestionar dito risco", algo que posteriormente o propio imputado ratificou en sede xudicial argumentando que a normativa ferroviaria non o obrigaba. Esa cuestión está no foco da investigación actualmente en Santiago, cuxo xulgado está pendente da resposta que a Axencia Ferroviaria Europea dea á súa pregunta de se existía ou non obriga normativa de facelo, pero a Audiencia de Valencia remítese en todo caso ás obrigas esixidas pola lei xeral de riscos laborais.rimeiro sen que o sistema ferroviario español o evitase.2- O risco era coñecido pola administración e as construtoras"O risco xerado polo exceso de velocidade se derivaba do prego de condicións técnicas para a licitación do FAP [o sistema de balizas de Freado Automático Puntual, que non estaba programado para evitar un exceso de velocidade como o ocorrido]", di a Audiencia de Valencia no seu quinto punto, para engadir no noveno punto que "no prego de condicións da mercantil Siemens e dentro da casuística de riscos se sinala o exceso de velocidade en determinados puntos". Do mesmo xeito, en Angrois as construtoras da liña de AVE Ourense-Santiago sinalaron ao entregar a obra a existencia de posibles riscos por excesos de velocidade, que Adif e Renfe acabaron "exportando" aos maquinistas.3- Houbo advertencias previas dos maquinistasNo seu punto sexto o auto da Audiencia de Valencia sinala como un ano antes do sinistro, "tras un accidente previo ocorrido o 9 de setembro de 2005 o colectivo de maquinistas esixiu á directora xerente de Ferrocarrís da Generalitat Valenciana o ditado de normas de procedemento e control máis estrito", e no seu punto cuarto di que hai actas que evidencian como unha asemblea de maquinistas posterior a ese sinistro reclamou "a necesidade de instalar balizas previas a todas os sinais luminosos" que actuasen de xeito automático en caso de que os condutores non atendesen as indicacións deses sinais. Igualmente, en Santiago un maquinista xefe advertiu por escrito un ano e medio antes do sinistro aos seus superiores sobre a posibilidade de que xusto na curva de Angrois ocorrese un accidente por exceso de velocidade por despiste dun maquinista como o que acabou sucedendo.4- Limitouse a velocidade pero sen balizas e responsabilizando ao maquinistaRelacionado cos anteriores argumentos, no seu punto oitavo o auto da Audiencia de Valencia incide en como malia reducirse a velocidade máxima permitida no punto do sinistro de 50 a 40 quilómetros por hora, "non se adoptou ningunha medida adicional que reducira o risco derivado de omisións de coidado por parte do maquinista; con dita limitación a dilixencia debida para o cumprimento da prohibición facíase recaer exclusivamente sobre a acción do maquinista e iso non evitaba posibilidades aparentemente previsibles -de natureza diversa, ben fortuíta, ben neglixente ou incluso dolosa- de incumprimento dos cánones exixibles de velocidade máxima autorizada". No caso de Angrois, o propio Adif vén salientando desde o primeiro momento que a normativa ferroviaria non esixía adoptar ningunha medida adicional e que o maquinista era o único responsable de respectar as velocidades máximas. Tanto en Valencia como en Santiago, tras os sinistros si que se instalaron nos dous lugares balizas automáticas que agora impiden un accidente similar.5- A empresa non pode escudarse na formación que deu ao maquinistaUn dos argumentos ofrecidos polas dúas empresas públicas para xustificar tanto en Valencia como en Santiago que eran os maquinistas os únicos responsables de cumprir cos límites de velocidade é o de que os formou para iso. Porén, en Valencia a Audiencia, no seu punto terceiro, sinala como "cuestionable" que a distracción do maquinista "puidera quedar neutralizada eficazmente pola capacitación do mesmo a través da formación e información recibida, toda vez que a mesma non consta documentada de maneira inequívoca e satisfactoria, máis alá da entrega dun material impreso". No caso de Santiago, o avogado do maquinista vén de evidenciar que o seu defendido nin sequera recibiu formación específica sobre o risco concreto existente en Angrois, como argumentara Renfe.No accidente do metro actuou como perito, exculpando á administración, Andrés Cortabitarte, quen era director de Seguridade na Circulación de Adif e que está imputado por suposta omisión dos seus deberes en SantiagoAdemais destas e outras semellanzas, tamén no tratamento que as autoridades deron ás vítimas dos dous sinistros, hai unha coincidencia entre o accidente de Valencia e o de Santiago sobre a que tamén se pronuncia a Audiencia. No accidente do metro actuou como perito, exculpando á administración dicindo que o sinistro non era previsible, Andrés Cortabitarte, quen era director de Seguridade na Circulación de Adif e que está imputado pola suposta omisión dos seus deberes no accidente de Santiago.Malia actuar como perito en Valencia antes do sinistro de Santiago, non só non tomou ningunha medida a maiores para evitar que se producise ese segundo accidente senón que el mesmo autorizou a Renfe para que desconectase a bordo dos trens Alvia o sistema de control constante da velocidade que evitaría o sinistro e que permaneceu avariado durante meses. A imputación de Cortabitarte en Santiago fixo que a Fiscalía pedise en Valencia que se rexeitase a súa peritaxe alí por falta de independencia, pero a Audiencia di que iso é algo que se debe decidir no xuízo oral, non nesta fase previa.O accidente de Santiago, nunha liña de AVE, ocorreu sete anos despois do de Valencia sen que o sistema ferroviario español o evitaseÁ marxe das responsabilidades penais que se determinen nun e noutro caso, nos que a administración insiste en que non incumpriu ningunha norma expresa, e malia as similitudes e coincidencias entre os dous accidentes, hai finalmente unha gran diferenza entre o descarrilamento do Metro de Valencia e o do Alvia en Angrois. O segundo, nunha liña de AVE, ocorreu sete anos despois do primeiro sen que o sistema ferroviario español o evitase.


Summary: O programa Visións da Rede Cultural da Deputación da Coruña habilita 66 proxeccións ao aire libre até finais de agosto

Un abano de cento dezaoito filmes poderán ocupar prazas, parques e xardíns de 66 vilas coruñesas grazas ao programa Visións da Rede Cultural da Deputación da Coruña. A iniciativa, que viaxará por concellos como O Pino, Valdoviño, Cariño, Cerceda, Lousame ou Monfero, durará até agosto e contará exclusivamente con filmes galegos no seu programa. "Queremos abrir novas vías para facilitar o acceso a contidos audiovisuais na nosa lingua co fin de rematar coa anomalía que é a dificultade de asistir á proxección de contidos audiovisuais galegos", explica a vicepresidenta e responsábel da área de Cultura da Deputación, Goretti Sanmartín. A institución pública abre este ano esta nova liña de axudas á que destina un orzamento de 150.000 euros para o apoio aos contidos audiovisuais galegos e para a súa distribución e exhibición. A oferta de filmes contará con obras como En todas as mans (Diana Toucedo), Crebinsky (Enrique Otero), Os Fenómenos (Alfonso Zarauza) ou A praia dos afogados (Gerardo Herrero). O público infantil, pola súa banda, poderá gozar con coproducións galegas como Pérez, o ratiño dos teus soños (Juan Pablo Buscarini), Maimiño e o espello máxico (Ernesto Padrón), A Tropa de Trapo (Alex Colls) e O Espíritu do Bosque (David Rubín e Juan Carlos Peña).


Summary: Solicita á Xunta que compense nos seus Orzamentos o duro recorte na achega económica do Estado e denuncia a "gravísima" discriminación da entidade con respecto a outras academias, logo dunha reunión con deputados de AGE. Estuda tamén recorrer a sentenza do TSXG que estima só parcialmente o seu recurso.

"Está en perigo a Academia, toda ela". O presidente da Real Academia Galega (RAG), Xosé Luís Méndez Ferrín, advertiu este luns que a rebaixa nos orzamentos da institución pon incluso en dúbida a súa continuidade. A rebaixa na achega económica do Estado, nun 70% en dous anos, e as últimas negativas da Xunta para compensar esta caída de ingresos poñen en serias dificultades a centenaria entidade. A Academia pide o apoio "de todos os grupos do Parlamento" para aumentar a súa dotación económica "Esperemos que a RAG poida continuar funcionando; logo de que os Presupostos Xerais do Estado nos fosen desfavorábeis, agardamos que a Xunta enxoite esa diferenza e que poidamos seguir adiante", asegurou Ferrín logo de manter unha xuntanza con varios representantes do grupo parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda (AGE). "Pedimos a todos os grupos da Cámara que nos apoien", insistiu o presidente da Academia, que fai un chamamento ao Executivo galego para que nos vindeiros Orzamentos compense coa súa achega económica á entidade o duro recorte sufrido por parte do Estado. A Xunta reduciu en case a metade a súa achega económica e o Estado nun 70% nos dous últimos anos Esta petición urxente da RAG chega tras unha rebaixa moi considerable nas asignacións do Executivo galego á RAG, ao pasarse de convenios por 450.000 euros en 2011 a 280.688 euros en 2012, unido aos duros recortes na asignación do Estado, que finalmente quedou nuns 700.000 euros en 2012 tras o trámite parlamentario dos Presupostos, o que aínda así supón unha rebaixa duns 300.000 euros con respecto ao exercicio anterior. Para 2013, a cantidade recibida de Madrid baixará até os 350.000 euros aproximadamente. "A prioridade é completar esa rebaixa do 70% que falta e polo menos quedar como estabamos", reivindicou Ferrín, nunha petición que tamén fixo Yolanda Díaz, vicevoceira de AGE no Parlamento, que denunciou ao tempo o "ataque" da Xunta "á cultura e á lingua galega" e o feito de que as políticas de austeridade do Goberno de Feijóo atenten tamén contra a principal entidade cultural de Galicia. Así, Díaz anunciou que o seu grupo presentará unha interpelación ao Executivo para que dote a RAG da dotación orzamentaria necesaria e para que compende nas súas contas as rebaixas sufridas pola institución nos últimos anos. "Estamos levando a cabo moitas actividades e moitas delas novas e requirimos un mínimo de empregados que xa deberían cobrar máis do que cobran; non queremos prescindir de ningún", alertou Ferrín, que denunciou tamén a "gravísima" discriminación que sofre a RAG con respecto ás dotacións orzamentarias que reciben outras academias como a vasca, a catalá ou incluso a valenciá que, como lembrou, "recibe da Generalitat 3,5 millóns de euros ano ano", máis de tres millóns máis que o que a entidade galega percibe da Xunta. A RAG estuda recorrer a sentenza do decreto En canto á sentenza do¨TSXG sobre o decreto do plurilingüismo, que estimou parcialmente o recurso da RAG ao invalidar dous artigos clave, Méndez Ferrín amosouse "parcialmente satisfeito e insatisfeito" e anunciou que a Academia "estudará se recorre ou non" o ditame do Tribunal Superior. A cuestión será levada a próximo pleno do organismo. AGE denunciará a Xunta "por desobediencia" se non aplica as sentenzas do TSXG sobre o decreto Pola súa banda, Yolanda Díaz, de AGE, anunciou tamén que espera "que a Xunta cumpra coas diversas sentenzas sobre o decreto" e elimine os dous artigos anulados polo Tribunal, pero advertiu de que "no caso de non facelo", o seu grupo parlamentario denunciará á Xunta "por desobediencia". HABERÁ AMPLIACIÓN


Summary: Son catro mortes sospeitosas en California, Texas e Nova York. No caso das dúas primeiras, a hipótese que se manexou nun primeiro momento foi o suicidio, e nas outras dúas aínda non se desbota.

O FBI abriu investigacións, en principio, por dous casos de persoas negras que apareceron mortas penduradas de árbores nos últimos días en diferentes puntos dos Estados Unidos, segundo anunciaron nas últimas horas as autoridades locais. Unha das vítimas chámase Robert Fuller, de 24 anos. Foi atopado colgado cunha corda a semana pasada perto de Palmdale, unha cidade de máis de 150.000 habitantes nos arredores de Los Angeles, California. A hipótese que se manexou nun primeiro momento foi o suicidio, mais familiares e activistas denunciaron que iso era imposíbel, e a causa oficial da morte aínda non se fixo pública. O máximo representante das forzas de seguridade nesa demarcación, o sheriff do condado de Los Angeles, Alex Villanueva, prometeu levar a cabo unha investigación "exhaustiva" da man do FBI e do fiscal xeral de California, Xavier Becerra. "A investigación da morte obviamente é de gran preocupación para a comunidade, non só de Palmdale, senón de toda a nación. Robert Fuller era un home novo na flor da súa vida, e a morte del obviamente é dolorosa para moitas persoas", dixo Villanueva en conferencia de prensa. Centos de residentes de Palmdale participaron en vixilias e protestas durante a fin de semana e aseguraron que a morte de Fuller foi un linchamento produto da tensión que se vive nos Estados Unidos polas denuncias da brutalidade policial contra as minorías raciais, especialmente a afrodescendente. Tres casos máis O caso de Fuller fixo que outro recente falecemento en circunstancias similares dun home negro, Malcolm Harsch, de 38 anos, volvese captar atención. Harsch apareceu o pasado 31 de maio aforcado cun cable USB dunha árbore en Victorville, tamén en California. A familia del e algunhas organizacións desbotaron a posibilidade do suicidio, como no caso de Fuller. Outros dous sucesos de persoas negras penduradas en árbores, en Houston (Texas) e no barrio de Manhattan, en Nova York, ocorreron nos últimos días, mais non se ten constancia polo momento de que o FBI os estea a investigar. Tampouco se coñece a causa oficial das mortes. Todos estes episodios coincidiron no tempo coa vaga masiva de protestas tras a morte o pasado 25 de maio de George Floyd en Minneapolis. As manifestacións estendéronse a unhas 650 cidades nos 50 estados do país.


Summary: En pleno debate social e --sobre todo-- político arredor das pensións públicas, entrevistamos ao catedrático de economía Juan Torres López interrogándoo sobre cal é a situación que afrontan e baixo que coordenadas se pode asegurar a súa sostibilidade. Torres sinala tamén as principais falsidades difundidas polo discurso dominante e presentadas como axiomas técnicos.

Vén de publicar un libro co tamén economista Vicenç Navarro titulado "O que debes saber para que non che rouben a pensión" (Espasa, 2013). É só un recurso retórico ou asistimos a un (novo) roubo? Naturalmente non se trata dun roubo a man armada. Pero si ten moito que ver con iso, tendo en conta que mercé ao engano, difundindo argumentos falsos, trátase de apropiarse do aforro dos traballadores e de acabar co sistema que mellor expresa posiblemente as vantaxes da solidariedade. O que hai detrás das ameazas de tanto informe de sabios que nunca acertan nas súas previsións é o intento das entidades financeiras de impoñeren os fondos de aforro privados como alternativa ás pensións públicas. No libro dedican un capítulo ás "falsas alarmas e os verdadeiros perigos" sobre as pensións. Cales son? Fundamentalmente, a alarma falsa consiste en facer crer que as pensións están perigo porque seremos máis vellos e haberá menos traballadores por cada pensionista. Usan este argumento porque cala ben, parece tan lóxico! É falso porque non ten en conta outros factores: a produtividade, a distribución da renda ou a evolución do emprego. Se estes tres evolucionan de forma minimamente favorábel non ten por que haber problema de pensións no futuro. O perigo é, naturalmente, que non o fagan, pero entón non son as pensións o que estará en perigo senón a sociedade no seu conxunto, polo que cabe preguntarse: a que tipo de sociedade nos levan? Que papel xoga a respecto do anterior singularmente o factor demográfico? As pensións son perfectamente sostíbeis sempre que o emprego se manteña en niveis minimamente satisfactorios Un papel determinante da contía do gasto en pensións. A máis pensionistas como consecuencia de maior lonxevidade, máis gasto. Iso é lóxico. Sempre, claro está, que non se reduza a súa contía. Entón, están en risco as pensións públicas? Son sostíbeis? Son perfectamente sostíbeis sempre que o emprego se manteña en niveis minimamente satisfactorios, posto que os empregados son os que cotizan; sempre que non se deteriore inda máis a distribución en prexuízo dos salarios, posto que destes nacen as cotizacións; e sempre que a produtividade aumente tamén minimamente, posto que grazas a ela menos traballadores poden xerar máis. O risco, xa lle digo, é que isto non ocorra e a nosa economía teña dez millóns de parados, unha concentración brutal da renda e unha produtividade propia de servizos terceiromundistas. Anos atrás, até cun modelo produtivo e de distribución que non era precisamente exemplar houbo superávit no sistema. Amais dos relatos catastrofistas e as alarmas falsas, o discurso dominante insiste en presentar este debate como unha cuestión estritamente técnica, de puras matemáticas. Redúcese a iso, ou pola contra é unha cuestión de marcado alcance político e ideolóxico? Este debate é claramente político. Son as decisións políticas as que determinan a natureza e alcance do sistema de pensións. É claramente político, por varias cuestións. Porque depende da distribución do ingreso, como dixen, e esta depende de decisións políticas sobre o nivel de salarios, sobre políticas fiscais e monetarias, sobre o tipo de incentivos a empresas (se o que se incentiva son casinos e prostíbulos como en Madrid, ¿que produtividade vai haber na nosa economía?), entre outras. A cuestión técnica é importante á hora de aquilatar o sistema ás decisións políticas, que son as que determinan a súa natureza e alcance. Numerosas voces denuncian que detrás deste tipo de informes de expertos e das sucesivas reformas está o interese por "privatizar as pensións". Na súa opinión, existe esa vontade? Por parte de quén? É evidente. Até me atrevería a dicir que é lexítimo. É o negocio das entidades financeiras. O que non é aceptábel é que o persigan enganando. Nótase, por exemplo, tendo en conta quén financia os estudos que din que se van a afundir as pensións públicas: os que promoven que se recorten para que a xente subscriba fondos privados. Na composición do grupo de expertos do goberno vese igualmente claro: a inmensa maioría deles están ou estiveron vinculados directamente a elas. Como experto, por onde pasarían as solucións para garantir a continuidade e esquivar o risco de precarización das pensións públicas? Como dixen, por poñer en marcha políticas xerais que non destrúan o emprego, que non concentren máis a renda e que non boten abaixo a produtividade. Ademais, hai que facer algunhas reformas importantes no sistema de pensións, que detallamos no noso libro, sobre todo, dándolle maior progresividade para aumentar o ingreso. É curioso que quen din estar tan preocupados polo súa sostibilidade nunca falen diso.


Summary: A través da europarlamentar Ana Miranda, a organización frontista pregunta á Comisión se o fallo cumpre coa lexislación comunitaria.

O BNG presentou unha pregunta perante a Comisión europea para que o executivo comunitario determine se está de acordo coa "inexplicábel" sentenza emitida pola Audiencia provincial da Coruña en relación coa catástrofe do Prestige. Para @s nacionalistas a falta de responsabilidades no fallo contrata coas mudanzas lexislativas introducidas após o desastre ecolóxico no ordenamento xurídico da UE --reformas que deviñeron precisamente do accidente. Miranda recolle na súa pregunta o "malestar social" causado pola "impunidade" da sentenza Un dereito comunitario, máis duro Neste senso, a europarlamentar do BNG, Ana Miranda, solicita á institución europea que revise o fallo xudicial ao abeiro do dereito comunitario habida conta, aseguran desde a organización frontista, do "malestar xerado na sociedade civil" que entende, a sentenza permitiría que face "futuras catástrofes" exista "absoluta impunidade administrativa e penal". Cumpre lembrar que a sentenza lida pola Audiencia só atribúe responsabilidade penal ao patrón do Prestige e nega a existencia de responsabilidades civís ou penais ás administracións galega e española. Se ben, o único cargo político que finalmente sentou no banco dos acusados foi o ex-directo da Marina Mercante, López-Sors e finalmente resultou absolto. As forzas da oposición reclaman á Xunta que presente recurso no Supremo Tamén Espazo ecosocialista remiteu ás autoridades europeas as súas dúbidas a respeito da sentenza xudicial a través, neste caso, do eurodeputado de ICV, organización que @s ecosocialistas posúen como referente no Parlamento europeo. Destarte, todas as forzas da oposición instaron á Xunta de Galiza a presentar recurso de casación perante o Supremo pola falta de responsabilidades no fallo emitido se ben, o líder do executivo, Alberto Núñez Feijóo avanzou que estudan a posibilidade de o presentaren mais só en relación coa sanción pecuniaria que puider existir para a clasificadora, a aseguradora ou o armador do Prestige.


Summary: Miguel A. Romero e Francisco Ferreira asinan esta peza audiovisual que acompañou os debates dos que xermolarían Nós-Candidatura Galega e En Marea. TRAILER E DATAS DAS PROXECCIÓNS NO INTERIOR.

Ao longo do mes de maio será presentado en distintos puntos do país 'Amarrar as palabras', un documentario sobre os procesos de confluencia que tiveron lugar na Galiza de cara ao proceso electoral do 20 de decembro. A peza audiovisual, realizada por Miguel A. Romero e Francisco Ferreira, componse de gravacións e entrevistas decorridas en 2015 após as eleccións municipais e que visaron a creación dunha candidatura unitaria entre o nacionalismo galego, as forzas da esquerda estatal e as candidaturas municipalistas. O documental céntrase especialmente nos intentos falidos que se deron para organizar unha candidatura galega unitaria "O documental céntrase especialmente nos intentos falidos que se deron para organizar unha candidatura galega unitaria, e de base cidadán (non partidaria) nesas eleccións, e nas dúas plataformas cidadás que, en boa medida, protagonizaron eses intentos: "Encontro Cidadán por unha Marea Galega" e "Iniciativa pola Unión"", explican os seus creadores. Un proceso que, sinalan, se produciu após as eleccións municipais e os resultados colleitados polas candidaturas municipalistas. "Este éxito abría oportunidades inéditas fronte o bipartidismo nas seguintes eleccións xerais dese ano, e nas galegas do 2016, ofrecendo unha formula para sumar forzas, e superar as limitacións e debilidades dos partidos tradicionais", acrecenta. O filme baséase nos principios do cinema directo ou verité sen narrador, con iluminación natural e ausencia de guión pre-fixado "Nun principio gravamos entrevistas, e fomos colgando partes delas nunha páxina de Facebook que abrimos baixo o título provisional de "Confluencia?", en referencia a incerteza do proceso en marcha. Sen embargo o proxecto foi derivando estilisticamente cara os principios do "cine directo", ou cinema verité (cámara en man, iluminación natural, ausencia de guión preestablecido, narrador e entrevistas...), que ofrece unha narración máis áxil, baseada na interacción dos personaxes e no ritmo da montaxe, fronte a outros formatos máis convencionais e ríxidos", sinalan Miguel A. Romero e Francisco Ferreira. Seis meses marcados, din, pola "tensión", a "ilusión" mais tamén a "división" que serviron de escenario para 'Amarrar as palabras'. O trailer do documentario foi pendurado xa na rede através da plataforma Vimeo. Porén, será proxectado ao longo das vindeiras semanas en distintos puntos do país. TRAILER AMARRAR AS PALABRAS from Miguel A. Romero on Vimeo. Datas, horas e lugares das proxeccións: Sábado 7- Vigo: Auditorio Municipal de Teis, 8.15 pm. Martes 10- Compostela: Teatro Principal, 8.30 pm Mércores 11- A Estrada: Auditorio do Museo do Moble, 8.30 pm. Xoves 12- Ourense: Biblioteca Municipal (salón de actos), 8 pm. Xoves 19- Cangas: Auditorio Municipal, 9 pm.


Summary: De quen é a culpa de que o cadáver saia movido na foto? A que soa un reggaeton sinfónico? É o sampler o mecanismo axeitado para escribir o século XXI? Que contén, a estas alturas, o submarino ruso Kursk, afundido en 2000? A poesía serve tamén á hora de procurar respostas a preguntas difíciles. Sábeo Antón Reixa (Vigo, 1957) e a iso dedica a súa nova proposta, Melancoholemia. Vida de Lonsome Mamarracho – Persoa, que se estreará no Festival de Cans.

Poesía escénica, performace, spoken word, videopoesía, Melancoholemia explora terreos híbridos, no cruzamento entre música, dramaturxia e cinema. Neles sucede a historia dun ghicho que, explica o autor a Sermos Galiza, "carece de forma de ser e inicia unha viaxe a partir de topar con outro que lle pregunta: 'Se lle tiramos unha foto a un cadáver e sae movida, de quen é a culpa?". O traxecto deste home perplexo e sen atributos lévao a paraxes inhóspitas. A lugares imaxinados pero reais. O Inferno de Dante e o Xardín das Delicias do Bosco. A unha paisaxe de capiteis románicos con falos e xenitais femininos -desaparecidos das igrexas co Concilio de Trento- e ao pecio do Kursk. Reixa relátao nun contexto sonoro e visual que xoga á contradición entre texto e os demais materiais. Antonio Segade proporciona as imaxes, maiormente roubadas -velaquí o método sámpler- de Internet. O fondo sonoro é a electrónica de Cachopou e algúns loops do Hevi, o de Malandrómeda. A maiores, "haberá un outlet de historias" do propio Reixa. "Cada vez introduzo máis elementos narrativos", admite, "a posta en escena de Melancoholemia é a dun relator, eu. Logo, hai contraste entre as palabras, as imaxes e as músicas". O poeta publicou en 2018 Michigan / Acaso Michigan. Crónica de 18 días en coma (Xerais) despois dun grave e traumático accidente de automóbil. Experiencias anteriores no movedizo mundo da videopoesía ocorreran en museos e centros de artes. "É a primeira vez que o levo aos escenarios", explica, "e non sei que farei, se o convertirei en texto autónomo máis pechado, ou a forma teatral. Teño que reflexionar". Estamos en guerra. Polo momento, o 25 de maio Melancoholemia debutará no espazo Invernadoiro do Festival de Cans (O Porriño). En xuño estará na oitava edición de Vociferio, festival de poesía oral e escénica de Valencia. Reixa xa non parará: Os Resentidos teñen varios concertos apalabrados para o verán.


Summary: O Concello de Xinzo pide adiantar o toque de recollida ás 20h. Admite que carece de competencias para adiantar o toque de queda ás 20h "pola súa conta", pero difundirá esta "recomendación" mediante un bando municipal

A poucas horas de que o comité clínico da Consellería de Sanidade, convocado para o serán deste luns, abordase o mapa vixente de restricións e o seu posible endurecemento, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, propuxo ao Goberno galego poñer tamén sobre a mesa a posibilidade dun confinamento domiciliario. Coida a líder da oposición que sería preciso aplicalo "se nos vindeiros días non se logra frear o ritmo de contaxios, hospitalizacións e falecementos".A líder do BNG pide "abandonar as medidas brandas e ir a un confinamento" acompañado de maiores axudas para os sectores afectados polos peches"A ninguén lle gusta o confinamento, é unha medida moi dura, pero hai que poñela sobre a mesa decontado se os datos non melloran de xeito substancial nos vindeiros días", coida Pontón, partidaria de "ser valentes" para abordar "o descontrol desta terceira vaga". Tanto o Goberno galego como o de España, coidan, non poden caer na "falaz dicotomía saúde-economía", xa que "canto antes se controle a crise sanitaria, antes se poderá levar a cabo a recuperación económica".Nesta liña, a xuízo da portavoz nacional do Bloque, o plan debera pasar por "abandonar as medidas brandas e ir a un confinamento" durante o que "se habiliten axudas para manter o emprego e a actividade económica durante o tempo que duren as restricións". Poderíase utilizar para facelo, considera, "unha parte dos 70.000 millóns de euros dos fondos europeos", pero tamén fondos dos Orzamentos da Xunta para 2021, que aumentan os seus rescursos polo incremento das transferencias estatais e comunitarias.O Concello de Xinzo pide adiantar o toque de recollida ás 20hO Concello limiao admite que carece de competencias para adiantar o toque de queda ás 20h "pola súa conta", pero difundirá esta "recomendación" mediante un bando municipalParalelamente á proposta do BNG, dende o Concello de Xinzo de Limia o seu goberno local (PSdeG, BNG e independentes) reclama que a veciñanza da vila adiante o toque de recollida ás oito do serán, sen agardar ás dez da noite, como fixou a Xunta no marco do Estado de alarma. Admite o propio Concello que realiza esta petición "pola súa conta" e sen ter competencias para aplicala, polo que a difunde como "recomendación" a través dun bando municipal.O goberno que encabeza a socialista Elvira Lama pide, ademais, que os "comercios non esenciais" de Xinzo pechen ás seis da tarde, "á mesma hora á que o ten que facer a hostalería, en solidariedade con ela e para facilitar o novo toque de queda local". "Ante esta alarmante situación, que estamos seguros empeorará durante os próximos días, non queda outra solución máis que reducir a mobilidade ao mínimo indispensable", subliña a rexedora.


Summary: A OMS fixo o anuncio oficial da certificación "libre de virus" para esta rexión africana, que non inclúe algúns países subsaharianos, como Somalia ou Sudán do Sur.

A Organización Mundial da Saúde (OMS) declarou á gran maioría de países da África subsahariana como libres do poliovirus salvaxe, o causante da poliomielitis, catro anos despois de se detectar no nordeste de Nixeria o último caso. "Hoxe estamos a celebrar outro triunfo da saúde pública: a erradicación do poliovirus salvaxe en África. Este é un logro incríbel e un motivo ansiado de celebración", manifestou o director xeral da OMS, Tedros Adhanom Ghebreyesus, durante unha reunión virtual de ministros de Sanidade africanos. Nesa mesma reunión, Tedros e a directora africana da OMS, Matshidiso Moeti, fixeron o anuncio oficial da certificación "libre de virus" para a rexión africana, que non inclúe algúns países subsaharianos, como Somalia ou Sudán do Sur. 40 anos da varíola "Este será un tremendo fito para África. Supón só a segunda erradicación dun virus no continente desde a varíola hai 40 anos. Agora, as futuras xeracións de pícaros africanos poden vivir libres do poliovirus salvaxe", anticipou Moeti. "Grazas aos incansábeis esforzos dos Gobernos, dos doadores, dos traballadores sanitarios en primeira liña e das comunidades, até 1,8 millóns de crianzas salváronse dunha parálise permanente", manifestou a OMS nun comunicado. O anuncio deixa á rexión do Mediterráneo oriental ─que inclúe o norte de África, Oriente Próximo e países até o Paquistán─ como a única do mundo con casos de poliomielitis, unha enfermidade infecciosa, causada por un virus, que non ten cura. Os síntomas inclúen febre, fatiga, vómitos e dor de cabeza. Tamén pode chegar a causar, nalgúns casos, parálise nas extremidades. Unha vacina descuberta na década de 1950 erradicouna en Europa e América.


Summary: Unha alianza estratéxica, cuns novos mínimos compartidos, entre as esquerdas do centro e da periferia, que pulase de vez por unha solución ao problema nacional podería ser o único xeito de que, por unha banda, as esquerdas estatais (PSOE e IU) readquirisen a lexitimidade da que se desprenderon durante a Transición e de que as esquerdas da "periferia" non caesen nos cantos de serea das súas respectivas "burguesías nacionais".

"Se CIU vai cara a independencia terá ao PSOE en fronte", di Rubalcaba. Como se só iso supuxese xa unha solución a algo. O seu partido, o PSOE, semella tan descolocado no asunto territorial como no resto de asuntos. Desde a Transición ese partido dereitizouse a marchas forzadas no socioeconómico. Algo que non lle causou grandes problemas mentres o existente producía excedentes abondos para manter satisfeita a unha parte da sociedade o suficientemente ampla como para termar o status quo. Pero esa xa non é a situación presente. Agora o reparto de fabas non dá para colmar ao número mínimo necesario e cada día que pasa son máis os que abren a boca anoxados reclamando o seu anaco. Un partido que enfocou toda a súa existencia á tarefa de xestionar a abundancia vese collido co pé mudado neste novo tempo Un partido que enfocou toda a súa existencia á tarefa de xestionar a abundancia vese collido co pé mudado neste novo tempo. De aí as dúbidas existenciais sobre como de oposta debe ser a oposición a opoñer. Ben difícil ha de ser, abofé, propor alternativas con credibilidade despois de décadas vendendo unicamente consensos e máis consensos, que é o outro xeito de chamarlle aos arranxos á baixa nos que as clases populares sempre ían perdendo, pouco a pouco, os seus dereitos. No territorial sucédelle algo semellante. A maquillaxe do franquismo que supuxo a Transición, coa súa aceptación da bandeira franquista, da monarquía e coa continuación das elites franquistas no aparato do estado fixeron que hoxe, corenta anos despois, o significante España siga a ser considerado por milleiros de persoas, especialmente na chamada periferia, como algo antipático, reseso, reaccionario e, sobre todo, alleo. Este problema no territorial tamén o veu padecendo, en certa medida, IU Este problema no territorial tamén o veu padecendo, en certa medida, IU. Eles tamén pagaron a bendición que deu o PCE á Transición e á falsa saída que esta supuxo. Por sorte algo de autocrítica xa fixeron, dun tempo a esta parte mesmo andan a retomar a reivindicación da bandeira republicana (haberá que ver con que contidos a enchen porque a un, chegado un momento, tanto lle ten que o exclúan dunha monarquía que dunha república), pero moitos deles seguen sen comprender que todos estes anos formando parte do consenso da Transición non poden ser sacados, dun plumazo, da, por así chamala, contabilidade política que levan os que nunca aceptaron a Transición/transacción; é dicir, que aquelas renuncias de antanto están a cobrar as súas facturas hoxe. A lexitimidade rupturista continuou nestes territorios (nuns con máis fortuna que noutros) e os significantes das respectivas nacións sen estado redobraron a súa lexitimidade E é que foi tempo demais sen traballar un horizonte viable que solucionase o problema nacional español. Anos nos que a cuestión republicana e federal (ou confederal) estivo oculta tras o café para todos e a reconciliación nacional e nos que a dereita tivo todo o campo do simbólico para que España seguira a ser o que fora nos corenta anos do franquismo. Nas "periferias" todo este tempo non ficou suspendido no limbo. A lexitimidade rupturista continuou nestes territorios (nuns con máis fortuna que noutros) e os significantes das respectivas nacións sen estado redobraron a súa lexitimidade, toda vez que a súa mera existencia (e a existencia das súas linguas e culturas) representaban un vestixio vivo de todo o que Franco quixo exterminar. Así, nestes territorios, a nación sen estado ocupou o baleiro que a propia esquerda española deixou o día que renunciou a soñar unha España diferente. Dito isto, compre tamén facer unha reflexión arredor das posturas dos distintos nacionalismos periféricos. O periodo de vacas gordas post-transición tivo tamén os seus efectos sobre eles. En tempos de baixa polarización socioeconómica é moito máis sinxelo centrar toda a dialéctica política no eixo centro-periferia. É así que, nestes pasados anos, maridaxes e alianzas entre nacionalistas de aquí e acolá, de esquerda e de dereita, foron posibles sen que as madeiras renxesen de máis. Unha Catalunya que se limite a ser un nou estat de Europa non será unha Catalunya máis soberana (e polo tanto máis xusta) que España ou Portugal Se o PSOE abandonou todo, federalismo e alternativa económica, e o PCE abandonou o primeiro, os nacionalismos das distintas nacións sen estado puideron concentrarse no simbólico-cultural deixando o socioeconómico nun segundo plano. Pero tamén aquí vivimos hoxe un cambio. A ambigüidade que deixa a gran mobilización pola independencia da Diada en Catalunya exprésao cunha nitidez absoluta. Nun tempo en que a soberanía popular non existe en ningún estado da UE, no que democracia non rexe e no que as consecuencias da crise se están a cargar de xeito desigual nas costas das clases populares e dos ricos, non é válido dar por boa a falsa saída independentista da burguesía catalá. Unha Catalunya que se limite a ser un nou estat de Europa non será unha Catalunya máis soberana (e polo tanto máis xusta) que España ou Portugal. Unha alianza estratéxica, cuns novos mínimos compartidos, entre as esquerdas do centro e da periferia, que pulase de vez por unha solución ao problema nacional CIU, despois de converter a Catalunya no laboratorio neoliberal do Estado, soubo hexemonizar á perfección a manifestación da Diada para desviar o descontento social cara unha falsa saída. O reto da esquerda nacionalista catalá para contrarrestar iso é grande. Tamén o é o reto dos nacionalistas galegos ou vascos para non separaren, agora máis ca nunca, a liberación nacional da social. Unha alianza estratéxica, cuns novos mínimos compartidos, entre as esquerdas do centro e da periferia, que pulase de vez por unha solución ao problema nacional podería ser o único xeito de que, por unha banda, as esquerdas estatais (PSOE e IU) readquirisen a lexitimidade da que se desprenderon durante a Transición e de que as esquerdas da "periferia" non caesen nos cantos de serea das súas respectivas "burguesías nacionais" (alá onde as hai porque onde, como en Galiza, non a hai salvo na imaxinación de algúns, calquera saída deste tipo é tan absurda que custa pensar que haxa quen acredite nela) para as que limitar a saída da crise a un novo reparto de rexímenes fiscais suporía todo un triunfo sobre as clases populares das súas respectivas nacións.


Summary: O PP carga contra os nacionalistas polos orzamentos do Estado.

O secretario xeral dos populares galegos, Miguel Tellado, aproveitou a súa tradicional comparecencia pública da sexta feira para cargar contra o BNG, nesta ocasión a conta da política estatal. Segundo Tellado, o nacionalismo galego "perde a súa combatividade no túnel de Guadarrama, sendo rupturista en twitter, pero adorábel na tribuna do Congreso". "Do que din ao que fan vai o mesmo traxecto que hai entre as fotos dalgúns produtos que se venden internet e o que finalmente recibimos nas nosas casas. O BNG ten obediencia a ese PSOE", sinalou o secretario xeral do PPdeG, quen augurou o voto positivo dos nacionalistas aos orzamentos do Estado "sexan cales sexan e aos que lles falla tempo para aplaudir todas e cada unha das medidas do Goberno socialista, por moi lesivas que sexan para Galiza". O dirixente popular denunciou a política orzamentaria dos socialistas e criticou que os "orzamentos de 2022 xa non serán aprobados en tempo e forma, nin se cumprirán os prazos que marca a constitución". "Por desgraza estamos empezando a ver normal o que debería ser excepcional porque as contas deberían estar xa aprobadas en Consello de Ministros e entregadas no Congreso", destacou Tellado, quen criticou que os parceiros do Executivo do Estado "só se poñen de acordo nunha cousa como é manterse no poder a calquera prezo". Tellado criticou "o maltrato a Galiza" nos orzamentos de 2021 e reclamou "unhas contas xustas para Galiza" na próxima anualidade. "Saberémolo nas próximas semanas pero xa lles anuncio que o PSdeG, ese bipartito en si mesmo que é o partido dos socialistas galegos, estará encantado", significou Tellado, quen aventurou que "o BNG fará moitos espaventos en rolda de prensa pero despois acabará axudando a Sánchez a seguir o seu manual de resistencia".


Summary: A incerteza sobre o futuro do emprego volve á conserveira Thenaisie Provôté, con centros de traballo en Mos e no Grove, após o empresario vigués Alfonso Caneiro retirar a súa proposta para facerse coa compañía, en mans da firma romanesa Skandia Foods, que negocia agora outra saída coa Xunta da Galiza.

Cando todo parecía encarrilado para que a conserveira do Grove Thenaisie Provôté atopase un comprador que revertese a difícil situación pola que atravesa a compañía, o contexto volve practicamente ao punto de partida. O empresario vigués Alfonso Caneiro, segundo apuntan fontes da negociación, retirou a súa proposta para facerse coa planta do Grove e co centro loxístico que a firma ten en Mos, agora en mans do grupo romanés Scandia Food. Nestas instalacións traballan 125 persoas que miran agora con preocupación o seu futuro. En declaracións a Nós Diario, Rosa Domínguez, presidenta do comité de empresa de Thenaisie Provôté, entende que a decisión do empresario ten que ver co feito de que desde a dirección e as Administracións "estábanlle a pór a cambadela". "Temos a sospeita de que a Xunta tampouco se portou todo o ben que debería. Non é normal que a única oferta en firme para salvar a empresa non saia adiante", critica Domínguez. Esta terza feira, e tamén durante o día de onte, a Xunta e Scandia Food mantiveron xuntanzas para tratar de buscar unha alternativa que garanta a continuidade da actividade nestes centros, así como o mantemento do emprego. Desde o comité, a súa presidenta sinala que non ten información ningunha das propostas que están a debater. "A día de hoxe non hai ningunha oferta sobre a mesa", apunta, ao tempo que lembra que "calquera decisión ten que pasar polo comité e vir acompañada dunha garantía de viabilidade". Neste senso, temen que a actual propietaria, a romanesa Scandia Food, queira apañar agora o diñeiro co que a Xunta tiña pensado apoiar a proposta de Caneiro. "Nós non imos avalar un proxecto coa mesma xente que nos levou á ruína e que nos fixo perder clientela, e menos financiado con cartos públicos", advirte Domínguez, que non rexeita mesmo acudir á vía xudicial para defender o futuro da compañía. "Non desbotamos ningunha posibilidade", afirma. Mobilizacións Polo de pronto, se antes de mañá non obteñen ningún tipo de resposta da Xunta ou da empresa sobre as negociacións, seguirán adiante coas mobilizacións que tiñan convocadas para esta sexta feira ante a delegación da Xunta en Vigo e diante da sede de Garrigues, o bufete que leva a administración concursal de Thenaisie Provôté. Desde o comité teñen claro que non van dar a batalla por perdida, e menos se a solución pasa por que siga Scandia Foods á fronte, unha compañía que, como lembra a presidenta do comité, "asume e recoñece que non souberon levar unha conserveira de peixe", aínda que estivesen especializados en conservas de carne en Romanía. "Se [a Xunta]os apoia con diñeiro públicossaben que lles imos estar enriba", advirte Rosa Domínguez, que lamenta a retirada da proposta de Caneiro, "a quen lle fixeron a vida imposíbel". O 'tapado' Outra das sospeitas do persoal traballador é que a Xunta estea a negociar con Scandia Food a entrada dun socio empresarial "amigo", e que por iso tumbaron os plans de Caneiro. Ese socio podería ser o propietario da conserveira catalá Dani, que xa amosara o seu interese por facerse coa firma do Grove. De feito, como indica Domínguez, directivos desta firma visitaron as instalacións de Thenaisie este mesmo mes, xa que a Covid-19 impedíralles coñecelas antes. O problema de dar entrada a este novo socio, que desde o comité verían en todo caso como unha "operación de maquillaxe" para xustificar a entrega de diñeiro público a Scandia Foods, é que Dani conta xa cunha fábrica de conservas en Carnota e, como explican os e as traballadoras, "con marisco non se pode manter as dúas plantas". Só suposicións Desde Comisións Obreiras (CCOO), o sindicato minoritario en Thenaisie, sinalaban estes días que de momento "todo son só suposicións", e mesmo chegaron a insinuar que a retirada de Caneiro non era definitiva. O que si, botaban en falta máis contundencia por parte do empresario vigués á hora de presentar a súa proposta, un proxecto que cualifican de "interesante", mais apuntan que só era "de palabra". "O que non quería era perder a súa credibilidade como empresario", replican desde o comité, que argumentan que o seu proxecto non só era viábel, senón que achegaba moitas sinerxias. Caneiro dispón de frota propia e podería prover a Thenaisie de materia prima nun momento no que, recoñecen, "está a resultar un problema". Co tempo en contra O tempo corre na contra das traballadoras e traballadores da conserveira Thenaisie Provôté. De momento, seguen a cobrar as súas nóminas, mesmo a paga extra de xullo, que recibiron "sen problemas". A factoría do Grove está a producir "a pleno rendemento", e iso pese a que Scandia Food perdese boa parte da clientela durante o confinamento. "Había traballo e pedidos, mais a empresa suxeriulles por carta que buscaran outros provedores", indica a presidenta do comité de empresa. "A caixa cada vez é máis pequena", di Domínguez en relación a que os salarios das traballadoras e dos administradores concursais están a reducir os cartos dispoñíbeis. Neste senso, a líder sindical advirte de que o mes de agosto é inhábil, "por iso estamos apurando unha solución" que contan con que chegue antes de que remate o mes, é dicir, tan só en cuestión de horas.


Summary: O presidente do Santander deu por feito que haberá unha "poxa" de NCG Banco e afirmou que estudará "con todo detalle" esta operación.

Despois de participar na XII Xunta Xeral de Accionistas de Universia, Botín mantivo un encontro coa prensa na que asegurou que as caixas de aforros son unha parte "moi importante" do sistema financeiro español. "Faltan aínda algunha poxas", asegurou "falta a poxa da galega, de Novacaixagalicia", expuxo. O presidente do Santander admitiu que "que o banco estudará con todo detalle estas operacións", en referencia á caixa galega e a de Catalunya Caixa.Estas dúas entidades nacionalizadas están cotroladas polo FROB. Catalunya Caixa iniciou xa os trámites para a poxa, mentres que NCG Banco formulou a posibilidade de evitala e formular un concurso público. Para levar adiante ese proxecto, os fondos de investimento cos que negociou o presidente José María Castellano exixen a concesión dun esquema de protección de activos (EPA) que non comparte o Banco de España. Botín lembrou que o Banco de Santander xa ten unha franquía moi boa no sistema español mais que non desbota outras, como a galega, "moi potentes" nas súas comunidades de orixe.


Summary: A suspensión por parte do Goberno do Estado das regras fiscais derivadas do Pacto de Estabilidade e Crecemento ten permitido á Xunta da Galiza un aumento no limite de gasto que segue a ser insuficiente para dar resposta ás necesidades da sociedade galega. Un novo sistema de financiamento pasa a ser prioritario.

Como consecuencia da pandemia, a Comisión Europea aplicou unha cláusula que permite desviarse fiscalmente dentro do Pacto de Estabilidade e Crecemento, e no Estado suspendéronse para 2020 e 2021 as regras fiscais que impoñían unha intensa senda de redución do déficit público. Neste contexto, o 10 de novembro o Parlamento da Galiza aprobou o límite de gasto non financeiro para 2021 en 11.664 millóns de euros, un aumento de 1.500 millóns e do 15% a respecto do presente ano. Sendo un crecemento significativo, será insuficiente ante as graves carencias dos servizos públicos galegos e a necesidade de estímulos á economía. Vexamos as limitacións que agocha.Un incremento que non é tanto. Recordemos que en 2009, hai máis dunha década, o orzamento da Xunta de Galiza foi de 11.426 millóns de euros. Se tendo en conta o Índice de Prezos ao Consumo(IPC) actualizamos ese valor a 2020, a contía sería de 12.854 millóns, polo que o orzamento de 2009 era, en termos reais, 1.190 millóns de euros superior ao límite de gasto que se aprobou para 2021. A Administración Xeral do Estado (AXE) quédase cada vez con máis parte do déficit a repartir. A pesar da suspensión das regras fiscais, o Ministerio de Facenda propuxo unhas taxas de déficit de referencia de 5,2% para a AXE e de 1,1% para as Comunidades Autónomas (CCAA), que se tivo como referencia para fixar o límite de gasto galego. Así, a administración central quédase con case 5 veces máis porcentaxe de déficit que as CCAA, cando para o actual 2020 facíao en 2,5 veces. O reparto do déficit entre as administracións sempre privilexiou a AXE fronte a autonómica ou a local, mais desta vez, nun só ano incrementa no dobre ese privilexio fronte ás CCAA de réxime común. Non é así nas comunidades con concerto económico, que van dispoñer dunha marxe máis ampla. Lembremos que Euskadi negociou co Goberno estatal un déficit do 2,6% para 2021. Un incremento de fondos no que nada tivo que ver Alberto Núñez Feixoo. Como recoñece a Xunta, o incremento débese aos recursos procedentes do incremento do déficit na marxe proposta polo Ministerio de Facenda, á transferencia extraordinaria procedente da AXE e aos 430 millóns dos fondos React-UE. Estes tres conceptos supoñen 1.730 millóns de euros máis que o previsto no Orzamento do presente ano e son totalmente alleos á xestión da Xunta da Galiza. Sen eles, o teito de gasto para 2021 sería mesmo inferior ao actual. O sistema de financiamento amósase insuficiente unha vez máis. O informe que acompaña o teito de gasto sinala que "o sistema de financiamento non está deseñado para soportar o impacto dun acontecemento como a actual pandemia, que afecta de xeito especial as políticas de gasto sanitarias, sociais e educativas, pero tamén de apoio aos distintos sectores económicos...". Estando de acordo niso, resulta evidente que Galiza precisa de máis fondos para impulsar estas prioridades. Porén, os recursos que achegará o sistema de financiamento para os orzamentos de 2021 estímanse en 7.849 millóns de euros, 125 millóns menos que para o actual 2020. Incrementar o déficit e as transferencias extraordinarias son parches provisionais. Para que contemos cun marco estábel, que achegue máis recursos, é preciso concertar un novo sistema de financiamento que nos dote de plenas capacidades fiscais, xusto o que non demanda Feixoo.