Summary: Ramón Grosfoguel é un sociólogo portorriqueño que exerce de profesor asociado na Universidade de California en Berkeley. Mais, sobre todo, é unha das voces de maior relevo internacional na análise do fenómeno colonial e neocolonial cunha perspectiva netamente antiimperialista. Conversamos con el, analizando a situación de Galiza, abordando o procés independentista en Catalunya e reparando na necesidade dunha segunda independencia descolonizadora para América Latina. Eis un extracto da entrevista publicada no Sermos en papel.

É posíbel que a actual UE se converta nunha "Europa dos pobos" a través da reforma, ou só será posíbel na vía da ruptura? Ese é o proxecto de Varoufakis e dalgunha xente da esquerda europea, incluído Podemos ou Esquerda Unida, que apostan en reformar Europa. Eu creo que Europa non é reformábel, porque os intereses capitalistas –que son os que constrúen a UE– son os mesmos que puxeron as trabas para impedir que sexa reformábel. Por unha banda, impóñense políticas contra a vontade dos pobos, e por outra, cando tencionan reformalas hai toda unha serie de mecanismos que o impiden. Por exemplo, para ti tratar de modificar moitas cousas precisas do consenso dos Estados, e iso faino imposíbel. Iso significa que a escala europea a correlación de forzas tiña que ser favorábel á esquerda e todo o mundo tería de coincidir nunha orientación diferente á lóxica imperialista e eurocéntrica que hoxe é dominante na UE. E a chamada esquerda radical parece que só procura substituír a vella socialdemocracia [sistémica], e iso fai moi difícil a reforma. Eu non vexo como dentro da UE, tal e como existe hoxe, sexa posíbel unha reforma. O que vexo é que a única saída para os pobos é a da soberanía, a da ruptura coa UE e o euro, volver tomar o control sobre as moedas e as súas decisións e desde aí poder construír, se for posíbel, un confederalismo a escala europea, pero sempre desde a soberanía e a independencia primeiro. O que ocorre é que, dadas as propias estruturas da economía política, non é doado romper coa UE, polo seu carácter colonial e imperialista. Como valora o proceso independentista na Catalunya? Cando te propós un proxecto de independencia tes que ter un plan B claro de cara a onde vas. E nese sentido coido que esa alternativa non existía e o procés rematou onde rematou, e malia que a loita vai continuar, temos unha primeira derrota política que foi o non recoñecemento do referendo do 1 de outubro e o encarceramento de persoas. A resposta represiva por parte do Estado español foi brutal e diante desa realidade ten que haber un proceso constituínte desde os nacionalismos periféricos para avanzar cara á soberanía. Se Catalunya fica illada, sen apoio nin recoñecemento internacional, e sen movementos fortes de solidariedade no resto de pobos, vai ser moi difícil para unha soa nación desenvolver unha ruptura democrática cara á soberanía. [Podes ler a entrevista íntegra no número 274 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Summary: Botaranse á rúa máis unha vez contra a LOMCE, a lei imposta desde Madrid que trae consigo a destrución de postos de traballo na pública, máis recursos para a privada e a posibilidade de eliminar materias porque "fomentan os nacionalismos". Din Comités e Liga que na Galiza "sobran os motivos" para se mobilizaren

Séntense "afogados" e vai haber resposta. A primeira acción avecíñase multitudinaria. Nunha rolda de imprensa conxunta, as organizacións estudantís nacionalistas Comités e Liga veñen de marcar para o día 6 de febreiro máis unha xornada de folga no ensino medio e universitario para se revolveren contra a LOMCE, a "mal chamada" lei de mellora da calidade educativa e que foi bautizada nas redes sociais como a 'lei da Wertgoña'. A mobilización chega após outras dúas xa realizadas en xuño e outubro de 2012, e que xuntaron, respectivamente, máis de 10 mil e máis de 15 mil estudantes nas rúas da Galiza. Os voceiros destes dous colectivos, Daniel Candal (Comités) e Anxo Teixeiro (Liga) reiteraron a súa concepción desta norma imposta desde Madrid como un "golpe de estado" contra o ensino público que fai deste "un factor de promoción da competitividade económica", dos centros educativos "empresas practicamente privadas", do estudantado "man de obra barata" e do persoal docente "peóns ao servizo dunha cadea de produción". Por certo que o conselleiro de Educación, Jesús Vázquez, aproveitou esta segunda feira a súa comparecencia parlamentar para presentar os Orzamentos de 2013 para deixar no tellado das universidades unha pelota quente: ou recortan os salarios do profesorado ou despiden docentes. Menos docentes, menos servizos e máis tributosCómpre recordar a suba das taxas, o peche de escolas no rural, a redución de orzamentos e de persoal docente e investigador, a redución das bolsas de axuda ao estudo e o endurecemento dos requisitos para acceder a elas, o pagamento dos libros de texto, o peche do servizo de comedores escolares ou a destrución de 2.500 postos de emprego docente na lexislatura anterior; e traer ao presente declaracións do ministro Wert como aquelas en que se comparaba cun "touro bravo" que medraba co castigo ou aqueloutras en que instaba a nais e pais a descarregar da internet os libros de texto. Por todo o anterior, Comités e Liga fan un chamamento a nais, pais e persoal docente a secundar a xornada de folga, con manifestacións que sairán pola volta das 12 da mañá dos puntos habituais en cada cidade, se ben horarios e lugares confirmaranse na vindeira semana. Haberá tamén concentracións nas comarcas e no rural, nunha convocatoria aberta "a toda a sociedade galega". Comités e Liga asinaron un manifesto conxunto contra "o modelo reaccionario" do PP e en defensa do ensino público. "En Galiza sóbrannos os motivos para convocar unha folga", remarcou Teixeiro, sinalando que se ben en Catalunya a LOMCE tomba a inmersión lingüística no idioma propio, "aquí o inimigo xa o temos na casa". Remarcaron os dous voceiros a política de agresións continuadas emprendidas desde a Xunta de Feijóo cara á nosa lingua, e que derivaron en até seis sentencias do Tribunal Superior de Xustiza botando abaixo os piares en que asentou o decreto do plurilingüísmo. Eliminar materias que "fomentan os nacionalismos"Queixáronse tamén de que a LOMCE "fomenta a ignorancia", ao darlle máis peso a materias instrumentais como Lengua Castellana ou Matemáticas "porque son as que avalía o informe Pisa". Namentres, Lingua Galega fica relegada a materia de especialidade, decidindo cada centro cantas horas lle dedica, concedendo máis importancia a Relixión ao ser materia específica. Satisfaise así mesmo unha vella demanda da Conferencia episcopal ao introducir unha materia alternativa académica avaliábel "como efecto chamada para incrementar as matrículas", segundo explicou Daniel Candal. Para alén de todo o sinalado, con esta mesma norma e ao entender das organizacións estudantís, o que pretende o PP é vetar o acceso á universidade para @s fill@s d@s traballador@s. Por derradeiro, cómpre sinalar tamén a posibilidade de que a materia de Coñecemento do Medio desapareza do currículo educativo "porque fomenta os nacionalismos".


Summary: En certos ámbitos médicos comezan a falar xa do "síndrome de desemprego", caracterizado por doenzas como depresión, ansiedade, perda da esperanza, resignación, así como a diminución da autoestima.

Existe na nosa sociedade unha epidemia silenciosa que está a producir nefastos efectos en milleiros de persoas, cunha incidencia especial en España. Esta pandemia, esta verdadeira alerta sanitaria ten moito que ver coa "crise" e especialmente con un dos seus efectos máis perniciosos: o desemprego. A través dos medios de comunicación coñecemos os danos que para a supervivencia das familias e individuos produce a perda do emprego (desafiuzamentos, fame, pobreza enerxética, etc). Pero son moito menos coñecidos os danos emocionais e na saúde física que a situación de inestabilidade, crise ou paro pode producir sobre as persoas. En certos ámbitos médicos comezan a falar xa do "síndrome de desemprego", caracterizado por doenzas como depresión, ansiedade, perda da esperanza, resignación, así como a diminución da autoestima Neste mesmo xornal saía publicada unhas semanas atrás a noticia sobre o informe do INE (Instituto Nacional de Estatística) que falaba do aumento dos suicidios en España dende o comezo da crise. No mesmo sentido, recentemente, co gallo do sétimo Congreso Nacional de Ansiedade celebrado en Barcelona o pasado día 13 de febreiro, coñecíamos que os trastornos por ansiedade e as urxencias psiquiátricas disparáronse en España coa crise. Son o desemprego e a inestabilidade laboral as maiores fontes deste tipo de enfermidades. De feito, en certos ámbitos médicos comezan a falar xa do "síndrome de desemprego", caracterizado por doenzas como depresión, ansiedade, perda da esperanza, resignación, así como a diminución da autoestima. Tamén hai que ter en conta a aparición de enfermidades psicosomáticas e físicas. A propia OMS (Organización Mundial da Saúde) confirmou no pasado ano, da man de Michael Marmoto, que os desempregados a longo prazo sofren "máis problemas físicos de saúde" ata o punto de que os parados teñen una taxa de mortalidade un 20% máis alta que as persoas empregadas. Neste sentido os suicidios soamente serían "a punta do iceberg" que aumenta de xeito proporcional ao desemprego. Un colectivo especialmente afectado (polas súas altas taxas de desemprego) é a xente máis nova. Os suicidios soamente serían "a punta do iceberg" que aumenta de xeito proporcional ao desemprego Fabian Lambeck no seu estudo realizado en Alemaña Desemprego e riscos para a saúde (2010) afirmaba que os desempregados en comparación cos traballadores son os que solicitan un terzo dos psicofármacos. No caso das mulleres desempregadas é maioritaria a prescrición de fortes antidepresivos. Lambeck sinala que "o desgaste psíquico que poida supoñer quedar no paro ou estar en situación de incerteza laboral sen protección social e con cargas familiares non só está relacionado con enfermidades psicosomáticas senón con toda unha serie de padecementos, con frecuencias difíciles de definir, raramente recoñecidos e estudados que van dende a fatiga ao insomnio, pasando por dores musculares, malestares, ansiedade e insatisfacción". Coinciden as conclusións de Lambeck co estudo tamén realizado en Alemaña pola Confederación Sindical Alemana (DGB) no 2010 que afirma que os parados presentan un maior risco de contraer enfermidades que os que teñen un traballo. Os autores do estudo rexistran preto de un millón de "casos de incapacidade laboral entre os desempregados", concentrándose a maior cifra de enfermos entre os 55 e 59 anos (desempregados de longa duración), nos que a taxa de enfermidade estaba nun 15% mentres que entre as persoas traballadores nesa idade estaban nun 7%. O Instituto para a Investigación do Mercado de Traballo e Busca de Emprego alemán (IAB) recoñece que o 35% dos receptores de axuda ao desemprego manifesta un retroceso evidente no seu estado de saúde. Este mesmo estudo afirma que os desempregados teñen unha menor esperanza de vida, algo que se ve reforzado polos datos demográficos das rexións de Alemaña máis afectadas pola desindustrialización, como é o caso de Mecklemburgo ou Saxonia-Anhalt. Unha persoa desempregada presenta unha taxa de prevalencia de padecer calquera trastorno mental que supón o dobre dunha persoa que ten traballos remunerados ou dun estudante Xa en España, segundo datos do Sistema Nacional de Saúde, unha persoa desempregada presenta unha taxa de prevalencia de padecer calquera trastorno mental que supón o dobre dunha persoa que ten traballos remunerados ou dun estudante. Pero este tipo de afeccións tamén está referido ao colectivo con incerteza sobre o seu futuro laboral, en traballos precarios, informais ou ante situacións de reestruturación da empresa. Pero non soamente falamos dunha peor situación da saúde física e psíquica polos efectos que a perda do traballo pode ter nos aspectos psico-sociais, senón que tamén nos referimos a que a diminución de medios económicos mediatiza en certa medida o acceso a bens saudables. É dicir, o desemprego impide o acceso aos beneficios do traballo remunerado e deteriora a saúde a través dos ingresos económicos e a conseguinte dificultade de acceder a bens sanitarios. Por outro lado, afecta á saúde pola redución ou perda doutros beneficios do traballo remunerado como o status social, as relación sociais e a autoestima. Canto máis dure o desemprego e menores sexan as perspectivas dunha reincorporación á vida laboral, máis empeorará a situación dos afectados e das súas familias. Canto máis dure o desemprego e menores sexan as perspectivas dunha reincorporación á vida laboral, máis empeorará a situación dos afectados e das súas familias Por outra banda, esa diminución da saúde física tamén pode verse agravada polo hábitos de consumo. Diversos expertos sinalan que ademais de que a situación de desemprego pode triplicar a proporción das psicoses e fobias, así como duplicar a ansiedade e a depresión, tamén pode interferir noutros aspectos vitais e incitar ao consumo de sustancias aditivas, debido ao desgaste psíquico e como método de escape. Un estudo realizado polo Comité Científico Independente (ISCD) do Reino Unido recoñece que naqueles lugares especialmente afectados polo desemprego aumenta o consumo do alcohol e do tabaco, non así doutro tipo de sustancias aditivas (LSD, fungos, etc). O aumento no consumo do alcohol e tabaco pode producir importantes impactos na saúde da persoa, á marxe doutros aspectos. Se intentamos entender a relación entre a saúde mental ou física coa ausencia ou non do traballo é necesario observar como construímos a identidade na nosa sociedade e como a ausencia do emprego pode producir un conflito identitario Se intentamos entender a relación entre a saúde mental ou física coa ausencia ou non do traballo é necesario observar como construímos a identidade na nosa sociedade e como a ausencia do emprego pode producir un conflito identitario. O traballo non soamente constitúe un modo de conseguir recursos para o sustento, senón que tamén é o elemento fundamental de autorrealización, construción da identidade e de vertebración social. Somos identificados polo grupo social en función da nosa "produtividade" e organizamos o noso tempo social en función do traballo. O desempregado queda marxinado do grupo social de referencia, así como da vida social, pola falla ou diminución do fluxo monetario. O traballo constitúe unha barreira ou "rito de paso"; unha porta de entrada á idade adulta e autónoma do individuo. A incapacidade de moitos mozos para traspasar ese albor descoloca o individuo do seu lugar conforme á idade Así mesmo, institucionalizamos as etapas vitais en función do emprego. Ao mesmo tempo, o traballo constitúe unha barreira ou "rito de paso"; unha porta de entrada á idade adulta e autónoma do individuo. A incapacidade de moitos mozos para traspasar ese albor descoloca o individuo do seu lugar conforme á idade. O mesmo pasa coa situación das persoas adultas, situación que é agravada cando o desemprego é de longa duración. A ausencia de emprego tamén constitúe un conflito de identidade dentro da familia, cando o traballador ou traballadora mantén á unidade familiar. A incapacidade persoal para acadar e manter o benestar da familia leva consigo sentimentos de culpabilidade no individuo. Como vemos, o problema do desemprego, da crise ou da inestabilidade laboral produce unha intensa fractura social e vital na existencia dos individuos, e polo tanto das súas familias. Unha sociedade na que gran parte dos seus cidadáns están afectados por esta epidemia é unha sociedade enferma, caracterizada por unha grave e intensa depresión social. "O traballo dignifica o home" (Karl Marx)


Summary: A variedade preside a subterránea escena musical compostelá. Golfostela será o festival autoxestionado que dea conta dela. O vindeiro 22 de febreiro, na sala Malatesta, haberá pop, blues, rock alternativo e sons máis duros.

"Golfostela é unha eclosión musical das entrañas de Compostela", afirman os organizadores, "a nova revelación da faciana oculta da nosa lúa". Catro bandas, "das principais da escena creativa da cidade", subirán ao escenario da Malatesta a partir das nove da noite. O pop "preciosista" e de raíz sixtie de Espiño -último representante galego no festival Suns Europe de músicas de linguas minorizadas-, o "explosivo blues" de Mojo Experience, o rock alternativo pero delicado de Sinestesia ou os autodefinodos como "fuzz e acrituzz" Radio Zapa conforman o cartaz da velada. As entradas xa se atopan á venda a dez euros en Discos Fans, Nora Tattoo e o Bar Embora.


Summary: O 13º Festival Internacional de Documentais de Tui aposta por un certame "controvertido tanto na forma como nos contidos", no que haberá sitio para "rarezas, creadores polémicos e obras censuradas", ademais dunha sección de cinema galego con doce filmes, entre eles sete estreas.

Un "programa aberto a colaboracións, que enriquecen a proposta sen perder a coherencia nin a identidade que consolidaron o festival de Tui". Así se presenta o 13º Festival Internacional de Documentais de Tui, o Play-Doc, que dá comezo este mércores e durará ata o vindeiro domingo e que aventura a edición "máis diversa e menos compracente". O Play-Doc presenta a súa edición "máis diversa e menos compracente" nunha "aposta polo risco" Así, entre os días 22 e 26, Tui acollerá unha nova edición dun festival que "aposta polo risco", cunha programación "controvertida tanto na forma como nos contidos", na que haberá sitio para "rarezas, creadores polémicos e obras censuradas". "Gozamos moito preparando esta edición, foi moi enriquecedor colaborar con outros programadores e rescatar algúns títulos que sempre quixemos compartir no festival", destacaron os directores do evento, Sara García e Ángel Sánchez, que presentaron o certame este luns xunto ao alcalde de Tui, Enrique Cabaleiro; o director de Agadic, Jacobo Sutil; e o Deputado de Cultura da Deputación de Pontevedra, Xosé Leal. Segundo os organizadores, Play-Doc alcanza esta nova edición coa vontade de "manter o crecemento sostido que o caracteriza desde que se estreou en 2005". E destacan que os espectadores poderán gozar dun xénero "emerxente" como é o cine documental, "que a última década experimentou un auténtico estourido de creatividade". Ademais, insisten na "calidade" da programación e na accesibilidade a cineastas de enorme prestixios. A sección 'Cinema galego' inclúe unha ducia de películas que inclúe sete estreas mundiais No festival convive a sección oficial, unha competición internacional cun experimentado xurado, con retrospectivas como a que este ano se dedica ao franco-canadense Dominc Gagnon. Ademais, na súa aposta pola creación galega, haberá unha sección con 12 películas que inclúe sete estreas mundiais e ofrece unha visión ampla dun cine diverso, a cargo de autores que representan distintas formas de entender o cine documental. Así, esta semana poderá verse en Tui a multipremiada nos recente Mestre Mateo 'Esquece Monelos', de Ángeles Huerta, xunto con cinco estreas mundiais ('Aysha', de Fon Cortizo; 'Una vez fuimos salvajes', de Carmen Bellas; 'Lenda Negra', de Elisa Celda, Claudia Gracia, Mario Sanz e Óscar Vincentelli; 'Quiasma', de Tono Mejuto, e 'O equilibrio dos opostos', de Alberto Baamonde) e unha preestrea ('Rapa das bestas', de Jaione Camborda). Completan a selección galega 'La fuga de los 45', de Cristina Caamaño; 'Montañas ardientes que vomitan fuego', de Helena Girón e Samuel M. Delgado; 'Rust', de Eloy Domínguez Serén; 'Manuel Vilariño. Ser luz', de José Manuel Mouriño; e 'Vai chover', de Santiago D. Risco. Jacobo Sutil, director do Agadic, destacou a "renovada aposta" do festival pola produción galega máis actual a través desta sección Cinema galego. Ademais, cualificou de "fórmula de éxito" a desenvolvida polo Play-Doc, que medra en cada nova entrega e que vai máis alá da mera exhibición para incidir no labor de difusión do xénero documental entre o público galego "Estreas mundiais, óperas primas e xoias do pasado rescatadas para a ocasión forman parte da oferta de Play-Doc, que se envorcará un ano máis no cine galego e manterá a súa coidada oferta formativa", insisten os organizadores. Play-Doc ofrece neste 2017 unha colaboración especial coa prestixiosa sala Metrograph de Nova York, cuxo director artístico e programador, Jake Perlin, presentará en Tui un ciclo de cinco películas baixo o título The Wrong Revolution. A colaboración co festival Porto/Post/Doc, que programa o clásico dos anos cincuenta On the Bowery, a sección Retratos e os talleres, seminarios e encontros programados, xunto coas actuacións, que este ano ten a Joan As Police Woman como principal atracción, completan o programa.


Summary: Aquellos maravillosos años non é a compilación da serie de televisión dos noventa e nin sequera soarán os Beatles cando abran as súas páxinas. A banda sonora deste libro, co-escrito por Rafael Aníbal, ten notas de trombón ourensán, de cantos andaluces e sobre todo: soa a diñeiro. Todo o que se roubou, se desfalcou, se malversou e, finalmente, desapareceu en España mentres pensabamos que eramos ricos.

Aquellos maravillosos años non é a compilación da serie de televisión dos noventa e nin sequera soarán os Beatles cando abran as súas páxinas. A banda sonora deste libro, co-escrito e co-editado por Rafael Aníbal, ten notas de trombón ourensán, de cantos andaluces e sobre todo: soa a diñeiro. Todo o que se roubou, se desfalcou, se malversou e, finalmente, desapareceu en España mentres pensábamos que eramos ricos. Aníbal non dubidou un instante: imos contar que foi dese diñeiro. Cando menos, intentalo. Aquellos maravillosos años percorre España de norte a sur, saltando de corrupto en corrupto. Quedou desfalco por contar? E tiro porque me toca. Algo quedou, pero os máis gordos, os máis obscenos e os máis surrealistas están dentro do libro. Temo que contalos absolutamente todos tería sido máis difícil que reescribir El Quijote en sánscrito "Moitos dos que participamos neste volume estamos pagando as consecuencias dunha crise irracional e miserable, e quixemos por o noso particular grao de area nesta loita, que é a de recuperar o que é noso: a dignidade e o diñeiro" Como xorde a idea de recoller nun só libro os casos de corrupción máis soados de todo un país? Porque era necesario. Ten que quedar constancia do que pasou e pasa cada día na España actual. A xente ten que coñecer con precisión que é o que se roubou, quen son os que o levaron e como o fixeron. Este libro está escrito para que a xente perda ese medo tan atávico e tan español como o que se profesa á clase política. Ademais, para que enganarnos?, moitos dos que participamos neste volume estamos pagando as consecuencias duna crise irracional e miserable, e quixemos por o noso particular grao de area nesta loita, que é a de recuperar o que é noso: a dignidade e o diñeiro que se escondeu nas Caimán. O relato comeza en Galicia, un dos lugares onde máis tramas de malversación e despilfarro se destaparon (Campeón, Orquesta....). É posible cegar a comprender que un home que contrata ducias de porteiros para un edificio con dúas portas dimita, que ninguén o cese? Dende logo que non, e é que se algún chegamos a comprender cousas así, apaga e vámonos. Este exemplo de Galicia, que parece sacado dunha película dos irmáns Marx, e que agardo que poida ser coñecido grazas ao libro, é só unha pequena proba do cachondeo e a festa que se pegaron estes honorables señores a costa da cidadanía. É escandaloso que os partidos e os Gobernos só acepten cesar a un cargo cando a prensa lles pon a auga ao pescozo: previamente ninguén se atreve ou quere dar un paso que beneficiaría enormemente á maltreita saúde democrática do Reino. Estou absolutamente convencido de que levamos este libro a calquera país nórdico e o catalogarían dentro do xénero de ciencia ficción, non poderían comprender de maneira racional o que fai e permitimos facer á clase política. "O exemplo de Baltar é só unha pequena proba do cachondeo e a festa que se pegaron estes honorables señores a costa da cidadanía" Aínda nestes momentos de crise e elevada taxa de desemprego, seguen sen condenar á inmensa maioría dos implicados nestes escándalos… Que quere que diga? Eu son o primeiro sorprendido. Quizais agora a cidadanía cabreada e indignada, os poderes xudicial e executivo o pensen dúas veces antes de deixar libres aos responsables de tanto caso de corrupción, cando menos mentres non devolvan os cartos. Porque esa é outra! Que pasa con eses cartos? Porqué ninguén o devolve? É unha vergoña que un poida pasar un par de anos no cárcere e ao saír non devolva o roubado. A lexislación ten que cambiar neste aspecto. E tamén a opinión pública, dado que todos coñecemos a algún que outro corrupto que agora traballa como pope da comunicación nalgún canle televisivo, cando deberíamos telos botado a todos do país. "É escandaloso que os partidos e os Gobernos só acepten cesar a un cargo cando a prensa lles pon a auga ao pescozo" Unha vez lido o libro, temos xa unha visión global: Andalucía, o caso de Marbella, Galicia, Baleares, Estremadura… Cre que existe un problema endémico en España que nos leva a apropiarnos do alleo e, sobre todo, a saber que se sae indemne? Témome que si. Non entanto, son numerosos os casos en que a xustiza e a clase gobernante se amosou practicamente inoperante, actuando mal e tarde. Ademais diso, e no que a nós respecta, si que creo que como cultura, os países mediterráneos temos unha especial propensión a permitir este tipo de feitos e a non ser especialmente críticos que aqueles que rouban e delinquen en institucións públicas. A crise volveunos moito máis sensibles, e agardo que este cambio sexa para mellor e que verdadeiramente, como sociedade, creemos unha cultura crítica e esixamos aos gobernante o mesmo que faríamos na nosa propia casa. Cree que a sociedade é consciente dos graves problemas que acarrean casos de malversación, apropiación indebida, desfalco etc para as arcas públicas? Ata o de agora non, pero imaxino que co que está acontecendo e con un país en ruína técnica a xente comezará a sentir nas súas propias carnes o que supón este desfalco para as contas públicas. Espero que se cree esta conciencia. O libro está feito por xornalistas de xeito desinteresado, moitos deles en paro. Que problema hai na prensa convencional para que non se publiquen traballos como os que vostede recolle en Aquellos maravillosos años? Un problema moi sinxelo que se chama publicidade, gracias á que se manteñen a flote os medios xeneralistas. Moitos deles non poden permitirse publicar a maioría dos temas que tratamos no libro porque perdería xugosos contratos publicitarios que lle permiten seguir alongando a agonía que supón, hoxe por hoxe, manter un medio de comunicación. En canto aos xornalistas, que vou dicir! Este libro demostra que aínda hai xente extremadamente xenerosa que ofrece o seu traballo, o seu entusiasmo e o tempo en aras dunha denuncia pública e necesaria. Estou agradecido, como é obvio, a todos eles. "Moitos medios non poden permitirse publicar a maioría dos temas que tratamos no libro porque perdería xugosos contratos publicitarios que lle permiten seguir alongando a agonía" Vostede relato o caso de paradigmático de Marbella, practicamente a cidade sen lei, cree que se aprendeu a lección na cidade? Estou totalmente convencido de que non. Os cidadáns temos unha memoria paupérrima e aí están casos como os da Comunidade Valenciá, símbolo de corrupción institucionalizada durante a última década, e onde volveron ser elixidos os mesmos políticos incluso con maior número de votos. Inclínome a pensar de xeito moi macabro neste sentido, e ogallá estea equivocado e os marbellís nos dean unha sorpresa… E fíxese na situación actual de Marbella: é tremenda! Arcas públicas a menos cero, credibilidade nula… Ben, pois aínda con esas, teño grandes dúbidas sobre o seu futuro. O Corrupcionario que pecha o seu libro debería venderse cos xornais como guía para estes tempos… Estou de acordo. Non é máis que un breve glosario de termos imprescindibles na xerga do bo corrupto. Esta nova forma de dicionario responde a un intento de sintetizar formas e usos de palabras que, polo feito de estar presentes de forma diaria nos medios de comunicación corren o risco de non ser consideradas coas súas implicacións reais. Que ao escoitar a palabra "político" gran parte do pobo pense nun corrupto é un feito que debería preocuparnos. "O máis sangrante da picaresca actual é, sen dúbida, o carácter soez e vulgar sobre o que se constrúe" Define vostede o libro como un relato de ciencia ficción, ou mellor aínda, un relato da picaresca española contemporánea... Sexa honesto: non prefire a picaresca del XVI á do XXI? Absolutamente. No XVI, xenios e figuras recorrían a estrataxemas e subterfuxios moitísimo máis elaborados, non máis honestos, pero si cando menos máis elegantes e enxeñosos. O máis sangrante da picaresca actual é, sen dúbida, o carácter soez e vulgar sobre o que se constrúe.


Summary: A nivel estatal, a débeda pública supera os 894.000 millóns de euros. A administración central, e non as comunidades, é a principal responsábel da mesma

A débeda da Galiza atinxiu no segundo trimestre de 2012 os 7.627 millóns de euros, representando xa o 13,3% do PIB do país. Ademáis, esa cifra é a máis alta da serie histórica. Nos últimos 12 meses, a débeda da comunidade aumentou por riba do 10 por cento, segundo os datos feitos públicos nesta sexta polo Banco de España. Na ratio entre débeda e PIB nos diferentes territorios do estado, Galiza ten a sexta máis elevada, só superada por Catalunya, Valencia, Castela-A Mancha, Illes Balears e Nafarroa. Administración central, a que máis Os datos do Banco de España sinalan que a débeda pública española subiu até representar xa o 75,9% do PIB. Supón tres puntos máis que no trimestre anterior. A débeda pública española é xa de máis de 804.000 millóns de euros, dos cales 617 mil millóns corresponden á administración central. Nun ano, a administración central foi responsábel de 8 dos 9,2 puntos en que aumentou a débeda a respecto do PIB neste período.


Summary: Na lección pasada vimos algúns exemplos de herbas medicinais que son sinxelas de plantar e cultivar, mais tamén vimos plantas e herbas, como por exemplo a menta ou o dente de león, que nacen silvestres en moitos lugares. Hai moitas máis plantas que as tratadas anteriormente con innúmeras propiedades e que son grandes aliadas na cociña e para a saúde, e os meses de primavera e verán son perfectos para abastecer a nosa caixa de urxencias natural e ter herbas para todo o ano. Para isto debemos informarnos correctamente de que plantas queremos obter e asegurarnos ben da súa identificación

Algunhas plantas sinxelas de identificar que podemos atopar en case calquera lugar son o dente de león, a menta, a lingua de vaca, os couselos ou o fiúncho. Onde apañar as herbas? O primeiro que debemos ter en conta á hora de recoller herbas silvestres, ademais de estar seguros da identificación do que imos apañar, é o lugar en que o fagamos. Ao igual que na colleita de flores comestíbeis, neste caso tamén debemos escapar de lugares contaminados, por onde circulen vehículos a motor ou que poidan estar pisados por mascotas, animais salvaxes ou persoas. Debemos coller as plantas que semellen sas e que estean limpas, xa que as partes aéreas (talo, flores, follas e sementes) non se lavarán. A única parte da planta que lavaremos son as raíces. Desta maneira evitaremos que perdan as súas propiedades. Cando apañar? O mellor momento para apañar herbas é pola mañá cedo, en canto o resío se evapore e antes de que o sol se atope no seu punto máis alto xa que, do contrario, parte dos aceites volátiles da planta desaparecerán. Dependendo da planta que vaiamos recoller e da zona que vaiamos aproveitar deberemos facelo nunha época do ano ou noutra. As follas deberemos apañalas novas pero completamente desenvolvidas. É preferíbel apañalas antes de que se abra ningunha flor. As flores hainas que recoller en canto abran por completo. Frescas e acabadas de abrir. As sementes deben apañarse cando estean maduras. As raíces, pola contra, deben deixarse na terra até o final da tempada de crecemento, xa que é nese momento cando posúen unha maior concentración de nutrientes. Como apañar? Cando vaiamos recoller as herbas debemos de ir equipados con tesoiras de podar e un cesto de vimbio. Non podemos apañar as plantas en bolsas de plástico xa que estas non favorecen o secado e poden comezar a podrecer e murchar a herba antes de chegar á casa. A mellor opción é un cesto de vimbio ou no caso de non dispor del, levar bolsas de papel con buratos. Se apañamos herbas silvestres debemos coller poucas cantidades en cada zona, para desta maneira non danar a poboación de plantas e que non se note a nosa pegada. Debemos cortar as zonas que queiramos apañar cunha tesoira afiada para danar o menos posíbel a planta, e retirar os insectos e sucidade que poida haber. Se a planta ten follas ou flores en mal estado quitarémolas tamén. Como secar? O secado é o método máis efectivo para conservar as herbas e plantas aromáticas e medicinais, mais existen diferentes técnicas de secado dependendo das zonas da planta que queiramos secar: —Para secar flores e partes aéreas é conveniente usar o método de secado en ramalletes. —Para secar outras partes aéreas como follas, bulbos e raíces recoméndase o secado en reixas ou caixóns. —Para sementes e cortizas pode ser útil o secado en forno. Secado en ramallete Este método é un dos máis sinxelos. Para realizalo deberemos colocar cinco ou seis talos de planta todos xuntos, cun cordel de algodón ataremos a planta pola parte máis baixa do talo sen apertar moito, evitando que caian, mais sen premer demasiado. Porémolos boca a baixo colgados cunhas pinzas a un cordel de tender a roupa ou en calquera lugar onde sexa cómodo pendurar cara a abaixo os ramalletes. Deben estar nun lugar fresco, seco e sombreado. Nuns 15 ou 20 días teremos secas as plantas. Secado en reixa ou caixón Ao contrario que o método de secado en ramalletes, o secado en reixa ou caixóns precisa dun espazo maior, ademais de ser necesario un material mínimo para levalo a cabo. Hai que colocar unhas reixas que non toquen o chan. Podemos polas enriba dalgún soporte como ladrillos ou madeiras, ou introducilas nun caixón deixando un espazo entre a reixa e o fondo do caixón. Desta maneira permitimos a circulación de ar que fará que as herbas sequen da maneira axeitada. Colocaremos as partes da planta que nos interesen sobre as reixas. No caso de querer secar raíces primeiro cortarémolas en anacos pequenos e despois colocarémolas de forma horizontal sobre a reixa. Manteranse durante 15-20 días en lugar seco sen luz solar directa. Secado en forno Este método de secado é moi sinxelo e rápido pero é menos seguro para a planta xa que pode facer que esta perda parte das súas propiedades. Debemos quentar primeiro o forno a 40 graos e introducir as plantas sobre un papel de forno na reixa correspondente. Logo deixarase a porta do forno un pouco aberta, coas plantas dentro, durante dúas horas aproximadamente. Debemos ir comprobando cada certo tempo se o proceso vai ben para non queimar as plantas. Como gardar as plantas secas? A mellor maneira de almacenar as nosas plantas unha vez que están secas é en tarros herméticos de cristal, a poder ser escuros. No caso de que sexan transparentes unha opción é colocarlles un adhesivo escuro, un papel tamén escuro ou unha tea para que a luz non chegue a eles. Tamén podemos gardalos en móbeis, resgardados da luz e da humidade. Cómpre etiquetar os tarros pondo a data en que os enchemos e a herba da que se trata. Isto servirá para ter identificada a especie e para saber canto tempo levan os tarros almacenados. Debemos sempre fixarnos antes de usar as herbas de que estas seguen a estar en bo estado, xa que debido á humidade ou a un mal secado poden aparecer mofos ou chegar a podrecer. Sempre nos fixaremos na aparencia da planta e en que non aparezan malos cheiros. Outros métodos de conservación Un método menos común pero que tamén pode ser útil é a conxelación. Podemos usar bandexas do xeo ou moldes para galletas, enchelos con auga e engadir algunhas das plantas seleccionadas como menta, herba luísa etc. Isto servirá para aromatizar bebidas como limoada ou infusións frías. Tamén podemos aromatizar algúns aceites ou vinagres engadindo herbas como ourego ou romeu, desta maneira ademais de achegar olor, estaremos aportando parte das propiedades da herba. Cultivar, apañar e conservar herbas medicinais e aromáticas é moi sinxelo e abre un mundo de posibilidades para utilizalas na horta, na cociña, en infusións, cosmética natural e moito máis. Os 3 'R' na horta: Reutilización en hortos verticais Os hortos verticais son unha forma estupenda de aproveitar ao máximo o espazo e optimizalo para plantar nel a maior cantidade de cultivos e plantas que poidamos. Pódense fabricar tanto para exterior como para interior e desta maneira aproveitar os recunchos que quedan libres na horta, patio, terraza, xardín, balcón ou habitación. Os hortos verticais pódense fabricar con multitude de elementos reciclados como latas, botellas de plástico, palés, caixas... Debemos sempre lembrarnos de acondicionar os recipientes que utilicemos, proporcionando a todos eles sistemas de drenaxe para que as nosas plantas e cultivos non se resintan polo exceso de humidade. A fotografía que acompaña o texto mostra un exemplo dun horto vertical feito con botellas de plástico, que ademais de útil é moi estético grazas á creatividade e agarimo co que está feito e decorado. Preparados naturais para a horta. Extracto fermentado de xestela A xestela (Equisetum arvense) é unha planta que podemos atopar silvestre e que ten infinidade de propiedades medicinais e tamén na horta. Na seguinte receita aprenderemos a realizar un extracto fermentado que servirá como estimulante para todo tipo de plantas e que as axudará a protexelas contra ataques de insectos e fungos. Que preciso? —1 kg de plantas sen raíz —Tesoiras ou coitelo —10 litros de auga —Un caldeiro con capacidade para 10 litros mínimo —Un coador —Un pulverizador Receita —Apaña 1 kg de plantas, sen arrincar a raíz. —Corta todas as plantas en anacos pequenos e ponas a macerar nun caldeiro cubertas con 10 litros de auga. Remexe ben para que se enchoupen. —Deixaremos o caldeiro uns 12 días nun lugar morno (garaxe, corte...) —Todos os días debemos remover a mestura dúas veces e ir controlando a fermentación. —No momento en que desaparezan as burbullas quere dicir que a fermentación rematou, polo que será o momento de pasar o líquido por un coador. —O líquido meterémolo nun pulverizador e o sobrante gardarémolo nunha garrafa ou bidón. Como usalo? O extracto fermentado pode usarse todo o ano en pequenas cantidades. —Durante o mes de agosto poderemos empregalo cada 10 días para estimular as plantas e para evitar enfermidades causadas por fungos. Diluirémolo a 10% e pulverizarémolo sobre as plantas. —En rego podemos usalo diluído a 20% e empregalo dúas ou tres veces durante a tempada, a intervalos dunhas tres semanas entre uso e uso. Eco-consello Plantar coandro no horto servirá para afastar ácaros e pulgóns, ademais pódese empregar na cociña para dar sabor a pratos e sopas.


Summary: O festival de Vilaxoán chega á súa XIV edición con máis pulo ca nunca

As Revenidas, o festival que leva xa 14 anos a bombear música, enerxía e festa desde o corazón da Ría de Arousa, xa ten datas para a súa edición deste ano: 18, 19 e 20 de agosto (sexta feira, sábado e domingo). Tres días para gozar ao máximo de actuacións, convivio, sardiñas (as revenidas) e unha manchea de actividades. O programa de actuacións non está confirmado aínda mais malo será. Unha simple ollada a carteis de edicións anteriores garante a calidade e variedade deste festival, que co paso dos anos foi quen de converterse nun dos máis importantes do noso país, facéndose indispensábel nas axenda festivaleira de milleiros de mozos e mozas.


Summary: O deputado do PP, Jaime Castiñeira, desmentiu que o aeródromo de Rozas, do que salienta o seu carácter civil, vaia ser destinado ao voo de drons de carácter militar. Sinala que as probas con algún dron militar tiveron lugar para "desafectalos e homologalos" de cara unha práctica distinta.

Na súa intervención no debate dunha proposición parlamentar de AGE -decorrido esta cuarta feira-, o Partido Popular, a través do deputado Jaime Castiñeira, asegurou que o aeródromo de Rozas non se empregará para prácticas con drons de carácter militar. Castiñeira puxo de manifesto que se probou algún dron militar co fin da súa "desafectación e homologación" para outro uso. O deputado de AGE Ramón Vázquez reprobou o parlamentar do PP por ter recoñecido en sede parlamentar a existencia de drons de usos militares en Rozas, "no pleno tivo a torpeza de admitir a existencia de drons de uso militar e agora emprega unha cortina de fume". Castiñeira, que defendeu o carácter civil do aeródromo, acusou o parlamentar de AGE de "mentir, manipular e enganar os veciños de Castro de Rei". Criticou, ademais, que AGE defenda a construción de material militar nos estaleiros, "para unha fragata non teñen problema por que se faga en Ferrol". "Defendemos que empresas públicas fagan armas", contestoulle Ramón Vázquez. O pasado 12 de setembro unha aeronave militar non tripulada, modelo Searcher MK II J, realizou un percorrido de hora e media ao redor do aeródromo de Rozas No debate da proposición, que o PP tombou cos seus votos en contra e que contara coa luz verde de AGE, PSOE e BNG, Ramón Vázquez lembraba as declaracións do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, sobre o aeródromo: "será o centro de cabeceira do INTA en España para o desenvolvemento e o ensaio de tecnoloxías en avións non tripulados de uso civil". O parlamentar de AGE desmentiu as palabras de Feijóo e salientou que o pasado 12 de setembro unha aeronave militar non tripulada, modelo Searcher MK II J, realizou un percorrido de hora e media ao redor do aeródromo de Rozas, tal e como informara o exército de terra. Na iniciativa, AGE solicitaba facer pública "toda a documentación sobre as xuntanzas da Comisión de Seguimento e Coordinación en virtude do Convenio de colaboración asinado o 5 de novembro do 2014 entre a Axencia Galega de Innovación, o IGAPE e o INTA" e pedía reprobar o presidente da Xunta "por ter mentido á Cámara e a cidadanía galega, ao afirmar un uso civil onde xa coñecemos probas de carácter militar".


Summary: Galiza é unha grande perxudicada da discriminación fiscal ás persoas emigrantes e, por esta razón, a Coordinadora Nacional de Plataformas de Emigrantes Retornados esixiulle a Consellaría de Facenda da Xunta que presione ao goberno central para aclarar os termos da reforma de Montoro e eliminar a inxustiza das súas cotizacións.

Compromiso da Xunta diante de Facenda para defender os dereitos do colectivo de emigrantes que volveron á terra. Así se pode resumir as demandas que a Coordinadora Nacional de Plataforma de Emígrantes Retornados, Marusía levaron na mañá desta terza feira a súa xuntanza coa Consellaría de Facenda. Despois da reunión, Marusía fixo pública a súa solicitude para que o goberno galego se dirixa ao Ministerio co fin de aclarar o anuncio de Montoro da devolución das sancións e que reclame a eliminación das desigualdades fiscais que padecen coa modificación da lei. Demandan así que a Xunta elabore un informe no que se manifeste que están a tributar máis que outros pensionistas e que esixa ao goberno central que nas modificacións legais inclúan as da lei 35/006 co fin de garantir un trato igualitario. Marusía solicitoulle tamén á Consellaría que pedira unha xuntanza no Ministerio de Facenda e da Axencia Tributaria coa presenza de representantes da Coordenadora para trasladarlle as súas solicitudes. Falta de información Desde Marusía valoraron positivamente o anuncio de Montoro de eliminación de sancións en canto deixa de consideralos, segundo dixeron, "evasores e defraudadores fiscais" e recoñece que se lles tratou de maneira "inxusta e desproporcionada". Aplauden que se abra un período de regularización e a devolución de sancións e intereses mais mostran a súa preocupación pola falta de información sobre o procedemento e os prazos nos que se desenvolverá este anuncio. De todas maneiras, continúan a defender que o colectivo de emigrantes que volveron á terra segue a padecer un trato discriminatorio por parte do Goberno español xa que, segundo afirman, as súas, "pensión seguen estando sometidas a maior presión fiscal que a da dos resto dos cidadáns". Na xuntanza coa Consellaría de Facenda, reclamáronlle que fose este organismo da Xunta o que mediara para obter a información da que carecen, en especial, para que solicitara á Axencia Tributaria un informe coas persoas afectadas e as que teñen obriga de incluír as pensións na declaración, as situación das persoas con pensións por incapacidade ou a aclaración da maneira en que se vai realizar a devolución ás persoas que pagaron xa sancións e intereses. Reclámanlle tamén á Xunta que negocie co Estado "que esta aplicación da lei non teña carácter retroactivo e que polo tanto a regularización non afecte aos períodos impositivos anteriores".


A detención en Málaga do ex-director xeral de Pemex, Emilio Lozoya, respondendo á reclamación das autoridades mexicanas que o investigan por presunta corrupción chegou a Galicia en pleno contexto preelectoral, xerando reaccións nalgunhas das forzas políticas que concorren aos comicios. Así, por exemplo, o secretario xeral e candidato do PSdeG, Gonzalo Caballero, reclamaba este xoves a Feijóo "explicacións" polas súas "relacións políticas" con Lozoya, alén de lembrar o incumprimento de boa parte das promesas do Goberno do PP galego sobre investimentos de Pemex."Os vinte buques nunca chegaron, pero si temos unha foto de Feijóo cun prófugo detido por corrupción", reprocha o secretario xeral e candidato do PSdeG"Feijóo debe explicar as súas relacións políticas e por que fixo aquelas fotos" con Lozoya, reclamou Caballero durante unha visita á Guarda, en referencia ás imaxes do encontro do actual presidente co daquela director xeral de Pemex en marzo de 2014. "Feijóo acordou o desembarco da petroleira en Galicia" con quen ata esta semana era "prófugo da xustiza" e agora, "detido por corrupción e suborno", subliña, instando tamén a aclarar "por que nunca chegaron os vinte buques cos que tentou gañar unhas eleccións", que "aínda están pendentes". "O que si temos, é unha foto de Feijóo cun prófugo detido por corrupción" poucos días despois de que o tamén candidato do PPdeG "utilizase a última sesión de control para criticar as miñas fotos co presidente Pedro Sánchez". "Eu todas as fotos que teño podo amosalas con tranquilidade, pero quen saca fotos con Feijóo, ten problemas", ironizou.Tamén o voceiro de En Marea, Luís Villares, reclamou "explicacións pola súa relación, a do Goberno galego e a do PP con este señor corrupto", toda vez que "en todas as eleccións pasadas aparecían fotos de Feijóo" con el para anunciar "contratos" e "promesas que non foron nada". Cómpre, ao seu xuízo, deixar claro "que houbo de certo e de falso" naquelas promesas e nos vencellos con Lozoya.O BNG, pola súa banda, destacou a través das redes sociais as ligazóns de Feijóo con Lozoya. "Así son as amizades perigosas de Feixóo", sinalou a formación tras a detención.


Summary: Podemos, EU e Anova fixeron un chamamento "directo e expreso" a Luís Villares, portavoz de En Marea, en que lle piden "altura de miras e audacia" para crearen "unha gran coalición" contra o "fascismo".

A só unhas horas de que En Marea conclúa as votacións das eleccións primarias para os comicios xerais -o prazo conclúe o domingo ás 23.59 horas e os resultados coñeceranse na segunda feira-, Podemos EU e Anova insistiron en pedirlle a Villares "altura de miras e audacia" para formaren "unha gran coalición" de esquerdas contra "o fascismo". "É necesaria unha aposta na unidade das esquerdas, xa que compartimos un mínimo común denominador, a defensa das clases subalternas e do pobo agredido", sinalou Miguel Anxo Fernán Vello nunha rolda de imprensa en que tamén participaban Yolanda Díaz (EU) e Antón Gómez-Reino (Podemos). O representante de Anova pediulle a Villares que "tome partido" e "se decida claramente", mentres que Díaz salientou que a forza se amosa "na unidade". Porén, engadiu, "quen queira colocarse na fila da debilidade e da derrota que se coloque". Na mesma liña, Gómez-Reino afirmou que "todos os actores que construíron na confluencia no ano 2015 e 2016 estamos no espazo de construción dunha candidatura de unidade cara ao 28 de abril" e agregou "quen queira manterse fóra, é a súa responsabilidade".


Summary: "30 anos de loitas. Pasado, presente, futuro" é a palabra de orde da cita da organización das mocidades do BNG, que decorrerá o 24 de novembro en Compostela, e na que se elixirá Dirección Nacional, Permanente e Secretaría Xeral.

En 1988 nacía Galiza Nova, aglutinando e sumando mozos e mozas procedentes de diversas loitas – da estudantil á sindical, da defensa da lingua ao internacionalismo – en torno a un eixo marcado pola "libración nacional e social de Galiza". Agora, trinta anos despois, Galiza nova, organización da mocidade do BNG, encara a súa XV Asemblea Nacional co obxectivo, afirman, de "fortalecer o nacionalismo entre a mocidade e de analizar a traxectoria da organización ao longo das súas 3 décadas de traballo". Galiza Nova actualizará nesta cita a súa estratexia e discurso, nun proceso xa iniciado de debate da militancia nas comarcas e localidades. "Está a ser un proceso participativo, pois ademais das militantes, tamén pode participar calquera moza interesada nas asembleas de debate previo nas comarcas para expresar a súa opinión", indican desde a organización. A xornada contará cun debate aberto no que toda a militancia e simpatizantes poderán participar na análise do informe político e traballo realizado, e no debate da tese política e de organización pola vía das emendas que a militancia está a presentar nos debates comarcais. Finalmente, será elixida a nova Dirección Nacional, Comisión Permanente e Secretaría Xeral. No documento de análise política analízase o papel de Galiza Nova no movemento de liberación nacional de Galiza, a situación política de Galiza e do mundo tras estes dous anos e tamén se identifican as áreas de traballo preferentes para os vindeiros dous anos, tales coma a de emprego, vivenda, feminismo ou LGTBI. "O que pretendemos é tamén darlle proxección pública a este proceso asemblear, chamando a participar del a todas as mozas que queiran sumar ao movemento nacionalista na Galiza, para loitar contra España e o capital e construír esa Galiza ceibe pola que levamos 30 anos loitando", concluíu Alberte Fernández, secretario xeral de GN.


Summary: AGE, a coalición que formaron as organizacións encabezadas por Xosé Manuel Beiras e Yolanda Díaz, xunto a Ecosocialistas e máis Equo, conseguiu sentar nove representantes na Cámara galega tras os comicios do 21-O. As dúas pólas de Alternativa traballarán na procura dunha estratexia "cohesionada" para actuar como oposición a Feijóo.

Conscientes da "enorme responsabilidade" adquirida nas urnas, as organizacións políticas Anova-Irmandade nacionalista e Izquierda unida celebraron este sábado sendas xuntanzas dos seus órganismos de dirección para valorar os resultados do 21-O --cita en que a coalición AGE, que a formación que lidera Xosé Manuel Beiras formou con IU acadou 9 representantes-- e deseñar a estratexia coa que afrontarán desde a bancada da oposición á renovada maioría absoluta de Feijóo. Anova quere consolidarse organizativamente Anova convocou a primeira reunión da súa Coordinadora nacional após os comicios. Na xuntanza celebráronse os "excelentes" resultados colleitados nas urnas por AGE. Aliás, desde Anova anunciaron que o grupo parlamentar conseguido, cuxo voceiro será Beiras, "estará comprometido coa liberación nacional e social da Galiza", e traballará en prol da autodeterminación. Asemade, a formación mostrou o seu apoio á folga xeral convocada para o 14 de novembro, e aventurou o mes de xaneiro como prazo en que debera ficar finalizado o proceso de consolidación da organización organizativo iniciado en xullo e adiado pola convocatoria electoral. IU aposta por unha actuación "contundente e cohesionada"Tamén este sábado se reuniu a executiva nacional de IU, que entendeu os resultados electorais como unha mostra "de que o pobo quere un cambio pola esquerda". A formación que encabeza Yolanda Díaz manterá a vindeira semana unha xuntanza no marco do Consello político nacional, e nela artellarase o traballo de IU con Anova na procura dunha estratexia conxunta. Informou o partido de Díaz nun comunicado de traballarán arreo para "definir e perfilar" unha folla de ruta "contundente e cohesionada" cuxa primeira mostra chegará o 14 de novembro, co apoio á folga xeral.


Summary: Arkaitz Rodríguez, secretario xeral do partido vasco Sortu, visitou esta quinta feira a Galiza para participar nunha palestra organizada pola Fundación Galiza Sempre, que levou por título 'Unha ollada estratéxica desde Euskal Herria'. Nós Diario mantivo unha conversa con Arkaitz Rodríguez aproveitando a súa estancia no noso país.

—Pensa que neste momento pode estar a ser espiado? Non me cabe a menor dubida de que o estarei, o independentismo vasco e o movemento abertzale foi espiado durante toda a súa historia. O Caso Pegasus é un auténtico escándalo, non cabe dubida, mais no caso vasco a espionaxe política ten constituído e constitúe unha practica sistemática e estrutural. —Cree que Pedro Sánchez rematará tomando decisións como o cesamento de Margarita Robles para salvar o seu Goberno? Sánchez e o conxunto do actual Goberno español ten que entender unha cousa, e é que non é suficiente con que un se diga a si mesmo progresista, non é suficiente con querer parar a dereita e a ultradereita. Hai que exercer como progresista e non se para as forzas reaccionarias reproducindo as súas prácticas. Paráselles abordando unha democratización en profundidade do Estado español, que é a tarefa pendente na medida en que, despois de 45 anos, non se ten abordado unha ruptura democrática co réxime franquista, do que o actual Estado español é unha sorte de continuación. —Onte EH Bildu votou a prol do 'plan anticrise' do Goberno español. Ve Bildu ao PSOE como un socio fiábel? A posición que mantivo hoxe EH Bildu, que tamén mantivo outra forza soberanista como é o BNG, foi a de non facer pagar á xente os erros que comete o Goberno, por graves que sexan. As medidas contra a crise que hoxe se votaban son insuficientes e mellorábeis, porén, van beneficiar as maiorías sociais e traballadoras do noso país, de Euskal Herria, mais tamén do conxunto do Estado. Por outro lado, nós coñecemos perfectamente o PSOE, non esquecemos o seu pasado e as súas limitacións, mais pensamos que deberíamos ter un obxectivo concreto na actual conxuntura histórica, impedir un fechamento, xa sexa duro na versión PP-Vox, ou ben sexa brando na versión PP-PSOE, da crise do réxime do 78, a maior crise que ten sufrido este réxime na súa historia. É iso o que está en xogo, ou unha saída, xa sexa de corte autoritario, xa sexa branda coa recuperación dos grandes pactos de Estado, ou ben manter aberta esta sorte de fiestra de oportunidade co fin de avanzar o máximo posíbel na recuperación de dereitos sociais, económicos, laborais e nacionais, así como nunha axenda de democratización en profundidade deste Estado que tería que pasar polo recoñecemento do dereito a decidir das nacións sen Estado. Pensamos que as forzas soberanistas non deberían pasar isto por alto. —Como articula EH Bildu a convivencia entre tres formacións de traxectoria moi diferente (Sortu, Eusko Alkartasuna e Alternatiba) e militancia independente? Primando o interese xeral e apartando aquelas cuestións que nos separan. Deixando de lado esa práctica tan nefasta que se practica na esquerda como é a fragmentación. EH Bildu ten demostrado e demostra que é posíbel superar esa mala praxe e articular forzas entre diferentes ao redor de concepcións comúns. —Sortu apostou no seu último Congreso por dar protagonismo a EH Bildu como unha alternativa real con posibilidade de gobernar. Á hora de facer pactos van priorizar o eixo nacional ou a esquerda? EH Bildu considera que ten ser capaz de chegar a acordos con todas as forzas políticas e é o que vén practicando. Con unha condición, que sirva para mellorar as condicións laborais e de vida das maiorías traballadoras e para reforzar a relación de forzas entre Euskal Herria e o Estado español. Pensamos nos grandes retos que afrontamos como pobo mais tamén como humanidade, e pensamos que estes retos precisan dun novo liderado que tan só pode vir do soberanismo de esquerda.


Summary: No Estado español xa está enriba da mesa un dos escenarios que se vén producindo nos países que xa padeceran a ferocidade da COVID-19 con anterioridade: ter que escoller que doentes entran na UCI e cales non, o que na práctica significa condenar a morte aos que queden fóra, segundo o revelado no novo Plan de Continxencia contra a doenza.

A Sociedade Española de Medicina Intensiva, Crítica e Unidades Coronarias (Semicyuc) vén de comunicar a finalización do Plan de Continxencia para os servizos de Medicina Intensiva fronte á pandemia do Covid-19. O devandito plan é froito da colaboración da Semicyuc e da Sociedade Española de Enfermería Intensiva e Unidades Coronarias (Seeiuc), en coordinación cos xefes de servizo das Unidades de Coidados Intensivos (UCI) de todo o Estado español. Trátase dun procedemento que, tal e como aseguran desde ambas organizacións, "dá resposta á problemática asistencial, á prevención da infección no persoal sanitario e á posibilidade de desenvolver liñas de investigación relacionadas coa atención aos casos graves". Nel detállanse a acción conxunta e os protocolos recomendados para actuar ante calquera situación, diferenciando entre cinco fases de resposta á pandemia: "preparación, inicio, saturación, colapso e control da crise", para cada unha das cales se determinou un procedemento a seguir. Medidas de "optimización en caso de saturación" Entre as medidas na fase de saturación, e para evitar chegar á de colapso, o Plan de Continxencia prevé a limitación do ingreso nas UCI e a limitación do tratamento de soporte vital. "É necesario dar prioridade á atención dos casos potencialmente máis recuperábeis", sinala o documento, que apunta que "a dispoñibilidade insuficiente de camas de UCI pode dar lugar á concorrencia de mortes potencialmente evitábeis, que poden verse influídas por decisións de triaxe obrigatoria". Así, o Plan de Continxencia revela que "en situación de saturación ou desbordamento, será necesario dar prioridade á atención dos casos potencialmente máis recuperábeis". A COVID-19 mataría 87.055 persoas Italia anunciou durante a xornada de onte que rexistrara 475 novos mortos en 24 horas, unha cifra récord no país transalpino, que acumula case 3.000 mortos -2.978, exactamente- a causa da COVID-19. Para o Estado español, o Plan de Continxencia elaborado polas autoridades sanitarias traza un escenario no que se estiman en até 87.055 as persoas que poden perecer vítimas do coronavirus. Segundo os cálculos das especialistas, atopámonos "na primeira ou segunda semana da pandemia", e esta estenderíase durante 12 semanas, das que a sétima sería a "pico", na que se producirían "41.675 admisións hospitalarias", cun máximo de "6.673 ingresos nun só día", ocupando o 74% do total dos recursos hospitalarios dispoñíbeis en todo o Estado, 67.412 camas. Ademais, un total de 9.257 doentes necesitarían ingresar na Unidade de Coidados Intensivos e 5.45 ventilación asistida, o que representa unhas cifras de 257% da capacidade total das UCI e 165% de todas as existencias de ventiladores mecánicos do Estado.


Summary: O balón ovalado non se porá en xogo na Galiza mentres a Federación Galega non achar unha aseguradora que lle ofrecer un "prezo razoábel". O Universidade de Vigo e o CRAT -equipas de élite galegas, na División de Honor B masculina e División de Honra feminina- fican momentaneamente fóra de xogo.

A cobertura médica por xogadora ou xogador sairía por volta de 600 euros, segundo as fontes consultadas por Sermos, unha cantidade que neste momento está fóra do alcance da Federacion Galega. Sen seguro médico, nen Universidade de Vigo nen CRAT cumprirían os requisitos para competir en División de Honor. Através dun comunicado pendurado no seu Facebook, a FGR di que após "varios meses traballando" non foi capaz de atopar "ningunha aseguradora que queira ofertar unha póliza a un prezo asumíbel". Daí que se vexa obrigada a suspender todas as competicións "até achar unha solución". "Isto implica que @s centos de xogador@s galeg@s de todas as categorías non poderán desfrutar do seu deporte por non ter un seguro de accidentes deportivos". Sen seguro médico, nen Universidade de Vigo nen CRAT cumprirían os requisitos para competir en División de Honor A FGR pede á afeizón do rugby na Galiza que partille esta información: "Comparte e axúdanos a atopar unha Aseguradora que queira colaborar co noso deporte e nos permita seguir fomentando os seus valores á vez que os nosos clubes de elite poidan seguir disputando a División de Honor que tanto traballo e esforzo nos custou conquerir".


Summary: Pablo Iglesias publica un artigo en Público.es en que reflicte sobre o que é a centralidade política.

O secretario xeral de Podemos exterioriza sen complexos a preocupación que na formación emerxente ten suscitado o aparecimento sobre o taboleiro doutro actor ascendente nos estudos de opinión, Ciudadanos. Iglesias admite que, nos últimos meses, en sectores políticos "con simpatías cara Podemos" se ten rexistrado "un certo complexo de inferioridade a respeito do auxe de Ciudadanos", partindo da presunción de que a "centralidade" se logra cunha "imaxe de maior respetabilidade" fronte ás elites económicas. O líder de Podemos admite que en sectores próximos á formación emerxente se ten rexistrado nos últimos tempos "un certo complexo de inferioridade a respeito do auxe de Ciudadanos" Non partilla esa tese o fundador de Podemos. Nun artigo en Público.es, intitulado A Centralidade non é o centro, defende, en troca, a tese de que para gañar as eleccións non é preciso situarse no "centro ideolóxico", na equidistancia entre a esquerda e a dereita. A chave estaría en ocupar a "centralidade" do taboleiro. Como? Pois ocupando o espazo abandonando polo PSOE, a socialdemocracia. Iglesias bate contra Ciudadanos, dos que di que defenden un "programa económico" que apenas "se diferencia do de Rajoy", e ao tempo chama a enarborar a defensa "do Estado do benestar e os dereitos sociais". Ciudadanos, concede Iglesias, móvese ben na dialéctica entre o novo e o vello, mais non ten o que si oferece Podemos: a recuperación das receitas socialdemócratas arrumbadas polo PSOE no momento en que Zapatero asume as políticas de recortes ditadas por Bruxelas. Iglesias insiste na súa idea de patria vinculada aos dereitos sociais Mais non é só política socialdemócrata o que oferta Iglesias, senón tamén o que poderíamos cualificar como a recondución da cuestión nacional no Estado. E nese sentido, o tamén condutor de debates e entrevistas de La Tuerka TV proclama como un logro da súa formación política ter sido capaz de "desprazar do centro do debate o problema catalán fronte á cuestión social", algo que tería disparado "todas as alarmas do catalanismo de dereita e de esquerda". E hai máis: "E mesmo demos un paso máis reivindicando, nada menos que nun país plurinacional como España, a idea de patria vinculada aos dereitos sociais, como agregador político-emocional".


Summary: Nomadaland dá voz a toda esa xente que vive errante sobre rodas e non ten casa, "mais si fogar", como se recalca no filme. Unhas xentes que, na súa maior parte, foron vítimas do capitalismo e do "soño americano".

A cineasta chinesa Chloé Zhao (Pequín, 1982) saltou á fama coa súa segunda longametraxe The Rider, filme aclamado pola crítica e gañador da Quincena de Realizadores do Festival de Cannes. Como naquela, en Nomadland tamén fai unha curiosa mestura de ficción e documental mais, desta volta, a protagonista non se interpreta a si mesma como si o facía o cowboy de The Rider. Nomadland / Chloé Zhao / EUA / 2020 / 107 min. Zhao conta coa oscarizada Frances McDormand (Fargo, Tres anuncios nos arrabaldes) no rol principal de Fern, unha mestra que perde todo despois da crise de 2008. De feito, a pequena vila na que vivía, Empire, desaparece literalmente do mapa por mor do fechamento da mina de xeso que daba traballo aos seus habitantes. Antes de pasar a ser unha vila pantasma, Fern colle o indispensábel, monta na súa furgoneta e pon rumbo a ningures. No camiño coñece a Bob Wells, un gurú que ten un campo de adestramento para xente nómade novata. No campamento coñecerá persoas incríbeis con razóns moi diferentes para vivir na estrada. O filme dá voz a toda esa xente que vive errante sobre rodas e non ten casa, "mais si fogar", como se recalca no filme. Unhas xentes que, na súa maior parte, foron vítimas do capitalismo e do "soño americano". O exemplo vivo das deficiencias dun sistema obsoleto que non funciona. Salvo McDormand e David Strathairn (Boas noites, e boa sorte), que interpreta tamén un nómade, a maioría dos testemuños son verídicos de persoas que se interpretan a si mesmas e viven en autocaravanas. Nomadland despoxa de todo romanticismo o acto de vivir en "completa liberdade", porque, ao final, estas persoas teñen que aceptar traballos precarios para subsistir (atención ao toque que lle dá a Amazon). Aínda que o pretendan, ninguén pode escapar da "tiranía do dólar". Tampouco idealiza nin pretende dar leccións de vida. O filme destila honestidade e unha pretensión por describir unha realidade. Malia todo, non está exenta de beleza. Consegue un equilibrio entre realismo semi-documental e preciosismo nas paisaxes fotografadas por Joshua James Richards, merecedoras de nomeación ao Óscar das seis que opta, incluíndo Mellor Filme, Dirección, Actriz (McDormand), Guión Adaptado e Montaxe. Frances McDormand, como produtora e actriz, opta a dous galardóns e Chloé Zhao, como produtora, directora, guionista e montadora, a catro. Augúrase vai ser unha gala dos Óscar no que as mulleres van ser recoñecidas como merecen dentro dunha industria machista e racista por definición, e neste punto de inflexión, Nomadland pode facer historia.


Summary: A cooperativa de produción e distribución eléctrica Som Energia, con 19 mil socios e socias en todo o Estado -250 en Galicia-, celebra a súa asemblea anual, que aprobará un proxecto de autoprodución eléctrica colectiva. Falamos con Daniel Espiñeira, impulsor do grupo galego.

A cooperativa de xeración e distribución de electricidade Som Energia celebrará o vindeiro 9 de maio a súa asemblea anual, que deseñará o futuro dun proxecto en crecemento que xa conta con máis de 19 mil socios e socias en todo o Estado, sobre todo en Cataluña, onde naceu esta iniciativa. Un dos puntos máis destacados do encontro será a proposta de autoprodución eléctrica colectiva Generation Kwh. A asemblea celebrarase simultaneamente en 15 localidades, e en Galicia -onde a cooperativa ten máis de 250 socios e socias- terá como escenario o local da empresa de software libre Igalia. O proxecto de Som Energia naceu hai anos (ao igual que outras cooperativas semellantes, coma Nosa Enerxía Sociedade Cooperativa Galega, GoiEner, Zencer ou Enerplus) alimentado por varios factores, dende o constante incremento de prezos eléctricos, os abusos dun sistema empresarial oligopólico e con relacións opacas e inxustas co poder político, e tamén o desexo de consumir enerxías limpas e de ter voz e voto sobre a propia produción xestión da enerxía. Unhas e outras iniciativas van crecendo, de vagar, atraendo cada vez máis persoas a estas fórmulas alternativas de xeración e consumo. "A maior parte da xente que se achega a cooperativas coma a nosa procede do mundo ecoloxista ou ten experiencia con entidades da economía social. Non o fan tanto polo continuo incremento de prezos da electricidade coma por outras motivacións" Daniel Espiñeira, un dos impulsores do grupo galego, destaca que cada mes incrementan o seu número de socios e socias en Galicia nunhas 5 ou 10 persoas, nunha tendencia sempre crecente, como tamén sucede en Nosa Enerxía. "Todas suman. Pouco a pouco a xente vai coñecendo que hai alternativas ás grandes e vaise incorporando", destaca. "A maior parte da xente que se achega a cooperativas coma a nosa, procede do mundo ecoloxista, de asociacións de consumidores, ou ten experiencia con entidades da chamada economía social. Non o fan tanto polo continuo incremento de prezos da electricidade, coma por outras motivacións", explica. "Ofrecemos os mellores prezos do mercado? Si, porque aínda que temos menos marxe, non temos ánimo de lucro, e só temos algúns pequenos gastos de sostemento da cooperativa. Con todo, o aforro que ofrecemos non está tanto no prezo, coma en propostas que realizamos en cuestións de eficiencia enerxética, temas nos que ofrecemos asesoramento", engade. Ademais da aprobación das contas anuais da cooperativa, a asemblea deberá debater e votar un proxecto de autoprodución colectiva de electricidade, Generation Kwh, que busca implicar os socios e socias no impulso de proxectos de xeración, para ofrecer unha alternativa colectiva que sirva para superar os obstáculos á autoxeración creados polas modificacións normativas do Goberno central e a retirada de incentivos aos proxectos renovables. Cada persoa pode facer un investimento, entre os 100 e os 2.000 euros, en función do seu consumo eléctrico, que recuperará en forma de enerxía producida por métodos sustentables e non contaminantes (fotovoltaica, eólica, minihidráulica), obtendo unha rebaixa cada mes na súa factura da luz. Calcúlase que, mesmo nas difíciles condicións impostas actualmente ás renovables, poderá recuperar o seu investimento en menos de 25 anos. "Dado que a maior parte dos nosos socios e socias viven en pisos, e non poden instalar unha placa ou un pequeno muíño, decidimos traballar na liña da autoprodución colectiva" "En Galicia non temos aínda proxectos de produción, entre outras cousas porque este tipo de proxectos se viron moi dificultados polos cambios normativos recentes", explica Daniel Espiñeira. "Generation quere seguir creando novas plantas de produción que sexan rendibles. Pero dado que agora mesmo coas fórmulas habituais do mercado é difícil acadar esta rendibilidade, escóllese esta outra fórmula, consistente en producir para os socios e socias", di. Trátase de seguir fomentando a autoprodución e o autoconsumo, outro dos obxectivos da cooperativa. Pero dado que a maior parte dos nosos socios e socias viven en pisos, e non poden instalar unha placa ou un pequeno muíño, decidimos traballar na liña da autoprodución colectiva", subliña. Na asemblea tamén estará presente o conflito xerado polo proxecto de construción dunha liña de alta tensión en Lalín, que ameaza a fraga de Catasós. O grupo galego introducirá unha proposta para levar a cabo unha acción de apoio e solidariedade coa plataforma Salvemos Catasós na súa loita pola defensa da fraga das Casas Vellas. Os 15 grupos locais da cooperativa en toda España tirarán unha foto mostrando os cartaces da plataforma Salvemos Catasós, que lle remitirán posteriormente ao grupo galego, para a súa difusión polas redes sociais. Proxeccións simultáneas de #OligopolyOFF O grupo galego introducirá unha proposta para levar a cabo unha acción de apoio e solidariedade coa plataforma Salvemos Catasós Tres días antes da asemblea, o vindeiro 6 de maio, Som Energia participa na organización dunha proxección colectiva do documental #OligopolyOFF, un filme de 90 minutos realizado pola Plataforma por un Nuevo Modelo Energético e dirixido por Alba del Campo. #OligopolyOFF divide os seus mais de 90 minutos en tres capítulos. Viaxa desde o problema da pobreza enerxética, a través dos distintos conflitos que xera a actual política enerxética no territorio español, ás alternativas cidadás que están a traballar por avanzar na necesaria transición renovable e na democratización da enerxía. A orixe do documental está nunha reportaxe emitida no programa Salvados, de Jordi Évole: "Oligopoly: el juego de la energía", que fixo que moitas persoas comezasen a tomar conciencia do problema do oligopolio enerxético que representa UNESA, onde participan unicamente as cinco grandes empresas eléctricas que dominan o mercado eléctrico. A reportaxe foi continuada polo documental Oligopoly2. El imperio eléctrico contra todxs, que afondaba sobre as eivas estruturais do noso sistema enerxético. E agora por este novo filme. En Galicia poderase ver en 15 cidades e vilas, nos seguinte lugares e horarios: O 6 de maio levarase a cabo unha proxección colectiva en 15 cidades e vilas galegas do documental #OligopolyOFF, realizado pola Plataforma por un Nuevo Modelo Energético A Coruña, na Casa da Fariña (Praza de Azcárraga 6, baixo) ás 19h Allariz, no C.S.A. Cambalhota (Rúa do Castelo 10) ás 19h Betanzos, na Libraría Biblos (Rúa Santiago 4) ás 19h Boiro, no Centro Social de Boiro (Poeta Manuel María s/n) ás 20h Carballo, na Biblioteca Rego da Balsa (Rúa Bos Aires) ás 19h Ferrol, no Ateneo Ferrolán (Rúa Magdalena 202-204) ás 19h Foz, na Casa da cultura de Foz (Rúa de Lugo 1) ás 19h Lalín, no I.E.S. Laxeiro (Avd. Buenos Aires, 71) ás 19h Lugo, en Bico de grao (Ronda das Fontiñas 226) ás 19:30h Rianxo, no Auditorio (Autores da Rianxeira, s/n) ás 19h Ribadeo, no Amodiño Tenda Bar (Rúa Amando Pérez 8) ás 19h Ribeira, no Ateneo Valle-Inclán (Praza de Compostela 11) ás 20h Santiago de Compostela, no local de Compostela Aberta (Praza do Toural) ás 19h Vigo, no Centro Cívico de Teis (Rúa Maceiras s/n) ás 20h Vilar de Santos, na Arca da Noe (Rúa do Forno 13) ás 19h


Summary: O portavoz parlamentario do PSdeG, Gonzalo Caballero, encadrou en "rumores" e "hipóteses" procedentes de "informacións sen un suxeito detrás" as supostas presións para que dea un paso ao lado e abandone o seu cargo á fronte do Grupo Socialista no Cámara galega.

Esta sexta feira, nunha rolda de prensa no propio Pazo do Hórreo, o secretario xeral saínte reivindicou en varias ocasións o seu compromiso co partido e cos valores da "esquerda" e o "galeguismo" para "confrontar coa dereita, o PP e Feixoo". "Vou seguir remando para que o PSdeG siga avanzando pola esquerda en contraposición ás políticas conservadoras de Feixóo e o PP. É a postura que debemos ter todos os socialistas alí onde nos corresponda estar". Di estar pendente dunha chamada de Formoso para abordar a transición Caballero dixo estar pendente dunha chamada do seu sucesor á fronte do partido, Valentín González Formoso, para abordar "a transición" na organización e o grupo parlamentario. Neste sentido, o portavoz na Cámara afirmou ese proceso de transición levará a cabo "de forma paritaria" entre a dirección saínte e a entrante, á vez que defendeu que as supostas presións para que deixe o seu cargo á fronte do grupo na Cámara son até o momento "rumores" e "hipóteses". "Todos son rumores, informacións sen suxeitos. Non debo entrar a contestar rumores, hipóteses e declaracións que non teñen a ningunha persona como referente", aseverou Caballero. O portavoz do PSdeG no Parlamento galego subliñou que a súa intención é atender o "compromiso" co partido e con "os galegos". "Teño unha longa traxectoria no partido. Tiven que pasar por travesías no deserto en momentos moi complexos e teño todo o carácter positivo", engadiu, logo de pór o acento en que sabe "da importancia da resistencia e a resiliencia". "En política as cousas van e veñen" Así as cousas, aludiu a que se debe "á militancia" do PSdeG. Despois de agradecer ao 40% das bases que apoiaron a súa candidatura para revalidar o cargo nas primarias vencidas por Formoso, aseverou que a súa intención é "cumprir" cos "compromisos" e "seguir traballando" para un proxecto socialista "de esquerdas, galeguista, ecoloxista e feminista". "En política as cousas van e veñen. E a traxectoria e o compromiso político é unha referencia que sempre tiven na miña vida", resolveu.


Summary: Un estudo proba que a maior proporción de ADN africano na poboación actual da Península ten a súa orixe en fluxos migratorios prehistóricos a través do Estreito de Xibraltar, que poderían superar os 8.000 anos de antigüidade. A galega Gloria González Fortes dirixiu a investigación, que reinterpreta a historia ibérica

Esta semana a revista científica Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences publicou as conclusións dunha investigación que proba que a maior proporción de ADN africano na poboación actual da Península Ibérica ten a súa orixe en fluxos migratorios moi anteriores ao que se pensaba. O traballo, dirixido pola galega Gloria González Fortes, especialista en xenética de poboacións antigas, amosa que esa hibridación con poboacións procedentes de África (probablemente a través do estreito de Xibraltar) se produciu hai máis de 4.000 anos e seguramente moito antes (pode que mesmo hai 8.000 ou 9.000). "Este fluxo xénico africano chegou directamente á Península Ibérica cruzando o Estreito de Xibraltar, non fixo todo o percorrido dende Oriente Medio, Anatolia e Centro Europa"O estudo A western route of prehistoric human migration from Africa into the Iberian Peninsula parte da observación dunha maior porcentaxe de ADN africano na poboación ibérica actual, en relación con outras poboacións europeas. Ata agora pensábase que isto debíase aos fluxos que se produciron durante o período de dominación islámica entre os séculos VIII e XV, pero esta nova investigación subliña que unha parte da diversidade xenética africana presente na poboación ibérica actual é moi anterior a este período.O traballo abre a porta, polo tanto, a unha nova concepción das relacións entre a Península Ibérica e o continente africano xa na prehistoria. A investigación é resultado dunha colaboración entre as universidades de Ferrara (Italia) e Potsdam (Alemaña), pero tamén participaron investigadores das universidades de Cambridge, Minho (Portugal), A Coruña, Santiago de Compostela e a Fundación de estudios prehistóricos de Lucena. Falamos con Gloria González Fortes.Xa se sabía que a poboación da Península Ibérica tiña unha maior compoñente xenética de orixe africana que o resto de Europa. Esta investiga permítenos coñecer mellor a súa orixe?Na Península Ibérica a porcentaxe de variantes xénicas africanas nas poboacións actuais é máis elevada que no resto de Europa, onde tamén se atopan, pero en menor proporción. A explicación á que ata agora chegaban os xenetistas e os historiadores era que este extra de ADN africano chegara no período islámico, a partir do século VIII. Porén, nos últimos anos estaba a crecer un debate que apuntaba a que este sinal africano podía ser anterior, de tipo prehistórico. A novidade do noso artigo é que puidemos analizar mostras antigas de varios puntos da Península Ibérica, de ao redor de 4.000 anos de antigüidade."Nas migracións pode haber unha parte de procura de novos territorios, de curiosidade, pero cando na historia vemos desprazamentos masivos, normalmente foi debido á necesidade"Ao analizalas, vemos que son tipicamente europeas, parécense moito a mostras doutros lugares do sur do continente. Pero a maiores diso, teñen unha semellanza con mostras africanas que non se atopa nas mostras do resto de Europa. Iso lévanos á conclusión de que ese fluxo xénico chegou directamente á Península Ibérica, non fixo todo o percorrido dende Oriente Medio, Anatolia e Centro Europa. É dicir, seguiu unha ruta alternativa, cruzando o Estreito de Xibraltar. Isto contradí a visión clásica que consideraba que todas as migracións africanas seguiran este camiño a través do Danubio, de leste a oeste.Pódese datar con precisión cando se produciu este fluxo migratorio a través do Estreito de Xibraltar? Non, non a podemos datar con precisión, pero con seguridade deuse en xeracións anteriores a estes individuos que analizamos, de hai 4.000 anos, que xa son híbridos, cunha mestura de ADN europeo e africano. O que dificulta poder concretar máis o momento desta migración é a ausencia de mostras anteriores, do Mesolítico, na zona de Andalucía. A razón é que a maior parte dos xacementos están cubertos polo mar. Si se realizaron análises de ADN antigo no norte da Península, en León e a Elba en Chan do Lindeiro (Lugo), con 7.000 e 9.000 anos de antigüidade. Nestes individuos non se atopou ADN africano. Ao carecer de análises no sur, non podemos saber se esta ausencia se debe a que aínda non chegara a migración africana ou que só chegara ao sur da Península.Hai diferenza, polo tanto, nas mostras que analizastes do norte e do sur da Península?Si, no estudo comparamos mostras desa época do norte e do sur da Península e detectamos que ese sinal africano é máis forte no sur. As montañas e as planicies actuaban como unha barreira natural para as migracións, que se movían sobre todo seguindo os ríos. Estamos falando sempre de migración de grupos pequenos, o que polo tanto facía que tardase moito tempo en chegar a información xenética a toda a Península."Parecía que todas as grandes influencias demográficas e culturais viñeran de Europa, pero tamén existiu unha comunicación importante a través do Estreito"A vosa investigación chega nunha época na que se fala moito de migracións, pero á vista de estudos coma o voso queda claro que estes fluxos de poboación se deron en toda a historia, que axudaron a conformar o ser humano actual...Non sei se o ser humano é migrante por natureza, pero dende logo si que o é por necesidade. Agora que podemos analizar os xenomas de mostras antigas, cambia un pouco a visión que temos sobre como evolucionaron as poboacións. Antes tiñamos unha visión máis estática, agora sabemos que de forma continua hai achegas e fluxos xénicos ao longo da historia que foron engadindo diversidade ás poboacións de seres humanos, que se foron mesturando e mesturando. Agora podemos analizar con precisión o noso xenoma e ver que é un mosaico e analizar de onde veñen as distintas pezas que o conforman.Houbo grandes migracións, por exemplo, na Idade de Bronce, hai uns tres mil anos, cun gran desprazamento dende as estepas rusas cara Centroeuropa e cara ao oeste. Houbera tamén unha migración moi forte no inicio Neolítico, cando chega a agricultura, hai uns 8 mil anos, tamén de leste a oeste, ata chegar ata a Península Ibérica. Todas elas deron diversidade ao noso xenoma. E o que estamos vivindo agora non é algo novo, algo que non sucedera nunca e que nunca máis vai pasar. Vemos que as migracións antigas estiveron moitas veces asociadas a cambios climáticos. Nalgún momento a vida en moitos lugares de África fíxose máis difícil, o que levou á xente a desprazarse, primeiro no interior do continente, e á Península chegou tamén unha parte pequena desa migración. Nas migracións pode haber unha parte de procura de novos territorios, de curiosidade, pero cando na historia vemos desprazamentos masivos, normalmente foi debido á necesidade."Estamos tentando montar un laboratorio de ADN antigo na Coruña, que sería moi importante para non ter que ir fóra a analizar estes materiais"A vosa investigación cambia a forma en que consideramos a nosa historia?Si, pensamos que o artigo ten tamén importancia á hora de reinterpretar a historia da Península Ibérica. Parece que todas as grandes influencias demográficas e culturais viñeran de Europa, dende o centro do continente ou a través do Mediterráneo, pero sempre con orixe no continente. O noso estudo amosa que tamén existiu unha comunicación importante dende a Prehistoria, a través do estreito, que era xa navegable, cando menos dende hai 4.000 anos e seguramente antes.O estudo abre novas liñas de investigación para ti? En que estás traballando agora? A raíz deste traballo, entrei en contacto con arqueólogos do sur de España, buscando poder analizar mostras antigas que permitan datar con exactitude o momento en que se produciu a hibidación. Interésame afondar neses fluxos migratorios e ver que impacto tiveron, ata chegar ás poboacións actuais. Quero estudar as diferenzas que se poden atopar nuns e noutros lugares da Península, que ata agora se estudou como un todo, pero que seguramente recibiron fluxos distintos.Ademais, nos últimos anos colaborei moito co Instituto de Xeoloxía da Universidade da Coruña. E nestes momentos estamos tentando montar un laboratorio de ADN antigo aquí, que sería moi importante, para non ter que ir fóra a analizar estes materiais.


Summary: A porcentaxe de persoas que non seguiu ningunha formación despois de rematar a ESO é nos homes seis puntos superior que nas mulleres, entre as que baixa ata preto do 11%. O dato de abandono escolar non é unha foto fixa, senón que reflicte a tendencia de seis anos

O abandono escolar temperán está en Galicia no seu nivel máis baixo dende que existen datos. O dato máis recente deste indicador, que deriva da Enquisa de Poboación Activa (EPA), indica que xa só o 14,3% da minguante poboación galega de entre 18 e 24 anos non seguiu ningún tipo de formación despois de rematar a Educación Secundaria Obrigatoria (ESO). Porque iso é o que mide esta taxa, empregada en numerosas ocasións como mostra das habilidades do alumnado ou mesmo da Administración educativa en xeral.A porcentaxe de persoas que non seguiu ningunha formación despois de rematar a ESO é nos homes seis puntos superior ás mulleres, entre as que baixa ata preto do 11%O dato de 2018 continúa, aínda que con algo menos de intensidade que en exercicios anteriores, a senda descendente iniciada en 2016, último ano no que o abandono escolar temperán aumentara no país. A porcentaxe de poboación moza que conta coa ESO como máximo nivel de formación aséntase por baixo do 15%, se ben as diferenzas de xénero seguen a ser obvias: o abandono escolar temperán é entre os homes case seis puntos superior que entre as mulleres galegas.O dato de abandono escolar non é unha foto fixa, senón que reflicte a tendencia de seis anosO dato de abandono escolar temperán non é, así e todo, a foto fixa nun ano en concreto, senón a tendencia dun período amplo. Non en van, reflicte os mozos e mozas que remataron a ESO entre os últimos dous e oito anos e non continuaron a estudar Bacharelato, Formación Profesional ou outro tipo de itinerario formativo, fose regrado ou non. Deste xeito, o dato de 2018 é o resultado de avaliar a mocidade que non continuou a estudar tras finalizar a Secundaria entre 2010 e 2016. Ou, o que é o mesmo, do estudantado que cursou estes cursos do ensino obrigatorio en plena crise, período no que a inserción laboral da xente nova se deteriorou aceleradamente.O de 2018 é o primeiro dato de abandono escolar temperán que corresponde integramente ao período do Goberno de Alberto Núñez Feijóo e segue a tendencia descendente dos últimos anosDaquela, non se corresponde coa realidade o diagnóstico que o PP galego vén realizando reiteradamente nos últimos anos, atribuíndo este indicador en exclusiva á xestión do Goberno de Alberto Núñez Feijóo. Así, por exemplo, o pasado novembro o líder das Novas Xeracións do PP en Galicia, Adrián Pardo, ligaba á xestión do seu partido na Xunta o feito de que na última década o abandono escolar descendese nuns dez puntos.No caso de dar por boa a relación entre a baixada do abandono escolar e a cor política do goberno, tal e como apuntan os populares, neste caso o mérito dos últimos descensos sería compartido entre o gabinete de Feijóo e o que encabezaron PSdeG e BNG entre 2005 e 2009. Non en van, cando comezou a actual senda descendente foi en 2012, cando o abandono escolar temperán medía o acontecido entre 2004 e 2010. O primeiro dato que corresponde a anos integramente gobernados por Feijóo é o de 2018 (2010-2016) e segue a tendencia á baixa do período anterior.Estes datos rexístranse nun contexto no que a xa escasa proporción de mocidade cuxo nivel de formación regrada non pasou do ensino primario descendeu aínda máis. Segundo o Instituto Galego de Estatística a finais de 2018 apenas o 5% da poboación de entre 16 ou 29 anos non rematara a Educación Primaria, unha redución de dous puntos no último lustro. Mentres a porcentaxe de mocidade que cuxo nivel formativo acadou a educación superior -FP ou universitaria- aumentou lixeiramente nos últimos anos e xa rolda o 30%. O nivel de formación maioritario entre a mocidade galega segue a ser, así e todo, a ESO, con máis dun 60% segundo os datos máis recentes do IGE.


Summary: Os contaxios diarios repuntan a 122 e a taxa de positividade mantense nun 2%.

Os pacientes con Covid-19 hospitalizados na Galiza reducíronse a 313, o que supón 12 menos que a xornada anterior, cunha maior caída entre os que se atopan en UCI, mentres que os casos activos subiron lixeiramente a 2.685 -tres mái--, despois de mes e medio de tendencia descendente. Segundo os datos actualizados na mañá desta terza feira pola Consellería de Sanidade con rexistros até as 18:00 horas de onte, hai 65 pacientes Covid en UCI --¡nove menos que a xornada anterior-¡- e 248 noutras unidades --¡tres menos-¡-. A única área sanitaria que rexistra un incremento nos ingresados é a de Vigo, que conta con 13 en UCI -un menos- pero con 49 noutras unidades -catro máis-; mentres que a de Lugo mantén seis en críticos e 19 noutras unidades -sen cambios en ambos os casos-. Pola súa banda, os casos activos subiron lixeiramente a 2.685 -tres máis- despois de mes e medio de tendencia descendente -desde o 4 de febreiro-, ao producirse máis contaxios que altas. Os contaxios diarios detectados con calquera tipo de proba incrementáronse a 122 -tras os 112 detectados a xornada anterior-, deles 105 positivos confirmados por PCR nas últimas 24 horas. En canto á taxa de positividade -porcentaxe de infeccións por test PCR realizados- subiu lixeiramente a un 2,4%, após repuntar ao 2,1% esta segunda feira despois de situarse nun 1,5% o domingo. No entanto, a Galiza continúa por baixo do 5% que a Organización Mundial da Saúde (OMS) fixa para dar por controlada a pandemia. As persoas falecidas diagnosticadas con Covid-19 desde o inicio da pandemia en Galicia sitúanse en 2.303 despois de notificar na desta segunda feira as autoridades sanitarias tres novas vítimas mortais.


O recente cambio dos contedores de lixo na Coruña espertou certo debate na cidade: se os contedores son bonitos ou son feos, se son modernos ou obsoletos, se teñen ou non un pedal e se fai falta ou non o contedor amarelo de envases da Xunta e Ecoembes. Xa vos adianto que non: co contedor de inorgánico, A Coruña recicla tres veces máis envases que a media galega: 62 kg por habitante e ano, no canto de 21.Neste debate faltan dúas cuestións clave: En primeiro lugar: que tipos de contedores e sistemas de recollida favorecen ou prexudican a reciclaxe? E en segundo lugar: sería desexable na Coruña eliminar os contenedores da rúa? É posible facelo? Resposta: SiAnte algunhas críticas, a actual concelleira de Medio Ambiente recoñece que os novos contedores non lle gustan a ela tampouco e que, para variar, a escolla é culpa da Marea Atlántica. De quen vai ser, se non.Máis alá de que todas as opinións son lexítimas e os gustos son tan diversos coma as persoas, sorprende, e moito, que neste debate falten dúas cuestións clave:En primeiro lugar: que tipos de contedores e sistemas de recollida favorecen ou prexudican a reciclaxe?E en segundo lugar: sería desexable na Coruña eliminar os contenedores da rúa? É posible facelo? Resposta: Si, en amplas zonas da cidade, se hai unha aposta moi decidida pola educación ambiental e o traballo coa veciñanza. Ese é o noso modelo.Durante o goberno da Marea Atlántica, visitamos moitas cidades e aprendimos das súas experiencias cos residuos. Estivemos en Oviedo, en Pamplona, en diversas localidades de Euskadi, en Barcelona, e chegamos a dúas conclusións: que sacar os contedores da rúa mellora enormemente o espazo público, e que o futuro da reciclaxe pasa por poder relacionar cada bolsa de lixo co seu produtor. Así pódese premiar a quen colabore cunha taxa do lixo máis barata, o denominado "pago por xeración".O goberno actual, preocupado por se os novos contedores son bonitos ou son feos, amosa escaso interese polo medio ambiente, e os datos falan en consecuenciaTodas estas reflexións están detrás da escolla do tipo de contedores, na que se priorizou precisamente o que agora falta no debate: o medio ambiente, o incremento da reciclaxe, co horizonte dunha cidade sen contedores.O goberno actual, preocupado por se os novos contedores son bonitos ou son feos, amosa escaso interese polo medio ambiente, e os datos falan en consecuencia. Este mes soubemos que no último trimestre de 2020 se recolleron 56.000 kg menos de cartón ca no ano anterior, malia o incremento dos paquetes comerciais e as frecuentes imaxes de contedores azuis cheos. Estamos diante dun retroceso evidente, despois de que A Coruña recibira en 2017 e 2018 galardóns pola excelencia da cidade na recuperación de papel e cartón.Outros avances na xestión de residuos durante o pasado mandato déronse na planta de Nostián. Segundo estudos da Universidade da Coruña, a recuperación de materiais na planta de tratamento de residuos medrou un 30% entre 2015 e 2018. Melloraron a separación nos contedores de rúa e a recuperación en planta, pasando do 15% ao 20% do total. Pero queda moito por facer: a UE pídenos recuperar o 50% dos materiais.Outros avances na xestión de residuos durante o pasado mandato déronse na planta de Nostián. Segundo estudos da Universidade da Coruña, a recuperación de materiais na planta de tratamento de residuos medrou un 30% entre 2015 e 2018Froito do mellor funcionamento na planta, medrou tamén a xeración de electricidade a partir do biogás, pasando de 90 a 230 kwh por cada tonelada de materia orgánica, un incremento do 250%.Moitos esforzos se destinaron á prevención de residuos. O lixo na praia tras a noite de San Xoán pasou das 211 toneladas en 2015 a 93 toneladas en 2019, unha redución do 55% gracias ao programa Móllate de educación ambiental.Tamén no pasado mandato, o Concello repartiu por primeira vez composteiros individuais para facer abono nas casas cos restos da cociña. A Coruña podería albergar case 1800 destes composteiros e dar un paso enorme cara o "Residuo Cero", pero desgraciadamente o programa está parado dende o cambio de goberno. Nin sequera se lles aplican as bonificacións do 50% na taxa do lixo que acordamos en 2019, co PSOE xa no goberno local. Non se fixo ningunha campaña de concienciación, nin se rematou a licitación do contrato de recollida de lixo, nin se impulsou a licitación da planta de Nostián. Iso si: Albada vai cobrar máis. Pobre balance desta case primeira metade de mandato.No pasado mandato o Concello repartiu por primeira vez composteiros individuais para facer abono nas casas cos restos da cociña. Desgraciadamente o programa está parado dende o cambio de gobernoDespois de repetir moitas veces o mantra da suciedade e a parálise, os resultados da Concellería de Medio Ambiente do goberno de Inés Rey son ata agora decepcionantes. Nin vemos mellora do espazo público, malia ser a súa promesa electoral estrela, nin apreciamos ningún tipo de compromiso coa protección do medio ambiente.De feito, o retroceso é desalentador. E mentres concelleira e alcaldesa se debaten sobre se os novos contedores son bonitos ou son feos, soan os violíns da orquestra do Titanic.


Summary: A alcaldesa de Barcelona asegura que recibiu varios testemuños de mulleres que denuncian estes feitos.

Porrazos, pelotas de goma, pancadas, patadas, empurróns, tiróns de pelo... A actuación da policía española o 1-O en Catalunya non escatimou medios. Mais agora engádese un máis: agresións sexuais. A alcaldesa de Barcelona, Ada Colau, denuncia que houbo agresións sexuais por parte de axentes da policía española este domingo. A rexedora, en declaracións a RAC1, comentou que unha destas agresións sexuais se producius na Barceloneta, aínda que tamén habería que sumar o caso da moza á que nun colexio do Eixample lle romperon dous dedos e un policía tocáballe os peitos mentres ría. Estas agresións sexuais tamén foron denunciadas por Gorka Knörr, que fora vicepresidente do Parlamento vasco, quen a través de twitter dixo que a policía mallou unha amiga súa mentres berraban: "Non me gustan as túas tetas". Colau asegurou que lle chegaron varios testemuños de mulleres que denuncian agresións sexuais, ao tempo que apuntou que "se fixeron desperfectos enormes que aínda non sei cal era o obxectivo que perseguían". A alcaldesa de Barcelona xa adiantou que o Concello presentará denuncia nos xulgados.