Summary: O ministro de Cultura e Deporte en funcións, José Guirao, menosprezou as críticas dos gobernos autonómicos ao Estado por mor do financiamento e cualificounas de "campañita poítica".

Antes de entrar nunha reunión co presidente do goberno do Estado en funcións, Pedro Sánchez, o ministro José Guirao declarou que as críticas dos gobernos autonómicos ao central por mor do financiamento eran froito dunha "campañita política". Guirao remontouse á etapa do goberno do PP en 2016, cando estaba ao mando do Estado un Mariano Raxoi en funcións. Daquela, asegurou Guirao, o goberno conservador usou ese mesmo argumento, o da falta de financiamento como consecuencia de non ter un executivo en plenas funcións, para presionar o PSOE para que se abstivese e permitise a investidura de Raxoi. O ministro de Cultura e Deporte en funcións afirmou que co PP "sempre ocorre" o mesmo, e sinalou que "cando está no goberno reclama lealdade á oposición, mais cando abandona o poder xa non fala de lealdade". A semana pasada, a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, esixía a Alberto Núñez Feixoo que "tomase nota" de Catalunya e que apresentase un recurso xudicial contra o Estado co obxectivo de que o goberno central pagase os 700 millóns de euros que debe a Galiza. Pontón suma ademais a esta reclamación, o pago de 2.000 millóns en compensación pola falta de investimentos durante os últimos anos e 200 millóns para a dependencia.


Summary: Dúas corresponden a fondos de investimento e as outras catro a grupos industriais.

As empresas interesadas en comprar Alcoa teñen predilección pola factoría de Asturies. Esta fábrica está presente nas seis ofertas de compra non vinculantes que recibiu a multinacional. A da Coruña só interesa a tres deses seis investidores. Non se deu a coñecer que ofertas están interesadas en cada planta mais si quen está detrás das mesmas: son dous fondos (Liberty House e Quantum) e catro grupos industriais (entre eles Aludium e Glencore). Algúns investidores son partidarios de adquirir as factorías completas. Outras optan por ficar só co forno de reciclado, o que se presenta como unha alternativa máis viábel pois permite producir aluminio de forma máis barata que empregando a electrolise. Porén, os que opten por esta vía deberán procurar unha actividade industrial complementaria que lles permita asumir a totalidade de traballadores e traballadoras (370 na factoría coruñesa e 317 na asturiana). O mantemento do cadro de persoal e a elaboración dun plan industrial viábel e de futuro son dous requisitos que figuran no acordo de ERE asinado o pasado mes de xaneiro. Por outra banda, o Estado español informou que ambas as dúas factorías ficaban excluídas das poxas de electricidade, algo ao que, afirma o goberno central, lle obriga a propia regulación da poxa.


Summary: A empresa galega ten o obxectivo de manter as liñas de investigación noutros virus cos que convive a actualidade pero a súa prioridade é atopar un fármaco para tratar o coronavirus. Os primeiros resultados do estudo actual estarán no mes de outubro.

PharmaMar anunciou hoxe a creación dunha nova unidade de viroloxía co fin de investigar, desenvolver e achegar medicamentos en enfermidades víricas para as que aínda non hai tratamentos eficaces. No entanto, a empresa galega ten como principal obxectivo atopar un tratamento efectivo para a Covid-19. Así o explicou á Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV), pois atópase en plena fase de desenvolvemento clínico coa súa molécula plitidepsina como fármaco para pór coto ao coronavirus. Actualmente hai en marcha un ensaio clínico para avaliar "a seguridade e eficacia de plitidepsina en tres niveles de dose". Desde Pharma Mar estiman que os resultados estarán dispoñíbeis no mes de outubro. Polo momento, a "plitidepsina demostrou en diferentes estudos preclínicos a súa eficacia contra o SARS-CoV-2 e outros tipos de coronavirus". A molécula coa que traballa a multinacional do país foi investigada en ensaios in vitro en varios centros de investigación de referencia a nivel mundial como o Centro Nacional de Biotecnoloxía do CSIC, o Instituto de Patógenos Emerxentes do hospital Mount Sinai de Nova York, o hospital Germans Trias i Pujol Barcelona e o Institut Pasteur de Corea4. "Estes estudos preclínicos demostran que plitidepsina in vitro elimina a carga viral da Covid-19 a concentracións nanomolares. Unha molécula con potencia nanomolar, como é o caso de plitidepsina, obtén a mesma eficacia que unha molécula con potencia micromolar, pero cunha dose máis de mil veces inferior a esta última", explica. O presidente de Pharma Mar, José María Fernández, incidiu en que "o mundo está a vivir diferentes tipos pandemias de virus en diferentes zonas" e "cada vez son máis importantes e están a ter un gran impacto social e económico". "Convivimos con virus en especies animais que son susceptibles de dar o salto de especie e acabar afectando ao ser humano. Por este motivo, necesitamos estar preparados para combater os virus que actualmente están a afectar e impactando gravemente á sociedade e aos virus que poderían vir nun futuro próximo. Isto, que é o que pasou co SARS-CoV-2, podería volver pasar", subliña. Belén Sopesén, á fronte Esta unidade de viroloxía estará liderada por Belén Sopesén, doutora en farmacia pola Universidade Complutense de Madrid cun programa de desenvolvemento directivo no IESE. Vinculada a investigación e desenvolvemento farmacéutico desde 1997, incorporouse ao grupo Pharma Mar en 2005 e desde 2020 é directora de asuntos corporativos do grupo. Foi directora de investigación de mercados con anterioridade e ocupou ademais cargos directivos en dúas empresas do grupo como directora xeral e conselleira en representación de Pharma Mar de Xylazel e como directora xeral de Noscira S.A., outra compañía biotecnológica do grupo dedicada á I+D de tratamentos innovadores para enfermidades neurodexenerativas.


A pandemia do coronavirus está a causar auténticos estragos na existencia material de gran parte da poboación non rica. Quizais aínda non somos do todo conscientes das consecuencias da combinación dunha crise económica que se estaba xestando, a irrupción do coronavirus e a semiparalización económica imposta a continuación non se sabe aínda por canto tempo: centos de miles de novos parados se non millóns na UE, incremento exponencial da pobreza, rebaixas de salarios e poder adquisitivo... Moitos países decretaron medidas extraordinarias.Nunha situación realmente excepcional como a de agora é cando ten todo o sentido do mundo o moi coñecido e ao mesmo tempo moi pouco asumido polos gobernos obxectivo de "salvar as persoas"Por suposto que as persoas moi ricas perderán, están a perder xa, moito diñeiro pola caída en picado das bolsas. Por suposto que tamén terán perdas pola caída do valor de moitas das súas accións e do peche de fábricas. Por suposto. Pero os milleiros de persoas que se quedaron e quedarán sen traballo remunerado, sexa de forma provisional ou definitiva, non só terán "perdas", sufrirán tamén unha degradación moi grande das súas condicións materiais de existencia. Moitas patronais do mundo non deixaron de aproveitar a ocasión para reivindicar que os impostos sexan recortados e que se facilite o despedimento e a rebaixa de salarios. Non é estraño que se compare a súa actitude cos voitres que planean sobre os animais feridos esperando que caian para que sirvan de alimento.Na crise desatada en 2008 na UE impuxéronse políticas austericidas que golpearon estados enteiros, como Grecia, e toda a poboación non rica. Agora, co inicio da pandemia, parece que non queren aplicar as mesmas medidas de austeridade que produciron uns resultados tan nefastos. Pero entre os activistas dos movementos sociais e entre algúns economistas destaca unha medida pola contundencia coa que se está estendendo estes días: a proposta dunha renda básica, unha asignación monetaria incondicional a toda a poboación.Nunha situación realmente excepcional como a de agora é cando ten todo o sentido do mundo o moi coñecido e ao mesmo tempo moi pouco asumido polos gobernos obxectivo de "salvar as persoas". E aquí entra con toda razón a proposta da renda básica. Non se trata dunha caridade, nin dunha "axuda", nin dunha solución "second best", nin dun sustitutivo á espera dunha situación mellor. Trátase dun dereito humano, trátase dun dereito da vella tradición da liberdade republicana á que todos os demais están subordinados: o dereito á existencia. Non como "submisos suplicantes" dun subsidio condicionado, senón como cidadáns que temos dereito á existencia social.E coas medidas que se puxeron e poñeranse en funcionamento con motivo da pandemia, esta dependencia do "submiso suplicando" vólvese máis cruel para cada vez moitas máis persoas. A renda básica dunha cantidade polo menos igual ao limiar da pobreza en cada país, garantiría a existencia material de toda a poboación, non como unha "axuda", non como unha caridade, senón como un dereito humano á existencia social. E coa situación creada pola pandemia, a súa necesidade é máis urxente aínda.Os gobernos e algúns economistas que seguen repetindo as receitas tradicionais coma se estivésemos nunha situación habitual, pregúntanse polo "custo" dunha medida asíOs gobernos e algúns economistas que seguen repetindo as receitas tradicionais coma se estivésemos nunha situación habitual, pregúntanse polo "custo" dunha medida así. Non se trata agora de mostralo, xa hai estudos detallados de como se podería financiar unha renda básica, senón de defender que o "custo" da existencia material de toda a poboación é prioritario a todo o demais. Así que podería establecer que toda a cidadanía tivese a existencia material garantida ata que durase a situación de emerxencia: unha renda básica de 1.000 euros mensuais para toda a poboación ata final de ano, por exemplo. Ata final de ano! Non é pedir grandes cousas. Isto é menos diñeiro que os que serviron para rescatar á banca española. Por suposto que a renda básica, que algúns xa rebautizaron como "renda de corentena", debería ir acompañada de máis medidas. Aquí só queremos apuntar a necesidade urxente dunha renda básica. Para os que lles preocupa que a reciban tamén os máis ricos, na declaración anual do IRPF todas aquelas persoas que tivesen uns ingresos superiores a 25.000 euros brutos (ou 35.000 ou 40.000, non se trata de fixar agora a cifra senón considerar a viabilidade da medida), volveríaselles a descontar. Cal é o problema? Non estamos nunha situación de emerxencia?E, por certo, cal é o "custo" social de non implantar a renda básica?


Summary: Será finalmente este sábado, segundo avanza Ara, cando o presidente da Generalitat de Catalunya, Artur Mas, asine o decreto de convocatoria da consulta autodeterminista.

Coa Lei de Consultas xa aprobada polo Parlament, o presidente da Generalitat continúa a súa folla de rota e así este sábado, segundo avanza o diario Ara, asinará o decreto de convocatoria. A resposta do Goberno español será inmediata e o decreto -ben como a propia Lei de Consultas que o ampara- será recorrido perante o Tribunal Constitucional. Neste senso, Mariano Rajoy podería convocar o Consello de Ministr@s o día seguinte, domingo 28 de setembro, e presentar recurso de inconstitucionalidade na segunda feira. Neste senso, o ex-ministro de Xustiza, Alberto Ruíz-Gallardón, xa avanzou en comparecencia de imprensa que a súa equipa deixaba redactados os devanditos recursos antes da súa demisión. Tanto para a Lei de consultas como o propio decreto de convocatoria do referendo. Informa Ara, que se basea en fontes moi próximas a Mas, que a vindeira semana o Pleno do Parlament designará a comisión de control eleitoral, formada por 7 membros (4 xuristas e 3 politólogos).


Hai seis anos estaba convencido de que o que estaba a suceder nas rúas, sería estudado nas facultades de medio mundo. Sería o comezo de algo grande. Hoxe, pouco máis dun lustro despois, estou orgulloso de poder levar o 15M gravado coma sinal identitario da miña xeración. Hai corenta anos, a xeración dos meus pais comezou a descubrir que, a pesar de todo, podería haber algo de area baixo os adoquíns. Que a Memoria, durante catro décadas extirpada, agromaba de novo nas rúas como degoiro dunha realidade que se perdía entre historias de mártires e rosas. Eran anos de loita… De loita e soños. Despois de tanta escuridade, a esperanza volvía. Trala Transición, o statu quo foi aceptado por moitos e, durante anos, a historia reescribiuse sobre follas demasiado limpas no anverso, pero cas marcas dun pasado que non deixaba de doer, gravadas a lume no reverso. Ríos de tinta foron vertidos sobre a nosa historia recente, narrando a decadencia dun modelo que coxeaba por demasiados pés: GAL, ETA, Corrupción, Prestige, Guerra de Iraq e, finalmente, o crack do 2008. A pesar dos grandes avances sociais, as prazas, longo tempo aletargadas, comezaban a se axitar en soños inquedos… Ata ese novo maio. Para os fillos da xeración que labrou o 78, verbas como Memoria, Dignidade, Loita, Sacrificio… parecían lonxanas. Contos de meigas. Pero, no momento que se nos apertou, que se nos probou, demostramos de onde vimos e cara onde queremos ir. Formámonos, loitamos polo noso futuro e, xunto aos nosos compañeiros e compañeiras na viaxe da Memoria, tomamos as Prazas en 2011. A diferenza de maio do 68, o epicentro da indignación foi o corazón mesmo deste Estado que críamos escravo da deshumanización, a falta de conciencia de clase e de empatía. A rabia estourou nas nosas gorxas e dixémoslle ao mundo que si, que "Sí se puede". E o mundo, respondeu. Hoxe, seis anos despois daquela noite de 15 de maio de 2011 na que se nos prometeu que sairía o Sol, síntome orgulloso de levar no corazón a cicatriz dun instante que marcará a tódolos irmáns, fillos e netos da Memoria e a Dignidade. Unha marca orgullosa que suxire a promesa dun futuro con area baixo os adoquíns. Unha mañana próxima na cal, sen dúbida algunha "sairá o Sol". "Esta noche, va a salir el Sol" Movimiento 15M


Summary: O alcalde, Gonzalo Pérez Jácome, que continúa cun Goberno local de mínimos non opina de se as medidas son as axeitadas ou non pero insta á veciñanza a cumprilas. Outros grupos con representación no Consistorio amosan a súa preocupación polo sector da hostalaría.

En medio das disputas políticas nas que está sumido o Concello de Ourense, o alcalde, Gonzalo Pérez Jácome, tivo tempo esta cuarta feira para pedir á cidadanía que faga "caso ao comité" clínico que recomendou o feche da mobilidade fóra do termo municipal (ao igual que ocorre en Barbadás). O rexedor destacou que "o máis importante neste momento" é ser quen de reducir o número de contaxios, que na área sanitaria de Ourense levan días subindo sen control. Jácome non quixo opinar sobre se as medidas son as axeitadas ou non pero si pediu que se cumpran. As restricións entrarán en vigor na medianoite do xoves. A partir dese momento só se poderá saír de Ourense -e o mesmo sucede con Barbadás- por razóns xustificadas vinculadas á educación, a sanidade ou o traballo. Pola súa banda, o voceiro do grupo municipal socialista, Rafael Villarino, recoñeceu que non vai pór en dúbida a recomendación do grupo de persoas expertas, pero si critica a "falta de transparencia" da Xunta. Unha mirada ao sector hostaleiro O socialista entende que se debe aclarar o motivo polo que é necesario recorrer a esta prohibición na cidade se "non se cumpren os requisitos obxectivos nin por número de casos, nin por urxencias, nin polas PCR". Neste sentido avisa, por exemplo, de que a hostalaría está "moi enfadada" coa acumulación de limitacións. Neste mesmo discurso está o portavoz de Ciudadanos, José Araujo, (que foi gañando visibilidade estas semanas por ser mediador para saír da crise de goberno). Malia que está a favor das medidas, lamenta que "nuns sectores vale todo e noutros case nada". Os danos aos locais hostaleiros semellan irreparábeis para as próximas xornadas. Se xa estaban limitados os grupos a persoas convivintes, agora non poderán servir no interior e terán operativas só parte das terrazas. O exemplo da Mariña O Partido Popular, que até hai unhas semanas formaba goberno con Democracia Ourensá, remarcou hoxe que as restricións son "as necesarias", xa que así o decretou un comité de expertos "de renome internacional", polo que non se trata dunha decisión política, senón dunha decisión sanitaria. Os populares incidiron en que as medidas xa foron "efectivas" na Mariña, polo que xa estarían fóra de dúbidas. Na xornada de hoxe tamén se constituíu o Centro de Coordinación das actuacións das Forzas e Corpos de Seguridade do Estado e dos corpos da Policía Local (Cecor).


Tamén podería dicir que a ultradereita mola pero xa me parece sinistro de máis utilizar unha palabra calé, a lingua xitana, para referirme a este tema. Mellor usar o inglés, que é a lingua imperial por antonomasia. Entre moita xente, a percepción do fascismo e o nazismo está influída pola recreación de películas e libros: imaxinan un mundo gris, cheo de soldados e campos de concentración, psicópatas que matan porque si... E todo isto tróuxoo o fascismo, abofé, pero para gran parte dos que viviron naquel tempo, especialmente en Galicia, que é o que coñezo, o recordo é outro: "Antes podías andar de noite pola rúa que ninguén te molestaba". "Antes había un respecto, os alumnos non insultaban os profesores; o que tiña un comercio e roubaba na pesa ía preso na hora". "O ladrón non tiña a cara de pau de agora, que entra por unha porta do xulgado e sae libre pola outra, porque o collía a Garda Civil e dáballe unha boa tunda antes sequera de levalo ao cuartel". A ideoloxía fascista mantense no substrato galego como unha posibilidade de orde, de protección da maioría traballadora, decente, emprendedora, fronte ás minorías preguiceiras, desordenadas, sucias ou equivocadas. Sei que estas ideas son de vellos pero a ultradereita conseguiu reformular moitas delas, actualizalas, matizalas sen rabuñar sequera o cerne da maioría delas para que hoxe en día parezan aceptables. Sempre se definiu o totalitarismo como o sistema no que o poder se exerce sen contar coas leis. Non é certo. Tanto a Alemaña nazi coma a España de Franco tiñan leis e xuíces; moitas desas leis contaron co apoio de moitos colectivos e outras, caso da norma de matar persoas deficientes ou con enfermidades "sociais" (caso do alcolismo) no Reich, foron combatidas publicamente. As presións do cardeal católico Clemens von Galen, entre outros, obrigaron a Adolf Hitler a deter o programa de eutanasia T4 no 1941. A maioría totalitaria A democracia real non é a que lle dá todo o poder á maioría do pobo senón a que limita, xustamente, os poderes da maioría a respecto das minorías Pensabamos que a democracia nos podería librar de leis terroríficas coma esa pero o sistema político non o pode conseguir por si só. A democracia real non é a que lle dá todo o poder á maioría do pobo senón a que limita, xustamente, os poderes da maioría a respecto das minorías. O vello conto do grupo de doce persoas que se pon de acordo para matar o décimo terceiro é ben ilustrativo. Acaso non é unha decisión democrática? Non se tomou por maioría? No mundo de hoxe en día, o concepto de maioría manipúlase a diario como coartada para a redución de dereitos e liberdades. A canle para crear opinión (ideoloxía) en cambio non se basea nunha construción colectiva maioritaria senón nun férreo control da minoría que controla a economía. Ollemos a quen pertencen os principais medios de comunicación do Estado español. Podemos facer o mesmo co resto dos países do noso contorno. Analicemos a axenda informativa dos medios públicos galegos. É ben doado comprobar que a axenda é moi homoxénea, xa non só nas noticias que se destacan senón tamén nas opinións que se dan acerca do que pasa a diario. A disidencia queda para as marxes do sistema de comunicación; no centro a discrepancia dáse no superficial. Como ben explica o economista estadounidense Richard Wolff, no centro do sistema protéxese un "consenso" sobre o noso modo de vida (é dicir, o sistema de relacións económicas) que en realidade é imposición das elites dominantes. En nome dese consenso fannos crer que é razoable que nos rexistren de arriba a abaixo nos aeroportos, que teñamos que andar polas frías baldosas descalzos, cos zapatos dados de si na man. Vemos isto tan lóxico coma que o Pentágono teledirixa un drone que poida matar a calquera en calquera parte desa parte do mundo que quedou ao sur dos muros da civilización. Debo ter moi mala memoria porque non recordo ver ningún telexornal español abrir coa nova de que un avión non tripulado (anxo da morte) aniquilara unha familia que se reunira para celebrar calquera boa nova en Paquistán ou no Iemen. E cando hai que renovar o consenso, faise sempre en favor dese statu quo. Non lle entrou pudor ao primeiro ministro israelí Beniamin Netaniahu manifestarse a favor da liberdade de expresión nas mesmas rúas nas que meses atrás se manifestaran miles de franceses en contra da matanza do seu goberno en Gaza. Ben ao contrario, os árabes, que nada tiveron a ver nos ataques contra a redacción de Charlie Hebdo e o supermercado parisino, víronse "obrigados" a amosaren explicitamente o seu rexeitamento á barbarie. Non quedaramos en que a democracia é un sistema onde os dereitos e as obrigas, tamén perante a lei, son individuais? Que culpa teñen os alxerianos de Francia do que fagan dous deles? En realidade, o racismo convive co actual sistema democrático. Moitos pensan que foi Adolf Hitler o primeiro que impuxo leis raciais. Non. Ao igual que fixo ao aprobar a lei de euxenesia, que obrigaba os diminuídos psíquicos e demais marxinados á esterilización, o seu réxime inspirouse –incluso copiou– leis do país que presume de ser o máis democrático do mundo, os Estados Unidos. Cando eu estudaba no colexio, a Sudáfrica do apartheid aparecía no libro como un Estado democrático; tamén Israel. Prohibido ser pobre Na actualización do ideario da ultradereita, tan cool, o racismo segue a ser o motor da ofensiva para conseguir ou manter o poder en dúas direccións complementarias: a maioría que ten o poder é agresiva fronte ás minorías, especialmente se estas esixen respecto, e, en segundo lugar, o clasismo que culpabiliza o pobre de selo. Sería fantástico un mundo no que poder rirmos de todo, no que poder publicar caricaturas de Mahoma ou do rei Felipe VI de Borbón fodendo na raíña Letizia coma se fose unha cadela. Pero na realidade, a liberdade de expresión é unha forma máis da loita de clases. Cando un xornal de dereitas dinamarqués fixo burla de Mahoma non tiña unha inocente intención de cachondeo; canalizaba o crecente antiislamismo, antiarabismo que daquela abrollaba na Europa rica. O periódico que "tivo a valentía" do retrato burlesco, o Jyllands-Posten, é "un diario conservador dirixido á sensibilidade relixiosa dos seus principais lectores: granxeiros luteranos e clase media de provincia", segundo definición da socióloga Jytte Klausen. Esa porción da poboación que se considera "maioría" por fin puido rir a gusto da minoría pola que se consideraba ameazada. O xornalista e creador de cómics Joe Sacco explicouno moi ben nas últimas datas: a sátira como impulsora da liberdade non é a que se constrúe debuxando negros chuchando bananas no alto dunha árbore nin esaxerando o narigón do xudeu que conta moedas con ollos de gaio. En España, cando El Jueves satirizou a relación sexual dos daquela príncipes de Asturias cun machista debuxo, a resposta institucional foi inmediata: un xuíz ordenou o secuestro da publicación En España, cando El Jueves satirizou a relación sexual dos daquela príncipes de Asturias cun machista debuxo, a resposta institucional foi inmediata: un xuíz ordenou o secuestro da publicación por considerar que a portada era unha inxuria á Xefatura do Estado. A mensaxe era clara: se o pobre quere rir do rico, que o faga dentro dunha orde. Sempre me preguntei por que na maioría dos casos xudiciais onde hai acusación popular andan detrás organizacións da ultradereita caso de Manos Limpias ou Dignidad y Justicia. Pensei primeiro que os demócratas andamos faltos de diñeiro para avogados mais quizais a resposta hai que buscala nun corpus legal que protexe especialmente os intereses das clases máis altas e da ideoloxía máis reaccionaria. A guerrilla de clases Mais cando falamos de loita de clases, non podemos imaxinar dúas frontes: os ricos perante os pobres nunha infinda trincheira que circunda o planeta. Non. A estratexia é máis propia das guerrillas. Desde sempre, os ricos empregan os propios pobres para combater os máis pobres. O historiador Howard Zinn estudou como nos Estados Unidos se empregaron emigrantes coreanos como cultura dique para que os brancos non tivesen que lidar cos negros. Os indios fixeron o propio no modelo colonial británico, como narran algúns libros do escritor V. S. Naipaul. Non sei até que punto representaron tal papel os galegos de Avión en México. Hoxe en día podemos observar como o antiislamismo medra en Alemaña. Acaso non terá a ver con iso que o país "máis rico de Europa" está a vivir un empobrecemento xeral? Hoxe en día podemos observar como o antiislamismo medra en Alemaña. Acaso non terá a ver con iso que o país "máis rico de Europa" está a vivir un empobrecemento xeral? Non será o odio ao musulmán a válvula de escape para unha sociedade amedoñada durante anos para que aceptase menores salarios, menores dereitos a cambio de esquivar o desemprego? Desde a reforma laboral do socialdemócrata Gerhard Schröder, o número de alemáns con traballo non deixa de aumentar. No 2013 bateuse a marca histórica, con 42,1 millóns de ocupados. Mais curiosamente, o número de horas traballadas está hoxe a niveis do 1991. Ao redor do 20% deses traballadores ten contratos a tempo parcial; a pobreza media aumentou o 1% nos últimos cinco anos pero se nos fixamos nas faixas de idade de menos de 25 e de máis de 55, a pobreza medrou un 3%, o que supón que un de cada seis alemáns pasa mal. É dicir, non chega con traballar para vivir. Ao mesmo tempo, os ingresos dos máis ricos do país aumentan, ao igual que os beneficios empresariais. A esperanza de vida entre os alemáns de clase alta e os de clase baixa difire en once anos. É obvio que o país está inquedo. Mais outravolta o "consenso" do sistema fai máis aceptable o argumento de que non hai traballo porque hai demasiados inmigrantes que porque hai unha repartición desigual da riqueza. E iso que a comunidade islámica máis numerosa, a dos turcos, vive no país desde hai cincuenta anos, polo menos. A Fronte Nacional en Francia é a forza máis votada entre as clases baixas, a que menos ferramentas críticas ten para esquivar o discurso primario da ultradereita que sinala os estranxeiros (a minoría) como responsable dos fracasos das súas propias vidas. O discurso é tan tentador que até se lle desliza, veadamente, de cando en vez, ao primeiro ministro francés, o socialdemócrata Manuel Valls. Raza non, relixión O único racismo que é globalmente perseguido é o antisemitismo. Está moi ben que se persiga. Oxalá pasase o mesmo co que mantén os negros nos guetos de Baltimore ou São Paulo O único racismo que é globalmente perseguido é o antisemitismo. Está moi ben que se persiga. Oxalá pasase o mesmo co que mantén os negros nos guetos de Baltimore ou São Paulo; o que pecha os palestinos en illas rodeadas de checkpoints; o que aceptan xa case sen protestar os xitanos. O asasinato de ao redor de seis millóns de crentes xudeus durante a II Guerra Mundial en campos de concentración é un resorte cun duplo rostro: funciona como culpa íntima para as sociedades capitalistas, que poden admitir o xenocidio sempre e cando non sexa sistemático, como ocorreu en Auschwitz e outros lugares, e tamén como seguro de vitimismo por parte do Estado de Israel, que se envolve nunha traxedia que a maioría dos seus habitantes non viviron, como ten explicado en repetidas ocasións o xornalista Miguel Anxo Murado. "É difícil que exista no mundo nación ningunha na que o instinto da propia conservación se ache tan desenvolvido como no do "pobo escollido". A mellor proba disto constitúea o feito de que esta raza continúa a existir. Que pobo experimentou no transcurso dos últimos dous mil anos tan contados cambios como os que exhibe a raza xudía? Que outra raza debeu soportar transformacións máis revolucionarias ca as que soportou esta e logrou, non obstante, sobrevivir intacta ás máis terribles catástrofes? Que ben expresan estes feitos a súa resolta vontade de subsistir e de conservar o tipo!" Quen escribiu este texto? Quizais alguén da Asociación Galega de Amizade con Israel? Algún pai do sionismo? Non. A cita é d'A miña loita, de Adolf Hitler. Considerar os xudeus unha raza e non unha crenza relixiosa foi unha perversión da ultradereita para así mellor poder "desprenderse" desa parte que sobraba na súa sociedade ideal. Ese imaxinario, desafortunadamente, foi recollido por Israel, que en efecto pensa que pode vivir en Palestina coma hai dous mil anos. E desgraciadamente estalle a pasar o mesmo ao islamismo. A crenza muslime é un trazo relixioso, non nacional. Mais acotío vemos que conceptos como árabe, africano, asiático ou magrebí se confunden na relixión común. O policía francés asasinado logo do asalto á sede de Charlie Hebdo, Ahmed Merabet, foi definido como musulmán desde o primeiro minuto. Non sei nin me interesa se era ou non crente. Alguén explicou cal era a relixión dos debuxantes asasinados? O outro día Jairo Dorado, tradutor e bo coñecedor do Mediterráneo Oriental, explicábame que o gran debate en Palestina era xustamente a diverxencia entre as visións laica, que busca a unidade cultural e política dos árabes; e a islamita, que procura unha rede identitaria baseada unicamente na relixión. Algo así, víñame dicir, como un sionismo musulmán. Vivimos na parte do mundo segura, a do norte do muro. Loitemos por ampliarlle os marcos, non por reducilos A ultradereita non volverá ao poder con fanfarrias, bandeiras, botas militares e películas ao estilo de Leni Riefenstahl. Ese folklore ensáiao Amencer Dourado en Grecia, unha caricatura brutal nun país esnaquizado. Na Europa que arrastra a peor crise económica desde o crack do 1929 (punto de inflexión para a toma do poder do nazismo), o fascismo vaise inoculando silencioso, primeiro nos comentarios "inocentes" sobre os xitanos, os romaneses ou os negros e mouros de Melilla; máis tarde en leis que limitan dereitos e por último a través da rendición da sociedade diante da policía, na ofrenda da liberdade a cambio de sentirnos protexidos. O medo é un motor histórico tan potente coma a esperanza da felicidade. O poder sabe administrar moi ben a doutrina do shock da que fala a xornalista Naomi Klein. Non é casualidade ningunha que se organizase un cumio de ministros de Seguridade poucas horas despois dos atentados de París. As medidas que se levaron e aprobaron naquela mesa de poder levan moito tempo escritas, esperando no caixón a hora precisa na que poñelas en práctica. A promesa de seguridade completa é unha utopía. Vivimos na parte do mundo segura, a do norte do muro. Loitemos por ampliarlle os marcos, non por reducilos porque por moito que pensemos que nós formamos parte da maioría que decide, cando menos nos deamos de conta, outra maioría decidirá que facer contra nós.


Summary: O Festival Internacional de Cinema de Xixón anunciaba a pasada terza feira, día 2 de outubro, que De Barrio, o novo filme de Xurxo Chirro, se atopa entre as obras escollidas da sección Llendes. O cineasta relata a Sermos Galiza a vinculación do filme co desenvolvemento e o espírito do proxecto Socheo, unha viaxe de ida e volta do cinema á participación cidadá que pon de relevo a importancia dos arquivos.

O último filme de Xurxo Chirro, De Barrio, foi seleccionado na 57ª Edición do Festival Internacional de Cinema de Xixón, dentro da sección Llendes. Este documental de autor nace ao abeiro do proxecto Socheo, do que o cineasta é director, unha iniciativa que procura contrarrestar o impacto do esquecemento que produce o paso do tempo na vila da Guarda e na bisbarra do Baixo Miño. Curiosamente, a iniciativa naceu vinculada a unha proxección do seu filme Vikingland, tras a que varias veciñas lle comentaron a existencia de videobitácoras e fitas semellantes ás que el empregaba na peza, abandonadas na casa. Socheo A palabra Socheo denomina un momento indeterminado antes de que chegue a preamar. Atendendo a esta acepción, serve para definir, por extensión, ese espazo e tempo indeterminados que habitan as imaxes domésticas que o proxecto pretende rescatar. Un audiovisual en principio desbotado ao que cómpre darlle valor, especialmente aquelas pezas que teñen relación co territorio e a comunidade. O proceso de compilación bebe dun diálogo directo coa veciñanza. Chirro conta que os principios foron duros, mais axiña se puxo en marcha e chegou mesmo a "recibir na caixa do correo pelis para dixitalizar". A natureza non institucional deste arquivo leva a evitar a burocracia. "Non intentamos especular cos arquivos, están aos servizo da comunidade", asegura. De feito, é a propia xente a que se pon en contacto, proporciona os fondos, axuda na catalogación, comenta e divulga. "Non intentamos especular cos arquivos, están aos servizo da comunidade", asegura Chirro A este labor de recuperación, que é a actividade que consome máis tempo, súmanse outras dúas dimensións: a formativa e a de produción. A primeira desenvólvese en colaboración co IES A Sangriña da Guarda e recibiu en 2014 o premio a Alfabetización Audiovisual outorgado polo Ministerio de Cultura. A segunda implica novas gravacións de recollidas orais e descricións xeográficas, materiais que se confrontan cos vellos. Socheo deu orixe, nunha volta do búmerang de sinerxías creativas, ao filme máis recente de Chirro. O documental de autor De Barrio xorde da necesidade de lle dar saída a un material que non atopaba o seu espazo no proxecto: as gravacións sonoras dunha veciña do barrio da Cruzada en 1999. En 2007, Chirro intentou filmala, pero xa non podía falar, o que o levou a tratar de facer dialogar a súa voz antiga con outras imaxes da zona. Con todo, Chirro non conseguiu a solución que procuraba até 2019, cunha nova manipulación. Entón as pezas encaixaron no xogo a tres tempos de De Barrio. Novos arquivos Como comentaba o propio Chirro no A Fondo sobre os arquivos coordinado por el mesmo, existen varios proxectos semellantes de iniciativa cívica, como La Cinematográfica de Vigo ou O faiado da memoria de Vilagarcía, que ademais é produtor de De Barrio. Porén, o cineasta destaca que "non hai interese por relacionalos e artellar un sistema, falta intención política". Aínda que co CGAI hai boa relación, "non asume un labor de coordinación que permita vertebrar o territorio a través do audiovisual", que será para Chirro a "ferramenta que documente o noso presente". O cineasta destaca que "non hai interese por relacionalos e artellar un sistema, falta intención política" A sede da Filmoteca española, o Cine Doré, proxectará unha escolma de vídeos do proxecto o próximo 22 de outubro, como parte dun programa organizado pola Red de Cine Doméstico Española, da que Socheo foi socio fundador. Para alén do máis, Socheo está incluído no Banco de Boas Prácticas da Asociación Galega de Profesionais da Xestión Cultural, por desenvolver unha proposta de salvagarda da memoria a través da dixitalización e posta en valor patrimonio. Pois estes novos arquivos, coa súa condición espectral, están a xerar unha "nova cultura da memoria" desbotando a consideración clásica de imaxe, documento e monumento do propio.


Summary: O gasto medio para a volta ao cole sitúase na Galiza nos 354 euros por familia.

Co remate de agosto e o comezo de setembro, as familias galegas con fillos e fillas en idade escolar van preparando a volta ao cole, unha operación na que este ano gastarán de media 354 euros, o que supón un incremento de 78% con respecto as previsións de 2020, segundo recolle o estudo estacional do Observatorio Cetelem dado a coñecer esta sexta feira. A pesar do aumento no gasto medio, o informe sinala que a maior parte das persoas enquisadas ─o 67%─ non ten pensado gastar máis que en anos anteriores, fronte a 19% das enquisadas, que se amosa convencida de que nesta 'volta ao cole' van asumir un maior gasto, en concreto, "catro puntos porcentuais máis que o ano pasado", apunta a entidade financeira nun comunicado. O Observatorio aclara igualmente que existe un descenso de dous puntos porcentuais entre aquelas familias que declaran ter pensado gastar menos que en 2020. Manda a tenda física En canto a hábitos de compra, 47% das persoas entrevistadas afirma que non os vai mudar e seguirá a comprar os produtos para o vindeiro curso escolar en tenda física. Porén, o estudo revela que 31% das persoas enquisadas pasou nos últimos tempos de realizar as compras de forma presencial a realizalas de maneira en liña debido á crise sanitaria. Igualmente, existe unha porcentaxe de persoas (23%) que xa efectuaba as compras por Internet antes da pandemia e que agora o seguirá a facelo. O material escolar, libros e roupa serán novamente os produtos máis demandados para volver ás clases, con porcentaxes de compra en alza do 49%, 48% e 43%, respectivamente. Tamén crecerá a compra de máscaras e xeles desinfectantes, produtos nos que aproximadamente a metade das familias pensan que farán un maior desembolso que no curso pasado.


A Fronte Polisario respondeu ao recente agradecemento do rei de Marrocos, Mohamed VI, ao respaldo de España ao plan de autonomía marroquí para o Sahara Occidental, cunha crítica ao Goberno español por "ignorar e desacatar o estabelecido polo dereito internacional" a este respecto. A Fiscalía négase a investigar as presións de Marrocos ao Goberno de Sánchez Mohamed VI, o rei de Marrocos, agradeceu este sábado a posición "clara e responsábel" do Estado Español en relación á "marroquidade" do Sahara Occidental tras o respaldo expresado en marzo polo Goberno español ao plan de autonomía marroquí fronte ás ambicións do movemento soberanista saharauí da Fronte Polisario. Territorio pendente de descolonización En resposta, o Polisario reitera nun comunicado publicado este domingo que o Sahara Occidental segue sendo un territorio "pendente de descolonización" e, por conseguinte, "O Estado español segue sendo a potencia administradora da última colonia de África". Omar Mansur: "Rabat usa armas españolas contra a Fronte Polisario" Tras lembrar que a Asemblea Xeral da ONU cualificou en 1979 de "ocupación" a presenza de Marrocos no Sahara Occidental, a Polisario lamenta que o Esatdo "optou por ignorar e desacatar o estabelecido polo dereito Internacional e a legalidade internacional". Referendo de autodeterminación "O Estado español debe asumir a claridade e contundencia do dereito Internacional respecto á cuestión do Sahara Occidental", pide o Polisario, antes de indicar que "ningún país do mundo pode modificar a natureza xurídica do Sahara Occidental mentres non se pronuncie o pobo saharauí mediante un referendo de autodeterminación". "Calquera posicionamento contrario ao dereito Internacional, lonxe de axilizar a resolución da cuestión do Sahara Occidental, complícao aínda mais e afasta calquera posibilidade de paz e estabilidade nun territorio de vital importancia para Europa", conclúe a Fronte.


Summary: Catro décadas de traxectoria sitúan o 'Festival Liceo de Vilagarcía', que mudou o nome polo de 'Curtas Film Fest', como o decano dos festivais de curtametraxes en Galiza. Terá lugar na vila arousá desde mañá, cuarta 22, até o sábado 25.

O Festival Liceo de Vilagarcía mantén o espírito con que naceu no ano 62: difundir o formato da curtametraxe e o traballo d@s nov@s creador@s. Este ano mudou, alén do nome, as datas de proxección: adoitaba ser en novembro, mais agora trasladouse ao verán, un mes que se presta para os festivais de curtametraxes ao aire libre, e coincidindo co apoxeo festeiro da vila, que aínda a semana pasada celebrou o San Roque. As proxeccións faranse na Rúa Castelao Este ano presentáronse máis de 300 curtas: 263 concorren na categoría de Mellor audiovisual, premio dotado con 1.000 euros e trofeo; para a categoría de Mellor curta de animación, e cuxo premio en metálico son 600 euros, participaron 26 obras; e en Nov@s realizador@s, cunha dotación de 300 euros, 52 pezas. Dez filmes foron seleccionados na sección de realizador@s noveis: 5º B Escalera Derecha, de María Adánez; Aunque todo vaya mal, de Cristina Alcázar; Como dirán tus esquelas, de Mario Pérez; Desayuno con diadema, de Óscar Bernácer; Don Enrique de Guzmán, de Arantxa Echevarría; Obsesión, de Emperatriz Vizcarra; Olvido, de Javier Valenzuela; Perrito chino, de Fran Gil Ortega; Recoprem 10 mg, de Fernando Sánchez; e Velando a los muertos, de Sebastián Álvarez. Outros dez concursarán polo premio a mellor animación: Bendito Machine IV, de Jossie Malis; Ella, de Juan Montes de Oca; Growing Leo (Leo Creciente), de Rubén Mateo-Romero; Historia d'Este, de Pascual Pérez; Jaime el Barbudo, de Sami Natsheh; La Viuda de Tamarindo, de Andrés Armas; Le peuple de l'Herbe – Parler le fracas, de Thomas Fourniret; Luminaris, de Juan Pablo Zaramella; Once upon a time in the earth, de Fayaz Bahram ; e Palito, de Néstor Fernández. Asemade, a sección de Re-Visións recolle retrospectivas, homenaxes e mesas de debate.


Summary: A representante do BNG para a Unión Europea, Ana Miranda, estivo presente na toma de posesión de Luis Arce, convidada polo MAS.

Unha multitude chegada de distintos puntos do país concentrouse esta cuarta feira en Chimoré para recibir o ex presidente de Bolivia Evo Morales nesta localidade da rexión de Cochabamba, onde o tamén antigo líder sindical iniciou a súa actividade política. Chimoré e o último lugar que viu Morales, xusto onte hai una ano, cando un avión da forza aérea mexicana o trasladou fóra do territorio boliviano, pouco despois de que os militares forzasen a súa dimisión no medio das violentas protestas polas acusación de roubo das eleccións presidenciais. Na repetición deses comicios, o pasado 18 de outubro, Luis Arce, candidato do Movemento ao Socialismo (MAS) de Morales, impúxose cunha ampla vantaxe. Na toma de posesión, o pasado domingo, houbo representación política galega. Foi da man de Ana Miranda, portavoz do BNG na Unión Europea e gran coñecedora dos asuntos internacionais, especialmente dos relativos a América Latina. A formación nacionalista ─única presenza da Galiza en La Paz─ recibiu o convite para o acto como agradecemento ao apoio mostrado a Evo Morales durante os sucesos que provocaron o seu exilio en México, primeiro, e na Arxentina, despois; e tamén pola "firme condena ao golpe de Estado", di a Nós Diario Miranda, que cualifica a boliviana de "nación irmá" e o Goberno do MAS ─"socialista, que representa os pobos orixinarios, soberanista en cuestións sociais e económicas, e antiimperialista"─ como un referente. "Era importante estar alí pola defensa que Bolivia fai dos dereitos dos pobos, cunha Constitución que recolle a plurinacionalidade do Estado, con máis de 40 nacións, que recoñece todas as linguas e o dereito deste pobos a gobernaren os seus recursos", afirma a representante do BNG, en relación á relevancia da presenza galega no acto. "E tamén porque cumpría mostrar o noso apoio ao antifascismo", engade. "Tensión nas rúas" Segundo relata, nos días previos e na propia xornada da toma de posesión, "había moita tensión nas rúas" ante a posibilidade de que os simpatizantes dos partidos da oposición opostos ao Goberno de Arce provocasen altercados. Con todo, arredor de 5.000 organizacións da sociedade civil chegadas de toda a xeografía boliviana atenderon a chamada do MAS e acudiron a La Paz como medida disuasoria e para defender o proceso. De feito, acabaron desfilando no acto, diante do novo presidente. Cumprido o trámite institucional, agora toca mirar cara ao futuro tras un ano de turbulencias e nove meses dun Goberno interino que, sinala Ana Miranda, "deixou en banca rota varios sectores e privatizou empresas, ademais de anular a praza de moitísimos funcionarios" designados durante os mandatos de Evo Morales. É dicir, ficaron sen traballo. E, sobre todo, "houbo moito exilio e moita represión", apunta. "As persoas que non marcharon pasárono moi mal e choran cada vez que lembran estes meses", relata. Mais Miranda quédase cun sentimento de Bolivia: "o orgullo que mostran como pobo tras superar un golpe de Estado".


Summary: O 24 de xuño cóntanse por milleiros as persoas que acoden ao santuario do Corpiño, na freguesía de Santa Baia de Losón (Lalín), para quitar o meigallo ou ramo cativo. Tamén para acabar con doenzas psíquicas. Que hai detrás destas crenzas?

Por volta do 24 de xuño persoas que se din enfeitizadas acoden ao santuario do Corpiño para se curaren do meigallo. O ritual dita que os familiares deben empurrar o doente até o situar ao carón da santa. Deben resistirse a entrar na igrexa, ao tempo que han xurar ou maldicir, mesmo durante a misa. "Este acto, acompañado dun posterior bico á santa, supón a curación da doenza", recolle o escritor Vitor Vaqueiro en Mitoloxía da Galiza. Décadas atrás, as vendedoras de rosarios desenvolvían un papel principal na cerimonia, ao axudaren a expulsar o demo do corpo. "Entre unha enxurrada de blasfemias e insultos dos máis godalleiros que se poidan imaxinar, ao tempo que batían no corpo do doente, esixían ao diabo que abandonase o corpo que posuía para así concluír a cura", lembra o autor. Tradicionalmente, advertíase que o momento da expulsión era crítica Tradicionalmente, advertíase que o momento da expulsión era crítica, pois entendíase que o demo podía penetrar no corpo dunha das persoas presentes, de aí que tivesen que manter a boca fechada. Para garantilo, había que tapaba os ouvidos e mais a boca con panos. "Se se dar o caso de que o doente, arrebentado, botase algo que semellaba escuma (en realidade baba) pola boca, aproveitábase para lle introducir nela unha moeda", engade o texto. Orixe do santuario Antonio Fraguas remítese á orixe do santuario do Corpiño en Romarías e santos. Remóntase ao século VIII, cando veciños do lugar ergueron unha capela após enterraren un ermitán que axudaba a coidar do gando. "Despois sucedeu o que pasa sempre en casos semellantes: chegaron as guerras e os inimigos da relixión, as xentes fuxiron e a ermida foi esmoronándose ata quedar todo feito unha morea de pedras". Sinala Fraguas que no século XII, no mes de xuño, uns pastores abeiráronse nas pedras un día de treboada, "de súpeto, unha misteriosa luz alumeou os pastores. Estes viron entre as ruínas unha imaxe da Virxe". As aparicións repetíronse por días e o cura, os veciños e os pastores ordenaron erguer unha outra capela. "Axiña as xentes acudiron ao santuario, onde se obraban moitos milagres", agrega. Fraguas: "A Virxe do Corpiño é o mellor médico destas almas atormentadas por semellantes males" O antropólogo dá conta das características de quen que acudían ao Corpiño: "Son persoas cargadas de histerismo, mal de gota, endiañados; son aqueles de quen os familiares pensan que se meteu o demo neles cun susto, ou semellando un determinado animal; os posesos por maldición e os de meigallo". "A Virxe do Corpiño é o mellor médico destas almas atormentadas por semellantes males". "Desde que a medicina descubriu novas fórmulas para as enfermidades de tipo nervioso, a romaría do Corpiño variou moito. Agora son diferentes os comportamentos dos enfermos e son outras as enfermidades dos que van buscar remedio á Nosa Señora", explica Fraguas, que tamén recolle todo o ritual que rodea este día, "hai tendas de santeiras con medallas, estampas, escapularios e outros recordos que benzoan e levan para as súas casas. Tamén están as caldeiras do polbo, tabernas de toldo e carro, rosquilleiras, cereiros con todo tipo de velas e outras tendas con diferentes obxectos". "Aínda quedan os taleigos portavultos coas clásicas empanadas, chulas, o timbal familiar e os doces caseiros", engade. Risco: "Os familiares bátenlles no lombo dicindo, bótao fóra" Previamente, en "Etnografía. Cultura Espiritual", recollido en Historia de Galiza, Vicente Risco puña de manifesto que "a misa maior é antes da procesión. A ela levan os enmeigados e endiañados. Despois da misa pásanos por diante do altar maior. Logo, segundo a usanza antiga, o sacristán aplícalles unha reliquia e mételles pola gorxa un hisopo, para botaren os diablillos ou o meigallo, namentres os familiares bátenlles no lombo dicindo: Bótao fóra! Bótao fóra! Din que os botan en figura de novelos de pelos ou de ourizo cacheiro. Despois lévanos na procesión". Non é esta a única romaría destas características que temos na Galiza. Santo Andrés de Teixido, Santa Marta de Ribarteme (As Neves), Amil (Moraña) ou A Franqueira (A Cañiza) son outras delas.


Summary: As listas do PSdeG xa foron rexistadas tal e como saíron de Ferraz, ao gosto do candidato da formación socialdemócrata á presidencia da Xunta, Xoaquín Fernández Leiceaga. O cisma coa organización viguesa -e tamén coa ourensá que controla Pachi Vázquez- estoura a un mes da cita coas urnas.

"Non lle vou tolerar a ninguén que non se lle dea a Vigo a importancia que ten", afirmou esta segunda feira o alcalde da cidade, Abel Caballero, aliñado con Susana Díaz na batalla interna polo control do partido no conxunto do Estado. Os argumentos que pon sobre a mesa Caballero teñen a ver co distinto nível de respaldo eleitoral do partido na provincia de Pontevedra. Destarte, puxo en destaque que nas eleccións municipais de maio de 2015 o PSOE obtivo na cidade de Vigo 73.000 votos, en tanto que apenas colleitou 10 mil na suma de Pontevedra e Vilargarcía de Arousa. Critica o rexedor que isto agora se traduza en 3 postos nas catro primeiras prazas da candidatura para Pontevedra e Vilagarcía e apenas un para Vigo. "Que non conten comigo para iso", declarou enfático, nunha clara alusión a que a organización viguesa que el controla non se vai implicar na campaña. A estratexia do sector de Susana Díaz, na que está inserido Caballero, é nidia: erosionar as posicións do PSOE perante as eleccións galegas e vascas, para logo lle pasar a factura a Sánchez Caballero está a facturar estes días o consabido discurso localista, con constantes apelacións a que el pon a cidade por cima do partido, mais o que agacha con esta retórica é o seu ataque á liña de flotación da dupla Leiceaga-Cancela. A estratexia do sector de Susana Díaz, na que está inserido Caballero, é nidia: erosionar as posicións do partido perante as eleccións galegas e vascas co obxectivo final de, cuns maos resultados sobre mesa, presionar Pedro Sánchez para que modifique a súa posición e dea paso á investidura de Rajoy, o obxectivo principal marcado polo principal poder do partido na sombra, o ex presidente Felipe González.


Summary: Declarado culpábel o ex presidente de Myanmar e o ex alcalde da capital no xuízo que condenou a Aung San Suu Kyi a catro anos de prisións. Porén, é a primeira dunha serie de sentenzas que poderían implicar na práctica unha cadea perpetua.

Aung San Suu Kyi, líder de facto de Myanmar até o golpe de Estado efectuado o 1 de febreiro deste ano polo Tatmadaw, o Exército birmano, foi condenada esta segunda feira a catro anos de prisión por incitar á disidencia e rachar as normas para previr a Covid-19, na primeira dunha serie de sentenzas que poderían implicar na práctica unha cadea perpetua, advirten entidades en defensa dos dereitos humanos. Ademais, o tribunal de Nay Pyi Taw, capital do país, fallou en contra do ex presidente, Win Myint, que recibiu a mesma condena. O ex alcalde da capital, Myo Aung, foi sentenciado a dous anos de prisión. A expensas do que aconteza cos outros 11 cargos que se lle imputan, a xunta militar que goberna o territorio desde o golpe anunciou poucas horas despois de facerse público o veredicto que reducía a dous anos a pena de prisión de Suu, premio Nobel da Paz, así como que a cumprirá baixo arresto domiciliario. A oposición de Myanmar cualificou de "ilegal" a condena, que describe como unha "parodia da xustiza". No entanto, a alta comisionada da Organización das Nacións Unidas (ONU) para os Dereitos Humanos, Michelle Bachelet, sinalou que o fallo do tribunal está "motivado politicamente", após "un xuízo falso con procedementos secretos perante un tribunal controlado por militares". Este intento de acabar coa oposición política do Tatmadaw "non pode dar un verniz legal á ilexitimidade do golpe e do Goberno militar", asegurou Bachelet. Golpe após as eleccións A ruptura da orde constitucional chegou pouco despois dunhas eleccións nas que a formación de Suu -Liga Nacional para a Democracia- superou amplamente o Partido da Unión, a Solidariedade e o Desenvolvemento, afín ao Exército. Desde esa data, 1.303 civís foron asasinados polos militares no medio de protestas contra o golpe, informa a Asociación para a asistencia a presos políticos, que recolle a detención de arredor de 11.000 persoas, máis dun cento menores de idade. A concesión do Nobel da Paz a Suu foi moi cuestionada nos últimos anos, despois do xenocidio contra a etnia rohingya durante o seu mandato. En agosto de 2018, un informe da ONU aseverou que Suu fixo o mínimo posíbel por evitar as agresións.


Summary: Os estadounidenses Lamb of God veñen de publicar The Duke, un EP adicado a Wayne Alan Ford, un grande seguidor da banda que perdeu a súa loita contra a leucemia e que acabou sendo gran amigo do vocalista. Neste novo traballo a banda inclúe 2 temas novos e 3 gravados en directo en distintos concertos que amosan a banda coa forza que realmente ten.

The Duke é o tema de apertura do EP e o propiamente adicado a Ford. Neste tema encontramos como o propio estilo groove da banda convértese nun medio tempo algo máis melódico, sen por iso abandonar parte da carga salvaxe que sempre levaron, aínda que a voz limpa de Randy sorprende gratamente. As harmonías do retrouso poden lembrar por momentos a Ghost, pero cun toque moito máis áspero. Obviamente, este tema, aínda que grata, é unha excepción dentro do estilo da banda The Culling é segundo tema deste traballo ademais de ser o segundo tema inédito, amosan Lamb of God dentro de toda a forza e brutalidade que ten o seu groove metal. As voces crebadas e os riffs machacóns acompañados duns coros de ultratumba convértena nunha digna homenaxe á película de terror homónima de Rustam Branaman na que está inspirada. Un tema co que deixan claro que seguen saben como facer que os seus fans non deixen de moverse coas súas frenéticas composicións. Still Echoes é o primeiro dos cortes en directo, sacado da edición do 2015 do mítico festival Rock Am Ring no que demostran como esta banda, se en estudo xa é impresiónante, en directo é ainda mais potente. O mesmo podemos atopar dos dous seguintes cortes, 512 e Engage The Fear Machine, ambos os dous gravados no concerto que deron do Festival Bonnaroo de Machester. Se ben a estas alturas non teñen nada que demostrar cos seus directos, plasman nestes tres temas, cuxa versión en estudio atópase no VII: Sturm Und Drang que editaron o ano pasado, que son unha banda que o mesmo que fai nas gravacións poden transmitilo no escenario. Lamb of God con este traballo non só conseguen render un grande homenaxe a Ford, senón que nos sacian a fame de novos e bos temas até que editen o novo longa duración, e agardemos que este The Duke, sexa unha boa escusa para traelos de xira polo estado e poder desfrutar deles de novo en directo. Así mesmo, a banda encetou unha campaña de recollida de fondos para a loita contra a leucemia a través deste sitio. LAMB OF GOD NAS REDES WEB: http://lamb-of-god.com/ FACEBOOK: https://www.facebook.com/lambofgod TWITTER: @lambofgod A HISTORIA DE THE DUKE: http://lamb-of-god.com/TheDuke LISTAXE DE TEMAS 1. The Duke 2. Culling3. Still Echoes (Live from Rock am Ring)4. 512 (Live from Bonnaroo)5. Engage The Fear Machine (Live from Bonnaroo)


Summary: A corporación pública recorreu a sentenza que considera probada a represión da empresa contra un traballador da CRTVG. Nega desquite ningún e reduce a sanción imposta ao xornalista Carlos Jiménez un asunto "laboral". BNG e PSdeG destacan o valor da sentenza condenatoria e urxen a Sánchez Izquierdo que asuma responsabilidades.

Unha sentenza do Xulgado do Social nº 1 de Santiago de Compostela declarou nula o pasado mes de decembro a sanción imposta ao traballador da CRTVG Carlos Jiménez por parte da corporación pública. Unha resolución "histórica" expuxo a deputada nacionalista Alexandra Fernández ao director xeral da compañía, Alfonso Sánchez Izquierdo, na comisión permanente de control do ente público decorrida esta sexta feira na Cámara galega. A sentenza, dixo, condena "branco sobre negro" a CRTVG por represalias ao xornalista pola súa participación nos denominados Venres Negros, cos que o cadro de persoal denuncia a manipulación dos medios públicos, recalcou Fernández. Dimisión "As actuacións tomadas pola dirección, que son un feito probado, denigran a imaxe e a credibilidade da corporación; vai vostede a dimitir do seu cargo para que a corporación e a súa imaxe se salvagarden?", cuestionou. O BNG urxe ao director xeral da radio e da televisión públicas da Galiza a pedir desculpas a Carlos Jiménez, e a pór "o seu cargo a disposición" en vista de que o pronunciamento xudicial "non ten matices nin subterfuxios", senón que estabelece "que hai unha correlación temporal entre as mobilizacións dos Venres Negros e a participación activa do traballador nestas mobilizacións co expediente que se lle abre e a sanción que se lle impón". Manipulación Tamén desde o PSdeG exixen "responsabilidades" a Sánchez Izquierdo despois de que a xustiza condenase o ente público por vulnerar os dereitos fundamentais dun traballador por participar nas mobilizacións dos Venres Negros. "Esta sentencia é o triunfo da loita contra a manipulación informativa", salientou a deputada Noa Díaz. A socialista tamén se referiu ás represalias recibidas por Carlos Jiménez por esixir pluralidade e imparcialidade informativa nos medios públicos e por vulnerar a súa liberdade de expresión, como recolle a sentenza. "Isto pon de manifesto o que moitas traballadoras e traballadores veñen denunciando dende hai anos", lamentou a socialista quen incidiu en que "esta barbaridade debería ter consecuencias unha vez que foi probado". Un asunto laboral Pola súa parte, Alfonso Sánchez Izquierdo negou calquera represalia ademais de defender a sanción imposta ao traballador e que a xustiza botou abaixo. Segundo afirmou, o castigo atende a un tema "estritamente laboral", polo que o ente público xa tramitou o recurso da sentenza.


Summary: Feijóo opta á sucesión de Rajoy, mais non fai valer o seu suposto peso político na repartición da tarta orzamental. Iso é o que se tira dos números grosos das contas estatais na súa plasmación territorial, que foron apresentadas esta terza feira por Montoro.

Raramente veñen boas noticias da Moncloa para o candidato Feijóo. Esta vez tampouco foi a excepción. Os fondos destinados a Galiza no proxecto de orzamentos que Montoro entregou esta mañá á presidenta do Congreso, Ana Pastor, aumentan só 1,2 por cento a respeito de 2017. É un incremento moi inferior ao promedio estatal: os fondos a gastar nas distintas 'rexións' aumentan en 17 por cento. O incremento en valores absolutos sobre 2017 é pírrico, só 12 millóns de euros, até totalizar 936,7 millóns. O retroceso a respeito de 2016 -daquela foron orzamentados 1.363,9- é brutal. É o segundo ano consecutivo en que Galiza non alcanza os mil millóns de euros nas contas estatais. O aumento do 1,2 por cento de Galiza contrasta poderosamente coas subas experimentadas por outras comunidades: Castela-A Mancha (37,5%), Cantabria (36%), Euskadi (33,4%), Andalucía (27%), Estremadura (27%), Madrid (24%) ou Catalunya (17,3%).


Summary: A segunda feira da próxima semana comeza o xuízo que determinará se o pazo de Meirás continúa en propiedade da familia Franco ou pasa, pola contra, a formar parte do patrimonio público. A nulidade da compravenda ou o seu uso como edificio de Estado son algúns dos argumentos sobre os que se ergue a demanda, que a partir do 10 de xullo quedará listo para senteza. O proceso afróntase como unha oportunidade para restaurar un dos múltiples abusos do franquismo vivos nos nosos días.

O próximo 6 de xullo dará comezo o xuízo que aclarará se a titularidade do Pazo de Meirás corresponde á familia Franco, logo que de que a vista previa realizada o 31 de xaneiro de 2020 no xulgado de Primeira Instancia número 1 da Coruña non se alcanzase, como era previsível, un acordo. "O inicios deste proceso atópanse na sociedade", afirma Carlos Babío, investigador e autor, xunto a Manuel Pérez, de Meirás. Un pazo, un caudillo, un espolio (Fundación Sempre en Galiza, 2017). Desde a morte do ditador, a cidadanía reclamou a restauración da memoria co gallo de reparar "un roubo cargado de abusos e extorsións", explica Babío. Mais nos últimos anos esta demanda cobrou corpo co apoio insitucional da Deputación da Coruña, que formou en 2017 a Xunta pro devolución do pazo, asumindo a nomenclatura en oposición á Xunta pro pazo constituída en 1937 co propósito de entregar o inmoble a Franco. Ccarlos Babío identifica o pazo como "unha das faces dos abusos do franquismo" Goretti Sanmartín, vicepresidenta da entidade naquel momento, conta que a motivación para pór en marcha o proceso xurdiu con urxencia cando a Fundación Nacional Francisco Franco emprendía as visitas guiadas do complexo obrigadas ao ser declarado Ben de Interese Cultural, exaltando a grandeza do ditador. Así, constituíuse a Xunta o 9 de agosto de 2017, con organismos como a Universidade da Coruña, a Iniciativa Galega da Memoria e a Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica. A petición de respaldo aos concellos sobrepasou todas as súas expectativas. Encamiñado nun primeiro momento á demarcación da Coruña -a que entregara o pazo a Franco- axiña se sumaron desde todo o Estado. Compra fraudulenta Segundo recoñece Babío, a intervención da Administración permitiu "dar unha estratexia concreta". A partir dese momento desenvolveuse un proceso de investigación que concluíu coa redacción de dous informes, un histórico, encabezado polo historiador da Universidade de Santiago Emilio Grandío, e outro xudicial, da man de Xabier Ferreiro, doutor en Dereito e tamén docente titular da USC. Os textos concluían a nulidade da compra por parte de Franco, ao existir dúas transaccións, a segunda delas de carácter "fraudulento". Situada no concello de Sada, a que fora residencia de Pardo Bazán chegou a mans de Franco como un agasallo en 1938, adquirida pola Xunta pro Pazo do Caudillo por 406.346 pesetas, empregada como residencia de verán. Porén, após a aprobación da lei de patrimonio en 1940, en 1941 dáse unha segunda compravenda, a través de Barrié de la Maza en nome de Franco, pola que se adquire o edificio por 85.000 pesetas, segundo argumentan as persoas expertas para que o ditador inscribir o pazo ao seu n su nome no Rexistro da Propiedade. Os avogados da familia argumentan que só hai unha escritura válida, pois a venda de 1938 non se podería realizar porque a vendedora aínda non fora declarada legalmente herdeira. A que fora residencia de Pardo Bazán chegou a mans de Franco como un agasallo en 1938 No informe de Ferreiro tamén se suxería que a mellor maneira de proceder para devolver ao patrimonio público o pazo era unha demanda civil que debía encabezar o Estado. "Nun principio dixeron que non se ían meter", explica Sanmartín, mais finalmente o Goberno estatal presentou en 2019 unha demanda contra a familia Franco nos xulgados da Coruña para reclamar a devolución das instalacións. O informe do parlamento O Parlamento galego tamén crearía en 2017 unha comisión de persoas expertas, presidida polo catedrático da USC e especialista en Historia Contemporánea Xosé Manoel Núñez Núñez Seixas, para estudar a reincorporación do pazo ao patrimonio público. As conclusións dos técnicos responsábeis deste estudo apuntaban desta volta ao argumento da "forza de uso" como un edificio de Estado. Co tecnicismo de "demanialización" refiren un edificio de titularidade privada que se mantiña con fondos públicos e que fora entregado a Franco en calidade de xefe de Estado, polo que pertencería ao ben público, algo que a familia procura evitar regularizarando un segundo contrato de compra. En calquera caso, estas circunstancias hai que entendelas, desde a perspectiva do historiador, nun "contexto de ditadura que, con Franco como fonte da lei en si mesma, non é favorábel para facer algo en contra do que pide ou solicite a familia", matiza Grandío. A demanda do Estado Cando o Estado toma a decisión de iniciar o procedemento de demanda nútrese de toda a documentación compilada até o momento, así como dalgunha nova achega. En xullo de 2019 faise unha reclamación á familia Franco. Na vista previa de xaneiro de 2020, ao non alcanzar o acordo, queda para o xuízo que dará comezo a vindeira semana. Reparación simbólica Babío identifica o pazo como "unha das faces dos abusos do franquismo" e sinala a "impunidade que representa que siga en poder da familia Franco". Sanmartín, pola súa banda, apunta que a devolución ao patrimonio común sería un exercicio de xustiza coas vítimas, unha reparación necesaria. "Por fin pode haber esa transición frustrada", declara a política, ante o mantemento "de privilexios en vigor logo da chegada da democracia, que en ningún Estado europeo manteñen os verdugos". O camiño que se ten andado é para ela unha vitoria do movemento social, posíbel na conxuntura de apoio institucional e dunha investigación rigorosa e potente. O camiño que se ten andado é para goretti sanmartín unha vitoria do movemento social Sanmartín sinala tamén a prioridade da Deputación en "explicar publicamente" o acontecido coa propiedade. Por iso, considera que a publicación do libro de Babío e Pérez foi realmente o que marcou "un antes e un despois" en toda a problemática. Destaca, así mesmo, a dimensión internacional de reivindicacións como a dos 19 de Meirás, que logo de despregaren o 30 de agosto do 2017 dúas faixas na fachada do pazo, nunha acción de carácter simbólico para reactivar o debate social e político sobre a necesidade de facer xustiza, foron denunciados pola Fundación Francisco Franco e a familia do ditador, por presuntos delitos de odio, danos, vulneración de morada, e contra o honor.


Summary: Os populares manteñen o seu dominio nas catro provincias, repartíndose En Marea (na Coruña e Pontevedra) e o PSOE (en Lugo e Ourense) os catro postos restantes.

O Senado é unha historia distinta. Mentres que no Congreso o PP acadou pouco máis dun terzo dos escanos, na cámara alta os populares gozarán dunha ampla maioría absoluta (121 de 208). O sistema maioritario -a pesar da posibilidade se elixir candidatos de forma persoal, máis alá da lista á que pertenzan- adoita outrogar tres dos catro representantes provinciais á forza máis votada. Isto determinou que en Galicia, a pesar do forte descenso experimentado polos populares nos seus apoios, o PP conserve a mesma representantación que hai catro anos: 12 dos 16 senadores en xogo, repartíndose En Marea (na Coruña e Pontevedra) e o PSOE (en Lugo e Ourense) os catro postos restantes. Cómpre salientar que se trata da primeira vez que algún representante dalgunha forza distinta aos grandes partidos tradicionais acada un posto de senador ou senadora por Galicia nas eleccións xerais. Dende 1982 os escanos electivos corresponderon sempre a PP (primeiro AP) e PSOE. Nos comicios de 1977 e 1979 UCD, PSOE e CP acadaran representación. Serán senadores e senadoras en representación do PP, Paula Prado, María Aparicio Calzada e José Luis Torres Colomer pola Coruña; Marta Lucio, Miguel Fidalgo e José Crespo por Pontevedra; José Manuel Barreiro, Dámaso López e Sandra Vázquez por Lugo; e Edelmira Barreira, María del Carmen Leyte e Francisco José Fernández por Ourense. Mentres, José Manuel García Buitrón accede ao Senado pola Coruña en representación de En Marea e o mesmo fai María Angustia Gómez por Pontevedra. Luis Manuel García será senador por Lugo en representación do PSOE por Ourense e Ricardo Varela por Lugo. Analizando os datos polo miúdo, chama a atención o bo resultado que algúns candidatos tiveron en relación con outros integrantes das súas listas. Como é o caso de José Luis Rivas Cruz (Mini) pola Coruña, no caso de Nós. O mesmo podemos dicir de Alba Cuba (Nós) en Pontevedra. Mini, por exemplo, obtivo 17 mil votos máis que a candidatura de Nós para o Congreso pola provincia da Coruña. Alba Cuba acadou 13 mil votos máis que a lista do Congreso.


Summary: En pleno conflito do PSdeG na circunscrición de Lugo, o BNG pisa o acelerador para abrir un "tempo novo" na Deputación. O Bloque empraza o PSdeG a "iniciar conversas canto antes" para a mudanza do concello, en que se constituíu un bipartito, se estender tamén á entidade presidida en funcións por Darío Campos. O 26M sorriu á formación nacionalista, que aumentou un escano na corporación, en detrimento precisamente do PSdeG. Os votos nacionalistas son decisivos para o PP non gobernar a institución provincial.

Lugo deu boas noticias ao BNG o 26M, quer no concello (pasou de 2 a 5 edís) quer na Deputación (incrementou un escano, até atrapar tres asentos no pazo de San Marcos). A formación nacionalista vese forte e pide abrir un "tempo novo" nas dúas institucións, no pasado mandato gobernadas en solitario polo PSdeG. "Hai unha onda de ilusión en Lugo coa entrada do BNG no goberno", afirmou esta mañá na cidade das murallas a portavoz nacional do Bloque, Ana Pontón, nun encontro cos medios no marco dunha reunión co grupo municipal nacionalista. Pontón comprometeuse a responder ás expectativas pondo en marcha "o cambio que necesita a cidade". "Imos abrir unha nova etapa non só en Lugo, senón en toda Galiza", dixo, ao tempo que remarcou que os recentes procesos electorais confirmaron o rol do Bloque como "forza central na política do país". O desafío agora é "transformar a simpatía" social cara ao BNG nun maior apoio electoral no próximo combate, o das galegas 2020. O obxectivo, "deixar atrás as políticas lesivas de Feixoo" e materializar o "cambio real, o cambio en clave galega" que, ao seu xuízo, demanda xa o electorado. "Imos traballar coa man tendida para sermos os catalizadores da mudanza política que precisa o país". Pontón comprometeuse a responder ás expectativas pondo en marcha "o cambio que necesita a cidade de Lugo". Tempo novo no concello, con Rubén Arroxo como número dous do goberno local, e tempo novo que debe abrirse tamén, e canto antes, na Deputación, argumentou Ana Pontón. Estamos xa no momento, urxiu, de "iniciar conversas canto antes entre o BNG e o PSdeG á hora de definir cales van ser as liñas estratéxicas" dun eventual acordo entre estas forzas para ensaiar un bipartito. "O relevante", esclareceu a líder do BNG, "non son os nomes das persoas que irán á institución [o Bloque aínda non as designou porque a constitución da corporación está aínda pendente de recursos], senón estabelecer que queremos facer coas deputacións". Tempo novo no concello, con Rubén Arroxo como número dous do goberno local, e tempo novo que debe abrirse tamén, e canto antes, na Deputación, argumentou Ana Pontón A posición da forza nacionalista non ten variado ao respecto. As deputacións son institucións "anacrónicas", non responden á realidade galega e o ideal sería que desaparecesen. Mais no interín hai que gobernar o "mentres tanto". E aí Pontón tracexou tres liñas estratéxicas claras: "Unha, o baleiramento competencial; dúas, a súa democratización, o reparto de fondos entre os concellos debe ser obxectivo, transparente e igualitario; e tres, a súa galeguización, quer no seu funcionamento interno quer no reforzamento do seu papel como axentes que deben afortalar a lingua e a cultura do país, que tamén son piares de desenvolvimento económico". Pontón non aforrou críticas para o desempeño do PSdeG no mandato precedente, baixo a presidencia dun Darío Campos agora cuestionado polo aparato socialistas da Rúa do Pino. "Foi un exemplo do que non debe ser esta institución. O papel do BNG será o de conseguir que o funcionamento interno se produza baixo criterios e parámetros moi diferentes. Durante estes anos fomos moitas e moitos os que en moitos momentos sentimos vergoña polo que alí estaba pasando", dixo.


Summary: Consideran que as decisións tomadas ata o de agora son "insuficientes" para garantir a seguridade dos traballadores e insisten nun peche inmediato. A empresa argumenta que a declaración do estado de alarma non esixe que as industrias deixen de funcionar

As catro centrais sindicais de clase con representación na planta de PSA en Vigo (UGT, CCOO, CIG e CUT) preparan medidas contra a decisión da dirección da fábrica de manter a produción pese a declaración do estado de alarma por parte do Goberno de España para frear os contaxios do coronavirus, que non esixe o cese da actividade industrial. En cada quenda traballan 2.000 persoas e en moitos dos postos, destacan, non é posible manter unha separación de metro e medio entre operarios.Os catro sindicatos piden ao maioritario,o SIT, que se sume ás súas reclamacións conxuntas, que pasan por unha paralización inmediata da actividade ata que se consensúe "un protocolo compartido entre a representación sindical e a dirección". As medidas propostas pola empresa son "insuficientes", manifestaron tras unha reunión este domingo. A postura manterase na reunión do Comité de Prevención e Saúde prevista para este mesmo luns."Estamso nun estado grave e o risco é inminente", din dende as centrais sindicais; a empresa argumenta que está a aplicar medidas adicionais de limpeza e hixieneUGT, CCOO, CIG e CUT acoden á cita con críticas ás decisións da dirección, que consideran que "non son responsables", segundo Ana Belén Valiño, de UGT. "Estamos nun estado grave e o risco é inminente" para o persoal, destacou e citou como exemplos as decisións doutras plantas automobilísticas do Estado que deixaron de producir. A empresa argumenta que a declaración de estado de alarma non esixe o peche das industrias e aplica dende hoxe medidas adicionais de limpeza e hixiene. Habilitou accesos nos que non é necesario tocar os tornos para entrar ao recinto, eliminou as reunións diarias dos encargados cos operarios ao seu cargo e adiantou 15 minutos a saída das quendas e atrasou outros 15 minutos as entradas para dar tempo adicional a que o persoal aparque o seu vehículo particular e evitar solapamentos. Ademais, poden traer a roupa de traballo posta do seu domicilio para evitar aglomeracións nos vestiarios.As devanditas centrais sindicais presentaron este luns un escrito conxunto insistindo na paralización e pedindo unha reunión urxente do comité de empresa. Cren que estas decisións non chegan nunha planta na que traballan dentro dun mesmo vehículo ata catro persoas, sen poder gardar as distancias recomendadas polo Goberno central. "Non están pensando nos traballadores, senón unicamente nos aspectos produtivos e económicos", protestou Valiño.Polo de agora, non consta ningún positivo por coronavirus no equipo, pero podería haber persoas asintomáticas, sinalou e lembrou que hai unhas 7.000 persoas empregadas directamente por PSA ás que se suman as das auxiliares que tamén acceden ás naves, co que "se pode estar falando de 10.000 ou 11.000". Se non hai unha paralización da actividade, agregou, irán "un paso máis alá" porque "a xente está indo a traballar con medo".


Summary: O "incremento brusco" de contaxios de coronavirus na Coruña e a súa contorna entre os días 6 e 8 foi un dos motivos que levou a Xunta a adoptar, o sábado pasado, restricións sociais e comerciais, aínda vixentes hoxe. Foron 125 novos casos en dous días, unha cifra que desde entón non deixou de incrementarse e sumou onte 81 positivos máis, o aumento máis importante desde que se detectou o foco.

A área sanitaria coruñesa acadaba onte, segundo os datos do Sergas, o seu máximo desde maio, 544 casos, que supoñen xa perto de 60% dos totais da Galiza. A propia Consellaría de Sanidade, na orde publicada no DOG na noite desta cuarta feira para manter durante un mínimo de sete días as limitacións nos nove concellos desta comarca, recoñece o incremento das taxas de infección e un "aumento de cadeas de transmisión interdependentes, cunha porcentaxe de casos orfos que indica que existe transmisión comunitaria, aínda que de intensidade descoñecida". As medidas de contención afectan de forma especial ao sector da hostalaría, o suspender o lecer nocturno, así como as festas e verbenas, e limitar a actividade dos estabelecementos até a unha da madrugada (incluído o tempo de desaloxo), cun máximo de ocupación de 50% da capacidade, tanto nas terrazas como no interior. Non é, en calquera caso, o único ámbito afectado, posto que tamén supoñen o fechamento de centros de día e as limitacións nas visitas a residencias ou na capacidade dos locais comerciais. Recurso da hostalaría Na mañá de onte, o Tribunal Superior de Xustiza da Galiza facía público un auto co que denegaba a petición da asociación coruñesa de empresas da hostalaría de suspender de maneira cautelar, e con carácter urxente e "provisionalísimo", a orde sanitaria no relativo aos locais de ocio nocturno, co obxectivo de "atallar e evitar os prexuízos económicos" que a execución das medidas está causando nun colectivo "cuxos beneficios –alegaba a entidade no recurso– se nutren principalmente da recadación en épocas do ano como a estival, grazas ao turismo". Na resposta, o alto tribunal galego fai valer a "indubidábel preponderancia do interese xeral na protección da saúde pública", diante da "preocupante evolución do número de contaxios nos últimos días", e apoia a motivación das medidas, que é "o interese en evitar aglomeracións de persoas e de procurar que se cumpran as medidas de distanciamento e, en definitiva, de protexer a saúde pública facendo fronte aos surtos e as cadeas de transmisión existentes". Mais as restricións para a Coruña e a súa área xa foran ratificadas xudicialmente con anterioridade, nun auto do pasado sábado, o mesmo día en que entraban en vigor. Emitiuno, a solicitude da Xunta, o xulgado de instrución coruñés que estaba de garda naquela data e non, como correspondería por competencia, un da xurisdición contenciosa-administrativa, en vista da "urxencia" por validalas de forma inaprazábel na mesma fin de semana. Á vista da documentación sanitaria remitida pola Xunta, a maxistrada que o dita considera xustificado e "prudente" ratificar as actuacións preventivas aplicadas, "visto o incremento de contaxios e a súa evolución". Maiores de 75 anos Para que as actuacións teñan efecto, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, apelaba esta semana á responsabilidade individual da poboación no cumprimento da normativa, mais tamén á acción "proactiva" das forzas de seguridade públicas, de titularidade municipal ou estatal. Cos datos na man, a Xunta decidía hai 48 horas alongar até a semana que vén as limitacións na comarca da Coruña mais desbotaba fechar a mobilidade nos concellos máis afectados. No entanto, a súa orde inclúe, xunto cunha pauta para locais comerciais dirixida a fixar horarios preferentes para maiores de 75 anos, unha "recomendación de autoprotección" para as persoas nesa franxa de idade ou especialmente vulnerábeis. Pídeselles "que eviten na súa actividade diaria as saídas nas horas de previsíbel afluencia de persoas na vía pública e en espazos ou estabelecementos abertos ao público", a fin de reducir o risco de contaxio.


Summary: En relación ao partido co Fuenlabrada.

O capitán do Deportivo, Álex Bergantiños, prestou declaración esta cuarta feira ante a Policía Nacional na Coruña tras se referir, nun audio que enviou aos seus compañeiros e que foi filtrado, ao partido co Fuenlabrada como un ' paripé', motivo polo que está a ser investigado por un presunto delito de corrupción no ámbito deportivo. O futbolista foi detido na rúa polos axentes e trasladado a dependencias policiais. Fontes próximas á investigación confirmaron a Efe que se lle interroga por se puidese cometer un delito de corrupción entre particulares no ámbito do deporte


Summary: A RAG convoca a reunión na Aira dos Bolos da aldea do homenaxeado, Córgomo, no concello de Vilamartín de Valdeorras. No acto, aberto á veciñanza, falarán académica Rosario Álvarez e dos académicos Ramón Villares e Xesús Alonso Montero.

Córgomo, a aldea de pouco máis de 200 habitantes do concello de Vilamartín de Valdeorras onde naceu Florencio Delgado Gurriarán, será escenario do pleno extraordinario do 17 de maio da Real Academia Galega (RAG). O poeta da resistencia no exilio A sesión terá lugar na Aira dos Bolos, un lugar cargado de simbolismo na vida e na obra do autor homenaxeado coas Letras Galegas 2022, e consistirá en tres alocucións sobre o poeta a cargo da académica Rosario Álvarez e dos académicos Ramón Villares e Xesús Alonso Montero. Fechará o pleno o presidente da RAG, Víctor F. Freixanes. Todas as intervencións poderán seguirse en directo desde a web de academia.gal. O simbolismo dos birlos A celebración será unha festa aberta a toda a veciñanza nun espazo onde se adoitaba xogar aos birlos, unha tradición que Delgado Gurriarán inmortalizou nas páxinas de Galicia infinda (1963), nos versos "Os bolos ralban louxados, / a bola ralba penedos... / É que xogan, mau a mau, / o Severino i o Ferros", pertencentes ao poema titulado Córgomo de Valdeorras, que dedicou, xa desde o exilio en México, á súa veciñanza. A Aira dos Bolos ten ademais como pano de fondo a actual Casa do Pobo, no seu día a tenda da aldea, rexentada polo seu tío Manuel. Homenaxe ao exilio galego en México No pleno, o historiador Ramón Villares trazará un percorrido pola biografía de Delgado Gurriarán, cuxa figura encarna o activismo cultural desenvolvido polo galeguismo que fuxiu a México, tendendo sempre pontes co exilio interior. Xa dispoñíbel o novo episodio da serie documental da Academia sobre Delgado Gurriarán Na súa persoa, a RAG réndelle así homenaxe por primeira vez na gran festa das Letras Galegas á diáspora mexicana, da que formaron parte tamén o cineasta Carlos Velo, o editor Alexandre Finisterre, o profesor Luís Soto, o arquitecto Xosé Caridad Mateo, o escultor Uxío Souto, Ramiro Isla Couto, Elixio Rodríguez, Xermán Rañó, Carlos Tomé ou o pintor Arturo Souto. Co homenaxeado este ano, a institución tamén visibiliza a fala de Valdeorras. Esta é o punto de partida do galego do autor, no que se deterá a directora da Sección de Lingua, Rosario Álvarez, que afondará na contribución do autor valdeorrés á construción dun modelo de galego supradialectal escrito moderno. Da parte literaria ocuparase Xesús Alonso Montero, que xunto a Carlos Casares foi o primeiro académico en reivindicar un Día das Letras Galegas para Delgado Gurriarán a comezos deste século.


Summary: O expresidente José Luis Rodríguez Zapatero impartiu a conferencia Diálogo e política en Compostela, presentada por Suso de Toro, na que asegurou que o conflito catalán non "o resolverán os tribunais", senón que só é posíbel resolvelo desde "a política e o diálogo". O exmandatario tamén descartou a repetición das eleccións xerais e confirmou que Pedro Sánchez será presidente "si ou si".

Santiago acolleu unha conferencia do expresidente do goberno central, José Luis Rodríguez Zapatero, onde afirmou sobre o conflito en Catalunya que "os tribunais terán o seu percorrido, pero non resolverán o problema". Prognosticou que se prolongará no tempo mais que agarda que ambas partes "admitamos un empate, para o que é necesario dedicar horas e dialogar". Zapatero tamén confirmou que Pedro Sánchez será presidente e descartou por completo unha repetición electoral no caso de fracasar a primeira votación para a investidura. Asegurou ademais que ningunha forza política desexa unha volta ás urnas. "O resultado electoral foi moi claro, só hai unha alternativa para a presidencia e o goberno, e esa é Pedro Sánchez e o PSOE", engadiu. Zapatero tamén confirmou que Pedro Sánchez será presidente e descartou por completo unha repetición electoral O escritor Suso de Toro, autor do libro Madeira de Zapatero. Retrato dun presidente (Xerais, 2007), foi o encargado de presentar a conferencia do exmandatario titulada Diálogo e política e que, organizada polo Ateneo de Santiago, desenvolveuse no Hostal dos Reis Católicos de Compostela. Precisamente, a simultaneidade de actos no mesmo edificio fixo que Zapatero e o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, coincidiran na Praza do Obradoiro, momento que aproveitaron para saudarse. O escritor Suso de Toro, autor do libro Madeira de Zapatero. Retrato dun presidente (Xerais, 2007), foi o encargado de presentar a conferencia Zapatero prognosticou que en cuestión de días, "quizais unha semana", "si ou si" ficará clara a gobernabilidade de Sánchez debido á "intensificación do diálogo", un intercambio de posicións que segundo o expresidente cada formación encarará desde a súa "estratexia", aínda que apuntou que "o razoábel e o probábel" é que as forzas políticas que poden dar respaldo a Sánchez "van ser responsábeis para que a investidura se produza". Até no PP e Ciudadanos "teñen dúbidas sobre se deberían absterse ou non ante unha investidura de Sánchez", asegurou Zapatero, quen descarta por completo a repetición electoral pese á pouca disposición actual dos partidos a facilitar a investidura de Pedro Sánchez. En canto a unha posíbel coalición gobernamental con Unidas Podemos, Zapatero convidou a "clarificar cal é o obxectivo que perseguen á hora de entrar no executivo" En canto a unha posíbel coalición gobernamental con Unidas Podemos, tal e como solicita Pablo Iglesias, que onte amosou o seu desexo de liderar ministerios desde onde poder aplicar políticas de carácter social, Zapatero convidou a "clarificar cal é o obxectivo que perseguen á hora de entrar no executivo", cuestión que o expresidente valora clave para "facilitar o diálogo". Nese sentido resaltou que a importancia en todo este proceso de diálogo e e negociacións ha de recaer no programa que se impulse desde o executivo do Estado, algo que quedará marcado, valorou Zapatero, no discurso que ofreza Pedro Sánchez na sesión de investidura no Congreso. Baixo o pretexto de non querer "dar consellos desde fóra" a Sánchez ao redor das negociacións e sobre como artellalas para viabilizar a formación do vindeiro goberno do Estado, Zapatero afirmou que Sánchez é coñecedor das liñas vermellas para obter unha maioría "que merece porque electoralmente foi moi clara a vontade cidadá". Engadiu así mesmo que nos tempos que corren da política actual no Estado é difícil acadar unha maioría absolta e por tanto, a estabilidade e os goberno téñense que "traballar día a día", o que fai necesario "máis doses de diálogo", concluiu.


Summary: O custo máis elevado da luz será hoxe entre as 21 e as 22 horas; o máis baixo, de 16 a 17 horas.

O prezo medio da luz para as persoas clientas de tarifa regulada vinculadas ao mercado grosista baixará este domingo 3,3% a respecto deste sábado, até os 275,4 euros por megawatt hora (euros/MWh), segundo os datos do Operador do Mercado Ibérico de Enerxía (OMIE). Hai xusto un ano, o 11 de setembro de 2021, o prezo medio da luz no mercado grosista era de 152,32 euros/MWh, isto é, 80,8% máis. Este prezo é o resultado de sumar a media da poxa no mercado grosista á compensación que pagará a demanda ás centrais de ciclo combinado pola aplicación da 'excepción ibérica' para limitar o prezo do gas para a xeración de electricidade. O prezo mantense lonxe dos niveis máximos da semana pasada, cando chegou a alcanzar os 486,21 euros/MWh de media, o valor máis alto desde a entrada en vigor da 'excepción ibérica' e o segundo máis alto da historia, só por detrás do récord de 544,98 euros/MWh rexistrado o pasado 8 de marzo, antes da aplicación do 'tope ao gas'. O prezo da luz dispárase e marca un novo récord desde a 'excepción ibérica' Na poxa, o prezo medio da luz no mercado almacenista, o denominado pool, situarase este domingo en 161,42 euros/MWh. O prezo máximo rexistrarase entre as 21 e as 22 horas, con 252 euros/MWh, mentres que o mínimo para a xornada, de 98,50 euros/MWh, darase entre as 16 horas e as 17 horas. A este prezo do pool súmase a compensación de 113,98 euros/MWh ás gasistas que ten que ser abonada polos consumidores beneficiarios da medida, os consumidores da tarifa regulada (PVPC) ou os que, a pesar de estaren no mercado libre, teñen unha tarifa indexada. A factura máis elevada Tal e como informou esta mesma semana Nós Diario, con base nos datos fornecidos pola Comisión Europea, durante o primeiro trimestre do ano a factura eléctrica do Estado español foi a máis elevada do mercado comunitario, con 511 euros/MWh de media. A cidadanía galega paga a luz 124% máis cara que a poboación portuguesa Esta cifra supuxo tamén o maior incremento interanual na eurozona, pois tomando como referencia o dato de xullo de 2022, cando xa entrara en vigor a 'excepción ibérica', e comparándoo co de xaneiro de 2021, a repunta foi de 27,2%, superando o seguinte maior aumento, o de Italia, 24,4%.


Summary: Doce investigadoras galegas, de diferentes ámbitos, protagonizan a nova edición desta iniciativa do Observatorio da Mariña pola Igualdade

Como ven sendo habitual por estas datas, o Observatorio da Mariña pola Igualdade vén de editar a Axenda Feminista 2016, que nesta ocasión se centra na ciencia e na investigación, co obxectivo de "valorar e visibilizar" o traballo de 12 científicas galegas (ou vencelladas moi estreitamente a Galicia), unha por cada mes do ano. O Observatorio destaca que moitas destas e outras investigadoras ao longo da historia "acadaron grandes logros que non sempre foron recoñecidos na súa xusta medida". O Observatorio destaca que moitas destas e outras investigadoras ao longo da historia "acadaron grandes logros que non sempre foron recoñecidos na súa xusta medida" As doce científicas escollidas foron Vanessa Valedeiglesias García (Toxicoloxía Xenética), Josefina Ling Ling (Astronomía e Astrofísica), Aida Fernández Ríos (Bioloxía Mariña), África González Fernández (Inmunoloxía), Sonia Villapol Salgado (Neuroloxía), Alicia Estévez Toranzo (Microbioloxía e Parasitoloxía), Mª Isabel Fernández García (Química Inorgánica), Gloria Revilla López (Fisioloxía Vexetal), Elena Vázquez Abal (Xeometría e Topoloxía), Susana Martínez Conde (Neuroloxía), Ana Mª González Noya (Química Inorgánica) e Mª Isabel Loza García (Farmacoloxía). A Axenda Feminista 2016 sobre Científicas galegas repite o formato da axenda de anos anteriores: tamaño A5, tapas duras, goma para pechala e unha cinta para marcar a páxina desexada. Ademais dos textos e das fotos de cada científica, tamén se poderá atopar unha pequena biografía das científicas para coñecer un pouco mellor o seu traballo e os seus proxectos, datas relevantes para o movemento feminista que decote pasan desapercibidas noutros almanaques, páxinas de notas, ou o calendario menstrual 2016. O deseño das tapas correu a cargo da deseñadora Oreli Pello. O prezo da axenda son 13 euros (dous menos para as persoas socias do Observatorio) e pódese atopar nos seguintes puntos de venta: Ribadeo, Libraría Casa das Letras; Foz: Libraría Bahía; Burela: Libraría Espacio Lector Nobel; Viveiro: Libraría Porta da Vila; Vilalba: Papelería Pergamino 2; Lugo: Libraría Trama; Santiago de Compostela: Libraría feminista Lila de Lilith; A Coruña: Libraría Suevia; e Vigo: Libraría Andel. A xente que o desexe tamén se pode poñer en contacto co Observatorio da Mariña pola Igualdade a través do mail observatorioigualdade@gmail.com ou do teléfono 627.037.668 para mercar a súa axenda. Fanse envíos por correo postal cun custe adicional de 2 euros.


Summary: O Consello Regulador da Agricultura Ecolóxica de Galicia é o gañador do Premio Aresa de Desenvolvemento Rural, que destacou o seu labor na "implantación de mocidade no mundo rural". O sector aumentou un 42% a súa facturación o pasado ano. Falamos co seu presidente, Francisco López Valladares

Este xoves anunciouse que o Consello Regulador da Agricultura Ecolóxica de Galicia (CRAEGA) é o novo gañador do Premio Aresa de Desenvolvemento Rural, que convocan a Universidade de Santiago e o Grupo Aresa, e que chega á súa edición número 19. Descatouse o labor de Craega para "facer que a agricultura ecolóxica sexa un dos motores do desenvolvemento rural" e para "lograr que a agricultura ecolóxica sexa unha das causas principais para a maior implantación de mozos no mundo rural e agrario".O valor das producións ecolóxicas galegas crece ano a ano, situando este sector nunha posición cada vez máis importante. No 2016 o aumento da facturación e do número de operadoras foi do 25% e no 2017 o crecemento foi do 42%, unha porcentaxe de aumento que practicamente se repetirá neste 2018. Leite, carne e conservas de peixe son os produtos que concentran as maiores vendas, aínda que tamén é importante a produción de pensos e alimentación animal, ovos, viños e licores, acuicultura, recollas silvestres e produtos apícolas. "O leite segue sendo o principal piar da agrogandaría ecolóxica e o que máis crece, o que fai que a provincia de Lugo sexa o territorio que suma máis facturación"Falamos con Francisco López Valladares, presidente de Craega, que posúe unha explotación de leite ecolóxico na Pastoriza. Foi no ano 2000 cando a súa granxa decidiu dar o paso ao ecolóxico, "para producir menos pero a mellor prezo". En 2009 comezou a producir queixo e, máis recentemente, deu o paso aos produtos de horta.O sector ecolóxico galego suma anos de crecemento, sobre todo dende o 2015. A valoración é positiva?Si, levamos anos de crecemento, sobre todo no 2017, cando o incremento da facturación foi do 42%. Para o 2018 aínda non hai datos completos, pero no primeiro semestre o aumento foi do 38% e esperamos que se manteña a tendencia no segundo semestre, chegando aos 80 millóns de euros.O sector é moi diverso e nas memorias de Craega todos os ámbitos están a medrar. Destacarías algún pola súa importancia?O leite segue sendo o principal piar da agrogandaría ecolóxica e o que máis crece, o que fai ademais que a provincia de Lugo sexa o territorio que suma máis superficie dedicada á produción ecolóxica, máis operadores e máis facturación. Lugo, con 16 mil hectáreas inscritas suma case a metade do territorio homologado en Galicia."Vemos empresas que están duplicando a súa facturación, grazas a que se fixeron un oco nos mercados e á promoción que Craega fai en toda Europa"O crecemento débese á incorporación de novos produtores ou a un aumento da demanda deste tipo de produtos por parte da poboación?Un pouco ás dúas cousas. Hai máis operadores, pero o que máis inflúe é o incremento das exportacións. Vemos empresas que están duplicando a súa facturación, grazas a que se fixeron un oco nos mercados e á promoción que Craega fai en toda Europa, asistindo a feiras como a de Nüremberg, en Alemaña.O consumo non aumenta tanto en Galicia?Aumenta algo, pero unha parte importante séguese dedicando á exportación. Aquí ás veces dáse unha certa confusión entre os produtos ecolóxicos e calquera produto que vén da aldea, que xa por iso se considera ecolóxico, cando non ten por que ser.Danse esas confusións?Si, hai moitos produtos que se venden como artesáns, pero que non teñen por que ser ecolóxicos, se incorporan químicos engadidos que non están aceptados polas normas ecolóxicas. E despois hai empresas que se decatan de que neste momento a etiqueta de 'ecolóxico' ou 'natural' axuda a vender e lanzan marcas como "leite de pastoreo" que queren imitar a marca dos produtos ecolóxicos. Pero para ter esa marca hai que cumprir cun regulamento europeo moi ríxido, que non cumpren."Temos que ser capaces de chegar ás novas xeracións e convencelos de que non é necesario marchar de camareiros a Londres, de que no rural se pode vivir e hai moito futuro na produción ecolóxica"Que obrigas ten, por exemplo, o leite ecolóxico?Temos que cumprir unha serie de condicións de benestar animal, hai unha limitación dos organismos xeneticamente modificados, temos que empregar pensos ecolóxicos, as vacas teñen que ter acceso a pasto continuamente, teñen que ter unha superficie mínima...O que si parece que mellorou nos últimos anos foi a distribución dos produtos ecolóxicos, non si? Antes non era doado atopalos nalgúns lugares e agora están mesmo nas grandes cadeas...Si, a medida que os consumidores demandan estes produtos, vemos que as grandes cadeas están aumentando as liñas de venda. Tamén está reducíndose a diferenza de prezo entre os produtos ecolóxicos e os convencionais, pero segue habendo diferenza e isto é porque teñen menos rotación nos andeis, polo que os supermercados lles aplican marxes de beneficio maiores. En Alemaña, onde o seu consumo está moito máis estendido, a diferenza de prezo é do 10% e aquí en cambio poden chegar ao 40% ou ao 50%."O ecolóxico dálle un valor engadido, que fai que mesmo se a produción é pequena poidas estar no mercado e ter unha rendibilidade boa para saír adiante"No momento en que se anunciou o Premio Aresa, destacouse que Craega e a produción ecolóxica eran un motor de desenvolvemento rural. Estás de acordo?Si, isto é moi importante. Por iso sempre destacamos que a administración ten que apoiar estas iniciativas, pois estamos vendo o despoboamento das zonas rurais. E non é só que marche a xente, senón que atrás vén o lume e arrasa con todo. Temos que ser capaces de chegar ás novas xeracións e convencelos de que non é necesario marchar de camareiros a Londres, de que aquí no rural si se pode vivir e que hai moito futuro na produción ecolóxica. O ecolóxico dálle un valor engadido, que fai que mesmo se a produción é pequena poidas estar no mercado e ter unha rendibilidade boa para saír adiante. A administración ten que apoiar isto.Que retos de futuro ten Craega?Os restos son os de sempre: seguir crecendo e adaptarnos a que veña. No 2021 vennos un regulamento novo de Europa con cambios que teremos que facer. E seguir.