Summary: Idomeni, fronteira greco-macedonia. Porta da entrada a Europa pola ruta dos Balcáns. É domingo 24 de abril pola tarde. Chego a este inferno procedente de Bulgaria, un país europeo xa famoso polos abusos contra persoas desprazadas, con lugares de detención en pésimas condicións, e represión estendida cara as persoas fuxidas; coma Serbia, coma Macedona, coma a propria UE...

Xúntome ao chegar con equipos de voluntarios, meu contacto é Vicente, home solidario de Cantabria que coordina aquí varios equipos. Imos á escea do crime. Deste crime contra a Humanidade. Os sentidos empezan a traballar. Ficas no primeiro ollar sen alento. Era moito pior do que imaxinaba. Hiperpoboado, bole o campo entre a auga que caeu toda a tarde, a auga entrou en moitas tendas e non van poder ficar nelas para durmir. O cheiro das condicións insalubres que se traducen en indecencia de quinto mundo, penetra neste sumidoiro consentido. Os ollos abren as pálpebras atentas pois case non hai luz, o lume como vagalumes por todo o campo, é a hora de quentar cazos de auga e de leite para as crianzas. Séntome cunha familia siria de 8 membros de tres xeracións, a aboa non me deixa marchar se non tomo o té que ferve. Iamos andando ao chegar e vimos como o pai tiraba da cadeira das rodas dun neno co ollar perdido. Unha masaxista de Lleida -que di que está aquí porque non soportou ver as imaxes nas teles e colleu o primeiro voo- e eu falamos con el e acabamos diante da súa tenda, falando do caso, de como deixan a casa destruída en Alepo e como queren darlle un tratamento médico ao neno de 11 anos con espinha bífida e unha doenza mental profunda. Danche todo mentras aquí non se lle dá a benvida. A nai do neno lava ao resto das crianzas nunha billa. E lava a roupa. A aboa abrázame, cando lle digo que alí diante do lume, parece minha aboa na lareira. Porque a humanidade ten os mesmos sentimentos. Seguimos pola lameira. Escoítanse conversas en moitas linguas, berros e silencio. A xente vennos falar, as persoas coas que vou son xa familiares para elas e senten curiosidade pola nova visita. De onde vés? Pregunta unha nena en inglés, eu quero ser mestra de inglés, sobe cando logo fai confesións no meu colo. Ou unha muller afgá de 22 anos que perdeu o neno no barco en Turquía. E fala dun curmá seu que está tetrapléxico despois da singradura na lancha de goma, pois caíronlle enriba os adultos e partíronselle as pernas. Hadila vén falar para contar que non sabe onde está seu irmá, que non tivo máis novas, mentras chora ollando para a porta, quero ir a calquer lugar onde non me maten.... Estas persoas desprazadas pola xeopolítica, a guerra, os conflitos armados e a persecución están ávidas de saber que vai acontecer. Porque en Idomeni non hai información, non se sabe o que acontece, non se sabe como vai ser o día seguinte. Os ruxe-ruxes din que Grecia non pode soportar máis a situación e que na primeira semana de maio van levantar o campo. Esta última semana, os buses militares xa están levando familias aos denominados hotspots e campos militarizados. Hai dous días unha muller quixo suicidarse. En Idomeni, entra a tolería, están ás portas de empezar unha nova vida e ven como se pode frustrar e non entenden. Lía hai uns dias unha crónica cun xornalista turco da AFP que dicia que "en Idomeni pérdese a razón". Parece que esta muller fora aceitada para facer reagrupamento familiar en Alemania e no aeroporto non a deixaron saír cos seus tres fillos. Gastou os últimos cartos que traia. E agora tolea porque é a nada máis absoluta. As enfermeiras voluntarias andaluzas, de Madrid, catalás coas que falo din que hai moitos casos así, que non dan feito. Montaron xunto con Bombeiros en Acción unha tenda amarela que é un centro sanitario. Alí atenden tamén ás embarazadas, alí van as nais a pedir alimento para os bebés. Hoxe irei coas matronas a velas. Canto traballo voluntario incrible, canto!!!, o que non fan os Gobernos. Hoxe iremos ao lugar onde lavan os nenos, un hamán que montou unha parella catalá para mulleres e crianzas. Alí houbo e hai xente galega que quenta auga, que frega, que enxabona. "E un tren de lavado", di un galego de Portonovo. Imos á escea do crime. Deste crime contra a Humanidade. Os sentidos empezan a traballar. Ficas no primeiro ollar sen alento Fico a durmir no piso de xente voluntaria e cóntanme esta loita infinita. Coma Vicente Carro, de Cantabria, que xa estivo en Lesbos. Non son capaz de dormir en toda a noite e escribo até o mencer. Preciso dar testemuña aínda que sexa por poucas horas deste horror. Como poder describir o que se ve, contar esta traxedia da humanidade máis descastada, os parias, os miserables, os ninguéns, como dicía Galeano, a quen todo o mundo rexeita. Mais debía de vir, é unha obriga ver dende dentro o que pasa, para vocealo onde están os culpables, pois como decia Miguel Portas, eurodeputado portugués xa falecido, cando foi a Lampedusa "xa pagou a pena ser político" por estar aquí. Paga a pena e hai que voltar. O campo está improvisado enriba de plantacións agrarias limítrofes cos caminhos de ferro, pegado ás vías que dan entrada a Fyrom. Ao longo dun kilómetro das vias hai máis de 2000 persoas, contan que se van instalando por orde de chegada, por se Macedonia abre a porta. No fondo está a porta maldita, o obxecto de desexo da liberdade. Agardan diante día e noite para cruzar. Porque non hai unha pasaxe humanitaria, senón isto non se estaría producindo. A luz última do dia delata aínda máis a traxedia que se produce nos campos de Idomeni. Un dos campos improvisados dos 29 que hai en Grecia, país no que se concentra agora a maior presión migratoria en Europa. Este confito vén dende tempo, dende o ano 2000, agravouse en 2011 e agora estamos vivindo un pesadelo colectivo. Semella que antes a sociedade se conmovía por momentos ou acontecimentos, máis agora, a magnitude da traxedia tocou máis fondo e estendeuse á indignación entre nosos Pobos. Ou iso quero pensar, porque esta é unha traxedia humana con culpables, con causantes dos despropósitos pola xeopolítica agresiva, cunha xestión ineficaz e egoista por parte europea e con retrasos, moito retraso. Sábeno ben todas estas persoas que agardan nas ringleiras da fronteiras greco-macedonia, neste lugar de Idomeni, agora famoso por ser a capital da Europa humanitaria porque a deshumanizada está en Bruxelas, xa desprovista de plenitude e de grandeza política e ética e chea de crueldade polas últimas decisións. Non hai rexistros das persoas que entran. A actual normativa europea coa xestión de urxencia dos denominados centros de acollida ou hotspots implica inscribirse coa pegada dixital no País no que se entre, e as persoas desprazadas non queren, terían que agardar entre 3 a 5 anos se son identificadas en Grecia para ir a outro País europeo. Europa é un inminente xeriátrico e en 2050 vai ter un crecemento vexetativo negativo. Europa precisa nova e moita xente. Mais está allea no seu confort aparente que non ve nen repara, como diría Saramago. Asina acordos crueis para xustificar a súa ineficiencia e paga dando prebendas a un país non seguro como Turquía para autoxustificarse que non soubo nen sabe resolver a crise migratoria. Asilo versus medo. Drama versus irresponsabilidade. Baile de cifras versus dor. Máis a proba é que a xente está aquí, tirada, ao lado das vías do tren, ao sol e á choiva, na lameira da indefinición, sen condicións de hixiene, con casos extremos como os das crianzas que con diversas enfermedades mentais como ...non se lles dá unha saída de asilo inmediata, nenas e nadas que escaparon con nais e pais, sós ou xuntos, das guerra e que hai 3, 2 anos ou varios meses que non van á escola. Europa asina acordos crueis para xustificar a súa ineficiencia e paga dando prebendas a un país non seguro como Turquía Porque as persoas que aquí agardan para cruzar a fronteira son fuxidas. Fuxiron pola vida. De guerras, persecución política, conflitos armados e miseria. Fuxiron do medo e con medo. Medo a non morrer carbonizados polas bombas cruzadas. E pagaron por vir inxentes cantidades. E empezaron a andar. Despois do que pasaron, que significa agora agardar para cruzar o paso para ir cara Centroeuropa, sobre todo Alemanha. Saben que non poden voltar. Se voltan, en moitos casos non agarda nada. Idomeni non é un lugar imaxinario para conmovernos. Idomeni é un lugar real que apesta, que engole, que proe, que doe, no que se concentra o mellor e o pior da condición humana. Idomeni cheira como cheira Europa. E aquí está a Europa real, a humana. Porque a outra morreu. Nota: as fotos desta crónica son tamén da autoría de Ana Miranda.


Summary: A película dirixida por Ignacio Vilar recadou 61 mil euros na súa primeira fin de semana, con case dez mil espectadores e espectadoras e a segunda mellor recadación por copia entre todas as películas proxectadas en España.

A Esmorga é un éxito. O filme dirixido por Ignacio Vilar está a recoller eloxios, boas crítica e o que é máis importante: un amplo seguimento do público, que dende a súa estrea nos cines, o pasado venres, está enchendo as salas. De feito, a película estivo entre as dez máis vistas en toda España a pasada fin de semana (no posto décimo, en concreto), todo un logro se temos en conta que se distribuíu unicamente con 18 copias, todas en Galicia e todas en galego con subtítulos en castelán. De feito, os 61.300 euros recadados nos seus primeiros días supoñen a segunda mellor recadación media por copia (ao redor de 3.400 euros) de todo o Estado, só superada por Los juegos del hambre: Sinsajo Parte 1. O filme foi visto por case dez mil persoas na súa primeira fin de semana, O feito é destacado por medios especializados de toda España. Como destaca Pau Brunet en El Economista.es, "que un produto destas dimensións poida lograr 61.300€, unha cifra que mesmo moitas estreas de máis de 100 cines non lograron, é unha boa noticia. Campaña focalizada, efectiva e que de aguantar ben co boca-orella podería ir máis alá dos 300.000-350.000€. De ser cousa dunha fin de semana, promocións e fanbase, daquela quedaría nos 200.000€. Con todo, semella que os seus responsables verán cartos". En canto ás críticas, atopamos por exempo a opinión de Henrique Rabuñal: "A película está xa no máis profundo do cinema e da cultura galega. Chegounos á cabeza e ao corazón. Xa esta entre nós e debe abrirse camiño no turbulento e complexo mundo audiovisual que xubila as películas aos poucos días de naceren". César Morán escribe, pola súa banda, que "esta Esmorga constitue certamente um passo decissivo na história do cinema galego, um cine galego autêntico, feito com profissionalidade, com seriedade e com a paixão da terra. O sucesso dependerá de todos nós". O blog Visionado Eléctrico sinala algunhas eivas de ritmo e dun guión "non de todo afinado", pero conclúe que "os problemas que poida ter o filme non quitan que sexa un visionado obrigatorio en Galicia e máis que recomendable en España, como proba de que outro cine é posible". Finalmente, Damián Villalaín destaca que se trata dunha "película coidadísima nos aspectos visuais e formais, dirixida con amor e intelixencia e capaz de extraer unha desacougante beleza da turbia historia orixinal" e afirma que "ninguén terá por que estrañarse se a película aparece dentro duns meses entre as nominadas aos "Goya" ou se recibe premios en festivais foráneos. Hai que ir vela". Este xoves o filme pode verse na Coruña (Cantones, Yelmo, Marineda City), Carballo (Multicines Bergantiños), Cee (Cine Xunqueira), Ferrol (Dúplex), Narón (Odeón), Ribeira (Multicines Barbanza), Compostela (As Cancelas), Lugo (As Termas), Monforte (Hollywood), Leiro (Novocine), Ourense (Pontevella), Pontevedra (Cinexpo) e Vigo (Norte, Gran Vía, Yelmo, Plaza Elíptica).


El Bruc, en Barcelona, e Bailén, en Jaén, dispútanse a honra de seren a primeira localidade na que Napoleón foi dobregado. Con todo, pouco despois Bonaparte apañou outra derrota máis persoal e que probablemente o fastidiase en maior medida. En 1809, cando era dono de media Europa e tiña á outra metade aterrorizada, perdeu ao xadrez contra o Turco, o misterioso autómata invencible. Aínda que probablemente nunca o chegou a saber, o Emperador dos Franceses foi vencido dúas veces aquel día porque o presunto robot era unha fraude. A partida levouse a cabo no palacio de Schönbrunn, en Viena, onde Bonaparte se atopaba zumbándolles moi duro aos austríacos. O Emperador era un namorado do xadrez. Sendo como era amo de todo un continente, é de supoñer que se consideraría a si mesmo todo un as dos 64 cadriños, pero segundo parece non chegaba a estratega mediocre, trapalleiro nas aperturas e pouco paciente. O opoñente era unha especie de androide avant la lettre disfrazado de sultán con bigotazos, e tiña intrigada á Europa culta desde que o deseñara en 1770 o húngaro Wolfgang von Kempelen, escritor, fisiólogo, inventor e un trangalleiro de coidado. Kempelen foi, por certo, o creador do primeiro sintetizador de voz, precursor desa arma de destrución musical contemporánea que é o vocoder. Cando Kempelen morreu, o Turco pasou a mans doutro inventor e aventureiro, Johann Nepomuk Mälzel, creador entre outras cousas dun audífono para Beethoven. Polo que se sabe, este último aparello nunca funcionou moi ben. O robot xadrecista estaba deseñado dun xeito diabólico. Abrírase o portelo que se abrise, o que aparecía ante os ollos das testemuñas eran piñóns, porquetas, cegoñais, correas e pancas, distribuídas dunha maneira o suficientemente enxeñosa como para ocultar dentro a un mestre de xadrez O robot xadrecista estaba deseñado dun xeito diabólico. Abrírase o portelo que se abrise, o que aparecía ante os ollos das testemuñas eran piñóns, porquetas, cegoñais, correas e pancas, distribuídas dunha maneira o suficientemente enxeñosa como para ocultar dentro a un mestre de xadrez. Humano, naturalmente. O mestre movía desde dentro as pezas grazas a un complicado sistema de imáns, e tamén accionaba un brazo e mesmo partes da cara do falso autómata. No día do encontro co Emperador o operador era Johann Baptist Allgaier, toda unha figura mundial do deporte mental, nesa altura en horas baixas. Segundo se conta, na partida con Napoleón o Turco estivo especialmente obsequioso e mesmo saudou ao contrincante cunha reverencia feita co único brazo que podía mover. O comezo foi convencional, ata que Bonaparte, non se sabe se por impaciencia ou por molestar ao xenio mecánico, fixo un movemento ilegal. Nun arrouto de insolencia, a máquina devolveulle a peza á casa orixinal. Napoleón tentouno unha segunda vez, e o outro agarrou a ficha e tirou con ela. Mirando moi fixamente ao autómata, o corso repetiu o movemento; con robótico mal xenio, o Turco ergueu o brazo articulado e derrubou todas as pezas do taboleiro. Dobrando coa risa, Napoleón I comezou unha nova partida e perdeu en pouco máis de vinte movementos.


Summary: O máis dramático dalgunhas situacións de abuso e acoso que se producen contra as mulleres -e no deporte de forma especialmente destacada pola maioritaria presenza de homes en postos de "superioridade" -, é que están asumidas como "normais" por un bo número de homes e, lamentablemente, tamén de mulleres.

Ser muller, moza e deportista parece ser incompatible coa igualdade. A pesar dos avances producidos nas últimas décadas en todos os ámbitos, o deporte, certo é que con algunhas actuacións e medidas encamiñadas a poñer freo a situacións de desigualdade e a promover a participación das mulleres na actividade deportiva a todos os niveis, segue sendo unha especie de couto pechado para homes e, de forma especialmente notoria, en certas disciplinas. A desigualdade no deporte entre homes e mulleres aínda faise máis patente naquelas modalidades consideradas de "masas", como acontece co fútbol no noso país Porque a realidade constata un feito, que é que a desigualdade no deporte entre homes e mulleres aínda se fai máis patente naquelas modalidades consideradas de "masas", como acontece co fútbol no noso país. Un deporte, o fútbol -campo e sala- copado por homes non só en número de fichas federativas, senón tamén noutros postos, como adestradores, árbitros e responsables das xuntas directivas dos clubs e federacións. Este feito, sumado ao machismo que subxace na nosa sociedade, en xeral, e no deporte, en particular, leva a que ser muller e tomar a decisión de querer xogar ao fútbol aínda se poida considerar, a estas alturas, unha decisión valente. E máis que valente pareceume o duro testemuño de Sara, unha moza de 18 anos que, malia a súa xuventude, fixo gala dunha gran madureza ao decidir denunciar ao presidente do club ao que pertencía e no que xogaba, o Leis. Presidente ao que acusa, xunto con outras compañeiras, de acoso e que, a pesar das denuncias presentadas non só ante o xulgado senón tamén ante as institucións deportivas e políticas pertinentes, aínda continúa no seu cargo. Coma se nada. Nin medidas preventivas ata que haxa resolución xudicial definitiva, nin dimisión. O mundo ao revés. Porque mentres el nin sequera foi apartado provisionalmente do seu posto, nin Sara nin o resto das súas compañeiras poden xogar ao que queren e polo que viven, o fútbol, xa que por non facer, nin liberaron as súas fichas federativas para poder ser trasladadas a outro club. Máis que valente pareceume o duro testemuño de Sara, unha moza de 18 anos que, malia a súa xuventude, fixo gala dunha gran madureza ao decidir denunciar ao presidente do club ao que pertencía e no que xogaba, o Leis Escoitar a Sara, que participou nunhas xornadas sobre Deporte e Igualdade organizadas polo PSdeG co obxectivo de promover a igualdade entre homes e mulleres no deporte e fomentar e incrementar a actividade física a todos os niveis das mulleres, foi escoitar a cara máis amarga, máis dura e máis inxusta do deporte. Unha cara, a da desigualdade e violencia nas súas diferentes manifestacións contra as mulleres, que vendo o acontecido neste caso ou, por exemplo, no campo de fútbol do Betis non hai moito -onde se fixo unha clara apoloxía á violencia de xénero, ante a pasividade de moitas e moitos-, parece que, lonxe de erradicarse, mesmo se está a incrementar. A sociedade e, as mulleres de forma moi particular, non pode, non podemos consentir nin unha mostra de desigualdade nin podemos ser cómplices deste tipo de comportamentos. Porque o máis dramático dalgunhas situacións de abuso e acoso que se producen contra as mulleres -e no deporte de forma especialmente destacada pola maioritaria presenza de homes en postos de "superioridade" -, é que están asumidas como "normais" por un bo número de homes e, lamentablemente, tamén de mulleres. O máis dramático dalgunhas situacións de abuso e acoso que se producen contra as mulleres é que están asumidas como "normais" Contra esas actitudes, contra esas vexacións, contra ese machismo debemos alzar a nosa voz. Debemos esixir responsabilidades e debemos reclamar medidas. As administracións e poderes públicos non poden seguir subvencionado a entidades, federacións e clubs que permitan e consintan actitudes violentas e/ou de abuso contra os seus integrantes. As administracións han de velar pola igualdade das mulleres no deporte, en todas as categorías, niveis e disciplinas, esixindo protocolos de obrigado cumprimento e realizando un seguimento periódico destes. As administracións han de velar polo deporte como ferramenta fundamental para a educación en igualdade, promovendo dende o deporte de base estes valores que preveñan futuras actitudes machistas e nos convertan en persoas iguais a todos os niveis. En deportistas. Sen máis… e sen menos.


Summary: Deberán pagarlle perto de 11.000 euros.

Esta sexta feira haberá concentracións en Ourense (12:00 Concello de Verín e 12:45 no túnel de Cerdedelo, en Laza) contra a alta sinistralidade laboral nas obras do AVE e a precariedade laboral na construción deste tramo da alta velocidade en Galiza. Convocadas pola CIG, os protestos veñen acompañadas dunha noticia que para o sindicato nacionalista exemplifica esas condicións: seis empresas do AVE deberán pagar conxuntamente 11.000 euros a un operario que tivo que realizar 1.168 horas extras en 10 meses. "Contratan un traballador ara que traballe a xornada que lle corresponde a dous mais pagan un único salaro", denuncia a CIG tras a sentenza xudicial emitida hai uns días polo Xulgado do Social nº1 de Ourense e que condena a UTE Portocamba, Revestimientos Túneles y Encofrados S.L., Sacyr S.A., Río Valle Construcción y Obra Pública S.L., Cavosa Obras y Proyectos, S.A., e Construcciones Mariano López Navarro. O sindicato lamenta que perante esta realidade e embora as denuncias feitas desde sindicatos, a administración faga "ouvidos xordos" perante un problema que cualifican como "grave". "Non só mira para outro lado, senón que, por riba, ateve a mandarnos subdelegados a celebrar o avanzo das obras, como pasou o pasado 15 de outubro, tan só días despois da morte dun traballador nun accidente laboral".


Summary: Máis de medio cento de colectivos ambientais, culturais e veciñais presentan a plataforma SOS Ourense, que representa unha "chamada de auxilio contra o desastre" do Goberno local dirixido por Gonzalo Pérez Xácome en coalición co Partido Popular. Esta sexta feira anunciaron unha mobilización para o próximo día 18 de novembro.

O tecido cidadán de Ourense segue decidido a trasladar á clase política da cidade e ao resto da sociedade galega o seu malestar pola xestión municipal que vén realizando Democracia Ourensá (DO), co alcalde Gonzalo Pérez Xácome á cabeza, por momentos en coalición co Partido Popular. Após aproveitar Samaín para a última das mobilizacións en protesta polo baleiro cultural que, din, están a padecer, esta sexta feira máis de 50 asociacións e entidades ambientais, sociais e culturais presentaron o froito do seu esforzo: o movemento, ou plataforma, SOS Ourense. Nunha presentación na rúa, explicaron que esta ferramenta cívica é "unha chamada común de auxilio". Para que ou contra que? "Contra o desastre do Goberno municipal", do que sinalar quer Xácome, quer o PP. Co impacto sonoro do código morse de SOS e un pequeno grupo de percusión, SOS Ourense deuse a coñecer ás portas do Auditorio de Ourense coincidindo coa celebración da sesión plenaria ordinaria do mes de novembro, para darlle visibilidade a esa "chamada de auxilio" na que insistiron en diversas ocasións durante a comparecencia pública. "Ourense ten que deixar de lado a pasividade, froito de décadas de clientelismo e unha política social e cultural en dirección oposta ao ben común", reclamou a plataforma. Así mesmo, presentáronse cun manifesto no que afirman que "Ourense sofre unha profunda crise social, ambiental e cultural". Protesta colectiva o 18 de novembro En consecuencia, solicitan a implicación cidadá e participación masiva na manifestación que organizan diante da Subdelegación do Goberno español, o próximo día 18 de novembro ás 19.30 horas. "Contra a urbanización especulativa, a degradación do medio natural, o baleirado sen sentido e o feche das institucións culturais, a desaparición da concellaría de igualdade, o feche da Universidade Popular, o feche do Museo Municipal, o abandono das termas e contra un longo etcétera máis", enumeraron sobre os motivos que existen para saír á rúa. Así, instan á veciñanza a "traballar xuntos para cambiar o estado das cousas e para parar o desastre ao que nos leva o goberno de Xácome e o PP que demostraron ser un problema sen solución".


Summary: O BBVA ten os fondos precisos para mercar a outra entidade após oficializar a venda da súa filian nos Estados Unidos.

A nova estratexia de fusión que está a vivir o tecido financeiro estatal tamén ten como protagonistas aos grupos BBVA e Banco Sabadell. Malia que responsábeis de ambas partes só confirmaron que están conversando a respecto desa unión, as persoas expertas neste mercado xa dan por feita unha compra da segunda entidade por parte da primeira. O certo é que os rumores e posteriores anuncios viñeron igualmente ben ás dúas marcas, cuxos títulos en Bolsa se dispararon esta segunda feira. BBVA ten nas súas mans o montante económico preciso para facerse coa propiedade de Banco de Sabadell S.A. despois de que hoxe se oficializara a venda da súa filial en Estados Unidos. Se ben é certo que os cartos tardarán uns meses en chegar, como insistiron o presidente, Carlos Torres, e o conselleiro delegado, Onur Genç, son suficientes para completar unha fusión que no mercado de valores xa se dá por feita. Os principais responsábeis do banco comentaron que a súa intención é facer una recompra de accións "relevante" aproveitando a depresión do mercado, mais non se descarta esa adquisición doutra marca bancaria. De feito, as dúas partes comunicaron esta segunda feira á Comisión Nacional do Mercado de Valores que están tratando unha "potencial operación de fusión entre ambas entidades". Fontes do Sabadell concretaron que comezou o proceso de "due diligence" e se asignaron as e os asesores externos precisos coa autorización do Consello de Administración. Porén, "non hau tomada ningunha decisión nin certeza algunha de que se adopte". Desde BBVA falaron nos mesmos termos pero puntualizando que, no caso de que a unión chegue a ser unha realidade, aínda non hai uns termos e condicións para esa operación. O terceiro movemento en menos de tres meses De calquera maneira, a soa confirmación dese achegamento axudou ao Sabadell a medrar en Bolsa. Mentres que o posíbel comprador disparaba o seu valor en máis dun 16% pola venta fechada en Estados Unidos, as expectativas sobre a fusión melloraron os resultados da outra parte case nun 12%. Polo momento, Sabadell tamén estaba a negociar o despedimento dunhas mil traballadoras e traballadores, 45 delas das oficinas galegas. En concreto, hai 461 profesionais traballando para o grupo no país. Estas novidades no sistema bancario estatal danse após outras fusións xa confirmadas como a de Caixabank e Bankia, en setembro, e a de Unicaja e Liberbank, días despois. A pesar de que neste caso habería "conversas preliminares", xa se prevé que sexan unha soa marca.


Summary: A asociación animalista Libera suma máis de 7.500 sinaturas para apoiar unha proposición non de lei do BNG que pide que a Xunta tome medidas contra este maltrato animal.

A asociación animalista Libera lanzou a pasada fin de semana unha ciberpetición na que se reclama a fin da cruenta colocación nos cabalos de pexas, aparellos que colocan os gandeiros nas patas dos animais para limitar os seus movementos polos montes galegos e que lle provocan lesións e graves danos. A campaña vai en paralelo á iniciada tamén a través da plataforma senpexas.info, unha páxina web onde calquera cidadán pode denunciar este maltrato enviando os datos de localización dos equinos con piega -con foto ou sen ela- e que despois de verificar son remitidos á Fiscalía Provincial de Medio Ambiente competente. Facebook bloqueou o perfil de activistas que denunciaban as pexas, pero mantén os que defenden as touradas Rubén Pérez é o voceiro da asociación Libera, promotora da loita contra este maltrato animal, que viu como a súa posibilidade de difusión das campañas quedaba limitada. A rede social Facebook bloqueou o seu perfil durante quince días, suponse que "por entender que facía difusión de contidos violentos", tal e como aclara o afectado, que entende que "son normas dunha multinacional", pero que non comprende como si seguen existindo "perfís que promocionan e defenden as touradas, incluíndo fotografías, sendo esta unha actividade ilegal na maioría dos países do mundo". "Procuro variar as fotografías e non poñelas moi explícitas, pero Facebook bloqueoume igual", explica. Non foi o único. Un dos seus compañeiros tamén foi bloqueado pola multinacional. "É a primeira vez que me pasa", insiste. Pero a campaña na loita contra estas pexas que tanto dano causan a milleiros de cabalos en Galicia continúa. Son xa máis de 7.500 as sinaturas acadadas. Pretenden chegar ás 10.000 para apoiar así unha proposición non de lei presentada a finais do mes de febreiro polo BNG no Parlamento galego e na que se piden que a Xunta tome medidas contra esta práctica. A recollida de sinaturas pretende apoiar unha proposición non de lei presentada polo BNG para rematar con este maltrato animal A iniciativa do Bloque enmárcase dentro do traballo do Espazo Parlamentar pola Defensa dos Animais (EPDA) e foi presentada de forma conxunta pola formación nacionalista, a Asociación Animalista Libera e a Fundación Franz Weber, entidades que levan xa tres anos traballando contra as pexas. "Ao ser unha proposición non de lei, a efectividade que pode ter non é igual á dunha ILP, pero entendemos que existe suficiente normativa e diferentes decretos da propia Xunta, o último de 2011, que prohíben explicitamente as pexas", explica Rubén Pérez, que advirte tamén de que o Código Penal ten artigos que sancionan explicitamente o maltrato animal. Ademais, na web senpexas.info presentáronse xa 78 denuncias administrativas e penais por un total de 130 animais con toda clase de artiluxios nas súas patas. Algunhas inclúen fotografías e outras nos, pero Rubén Pérez destaca "o difícil" que é atopar os responsables deste maltrato animal. Así, das case 80 denuncias presentadas, en tan só unha se encontrou o responsable, en parte tamén porque non se cumpre coa obrigatoriedade de colocarlle un microchip a cada animal.


Summary: A Comisión Europea está a introducir novas esixencias para acceder ás axudas aprobadas no cumio de xullo. A máis importantes delas condiciona a achega dos fondos á previa aprobación das reformas esixidas por Bruxelas. Os Estados da periferia da UE, entre eles o español, prepáranse para o peor dos escenarios.

O cumio europeo de xullo representou unha derrota para os Estados da periferia europea. Por unha banda, a proposta aprobada ficou moi lonxe das súas demandas iniciais, ao reducirse substancialmente a contía do orzamento comunitario para o período entre 2021 e 2027 en relación coa cantidade defendida polo Parlamento Europeo ou polos Gobernos español e italiano. Por outro lado, unha parte moi importante dos denominados "fondos de reconstrución" pasaron a ser financiados con diñeiro procedente doutros programas, con especiais rebaixas nas contías da Política Agraria Común (PAC), dos fondos de cohesión e dos incentivos ao investimento privado promovidos polo Banco Europeo de Investimentos (BEI). A reunión de xefes de Estado certificou, tamén, unha importante rebaixa das transferencias e a confirmación dun marco de duras condicións e estrita vixilancia para os Estados receptores. Se o día do comezo do cumio o presidente do Consello Europeo, Charles Michel, defendeu un reparto do fondo onde 66% de 750.000 millóns de euros se correspondesen con subvencións e 33% con préstamos, finalmente só 52% de 750.000 millóns de euros foron asignados como axudas directas. Ao tempo, delegouse a análise e a aprobación de plans de reformas estatais na Comisión Europea e nos Estados membros, abríndose a proposta á introdución de modificacións por parte destes. Os resultados do cumio levaron o economista e antigo ministro de Finanzas grego, Yanis Varoufakis, a afirmar que "regresou a troika". Novos criterios para os fondos A Comisión Europea vén de endurecer os criterios de acceso e de reparto dos fondos. Segundo se recolle na guía e borrador do regulamento de acceso aos mesmos, coñecida esta semana, para recibir as axudas os Estados membros deben presentar un plan de reformas que recolla as demandas solicitadas polas autoridades comunitarias. "Os Estados membros deben examinar o paquete completo de recomendacións específicas dirixidos a eles pola Comisión", en particular baixo os ciclos de 2019 e 2020. A menos que a Comisión identifique nas recomendacións un "progreso substancial" ou unha "aplicación completa", todas deben ser consideradas "relevantes", sinala o regulamento da Comisión. O documento elaborado polas autoridades comunitarias explica os criterios de avaliación de aprobación da asistencia financeira para os diferentes Estados. Así, pon de manifesto que se examinarán oito aspectos dos plans de investimento e reformas, entre eles o nivel de cumprimento das reformas esixidas pola Comisión nas tres últimas anualidades, "a transición verde", "a dixitalización", o "impacto do plan", "o custo dos investimentos", "a coherencia entre os investimentos e as reformas" e o "plan de aplicación", incluído o calendario de investimentos e os seus obxectivos. A Comisión Europea vai outorgar unha cualificación a cada un deses epígrafes. O A determina un cumprimento elevado, o B parcial e o C escaso ou nulo, non obtendo fondos aquel Estado que reciba o C en calquera deses puntos. Ao tempo, se se cualifican con B máis apartados que con A tampouco reciben recursos, acontecendo outro tanto no caso de non obter A nos bloques referidos a "reformas" e "transición verde". Neste sentido, a opinión estendida é que a Comisión Europea impón un maior nivel de esixencia nas condición do rescate pola "porta de atrás", advertindo que conceder tanto peso "ás reformas" implica asumir un recate duro. Impacto no Estado español Os novos criterios fixados por Bruxelas son obxecto de preocupación nunha parte dos Gobernos europeos. O Executivo de Pedro Sánchez, quen presentou o cumio como un éxito sen precedentes, asume agora que as axudas non van ser efectivas, no mellor dos casos, até a segunda metade de 2021 e que previamente debe acometer a reforma do sistema de pensións e novos axustes orzamentarios. Tanto é así que o Executivo remata de facer pública a súa intención de incluír nos orzamentos de 2021 uns 20.000 millóns de euros como adianto a conta que suplan as achegas europeas até facerse efectivas. Ao tempo, o Goberno prepara un cambio no réxime das pensións, aumentando a idade de xubilación e a base de cálculo na cotización, na liña do demandado desde Bruxelas. Nesa mesma orientación, dáse por feita a continuidade da actual lexislación laboral ou mesmo unha mudanza nunha dirección máis involutiva. Reformas ou recortes? Un axioma asumido entre os economistas críticos é que reforma é o eufemismo empregado polos seus colegas das diferentes escolas liberais para referirse aos recortes. O acontecido coa reforma da lexislación laboral aprobada por Raxoi ou do sistema de pensión impulsada por Zapatero son un bo exemplo disto.


Summary: Malia se denominar Urxencias Sanitarias de Galicia, a aplicación do Sergas para dispositivos móbil exclúe o galego e só permite a asistencia en castelán.

"Supón un avance significativo para a asistencia ao paciente no entorno extrahospitalario", así anuncia o Sergas a aplicación do 061 para dispositivos móbiles, denominada Urxencias Sanitarias de Galicia. Un servizo que exclúe o galego, pois a APP só contempla o castelán, tal e como denunciou na mañá desta quinta feira, a través das redes sociais, A Mesa pola Normalización Lingüística. A aplicación permite que a xeolocalización da chamada ao 061 que se realice a través dela, co cal, segundo o Sergas, pode enviarse o "recurso asistencial necesario con maior prontitude e precisión". Aínda que este feito é "especialmente relevante nunha comunidade como Galiza, con gran dispersión da poboación e cunha climatoloxía e orografía complexas", o Sergas discrimina a lingua propia do país. A persoa usuaria pode rexistrarse e introducir os dados da tarxeta sanitaria, o que posibilita que o persoal sanitario acceda con maior celeridade á historia clínica da ou do paciente. Iso si, todo en castelán.


Summary: O Goberno en funcións poderá exhumar Franco do Val dos Caídos. A decisión deberá ser ratificada no Consello de Ministros. A familia do ditador avanzou que recorrerá ao Tribunal Constitucional.

O Goberno socialista en funcións podería ordenar a exhumación dos restos de ditador -falecido en 1975- no último minuto do seu mandato. Esta terza feira o Tribunal Supremo avalou a decisión do Executivo de levalos restos a El Pardo -que pertence a Patrimonio Nacional- e onde fora enterrada a súa muller, Carmen Polo, falecida no ano 1988. Os seis xuíces do Supremo desestimaron o recurso da familia do ditador, que pretende enterralo no cemiterio de La Almudena (Madrid). A familia xa avanzara a súa disposición a chegar até o Constitucional se o Supremo non lle daba a razón. Resta a autorización da Igrexa para proceder á exhumación. ["Isto non soluciona os crimes do franquismo nin nada…"]


Summary: Milagros Otero atribúe "moitas queixas" ao problema das persoas sen fogar, pero o seu informe anual atribúelle só dúas, fronte ás 63.000 que recibiu contra a Xunta

Milagros Otero atribúe "moitas queixas" ao problema dos sen teito, pero o seu informe anual atribúelle só dúas, fronte ás 63.000 que recibiu contra a Xunta Por segundo ano consecutivo, a Valedora do Pobo, Milagros Otero, cargou verbalmente este luns, na presentación do informe anual sobre o seu traballo, contra o Concello de Santiago pola súa lentitude en dar solución á situación de varias persoas sen fogar, malia que esa cuestión só ocupa unha das 908 páxinas do documento e nel son outras as administracións que aparecen como máis entorpecedoras do seu labor. Otero pediu expresamente a Santiago "que garanta os dereitos das persoas sen fogar e faga cumprir as normas municipais en materia de convivencia", pero cando foi preguntada polas administracións máis reticentes a colaborar, a Valedora rexeitou verbalizar o que aparece no informe, que a Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria é, con 12 ameazas de declaración de hostilidade, o departamento ou administración máis incumpridor cos que se enfrontou a súa institución, situación que se vén repetindo na última década. No cargo desde setembro de 2015, Otero, proposta polo PP co apoio do PSdeG, que a cambio nomeou o seu adxunto, presentou en xuño de 2016 o seu primeiro informe, correspondente ao ano anterior. Naquela comparecencia a propia valedora xa salientara verbalmente o problema de Santiago coas persoas sen teito malia que este non era un dos concellos nos que, segundo o seu informe, a institución atopaba máis reticencias a colaborar, obstáculos que veñen sendo moito máis habituais na Administración autonómica que na local. Este luns, Otero repetiu unha comparecencia similar. Ela mesma salientou na súa comparecencia o problema de Santiago como un dos máis relevantes do ano, do mesmo xeito que tamén a nota de prensa que distribuíu aos xornalistas a institución situaba ese problema como destacado: "A situación de difícil convivencia entre as persoas sen teito e os titulares de negocios no casco histórico de Santiago segue sen resolver [sic]. A valedoría remitiu unha recomendación a principios deste ano ao Concello de Santiago na idea de que garanta os dereitos das persoas sen fogar e faga cumprir as normas municipais en materia de convivencia. Aínda non chegou a resposta", di. Das 908 páxinas do informe, o caso de Santiago aparece nunha soa, e como antepenúltimo dos 11 problemas en materia de servizos sociais aos que o documento adica un apartado específico A Otero preguntóuselle por que destacara o caso de Santiago sobre outros con máis queixas, como a Sanidade, ao que respondeu salientando a suposta repercusión social dun asunto que segundo ela provoca "moitas queixas". Porén, unha análise do informe permite comprobar que a cuestión das persoas sen teito de Santiago motivou só dúas queixas fronte ao total de preto de 65.000 que recibiu a institución o ano pasado. Das 908 páxinas do documento, ese problema aparece nunha soa, e como antepenúltimo dos 11 problemas en materia de servizos sociais aos que o documento adica un apartado específico, por detrás dos dedicados ás axudas sociais autonómicas e locais ou ás medidas contra os desafiuzamentos e a pobreza enerxética. Non é a primeira vez que a Valedora carga as tintas verbalmente contra o Concello de Santiago pola súa lentitude á hora de atender os sen teito -mesmo con expresións que motivaron queixas dos profesionais que traballan con ese colectivo- malia que a administración local está a impulsar un plan en colaboración con entidades como Cruz Vermella, FEAFES ou Cáritas. A Consellería de Cultura e Educación vén sendo o departamento ou administración que máis obstaculiza o traballo da Valedora, que evitou verbalizalo A continuación, Otero foi preguntada expresamente polas administracións que máis entorpecen o seu traballo, pero a Valedora non quixo facer o mesmo con elas que o que fixera co Concello de Santiago e argumentou, amosando o seu malestar coa pregunta que se lle fixera, que o seu traballo non é sinalar senón buscar a cooperación entre administracións. "O meu traballo é que todas as institucións colaboren comigo", dixo. O informe permite comprobar que a Valedora está lonxe de logralo xa que a institución tivo que advertir ata en 12 ocasións con declarala "hostil" á Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, e en 7 ocasións á Consellería de Economía e Industria. Cultura e Educación vénse destacando na última década como a Administración máis reticente a colaborar co Valedor do Pobo, cun total de 67 ameazas nese período. Do mesmo xeito, no seguinte nivel de entorpecemento ao Valedor, o de que este teña que requirir información por dúas veces a unha administración antes de obtela, Cultura e Educación volve estar á cabeza cun total de 79 casos só no último ano, seguida pola Consellería de Sanidade con 55 casos. A Valedora recibiu un total de 2.356 queixas distintas en 2016, cifra similar á de anos anteriores, pero disparáronse as de carácter colectivo Canto ás cifras globais de queixas, o informe da Valedora constata que, fronte ás 40.000 de 2015, das 64.937 recibidas en 2016, o 98,3%, un total de 63.095, correspondéronse con competencias da Xunta. Delas, máis de 50.000 debéronse ao funcionamento da sanidade, a inmensa maioría a través dunha petición colectiva que reclamou que o Hospital Meixoeiro de Vigo permanecese aberto unha vez inaugurado o novo Álvaro Cunqueiro. Outras 11.000 doutra queixa colectiva reclamaron á Xunta que non traslade á Estrada a sede dos servizos de emerxencia que ata o de agora radicaban en Santiago. Deste xeito, ao agrupar as queixas por asuntos comúns, o resultado é que a Valedora recibiu o ano pasado un total de 2.356 queixas distintas, cifra similar ás da última década.


Summary: Suso de Toro anuncia que volve escribir ficción e aló imos onda el, que nos agarda no Instituto Rosalía e nos fai de cicerone por un edificio con corticeiras centenarias con abellas que entran a través da coroa dun dos escudos. Prexubilado e afábel, coma sempre, bota un ollo atrás á súa carreira sen esquecer os marcos que impón o contexto histórico, avaliando éxitos e recoñecendo fracasos.

E lembrando o feliz que era cando "facía repartos e ía coa miña furgoneta e co meu can". "Como me gustaba andar arremanghado todo o día. Non me implicaba nada, era marabilloso. Eu cargaba libros como mercadoría. A xente que fala de literatura non se dá conta desa dimensión, pero pesan" [risos]. Cando decidiches que querías ser escritor? Xa o decidín cando tiña 16-17 anos, pero logo deixeino pola militancia, eu era do Movemento Comunista. Aí hai unha ruptura de 10 anos, e polo medio o único que fago é crear un grupo de teatro 'agit-prop', teatro de guerrilla, uns contos… É dicir, entre os 17 e os 27 é un barbeito para min. Hai críticos literarios que din que a literatura actual está formada maioritariamente por herdeiros teus. Tan influinte fuches? Caixón desastre e Polaroid son dous libros que tiveron un grande éxito e influencia, pero ao mesmo tempo non están estudados desde o punto de vista da crítica e da estética. É como se só contase a intención miña, que a había. Eu tiña un programa oculto, cando entro, que era realmente modificar a literatura en lingua galega. No ano 73 publico unha autoentrevista na revista de Peleteiro na que me declaro seguidor de Joyce, de Freud, imaxina que pedante era, pero xa daquela dicía tamén "pretendo coa miña obra futura facer da lingua e da literatura galega unha cultura de primeira orde", ou algo así. É dicir, eu tiña claro de adolescente que a cultura en lingua galega tiña que afrontar unha tarefa histórica. Sempre pensaches en grande, como aquel anuncio de Apple, 'Think big'. Si, si. Eu tomábame en serio o de ser escritor en galego. Eu sempre quixen ser un escritor, entre aspas, de verdade. O que pasa é que sabía que tiña un límite que me impuña a ética, que era ser escritor en galego, pero eu non quería ser un escritor como os que coñecía, eu pretendía ser un escritor como os que eu admiraba. E os que eu admiraba todos escribían en linguas que tiñan Estados. Entón, todo o meu destino quedou nesa contradición. Cando eu planto hai sete anos e digo acabouse, o que eu podía andar xa o andei, foi o final dunha escapada que empecei de rapaz. O meu proxecto de escritor non pode ser, non se pode verificar sen un Estado propio. [Podes ler a entrevista íntegra no 249 de Sermos Galiza, á venda na nosa loxa e nos pontos de venda habituais]


Summary: Concertos, palestras, un mosaico polo idioma, unha bicicletada pola lingua... son algunhas das actividades que decorrerán en Compostela o 15 e 16 deste mes organizadas por varios colectivos sociais e lingüísticos.

Xa é unha cita agardada ás portas do 17 de maio, Día das Letras Galegas. É a 'festa do dazassete', que malia o nome, xa é unha tradición que caia nunha data diferente. Desta volta será o 15 e 16 de maio, sexta feira e sábado, nas vésperas do 17 e, como non, en Compostela, o seu emprazamento habitual desde que esta iniciativa xurdiu. O programa de actividades comeza a sexta ás 20:00 horas, cunha mesa redonda na Praza do Pan (Cervantes) sobre os 5 anos da editora através, que naceu coa vocación de " ultrapassar a fronteira política, e muitas vezes mental, que quer separar a Galiza do resto da Lusofonía". Sobre as 21:30, e no Centro Social Escarnio e Maldizer (Algalia) decorrerá unha cea e concertos. A xornada seguinte comezará ás 11:00 horas cunha bicicletada a prol da lingua que partirá da Alameda compostelá. Hora e media despois (12:30) realizarase na Praza da Quintana un mosaico polo idioma. A seguinte cita será no Pichel, cunha sesión vermú amenizado por DJ e un xantar popular cunha sobremesa de cantos de taberna. Ás 18:00 horas na Praza do Pan terá lugar unha foliada. E xa pola noite, e de volta no Pichel, concerto con The Tetas Van e Nao. Porá o ramo unha pinchada de Peoxe Gordo' Aka de Marcos Paino. As actividades están organizadas pola Gentalha do Pichel, Agal, CSA Sar, Itaca, Semente e CS Escarnio e Maldizer.


Summary: A Galiza da I Guerra Mundial é un gran descoñecida. Cando están a piques de facerse os cen anos do inicio da contenda, no suplemento A Fondo descubrimos un país en movemento, no contexto dun bipartidismo en crise e dunha monarquía decadente.

O A Fondo desta semana descóbrenos unha Galiza inédita, baixo a coordinación do historiador Dionisio Pereira, que fixo un meticuloso traballo para este suplemento, acompañado doutros grandes expertos na historia e na economía do país: Xoán Carmona, Miguel Cabo, Eliseo Fernández, Uxío Diéguez Breogán e Carlos Velasco. Non só o contido destaca polo valor dos artigos, senón tamén polo das imaxes, algunha delas publicada por primeira vez, como a manifestación en Vigo do ano 1916, en protesta contra a especulación cos produtos de primeira necesidade, que protagoniza a capa do suplemento. Miguel Cabo, do departamento de Historia Contemporánea da universidade compostelá presenta o contexto económico, político e social da Galiza do momento e lembra episodios como os motíns provocados pola carestía de subsistencias. O catedrático de Historia e Institucións Económicas, Xoán Carmona, entrevistado para este A Fondo por Dionisio Pereira, explica como a Gran Guerra acelera na Galiza procesos de cambio. Sectores como o agrícola e o pesqueiro modernízanse. A expansión da industria conserveira supón unha pequena revolución industrial. De modo parello, consolídase a conciencia de clase na burguesía industrial e no proletariado. O coordinador do suplemento, Dionisio Pereira, recupera a memoria do movemento operario nun período que resultou crucial, co incremento do proletariado, a superación do localismo na súa organización e a integración progresiva nos sindicatos UGT e CNT. Da importancia do movemento obreiro na Galiza do momento é proba o episodio relatado polo historiador Eliseo Fernández, a celebración do Congreso Internacional pola Paz en Ferrol, convocado a inicios de 1915 polo Ateneo Obreiro Sindicalista de Ferrol Uxío-Breogán Diéguez, profesor de historia da Universidade da Coruña, amósanos o paso do galeguismo ao nacionalismo no contexto da contenda bélica: "No tempo da Grande Guerra, esta xerazón constituíu a xénese do primeiro núcleo vertebrador de institucións culturais galegas, cun pensamento político que pretendía a recuperación nacional da Galiza. Tamén profesor na Universidade da Coruña, Carlos Velasco expón a evolución, no período, dun dos movementos sociais máis influentes da época: o agrarismo. O final da Gran Guerra daría paso de intensa actividade organizativa, no que o movemento acada a súa madurez política e a súa máis ampla implantación territorial. O A Fondo desta semana debuxa unha imaxe diferente da Galiza do momento, afastada do país atrasado que artella o estereotipo, e non tan diferente á do contexto actual: un sistema política en crise, o bipartidismo da Restauración, unha monarquía en decadencia, e unha cidadanía a ferver no abrollar e consolidacións de diversos movementos políticos e sociais.


Summary: O secretario xeral do PSdeG estivo presente na primeira reunión do ano do grupo parlamentario do partido

O secretario xeral do partido, Gonzalo Caballero, estivo esta segunda feira no Pazo do Hórreo. "Imos intensificar a nosa acción política para liderar a oposición e conseguir que a Xunta se centre nos problemas reais da Galiza e non na axenda marcada desde o goberno central", apuntou nun encontro coa imprensa após asistir á primeira reunión de 2018 do grupo parlamentar do PSdeG que dirixe Xaquin Fernández Leiceaga. Tamén tomou a palabra Leiceaga, quen reiterou o compromiso do PSdeG á hora de evidenciar os problemas principais da cidadanía galega "como a sanidade, o emprego e o deterioro dos servizos públicos básicos" como forma de facer fronte "á reticencia de Feijóo para plantar cara ás políticas centrais", a quen acusa de pensar "que o seu futuro político pasa por Madrid". Retrasos no AVE Cuestionado sobre o retraso os retrasos na chegada do AVE a Galiza anunciados recentemente pola conselleira de Infraestruturas–, Caballero cargou contra os gobernos de Feijóo e Rajoy: "Teñen desatendido moitas demandas e procuran calquer excusa para non dar conta da ineficiencia e falta de atención dos seus gobernos, que son responsábeis plenos deste fracaso". Após a renovación estrutural do partido na provincia da Coruña, o secretario xeral do PSdeG insiste en "respetar os procedementos" do partido ante o ciclo das eleccións municipais, que terán lugar en maio de 2019. "Estamos nunha fase de renovación orgánica do partido da que esperamos saír mais fortes, polo que aínda debemos esperar a que o comité federal estableza os prazos e calendarios de cara os comicios municipais", explicou.


Summary: Ex secretario de Organización do PP, peza clave da trama Gürtel, representante da Xunta en Portos de Galiza non cesado no seu momento por Feixoo, Pablo Crespo prestou testemuño esta terza feira no congreso na comisión que investiga o financiamento irregular do partido que goberna a Xunta con maioría absoluta.

Crespo ratificou en sede parlamentar que o PPdeG competiu dopado na época en que el estivo ao mando, sendo que, dixo, 75 por cento do diñeiro co que financiaba as súas campañas era negro. O ex secretario de Organización do PPdeG dixo que el mesmo entregou sobre-soldos a dirixentes do seu partido na Galiza e a xornalistas cuxa identidade non desvelou. Pablo Crespo (Pontevedra, 1960) dirixiu o aparato do PP na Galiza durante un longo período de tempo, desde 1995 até 2003, cando foi relevado por Xesús Palmou. O máximo dirixente da formación conservadora no país era daquela Manuel Fraga, titular tamén da Xunta. Mais a sombra de Crespo tamén se proxecta sobre Feixoo: o considerado número dous da trama Gürtel representou a Consellaría de Ordenación do Territorio no Consello de Administración de Portos de Galicia durante o período (xaneiro de 2003-agosto de 2005) en que o actual presidente do goberno galego foi titular desa carteira no Goberno Fraga. Feixoo nunca explicou de forma convincente por que no seu momento non destituíu Pablo Crespo, quen acabaría por ser cesado no momento en que o bipartito asumiu o poder. Crespo foi condenado en 2017 a 13 anos e 3 meses de prisión e ao pagamento dunha multa de 3,9 millóns pola comisión dos seguintes delitos: tráfico de influencias, falsidade documental, suborno, malversación e asociación ilícita.


Summary: Cal é o concello de Galiza con maior porcentaxe de afiliación no sector da industria? E cales as comarcas con maior porcentaxe de afiliados de nacionalidade estranxeira? As respostas non sempre son as que cabería esperar.

Os datos do Instituto Galego de Estatística (IGE) sobre as afiliacións á Seguridade Social amosan resultados interesantes e que axudan a interpretar mellor a realidade dunha Galiza máis heteroxénea do que moitos presupoñen. Cales son as comarcas que teñen unha maior porcentaxe de afiliacións á Seguridade Social de nacionalidade estranxeira? Podíase pensar que as grandes cidades, ou quer a franxa atlántica, que se liga co maior desenvolvemento económico. Porén, ningunha das cinco comarcas con máis porcentaxe de persoas de nacionalidade estranxeira inscritas na Seguridade Social se atopa nesas áreas. A media en Galiza é dun 2,9%, é dicir, que de cada 100 afiliados á SS tres son estranxeiros. Unha porcentaxe que sobe ao 7% en Viana, ao 6,6% na Mariña Central, as tres comarcas que lideran o ranking, seguidas de Valdeorras (6,2%) e A Mariña Occidental, cun 5,5%. Se a pregunta se refire á maior porcentaxe de afiliados nun sector como a construción a resposta é que o Concello con máis asalariados, porcentualmente, neste ramo de actividade é Gomesende, un pequeno municipio de pouco máis de 800 habitantes na Terra de Celanova, un 21,5%. Un de cada catro traballadores. Séguenlle Cabana de Bergantiños, cun 21% e Pontedeva, cun 20%. En Cerdedo 19 de cada 100 afiliados á SS figuran na construción, e en Xunqueira de Ambiá son o 18,4%. A Illa de Arousa, unha illa entre tanta terra adentro O sector primario é un alicerce en emprego no noso país, onde representa a principal fonte de traballo en non poucos concellos. Na lista dos 15 municipios galegos con máis porcentaxe de afiliados ao sector primario, 14 son do interior. Mais o que encabeza o ránking é da costa, A Illa de Arousa, onde o 49,5% dos seus afiliados á S.S figuran neste sector, case un de cada dous. Un peso que proporciona o mar (sectores mexilloeiro e marisqueiro principalmente). A continuación figuran Dozón, cun 47,4% e Rodeiro, 45%, dous concellos do interior de Pontevedra e onde agro e gandeiría teñen un peso e importancia sonsiderábel. Séguenlle A Pastoriza, cun 44,8% de afiliacións, e Pol, cun 44,1%. En sector servizos atopamos a cidades e vilas grandes liderando a táboa de porcentaxe de afiliacións a este sector. Mais entre ellas cóase en segundo lugar Mondariz-Balneario, cun 86% de afiliacións á Seguridade Social en servizos. A lista lidéraa Compostela (86,8%) e nos cinco primeiros postos figuran A Coruña, cun 85,8%, Ames, cun 83,8% e Oleiros, cun 83,4%.


Summary: Nin as toallitas (aínda que teñan a etiqueta WC), nin as compresas, nin os cueiros… deben tirarse polo váter

Está na nosa man, pero parece que a sociedade está demasiado acostumada ao mal xesto de tirar as toallitas húmedas polo váter. Son "un dos graves problemas para as depuradoras", como nos contaba en QPC un profesional do sector, e a súa erradicación das nosas redes de saneamento debería ser un obxectivo principal de campañas de conciencación medioambiental. Así o ratifican dende Carballo, onde cada día, os traballadores da planta da Cepeira retiran entre 1.000 e 1.2000 quilos de residuos de desbaste, a maior parte toalliñas húmidas, pero tamén compresas, cueiros, envoltorios de produtos de baño, profilácticos... En calquera caso, residuos que nunca deberían tirarse polo váter, pois aínda que o envoltorio indique que son biodegradables coa etiqueta WC, o certo é que dende que as toalliñas húmidas chegan á EDAR ata que empezan a degradarse poden pasar máis de 48 horas. As fibras que as compoñen poden chegar a formar grandes madeixas que atascan colectores, bombas, válvulas e demais equipos dos sistemas de sumidoiros e depuración. De aí que o Concello decidise tomar cartas no asunto. Vén de realizar un investimento de case medio millón de euros na EDAR para instalar un sistema de desbaste. Os equipos, que están funcionando en período de probas, consisten nunhas reixas de cribado nas canles de entrada de auga para reter os restos máis grosos (na súa maioría toalliñas) e evitar que pasen á seguinte fase do proceso de depuración, previndo deste xeito os continuos atascos e avarías que se viñan producindo nos equipos de bombeo. Con este investimento, o Concello quere intentar paliar a doble vertente do problema, a ambiental e a económica. As madexas formadas son instaladas en contedores que, unha vez compactadas son enviadas á planta de tratamento de residuos, na que seguirán deixando a súa pegada ecolóxica. Dende o Concello de Carballo fan ademais unha chamada á conciencia cidadá sobre os problemas que ocasionan este tipo de produtos, cuxo uso está cada vez máis estendido e que, polo tanto, chegan en maiores cantidades á depuradora.


Summary: O Goberno do Estado segue sen definir a saída sur de Vigo.

Portugal xa ten feitos os deberes para unir por alta velocidade Porto e Galiza. Neste sentido, o primeiro ministro luso, António Costa, anunciou na cuarta feira a decisión do seu Goberno de arrancar as obras da conexión ferroviaria para 2026, co obxectivo de chegar a Valença en 2030. Porén, a previsión do Executivo portugués choca coa vontade do Gabinete de Sánchez, máis interesado nunha conexión ferroviaria co país veciño que ligue Lisboa e Madrid. Os obxectivos do Goberno portugués son claros. A este respecto, Costa sinalou a cuarta feira en Porto que "este non é un proxecto de unión entre as capitais peninsulares, isto non vai ser unha illa no conxunto do noso sistema ferroviario nacional e non é a disolución de Portugal nun todo peninsular. Ao contrario. Este é un proxecto que une a Portugal e que reforza a fachada atlántica". Nesa dirección, indicou "esta conexión entre Porto e Vigo é o primeiro paso para a nosa integración na rede ibérica de alta velocidade, pero unha integración que desenvolve o noso país e reforza a centralidade e autonomía de Portugal, non doutras cidades ibéricas", nunha clara referencia a Madrid. A alta velocidade unirá Porto coa Galiza en menos dunha hora: eis os tempos de cada viaxe O ministro de Infraestruturas, Pedro Nuno, explicou a orientación da política de comunicacións do Executivo de Costa. Nesta liña, reiterou a prioridade do Goberno portugués de conectarse coa Galiza por alta velocidade, coa idea de seguir potenciando as relacións sociais, económicas e culturais a ambos os lados do Miño. Nuno xa se manifestara neste sentido en ocasións anteriores, afirmando en novembro de 2021 que "para nós a prioridade absoluta é conectar por alta velocidade Lisboa e Porto e Porto con Vigo. Apostamos por iso no plan de investimentos do Goberno portugués de 43.000 millóns de euros". "A Galiza é a rexión coa que temos máis lazos económicos e sentimentais e o AVE aproximará e mellorará a vida a un lado e outro da fronteira", sentenciou daquela. Plan de execución O plan de traballo do Executivo luso está fixado. Segundo apuntou o presidente do ente Infraestruturas de Portugal, Miguel Cruz, o obxectivo é conectar en 2030 as cidades de Porto e Vigo nun tempo de 1 hora e 25 minutos. Nesta liña, significou que na primeira fase das obras procederase a abrir tramos de modo gradual, entre Porto e Braga e Braga e Valença. Ao tempo, Cruz reclamoulle ao Executivo español que axilice as obras da saída sur de Vigo, en fase de estudo, para completar a ligazón ferroviaria entre A Coruña e Lisboa. Lembrou que o financiamento para estas actuacións está recollido no plan Next Generation para Portugal aprobado por Bruxelas. A principal pexa para esta actuación procede do Goberno de Madrid. Malia que no Cumio Hispano-Portugués de 10 de outubro de 2021 resolveuse a cuestión cunha resolución de compromiso, onde os dous Estados acordaron "avanzar na mellora da conexión ferroviaria Porto-Vigo" e "comprometerse a continuar cos traballos para impulsar a conexión ferroviaria Lisboa-Madrid", o Executivo luso é consciente das resistencias que esta actuación atopa do lado español. Precisamente, os últimos orzamentos xerais do Estado xeraron aínda máis dúbidas sobre as intencións do Goberno de Sánchez, que se negou a recoller unha partida para esta actuación, continuando sen avances o proxecto da saída ferroviaria sur de Vigo.


Summary: Se a Xunta quixera proxectar o vídeo de Enrique Iglesias polo que pagou 302.500 nunha feira de turismo non podería. A produtora tería que autorizar o seu uso "de forma expresa".

Tres meses despois de ser esixido por unanimidade por todos os grupos da comisión sexta do Parlamento, a Xunta fixo público o contrato privado asinado coa Universal music Spain segundo o cal a produtora ten todos os dereitos sobre a produción, malia ter recibido 302.500 euros do goberno galego. Incumprimento en Pontevedra O contrato cúmprese nos eixos básicos: a Xunta paga os cartos e Enrique Iglesias roda en Galiza. Do resto, pouco máis. O contrato é tan laxo que nada hai que reprochar á produtora de Enrique Iglesias por só incluír unhas fotos fixas en poucos segundos agrupadas maiormente no inicio do videoclip. As condición non obrigan a moito máis. O único que non se cumpre é que dos escenarios recollidos no contrato finalmente Pontevedra non aparece no produto final. Dereitos da Universal O texto do contrato contempla, iso si, a "cesión de dereitos a favor de Universal" que será "a única propietaria en exclusiva do videoclip, incluíndo todos os brutos de rodaxe e materiais descartados". A cambio, a orodutora ofrece á Xunta a popularidade dun artista para o que "os seguidores das súas redes sociais se contan por millóns". O contrato, escrito en español e con topónimos deturpados, non estipula tampouco nin as imaxes nin o tempo que Galiza tiña que ter presenza no vídeo. Tampouco que as imaxes se recoñeceran de maneira explícita. "A trama do vídeo avanza da man dunhas turistas que chegan a Galiza e tratan de atopar unha festa secreta na que estarán Enrique Iglesias, Juan Magán e Yandel". A festa celébrase nun antigo mosteiro abandonado nas aforas de Santiago, que mostra o misterio e beleza da paraxe ao mesmo tempo que o glamour, sensualidade e ambiente dos vídeos de Enrique Iglesias", lese no contrato no que se contempla que no percorrrido das turistas se recolllerán "imaxes de gran beleza, perfectamente identificables, da Comunidade Autónoma de Galicia, algunhas delas, patrimonio da Humanidade".


Summary: O líder dos socialistas galegos afronta o Comité Nacional deste venres dende a convicción de que a consulta á militanicia para renovar a secretaría xeral se poderá celebrar antes da reforma estatutaria do PSOE. Besteiro e Puentes, contrarios ao adiamento.

O debate pasa do "que" ao "cando". Malia ir contra o aprobado no Congreso Federal de Sevillla a dirección do PSOE vén de asumir que as eleccións primarias, isto é, a votación de toda a militancia, será o sistema que de agora en diante empreguen para renovar liderados internos e non só para escoller candidaturas electorais. A cúpula do PSdeG le este cambio de rumbo en clave de triunfo, toda vez que despois de varios meses reclamando primarias para o partido en Galicia agora o equipo de Rubalcaba anúnciaas para todo o Estado. Pero a cuestión é o tempo: a Executiva que dirixe Pachi Vázquez di non estar disposta a agardar a que as primarias sexan encaixas nas normas internas a través dun cambio de estatutos e os seus críticos, tampouco. Vázquez recibe a nova con "satisfacción" pero isto, afirma, non cambia a súa intención de acudir ao Comité Nacional deste venres cunha proposta pechada de calendario para consultarlle á militancia polo nome da persoa que debe encabezar a formación. "En ningún caso", asegura, esa consulta terá que agardar polo Comité Federal de xullo ou pola conferencia política que o PSOE celebrará no outono, como sinala o secretario de organización, Óscar López. Para Vázquez o feito de que "Madrid", en referencia á dirección federal, amose "simpatías cara á proposta galega" fai que sexa "obrigado sentar e buscar fórmulas que nso dean solvencia e garantías para que Galicia sexa a primeira" en elixir secretario ou secretaria en primarias. Vázquez asegura que a consulta galega será "extraordinaria" e por iso se poderá celebrar antes do cambio de estatutos "Estamos moi cerca de que isto se faga de acordo coa executiva federal", asegura o do Carballiño, quen non obstante mantén que a consulta galega terá "carácter excepcional" o cal, asegura, lle permitirá non ter que cumprir o roteiro marcado este xoves por López. En caso de ter que asumir ese calendario sería máis que probable que a consulta galega e o Congreso Nacional non puidese celebrarse ata finais de 2013 ou mesmo ata comezos de 2014, algo que a actual dirección di non estar disposta a asumir e que os aspirantes a encabezar o partido tampouco comparten. Puentes e Besteiro coinciden na necesidade de non adiar o proceso Neste contexto, o ata agora único candidato á secretaría xeral, José Ramón Gómez Besteiro, realiza unha chamada á "responsabilidade e ao compromiso coa cidadanía" para que o proceso congresual non se estenda máis do previsto. "Galicia non pode esperar máis por un novo proxecto progresista" e por iso, ademais de considerar "unha boa nova" que o PSOE asuma "a proposta de elixir os secretarios xerais por primarias", confía que "en Galicia se chegue a un acordo bo para todos canto antes para traballar e construír un partido máis aberto e que sexa o referente da xente progresista", sinalou nun encontro con militantes en Vilagarcía. Tampouco o portavoz nacional de Novo Socialismo Galego, Iván Puentes, considera axeitado adiar a renovación. "Pode o PSdeG seguir agoniando ata 2014 e adiar ata entón o Congreso do que terá que saír o novo partido e o novo proxecto? Eu creo que non", sinala. Así as cousas, resta saber cal será o calendario que saia do Comité Nacional, convocado para o serán do venres en Compostela e que, a priori, debera deixar convocada a data non só da consulta, senón tameń do propio Congreso.


Summary: A oposición na Deputación de Ourense alerta da contratación dunha vintena de persoas vinculadas ao PP con fondos da Xunta despois da posta en marcha dun despedimento colectivo por razóns orzamentarias

Saen trinta e dúas persoas pagadas con fondos propios e entran vinte pagadas con fondos alleos e vinculadas ao PP. É a operación que identifican os grupos da oposición na Deputación de Ourense na nova política de persoal do grupo de goberno que encabeza Manuel Baltar. Apenas unha semana despois de que o presidente da institución anunciase a posta en marcha do primeiro ERE nunha Administración pública "motivado pola redución de orzamentos e por causas economicas e organizativas" para unha trintena de persoas do seu persoal laboral fixo, PSdeG e BNG aseguran que o gabinete conservador aproveita un convenio coa Xunta para realizar toda unha "cacicada maquillada con financiamento da Xunta", di o voceiro nacionalista, Leopoldo Rodríguez. A orixe destes cartos do Goberno galego está nun convenio asinado o pasado xullo por Baltar e pola conselleira de Traballo e Benestar, Beatriz Mato, por importe de 3,75 millóns de euros. Nese acordo, con fins sociais e laborais, inclúense 1,2 millóns de euros "para a contratación de persoas desempregadas". Esta achega, anunciaba daquela a Xunta, supuña "aumentar en máis dun 300%" a transferencia "da Administración autónomica á provincial a respecto do ano 2011". As contratacións financiadas, sinalaba Traballo, "permitirán dotar os beneficiarios dunha experiencia profesional que lles axudará a mellorar a súa empregabilidade, especialmente naqueles colectivos que atopan maiores dificultades para a súa inserción laboral". Entre as persoas contratadas a oposición identifica edís do PP, esposas e noras de alcaldes ou integrantes das listas municipais dos conservadores Entre as 133 persoas beneficiadas por estes contratos a oposición provincial identifica, cando menos, arredor dunha vintena con vinculación directa co PP. Segundo manifestaron no pleno celebrado este mércores na institución, foron contratados, por exemplo, senllos edís do PP en Calvos de Randín, O Barco, O Carballiño, Laza e Vilamarín, esposas e noras de alcaldes ou integrantes das listas municipais populares que non chegaron a lograr escano nos seus respectivos concellos. Fronte a estas acusacións Baltar defende a "legalidade" do proceso, pero os nacionalistas, aos que tamén se sumaron os socialistas, seguen a ver puntos negros. Para o voceiro do Bloque a única mudanza entre a política de persoal de Baltar pai e a de Baltar fillo é que o segundo "cambiou o estilo decimonónico por un con máis glamour". Pola banda do PSdeG Ignacio Gómez tampouco dubida da "utilización das persoas para as fins partidistas" do PP, tanto co ERE como coas novas contratacións. Trátase, di, dunha "política de gasto público nefasta e de desbalde". Mostra disto, di, é que o despedimento colectivo de 32 empregados e empregadas prodúcese mentres son creadas novas prazas como a dun "asesor técnico da Presidencia" que cobrará 80.000 euros ao mes, afirma.


Summary: Nin prazos, nin supostos. A reforma do aborto que redacta o goberno español ao ditado da Igrexa católica racha coa soberanía delas e impón a maternidade

A quen pertence o corpo das mulleres? Ao redor desta cuestión xiraba o dereito ao aborto. Facendo memoria, en 1979 os xuízos de Basauri, con 1.300 mulleres autoinculpadas por teren abortado, quitou a luz pública un debate que até entón ficaba no ámbito privado. En 1985 a interrupción voluntaria do embarazo tórnase legal en tres supostos: violación —denunciada—, perigo de malformación do feto ou risco grave para a saúde da nai. En 2010 unha norma de prazos permitía abortar libremente durante as 14 primeiras semanas de xestación, e até as 22 se existise "grave risco para a saúde da nai ou graves anomalías no feto". As mulleres podían interromper a xestación a partir dos 16 anos sen o consentimento da nai ou do pai. Camiñábase, paseniño, cara ao aborto libre, unha utopía en que "deixaran de considerarnos seres infantís para asumiren que ningunha muller aborta por gusto nin após sete ou oito meses de embarazo". Ligando as palabras de Begoña Caamaño, militante da Rede feminista galega, coas recentes palabras do titular español de Xustiza, Alberto Ruíz Gallardón, sobre a reforma do aborto, Caamaño di non entender "como poden pensar que non somos as mulleres as primeiras que velamos polos dereitos do non nacido. Falan de protexer a vida, mais só até que parimos!". Dixo Gallardón que a malformación do feto deixará de ser un suposto. A coitelada á autodeterminación das mulleres é tan fonda como hai 30 anos. "Unha aberración total que degrada completamente as mulleres"Tal cualificación da idea do goberno español resulta de sumarlle á indignación de Caamaño a de María Xosé Queizán. Escritora e nome imprescindíbel ao falarmos da loita feminista, xa en 1976 se movía contra a penalización do adulterio e polo recoñecemento do divorcio desde as filas da Asamblea de mulleres galegas. Despois veu a reclamación dunha interrupción do embarazo voluntaria, libre e con cargo ás contas públicas. Comparando aquel cenario, previo a 1985, co que está a preparar "esa Conferencia episcopal que sempre quixemos queimar", Queizán atopa semellanzas: "daquela tamén houbo moitos progres que nos poñían a caldo e despois pedíronnos axuda para iren abortar a Londres ou a Portugal". De saír adiante a reforma, parir será, literalmente, unha obriga, e a soberanía das mulleres sobre os seus corpos ficará agochada na clandestinidade, ora no estranxeiro ora entre as catro paredes do seu cuarto. "Espero que quede nunha idea", manifesta Encarna Otero. "É unha hipocrisía enorme. Sempre se abortou", e volverán ser as mulleres con menos recursos as que porán en risco a súa vida para interromperen o embarazo. A nacionalista foi unha das mulleres que se autoinculparon por teren abortado de xeito ilegal en 2008, nunha onda de protestas que percorreu o estado para condenar os procesos xudiciais abertos contra as clínicas que practicaron abortos en Madrid e Barcelona. En 1972, en Franza, comprobou de primeira man como alí xa daquela elas "podían decidir libremente cando querían parir". Un Goberno misóxino que quere "nais e enfermeiras""Gallardón ten que odiar as mulleres porque nos condena a parir monstros! Non imos abortar porque o neno vaia nacer birollo, falamos de malformacións maiores", remarca Begoña Caamaño. Serían as detectábeis nunha amniocentese, como as que afecten as funcións neurolóxicas ou a síndrome de Down. Devolvelas —devolvernos— ao rol de "nais e enfermeiras", di Caamaño, pendentes do coidado dunha crianza que nunca se vai valer por si propia, suxeitas "a un martirio de vivir cun ser que non é unha persoa, e pensando en que será del cando súa nai morra", subliña Otero. "Con que dereito deciden a nosa maternidade persoas que levan a castidade por bandeira?", pregúntase. María Xosé Queizán usa o mesmo argumento que Gallardón, o da ética, para explicarlle ao ministro que o que non é ético "é obrigarnos a traer estas criaturas ao mundo". Lembrando a machetada á lei de dependencia e ao dereito á sanidade pública, di Queizán que "está claro" que o goberno español "non contempla" facerse cargo dos coidados, "porque lle sairía moito máis caro que garantir o dereito a abortar". "Detrás destas intencións só hai un afán de control", conclúe Begoña Caamaño. Ao feminismo non lle valían nin os supostos nin os prazos. Moito menos lle vale unha reforma que torna os corpos das mulleres en campos de batalla.


Summary: Os adeuses é o título da exposición que o Consello da Cultura Galega inaugura o vindeiro 9 de febreiro en emblemática Ellis Island, a illa da baía de Nova York que funcionou como "principal entrada de inmigrantes" aos Estados Unidos de América na primeira metade do século XX.

"A mostra documenta os últimos momentos da emigración galega cara a América", indica o organismo autónomo nun comunicado remitido aos medios de comunicación, "acompañando a exposición haberá, ademais, un variado programa cultural pensado para situar a cultura galega neste emblemático espazo". Os adeuses enmárcase nos obxectivos para 2019 do Consello da Cultura Galega, que a pasada quinta feira aprobou nun pleno ordinario o seu programa anual de actividades. A institución pretende así "reforzar a acción exterior" e o traballo sobre a emigración. Entre outras tarefas, desenvolverá un plan director "para lle dar un pulo destacado á creación dun Museo da Emigración". Orzamento O Consello da Cultura Galega contará cun orzamento de 2.679.233 euros -132.008 máis ca o pasado exercicio- para "o desenvolvemento do programa de actividades e o mantemento das liñas de traballo habitual". "Queremos unha maior renovación nos formatos e unha maior transversalidade para chegar a novos públicos", indica. Non só os formatos. O pasado xullo, a filóloga e académica Rosario Álvarez substituíu na presidencia do organismo ao historiador e tamén académico Ramón Villares. "Ademais, renováronse o 52% dos integrantes do Plenario, Arquivos, Seccións e Comisións". Entre as actividades que o Consello anuncia para 2019 atópanse un debate sobre "papel cero", a constitución dun "foro de pensamento mensual con personalidades galegas" ou unhas xornadas sobre mulleres e antropoloxía. O Día das Letras, este ano dedicado a Antón Fraguas, tamén conta entre as prioridades. A medio prazo, xa prepara accións de cara ao Xacobeo, homenaxes á Xeración Nós, Concepción Arenal e as Cantigas de Afonso X.


Nos Estados federais ou plurais da Europa (Alemaña, Suiza, Austria, o Reino Unido…) a xestión da pandemia axustouse á distribución do Poder entre os Gobernos centrais e os Gobernos territoriais, ao mandato xurídico e lóxico da subsidiariedade: os Gobernos próximos coñecen moito mellor os recursos e as necesidades do territorio e, ademais, son os que contan cos medios persoais para enfrontar o perigo (sanitarios, servizos sociais, bombeiros, policías ou Protección Civil).O Estado español xestiona a sanidade descentralizadamente dende 2002 (1991 no caso de Galicia, 1982 no de Catalunya e 1988 no de Euskadi). Logo o Goberno central era consciente da falla de medios e de "expertising" do Ministerio de Sanidade para enfrontar a pandemia como Mando Único. Porén, acordaron esa desaquelada recentralización, que fracasou gravisimamente na súa política de centralización de compras .No desconfinamento, Pedro Sánchez manifestou o seu propósito de continuar co estado de alerta até o 1 de xullo e de reter o Mando Único, malia que esta decisión lle obrigara prescindir de moitos dos aliados da investidura (ERC, EH BILDU, BNG) e botar man da dereita de Cs. Un troco de socios que vai dereitizar substancialmente a política social e económica contra os efectos financeiros da pandemia.Por que o Goberno do Estado está a elixir políticas máis ineficaces? Por que arrisca a súa política social e de rendas? Primeiro, pola mentalidade centralista da esquerda española. Despois, pola ideoloxía unionista e recentralizadora da maioría das direccións do PSOE e do PSC. Non por acaso o ministro Salvador Illa copresidiu como máximo representante do PSC a demostración unionista, nomeadamente monopolizada polo extremismo, do 8-O de 2017 en Barcelona.O 27-O de 2017 os senadores do PSOE e PSC, canda os de Cs e PP acordaron un 155 que supuxo a disolución do Parlament catalán e o cesamento do Presidente da Generalitat e do seu Govern. Daquela moitos constitucionalistas denunciaron esta decisión, porque o 155 podería, cando máis, limitar o autogoberno , nunca suspendelo ou suprimilo. A decisión do Goberno do Estado foi aprobada pola maioría do Senado (PP-Cs e socialistas) A aplicación do 155 en 2017 e do estado de alerta de 2020 amosa de vez quen é o Poder Soberano para o Madrid político, no sentido que lle deu o xurista filonazi Carl Schmitt, amosa de vez o prescindíbel para ese Madrid político-e para o deep state- da organización autonómica e, xa que logo, do dereito de Galicia a se gobernar por si propia.


Summary: O feito de que Rajoy non faga nada, como esfinxe, nin incorra en bravatas, como Jose Mari, suxírelle a moita xente que encerra unha sabedoría de orde superior, misteriosa, druídica, inaccesible ao non iniciados

Non sei vostedes, pero eu si lembro que Aznar, para afrontar o Plan Ibarretxe, fixo aprobar unha lei ad hoc para encarcerar o Lehendakari se a cousa chegaba a maiores. Por suposto, unha e outra vez fixo saber que non tería inconveniente en suspender a autonomía vasca, seguindo o Artigo 155 da Constitución. A Aznar gustáballe ameazar: formaba parte do seu estilo. Unha das primeiras cousas que fixo Zapatero cando chegou ao poder foi derrogar esa Lei. Non sei vostedes, pero eu si lembro que Aznar, para afrontar o Plan Ibarretxe, fixo aprobar unha lei ad hoc para encarcerar o Lehendakari se a cousa chegaba a maiores Acórdome, porque non chego a entender ben que é o que se supón que sucederá se a consulta catalá sucede. Ou ben, se non sucede, pero, no seu lugar, convócanse eleccións anticipadas, de feito plebiscitarias, coa independencia como punto nodal. O feito de que Rajoy non faga nada, como esfinge, nin incorra en bravatas, como Jose Mari, suxírelle a moita xente que encerra unha sabedoría de orde superior, misteriosa, druídica, inaccesible ao non iniciados. E que esa gnose fará posible unha solución. Eu non me fiaría, a verdade. Así pois, pasa como naquel chiste de Les Luthiers en que un home afectado de fimose se achegaba á consulta médica e preguntaba: Doutor, que pasa se o doutor se pasa? Non hai nada escrito no ceo que asegure que unha terceira vía vaia a abrirse camiño. E, máis ben, hai moitos motivos para inferir que ese trazado alternativo non vai existir. Que se abrise paso algunha forma de federalismo asimétrico sería o razoable, dadas as actuais circunstancias, pero contradiría non só a opinión dominante nos dous grandes partidos, e noutros máis pequenos, como UPyD e Vox, senón, paréceme, no pobo español. Tampouco é seguro que os cataláns queiran xa volver ouvir falar desas cousas... Que se abrise paso algunha forma de federalismo asimétrico sería o razoable, dadas as actuais circunstancias, pero contradiría non só a opinión dominante nos dous grandes partidos, senón, paréceme, no pobo español Hai que lembrar que a sentenza do TC de 2010, ese inmenso erro que abriu a deriva actual, foi antolóxica por ontolóxica. Concretamente dunha antoloxía do disparate -xa se sabe que non todos somos mamíferos- e precisamente o que fixo foi pechar a porta a esa posibilidade. De pasar o filtro constitucional aquel Estatut xa cepillado polo Congreso non estariamos aquí. Suponse que nos opomos ao totalitarismo, ao fundamentalismo e á intolerancia, e que somos partidarios do diálogo aberto. Que o Século XX tivo lugar e que superamos a querenza polas esencias de varia condición. Con todo, no canto de avanzar cara a unha teoría do Estado que fose máis aló de Bodino, e das vellas concepcións da soberanía, de orixe teolóxica, como lembra Carl Schmitt, os xuristas do TC distinguíronse por bosquexar unha sentenza cun cheiro a rancio digno da escolástica máis teimuda e plúmbea. Un dos maxistrados máis conservadores, Rodriguez-Zapata, tivo o valor de remontarse até o mesmísimo Pentateuco para razoala. A identificación entre Nación e Estado que emana da sentenza devolveunos a unha época para a que non houbo pensamento filosófico de Hegel ou Fichte para aquí A identificación entre Nación e Estado que emana da sentenza devolveunos a unha época para a que non houbo pensamento filosófico de Hegel ou Fichte para aquí. Kimlycka, por suposto, nin lles soará aos señores xuristas. De tomala en serio teriamos que darlle a razón ao máis decimonónico dos nacionalistas. Os máis conspicuos entre eles non parten de supostos diferentes. Outros, por fortuna, ouviron falar de cousas como estado composto, gobernanza multinivel e federalismo asimétrico. Así pois, se non é posible esa terceira vía, que? Porque, se o entendo ben, do lado catalán o que parece haber é unha confianza cega, case mística, nas virtudes do procedemento democrático. O suposto básico, implícito, é que, de suceder a consulta, ou unhas eleccións de feito plebiscitarias, a mesma Unión Europea que, de momento, lles nega o pan e o sal á súa demanda, sairía a defender unha negociación entre Catalunya e España. En parte, esa mediación sería por motivos prácticos, dado que a hipótese contraria -a lea montada no seu flanco suroeste- sería engadir un problema máis, e non pequeno, aos que xa afectan a Europa. E, en parte, por motivos morais. Porque podería Europa, sen negarse a si mesma, sancionar unha solución pola forza dun diferendo que os cataláns quixeron sempre que transcorrese por vías escrupulosamente democráticas?. De facelo, sería cruzar un Rubicón: a lexitimidade Europea quedaría polo chan a ollos do mundo. Esa parece ser a hipótese catalá de fondo. A situación é bastante confusa para admitir todas as interpretacións. Rajoy parecería supor que o proceso desaparecerá por sorpresa, como sucedeu co Plan Ibarretxe Así que ese é o terreo dun xogo que, ás veces, adquire tons propios de Cantinflas. Porque, do partido que se xoga entre Catalunya e España non sabemos quen gaña, nin se imos perdendo mentres gañamos ou imos gañando mentres perdemos. A situación é bastante confusa para admitir todas as interpretacións. Rajoy parecería supor que o proceso desaparecerá por sorpresa, como sucedeu co Plan Ibarretxe. Os cataláns confían, talvez máis do estritamente esixido polo seny, nos Deuses aos que se abandonan. A democracia sen sombra de mácula e Europa. Pero, e se as cousas se encrespan? A propósito da confesión de Pujol sobre as prolongadas mordidas en que parece consistir a súa vida laboral na Generalitat, José Antonio Zarzalejos escribiu isto: "España está débil e padece moitas patoloxías pero o Estado deféndese cando percibe que está a ser atacado. Os políticos secesionistas de Catalunya -non todos, pero si algúns importantes- demostraron que, ademais de inxenuos, son imprudentes. O independentismo de Mas et alii expúxose desde Barcelona como unha partida de mus sen cartas gañadoras. E así non se fai política de volteo da situación, de ruptura dun Estado con séculos de traxectoria". Se o choque de trens se produce non hai que descartar nada. O peculiar coronel Martinez Inglés asegurou que xa está planificada unha posible intervención militar, denominada Operación Estela en Catalunya. E o colectivo de militares pola República Anemoi -por certo representado por xente da Armada, corpo que, desde Topete, é dicir, desde a Revolución gloriosa de 1868 non se pronunciou- indicou que de ningún modo se han utilizar as Forzas Armadas como factor de inhibición dos desexos de cambio político e económico. Se o choque de trens se produce non hai que descartar nada Con todo, non é a intervención militar o máis probable. O máis lóxico sería o modesto uso da policía, cumprindo ordes do Ministerio, para deter os líderes cataláns. Iso sería un desastre e podería provocar seica algo parecido á rebelión húngara de 1956, salvando as distancias, dado que España é unha democracia e o país maxiar non o era. Política ficción?. Ogallá que si. Pero exporse con claridade a ese taboleiro talvez axudaría a que o desenvolvemento das xogadas non nos leve a unha lameira que poría España, outra vez, nese recuncho autoritario, atrabiliario, cruel, sucio e desordenado ao que prefeririamos non ter que volver.


Summary: Xavier Vence denunciou o "discurso anestésico e propagandístico" do PP en Soutomaior e asegurou que "falar de recuperación económica" é "un insulto á intelixencia". O portavoz nacional do BNG sinalou que "só se a sociedade reacciona masivamente" o país poderá "arrincar unha nova etapa"

O voceiro nacional da organización frontista avanzou esta segunda feira que o comezo de curso estará marcado por "unha masiva mobilización popular" que @s nacionalistas convocan para o vindeiro 15 de setembro. Xavier Vence presentou a folla de rota do BNG de cara á recuperación da actividade política. O líder do Bloque denunciou esta segunda feira o discurso manifestado polo Partido Popular esta fin de semana en Soutomaior do que dixo é "un insulto á intelixencia". "Non podemos aceptar o discurso anestésico e propagandístico do PP. Con mentiras non se tapa a realidade" Para o nacionalista "a suposta recuperación económica" pregoada polos presidentes español e galego "é unha contradición absoluta cos feitos" como reflicten "os dados publicados polo Instituto Galego de Estatística". Xavier Vence bateu contra as declaracións dos mandatarios populares e asegurou que "é un exercicio de cinismo" falar de recuperación cando "a economía continúa sumida na depresión" habida conta da caída do PIB, a demanda interna, o consumo e o investimento produtivo --aclarou o portavoz nacional do Bloque. Neste senso, desde a organización frontista defenden a necesidade dun "cambio radical da política económica", sinalou. "Unha reorientación radical das polícias" que deveña dunha "masiva mobilización popular" que sirva de punto de partida cara á "unha nova etapa". "É o momento", asegurou o voceiro nacional do BNG en comparecencia de imprensa. "É preciso reaxir masivamente", apuntou, para demandar "iniciativas e políticas críbeis" fronte aqueloutras que "laminan" e "debilitan", dixo, o país. Así, @s nacionalistas chaman a tod@s @s galeg@s "a batallar" exixindo "poder de decisión" e "instrumentos" para "poder termos futuro", subliñou. "Os que non nos resignamos cremos que a cidadanía debe falar alto e claro e dicir basta" "Queremos mobilizar a todos os sectores" que se ven prexudicados polas "políticas do PP" coas que do, "a crise prolongarase". Xavier Vence chamou @s estafad@s polas preferentes, labreg@s, mariñeir@s, traballadores do sector naval, traballadoras da confección de dos call-center, traballadoras do comercio, autónom@s, traballador@s do sector público, investigador@s, dependentes, desafiuzad@s, contribuíntes "das rendas medias e baixas que están a soster o resgate á banca cos seus aforros", pensionistas, estudantes... "toda esa xente", indicou, "que constitúe a base social deste país". "Os que non se resignan", aseverou Vence, "debemos falar alto e claro" e dicir "basta", nunha mobilización que a organización frontista asegura "há de ser multitudinaria". "O PP estivo financiándose de maneira irregular apoiado nun lobby económico que os apoiou a cambio de pór ao seu servizo o aparello do Estado" Caso Bárcenas O portavoz nacional do BNG demandou esta segunda feira a convocatoria de eleccións anticipadas na Galiza e Madrid. Inquirido polo caso Bárcenas e a sombra da corrupción que atinxe ao Partido Popular Xavier Vence asegurou que os dados coñecidos en relación cos papeis do ex-tesoureiro deixan en evidencia que "o PP estivo financiándose de maneira irregular" cando menos durante 20 anos. Neste senso, sinalou que a trama de financiamento destapada estivo apoiada "polo lobby económico" afín ao PP. Empresarios e entidades que apoiaron economicamente á formación "a cambio de pór ao seu servizo o aparello do Estado" e mesmo "o BOE", denunciou Vence. Perante esta realidade o líder do BNG exixiu a convocatoria de eleccións antecipadas como "única forma de limpar as institucións".


Summary: Coa visita á de Castelao en Rianxo e a de Alfredo Brañas en Carballo, Armando Requeixo abre a nova sección "Casas literarias" desde o seu blogue "Criticalia".

Son espazos con evocación literaria, que gardan dunha ou outra maneira a memoria de quen as habitou, homes e mulleres que viviron nelas algunha parte da súa vida e, nalgunhas ocasións, deixaron tamén pegada nas súas propias obras. "A idea cerna é recoller un catálogo ou repositorio de vivendas emblemáticas de escritores e escritoras que atesouran a nosa tradición literaria porque son espazos que xeraron vidas que foron literarias", explica o crítico Armando Requeixo que publicou xa dúas entradas da nova sección no seu blogue Criticalia, a casa de Castelao en Rianxo e a de Alfredo Brañas en Carballo. "Non quero que sexa unha sección de carácter museístico. Haberá vivendas que son sedes de fundacións ou casas protexidas e outras en estado de abandono, esquecidas. Algunhas facilmente identificábeis e outras case descoñecidas", anota Requeixo dun proxecto que ten vontade de percorrer toda a xeografía galega dando conta das casas que habitaron algunhas dos principais nomes da nosa historia literaria e tamén outras máis descoñecidas. "Non quero que sexa unha sección de carácter museístico. Haberá vivendas que son sedes de fundacións ou casas protexidas e outras en estado de abandono, esquecidas" As entradas de cada unha das casas referirán o estado actual de conservación do inmóbel, a relación do autor ou autora que alí naceu ou viviu e tamén a presenza, de a haber, na súa escrita. "Quero compoñer o puzzle da nosa tradición literaria a partir dese imán que son as vivendas que ofrecen tamén información dos autores", engade o crítico. Lugares para visitar A sección servirá tamén para poñer á vista o estado no que se atopa o patrimonio arquitectónico relacionado coa nosa literatura. "Ver a casa de Aquilino Iglesia Alvariño fai que caia a alma aos pés. Son xa só catro paredes porque non se coidou a tempo. Posibelmente a sección acabará tendo un certo aire de alerta sobre un patrimonio que pode dinamizar o país porque, de se coidaren, as vivendas literarias son lugares atractivos para a súa visita", defende Armando Requeixo que é autor da primeira tese sobre Díaz Castro e precisamente para a conservación da súa casa nos Vilares apoia a campaña popular promovida por Alfonso Blanco Torrado e a Asociación Cultural Xermolos. "Neste caso está aínda en estado recuperábel, infelizmente outras son xa insalvábeis", apunta ao tempo que explica que, en certa maneira, o estado das casas son tamén "espello" de como a obra e a figura de quen as habitou foi recoñecida na súa contorna. Aos poucos, as distintas casas irán aparecendo no blog Criticalia, coa vontade de contribuír a elaborar un mapa literario sobre o noso territorio. "Hai cidades e vilas que son museos arredor dos seus autores, non só polas casas senón tamén por outra localizacións, como, poño por caso, os propios cemiterios. Nós temos tamén un patrimonio que defender e poñer en valor", engade, deste proxecto para o que convida aos seus lectores e lectoras a contribuír identificando vivendas que teñan relación coa nosa historia literaria e tamén con quen a creou.


Summary: A Fundación Down Compostela anima a conmemorar o Día Mundial da Síndrome de Down vestindo calcetíns de diferentes cores e compartindo ese testemuño nas redes sociais cos cancelos #TanDiferentesComoIguais #CalcetínsDesparellos.

Na véspera do Día Mundial da Síndrome de Down, 21 de marzo, unha data sinalada co ánimo de xerar unha maior conciencia social e recoñecer a valía das persoas con síndrome de Down, a Fundación Down Compostela convida a toda a cidadanía a conmemorar a xornada participando na campaña virtual Calcetíns desparellos. Nestes días de encerro por mor do estado de alerta declarado ante a crise do coronavirus, a iniciativa que noutras edicións alentou a xente a saír á rúa con calcetíns de diferentes cores ou estampados para resaltar a diversidade que existe na sociedade e reclamar a igualdade de oportunidades para todas as persoas, propón atender a invitación sen se mover da casa. Campaña virtual A campaña vaise desenvolver a través das redes sociais "e pódese converter nunha actividade na que participen todos os membros da familia", sinala o presidente da Fundación, Juan Martínez. "Trátase de buscar nos caixóns calcetíns de diferentes cores, poñelos, sacar unha foto e compartila nas redes sociais", anima, utilizando os cancelos #TanDiferentesComoIguais #CalcetínsDesparellos e #DíaMundialSíndromeDown". "Non é preciso que se vexa a cara, abonda con que na imaxe aparezan os pés e un anaco da perna", explica na web da Fundación. Ese xesto, advirte, servirá para darnos conta de que, malia a disparidade, "son tan diferentes como iguais, como ocorre coas persoas que formamos parte dunha sociedade tan diversa como a nosa", engade Juan Martínez. "Desde a casa podemos contribuír e seguir loitando por unha sociedade máis inclusiva". O presidente de Down Compostela recorda a importancia de respectar as recomendacións das autoridades sanitarias nestes días, porque "desde a casa podemos contribuír e seguir loitando por unha sociedade máis inclusiva". A iniciativa conta co apoio dos cocellos de Santiago de Compostela, Ames, Teo, Frades, Negreira e Trazo; ademais dun vídeo gravado hai varias semanas por familiares, profesionais e usuarias da Fundación Down Compostela para animarnos a todas a participar na campaña Calcetíns Desparellos.


Summary: O concello de Beade comeza a semana no nivel máximo de restricións, mentres que Sanxenxo e Baiona se manteñen no nivel alto xunto con oito municipios máis.

O municipio de Beade é o único que comeza esta semana no nivel máximo de restricións, segundo o que acordou a Xunta de Galiza na reunión do subcomité clínico do pasado venres. Esta situación provoca o mantemento do peche perimetral do concello así como a redución dos servizos da hostalaría que permanecerá aberta unicamente para os servizos a domicilio ou para a recollida de pedidos. Ademais, as reunións de persoas non conviventes quedan prohibidas. Nivel alto Coa baixada ao nivel alto de Maside, que se situaba no máximo a pasada semana, aumenta o número de municipios con restricións altas a dez, entre os que se atopan Sanxenxo, Baiona, Vilardevós, Abegondo, Ortigueira e O Saviñao, cuxa posición se mantén, así como Cortegada, Pazos de Borbén e Padrenda que entran no nivel alto esta semana. As restricións do nivel alto permítenlle á hostalaría abrir as terrazas até as 21h cun aforo do 50%. Tamén se autorizan as reunións dun máximo de seis persoas non conviventes en espazos abertos e de catro en interiores. Porén, as reunións nos domicilios ou en espazos privados continúan prohibidas. Nivel medio Se ben sobe o número de concellos no nivel alto, baixa nun punto aqueles que se sitúan no nivel medio, sendo actualmente un total de 18 municipios: Arteixo, Bergondo, Betanzos, Boimorto, Camariñas, Cangas, O Carballiño, A Coruña, Culleredo, A Laracha, Laxe, Pantón, Ribadavia, Sober e Xinzo, aos que se suman Carral, Celanova e Neda. As restricións destes concellos son moi similares ás dos que se colocan no nivel alto, pois só cambian as condicións da hostalaría, cuxo aforo en terrazas tamén é da metade mais, neste caso, permítese o uso do interior cun aforo do 30%. As medidas referidas ás reunións de non conviventes son as mesmas. Nivel medio-baixo O resto de concellos galegos sitúanse no nivel medio-baixo de restricións. Estas medidas volven variar unicamente no referido ao aforo da hostalaría que aumenta ao 75% nas terrazas e do 50% no interior. Porén, aínda que a maioría dos concellos galegos se manteñan neste nivel medio-baixo, continúan as restricións das reunións que non poden ser de máis de seis persoas non conviventes en exteriores e catro en interiores; e tamén permanece a prohibicións de encontros nos domicilios. Estas medidas xa entraron en vigor na medianoite do domingo a hoxe. Con todo, o comité clínico volverase a reunir mañá para revisar o avance da situación.