Summary: O Consello de Goberno da Xunta da Galiza desta cuarta feira fixo balance das medidas contra o cambio climático. Tamén aprobou unha oferta de emprego público no eido do ensino que non será efectiva até 2022, cando se examinen de modo conxunto as persoas aspirantes da convocatoria de 2021 e 2022.

"Se o que pretende o Goberno [do Estado] é fechar as industrias galegas para intentar disimular as emisións de CO2 doutras comunidades que non fechan as súas industrias, non o imos aceptar", advertiu despois do Consello de Goberno de hoxe Alberto Núñez Feixoo, presidente da Xunta da Galiza. Na xuntanza do Executivo aprobouse o balance da Estratexia galega de cambio climático e enerxía 2050, impulsada en 2019 para "preservar o carácter verde desta Galiza", sinalou Feixoo, e buscar a neutralidade climática antes de 2050, reducindo emisións, cun novo modelo enerxético baseado nas enerxías limpas e mellorando a eficiencia enerxética xeral. No informe sobre a evolución desta estratexia, Feixoo destacou que desde os anos 90 a Galiza reduciu as súas emisións de gases de efecto invernadoiro un 23,8%, unha cifra que se incrementará co fechamento das centrais de Meirama (Cerceda) e As Pontes indicou, nese tempo, as emisións do Estado aumentaron un 8,5%. Diante destes datos e da previsíbel aprobación a nivel estatal da Lei de cambio climático proposta polo Ministerio para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico que dirixe Teresa Ribera, Feixoo avisou de que a "Galiza vai pagar o pato do aumento de emisións de CO2 do Estado cando é dos territorios que máis reduce as súas emisións". No balance feito polo Goberno sinálase que até o de agora se investiron 317 millóns de euros dos 1.280 millóns que estima o plan até 2023, das 171 medidas que contempla, Feixoo afirmou que catro están feitas, 114 atópanse en proceso de elaboración, e 53 están aínda en fase de estudo. A meirande parte destes cartos foron dedicados a mitigar as emisións aumentando a eficiencia, entre estas medidas Feixoo destacou que as persoas adultas poidan viaxar en autobuses escolares, proba de mobilidade sustentábel Oposicións no ensino Na sesión, o Goberno tamén aprobou a oferta de emprego público no sector do ensino de 2021, na que se abrirán 1.604 prazas repartidas en todas as escalas con máis do 85% das prazas para novos ingresos. Os exames para esta oferta de emprego público realizaranse en 2022, xunto coas persoas que participen na convocatoria do vindeiro ano, explicou Feixoo, dado que as probas para a convocatoria de 2020 comezan en xullo deste ano pola situación derivada da pandemia da Covid-19. O reparto destas prazas segundo a especialidade negociarase coa mesa sectorial de ensino, incidiu Feixoo, que marcou como obxectivo que a interinidade no ensino público se reduza a un 5% das prazas. Urbanismo Outra das medidas anunciadas por Feixoo foi a creación da Xunta Consultiva de Territorio e Urbanismo, que substitúe o Comité Superior de Urbanismo, co obxectivo de axilizar os expedientes na materia.


Da escuridade á luz. Da morte do vello á vida do que comeza. Do duro ao doce. Todo son contrastes no novo disco de Mónica de Nut, Dos fíos invisibles chegan as cores. Un traballo máis visceral que o primeiro, Mónica de Nut Trío, mais non menos contundente. No que gaña peso o rock, que volve convivir co jazz, o clásico ou as bases tradicionais. Nunha danza libérrima, aberta, que convida á fortaleza. Como toda Mónica. Diciades na nota de presentación do disco que é "música palleira". Pode ser unha boa definición. Si!. Había un palleiro ao lado do estudio de gravación, en Chaián, e deume por pensar iso, que é música palleira, no sentido de que non ten pedigree. Porque é unha mestura. Xa non hai música electrónica como no disco anterior, pero si hai rock e blues, tradicional, clásico, jazz… "Había un palleiro ao lado do estudio de gravación, en Chaián, e deume por pensar iso, que é música palleira, no sentido de que non ten pedigree. Porque é unha mestura" O da presenza do rock ten que ver cos instrumentos… e cos músicos. Neste disco está Virxilio da Silva, como no anterior, e incorpóranse ademais Marcelo DoBode e Javi GdJazz. Como foi o encontro con eles? Virxilio toca a guitarra eléctrica, a acústica e o dobro. Con Marcelo coincidín na AFI (sección infantil de aCentral Folque), aínda que xa o coñecía de antes. Temos o mesmo xeito de entender a música. El procede do mundo da música tradicional, eu máis do académico, pero tamén teño formación en tradicional. Colaboramos nalgún concerto en directo e foi ben… Javi toca a trompeta e o fliscorno. Coñecino no Seminario Permanente de Jazz. É unha persoa moi emocional que se implica moito no que toca. O día da gravación chegou coa trompeta e o fliscorno. Fomos probando e gustounos máis o fliscorno, para Dido's Lament, porque ten un son máis redondo, íntimo, máis doce… Para Senhora do Almortão pensamos que a trompeta podía quedar moi ben. É unha peza moi potente, que fala dunha muller portuguesa que queren casar cun home rico castelán. Ten un sentido de non sucumbir ante o que che mandan. Ela quere facer o que quere. É un canto á fortaleza. Hai outros temas do disco nos que parece que falan mulleres fortes que non se deixan someter. Como en Por que non hei de cantare de Mónica de Nut Trío. Non creo que sexa casualidade. E ten que ver co que fas ti: a música que ti queres. Non é casual, non. Eu fago o que é gratificante para min… Neste disco tamén hai temas duros, como os dous que falan da morte: Dido's lament e Lasciatemi morire. Pero é a morte como o inicio de algo novo, porque para nacer hai que morrer. "Todo ten o seu punto escuro e o seu punto luminoso. E, dependendo de en que momento te atopes, precisas expresar un ou o outro. Este tema correspóndese con esa parte escura" Tamén We are lost ten ese ton escuro. A soidade, a ferida… E o teu xeito de cantar, coa voz desgarrada. É brutal, é verdade. É a canción de Gollum de O señor dos aneis. É o personaxe máis humano de todos, coa súa dobre personalidade, co demo e o anxo sempre en loita. Igual que en A guerra das galaxias. Son sempre as mesmas historias, que se repiten. Todo ten o seu punto escuro e o seu punto luminoso. E, dependendo de en que momento te atopes, precisas expresar un ou o outro. Este tema correspóndese con esa parte escura. Ese contraste entre escuridade e claridade vese ben nos dous últimos temas. Despois de We are lost chega Dos fios invisibles chegan as cores, no que en lugar de berrar susurras. Si. Que aparezan eses dous temas seguidos é por algo. O desgarramento de We are lost leva a un final así. Se negas a túa parte escura, acaba coméndote. Se a aceptas e a expresas, pode levarte a algo máis luminoso. E coa luz ten que ver Dos fios invisibles. Se cadra é un pouco caótica, pero foi o que me saíu. Foi deixar saír as cores, con fluidez. Se cadra por iso, por ese deixar saír, ten este disco un ton máis visceral que o anterior. Iso vese sobre todo en A Tormenta de Virxilio, tema instrumental no que está el só, e en Dos fios invisibles. Cada un sacou de si o que quixo, de xeito totalmente libre, sen prexuízos. Só deixándonos levar por fios que non sabes onde van conducirte. Cada un destes dous temas dura trece minutos. Non quixen cortar nin un minuto, non quixen encorsetar nada. E creo que no disco tamén está ben que non sexa todo perfecto e calculado. Non será un disco comercial, pero non importa. "Eu creo que Brecht aproveitou a voz de Jenny para falar el do que quería falar. Fala de que a virtude pode ser o teu peor inimigo. A sabedoría de Salomón, a beleza de Cleopatra…" Como facías xa no teu anterior disco. O que si hai, neste, é bastante ópera. Afortunado quen non ten -baseada na melodía de Kurt Weill e na letra de Brecht-, parece un conto. Foi o tema que interpretei en A ópera dos tres reás. Aínda que quen a canta é o meu personaxe, Jenny, podería cantala calquera. Non é a voz de Jenny. É como unha narradora calquera que fai unha reflexión. Eu creo que Brecht aproveitou a voz de Jenny para falar el do que quería falar. Fala de que a virtude pode ser o teu peor inimigo. A sabedoría de Salomón, a beleza de Cleopatra… Por iso, se cadra é mellor ser normal, ou xestionar mellor as virtudes… Para este tema Virxilio gravou moitas guitarras, e creou un efecto como de caixa de música, in crescendo, como mareante… como esas historias que se repiten ao longo da historia, como falabamos antes. Máis que unha ópera, é unha parodia da ópera. Unha ópera feita por mendigos, contra a ostentación da ópera. Non se canta coa voz moi lírica. É habitual que a canten actores e mesmo que desafinen… E Dido's lament? É da ópera de Dido e Eneas. É unha muller que non quere vivir. Como en A guerra das Galaxias, outra vez. Ela decide morrer porque ten un desengano moi grande e perde o entusiasmo pola vida. Pide a compañía da súa mellor amiga, para que estea con ela nese frío, nesa soidade. Pódese tomar ao pé da letra, ou pode interpretarse como o que diciamos antes: a dó que é o principio de algo novo. Ela dinos: lémbrate de min, pero non te lamentes. Queda co bo… Lasciatemi morire ten tamén que ver con isto. É o lamento de Ariadna. É unha das primeiras óperas italianas, que buscaban conmover, ser a expresión máxima das emocións. Aquí tampouco hai ostentación, senón expresión. Ariadna tamén sofre un desengano. E reivindica o seu dereito a lamentarse. Porque ás veces necesitamos estar amargados, para despois poder estar mellor. É o que a min me transmite, polo menos. Non canto cunha voz impostada. É dura e forte… E é un tema que eu vexo máis perto do tradicional que da ópera. O cunco tibetano tíñao por alí e creo que lle queda moi ben ese son penetrante… Tamén Senhora do Almortão transmite moita forza. Marcelo tiña na casa un vestido portugués que é o que levo posto na foto do disco. Era perfecto para este tema. Coincidiu ademais coa Festa da Poesía do Condado, alí ao lado de Portugal. Levei alí ese vestido, que ten moitas cores, e moito vermello. É moi alegre, moi vivo… con ese punto de forza e tamén de dozura… como o disco. E esa idea de forza e dozura, amargo e doce, escuro e claro… ese contraste entre extremos que está no disco reflíctese tamén no deseño gráfico, que fixo Pancho Lapeña. "Esa idea de forza e dozura, amargo e doce, escuro e claro… ese contraste entre extremos que está no disco reflíctese tamén no deseño gráfico, que fixo Pancho Lapeña" Non sei se a luminosidade, pero a forza pesa máis, se cadra, que a amargura. É o que dicías antes das mulleres fortes… De todas maneiras, e aínda que me decatei despois, a maioría das persoas que colaboran no disco son homes. Nada é casual, e si pode haber un sentido de encaixar o masculino e o feminino. Non deixarse someter nin someter a ninguén. Como nun equilibrio entre o patriarcal e o matriarcal. Buscando o masculino que non implica nin imposición nin submisión, senón a colaboración e o enriquecemento mutuo… "Nada é casual, e si pode haber un sentido de encaixar o masculino e o feminino. Non deixarse someter nin someter a ninguén. Como nun equilibrio entre o patriarcal e o matriarcal" Tamén hai, como no anterior disco, temas de base tradicional. Aínda que tan transformada, que se podería dicir que son todos temas vosos. Eu aquí, ao comezo, parece Eu chorar chorei, pero despois non é esa peza tan popular… Ese comezo é un nexo co disco anterior. Pero non é esa peza, non. É un tema que fala diso, dun "aquí estamos", plántome aquí e fago o que teño que facer. A base é a jota de Liñares, pero moi transformada. Todos as bases tradicionais están moi cambiadas. Virxilio e eu traballamos xuntos, sacamos o que non encaixa… e coincidimos moito, non temos que discutir. "Debe ser que vimos todos do mesmo sitio. Canto máis ancestral, máis se parecen. E neste caso foi mesturar a muiñeira ribeirana con ese toque de América do Norte" Hai unha conexión, tamén, entre Cántocha de mala ghana e Que non vai. Un sentido como de, "eu plántome aquí" e ti fai o que queiras coas túas miserias. Cos ciumes do home, por exemplo, como en Que non vai… Cántocha ten, por certo, certo toque country. En Cántocha de mala ghana hai unha guitarra acústica con slide que lle pega moito. En realidade, as músicas tradicionais do mundo teñen moitas cousas en común. Debe ser que vimos todos do mesmo sitio. Canto máis ancestral, máis se parecen. E neste caso foi mesturar a muiñeira ribeirana con ese toque de América do Norte. Do mesmo xeito, en Lévame, que é un canto de arrieiro que normalmente se canta forte, cantei suave, e tocamos o dobro, que é o instrumento que lle dá esa influencia americana. Cántocha de mala ghana ten que ver con, que sentido ten cantar de mala gana? Ás veces tocas a pandeireta para que a xente baile, simplemente. Tamén ten que ver coas coplas de atreverse. A ver se te atreves a ir falar con aquela rapaza? E así. E co rexeitamento ao fillo do rico: eu non te necesito. É dicir, o rexeitamento ao sometemento. Nas coplas tradicionais hai moito disto: se sae ese tipo masculino negativo, mellor bailar e pasar del. Escolliches como título do disco o nome do último tema, Dos fíos invisibles chegan as cores. Por que? Pois ao revisar os textos decateime de que había bastantes temas escuros… Pero todo depende de como se interprete. A min prodúceme unha sensación liberadora, de fortaleza e apertura. De soltar lastre, afrontar as dificultades e deixar que unhas cousas morran para que outras comecen. É deixar fluír. A esperanza chega do inesperado, que pode ser algo pequeno, sutil, case nin visible, como os fíos… Segues co proxecto Voz soa? Si. É un proxecto que evoluciona. E que é moi práctico para levar a sitios pequenos. Para min supón unha liberdade tremenda nese sentido. Tamén é duro, porque é esgotador. Non podería cantar eu soa máis dunha hora. "O noso Barba Azul ten o seu lado humano, dentro da súa monstruosidade, e Judith ten o seu lado perverso. Por iso é unha obra máis adulta, máis crible que o conto infantil que todos lembramos" Acabas de presentar Barbazul, con Borja Fernández, no Ensalle de Vigo. Como foi? Pois moi ben. O Teatro Ensalle é un espazo pequeno pero moi bonito. Puidemos ensaiar alí todo o que quixemos… O conto trata de inculcarlles aos nenos que non poden marchar con calquera. A base é unha historia real, dun nobre que abusaba de mulleres e de nenos: Pulgarcito tamén vén de aí. A nosa versión do conto de Barba Azul parte do libreto da ópera de Bartók. Mesturamos a ópera co clown. E reflexionamos sobre as relacións: as expectativas que nos creamos, a necesidade que sentimos de coñecer ao outro, o que agochamos… Dirixiunos Marta Pazos. Escollemos o libreto de Bartók porque nos interesaba o lado máis humano de Barba Azul. Ese sentido de que non é todo ou malo ou bo, porque todos temos o noso lado bo e malo. De feito, o noso Barba Azul ten o seu lado humano, dentro da súa monstruosidade, e Judith ten o seu lado perverso. Por iso é unha obra máis adulta, máis crible que o conto infantil que todos lembramos. Xa ves: agora Barbazul, -que vamos levar a Santiago á Zona C-, antes foi Mujer muerta caminando. Si que me dan papeis escuros… É verdade. Aínda que ti non es nada escura. Algún outro proxecto? Pois un repertorio de monxas de clausura que fago con Manuel Vilas. O que? Iso mesmo dixen eu ao principio. O que? Fixémolo no ciclo de músicas contemplativas. E descubrín cousas que non agardaba de textos escritos por monxas de clausura. Como Sor Juana Inés de la Cruz, icona feminista. Hai que ter en conta que había mulleres que se metían monxas para ter un acceso á cultura que, doutra maneira, lles negaban. Podía ser unha maneira de non ser escrava da familia. O noso proxecto, que se chama A palabra oculta, baséase en textos de monxas de clausura de España e América do Sur, dos séculos XVI a XVII. O 8 de marzo iremos a Madrid. Como che dicía, quedei sorprendida cos textos. Mesmo hai textos sobre a paixón de Cristo escritos por monxas que parecen case pornográficos. Como o relato de Sor María Jesús de Ágreda, La dama azul, que fai unha descrición da dor tan brutal… Foi no que se baseou a película de Mel Gibson. "Descubrín cousas que non agardaba de textos escritos por monxas de clausura. Como Sor Juana Inés de la Cruz, icona feminista" Pois si que é verdade o que dicías dos papeis escuros. Eu tento darlles a miña propia visión, de todas maneiras. E aínda sendo unha literatura tan impresionante e tan complicada. Non é só o sufrimento, o sacrificio. É tamén a percepción da necidade. Eses verdugos, que a min fanme pensar nos antidisturbios de hoxe. Eu xa nin vou a manifestacións, que non teño ese espírito de sacrificio para andar fuxindo deles. De todas maneiras tamén teño proxectos que non teñen nada de macabro. Como espectáculos infantís como A ratiña azul e o queixo levitador, un conto musical infantil inspirado nun cadro de Pancho Lapeña, no que me acompañan Marcelo, Luís Martínez Pérez e Jorgelina Jaqueth. Marcelo é o cabaliño do demo e eu a ratiña. Tamén es profesora, non si? Si. Dou aulas particulares, sobre todo, porque é a mellor maneira de compatibilizar o traballo cos discos. Se traballase nun conservatorio non tería tanta liberdade para parar uns días e poñerme a gravar, por exemplo. Ademais, a min custoume moito atopar alguén que me dese aulas de técnica vocal, que me ensinase a sentirme libre coa miña propia voz. Estudei en Vigo, en Madrid… Ensinoume moito Aida Monasterio, que é unha muller incrible. Tivo que facer servizo durante un ano na Sección Feminina para que lle deixasen ir estudar a Londres. E o que ela me ensinou é o que eu tento facer cos meus alumnos. Axudarlle á xente a sacar a súa propia voz, a facer o que quere facer, e a controlar a súa voz para facer o que queren. Ademais, dar clases tamén che axuda a centrarte, a saír de ti mesmo, a ser menos egocéntrico. "Axudarlle á xente a sacar a súa propia voz, a facer o que quere facer, e a controlar a súa voz para facer o que queren. Ademais, dar clases tamén che axuda a centrarte, a saír de ti mesmo, a ser menos egocéntrico" Foi un ano complicado para a cultura. Que tal de concertos? Moito baixón? Eu non podo queixarme, a verdade. Tamén é porque fago moitas cousas, teño varios proxectos distintos. No Culturgal deixaches o público abraiado con Non te cortes coa ópera. Unha moza que canta ópera mentres… che corta o cabelo. Impresionante. Houbo momentos moi bos, é verdade. Pero tamén foi esgotador. Eu tento cantar cando me apetece. Non é coller todos os concertos posibles, e aínda por enriba mal pagados. Despois a consecuencia é a falta de calidade. Parece que tes que traballar máis, e por menos cartos. Por iso ás veces canso… E foi o que pasou no Culturgal. O día que tiña que presentar o disco non quixen cantar. E regalei os CDs, porque me apetecía. Porque non quero deixar de desfrutar do que fago. Non podo estar pensando en vender, en recadar para pagar o disco. O meu non é o marketing, é a música. Non quero estar pendente da aparencia, de saír ben nas fotos… Ese día nin puxen o vestido, estaba cansa de estar todo o tempo no stand… Ao final, en lugar de dar un pequeno concerto, presentei o que en realidade significa facer un disco, que é moito tempo de traballo duro e moito cansanzo. E o público ten que entender que non estás sempre ben. As condicións non son sempre as mellores e non sempre podes dar o mellor de ti. Estaba esgotada. Non todo son cores. Non sei… cada vez se coida menos ao artista, as condicións de traballo son peores. Nos teatros públicos estamos indo a billeteira en lugar de cobrar caché… Vamos para atrás. "O día que tiña que presentar o disco non quixen cantar. E regalei os CDs, porque me apetecía. Porque non quero deixar de desfrutar do que fago. Non podo estar pensando en vender, en recadar para pagar o disco" Onde se pode mercar o disco? Na miña web ou nalgúns puntos de venda como a libraría Lila de Lilith ou en Porta da Pía artesanía, en Tui. E nos concertos, que é onde máis me interesa. Non me compensa ter un distribuidor. Tampouco é un disco que se vaia mover por marketing. Ao final onde máis o vendes é nos concertos. E ter un disco é un xeito de ter unha promoción, unha carta de presentación. Non se fan discos para gañar cartos. Recuperas o investimento, se o recuperas, e pouco máis. Pero a min o que me interesa é que a xente escoite o disco. Como se o copian se non poden mercalo. De momento, vamos facer unha presentación na nave de Pista Catro, que me axudaron moito co disco.


Summary: O Xuíz Único de Competición sanciona o club vigués cunha multa económica que pode chegar aos 3.006 euros. O Celta B poderá xogar en Balaídos o seu próximo partido como local.

Axentes da Policía Local de Vigo propuxeron para sanción, conforme ao estabelecido na Lei do Deporte, a máis de 100 persoas polos altercados producidos entre seareiros do RC Celta B e o RC Deportivo da Coruña o pasado domingo. Nun comunicado, a Policía indicou que estas persoas se enfrontan a duras sancións económicas, que poden oscilar entre 150 euros e os 650.000 euros no caso de infraccións "moi graves". Mouriño: "Doe ver onde está o Deportivo" Ademais, explican, incautáronse de varios obxectos contundentes, como paus de madeira, barras de metal, defensas extensíbeis, unha chave de puxilato ou un extintor, entre outros. Invasión do terreo de xogo Os feitos remóntanse ao pasado 27 de marzo, tras o partido de fútbol entre o Celta B e o Deportivo disputado en Balaídos. Após a finalización do encontro, un grupo de afeccionados celestes abandonaron os seus asentos e saltaron ao terreo de xogo para dirixirse á parte do estadio onde se atopaban os seareiros do equipo contrario, co fin de provocalos e increpalos. A modo de resposta, algúns destes afeccionados responderon lanzando obxectos desde a bancada, como botellas e parte dos asentos arrincados previamente. O Celta pide amparo legal á Xunta para construír a cidade deportiva A pesar dos esforzos dos vixilantes de seguridade por conter ás persoas, non o conseguiron. Algúns resultaron agredidos, o que provocou a intervención da Policía Nacional no terreo de xogo. Previa do partido Antes do encontro xa se recibiran varias chamadas alertando da presenza dun grupo de persoas que portaban paus e outros obxectos e que mostraban unha actitude violenta dirixíndose cara ao parque da Bouza, onde se estaba producindo unha pelexa entre afeccionados. Tamén os funcionarios dirixíronse ao lugar, observando á súa chegada que algúns mozos fuxiron á carreira. O grupo de violentos, formado por unhas 50 persoas, foron reducidos e identificados. Panorámica do fútbol galego: a decepción transita pola AP-9 Todos estes feitos sáldanse agora con máis de 100 propostas para sanción con multas que poden ascender até aos 650.000 euros e a prohibición de acceso a calquera recinto deportivo por un período de 5 anos no casos máis graves. A investigación continúa aberta e non se descarta que estes feitos poidan ser constitutivos de infraccións penais, tales como danos, alteración da orde pública ou rifas tumultuarias. Sanción económica Pola súa parte o Xuíz Único de Competición da Federación Española de Fútbol catalogou o sucedido no estadio vigués como unha infracción dos 'Deberes propios da organización de partidos' e imponlle ao Celta unha sanción que pode ir desde os 602 euros até 3.006 euros. Os altercados quedan nunha sanción económica e non se castigan coa clausura do estadio.


Este artigo é un meme. É fresco, xuvenil, ten gancho. Porque cando es un político selfie o primeiro é "ser". Non tes orzamentos, pero tes pashmina. Non tes PXOM, pero usas filtros en instagram. E así todo. "Este é o nivel" e funciona. Funciona porque tes os medios e o estado da opinión publicada sopra ao teu favor. E cando este vento non sopra en contra dá igual que teñas as prazas de abastos pechadas, que desmanteles o proxecto de fablab, que non teñas políticas de igualdade nen política cultural. Dá igual porque tes fotos bonitas ao pé das termas. Selfie, vapor na cara. Non importa que bombeiras e policías estean en precario ou que se disparen os atropelos na cidade, o que importa é ter máis cartos para asesores. Pouco importa que estean os montes da contorna cheos de lixo se planto unha árbore sen manchar os zapatos. Selfie, cariña alegre. Levas case dous anos de mandato municipal, nunca mellor dito: mandato. Porque a ti mandáronche vir aquí, ser alcalde. Non tes orzamentos, non tes PXOM pero, ah iso sí, tes un plan de comunicación persoal Levas case dous anos de mandato municipal, nunca mellor dito: mandato. Porque a ti mandáronche vir aquí, ser alcalde. Tí non querías, nin queres. Viñeches sen un proxecto para Ourense e segues sen telo. E cando chegaches descubriches que, ademais, non tiñas nin capacidade de gobernar o teu grupo municipal, gobérnacho dende fóra un señor elixido por democracia indirecta e que ademais está imputado por acoso sexual. Selfie, polbo e carne ao caldeiro. E así dous anos máis. Cómodo e tranquilo porque, ademais e por se fose pouco, o xefe da oposición fai de escudeiro e adícase a atacar á outra oposición máis que a ti mesmo. Todo ben en Auria. A cidade parada, pero todo ben. Sigan circulando. Non tes orzamentos, non tes PXOM pero, ah iso sí, tes un plan de comunicación persoal. Selfie, sorrí. Hashtag #Ourense


Summary: A Xustiza galega terá que avalar de novo ou retirar o seu apoio ao uso do certificado en toda a hostalaría, que xa leva semanas vixente, e ao toque de recoller estipulado para controlar a situación epidemiolóxica polo nadal.

A obrigatoriedade de presentar o Certificado Covid para acceder á hostalaría e o toque de recoller estabelecido pola Xunta para reducir o risco de contaxios do coronavirus durante o nadal volven estar en tela de xuízo. Malia que o Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) foi dando o seu visto e prace ás diferentes medidas para loitar contra a sexta onda, ambas normas veñen de ser recorridas. En consecuencia, a Xustiza galega terá que referendar a súa opinión positiva sobre a necesidade de contar co pasaporte Covid nos locais -agora en todos, mais até hai unhas semanas só a partir das 21 horas. Tamén deberá volver opinar sobre o estabelecemento dun toque de recoller de 3 a 6 da madrugada até o 18 de xaneiro, ou retirar o seu apoio a estas limitacións fronte á pandemia. O TSXG alegara que era o máis adecuado ao prevalecer a seguridade por enriba dos dereitos persoais No seu momento alegou que era o máis adecuado porque prevalecía a seguridade sanitaria por enriba dos dereitos persoais e que estas cuestións tampouco afectaban tanto a estes últimos. Porén, Vox vén de tramitar un recurso contencioso-administrativo contra a orde da Consellaría de Sanidade do pasado 29 de decembro. Aliás, a formación exixe que se suspendar cautelarmente outras medidas como o certificado de vacinación para aceder aos negocios de lecer nocturno e aos hospitais, entre outros espazos. Suposta discriminaciónConsidera que "a Orde ditada polo Goberno da Galiza diferencia entre dúas categorías de persoas no acceso aos dereitos fundamentais, en virtude dun criterio arrazoábel e arbitrario".


Summary: A deputada do BNG, Rosana Pérez, reclamou no congreso a comparecencia do secretario de Estado de Deportes polos expedientes abertos pola UE a clubs de fútbol. Pregunta polas débedas con Facenda e Seguridade Social e se "recibiron trato de favor".

Os expedientes abertos pola Comisión Europea a clubs de fútbol profesionais por teren detectado axudas incompatíbeis coa lexislación comunitaria obrigarán a unha explicación do secretario de Estado de Deportes, de quen o BNG esixe comparecer no Congreso nunha iniciativa presentada por Rosana Pérez. A deputada nacionalista reclama unha explicación a indicación da Comisión Europea a respecto de que os clubs profesionais recibiron axudas públicas incompatíbeis coas normas comunitarias. As autoridades europeas sinalan que equipos como o Real Madrid puideron terse beneficiado de axudas públicas ilegais a través da recalificación da antiga Cidade Deportiva. Rosana Pérez lembra que o goberno terá un mes de prazo para convencer ao Comisario da Competencia da legalidade dos feitos recollidos no informe e lamenta que o Ministro de Exteriores se apresurara a declarar "que o Goberno vai dar a batalla até o final en defensa dos clubs españois, que tamén forman parte da marca España", entusiasmo que lle gustaría escoitar á deputada nacionalista para sectores como o naval. "Está o Goberno reclamándolles o pago e sancionándoos como fai cos cidadáns, ou cos emigrantes retornados que cobran pensións do estranxeiro?", pregunta Rosana Pérez a respecto da débeda do fútbol profesional coa Axencia Tributaria e a Seguridade Social, débedas que, segundo valorou, "son xa un trato de favor".


Summary: O Boletín Oficial do Estado publica o cesamento do president Puigdemont e de todos os membros do Govern. así como perto de 150 altos cargos, entre eles o 'major' dos Mossos, Josep Lluís Trapero. Rajoy asume as competencias de president da Generalitat e delégaas na vicepresidenta, Soraya Sáenz de Santamaría

Non se fixo esperar a resposta do goberno español á declaración de independencia do Parlament Catalá. Amparado pola luz verde do Senado ao 155, Rajoy anunciou a disolución do Parlament e a convocatoria de eleccións, que serán o 21 de decembro (quinta feira). O presidente, que compareceu após o Consello de Ministros extraordinario, tamén anunciou o cesamento do president, do vicepresident e dos consellers que fan parte do Govern. Mais non só eles. Tamén cesa altos cargos dos Mossos – tamén de Trapero-, así como a disolución de, entre outros, o Consell de Transición Nacional, ou as delegacións da Generalitat no estranxeiro. En total, cesaría perto de 150 persoas. De madrugada, o BOE publicaba os cinco real decretos con estas medidas. Rajoy asume as competencias de president da Generalitat e delégaas na vicepresidenta, Soraya Sáenz de Santamaría Ademais, o Consello acordou pedir ao Tribunal Constitucional que se decrete a nulidade das decisións adoptadas esta sexta feira polo Parlament. "Estabamos perante un secuestro inadmisíbel", dixo Rajoy, que, como xa fixera pola mañá, xustificou estas medidas para recuperar a legalidade e a constitución en Catalunya. "Hoxe en Catalunya impuxéronse os de canto peor, mellor", asegurou, ao tempo que incidía en que o Estado español "dispón de medidos abondo para recuperar a normalidade". Non aceptar Os consellers e altos cargos formalmente cesados polo goberno español teñen intención de acudir a traballar esta segunda feira con normalidade e até que se lles impida fisicamente. Unha decisión na que non entran os carhos dos Mossos destituidos. Así o afirma Nació Digital, que tamén que traballadores da administración autonómica están a se organizar en asembleas para 'blindarse' diante do 155.


Summary: O 7 de decembro de 1857 catro mil traballadoras da Fábrica de Tabacos da Coruña iniciaron a súa protesta destruíndo as novas máquinas para picar tabaco e botando ao mar parte da produción. En 1831 e 1854 estas mulleres xa levaran a cabo mobilizacións polos seus baixos salarios

Ao redor de catro mil mulleres traballaban en 1857 na Fábrica de Tabacos da Coruña, segundo recollía nese momento o xornal pontevedrés El País. A cifra é aproximada (e seguramente superior ao número real) pero dá conta da importancia desta instalación fabril, posiblemente a que nese momento reunía en Galicia a máis obreiros. Eran mulleres na súa maioría, que todas as mañás chegaban dende todos os puntos da comarca ao edificio situado na Palloza. Os seus salarios, xa moi reducidos e dependentes sempre do número total de cigarros producidos (cobraban por peza), víronse aínda máis ameazados coa chegada das novas máquinas de picar tabaco.Catro mil mulleres comezaron unha protesta na que se lanzaron contra os seus xefes, destruíndo as novas máquinas para picar tabaco e botando ao mar parte da produción, chegando a subir á parte superior dos tellados do edificioE así, o 7 de decembro dese ano ás 11 da mañá esas tres ou catro mil mulleres comezaron unha protesta na que se lanzaron contra os seus xefes, destruíndo as novas máquinas para picar tabaco e botando ao mar parte da produción, chegando a subir á parte superior dos tellados do edificio. Ademais, as folguistas rebentaron a caixa forte da Fábrica, na que se di que había 28 mil reais. A folga enmárcase dentro das protestas luditas contra a mecanización da actividade industrial que iniciaran os artesáns ingleses e que se estaban a producir en todo o continente.De inmediato, o capitán xeneral e o gobernador civil enviaron tropas de infantería e cabalería para acabar coa revolta. Ao redor das catro da tarde a protesta finalizou e máis de vinte mulleres foron detidas. Ao ser trasladadas á prisión do Parrote, outros grupos de mulleres apedraron os militares que as levaban, ata que a Garda Civil cargou contra elas, dispersando as manifestantes. A realidade é que a protesta non conseguiu o seu obxectivo (as máquinas impuxéronse de inmediato), pero constituíu en todo caso a primeira folga de mulleres documentada en Galicia.A Fábrica de Tabacos da Coruña fora constituída como unha manufactura real en 1804. Durante o século XIX creáronse dez fábricas de tabacos no Estado Español e a da Coruña foi a segunda en crearse e acabou sendo a máis grande. Emilia Pardo Bazán localizou aquí a acción de La Tribuna, unha descarnada novela naturalista que describe as duras condicións de traballo das mulleres proletarias. A obra, de 1882, considerada a primeira novela social española, describe a vida dunha cigarreira coruñesa, Amparo, unha líder obreira, cunha gran concienciación política, republicana e federalista. Para documentarse, Pardo Bazán visitou decote a fábrica, describindo ao detalle o proceso de produción dos cigarros e o ambiente que existía entre as traballadoras da factoría."Hai que desmontar o mito de que as mulleres non temos historia. As mulleres non aparecemos nin a título individual nin como colectivo, pero sempre estivemos aí, sempre traballamos, o noso papel sempre foi fundamental"Chema Álvarez describe neste artigo publicado en eldiario.es como eran estas mulleres: "dado que se vían obrigadas a levar os seus fillos e fillas ao traballo -moitas delas eran nais solteiras- mexían os bebés nun berce atado mediante unha corda aos seus pés, mentres leaban os puros. Eran mulleres independentes, remisas ao matrimonio e á férula do home, cun sentido moi avanzado da vida, burlonas coa beatería imperante na época. Foron as primeiras en crear clubs republicanos ou de librepensamento e afiliarse a eles e lograron que se creasen as primeiras salas de lactación, garderías e escolas dentro das fábricas".Nos últimos dous anos A Coruña acolleu actividades durante o 8 de Marzo (festivo na cidade como Día da Muller Traballadora) lembrando o papel que na historia desenvolveron as cigarreiras e outros colectivos profesionais. "Hai que desmontar o mito de que as mulleres non temos historia. As mulleres non aparecemos nin a título individual nin como colectivo, pero sempre estivemos aí, sempre traballamos, o noso papel sempre foi fundamental", destacouse, subliñando que estas mulleres que chegaban todos os días coas súas saias longas dende distintos puntos da comarca son "responsables de facer unha A Coruña mais digna e máis solidaria" .


Summary: María Sanjurjo (A Coruña, 2000) volveu á casa este verán logo de gozar dunha estancia de tres anos en Xixón, tempo no que explotou xa non como promesa, senón como auténtica realidade do hóckey, como acreditan os títulos de campioa da Copa da Raíña e do Mundial nos World Roller Games de Barcelona en 2019.

O equipo está situado na novena posición, con 13 puntos, case que en terra de ninguén, pois hai moita distancia tanto coa zona baixa como coa alta da clasificación. Cal é o obxectivo do Liceo para o que resta de tempada ante este escenario? Estamos pendentes de que acontecerá cos seis puntos que nos quitaron por non presentarnos a xogar contra o Mataró polo tema da Covid, con eles cambiaría todo bastante, pois estariamos sextas e a perspectiva sería outra. Por iso non sacamos moito o tema dos obxectivos, nós no vestiario estamos concentradas en gañar e ese é un tema que non se toca. Esta fin de semana xogan contra Bigues i Riells, un equipo "da súa liga" que lles precede en só dous puntos. Como están preparando o choque logo do maratón de partidos que tiveron que afrontar en recentes datas? Pois como tivemos tres partidos seguidos ultimamente, podemos dicir que estamos levando a cabo unha preparación un pouco rara (ri). Pensa que levamos unha tempada na que case participamos en máis partidos que adestramentos, pero a mentalidade sempre é a mesma: concentrarnos en xogar como sabemos, gozar e conseguir os puntos, iso está moi claro para todas. Deixando a un lado o plano colectivo, vostede é coruñesa, e alí o hóckey a patíns é case unha relixión, até o punto xa non de ser o lugar da Galiza onde máis se practica, senón que está moi por diante doutros deportes, por así dicilo, minoritarios que noutras zonas son máis populares. Como rapaza que medrou desde pequena nese ambiente, a que cre que se debe a popularidade do hóckey na cidade herculina? É algo que vén de moitos anos atrás. De pequena vin fotos de Riazor ateigado co hóckey, na escola era dos poucos deportes extraescolares que se podían practicar... penso que é unha tradición da cidade. Deportivamente, vostede iniciou a súa andadura no hóckey da man do Dominicos, e logo sendo aínda menor de idade fichou polo Liceo, co que debutou en OK Liga, e posteriormente marchou para Telecable Xixón, onde militou durante tres tempadas e logrou múltiples éxitos tanto a nivel de clubs como no plano internacional. Que a levou, en primeiro lugar, a tomar a decisión de marchar a Xixón e como valora a súa etapa de tres anos no equipo asturiano? Cando marchei para alí foi no medio dunha época de cambios para min: cumprín os 18 anos, rematei o bacharelato e necesitaba saír fóra, pois sentía que me estaba estancando. Alí en Xixón estaba a carreira que quería estudar e un equipo que me gustaba, así que valoreino todo e tomei a decisión de marchar e non me foi mal (ri). Con que momento da súa curta, pero exitosa carreira deportiva, quedaría a día de hoxe? Teño varios gardados. Cando era máis pequena, lembro un clásico entre Liceo e Compañía que foi un auténtico partidazo. E logo, por suposto, os títulos: a Copa da Raíña e o Mundial. Os tres momentos foron moi importantes para min. E tres anos despois sacou o boleto de volta e fichou de novo polo Liceo o pasado verán, deixando un equipo que pelexa polo título por outro que acaba de ascender á máxima categoría e que agora mesmo está, como comentabamos antes, en metade de táboa... Si, apliquei o mesmo razoamento que usei para marchar. Sentín que estaba estancada e necesitaba un cambio, que é algo que a min non me dá ningún medo. Vin que aquí no Liceo estaban construíndo un equipo moi novo, con moita proxección, e decidín cambiar de novo, para formar parte dun proxecto rodeada de xente nova e con moitas gañas de competir. E nese novo proxecto rodeada de xente nova non direi que é vostede das veteranas, porque coa súa idade iso é imposíbel, pero si ten un peso específico no cadro de xogadoras que se reflicte nos seus minutos e no rol que desempeña sobre a pista. Como leva cargar con esa responsabilidade sobre os seus ombreiros? Eu non penso niso como unha responsabilidade, senón que fago o meu xogo sen máis, pois comparto esa responsabilidade coas miñas compañeiras, até coa que menos minutos disputa. Comentaba anteriormente que unha das razóns da súa marcha ao Telecable Xixón foron os estudos. No seu deporte, o hóckey feminino, o profesionalismo comeza a ser unha realidade ou continúa sendo unha entelequia? O profesionalismo non está xeneralizado. Hai clubs concretos que pouco a pouco se van profesionalizando, pero nin por asomo estamos igual que os homes, aínda queda moito, moito, moito.


Summary: PSdeG e BNG presentan queixas formais ante o que consideran un "desprezo" ao Parlamento e un intento de "vender algo positivo" para "tapar" as fotos de Feijóo con Marcial Dorado

"É preciso profundar na concienciación dun problema que temos como sociedade" e "fomentar estímulos que apoien a decisión dos galegos de convertérense en pais". É unha cuestión "especialmente preocupante en Galicia", cun envellecemento que xa é cualificado de "inverno demográfico" polos expertos". A "cuestión demográfica" está con este documento "entre as máximas prioridades do Goberno galego", cunha "profunda avaliación" ao respecto. Son algunhas das consideracións que, nas últimas semanas, realizaron o presidente da Xunta e a conselleira de Benestar a respecto do Plan de Dinamización Demográfica que promove o Executivo. O proxecto, malia ser situado como un piar da política gobernamental, será despachado nun trámite parlamentario de apenas catro horas. Non é a primeira vez que este plan sementa a polémica no Pazo do Hórreo. Presentado por primeira vez na pasada lexislatura, os grupos da oposición consideraron que o Goberno galego procuraba suplantar con el o traballo da comisión que, durante meses, traballou no lexislativo sobre medidas para a reactivación demográfica do país. Dado que decaeu pola convocatoria electoral, o Executivo remitiuno por segunda vez á Cámara o pasado 26 de marzo, segundo consta nos arquivos parlamentarios, e o pasado día 2 a Mesa do Parlamento admitía a súa tramitación por vía de urxencia, isto é, reducindo á metade todos os prazos. O propio día 2 os portavoces parlamentarios recibían a correspondente notificación e, ao día seguinte, a Mesa da Comisión de Política Social -con maioría do PP, como o pleno- concretaba a veloz tramitación. O trámite de urxencia culminará apenas tres días de comezar e a oposición disporá de menos dunha hora para formular achegas Segundo o acordado nese órgano, o plan será presentado na comisión por "un alto cargo da Xunta" durante vinte minutos, tras os que cada grupo disporá dun "máximo" dun cuarto de hora para fixar posición. A continuación, o representante da Xunta responderá "ás cuestións suscitadas" durante outros quince minutos os os grupos poderán replicar, esta vez durante dez minutos. Tras outros dez minutos de contestación do Goberno, os grupos terán que redactar "propostas de resolución" durante media hora, que serán admitidas ou non en función de se a Mesa as considera "congruentes coa materia obxecto de debate". A continuación, reanúdase a sesión con quendas de dez minutos por grupo e vótase. Con isto quedará finiquitado o debate do plan este mesmo venres, isto é, apenas tres días despois de que comezase a tramitación formal. Protestas formais da oposición A premura na tramitación deste plan xa deu lugar a protestas formais dende os grupos da oposición. Pola banda do PSdeG a deputada María Quintas, representante socialista na Mesa da comisión, tramitou unha queixa formal ante o que considera un "desprezo á institución parlamentaria" co que o PP formula un novo "intento de confusión entre os poderes lexislativo e executivo, facendo prevalecer os intereses do Goberno e a súa planificación mediática sobre o trámite parlamentario". "O descaro e o insulto á institución parlamentaria chega a niveis máximos", di Quintas, que considera "moi grave" que se vaia tramitar nunha mañá un proxecto que "foi obxecto dunha comisión ao longo dun ano enteiro". Este comportamento, di, mesmo contrasta co do Goberno Fraga, que en 2001 tramitou un plan semellante durante seis meses. PSdeG e BNG presentan queixas formais ante o que consideran un "desprezo" á Cámara e un intento de "tapar" as fotos de Feijóo "cun capo do narcotráfico" Pola banda do BNG o seu voceiro, Francisco Jorquera, remitiu a súa queixa formal ante a propia Mesa do Parlamento para censurar a "tramitación a fume de carozo dun plan que o Goberno galego quere vender como fulcral para Galiza", impedindo "que se estableza un verdadeiro debate" e que os grupos "poidan realizar o seu traballo con rigor". A xuízo dos nacionalistas o PP está a utilizar o plan demográfico para tentar "vender algo positivo" nestes días e así "tapar a dilación das comisións de investigación das caixas de aforro e contra a corrupción", así como "as recentes fotos do presidente da Xunta cun capo do narcotráfico". Por todo isto, o Bloque agarda "o amparo da Mesa" para que este debate sexa adiado. Plan para a dinamización demográfica de Galicia 2013-2016, horizonte 2020


Summary: Como sabemos a literatura galega é inseparábel do seu contexto socio-político, ao que van ligadas as súas loitas pola visibilidade e unha boa parte da noción de conxunto que temos os seus escritores.

Nese sentido, e na comparación odiosa con outras literaturas que tiveron mellor sorte histórica, queda sempre un paso por detrás o tratamento que lle damos á literatura local, a que está fixada a un territorio aínda máis reducido que o que loitamos a diario por visibilizar. Estas literaturas rexionais, tomadas ás veces cun certo escepticismo por parte dos axentes que se moven no campo nacional, poderían corresponder a un dos eidos máis marxinalizados da nosa cultura. E porén, a pesar diso, as realidades locais móvense profusamente e maniféstanse en iniciativas como o Día das letras chairegas ou en traballos editoriais de interese local específico como os que abundan en Ferrolterra. Na súa maioría corresponden a movementos artellados ao redor de asociacións, librarías ou pequenas editoras, e que aglutinan ademais a unha miríade de autores diversos. A última achega deste fenómeno é a antoloxía Vieiros de palabra. Terra de Celanova-Baixa Limia en letras de autor, coordinado por Xoán Carlos Domínguez Alberte e que serve para conmemorar o cuarto de século da libraría Conde de Celanova cunha colección de voces vivas, tanto de autores consagrados, como de persoas relevantes do punto de vista cultural que achegan a súa particular visión destas terras e da súa ligazón con elas. Sen un tema nin un xénero específico, as distintas achegas van da creación literaria, aos apuntamentos de historia ou lingüística, pequenas anécdotas ou lembranzas asociadas a aquela terra. É un punto a favor que, nun tempo no que a xente xa non nace nas casas familiares, senón no hospital máis próximo, e no que o vínculo sentimental cunha terra pasa tamén polas patrias de infancia ou as querenzas propias, a óptica da antoloxía non se cinga só ao lugar de nacemento e contemple estes lazos familiares, estas lembranzas doces e estas adscricións voluntarias. Ourensáns, vigueses e fillos da emigración americana, entre outras persoas, teñen acollida neste retorno á terra querida e comparten páxinas con aquelas que ficaron ao abeiro da mesma paisaxe, dándolle ao libro unha grande diversidade que redunda no seu valor. Sen dúbida poucas rexións como a formada por esas dúas comarcas foron máis fértiles á hora de dar voces relevantes á historia da literatura galega. E da mesma forma, poucas están máis presentes na propia literatura que estes grandes autores producen, chamando xa dende os títulos de obras enormemente referenciais. Seguindo a estela de Curros Enríquez e Celso Emilio Ferreiro, e sen obviar a Xosé Luís Méndez Ferrín, presente nesta antoloxía cunha anécdota da súa infancia en Vilanova dos Infantes, a contribución desa zona ao sur do país é recoñecida por calquera coñecedor das nosas letras. O que se cadra resulta menos coñecido é como se mantén esa fecundidade nos nosos días e a grande cantidade de voces que aínda hoxe ten alí a súa raíz. Dende a óptica aberta que antes coñecíamos figuras como Anxo Angueira, Xurxo Sierra Veloso, Ramón Nicolás ou Baldo Ramos, entre outras, desfilan polas páxinas destes Vieiros, comprobando que as dúas comarcas serán aínda durante moito tempo un celeiro destacado dos nosos valores literarios. Xunto a elas, persoas menos coñecidas para o grande público e testemuños de persoas que non se dedican á literatura evidencian que o traballo continúa e que as redes dunhas sociedade culta e comprometida nacen entrelazadas dende a mesma veciñanza, comparten intereses comúns, e falan xuntas cun acento arraiano moi similar.


Summary: As asociacións de veciños de Corcoesto, Cereo e Valenza exixen o reintegro de 350.000 euros que, afirman, obtivéronse incumprindo os requisitos da convocatoria de subvencións

Mineira de Corcoesto, S.L. obtivo no ano 2013 unha subvención de 150.000 euros que estaba destinada á execución do proxecto "Investigación complementaria para a definición de novas reservas mineiras e a realización de estudos adicionais de hidroxeoloxía e xeotecnia no xacemento aurífero de Corcoesto 2012/2013". No ano anterior, a empresarecibira da mesma administración outros 200.000 euros por traballos similares. Mais, sinalan colectivos veciñais da zona, houboa vulneración das bases da convocatoria destas subvencións, pois establecen como requisito imprescindíbel "que as empresas solicitantes deben ser titulares do aproveitamento do dominio mineiro obxecto do proxecto presentado, en calquera das formas previstas na lei 22/1973 de minas, e tamén que a empresa solicitante exerza unha actividade económica". Ambos requisitos son incumpridos por Mineira de Corcoesto, afirman desde a Plataforma pola Defensa de Corcoesto e Bergantiños, a través das asociacións de veciños de Corcoesto, Cereo e Valenza. Por iso, estes colectivos exixen ao Ministerio de Industria que proceda á revisión dos expedientes polos que concedeu as subvencións a Mineira de Corcoesto, S.L., e que, de xeito inmediato, solicite o reintegro das mesmas


Summary: Visita dos candidatos de En Marea, o vicevoceiro de AGE no Parlamento Galego, Antón Sánchez, e a portavoz do Movemento Veciñal Estradense (MOVETE), Mar Blanco, achégaronse esta mañá até a explotación gandeira Granxa Xestoso, na Estrada, para ver de preto a crise que atravesa o sector lácteo galego e reivindicar o pago de prezos xustos polo litro de leite.

Os membros da coligazón eleitoral laiáronse do mal estado do sector que sofre uns pagamentos por debaixo dos custes de produción, que rondan os 30 céntimos por litro. Alexandra Fernández aludiu á falla de vontade política do Partido Popular para voltear a situación: "Temos un PP que está deixando ao rural perderse, di que non se pode lexislar e non é así, Francia o está a facer e está a defender aos seus gandeiros. A diferenza está na vontade política." Antón Sánchez: "Galiza perdeu 1 de cada 3 empregos no sector primario, 25.000 de 71.000" Na mesma liña, o vice voceiro de AGE, Antón Sánchez arremeteu contra o labor do actual presidente da Xunta de Galiza, no seu cargo: "Feijóo destruiu o triple de emprego no sector primario dende que chegou comparado co resto do Estado". As cifras que argüiu Antón Sánchez son exemplificadoras da crise do sector: "Galiza perdeu 1 de cada 3 empregos no sector primario, 25.000 de 71.000". Ademais aludiu a que o 70% das granxas fechadas no estado español son galegas, mais afirmou que a situación non é irreversíbel: "Si é posíbel facer leis que defendan aos gandeiros, é posíbel reverter a situación facendo política para os gandeiros". Antón Gómez-Reino: "Ten que darse unha garantía clara de que non se vai pagar por debaixo de gastos de produción." Pola súa Banda, Antón Gómez-Reino lamentou a "situación dramática" e chamou á reflexión colectiva sobre a importancia da gandeiría para a economía galega, mais tamén para "soster o país a nivel económico, demográfico, de lingua e de ordenación do territorio". En canto aos plantexamentos para revertir o mal estado no que se atopa a gandeiría galega, Gómez-Reino afirmou que: "A proposta ten que ser cubrir demandas dos gandeiros en primeiro lugar, e no tocante aos prezos ten darse unha garantía clara de que non se vai pagar por debaixo de gastos de produción."


Summary: Queren que a causa da Audiencia Nacional estea na "axenda política".

Audiencia Nacional pide 102 anos de prisión para 12 independentistas militantes de Causa Galiza e Ceivar. Fiscalía impútalle "pertenza a organización criminal para a comisión de delitos de enaltecemento do terrorismo" e pide a disolución de ambas as dúas organizacións. As persoas encausadas pola AN queren que ese proceso "contra o independentismo" estea presenta na campaña das elección galegas do 5 de abril. "Independentistas julgad@s na Audiencia Nacional converteremos a tentativa do Governo espanhol de ilegalizar o independentismo e encarcerar doze militantes em elemento de debate e "agenda política". Fica por concretar como será esa 'presenza' mais adiantan que "conscientizaçom social e denúncia de responsabilidades políticas combinarám-se a partes iguais". Dentro da campaña que estas encausadas puxeron en marcha, están a subir ás redes sociais sucesivos videos breves "em que cada quem, da sua ótica individual, expom o que avaliar oportuno sobre a experiência política e vital que neste momento o liga com o resto do coletivo". A primeira grabación é de Joam Peres, para que se solicita 12 anos de prisión.


Summary: A Mesa, como membro da Rede Europea pola Igualdade Lingüística, presenta ante as Nacións Unidas o informe sobre a vulneración de dereitos lingüísticos no Estado. "O galego ten dereitos xurídicos recoñecidos mais na práctica non se poden exercer en plenitude", advirte.

A discriminación que sofre o galego en Galicia e no Estado foi explicada este mércores na ONU. A delegación de ELEN (European Language Equality Network) foi a encargada de presentar un informe na sede das Nacións Unidas en Xenebra, no marco da segunda Revisión Periódica Universal sobre o respecto dos dereitos humanos en España. Precisamente, e na sesión previa na que o Goberno español fixo balance do seu avance no ámbito dos dereitos humanos ante o Consello da ONU, o representante do Executivo non fixo referencia ningunha á situación das linguas diferentes ao castelán, algo que Natxo Badenas, de Escola Valenciana, e Ferran Suay (Acció Cultural del País Valencià ACPV) recriminaron tras chamar a atención sobre a necesidade de incluír nestes informes estatais a vulneración de dereitos lingüísticos. A ELEN recriminou ao Goberno central que non fixese alusión á situación das linguas no seu relatorio sobre a situación dos dereitos humanos Sobre estas vulneracións si falaron os representantes da ELEN (Rede Europea pola Igualdade Lingüística), entre os que se incluía Marcos Maceira, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, que fixo un repaso do informe presentado ante a ONU sobre diferentes discriminacións que os galegofalantes sofren no seu propio país. Nelas inclúense casos como as demoras en operacións médicas por solicitar a autorización en lingua galega, as denegacións de bolsas predoutorais por presentar o título universitario en galego ou as ameazas en probas de oposicións por empregar o idioma propio. "O galego ten dereitos xurídicos recoñecidos mais na práctica non se poden exercer en plenitude", destacou Maceira na sede das Nacións Unidas, tras aludir tamén ao retroceso que a política lingüística aplicada pola Xunta de Núñez Feijóo, nomeadamente no ámbito do ensino, está a provocar no uso da lingua propia. Así, o presidente da Mesa destacou que o polémico decreto do plurilingüismo é "tremendamente lesivo" para a saúde do idioma. "O galego ten dereitos xurídicos recoñecidos mais na práctica non se poden exercer en plenitude", aclarou Maceira na ONU En canto a outras formas de vulneración de dereitos, Maceira tamén recordou que "hai atestados policiais en Galiza onde se fai referencia ao 'acento gallego", o que definiu como "un exemplo máis de discriminación". Precisamente, no informe que fai referencia tamén ao catalán, o asturiano, o aragonés e o éuscaro, destácase que as autoridades españolas "fomentan ou cando menos toleran abertamente actitudes supremacistas entre o funcionariado e outros axentes públicos". Ademais, o documento advirte que a xudicatura, a policía, o sistema educativo e a sanidade pública son "permeables a actitudes non igualitarias que acaban traducíndose acotío en comportamentos abusivos e inapropiados". A ELEN conclúe que, logo da gran cantidade de probas detalladas en diferentes áreas, resulta claro que "a discriminación contra as linguas propias diferentes do español é sistémica desde o propio Estado, e que esta discriminación está institucionalizada". O informe presentado ante as Nacións Unidas cre "sistémica" a discriminación contra as linguas diferentes ao castelán no Estado Tamén advirte da dificultade e hostilidade que a xustiza española supón para defender os dereitos dos falantes de linguas diferentes ao castelán e enumera unha serie de artigos de diferentes tratados internacionais das Nacións Unidas que "cando menos son violados frecuente e sistematicamente polas autoridades españolas". Máis de quince artigos que serían incumpridos habitualmente. Na sede da ONU, ademais de Maceira e os representantes de ACPV e da Escola Valenciana, tamén estivo presente a catalá Rosa de les Neus, de Plataforma per la Llengua, que expuxo corenta casos de discriminación lingüística en Catalunya e que destacou que máis do 60% destas vulneracións estudadas viñan das forzas e corpos de seguridade do Estado. Todos eles fixeron un chamamento para a participación na manifestación que Queremos Galego convocou en Compostela o vindeiro 8 de febreiro. A discriminación do galego chega a Bruxelas Precisamente, o secretario de Política Europea de Compromiso por Galicia (CxG), Paulo Carlos López, a través da eurodeputada Izaskun Bilbao, presentarán este semana en Bruxelas unha iniciativa destinada a alertar á Comisión Europea sobre o incumprimento de dereitos lingüísticos que de xeito sistemático, se producen no Estado español. A iniciativa baséase no informe que ELEN presentou este mércores ante as Nacións Unidas, "no que se considera que a discriminación contra o galego é sistémica por parte das autoridades estatais". CxG presentará unha iniciativa en Bruxelas para alertar á Comisión Europa sobre o incumprimento dso dereitos lingüísticos CxG destaca que o traballo presentado por ELEN indica que no caso galego "o retroceso experimentado nas políticas de apoio e promoción da nosa lingua por parte da Xunta é grande", citando tamén que os recortes "teñen no sistema educativo influencia no retroceso do galego".


Summary: Alegan o custo eleitoral dunha medida que só contentaría ao sector máis conservador do seu eleitorado.

O debate sobre a aprobación ou non da reforma da lei do aborto nesta lexislatura está posto sobre a mesa e a decisión definitiva sobre esta cuestión a tomará o presidente do Goberno, Mariano Rajoy, segundo informa El País. Ministros do PP consultados polo rotativo madrileño non dubidan en mostrar a súa preferencia de que o anteproxecto de lei do aborto fique aí e non se transforme en proxecto de lei no que fica de lexislatura. Extrema debilidade En realidade, todo o PP é consciente que a reforma traería graves custos eleitorais ao partido, que enfrenta xa nunha situación de extrema debilidade política as eleccións municipais de maio. O ministro de Xustiza, Alberto Ruiz Gallardón, anunciou no seu día que a reforma sería aprobada no verán, mas esta estación só ten tres semanas por diante e ninguén no Goberno garante que vaia ser aprobada antes do 21 de Setembro. Jorge Fernández Díaz, ministro de Interior e voz do Opus Dei no gabinete, lidera o sector do partido que más está a premer para que finalmente Rajoy asuma a reforma. Depuración técnica O anteproxecto xa pasou todas as fases de depuración técnica. Pode vir a tornarse en proxecto de lei en calquer momento. Debería ser aprobado polo Consello de Ministros para o seu envío ao Congreso dos Deputados. Todo o mundo dá por suposto que en ningún caso o anteproxecto será aprobado como tal e que muito probabelmente incorporará o terceiro suposto -o de despenalizar o aborto en caso de malformación do feto-, mas mesmo así os estrategas eleitorais do PP interpretan que a reforma traería custos ao partido. Génova teme que, a consecuencia do debate que se daría arredor desta cuestión, se incrementaría a fuga de votos cara á UPyD e mesmo cara á Podemos.


Summary: Xa nos tén explicado o escudo de Dumbría. Hoxe, Modesto García Quintáns fai o propio coa bandeira.

A bandeira adoita ser unha peza de tea, normalmente cunha forma rectangular que simboliza e representa un país ou un municipio. Normalmente colócase no salón de plenos, balcóns ou na entrada de edificios públicos colgadas dun poste vertical (asta). En caso de loito, colócase a media asta. Este poder, da Administración do Estado, foi trasladado ás comunidades autónomas e no caso de Galicia foi aprobado polo Real Decreto 3037/1982, do 24 de xullo, onde na sección legal di: ... aprobación dos escudos heráldicos municipais, logo dun informe da Real Academia da Historia… No caso da bandeira de Dumbria, contaban cos servizos da Comisión de Heráldica, que en abril de 1998 a Secretaría Heráldica presentou dous bosquexos. Un consistía nun pano amarelo, de forma rectangular, dúas faixas verticais onduladas de azul e outro esbozo similar ao anterior pero con tres faixas verticais, a do centro branca. O 28 de Maio, nun pleno extraordinario do Concello, aprobou o segundo esbozo. Esta decisión saíu no DOG do 18 de xuño de 1998. O DOG do 9 de abril de 1999 foi aprobado pola Xunta, segundo o Decreto 84/1999 do 11 de marzo, quedando a súa aprobación definitiva. Modesto García Quintáns. Outros artigos no "Modesto Patrimonio" A fervenza de Miñóns de Buxantes. A Central Hidroeléctrica de Buxán de Dumbría. O escudo de Dumbría. Os Pasales, a barreira natural do paso sobre o Río Xallas. A Casa da Pedra do Ézaro. O muíño fariñeiro máis antigo documentado no Concello de Dumbría. Memoria histórica lingüística (toponímia) e etnografía do Concello de Dumbría. O Cura Rioboo de Berdeogas. O Balcón da Costa da Morte. As antigas cancelas e e corredoiras de Dumbría O Hórreo na Comarca de Fisterra. A hidrografía no concello de Dumbría. A Ferigresía de Refoxos. A Ruta de Pallares. Muíños do Río da Lagarteira (II). Muíños do Río da Lagarteira (I). Un paseo á Ermida das Neves de Buxantes. O caserío dO Cotelo de Olveira. O Cemiterio de Buxantes. A Santiña de Trasufre. O Castro de Alvarellos de Berdeogas. Lugas de Castrelo, Colúns. A Capela de San Marcos do Logos. Os muíños do Rego de Quenxe. Por que lle chaman as Caldeiras do Castro?: Semellanza dos nosos muíños fariñeiros cos canarios. Os muíños da nosa comarca. Recordando o día máis angustioso de Xesús. As varas: As antigas unidades de medida. Recordando algo da historia da parroquia de Berdeogas. A hidrocentral "Electra del Jallas". O 50 aniversario do Encoro da Fervenza. A igrexa parroquial de Dumbría. Un Modesto repaso aos costumes avespa velutina. O piñeiro-marco entre Cee e Corcubión. A escola de Dumbría. Reparación do piso e do teito da Igrexa de Buxantes. O Dolmen da Pedra da Arca. A Cabana da palla do millo. Apañar o mato en primavera. A Ponte de Canelas en Dumbría. O arado de madeira ou tamén chamado romano. O Cruceiro pantasma do Monte de Olveira. Memoria Histórica de Buxantes – Muíño da Fonte Santa. O Castro de Castromiñán. O lugar de Quenxe. A Igrexa Parroquial de Buxantes. A Igrexa Parroquial da Ameixenda. O Bico do Santo en Carnota. Patrimonio Pindexo O Modesto Patrimonio: Subida ó Pico de Peñafiel do Monte do Pindo. O Modesto Patrimonio: A toponimia do Monte do Pindo. O Modesto Patrimonio: O topónimo: O Pindo ou Monte Pindo?. O Modesto Patrimonio: Explorando a toponimia dos camiños do Monte do Pindo. O Modesto Patrimonio: A Cabana das Chozas, outra Caverna dos refuxiados no Pindo. O Modesto Patrimonio: A Furna do Río da Barco. O Modesto Patrimonio: Fonte Mateo e A Cova dos Morcegos no Monte do Pindo. O Modesto Patrimonio: A Cova da Pendente do Monte Pindo. O Modesto Patrimonio: Os muíños do Monte do Pindo. Con Pepe do Fieiro redescubrindo os tesouros do Monte Pindo. Pepe do Fieiro: "Dicían os nosos vellos…". Ézaro, unha viaxe polas covas dos agochados no Monte Pindo (Parte 1). Ézaro, unha viaxe polas covas dos agochados no Monte Pindo (Parte 0). Da Raínha Lupa á Cova da Xoana, pasando por Duio, con Pepe do Fieiro. Os muíños do Monte do Pindo, por Modesto García Quintáns.


Summary: Aos celestes faltoulles claridade para encarrilar o partido fronte a un Valencia que xogou con decisión e convición.

O Celta caeu en Mestalla (3-2) fronte a un Valencia que xogou un dos seus mellores partidos da tempada. O Celta apostou polo control e posesión da bola, estilo marca da casa, mais non foi quen de atopar o seu fútbol. Adiantouse no marcador e, após os dous goles do Valencia, foi quen de remontar. Mais non selou o triunfo. `Toto' Berizzo recoñeceu que unha vez logrado o empate a douses e a dez minutos do fin do encontro "fomos a polo 2-3 en vez de protexernos e pagámolo. Vai na filosofía do equipo". O Valencia saíu ao campo como un lóstego, intentando arrinconar o Celta e marcar territorio desde o primeiro segundo. Os celestes aguantaron a embestida e mesmo se adiantaron no marcador no minuto 15 cun gol de Cabral. O partido era espeso, cun Celta que non era quen de rematalo cun novo gol. Aproveitou o Valencia e empatou na recta final da primeira metade. E adiantouse andando a segunda parte. Aspas empatou de penalti. Mais un golazo de Soler, no munuto 85, deu a vitoria os valencianos. O Celta deixa escapar tres puntos e afástase un pouco máis das posicións europeas. Está agora a 8 puntos da sétima praza e fican nove partidos por diante. Ficha técnica Valencia (3): Alves, Cancelo, Garay, Mangala, Siqueira (Latorre, min.65), Enzo Pérez, Carlos Soler, Parejo, Munir, Zaza (Santi Mina, min.70), Orellana (Medrán, min.86). Celta (2): Sergio, Hugo Mallo, Cabral, Roncaglia, Jonny, Wass (Hjulsager, min.73), Radoja, Pablo Hernández, Beauvue (Rossi, min.73), Bongonda (Jozabed, min.65), Aspas. Goles: 0-1, min.15: Cabral; 1-1, min.37: Parejo; 2-1, min.67: Munir; 2-2, min.80: Iago Aspas, de penalti; 3-2, min.85: Soler. Árbitro: Fernández Borbalán, do comité andaluz. Amoestou Orellana (Valencia); Bongonda (Celta).


Summary: Este serán terá lugar unha homenaxe á poeta compostelá Luz Fandiño. O evento será na emblemática cafetaría cultural Airas Nunes Café, ás 20 horas.

A poeta Luz Fandiño (Compostela, 1931) recibirá esta tarde unha homenaxe pola súa traxectoria cultural, poética e social. Un acto que contará coa participación de diversas poetas, amigos e amigas da homenaxeada, para xuntas recitar poemas que están presentes no longo de toda a obra de Luz Fandiño. No cartel do evento aparecen Iolanda Aldrei, Diego Horschovski, Alexandre Brea, Zeltia Irevire, Andrea Valle Alonso, Peter Brea, Ángel Marcelo, Petri Daza e Laura Lamontagne. Escritora, poeta e activista galega, Luz Fandiño naceu no barrio compostelán de Sar en 1931. Emigrante, en 1952 desembarca en Arxentina e en 1963 en Francia, retorna a Galiza só en 1979, lugar onde reside até a actualidade. Ademais de participar en volumes colectivos como Xuro que nunca volverei pasar fame. Poesía escarlata (2003), entre as súas obras atópanse os libros de poemas Farangulliña de neve (1998) ou O pracer de envellecer (2014). Luz Fandiño é unha persoa habitual dos micros abertos de Compostela, de carácter plural e diverso, algúns dos cales xurdiron no ano 2014 a partir da iniciativa Poesía e Microrrelato Compostela, levada a cabo por o dinamizador cultural Diego Horschovski. Foi galardoada en 2018 co Mestres da Memoria, distinción outorgada pola sección de literatura de tradición oral da AELG, coa que se recoñece o labor de "informantes de literatura popular".


Summary: Concentráronse ás portas da facultade de CC. Políticas convocados por Erguer

Un grupo de estudantes da Universidade de Santiago concentrouse ás portas da Facultade de Ciencias Políticas para defender os dereitos académicos dos presos independentistas, denunciando os atrancos e dificultades que sofren no se u intento de cursar estudios. "Na cadea non cesan as limitacións para a continuidade dos estudos das presas independentistas, dende prezos inaccesíbeis para conseguir material académico, pasando pola imposibilidade de cursar mestrados e chegando a pór sancións retirando o dereito a exame", segundo denuncian desde Erguer.


Summary: Diversos colectivos cidadás e políticos decidiron este sábado que Interior Galego Vivo (IGV) se constituise como organización política para acudir ás eleccións municipais de 2023, mantendo a autonomía e identidade de cada unha das agrupacións que participan dela.

Diversos colectivos cidadás e políticos veñen de reunirse este sábado en Antas de Ulla, ao redor de diferentes mesas de traballo temáticas sobre a situación do rural galego. Plataformas e asociacións veciñais responden ao 'Pacto pola enerxía eólica' do PSdeG Na xuntanza, decidiron que Interior Galego Vivo (IGV) se constituise como organización política para acudir ás eleccións municipais de 2023, mantendo a autonomía e identidade de cada unha das agrupacións que participan dela. Alén disto, a nova plataforma política sinalou que continúa aberta á inclusión de novos colectivos veciñais que, desde unha perspectiva cívica, teñan interese en favorecer que haxa grupos de traballo en cada municipio, que poidan reunirse e traballar en cuestións sociais, aínda sen o obxectivo de presentar unha candidatura municipal. A tal efecto, IGV constituirase tamén como asociación. As Anpas de Lugo exixen á Xunta un "plan educativo especial" para o rural Nesta quinta asemblea, abordáronse as problemáticas do rural a través de varias mesas de traballo, nas que se aprobou afondar en cuestións como a necesidade de fomentar o transporte compartido no rural ou a aposta por servizos sociais 100% públicos e a erradicación de macroresidencias. Desde IGV afirman que é "necesario" que servizos como os xeriátricos "estean a un máximo de trinta minutos en coche de calquera das nosas parroquias". Apostan tamén pola implementación de ciclos formativos do sector agrogandeiro nas zonas rurais e que, en todo caso, teñan vinculación directa con traballos propios da zona. A nova plataforma defende unha fiscalidade que discrimine positivamente á poboación rural para contribuir a frear a caída demográfica destas zonas, traducida por exemplo en bonificacións fiscais na vivenda habitual ou na transmisión patrimonial de vivendas con valor inferior a 190.000 euros en concellos avellentados ou despoboados. Medio Rural deixa en mans do Estado a solución ao problema de custos do lácteo Para impulsar estes acordos, constituiuse unha coordinadora ampliada e reforzada na que se integrarán novas persoas e proxectos municipalistas e asociativos do rural galego, que representan unha trintena de concellos. En breve, IGV publicará os textos aprobados sobre os principios desta nova organización política, que inclúen o seu funcionamento interno así como as súas liñas programáticas.


Summary: Ante a polémica xurdida en torno á supresión das dúas últimas estrofas do hino nacional no vindeiro partido da selección galega, dende Sermos Galiza falamos coa sociolingüista, profesora da UDC e colaboradora deste medio, Pilar García Negro, para que nos aporte a súa visión desta práctica.

Ano 1907, cidade da Habana. Dende o exilio, como non, nace o hino galego. Do mesmo xeito que a Rianxeira, composta orixinariamente na Arxentina, como recordo do fogar que tan lonxe se atopaba. Os Pinos de Pondal foron dotados de melodía e, dende aquela, a súa popularidade foi chegando paseniño a terras galegas. A letra do hino componse de catro estrofes rematadas no último verso, Nación de Breogán, mais nas últimas datas está virando común a reprodución do hino reducido á metade situando o seu final en Fogar de Breogán. "O hino rematado en Fogar de Breogán é unha versión franquista" En conversa con Pilar García Negro, analizamos a importancia de manter a integridade do hino: "Mutilar o hino é un atentado, non só contra un símbolo principal da nación galega que está definido xa hai máis de cen anos, senón que tamén é un atentado legal, xa que a Lei de Símbolos de 1984 (Lei 5/1984, do 29 de maio, de símbolos de Galicia) define o escudo, a bandeira e o hino, incluíndo as catro estrofes que compoñen a súa letra e a partitura completa." Asimesmo, a filóloga e profesora na UDC aporta un dato histórico, remitíndose a agosto do ano 1975, como orixe da versión acurtada do hino: "Cabe denominalo versión franquista do hino, que xurdiu cando coros galegos interpretaron o hino até Fogar de Breogán como se fose unha canción galega con Franco presente no Pavillón de Deportes da Coruña. É unha mutilación intolerábel." "O hino interpretado á metade só pode contentar a quen considera que este non é un país, que é un semi-país" Eventos oficiais e deportivos veñen xeralizando esta práctica e o último anuncio que levanta polémicas é a interpretación do mesmo no vindeiro partido da selección galega masculina de fútbol. O encontro levantou moitas expectativas e volve darlle visibilidade a Galiza neste deporte que reúne grandes cantidades de espectadores. O encontro pretende ser unha festa para as galegas e galegos, mais, segundo Pilar García Negro, o feito de non interpretar o hino completo faríalle perder esa condición: "Non sei se un evento deportivo ten moita relación coa nosa proclamación e asunción cívico-política como galegas e galegos. Mais esta decisión bota por terra calquera proclamación declarativa de galeguidade." O feito de non reproducir a peza ao completo contrastaría co que se fixera nos anteriores encontros da irmandiña hai xa unha década. "É que cabe falar, neste caso, realmente do hino. Porque o outro non o é. É unha metade que obxectivamente só pode contentar a quen considera que este non é un país, que é un semi-país", afirmou Pilar, ao mesmo tempo que apuntou que: "Hai poucas datas, o mesmo día 13 de maio, na Sede da Academia Galega tamén tivemos que proseguir co primeiro verso da terceira estrofa, os bos e xenerosos, no canto dun hino que parece que estaba previsto que acabase en Fogar de Breogán. Polo tanto, o único que espero deste acto é que os asistentes continúen a cantalo, independentemente de que o queiran mutilar." "Un símbolo tan importante que nos identifica como o que somos, como galegos, non é un medicamento dosificábel" Na outra cara da moeda están aqueles que opinan que unha adaptación do hino favorece o espectáculo e a que os espectadores canten con máis intensidade. Esta apreciación é "unha necidade" para Pilar García Negro, xa que: "Un símbolo tan importante que nos identifica como o que somos, como galegos, non é un medicamento dosificábel nunhas poucas pingas para amosar unha especie de galeguidade retallada e permitida" No presente ano 2016, fanse 109 anos da existencia do hino galego e súmanse máis de 30 anos de existencia proclamada legalmente e, para Pilar, "é incrible que se poida seguir debatendo sobre cal é a versión correcta". Nos intres previos ao partido entre Galiza e Venezuela consumarase a interpretación dun hino reducido á metade. No palco estarán presentes as autoridades políticas, que segundo Pilar García Negro, "deberían declarar inmediatamente a execución e o canto do hino completo e erguerse, marchar do acto e denunciar de contado de non producirse." Nota de Sermos: Na versión orixinal desta noticia Sermos atribuía erroneamente a Pilar García Negro a inexistente palabra "noxidade". En realidade, a profesora da UDC dixera "necidade", termo que se incorpora agora ao texto.


Summary: Esta sexta feira pecha a campaña europea 'A débeda dos gobernos é coas mulleres, non cos bancos', que a Marcha Mundial encetou o 4 de outubro de 2012 co obxectivo de colocar a loita das mulleres por unha vida digna no albo do debate. Aproveitamos o Día internacional para facer balance canda Ximena González

Cóntenos como foi a campaña, faga favor. Estivemos envoltas nela desde outubro e temos realizado numerosas actividades: 17 de outubro, Día contra a pobreza; 25 de novembro; 10 de decembro coas 24 horas de acción feminista no mundo; denunciando a violencia con cada asasinato machista e agora o 8 de marzo... imaxina! Non paramos. Foi un reto argallar a nivel europeo unha campaña simultánea en tantos países e termos unha axenda propia para as revindicacións feministas no País cando están sendo atacados todos os sectores públicos e os dereitos que mulleres e homes fomos conquistando. Neste contexto, conseguir que a voz das mulleres sexa ouvida é difícil, mas cremos que o conseguimos. Nós coa nosa campaña e o resto das compañeiras galegas coas súas actividades. O lema da campaña fixo referenza á crise capitalista. As mulleres falamos de crise moito antes de 2008. Por que non se nos ouviu? Porque non interesa. Porque se escoitasen a nosa voz terían que facer caso das alternativas que temos. Porque temos alternativas. Non interesa ouvir que hai que mudar este sistema baseado na explotación e na mercantilización das vidas e dos corpos por un en que unha vida digna de ser vivida sexa o centro das políticas. Porque, fronte á división sexual do traballo, as mulleres opomos a valorización dos coidados e unhas políticas destinadas a garantir o acceso aos bens comúns, aos sevizos públicos, co-educación, sanidade pública, cultura, liberdade e dignidade para tod@s. Non se nos escoita porque non queremos reformar este sistema asasino. O que queremos é derrubalo para construír outro diferente. É claro que o 8-M serve para colocar os dereitos das mulleres no centro do debate social. Abonda cun día ao ano? Non, claro que non. Por iso non saímos á rúa só nas datas que as mulleres reivindicamos como propias e que, moitas veces, están incluso asimiladas polo sistema. Eses días todos os focos son para as mulleres, mais iso tamén leva á perversidade de termos que escoitar como desde institucións e espazos públicos se dan discursos edulcorados e moi pouco transformadores que non axudan a avanzar na loita pola nosa emancipación, só para calmar as conciencias no día que 'nos dedican'. "Non interesa ouvir que hai que mudar este sistema baseado na explotación e na mercantilización das vidas e dos corpos" Cómpre estarmos na rúa ocupando os espazos dos discursos contra o sistema para que estes sexan tamén feministas, para que as alternativas que xa se están a procurar para este sistema capitalista en que nunca poderemos ser libres sexan alternativas que nos sirvan a tod@s. Como ven din, a revolución será feminista ou non será e, para iso, a loita non pode ficar en dúas ou tres datas ao ano. Sendo a discriminación por razóns de xénero transversal a todos os eidos das nosas vidas, onde dirían que se fai máis aguda? Tendo claro que esa transversalidade fai que teñamos problemas de discriminación en todos os ámbitos, un dos ámbitos públicos no que máis aguda é é no ámbito laboral. Non só porque non percibamos igual salario a igual traballo, como demostran todos os datos que gostan de publicar, senón porque as mulleres seguimos nos traballos menos valorados socialmente, nos de soldos máis baixos e porque temos máis dificuldades para chegar aos anos de cotización que poidan garantir unha xubilación digna. Con todo, hai outro ámbito en que a violencia segue a ser aguda e é o ámbito familiar. Aquí segue a ser difícil rachar cos roles e continuamos a ver como a violencia ten a súa cara máis dramática: o asasinato machista. Campañas institucionais como a da Xunta en 2010 (conselleir@s disfrazad@s il de traballadora da limpeza e ela de empresario) ou a do Goberno de Madrid este ano, agasallando lenceiría e maquillaxe... axudan na loita contra os estereotipos ou son unha pedra no camiño? O sistema pervirte o discurso feminista e convirte o 8 de marzo en algo totalmente patriarcal como pode ser agasallar maquillaxe para reivindicar o Día internacional das mulleres. De feito, eles han dicir 'celebrar', que non 'reivindicar'. Mas non son 'outra' pedra no camiño: os estereotipos heteropatriarcais son a pedra no camiño. E poderíamos pensar tamén que é hora de deixarmos de participar desas campañas institucionais de lavado de cara que non serven para avanzar nin para transformar a sociedade. Que pensou cando soubo do lema con que a Xunta 'celebra' este 8 de marzo: 'Sen mulleres non hai Galicia' Que o lema debera ser 'Co PP non hai dereitos para as mulleres'. O exercicio de cinismo do Partido Popular neste tema non ten límites. Estes señores son os que aprobaron a Lei de apoio ás mulleres embarazas e a Lei de Familia, que son ferramentas do sistema para lexislar sobre a vida e os corpos das mulleres, leis que pretenden devolvernos á casa, de onde imaxino que nunca quixeron que sairamos, e que voltan a sacralizar á familia nuclear como centro da sociedade. As feministas levamos séculos denunciando o modelo de familia nuclear como un espazo de opresión das mulleres. Aí é a onde nos queren mandar os que din no lema que sen nós non hai País. O PP desmantelou nos primeiros tres anos de goberno practicamente todas as ferramentas postas en marcha para loitar contra a violencia machista, para atención das vítimas, para a saúde das mulleres, para a promoción do emprego feminino, para o recoñecemento das identidades diversas. Primeiro destrúen todo e despois inventan supostos plans de igualdade aos que non asignan orzamentos. Se seguen moito máis tempo no poder nin vai quedar Galiza nin van quedar dereitos das mulleres nin de ninguén en pé. "O sistema pervirte o discurso feminista e convirte o 8 de marzo en algo totalmente patriarcal" A Xunta homenaxeará a Rosalía e a todas as mulleres con Marta Rivera de la Cruz, escritora que dixo dela que "non era nin nacionalista nin feminista". É Rivera de la Cruz a persoa máis atinada para conmemorar o 8 de Marzo? Dixo no twitter que Rosalía non era nacionalista e é moi amiga de Galicia Bilingüe. Iso xa nos pode dar o nivel da personaxe. O que sobran neste País son mulleres con talento, loitadoras, que queren Galiza, que aman a nosa lingua e que loitan polos dereitos das mulleres. Porén, a Xunta só pode escoller xente á altura das súas políticas, con actitudes miserábeis cara á nosa lingua e á nosa escritora máis universal. Máis que a celebración dun 8 de marzo vai ser un insulto á súa memoria nun 8 de marzo. A min o que se me ocorre decirlles é 'Quitade as vosas sucias mans de Rosalía e do 8 de marzo!' Cal é a seguinte acción da Marcha? A deste sábado, a manifestación nacional das feministas galegas que, por segundo ano consecutivo, nos convoca a todas a saír á rúa xuntas polos nosos dereitos. As compas da marcha de Vigo preparan un trivial feminista que vos vai encantar. As compas de Ferrol seguen loitando contra a prohibición de lembrar ás mulleres asasinadas con siluetas, aínda que ogallá non teñamos que pintar outra xamáis, En Ourense estamos preparando as actividades que achegamos ao espazo cultural da cidade. As compañeiras de Compos tamén artellan cousas... Como che dixen ao comezo, non paramos!


Summary: Na data de conmemoración da constitución española, diferentes organizacións e colectivos chaman a actos e iniciativas para evidenciaren o carácter nacional de Galiza e reclamaren os seus dereitos colectivos como pobo. O BNG organiza nas redes sociais unha "manifestación virtual" a prol da soberanía. O hashtag, #soberaniaGZ

Esta quinta feira, 6 de decembro, está marcada no Estado español como feriado para celebrar a constitución española. Mais na Galiza, esa data vai ser aproveitada para reivindicar o carácter nacional de Galiza e o seu dereito colectivo como pobo. "Nada que celebrar" son algunhas das palabras protagonistas do día, incidindo en que, como pobo, a CE de 1978 nega importantes dereitos. O BNG realizou un acto simbólico na Alameda de Compostela ás 11:30 para manifestar "que esta constitución non nos representa e, por tanto, no BNG reivindícase a soberanía de Galiza e, e nesta xornada non temos nada que celebrar". A esta cita acudiu o voceiro nacional da formación frontista, Guillerme Vázquez, e o portavoz parlamentar, Francisco Jorquera, para alén de representantes da fronte nacionalista, militantes e simpatizantes. "A soberanía das nacións, a democracia e os dereitos das clases populares non atopan amparo nesta Constitución", sinalou Vázquez, que afirmou, neste sentido, que "hoxe, 34 anos despois, nada temos que celebrar e si moito que reivindicar: a soberanía, a democracia, os dereitos que non atopan abeiro nin protección nesta constitución". Experiencia novidosa Aliás, o BNG realiza unha experiencia novidosa na internet consistente nunha manifestación virtual en que se trata de expresar nas redes sociais con distintas ferramentas esa mesma idea: reivindicarmos a soberanía. "Deste xeito, a través das distintas redes sociais, todas aquelas persoas que queiran participar nesta manifestación utilizarán diversos formatos (escritos, gráficos, audiovisuais, etc) para manifestaren a mesma idea. #soberaniaGZ é o hashtag. Pola súa banda, Galiza Nova realiza un acto na Coruña, en que mesmo se repartirán DNIs galegos, para reivindicaren Galiza como nación. Organizacións como Nós-Unidade Popular e Causa Galiza emitiron comunicados para rexeitaren a celebración desta data e reivindicaren o dereito de autodeterminación. Estes comunicados poden lerse aquí e aquí. Tamén a AMI publicou un comunicado, así como Isca. No que atinxe a Nós-UP, ao longo da xornada desenvolveon diversas accións contra a monarquía española e pola independencia.


Summary: O plan da Xunta de subvencionar Abanca con cartos públicos a instalación de caixeiros en localidades onde fecha oficinas contrasta coa política estatal de empregar a infraestrutura dos seus servizos públicos para loitar contra a exclusión financeira na Galiza. Correos mesmo cobrará os bancos por instalar caixeiros.

Antes de ser presidente da Xunta da Galiza, Alberto Núñez Feixoo exerceu como presidente de Correos, a empresa pública estatal encargada do servizo postal universal. Foi a comezos deste século, entre os anos 2001 e 2003, cando o actual titular do Executivo galego estivo á fronte da empresa pública. Anos atrás, Correos privatizara Caja Postal, que pasara a integrarse na corporación Argentaria, despois fusionada co Banco Bilbao Vizcaya, dando lugar ao BBVA. Xa sen unha entidade financeira propia, Feixoo falaba dun plan a medio e longo prazo para estender os servizos financeiros a través da rede de oficinas postais de Correos. O obxectivo, explicaba, era buscar sinerxías con outras entidades aproveitar a forte implantación en pequenos concellos da empresa pública. Agora, dúas décadas despois, Feixoo parece ter esquecido as vantaxes de aproveitar os servizos públicos para satisfacer as necesidades da cidadanía. Amais de desbotar a creación dunha banca pública galega, o presidente da Xunta preferiu deixar en mans dunha entidade privada ─Abanca─ a instalación de caixeiros automáticos no rural naqueles concellos que carecen deste servizo, unha iniciativa que financia con 2,8 millóns de euros de diñeiro público. Este modo de actuar suscitou as críticas de moitos colectivos. Esta mesma semana, representantes da sección sindical da CIG en Abanca manifestáronse ante a Consellaría de Facenda para denunciar que a Xunta de Galicia subvencione con diñeiro público a esta entidade mentres fecha oficinas nas localidades nas que despois vai instalar caixeiros, é dicir "pór máquinas onde quita persoas", como rezaban os carteis que portaban as persoas manifestantes. "As oficinas bancarias para nós son centros de traballo. É gravísimo subvencionar que se destrúa emprego por parte dunha empresa que ten beneficios multimillonarios", aseguraban no decurso da concentración desde a sección sindical. "Se Feixoo e o PP queren seguir regalándolle diñeiro a Abanca, que o fagan do seu peto. Subvencionar os nosos despedimentos con diñeiro público é inmoral", apuntaban. O plan de Correos Curiosamente, a mesma empresa pública que dirixiu hai 20 anos, está a deixar en evidencia a política adoptada polo presidente Feixoo para solucionar a exclusión financeira na Galiza. Correos ven de avanzar a instalación de caixeiros en tres concellos galegos que agora mesmo carecen de servizos financeiros: Samos, Barbantes (Cenlle) e Cortegada. Ademais, nas súas 4,675 oficinas repartidas por todo o Estado español xa ofrece o servizo de retirada de efectivo á clientela do Santander, Evo Banco e Banco Mediolanum. O plan da empresa pública é instalar 1.500 caixeiros por todo o Estado ─deles 78 na Galiza─. Os caixeiros instalaranse en fachadas accesíbeis ao público 24 horas ou nos vestíbulos de acceso ás oficinas de Correos no seu horario de apertura. Neste caso, Correos saca a licitación un servizo no que arrenda estes espazos a unha entidade financeira, que deberá pagar unha renda fixa en función da localización do terminal e unha porcentaxe en función do número de operacións realizadas. O prazo de presentación das ofertas finaliza o próximo 2 de outubro e está previsto que a instalación destes caixeiros empece a executarse a principios de 2022 nun proxecto que se desenvolverá ao longo dos tres próximos anos, apuntan desde a empresa pública. Xunto a esta medida, que ben se podería replicar nos edificios públicos dos concellos afectados pola exclusión financeira (co conseguinte aumento de ingresos para as arcas municipais), Correos tamén ten en marcha en Lugo unha iniciativa pioneira cos carteiros e carteiras rurais. A través da súa PDA, estas profesionais ofrecen á poboación a posibilidade de realizar o pagamento de recibos de servizos como a luz, o gas ou o teléfono con tarxeta bancaria, un servizo que se suma ao envío desde casa de paquetes, o pagamento de tributos ou a entrega de diñeiro en efectivo co servizo Correos Cash a través das entidades antes mencionadas. A súa intención é estendelo ao resto da Galiza nos próximos meses.


Unha proposta interesante a que chega da man de Contos Estraños, sinalando unha posibilidade de organización temática que, ou moito nos falla a memoria, ou nunca se ten dado sobre a poesía galega. Se temos claro a que territorios nos dirixe a narrativa de terror, á que Contos Estraños ten dedicado tamén unha boa dose de esforzo, no que respecta á poesía estamos ante unha pregunta aberta. Debe a poesía infundirnos esa inquietude que ás veces nos transmite a narración? Chega con falar do terror para cubrir o requisito de facer versos "do medo"? Un terror de auga fría. Escolma da poesía galega do medo / Xosé María Álvarez Cáccamo (org.) / Contos Estraños / 2021 / 200 páxinas / 16 euros Esta delimitación é a primeira das dificultades ás que se enfronta o antólogo, Xosé María Álvarez Cáccamo, que confesa no prólogo ter atopado aínda outras. Case 150 anos de poesía galega admiten un convite a unha lectura diferente e así podemos atopar o medo ante a natureza, aquel fondamente vinculado ás experiencias da guerra e das cadeas ou o que nos fai temer pola perda do amor. Perspectivas posíbeis que, porén, como en toda antoloxía cun carácter inaugural ou un enfoque arriscado, deixan moitas outras sen contemplar. Desta maneira podemos apuntar tamén o discutíbel dalgunhas decisións. Por momentos parecería que Xosé María Álvarez Cáccamo toma o campo semántico do medo como único xestor da escolma, deixando fóra aquelas expresións que o transmitiron con máis sutileza ou entrando no ámbito do interpretábel. Non acepta a "Negra sombra" unha lectura na que sobresaia o medo á desventura? E porén o poema emblemático de Rosalía non ten un lugar entre estas páxinas. Á persoa con certa bagaxe poética non lle custará pensar en máis ausencias posíbeis, como a do lobo de Novoneyra "ca noite na boca", espello do terror dos nosos antergos. Lecturas moi evidentes respecto do pasado que tamén poderían facerse conforme nos achegamos á poesía do presente, onde a escolla parece un tanto errática, se cadra por estar xerida pola mesma referencia semántica que acaba por funcionar como unha limitación excesiva. Volvemos á pregunta inicial: é imprescindíbel mencionar o medo e sinónimos para facer poesía do medo? Non hai máis posibilidades de terror que as citadas? Non é fácil andar camiños novos, e menos por sendas escuras, e iso é algo que cabe recoñecer a esta viaxe que nos propoñen editora e antólogo. Unha viaxe que nos leva a vellos territorios coñecidos, pero que ten a posibilidade de darnos unha nova forma de miralos.


Summary: PSdeG, Grupo Común da Esquerda, BNG e Mixto (En Marea) rexistran na Cámara galega unha petición para que o presidente galego acuda á Deputación Permanente.

Todos os grupos parlamentares da oposición na Galiza rexistraron esta segunda feira na Cámara unha petición conxunta para que compareza o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, "para explicar a situación real das residencias de maiores afectadas pola COVID-19". PSdeG, Grupo Común da Esquerda, BNG e Grupo Mixto (onde se integran as deputadas de En Marea) demandan coñecer cal é o estado "real" no que se atopan estes centros para a terceira idade nos que xa hai máis de 650 casos positivos de coronavirus entre as usuarias e de 200 entre as traballadoras. Os grupos solicitan á Mesa do Parlamento que se proceda á "convocatoria urxente" dunha reunión da Deputación Permanente para que o presidente galego expoña a situación en sede parlamentar. As residencias de maiores son unha das prioridades da oposición nestes días, como se demostra polas súas últimas intervencións públicas. Todos os grupos estiveron dacordo na necesidade de intervir os centros privados e xa apostan por mudar o modelo de privatización actual cando pase a crise sanitaria actual.


Summary: O maior custo darase entre as 21 e as 22 horas, e o menor, de 11 a 12 horas.

O prezo medio da luz para as persoas clientas de tarifa regulada vencelladas ao mercado ao por maior sobe nesta segunda feira 3,59% a respecto deste domingo, até os 271,06 euros por megawatt e hora (MWh), segundo os datos provisionais do Operador do Mercado Ibérico de Enerxía (OMIE). Supón un incremento de 171% en comparanza co mesmo día de 2021. Este prezo é o resultado de sumar a media da poxa no mercado á compensación que pagará a demanda ás centrais de ciclo combinado pola aplicación da 'excepción ibérica' para limitar o prezo do gas para a xeración de electricidade. Na poxa, o prezo medio da luz, o denominado pool, fica en 176,58 euros/MWh. O prezo máximo rexistrarase entre as 21 e as 22 horas, con 250 euros/MWh, mentres que o mínimo para a xornada, de 125 euros/MWh, darase entre as 11 horas e as 12 horas. A este prezo do pool súmase a compensación de 94,48 euros/MWh ás compañías gasistas que ten que ser abonada polas persoas consumidoras beneficiarias da medida, as da tarifa regulada (PVPC) ou as que, malia estaren no mercado libre, teñen unha tarifa indexada. Así funciona a 'excepción ibérica' para o Estado español e Portugal En ausencia do mecanismo da 'excepción ibérica' para limitar o prezo do gas para a xeración de electricidade, o prezo da luz no Estado español sería de media uns 414,34 euros/MWh, o que supón perto de 143 euros/MWh máis que coa compensación para clientes da tarifa regulada, que pagarán así 34,5% menos de media. Bruxelas aproba a "excepción ibérica" O 'mecanismo ibérico', que entrou en vigor o pasado 15 de xuño, limita o prezo do gas para a xeración eléctrica a unha media de 48,8 euros por megawatt e hora durante un período de doce meses, cubrindo así o próximo inverno, período no que os prezos da enerxía son máis caros. En concreto, a 'excepción ibérica' fixa unha senda para o gas natural para xeración de electricidade dun prezo de 40 euros/MWh nos seis meses iniciais e, posteriormente, un incremento mensual de cinco euros/MWh até a finalización da medida.


O prezo medio da electricidade coa tarifa regulada sitúase esta quinta feira até os 294,98 euros o megawatt/hora (euros/MWh) —incluíndo os custos de comercialización, peaxes e outros cargos, isto é, o prezo real sobre a factura—, segundo os datos publicados no día de hoxe por Rede Eléctrica de España. Por treitos horarios, o prezo máximo da luz para esta quinta feira darase entre as 21 e as 22 horas, con 385,32 euros/MWh, mentres que o mínimo, de 235,62 euros/MWh, rexistrarase entre as 14 e as 15 horas. Esta quinta feira o prezo medio do 'pool' —prezo base que negocian as compañías produtoras e comercializadoras de enerxía— é de 214,74 euros/MWh. Deste modo, diminúe 0,32% a respecto dos 215,45 euros/MWh de media desta quinta feira, segundo datos publicados polo Operador do Mercado Ibérico de Enerxía (OMIE). 2021 fechou como o ano máis caro da serie histórica, cun prezo medio de 111,93 euros/MWh debido á espiral alcista rexistrada no 'pool' no segundo semestre. En comparación con hai xusto un ano, o prezo do 'pool' para esta quinta feira será 153% superior aos 84,85 euros/MWh do 2 de xuño de 2021. Por outra parte, o prezo medio do mes de marzo foi de 187 euros/MWh, 4 euros menos que o prezo de abril, que foi de 191,52 euros/MWh, e case 90 euros por baixo de marzo, que deixou o rexistro máis elevado da historia (283,3 euros/MWh).