Summary: Menores aos que o Sergas recomenda manter o programa de seguimento infantil viran anuladas as súas citas pola COVID-19.

O pasado 24 de marzo, o Sergas ditou unha instrución para a asistencia pediátrica nos centros de saúde, cuxa regra xeral é a de manter as revisións dos menores até os 12 meses, facendo especial fincapé nos recentemente nados, e as vacinas até os 15 meses. Mais antes de que se emitise esta circular, e desde a declaración do estado de alarma que afectou á atención a partir do luns 16 de marzo, os pediatras actuaron baixo criterios distintos e anuláronse citas e vacinas nesa franxa de idade. Nunha resposta dada a Europa Press, o Sergas recoñece que, nesta "situación excepcional que estamos a vivir" e debido "á reorganización asistencial necesaria para dar resposta" á crise sanitaria, puidéronse "anular algunhas citas correspondentes a programa" de atención á saúde infantil, que no caso das directrices dadas fai especial fincapé nos bebés de até 12 meses e até os 15 meses para vacinación. Neste sentido, e nesta mesma contestación, a Administración sanitaria sinala que os pais, nais ou titores dos nenos que perdesen a súa cita "poden contactar por teléfono co seu centro de saúde para solicitar unha nova" e, desta maneira, recuperar a revisión ou vacina suspendida. Isto foi o que xa fixo, pola súa conta, Sabela Díaz, mamá de Tristán, que perdeu a revisión dos 9 meses no centro de saúde Virxe Peregrina de Pontevedra após decretarse o estado de alarma. Segundo o relato achegado a Europa Press, chamárona e anuláronlle cítaa pero, após decatarse de que o Sergas asegurou que se mantiñan, contactou co seu centro, dixo que era coñecedora desta información e lle reprogramaron a cita, unha semana máis tarde do que tiña previsto. Con todo, Clara Malde, a mamá de André, foi reprobada no seu centro de saúde, o da Parda, tamén en Pontevedra. Acudiu o 16 de marzo, despois de tratar de contactar en varias ocasións co ambulatorio co obxectivo de saber se seguían mantendo a cita para pór ao seu fillo a vacina dos 11 meses. "Eu chamei para saber se mantiñamos a cita ou non, pero en vista de que non me responderon, levamos ao peque igualmente. Vacináronnolo porque o levamos, pero se non, non. E dixéronnos que non deberiamos ter ido", manifestou, en declaracións a Europa Press, nas que lamentou que se lle dispensase ese trato. Outro exemplo é o do centro de saúde de Galeras, en Santiago de Compostela, anuláronse practicamente todas as revisións de idade que se consideraban máis prescindibles como as do nove meses, até a "primeira semana de abril", segundo informaron o centro a nais que acudiron a preguntar, salvo as que a pediatra consideraba necesarias pola evolución do menor. "Garantir" as vacinas Nas súas instrucións, a Dirección Xeral de Saúde Pública, con actualización do 24 de marzo, recomenda manter a vacinación infantil nos 15 primeiros meses de vida e "sempre garantir" as vacinas que corresponden administrar aos dous meses (hexavalente + pneumocócica conxugada) e catro meses (hexavalente + pneumocócica conxugada + meningocócica C). A normativa aclarou as diferentes interpretacións que se estaban dando, pero, por exemplo, en centros de saúde de Pontevedra anuláronse varias vacinas dos 11 e 12 meses, para evitar que os nenos saísen á rúa, non se recuperaron e mesmo se seguiron cancelando algunhas. Segundo nais consultadas, os seus pediatras consideraron que era máis seguro atrasar vacinas de calendario e outras fóra das que marca o Sergas como a bexero, até ver como evolucionaba a crise sanitaria pola COVID-19, pero estas directrices fixéronse segundo o criterio de cada facultativo. Así as cousas, o Sergas asegura que é posíbel volver pedir a cita anulada, pero está por cuantificar cantos menores perderon a súa cita, porque unha vez que se anula, non queda rexistrada. A Cristina Fernández, o seu pediatra canceloulle a vacina dos 11 meses da súa filla antes destas instrucións, pero outros nenos tamén seguen sen esas vacinas, a pesar das novas recomendacións. Carencias en pediatría Non só porque o seu médico seguiu suspendendo cita, como é o caso dalgunhas nais consultadas, senón porque esta crise sanitaria volveu a destapar as carencias na área de pediatría. No centro de saúde de Tenorio, no concello de Cercededo-Cotobade, a pediatra, que só acudía dúas veces á semana e outras dúas horas un terceiro día, e é compartida con Forcarei, deu positivo por coronavirus. Isto deixou sen o servizo de atención aos nenos a toda esta parroquia, que se atopa a apenas uns quilómetros da cidade Pontevedra, e a boa parte de municipio. O centro de saúde de Tenorio reabriu con persoal médico, pero os nenos non poden recibir atención e segue habendo familias que esperan unha solución para os seus fillos. "Que chame a semana que vén", dixo a Europa Press unha nai cuxo fillo perdeu a vacina de 11 meses fai máis dunha semana e á que non a derivaron a ningún outro centro. As carencias nesta especialidade veñen de atrás e xa deu lugar antes da crise sanitaria á constitución de plataformas para reclamar máis persoal de pediatría en distintos lugares, como é o caso de Cangas (Pontevedra). E, de feito, un dos afectados por esta falla de facultativos é o fillo Belén Piñeiro. A ela, a falla de pediatra (por baixas e vacacións), e a coincidencia con algúns estados febrís do seu pequeno, fan que o seu fillo de 6 anos leve "oito meses", desde setembro, esperando para vacinarse. "Cando por fin conseguín unha cita, anuláronma polo virus", lamentou, en declaracións a Europa Press, esta nai. O Sergas insiste, pola súa banda, en que, en canto as autoridades sanitarias aconsellen recuperar a situación "normal", as vacinacións "renovaranse, retomando o calendario que quedou interrompido e facendo os axustes necesarios para adaptalo á normalidade no menor tempo posible". Aínda así, Belén Piñeiro advirte de que o seu problema xa "vén de atrás".


Summary: Chegou desde Euskadi até O Porriño con apenas a maioría de idade para "medrar" como xogadora dun deporte do que quere conservar a paixón para sempre, evitando que se converta "nun traballo que tes que facer con pesar". Ela é Maider Barros (Errentería, 2001), unha das grandes promesas do balonmán estatal.

—Remata a Liga Guerreiras pero para vostede non acaba a troula, pois foi incluída na lista de 32 xogadoras que prepararan os Xogos Mediterráneos, que se levarán a cabo desde o 25 de xuño en terras alxerinas. Supón esta chamada un recoñecemento á fulgurante progresión dunha muller que hai apenas tres anos daba o salto do xuvenil do Zuazo ao primeiro equipo de Barakaldo?A verdade é que para min a chamada foi unha grata sorpresa, non a agardaba para nada, pero recibín a noticia con moitísima ilusión. É unha recompensa ao traballo que fixen ao longo de toda a tempada, polo traballo ben feito, e supón unha motivación absoluta para seguir así. Agora toca gozar da experiencia e ser como unha esponxa para empaparme de todo o que me ensinen. —Non obstante, supoño que tamén cun punto de decepción por saber que non será parte da listaxe definitiva de 16 xogadoras que voará até Alxeria. Ou saca unha lectura positiva por saber que está no radar dun seleccionador, José Ignacio Prades, que até hai apenas unha semana era o técnico das súas veciñas do Atlético Guardés?Decepción? Ningunha. Para min estar nesa lista de 32 é como un regalo. A experiencia de poder adestrar cunha serie de xogadoras de tanta calidade, tremendas, que en ningún momento cheguei a pensar que estaría con elas, nunca pode ser unha decepción. Pularei por elas desde a casa e sentíndome parte do grupo igualmente. —Como apuntaba anteriormente, hai apenas tres anos fechaba a súa etapa xuvenil. Cando asinou polo Balonmán O Porriño, no verán de 2021, declarou que chegaba para "aprender e mellorar", cousa que queda clara que conseguiu. O seu futuro no deporte semella máis que prometedor, onde está o límite para Maider Barros?Agora mesmo non sabería responder (ri). O meu obxectivo é seguir traballando e medrando, sempre mentres que goce, porque para min non hai outro modo de entender o balonmán, non quero que sexa como un traballo que teña que facer con pesar. —Destaca na posición de estremo dereita, onde fai alarde da súa velocidade causando estragos nas defensas rivais durante os contraataques, até o punto de rematar a Liga Guerreiras como terceira máxima goleadora do equipo, a 57 a nivel global do campionato, materializando 68 tantos cunha media de 2,83 por partido. Satisfeita?Si, moito, estou moi contenta polas miñas marcas, pero debe quedar claro que non as conseguiría sen a axuda das compañeiras, porque ao final as goleadoras existen grazas ao traballo do resto do grupo, polo que esta clase de distincións para min son recompensas grupais máis que individuais. —Mais, pondo o foco nese plano individual, hai algunha xogadora ou xogador que a inspire, que use como modelo para parecerse, medrar e seguir mellorando?Un dos meus principais referentes é Maitane Etxeberria. Ademais, somos as dúas de Guipúscoa (ri). É unha rapaza que ten unha efectividade enorme, e ademais é unha das mellores xogadoras da Liga, encantaríame achegarme un pouquiño a como defende ela, e sen obviar tampouco que tamén é das mellores da Liga ao contraataque. —Dada esa perfecta mestura de xuventude e rendemento, non lle faltarán ofertas a pesar de ter contrato por outro ano máis co Porriño. Seguiremos gozando co seu balonmán na Galiza durante a tempada 2022/23?Si, teño un contrato asinado que inclúe a próxima tempada e aquí seguirei aprendendo das miñas compañeiras e de Isma [Ismael Martínez, técnico do Balonmán O Porriño].


Summary: O grupo feminino da Irmandade da Fala da Coruña contaba con máis de 200 asociadas cando celebrou, o 22 de decembro de 1918, unha xunta xeral para a escolla de directiva. Dúas mulleres foron designadas, pero ningunha tomou a palabra. Esta reveladora anécdota ilustra o propósito de 'Irmandiñas', o último libro de Aurora Marco

O grupo feminino da Irmandade da Fala da Coruña contaba con máis de 200 asociadas cando celebrou, o 22 de decembro de 1918, unha xunta xeral para a escolla de directiva. Elvira Bao foi escollida secretaria e Josefa Vázquez conselleira. Pero ningunha muller tomou a palabra naquela sesión. Foi Lois Peña Novo, o presidente, quen leu unha calorosa mensaxe enviada por un grupo de señoras, tras pronunciaren discursos varios irmandiños coñecidos. A investigadora Aurora Marco conta esta reveladora anécdota -eran outros tempos- en 'Irmandiñas' (Laiovento), o seu último libro.Un ensaio no que reivindica non só as asociadas ás Irmandades da Fala, senón tamén a moitas mulleres que participaron de distintas iniciativas xurdidas arredor das Irmandades: as que formaron parte dos coros e agrupacións teatrais; as sociais ou protectoras do Seminario de Estudos Galegos; as militantes do Partido Galeguista; as que traballaron na Agrupación Republicana Feminina; as integrantes do Grupo Feminino do Partido Galeguista de Ourense ou as colaboradoras de 'A Nosa Terra'. Mulleres, case todas, que foron esquecidas na celebración, no 2016, do centenario da fundación das Irmandades."O desinterese da historiografía galega polas investigacións de xénero, unido á invisibilidade da que foron obxecto as mulleres e a escasa valoración do seu activismo e das súas traxectorias por parte dalgunhas familias, explican que, nesta altura, non poidamos ofrecer uns mínimos trazos biográficos da maioría daquelas doantes""O desinterese da historiografía galega polas investigacións de xénero, unido á invisibilidade da que foron obxecto as mulleres e a escasa valoración do seu activismo e das súas traxectorias por parte dalgunhas familias, explican que, nesta altura, non poidamos ofrecer uns mínimos trazos biográficos da maioría daquelas doantes", escribe Aurora Marco nun dos primeiros capítulos deste libro, referíndose ás mulleres que achegaron fondos para dotaren a Irmandade da Fala da Coruña cunha bandeira bordada. Entre elas estaba, por exemplo, Concepción González Varela, unha muller que desenvolveu unha carreira musical "brillante", segundo salienta Marco. Concertista, e profesora de Música e Canto durante 45 anos, foi tamén a segunda esposa de Manuel Lugrís Freire e nai de Urbano Lugrís. Antón Patiño -lembra Marco- falou da auténtica "devoción" que o pintor surrealista sentía pola súa nai, quen o iniciou na afección pola música.Tras o éxito desta primeira iniciativa de conseguir a bandeira que ía ser o símbolo das Irmandades, e unha vez escollida a xunta directiva da Irmandade Feminina, estas mulleres coruñesas responderon a un Manifiesto de la Asociación Nacional de Mujeres Españolas (ANME), crítico co "ideal separatista" das vascas e catalás, cunha declaración na que opinaban que Cataluña e o País Vasco pedían o que lles correspondía, e na que afirmaban que Galicia, vivira, respecto a Madrid, "largo tiempo en el olvido y aún en el desdén, en la más absurda de las postergaciones". Ademais do seu traballo como propagandistas -sinala Marco no seu libro- as Irmandiñas da Coruña protestaron polos fusilamentos de Sofán, elaboraron material propio, asinaron manifestos, percorreron vilas e cidades co cadro artístico da Irmandade da Fala para encenar textos galegos e estranxeiros, colaboraron na Creación das Escolas de Insiño Galego e participaron en varios actos políticos, ademais de adherirse á III Asemblea das Irmandades, en 1921.Malia que a presenza feminina nestes actos asemblearios non chegase ata despois, cando o grupo feminino do Partido Galeguista de Ourense participou nas deliberacións da IV Asemblea do Partido Galeguista en 1934 e 1935. A "figura fulcral" do grupo das Irmandiñas coruñesas foi, segundo Marco, Micaela Chao Maciñeira, compañeira de Antón Vilar Ponte. "Nos 15 anos de vida en común, ou xa antes do casamento, entregáronse á causa de Galiza, era cun perfil máis apagado porque así o era o papel das mulleres na sociedade de comezos do século", apunta no libro. Vencelladas á Irmandade estiveron tamén Teresa a Carme Chao Maciñeira, Ermitas López Verdes, Genoveva Casal ou Antonia Pardo Méndez."Casal fixo por Galiza máis que todos nós". A frase de Castelao, dirixida ao editor e alcalde de Santiago Ánxel Casal, debería facerse extensíbel tamén á súa dona, María Miramontes"Casal fixo por Galiza máis que todos nós". A frase de Castelao, dirixida ao editor e alcalde de Santiago Ánxel Casal, debería facerse extensíbel tamén á súa dona, María Miramontes. Así o di Aurora Marco nun capítulo de 'Irmandiñas' dedicado especialmente a esta muller e a outra das galeguistas da época se cadra máis coñecidas: a mestra Elvira Bao, directora das Colonias Escolares do Sanatorio Marítimo de Oza, secretaria do grupo feminino da Irmandade coruñesa, membro do Conservatorio Nazonal de Arte Galego e do Partido Galeguista e da Agrupación Republicana Feminina da Coruña, da que ocupou os cargos de presidenta, vicepresidenta e secretaria.A figura de María Miramontes precisaba, na opinión de Aurora Marco, unha revisión, porque, tal como indica xa no limiar do libro, "se ben é certo que se dedicou ao oficio da costura, cómpre deixar de aporlle a romántica imaxe de "costureiriña linda" que salvou coa agulla, o fío e as tesouras a empresa editorial do libro galego, Nós". Así -subliña máis adiante- a labor desta muller foi moito máis diversificada, pois "en cada iniciativa de Casal, sempre estaba María Miramontes". Ambos cónxuxes foron, por exemplo, os "promotores e organizadores" e "motor" das Escolas de Ensiño Galego, segundo Marco. E María traballou na imprenta, na defensa da cultura e a lingua galegas, militou no Partido Galeguista, participou en actividades da Agrupación Republicana Feminina…Outra irmandiña á que Aurora Marco presta especial atención no seu libro é a "filla da emigración" Mercedes Vieito BouzaOutra irmandiña á que Aurora Marco presta especial atención no seu libro é a "filla da emigración" Mercedes Vieito Bouza. "Sen ter pisado o país que tanto amaba -viría por primeira vez en 1924-, non houbo entre a diáspora galega outra máis coñecedora da súa historia, das súas xentes, dos seus valores culturais, dos seus problemas... ", intervindo desde as páxinas dos xornais nas causas que considerou xustas e denunciando as inxustas ou apoiando as Irmandades da Fala. A presenza feminina na actividade xurdida arredor das Irmandades tamén pode atoparse nos coros e cadros de declamación ou no teatro. Na Sociedade Coral Polifónica de Pontevedra, por exemplo, estivo Amalia Álvarez Gallego, dona de Alexandre Bóveda. "Amalia entendeu moi ben o que facía o seu home, que tiña como compromiso a transformación de Galicia. Amalia Álvarez era unha irmandiña, coma moitas outras que están no libro, e Bóveda sempre buscou a súa opinión", escribe Marco.Ao Conservatorio Nazonal do Arte Galego, impulsado pola Irmandade da Fala para a promoción do teatro, estiveron ligadas actrices coma as irmás Meléndrez Bosch. No Cadro Universidade, un dos máis relevantes grupos de teatro afeccionado universitario da época, estivo Olimpia Valencia López, a primeira galega que obtivo a licenciatura en medicina -as irmás Fernández de la Vega remataron antes, pero eran de Vegadeo, Asturias-. Houbo tamén mulleres que ingresaron no Seminario de Estudos Galegos, coma Carmen Sierra Domínguez, a bibliotecaria Luisa Cuesta Gutiérrrez, a pintora María del Carmen Corredoira, a ensinante a ensaísta Sara Leirós, as químicas Dolores Lorenzo Salgado e Amparo Arango Fernández...Seguindo no ámbito académico e da investigación, houbo tamén mulleres que ingresaron no Seminario de Estudos Galegos, coma Carmen Sierra Domínguez -de Filosofía e Letras-, a bibliotecaria Luisa Cuesta Gutiérrrez, a pintora María del Carmen Corredoira, a ensinante a ensaísta Sara Leirós, as químicas Dolores Lorenzo Salgado e Amparo Arango Fernández ou a docente María Pura del Rosario Lorenzana Prado. A tamén docente Josefa Iglesias Vilarelle colaborou co Seminario coa publicación dun 'Método de lectura' e Ángela Santamarina Alducín ou Encarnación Fraga como socias protectoras. Houbo mulleres, por outra banda, na Sociedade Amigos del Paisaje Gallego, coma Teruca Bouza.No ámbito máis puramente político, Aurora Marco puido contabilizar 190 nomes de afiliadas ao Partido Galeguista entre 1931 e 1936 en Pontevedra e A Coruña. Pertencían ao PG, sinala a autora, mulleres de todas as idades, aínda que predominou a xuventude, e algunhas moi coñecidas, coma a deportista e Miss Galicia e Miss España Emilia Docet e a impulsora do hóckey e investigadora María Antonina Sanjurjo. "A maior alegría da miña vida sería o día en que á nosa terra se lle conceda o Estatuto", dixo, en castelán, Emilia Docet nunha entrevista, sendo xa Miss España. Pertencían ao PG mulleres de todas as idades, aínda que predominou a xuventude, e algunhas moi coñecidasDe 1933 a 1936, Docet amosou un compromiso "público e notorio" coa causa galeguista, sendo a única muller en intervir no mitin das Arengas do 24 de xullo de 1934 na Praza da Quintana, xunto a Bóveda, Castelao, Casal, Otero Pedrayo ou Vilar Ponte. María Antonina Sanjurjo foi primeiro creadora do Atlántica Hockey Club de Vigo e despois tesoureira da Federación de Hockey de Galicia, ademais dunha muller respectada como intelectual.Vinculadas á actividade do Partido Galeguista estiveron tamén outras mulleres, coma Inmaculada Concepción Lamas (Chita Lamas), dona de Ramiro Isla Couto, que desde o exilio en México publicou poemas en favor da causa galeguista ou María Elvira Fernández López (Maruxa Seoane), afiliada ao PG e dona de Luís Seoane. "Unida ao escritor e pintor pola arte e pola entrega ao seu país, traballou ao seu lado en toda canta actividade emprendía e participou en moitas das iniciativas da cultura galega do exilio, como a editorial Citania, o programa radiofónico Galicia Emigrante e a revista do mesmo nome, fundada e dirixida por Seoane, por citar algunhas", escribe Marco. Outras afiliadas foron Teresa Laurentina Nicolás Esperante -que foi enlace da guerrilla antifranquista- ou Carmen Parga Rodríguez.Mención especial merece tamén no libro de Aurora Marco María Luz Morales, do Grupo Galeguista de BarcelonaMención especial merece tamén no libro de Aurora Marco María Luz Morales, do Grupo Galeguista de Barcelona. "Unha muller culta, progresista, feminista -aínda que non gostase da palabra-, que durante cincuenta anos se entregou, sobre todo, á tarefa xornalística, cunha especial atención á crítica teatral; cultivou a narrativa, o ensaio, o teatro, a biografía; historiou o cinema e a moda; desempeñou tarefas editoriais; traduciu obras do inglés, francés, catalán, portugués e italiano; adaptou numerosas obras para nenos e nenas", subliña a autora de 'Irmandiñas'. Hoxe, os Premios Maria Luz Morales de ensaio e videoensaio audiovisual, da Academia Galega do Audiovisual, levan o seu nome. No Partido Galeguista a na Agrupación Republicana Feminista da Coruña militaron mulleres coma Amparo López Jean, que alternou con Elvira Bao os cargos de secretaria e presidenta desta segunda organizaciónNo Partido Galeguista a na Agrupación Republicana Feminista da Coruña militaron mulleres coma Amparo López Jean, que alternou con Elvira Bao os cargos de secretaria e presidenta desta segunda organización. Unha das fillas de Amparo López, María Teresa Alvajar, comentoulle a Aurora Marco nunha entrevista que, antes de presidir a Agrupación Republicana Feminina, a súa nai xa era "galeguista de corazón" e amiga de Castelao, a quen saudaba chamándolle "irmán". Colaboradoras da ARF foron tamén unha amiga de Amparo López, Adela Martínez García ou Matilde Fraga.A escritora ourensá galeguista e feminista Filomena Dato foi homenaxeada no manifesto que deu a coñecer o Grupo Feminino do Partido Galeguista de Ourense. Dato participou, segundo Aurora Marco, en numerosos actos de signo galeguista, ademais de colaborar en A Nosa Terra, coma outra escritora, Francisca Herrera, tamén defensora da muller, mais de ideoloxía conservadora e tradicionalista. Na dirección do Grupo Feminino do Partido Galeguista de Ourense estiveron, como presidenta e secretaria e membros do comité de propaganda, Celia Bouzas e Mercedes do Campo. Na traxectoria de A Nosa Terra daquel tempo -salienta, por último, Aurora Marco- publicáronse diversos artigos e soltos dirixidos ás mulleres, pero poucas foron colaboradoras. Entre elas, ademais de Francisca Herrera, estiveron Carmen Prieto, Herminia Fariña ou Corona González.


Summary: Adega advirte que o tóxico Flufenoxuron acabará danando lugares habitados, cursos fluviais e zonas da Rede Natura 2000 e acusa a Xunta de ser "cómplice dun delito contra a saúde e o medio ambiente" debido á "súa submisión ao 'lobby' do eucalipto".

Adega denuncia que as fumigacións dos eucaliptais galegos co tóxico Flufenoxuron afectarán as espazos protexidos, ríos e vilas de Galicia. A asociación ecoloxista asegura nun comunicado que "vén de coñecer as zonas propostas por Aspapel para desenvolver as fumigacións nas provincias da Coruña (40 localizacións), Pontevedra (28 sitios) e Lugo (1 área)". Na documentación cartográfica, elaborada pola empresa Fitoaragón S.L., indícanse 69 áreas de 8 km de diámetro cada unha, denominadas "zonas de tratamento químico". Nelas áreas localízanse as masas de eucaliptos máis densas e con maior afectación do gorgullo, mais, como indica o colectivo, "tamén inclúen lugares habitados, cursos fluviais e mesmo espazos da Rede Natura 2000". Adega advirte "da toxicidade do principio activo e da dispersión que provocan os métodos aéreos" Segunda Adega, e debido "á toxicidade do principio activo e á enorme dispersión dos métodos aéreos", persoas, animais e mesmo biodiversidade ameazada "estarán expostas ao veleno". O colectivo ecoloxista advirte á Xunta de que podería estar sendo "cómplice", de seguir "avalando" estas prácticas, "dun delito contra a saúde das persoas e o medio ambiente". Segundo explica Adega, son moitas as áreas nas que están proxectadas as fumigacións que inclúen territorio da Rede Natura 2000 no que están presentes, entre outras, especies protexidas de insectos que tamén se verán afectados polo tóxico. "Por exemplo, a bolboreta Euphydryas aurinia e o escarabello Lucanus cervus (vacaloura) están consideradas de interese comunitario e figuran no Anexo II da Directiva de Hábitats da UE", aclara Adega, que advirte do perigo doutros insectos, aves ou incluso morcegos. "Calquera danos a estas especies podería ser constitutivo dunha falta moi grave e mesmo dun delito penal, coa agravante de ser a propia administración quen o cometería", destaca a asociación. Adega pregúntase se a Xunta tivo en conta as especies ameazadas, os riscos de fumigación sobre ríos e persoas ou o posible envelenamento da auga. Para o colectivo, a resposta ás decisións da Xunta é "a escandalosa submisión ao lobby do eucalipto que amosou a administración galega, corroborada por unha política forestal hiperpermisiva coas pasteiras e os seus intereses".


Summary: Os 5.000 traballadores do sector en Galicia están chamados a un paro xeral este xoves ante o bloqueo da negociación do convenio colectivo por parte da patronal, que retira a exigua proposta de subir os salarios un 1%. CIG e CGT secundan a nova xornada de mobilizacións nun sector moi golpeado.

Novo ano e nova folga no sector de telemárketing. Uns 5.000 traballadores en Galicia -e un total de 100.000 en todo o Estado- están chamados este xoves 26 a un paro xeral ante o bloqueo e a exigua oferta á baixa que a patronal ofrece na negociación dun convenio colectivo que acumula dous anos de conversas sen apenas avances. Logo dun pasado ano con varias mobilizacións e folgas, CGT e CIG -sindicato maioritario no país- convocan este paro xeral que se estende a todo o Estado e que non secundan nin UGT nin CCOO, as outras dúas centrais que sentan na mesa negociadora do convenio estatal de centros de chamada, cuxa última xuntanza tivo lugar o pasado 11 de xaneiro. A patronal bloquea a negociación dun convenio colectivo caducado en 2014 e retira a exigua proposta de suba dun 1% dos salarios A nova marcha atrás da patronal na negociación foi desta vez para reducir a exigua proposta inicial de subir os salarios un 1%, que retira ao superarse a súa previsión de crecemento do IPC. Con todo, como lembran os sindicatos, o incremento nos soldos dos traballadores dos call center con respecto ao 2010 apenas superou o 2% fronte a un aumento do IPC de máis do 9%, mentres que na última década a suba sitúase nos 60 euros brutos. "Estannos roubando cartos e precarizando cada vez máis", coinciden CIG e CGT. A proposta patronal insiste, ademais, en recortar dereitos -coma as horas para ir ao médico- e empeorar condicións, ampliando por exemplo as bandas horarias nas que os e as empregadas deberían estar dispoñibles para a empresa. Todo para un novo convenio xa que o anterior caducou en 2014 e as precarias condicións continúan estancadas. Movistar, Santander, Popular ou Vodafone, empresas para as que traballan os 'call center', aumentan os seus beneficios cada ano "É un traballo que segue igual de precarizado e feminizado, sen posibilidades de conciliación, con contratos por horas e sen pinta de que a cousa vaia mellorar", expresa Laura Pérez, representante da CIG na comisión negociadora do convenio, que coincide na análise con David Doural, voceiro de CGT no sector en Galicia e presidente do comité de empresa de Extel, que vén de sufrir un ERE na Coruña co que foron á rúa máis dun cento de persoas. "Oo noso soldo é dúas ou tres veces menor que o que cobran polo mesmo traballo os empregados directos que fan o mesmo labor nas empresas para as que traballamos", destaca. Refírese a Movistar, Vodafone, o Banco Santander, o Popular, ademais de diversas administracións públicas. "Compañías que cada ano gañan importantes beneficios", destaca Pérez. "Empresas que non só non se preocupan desta situación, senón que aproveitaron a crise para gañar aínda máis", engade Doural, que pon un exemplo recente: o Popular vén de levar a cabo un ERE no que prescindiu de postos de traballo que foron substituídos por empregados de telemárketing que fan o mesmo labor que antes se facía desde a entidade bancaria pero por moitos menos cartos. A crise provocou que a un sector precarizado, feminizado e moi mozo se incorporase moita xente de maior idade Porque o certo é que o traballo nos centros de chamadas vai cada vez a máis e o que antes era un sector limitado case exclusivamente a xente moza está a cambiar. "A medida de idade antes era baixa, pero a crise fixo que fosen moitas as persoas que tiveron que incorporase ao telemárketing malia as condicións", explica Laura Pérez. As condicións das traballadoras resúmense en baixos salarios, contratos a tempo parcial, temporalidade e ritmos de traballo esgotadores. Unha empregada a xornada completa cobraría 990 euros brutos ao mes, pero este tipo de xornada é case inexistente. A maioría do cadro de persoal traballa a xornadas parciais de etre 30 e 33 horas semanais e o soldo medio no sector é duns 700 euros ao mes, pouco máis do salario mínimo interprofesional. Ademais, as denuncias polo elevado nivel de estrés e ansiedade e as baixas por estes motivos son continuas. "Non é estraño ver ambulancias nas portas dos centros", lembran os sindicatos. O soldo medio é de 700 euros mensuais nun sector cun elevado nivel de estrés e ansiedade Cunha negociación do convenio estancada, as escasas melloras que se conseguen veñen, segundo aclara a CGT, de vitorias nos tribunais europeos e estatais. Outra das cuestións que parece destinada a unha batalla xudicial é a conversión en indefinidos de traballadores que acumulan anos con contratos de obra, nunha evidente "fraude de lei", ou a loita contra artigos do acordo que impiden a subrogación no caso de cambio de contrata ou que facilita os despedimentos en caso de diminución de chamadas, algo que, segundo denuncian os sindicatos, "é pactado entre grandes compañías e as do sector para favorecer os recortes no persoal". "Movistar sobe ou baixa o número de chamadas en función dos seus intereses", di Doural. CIG e CGT convocan unha folga xeral que non apoian nin CCOO nin UGT A última folga xeral no sector foi convocada por todos os sindicatos o pasado 28 de novembro. CIG e CGT consideran que é necesario volver mobilizarse por un convenio "xusto e digno". "Dende aquel novembro a negociacion amorteceu e é necesario retomar as mobilizacións", di o sindicato nacionalista. Na CGT, confían en que o paro a nivel estatal poida "bloquear servizo de atención ao cliente do Ibex-35", xa que moitas das empresas incluídas (bancos, enerxéticas ou de telecomunicacións) teñen o servizo subcontratado a compañías de telemárketing. Así, ademais do paro xeral, en diversos puntos de Galicia haberá concentracións e manifestacións. Na Coruña, a CIG convoca ás 12 na sede da empresa Atento, con percorrido pola avenida Juan Flórez, mentres que a CGT faino fronte á tenda que Movistar ten na praza de Pontevedra. En Vigo, a central nacionalista chama a unha concentraicón ás 10:30 na Praza dos Cabalos, mentres que a CGT faino ás 11 desde o mesmo lugar. Ademais, haberá concentración en Lugo, de 12 a 13 horas en Abante BPO (Avenida Infanta Elena, 300).


Summary: As visitas aos cemiterios desta fin de semana con motivo da festividade de Defuntos e Todos os Santos quedan marcadas este ano polo fechamento perimetral das sete grandes cidades galegas e da súa contorna e o resto de medidas de control para reducir o risco de contaxios.

A orde emitida a pasada sexta feira pola Xunta limita a entrada e saída das sete cidades, co obxecto de evitar desprazamentos cara a ámbitos rurais e expandir a pandemia a zonas con menos incidencia, ademais de implantar outras restricións como a limitación das reunión a persoas conviventes. Desta maneira, as persoas residentes nos ámbitos urbanos unicamente poderán visitar o cemiterio do seu concello. Así o confirmaba o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, quen explicou que as medidas van dirixidas a "evitar" desprazamentos fóra destas localidades con motivo do Día de Defuntos. Segundo lembrou, son moitos os galegos e as galegas que viven en zonas urbanas, onde se concentra a maior incidencia do virus, e que se desprazan a honrar aos seus falecidos a cemiterios de vilas e aldeas, onde teñen lugar reunións e comidas familiares con motivo desta festividade, co que poderían esparexer os contaxios en zonas menos afectadas pola pandemia. Limitacións nos cemiterios Así mesmo, a Consellaría de Sanidade ten limitado a catro persoas do "mesmo grupo familiar ou convivente" e a 30 minutos máximo as visitas aos cemiterios galegos. Así o reflicte nas recomendacións recollidas no Protocolo de prevención da infección polo virus SARS- CpV-2 no cemiterios da Galiza de cara a estas datas, aprobado polo comité clínico o pasado día 23, no que se subliña que a duración das visitas aos cemiterios "deberá ser o máis breve posíbel e, en ningún caso, deberá ser superior a 30 minutos". No documento sublíñase que "a situación epidemiolóxica actual imposibilita a realización de misas de campaña –no exterior– nos cemiterios". Entre outros aspectos, Sanidade aposta por ampliar os horarios de apertura dos cemiterios "co fin de espaciar as visitas e evitar aglomeracións", fundamentalmente "nos casos que se proceda á limpeza dos nichos ou tumbas por parte de familiares". Respecto desta actividade, aconséllase realizala "nos días previos". Sobre a ocupación, insístese en "respectar unha capacidade máxima dunha persoa por cada catro metros cadrados de espazos computábel de superficie do recinto", para o que indica que se artelle "un sistema para o seu control".


Summary: Denunciouno no Parlamento o PSdeG.

Durante 2017 Portos de Galiza contratou até 76% das actuacións rexistradas mediante contratos menores cuxo control é difícil a nivel parlamentar. É 3 de cada 4 euros cando en 2016 mediante ese procedemento de contratación foron 1 de cada 2 euros (50%). É a denuncia que fixo no Parlamento a portavoz de Pesca do Grupo Socialista, Loli Toja. A deputada socialista explicou que dun total de 5,7 millóns de euros en obras, contrataron 4,3 a través dun proceso "que permite esquivar as garantías e control orzamentario, fronte a tan só 628.000 euros, 11 por cento, a través de concurso". Sinala que o uso de contratos menores "debera ser a excepción, pero tense convertido en habitual", e reclamou "respecto pola necesaria transparencia" nas actuacións dun ente que xestiona 122 portos competencia da Xunta.


Summary: Lembra que Filipe VI, no discurso do 3 de outubro, posicionouse coa liña dura do goberno español, actitude que lle insta a cambiar no discurso de Noiteboa.

"O rei do 155 ten unha última oportunidade para a rectificación". Así se manifestou Carles Puigdemont nunha entrevista esta fin de semana coa axencia Reuters referíndose ao discurso televisado que Filipe VI fará esta Noiteboa. "O monarca decidiu tomar parte coa política do goberno español", asegurou Puigdemont, que cualificou como "erro grave" ese posicionamento. O líder catalán sostén que no seu discurso televisado do pasado 3 de outubro, Filipe VI "preferiu ser o monarca do 155, o monarca do goberno español, e non o xefe dun Estado que podía acoller solucións diferentes". Puigdemont instou Felipe VI a corrixir esa postura no seu discurso de Noiteboa. O cabeza de lista de Junts per Catalunya tamén dixo na entrevista que está "preparado" para "defender as institucións catalás e o mandato das urnas. Para min iso é o máis importante. Estou en Bruxelas para poder continuar a defender iso. Desde a prisión non o podería facer, iso sería unha pésima nova para a democracia española". Asegura que el quere volver a Catalunya e considera que sería unha boa noticia para Catalunya e para España que a democracia española "restituíra a legalidade democrática que o goberno español interrompeu".


Summary: O alcalde de Ourense, Gonzalo Pérez Jácome, anunciou onte unha nova atribución do persoal asesor no Concello, ao que quere erixir en "gardián do tempo" para vixiar que se cumpran os prazos dos procedemento administrativos e "aplicar expedientes por baixo rendemento aos funcionarios que se "extralimiten nas datas".

Coa entrada de Jácome na alcaldía, a corporación ourensá pasou a contar con 27 traballadores e traballadoras eventuais, tantas como edís hai no pleno e 13 máis que no anterior mandato. Este aumento até o máximo legal fora defendido polo mandatario, malia o "diñeiral" que, admitiu, supón a ampliación do cadro de persoal eventual, polo labor en favor da cidade. Agora, o rexedor xustifica esta nova función fiscalizadora do traballo municipal que lle encomenda ao persoal de confianza polos "atascos constantes" da maquinaria burocrática ourensá. "Ten que haber persoas que saian ao rescate", indicou onte, ao tempo que avanzou que será "estrito cos prazos límite" . Coa creación da figura "gardián do tempo", Pérez Jácome di que quere facer fronte ao problema da "herdanza de descoordinación e parálise dos últimos dez anos no Concello", onde goberna en coalición co PP, que tivo o bastón de mando nos catro anos anteriores. "Da mesma maneira que se alguén comete unha infracción de tráfico ten que haber uns captadores, ben sexan policías ou cámaras, cando un prazo non se cumpre ten que haber persoas que digan o que fallou e axuden a desatascalo buscando responsábeis ou o que faga falta", sinalou. Na comparecencia de onte, o alcalde chegou a comparar as dependencias municipais cunha fábrica da que "no canto de saír 100 coches ao día saen tres", se ben se amosou optimista ante as medidas aplicadas. A política de persoal do dirixente de Democracia Ourensana levantou, desde a súa chegada á alcaldía, críticas desde todas as frontes da oposición. O último capítulo, previo á crise pola pandemia, viviuse no mes de febreiro, coa aprobación polo Pleno da contratación dun "city manager", un asesor de alcaldía que cobrará máis que o presidente da Xunta. Polo aumento do persoal de confianza, o BNG chegou a cualificar o Goberno ourensán como unha nova "oficina de colocación", e censurou que o papel do novo fose de "policía política", agora reconvertida en policía do funcionariado. Tamén o PSOE local censurou o "enchufismo masivo" polo incremento do persoal de confianza na corporación.


Summary: Defende que as medidas cautelares xa acordadas por Llarena "son absolutamente lexítimas e xustificadas"

A Fiscalía do Tribunal Supremo solicitou ao xuíz instrutor do "procés", Pablo Llarena, que manteña a euroorde contra Carles Puigdemont e o resto das medidas cautelares, ao tempo que solicitou ao Parlamento Europeo que suspenda a inmunidade do líder independentista. Nun escrito tamén relativo ao ex conseller Toni Comín, datada o pasado 20, os fiscais do caso tamén piden que se lle informe ao xuíz belga que debe decidir sobre as súas ordes de detención e entrega, de xeito que se deixe sen efecto os prazos de a resolución "da euroorde até que o Parlamento Europeo decida se lles suspende a sinmunidade. No seu escrito, a acusación insiste en que Puigdemont e Comín "están en situación de rebeldía" e lembra que se ditou contra elesunha medida de prisión, ademais de ordes de investigación e captura por delitos "moi graves". Segundo a acusación, a pesar da sentenza do TXEU, as medidas cautelares xa acordadas por Llarena "son absolutamente lexítimas e xustificadas" e deben manterse pola "gravidade dos delitos e penas


Summary: O Comité Técnico da Federación Española de Atletismo (RFEA) deu a coñecer a equipa seleccionada que ha competir no próximo Campionato do Mundo de Londres, que se ha disputar entre os días 4 e 13 de agosto no Estadio Olímpico da capital británica. Un total de 55 atletas integran a equipa estatal, 21 mulleres -entre as que se atopan tres galegas- e 34 homes.

Entre as 21 atletas seleccionadas están as nosas deportistas Solange Pereira, Ana Peleteiro e Belén Toimil. A canguesa Solange Pereira ha tomar parte na proba dos 1.500 metros coa mellor marca persoal acreditada este ano de 4:06:39. Amais, o recente título de Campioa de España, logrado após unha final moi competida, sen dúbida ha servir para que afronte con máis gañas esta cita mundial. As primeiras semifinais están programadas para as 20.35h do 4 de agosto e a final está prevista para o día 7 ás 22.50h. Após estar a completar unha das súas mellores temporadas, Ana Peleteiro achégase a estes mundiais despois de acadar a súa mellor marca persoal con 14.22 metros e se proclamar Subcampioa de Europa Sub-23 e Campioa Estatal a pasada fin de semana. O concurso da atleta do Barbanza vai dar comezo ás 12h do día 5 de agosto sendo a final o día 7 de agosto ás 21.25h. A grande sorpresa da convocatoria foi Belén Toimil. A atleta de Mugardos, que ha competir na disciplina de lanzamento de peso, porá a guinda a súa espectacular temporada coa participación nos Mundiais de Londres. A clasificación da disciplina de lanzamento de peso será ás 21.40h do 8 de agosto e a final está programada para as 21.25h do día 9.


Summary: A investigadora de Belas Artes da Universidade de Vigo Yolanda Ríos estuda na tese A construción sensíbel do espazo privado na arte: do cuarto propio ao cuarto propio conectado a evolución que este tipo de lugares sufriron, especialmente pola introdución das novas tecnoloxías. A súa práctica artística, entre a escultura e a arquitectura, retroalimenta a investigación destas cuestións.

A que nos referimos con espazo privado na arte? A un espazo habitualmente afastado das olladas, de intimidade e reservado para o ámbito familiar e das persoas máis próximas. Enténdese en oposición ao espazo público, onde o interese de todas as persoas prima sobre o privado. Que evolución presenta? Na Idade Media o espazo privado case non existía, pois no ámbito doméstico realizábanse todas as funcións nun mesmo lugar. O importante naquel momento era o que as persoas amosaban de cara á sociedade, non resultaba tan relevante o que pasaba dentro da casa. A partir de aí comezaríase a diferenciar o espazo privado dentro da vivenda, sempre en relación coas melloras económicas. Holanda foi un dos primeiros sitios nos que aconteceu. Aparecen as estancias separadas, cun "espazo propio para min". A partir da burguesía comézanse a facer máis separacións, traendo consigo que, despois dunha época na que non era importante, se pase a comprender que a intimidade era algo moi cosubstancial ao individuo. Coa introdución de novas tecnoloxías na metade do século XX, ou máis cara aos nosos días, prodúcense tamén determinados cambios. Porque desde a miña cama podo estabelecer contacto con outras persoas. Hoxe en día, a xeración Z e a dos millennials xa non teñen esa preocupación por preservar determinadas cuestións persoais. Mostran aos demais aspectos como o corpo nu ou determinados elementos que eu considero privados. Hoxe en día, a xeración Z e a dos millennials xa non teñen esa preocupación por preservar determinadas cuestións persoais. Identifica un risco de que o privado se transforme en espectáculo? Efectivamente. Hai determinados artistas que tamén dalgunha maneira así o senten filósofos, sociólogos... Temos o caso do Gran Hermano ou cuestións máis comúns con amigos ou con coñecidos. Todo isto leva a falar do propio ao propio conectado. Si, este título vén dun libro de Mercedes Zafra que se chama Un cuarto propio conectado. (Ciber)espacio y (auto)gestión del yo. Ela fala precisamente de que os cuartos deixaron de ser espazos privados. Agora teñen conexión wifi e un aparato tecnolóxico para conectarte con quen queres. Vén de aí, enlazando con Virgina Woolf. As prácticas feministas influíron especialmente no uso do íntimo na arte? Si, penso que si. Na miña tese non o desenvolvo nun capítulo específico. Mais é certo que si que se cuestionan moitas máis cousas co papel da muller no espazo doméstico.


Summary: Malia que as centrais sindicais non vían a vía xudicial como a mellor das opcións para evitar a devolución das subvencións, o Executivo central acordou cos gobernos dos territorios da Galiza, Asturias e Euskal Herría a presentación dun recurso perante o Tribunal da UE

O Goberno español presentará un recurso perante o Tribunal de Xustiza da UE en contra da decisión da Comisión europea que obriga a devolver as bonificacións fiscais do tax-lease. Malia que as centrais sindicais, en representación d@s obreir@s, non consideraban a vía xudicial como a mellor das alternativas para lle parar os pés a Bruxelas, na reunión que esta segunda feira pola tarde mantiveron co ministro de Industria, Enerxía e Turismo, José Manuel Soria, e na cal estiveron tamén presentes representantes dos executivos de Asturias e Galiza, adoptouse a decisión de elevar o recurso antes do 28 de setembro. Non houbo representación do goberno vasco, malia estar convocado á xuntanza. As medidas cautelares que se barallaban até daquela non se pediron finalmente. Soria sostén que "os argumentos son moi sólidos" e que "seguen a selo agora", termos semellantes nos que se expresou Feijóo na rolda de imprensa posterior ao último Consello da Xunta. Así as cousas, Goberno e axentes implicados empregarán os mesmos argumentos xurídicos que xa presentaron perante a Comisión europea. As medidas cautelares que non se pediron poderían solicitarse aínda, tal e como o demandou Feijóo na devandita rolda de imprensa en que defendeu a presentación do recurso para conquerir, de paso, a suspensión cautelar do reintegro das axudas.


Summary: É evidente que nos nossos tempos nom há lugar para manter cerimoniais deste tipo. Mas a memória da açom mancomunada como unidade política si que é um valor a reivindicar. Pode que esteja aí o caminho para criar novos cerimoniais civis a través dos que afirmar a historicidade do nosso povo e a sua vontade de ser país

Quero felicitar aos recentemente nomeados alcaldes de Santiago e Corunha por ter contribuído a sacar da penumbra um dos vestígios mais interessantes da nossa herdança histórica, a Oferenda do Antigo Reino ao Santíssimo Sacramento. Vai muito além dumha simples celebraçom religiosa e rompe com os tópicos sobre a Galiza dos "séculos escuros", tempos nos que supostamente o nosso país esmorecia languidamente após a "doma e castraçom" Como se trata dum tema que tem gerado certo debate é pertinente que aclare a priori que apoio a decisom tomada de nom assistir ao vigorante cerimonial. Na Galiza na que gostaria viver nom há lugar para manifestaçons públicas de submetimento das instituiçons civis a divindades ou dogmas religiosos. Porem acho muito interessante aproveitar a expectaçom gerada para difundir a significaçom original da cerimónia da oferenda, que vai muito além dumha simples celebraçom religiosa e rompe com os tópicos sobre a Galiza dos "séculos escuros", tempos nos que supostamente o nosso país esmorecia languidamente após a "doma e castraçom". Todos pudemos ler nos últimos dias páginas e páginas na imprensa nas que se detalhava o pormenor do cerimonial e se explicava como este adoptara a sua forma actual no século XVII. O que nom se explicava em nengumha dessas páginas era porque precisamente nesse século se instaurara a oferenda e muito menos a significaçom contextual da cerimónia nesse preciso momento histórico. Umha vez superada a profunda crise política do século XV e após um século XVI de resituaçom, as elites galegas afrontarom o século XVII como o momento no que recuperar posiçons. A aposta de estas elites naquela altura foi a de tentar ganhar quotas de poder no difícil jogo de equilíbrios da monarquia espanhola num tempo no que se começavam a pôr em andamento políticas de signo centralizador, como a dirigida polo Conde-Duque de Olivares que rematou por provocar a sublevaçom de Portugal e Catalunya. No caso galego nom se optou pola sublevaçom senom pola aliança com a monarquia a cámbio da recuperaçom de privilégios e prerrogativas para o Reino da Galiza, caso do voto em Cortes. As elites galegas, lideradas por elementos da talha dum Conde de Lemos ou um Conde de Gondomar, pretendiam tirar partido da lealdade à coroa para conseguir umha melhor integraçom do reino galego dentro da monarquia hispánica mas sem a mais mínima intençom de aceitar umha simples assimilaçom. Neste jogo político é onde há que situar o estabelecimento da Oferenda ao Santíssimo Sacramento e o seu significado. No caso galego nom se optou pola sublevaçom senom pola aliança com a monarquia a cámbio da recuperaçom de privilégios e prerrogativas para o Reino da Galiza, caso do voto em Cortes A origem histórica do culto ao sacramento na catedral de Lugo perde-se na memória dos tempos mas isto pouco importa. O relevante é que no XVII constroe-se umha narrativa concreta para explica-la, narrativa que adopta a sua forma definitiva na famosa carta que o cabido luguês envia à Junta do Reino reunida na Corunha o 15 de Fevereiro de 1669. Nesta missiva reclama-se que seja o conjunto do reino, representado polas sete cidades cabeças de província reunidas em Junta, quem assuma os gastos derivados do culto ao sacramento que se realiza de forma permanente no altar maior da catedral de Lugo. O motivo que justificaria tal reclamaçom seria, tal e como se explica na carta, que o culto fora estabelecido no século VI por um dos monarcas suevos após a celebraçom dum concílio dos bispos galegos. Em dito concílio teria-se ratificado a assunçom polo conjunto do Reino da Galiza do dogma da transubstanciaçom, negado nomeadamente por priscilianistas e arianos, e a própria hóstia consagrada passaria a ser adoptada como emblema do reino em substituiçom do leom vermelho e dragom verde, supostos antigos emblemas da monarquia sueva da Galiza. A veracidade desta narrativa é mais que discutível no referente ao que se conta do que puido acontecer a finais do século VI mas o inegável é o significado ideológico da sua assunçom por parte dos representantes das cidades galegas na Junta do Reino. Os representantes do Reino da Galiza adoptarom um cerimonial público no que lembravam que eram os representantes do mais antigo reino cristiam peninsular Em pleno século XVII, tempo no que a monarquia espanhola estava obsessionada por questons como a limpeza de sangue ou a luita contra a reforma protestante, os representantes do Reino da Galiza adoptarom um cerimonial público no que lembravam que eram os representantes do mais antigo reino cristiam peninsular, um reino que já era fiel aos dogmas da Igreja Romana nuns tempos no que nos territórios do reino visigodo triunfava a heresia ariana, e que ao longo dos séculos essa fidelidade nunca fora abandonada, cousa que o resto dos reinos peninsulares nom podiam dizer. Numha época no que o aparelho ideológico da monarquia hispánica criava a sua identidade a través da plena identificaçom com o dogma católico, os representantes do Reino da Galiza afirmavam a sua singularidade argumentando que eram os mais católicos de todos. É evidente que nos nossos tempos nom há lugar para manter cerimoniais deste tipo. As instituiçons civis galegas devem manter-se neutrais em qualquer controvérsia religiosa polo que resulta bastante absurdo que um representante público, exercendo como tal, vaia anualmente à catedral de Lugo a certificar que o Reino de Galiza continua sendo leal ao dogma da transubstanciaçom. É evidente que nos nossos tempos nom há lugar para manter cerimoniais deste tipo. Mas a memória da açom mancomunada como unidade política si que é um valor a reivindicar Mas a memória da açom mancomunada como unidade política si que é um valor a reivindicar. De facto a nossa história tem mais exemplos, para além da Junta do Reino, nos que a través de assembleias de representantes municipais a Galiza exprimiu a sua vontade de ser e fazer país. Das Juntas da Irmandade até a assembleia de concelhos que em 1932 elabora o anteprojeto do Estatuto republicano, passando polas Juntas que organizam a defesa contra a invasom napoleónica ou a revoluçom de 1846, foi a través da mancomunidade de concelhos como o povo galego conseguiu defender dumha forma mais acabada os seus interesses e organizar os seus recursos. Pode que esteja aí o caminho para criar novos cerimoniais civis a través dos que afirmar a historicidade do nosso povo e a sua vontade de ser país Pode que esteja aí o caminho para criar novos cerimoniais civis a través dos que afirmar a historicidade do nosso povo e a sua vontade de ser país. Mesmo a própria cidade de Lugo pode ser um magnífico lugar para encena-los já que nela nom só o Reino se reuniu para afirmar o seu submetimento à hóstia consagrada senom que também foi o lugar onde um 2 de Abril de 1846 começou a revoluçom a través da que "Galiza, arrastrando até aqui umha existência oprobriosa, convertida numha verdadeira colónia da corte, vai-se levantar da sua humilhaçom e abatimento".


Summary: "Un españolista vai defender o galego". Así respondeu Xesús Alonso Montero ás palabras da nacionalista Pilar García Negro nas que o definía as declaracións do presidente da RAG ao respecto do BNG como debidas a un "españolismo extremista"

A polémica xurdida despois das declaracións de Alonso Montero nas que afirmou que o BNG quería tanto ao galego que "como unha nai que abraza tan forte ao seu neno que o afoga" con respostas do voceiro Xavier Vence e de Pilar García Negro volveu protagonizar o encontro do presidente da RAG cos medios, neste caso, despois da visita do secretario xeral do PsdG-PSOE, Pachi Vázquez. Nesta ocasión Alonso Montero replicoulle a García Negro tirándolle a connotación negativa ao termo "españolista" pronunciado pola ex-deputada e asegurando que "un españolista vai defender a lingua galega". Alonso Montero definiuse como "autonomista e marxista" e non nacionalista e lembrou que na historia da presidencia da RAG houbo persoas de varias tendencias políticas. "Todos defensores da lingua galega" sinalou. "Non son tan orixinal. Sono moi pouco. Así que este españolista vai defender a lingua galega" garantiu. En canto ás palabras de Xavier Vence, Alonso Montero reiterou que posibelmente se tratase dunha equivocación, xa que dubida de que o "responsábel dunha forza política moi importante" e catedrático na Universidade puidera ter feito esas declaracións. "Coido que foi un problema de mala comunicación" e de equivocacións xornalísticas, comentou a respecto dos cualificativos de "bocazas petulante" que Vence lle dedicou. "Pouco exemplarizante" Alonso Montero recibiu a Patxi Vázquez e defendeu á saída da xuntanza que a lingua non é de ningún grupo político, asegurando que, en diante, non vai facer referencia a ningunha forza política. O editor Manuel Bragado, presidente da Asociación Galega de Editores (AGE) terciou nun debate que cualificou de "conflito artificial, probablemente cunha orixe política que vén de lonxe, un comportamento escasamente exemplarizante por ambas as dúas partes". Desde a súa bitácora na rede, Bragado falou de "inxustos cualificativos" polas palabras de García Negro e de "escasamente afortunadas" as declaracións de Alonso Montero. Para o editor, a loita do BNG pola lingua "é unha tarefa patriótica primeira que merece o maior recoñecemento e respecto" ao tamén "o compromiso de toda unha vida do profesor Xesús Alonso Montero coa lingua e cultura de noso".


Summary: Os campus de Santiago, A Coruña, Ferrol e Ourense únense á vaga de consultas organizadas por todo o Estado, como a xa celebrada en Vigo con case 1.600 participantes. As urnas estarán habilitadas toda a xornada en varias facultades.

En varios campus das tres universidades galegas celebraranse este mércores referendos sobre a monarquía, uníndose así á vaga de consultas que se están a organizar en todo o Estado e que se levaron a cabo xa en diferentes puntos. Estudantes e persoal universitario da Coruña, Ferrol, Ourense e Santiago están convocados a votacións como a xa celebrada en Vigo, onde case 1.600 persoas participaron, optando máis do 90% delas pola República. Os campus da Coruña, Santiago, Ferrol e Ourense únense á vaga de consultas organizadas no Estado e á xa celebrada na Universidade de Vigo"Cremos que chegou a hora de decidilo todo", coincide en sinalar o estudantado impulsor dunhas consultas que se organizaron "de forma asemblearia e aberta" nos catro campus e que implicou tanto xente achegada a organizacións estudantís como independente. Están chamados a votar nos catro referendos tanto o alumnado como PDI (persoal docente e investigador) e PAS (persoal de administración e servizos) nunhas consultas sobre a monarquía con preguntas semellantes nos catro casos pero non idénticas.No caso da USC, será unha única a cuestión a que terán que responder os participantes (Está a favor de abolir a monarquía e impulsar procesos constituíntes que cristalicen en República?), ao igual que no campus de Ourense da Universidade de Vigo (Está a favor de abolir a Monarquía como forma de Estado e instaurar unha República que abra procesos constituíntes?).Todas as papeletas das diferentes consultas preguntan pola abolición da monarquía, a instauración da república e a apertura de procesos constituíntesNa UDC, tanto no campus coruñés como no de Ferrol, serán dúas as preguntas nas papeletas. A primeira delas coincide: Estás a favor de abolir a monarquía? No caso de resposta afirmativa, na Coruña os participantes responderán sobre se están a favor de instaurar unha república a través da apertura dunha serie de procesos constituíntes, mentres que na localidade ferrolá a cuestión é se están a favor da apertura de procesos constituíntes para decidir o modelo de República?"Nun momento de repregamento autoritario do réxime do 78, fundamentado en parte nunha monarquía herdada da dictadura, a reivindicación da democracia no seu máis amplo sentido é unha cuestión de suma importancia para as clases populares", explican os organizadores do referendo, simbólico como o resto, no campus da Universidade da Coruña (UDC). "Reivindícase o dereito non só a decidir a xefatura do Estado, senón a abrir un proceso constituínte no que se poidan debater todo tipo de cuestións", din os estudantes organizadores na USC. "Non entendemos a República como ausencia de rei, senón como un proxecto de democratización total no nacional e no social, onde o pobo galego e os demais pobos do Estado decidan que queren ser e como materializalo", engaden desde a UDC. "Reivindícase o dereito non só a decidir a xefatura do Estado, senón a abrir un proceso constituínte"En Compostela poderase votar nas facultades de Comunicación, Filoloxía, Económicas e Maxisterio, no campus Norte; nas de Políticas, Matemáticas, Psicoloxía, Física e na Biblioteca Concepción Arenal, no campus Sur; así como na de Historia, Filosofía e Medicina.Na Coruña, entre as 10 e as 18 horas, as urnas estarán situadas nas facultades de Ciencias da Educación, Dereito, Socioloxía, Informática, Camiños, Económicas, Arquitectura, Ciencias, Filoloxia e INEF. En Ferrol, a votación levarase a cabo de 10 a 20 horas na entrada da Facultade de Humanidades en Esteiro, mentres que en Ouense, desde ás 9 da mañá, na entrada da Facultade de Empresariais e Turismo e na planta baixa do Edificio de Ferro. Máis de 14.000 persoas participaron xa nos referendos en catro universidades do EstadoA iniciativa naceu na Universidad Autónoma de Madrid, que xa celebrou a súa consulta o pasado 29 de novembro con máis de 7.000 votos, unha participación que practicamente duplicou a das eleccións ao reitorado na mesma institución. En total, máis de 25 universidades públicas organizaron ou xa celebraron as consultas sobre a monarquía. Polo momento, ademais de na UAM e na Carlos III de Madrid e en VIgo, tamén houbo votacións en Terrassa. En total, xa participaron máis de 14.300 persoas nestas consultas simbólicas, cunha vitoria arrasadora da opción republicana en todos os casos. Por outra banda, o vindeiro venres, representantes do estudantado impulsor de todos estes referendos nas universidades galegas reuniranse para "reflexionar e facer unha avaliación" das consultas "diante da sociedade galega", ademais de ofrecer unha rolda de prensa. O seu obxectivo é, segundo din, "facer unha valoración conxunta, tecer rede entre todas as partes activas no proceso e trazar o seguinte paso a dar para avanzar no cuestionamento das estruturas que sustentan o caduco réxime do 78".


Summary: Tal e como temía o Concello, o protocolo abre a porta a que a concesionaria incremente as tarifas ata un 1,5% anual nos vindeiros 20 anos, ademais da revisión habitual do importe. "Non se pode hipotecar o futuro desta cidade simplemente para mellorar o servizo de Audasa", advirte o alcalde

Advertírao nos últimos días o Concello da Coruña. A polémica reforma da avenida da Vedra e o confronto de dous modelos de cidade e mobilidade -o que defende o goberno local da Marea co apoio de PSdeG e BNG e polo que avogan o PP e Fomento- destapa tamén acordos subterráneos. Preguntábase o executivo que intereses "a maiores" podía ter Audasa cando apostaba tan decididamente da man dos populares por un investimento duns 12 millóns de euros na ampliación de Alfonso Molina e instaba a revisar o convenio que a empresa asinara co Ministerio. O Concello advertía dos intereses "a maiores" de Audasa na ampliación da Vedra; o convenio con Fomento inclúe a posibilidade da peaxe da AP-9 ata un 1,5% O protocolo asinado entre Fomento e Audasa para a ampliación da Vedra e a construción do vial que unirá a AP-9 coa terceira rolda, tal e como vén de destapar La Opinión, abre a porta a que a concesionaria incremente a peaxe ata o 1,5% anual nos vindeiros 20 anos, un aumento á marxe e que se pode engadir á revisión habitual das tarifas. Naquel convenio asinado hai case tres anos, Fomento e Audasa comprometíanse á mellora das comunicacións da autoestrada na cidade advertindo da necesidade do enlace coa terceira ronda e dunha "ampliación e mellora de Alfonso Molina". Audasa asumiría todos os traballos ata un máximo de 32,75 millóns e encargaríase do investimento. E que obtén a empresa concesionaria? Pois unha "compensación", tal e como aclara o protocolo e que se especifica en dúas cláusulas dun real decreto aprobado en novembro de 2011 que se fixa como se compensa a Audasa no caso de asumir melloras na autoestrada e neste caso, tamén polas obras derivadas nunha vía que é a continuación da AP-9 ata o centro da cidade. Así, determínase un aumento extraordinario de tarifas para os usuarios da autoestrada "en todos os seus tramos, do 1% anual acumulativo durante 20 anos" e que se comezaría a aplicar o ano despois ao que finalicen as obras. Ademais, Fomento pode revisar esa porcentaxe ata un 1,5%. A revisión de tarifas poderíase facer cada cinco anos desde a aprobación do real decreto -en novembro de 2016- e o "incremento extraordinario" aplicaríase á vez que se aplican as revisións ordinarias de tarifas. O acordo, no entanto, deixa nas mans do Concello de de Fomento o custo das expropiacións que se deberán levar a cabo para reformar a avenida da Vedra, unha repartición que debe fixarse nun pacto entre Ministerio e goberno local que non está asinado. "Non se pode hipotecar o futuro desta cidade simplemente para mellorar o servizo de Audasa", advirte o alcalde Logo da revelación do convenio e das contraprestacións das que advertía, a reacción do Concello non tardou. O alcalde Xulio Ferreiro entende que os termos do protocolo entre Fomento e Audasa dan aínda máis forza á revisión do proxecto inicial que propón o seu goberno para "humanizar" a avenida. "Se a obra a imos pagar nós a través das peaxes, teremos que decidir nós que investimento é o que se axeita ás nosas necesidades", dixo, tras asegurar que "os intereses que se teñen que defender na Vedra son os da cidadanía e non os dunha empresa". "Cando se di que as obras as paga Audasa, o que se debe dicir, en realidade, é que as pagamos todos e todas as veciñas, a través da peaxe, que subirá para compensar os gastos por esa ampliación que pretende o Ministerio", explicou Ferreiro. "Nós entendemos que, se imos ser os que, en último termo, financiemos as obras, debemos ser tamén os que decidamos que modelo queremos", argumentou. "Non se pode hipotecar o futuro desta cidade simplemente para mellorar o servizo de Audasa, e que esta empresa poida vender que ao centro da Coruña se chega a través dunha autoestrada", engadiu. O goberno da Marea presentou un proxecto de "humanización" a Fomento no que variaba a idea inicial -e fundamental- de aumentar un carril en cada sentido nun vial que é máis unha continuación da autoestrada que unha entrada acougada á cidade. O proxecto do Concello aposta polas sendas peonís, carrís ciclistas, prioridade de transporte público e proliferación de especies vexetais -cunha importante mediana con árbores- que diminúan os efectos da contaminación acústica e por emisión de dióxido de carbono. O PP oponse con firmeza, ao igual que o Ministerio, que insiste nunha ampliación que desde María Pita cren que só supón "aumentar a boca do embude" pero non apostar pola intención básica de diminuír a presenza de vehículos nunha cidade ateigada de tráfico. O Concello aposta por sendas penonís, carrís-bici e prioridade do transporte público, pero o PP e Fomento queren aumentar os carrís "Isto, que será beneficioso para Audasa e que lle permitirá ter unha autopista que chegue ata o centro, só incrementará os problemas para os veciños e veciñas da zona, para os barrios e para todo o sistema de interconexión da cidade", destacou este martes Ferreiro, quen tamén salientou que, a proposta do Concello de "humanizar" a vía, fomentando as formas alternativas e públicas de mobilidade, "cada vez acada un maior consenso". A revelación das condicións deste convenio asinado entre Audasa e Fomento chega tan só un día despois de que eldiario.es destapase os contratos pantasma do departamento que dirixe Ana Pastor e que adxudica a dedo ducias de obras xa incluídas noutras licitacións con sobrecustos de ata o 50%.


Summary: O candidato nacionalista, convencido de que "o delegado de Rajoy" en Galicia "non merece unha segunda oportunidade"

As peticións de explicacións sobre posibles pactos mudan de bando ou, cando menos, esténdense. Mentres o PP mantén como un dos seus eixos de campaña a alerta contra o "desgoberno" que, segundo os conservadores, reinaría en Galicia se perden a maioría absoluta, o candidato do BNG á Presidencia da Xunta, Francisco Jorquera, apostou este mércores por explorar nunha das maiores preocupacións do partido que aspira á reelección: a participación do ex banqueiro e ex convicto Mario Conde nos comicios baixo a marca Sociedad Civil y Democracia. Jorquera recolleu a mensaxe emitida por Feijóo en días pasados, segundo a cal "non levaría a un señor como Mario conde nas súas listas". "Pero non aclara se estaría disposto a pactar con el", lamenta. Jorquera lembra que "hai numerosos ex altos cargos do PP" que veñen de sumarse ás listas de Conde No marco da presentación da candidatura do Bloque por Lugo o cabeza de cartel dos nacionalistas aproveita ademais as reticencias do PP a posicionarse sobre Conde -o pasado luns o voceiro popular, Antonio Rodríguez Miranda, esquivou varias preguntas sobre o tema- para abondar no feito de que nas listas do partido do condenado polo caso Banesto hai "numerosos ex altos cargos do Partido Popular". Polo tanto, argumenta, Feijóo debe ser "claro" e dicir "se estaría disposto a pactar". Esta eventual alianza sería, en opinión de Jorquera, "unha expresión do que está pasando nos últimos tempos", a "alianza da dereita cos banqueiros de casino". O PP "non merece unha segunda oportunidade Jorquera lánzalle esta pregunta a Feijóo nun contexto no que, ao seu xuízo, quen se "comportou estes anos" como "un delegado de Rajoy en Galiza" non "merece unha segunda oportunidade" á fronte do Goberno galego. "Por primeira vez, e sen que sirva de precedente" o candidato nacionalista está "de acordo" co actual presidente, que nunha entrevista afirmou "que nestas eleccións hai que xulgar só o seu balance de Goberno". Neste caso a resultante da avaliación sería "un cero patatero", ironiza. Con todo, o nacionalista cre conveniente que o 21-O se xulgue o conxunto da política do PP malia que Feijóo "fuxe de Rajoy" ante os comicios. Isto, di, debe facerse porque as "políticas da dereita, baseadas só na austeridade e nos recortes brutais", só "traen consigo máis recortes e máis depresión da economía". Neste sentido, Jorquera ve o Goberno de España a "preparar o terreo para facer pasar como normal o segundo rescate", unha operación sobre a que nos últimos días, advirte, "o presidente do Eurogrupo advertiu de que vai traer consigo condicións durísimas". "Feijóo, non obstante, aínda non se pronunciou", conclúe.


Summary: Tanto Podemos Galicia como En Marea deben acometer sen dilación os seus procesos internos de reflexión, debate, confrontación de ideas e proxectos e renovación político-organizativa; mellor fácelo agora que se pode, para non ter despois que laiarnos dunha debacle electoral en Galicia

A política española virou nos últimos catro anos a unha velocidade de vértigo; nunca ata entón os ciclos políticos foran tan cortos e os escenarios tan volátiles, cuns marcos cambiantes que trasmutan dunha semana para outra, desprazándose ao redor do taboeiro coma fichas de domino. En maio de 2014 a foto fixa tiña a Juan Carlos I como xefe do estado, a Rajoy como presidente do goberno e do PP, a Rubalcaba liderando o PSOE, a Cayo Lara en IU e a Rosa Díez en UPyD (neses intres partido emerxente no espectro de centro-dereita). Un abanico de persoeiros da xeración da transición, íntimamente ligados todos eles ao réxime do 78. Cincuenta meses despois, atopámonos con Felipe VI, Sánchez, Casado, Iglesias e Rivera como actores principais; un elenco de xente moito máis nova, que coa excepción do monarca, tiveron a súa crianza na cultura pop dos anos oitenta. O que está por ver é que o troco de persoas leve aparellado cambios de profundidade na arquitectura política. A monarquía, pese a operación cosmética de sucesión para salvaguarda-la institución, non parece mudara a súa desconexión coa España real, o irresponsable discurso do Rey o tres de outubro de 2017, amosou non xa a inutilidade da institución na época contempóranea, senón tamén a súa incapacidade para exercer a súa función constitucional de árbitro dos poderes do estado. Os novos lideres da dereita española, Casado e Rivera, reivindican compulsivamente o legado de Adolfo Suárez, pero os seus discursos lembran moito á dereita ultranacionalista e xenófoba que emerxe por Europa, nalguns casos con tintes xoseantonianos para darlle ese toque "tipical spanish"; unhas caras novas non enmascaran unas ideas vellas. O PSOE de Pedro Sánchez amosa unha faciana liberal-progresista ao mais puro estilo do canadense Trudeau, cunha política de xestos, cargados de simbolismo e ben acollidos pola cidadanía de esquerda, a pesares de que ninguna das medidas anunciadas ata o de agora suporán cambios sustanciais nas condicións materiais na vida da xente; pero non se debe minusvalorar nunca o efectismo do política do simbólico, os que o fixeron no pasado desde a esquerda perderon moitas eleccións por non decatarse disto, porque en política ter a razón non é dabondo para poder gañar. En canto a Podemos, formación na que eu milito, aínda puidendo ser acusado de certo chauvinismo de partido, verdaderamente penso que foi a forza que pateou o taboeiro político español. Moitas das demandas dos indignados do 15M foron recollidas no seu ideario, tanto nas formas coma nos contidos, reclamándose tanto novas políticas económico-sociais, como reacción ante o austericidio, como unha nova política, mais aberta e participativa, con transparencia e rendición de contas. Evidentemente tamén houbo erros, cousa lóxica nunha forza cun crecimento tan acelerado e novata na vida institucional, pero resulta incontestable que o partido morado foi o causante de moitos dos cambios vividos en España nos últimos catro anos. No que ao ecosistema político galego se refire, cabe destacar a aparición de AGE como primeira manifestación política do 15M no estado español. Comezou a utilizarse unha nova linguaxe en clave de ruptura, que foi o berce para a irrupción anos mais tarde das mareas municipais, que souberon recoller o mellor do municipalismo libertario e dos novos movimentos sociais. O entendemento entre Podemos e o mundo de AGE e as mareas, foi a consecuencia lóxica do que demandaba a cidadanía galega de corte rupturista, e cristalizou na coalición En Marea, que obtivo uns excelentes resultados nas elección xerais. A posterior conversión de En Marea en partido político de adscripción individual fíxose coa boa intención de trasladar o eido autonómico o que funcionara ben no municipal; dous anos despois daquelo semella que a fórmula non era extrapolable, xa que non se acadaron os obxectivos, nin os electorais de bota-lo PP da Xunta, nin os políticos de ampliar a base social do espazo. A actual coordinadora de En Marea adoece dunha grave crise de lexitimidade dende a súa misma composición, xa que non se aplicou a folla de ruta política que resultou mais votada nas primarias ao Consello, non hai unha representatividade real das diferentes sensibilidades que cohabitan no espazo, e tanto as estructuras organizativas coma os marcos discursivos aseméllanse cada vez máis aos do BNG de Anxo Quintana. Despois de esta retrospectiva, toca falar do presente e do futuro en clave galega, neste caso centrada en Podemos Galicia e En Marea. Compostela Aberta acaba lanzar unha proposta sensata que chama a unha reconfiguración do espazo de En Marea, non me queda mais que aplaudir a iniciativa, que xa debeu de poñerse enriba da mesa fai moito, xa que no último ano e medio houbo moito ruido e moi pouca política no espazo do cambio galego, onde as broncas recíprocas tiveron moito mais eco na cidadanía que as propostas programáticas para mellora-la vida da xente. A formación dunha mesa de dialogo coas tres forzas promotoras da confluencia e as tres mareas municipais mais representativas semella un bo comezo, de cara a inaplazable reformulación do espazo. O adianto das primarias ao Consello semella tamén a mellor opción, tendo en conta os retos electorais que están por vir no próximo ano, e coa posibilidade mais que real de que as elección xerais podan convocarse en calquera intre, aínda que nisto último inciderei máis adiante. Dende a miña situación de militante, preocúpame especialmente a situación de Podemos Galicia. Unha organización que leva tempo xa instalada nunha situación de bloqueo político que non se pode soster mais no tempo. Quen milita na organización coñece que o Consello Cidadán Autonómico é un órgano morto, no que o 80% dos seus membros nin tan sequera participa. Levaríame demasiado tempo explicar toda-las causas, polo que prefiro centrarme nas consecuencias; apenas hai debates de contido político mais alá dos que marca a dirección estatal, o documento organizativo galego está sen adaptar aos novos estatutos un ano despois da súa entrada en vigor, como consecuencia delo, Galicia e o único territorio onde non hai representantes dos círculos no CCA, se a isto último sumámoslle que Galicia quedou tamén sen ningunha dirección municipal (mentres que en outros territorios as executivas autonómicas adoptaron medidas para mantelas, non foi o caso galego) a desconexión da dirección coas estructuras locais e coas bases resulta palmaria, baste como exemplo que o pasado 25 de xullo apenas acudiron tres ducias de persoas ao acto central convocado en Sarria pola executiva. Por todas estas circunstancias, fai xa máis de sete meses que un 40% dos círculos galegos solicitaron formalmente, e segundo os estatutos (que esixen un 30% de círculos) a convocatoria dunha Asamblea Cidadá galega para renovar órganos e documentos, e sobre todo, para que prodúzase un máis que necesario debate de ideas e de proxectos políticos en clave de país, tan necesarios para afrontar en condicións os retos electorais que están por vir. Entendemos que nestes últimos meses déronse acontecementos políticos de calado no eido estatal, que puideron postergar no tempo a Asamblea Cidadá, pero Galicia xa non pode agardar máis. Non me gustaría que esto se vise coma unha crítica feroz e destructiva contra o meu propio partido, polo que é de xustiza recoñecer tamén os acertos, coma a defensa da nosa compañeira Paula Quinteiro ante os inxustificados ataques da prensa e de certo sector de En Marea, e ligado a esto último, a proposta de reformulación do espazo de confluencia co retorno ao espíritu de Mazarelos, aínda que esta última declaración non fora acompañada de iniciativas concretas; e por suposto recoñece-lo traballo das nosas parlamentarias, que se deixan a pel a diario nas institucións. A Asamblea Cidadá non vai contra ninguén, non é un revocatorio, simplemente é unha necesidade, unha ferramenta a nosa disposición para non chegar ás eleccións nunha situación de desventaxa, tanto fronte aos nosos adversarios coma de cara aos nosos socios. Se realmente queremos que se recoñeza o peso específico de Podemos na confluencia é indispensable acometer primeiro un debate interno, aprazado xa por moito tempo. Quen verdaderamente crea que o seu proxecto político e a súa xestión son os mellores, non deber de ter medo de darlle a voz ás bases; así o fixo o propio Pablo Iglesias, adiantando o segundo congreso de Vistalegre cando desde algúns sectores cuestionábase o seu proxecto, ese é o ADN de Podemos, confiar na xente. Falábamos ao comezo da volatilidade dos escenarios políticos nos últimos anos. Acabamos de asistir a como Rajoy pasou en nove días de aprobar os orzamentos e prácticamente blinda-la lexislatura, a ser desaloxado do goberno, hoxe anda por Santa Pola; pois da misma maneira o goberno de Sánchez pode caer en calqueira intre, sobre todo despois do novo posicionamiento do PDCAT, que ameaza con forzar un adianto electoral que non é para nada descartable. Podemos atoparnos cunhas eleccións xerais a finales deste mesmo ano, e se iso acontecera, en Galicia tanto En Marea como Podemos Galicia están xogando á ruleta rusa e coa casa sen barrer. Coma votante do primeiro e coma militante do segundo, preocúpame moito chegar a ese escenario nunha situación coma a actual, onde algunhas enquisas colócannos sete puntos por debaixo do PSdG, pasando de 5 a 2 diputados no Congreso. Por conseguinte, a conclusión é, que tanto Podemos Galicia como En Marea, deben acometer sen dilación os seus procesos internos de reflexión, debate, confrontación de ideas e proxectos e renovación político-organizativa; mellor fácelo agora que se pode, para non ter despois que laiarnos dunha debacle electoral en Galicia, por seguir coa táctica do avestruz e de deixar corre-lo tempo ata que os problemas soluciónense por si sós. Publicidade


Summary: As vítimas da maior catástrofe terrestre da historia moderna da Galiza queren xustiza. Piden que se investigue a tres cargos máis do ADIF, isto é, que a imputación non se reduza ao maquinista e ao director de seguranza na circulación da empresa estatal que xestiona os camiños de ferro, Andrés Cortabitarte.

No actual curso das investigacións, o xuíz imputa ao maquinista Francisco Garzón e ao director de seguranza na circulación do ADIF a responsabilidade dun sinistro que causou a morte a 80 persoas e feridas a outras 144. A imputación é por un delito de imprudencia profisional grave, ao maquinista por atender indebidamente unha chamada telefónica (do interventor), o que o levou a se despistar e a perder o control do Alvia, e ao director de seguranza por non ter garantido en tempo e forma a existencia dunha análise de riscos integral na infraestrutura. A plataforma de vítimas do Alvia considera que as responsabilidades van alén destas dúas persoas e piden ao xuíz, através dun escrito ao que tivo acceso Europa Press, que se investigue tamén outros tres cargos do ADIF: Manuel Besteiro Galindo, tamén director de seguranza; Fernando Rebón Sartal, xerente da área de seguranza na circulación noroeste; e José Antonio García Díez, chefe de inspección da xerencia da área de seguranza na circulación noroeste. Alén destas persoas, a plataforma demanda ao xuíz que cite como testemuñas cinco responsábeis de Renfe que tomaron parte nunha reunión na que se abordou o aviso do chefe de maquinistas sobre os perigos que encerraba a curva de A Grandeira, na que se acabaría producindo o sinistro. A xuntanza tivo lugar pouco despois da inauguración da liña de alta velocidade entre Ourense e Santiago. As vítimas consideran que o Estado si dispuña de elementos de xuízo suficientes para reparar na existencia dun grave risco en A Grandeira e que, consecuentemente, existe responsabilidade ao non ter disposto os medios -en concreto, o sistema de freado automático ERTMS- que tería evitado que un erro humano desencadease a catástrofe. Identicamente, as vítimas piden ao xuíz que tome declaración a 17 membros do ADIF que participaron nunha outra reunión na que se debateu a oportunidade de evitar os saltos de velocidade no traxecto no que se produciu o sinistro, tendo en conta que moi pouco antes de entrar en Compostela o Alvia tiña que desacelerar en moi escaso lapso de tempo dos 200 aos 80 quilómetros por hora.


Summary: A maioría do sector acorda por unanimidade en asemblea exixir a Madrid que rache co actual borrador de reparto de cotas e negocie de cero un novo que sexa xusto coa frota galega. A decisión rompe o pacto deste venres e agrava o conflito.

A frota do cerco acadara un principio de acordo para intentar distribuír de forma máis xusta os cupos de capturas de xarda e xurelo asignados a Galicia para este ano entre os seus 153 barcos. Logo da reunión en Compostela, redactouse un borrador que tiña que ser discutido en asemblea para tratar de pechar o pacto o vindeiro martes coa Xunta. Pero todo quedou agora en papel mollado. Na xuntanza celebrada en Portosín -á que acudiron 121 armadores contrarios ao sistema actual e que representan a maioría do sector- non houbo acordo. Non acatan os criterios de reparto, nin tan sequera para este ano como se prevía, e exixen ao Goberno central que rache co método de distribución actual. A asemblea do cerco non acepta o principio de acordo do venres e pide a Madrid que rache co actual sistema de cotas A negociación que liderou Rosa Quintana, conselleira do Mar, intentara acabar coa división do cerco. Pactárase este venres un acordo no que os mariñeiros e armadores contrarios aos criterios de reparto acatarían tan só este ano que se manteñan os criterios históricos que favorecen ao País Vasco e deixaran temporalmente as súas reivindicacións dun reparto lineal e por tripulante. A cambio, e logo de que se lograsen 1.450 toneladas adicionais de xarda para Galicia, a minoría de armadores aceptaría o sistema e acataría un novo reparto interno de cotas para favorecer a aquelas embarcacións que teñan menos. A maioría do sector acorda por unanimidade volver ás mobilizacións Agora, a inmensa maioría do cerco anuncia que non deixará de loitar por un reparto xusto tras un acordo por unanimidade na asemblea. Queren que se basee no número de tripulantes de cada embarcación e non nos antecedentes históricos. "Non queremos esmola, senón xustiza", aseguraron. Por iso anuncian que xa preparan novas mobilizacións e que continuarán sen saír ao mar. Ademais, reclaman á conselleira Rosa Quintana que acompañe o sector a Madrid para que exixa que se rache coa aactual borrador e se aprobe un novo. O cerco, logo de varios días de intensas mobilizacións, segue así loitando por un reparto xusto, que se basee no número de tripulantes de cada barco e non nos antecedentes históricos de descarga que provocan que Euskadi, con tres veces menos barcos, leve case o 50% das toneladas fronte ao 25% dos galegos. O conflito acentúase logo de importante protestas, como a que acabou a paus por parte da Policía fronte ao Parlamento, e cun paro histórico das lonxas da Coruña e de Vigo este pasado venres, día no que tamén se celebrou unha mobilización en Oviedo.


Summary: Este venres comeza na Coruña o Encontro Europeo de Medios do Terceiro Sector. Falamos con Miriam Meda, presidenta da Rede de Medios Comunitarios, sobre a situación destas radios e televisións en España e da súa función social e xornalística

Este venres comeza na Coruña o Encontro Europeo de Medios do Terceiro Sector, que até o domingo reunirá na cidade a responsables de radios e televisións libres e comunitarias de todo o continente. O evento está organizado pola Rede de Medios Comunitarios (ReMC) e impulsado principalmente polo traballo local de Cuac FM e no seu marco tamén se celebrará a xuntanza anual do Consello Europeo da Asociación Mundial de Radios Comunitarias (AMARC). Serán tres días de debates e obradoiros, de posta en común de experiencias e de problemáticas e éxitos compartidos, co obxectivo de mellorar o funcionamento, a incidencia e o impacto destes medios nacidos dende abaixo. Miriam Meda (Fuenlabrada, 1986) é a presidenta da Rede de Medios Comunitarios e traballa en Radio Ritmo (Getafe), emisora en activo dende o ano 1991. Falamos con ela sobre a situación das radios e televisións do terceiro sector en España e da súa función social e xornalística "A pesar de que a lei de 2010 recoñece expresamente a existencia de medios libres e comunitarios, na práctica isto non foi regulado, na forma de decretos autonómicos, nin se puxo en práctica de maneira estrita" No 2010 aprobouse unha nova lei de telecomunicacións que por fin recoñece os medios comunitarios. Hai avances reais? Eu dividiría a situación en dúas partes: unha político-legal e outra parte organizativa. Na primeira, resulta curioso que o Estado, a pesar de que ser de carácter autonómico, con moitas competencias descentralizadas, por exemplo no audiovisual, a situación é bastante homoxénea en todos os territorios, e para mal. A pesar de que a lei de 2010 recoñece expresamente a existencia de medios libres e comunitarios, na práctica isto non foi regulado, na forma de decretos autonómicos, nin se puxo en práctica de maneira estrita. Pasounos un pouco como con Arxentina; aplaudimos moito cando aprobaron en 2009 a súa lei, que era moi avanzada e repartía un terzo do espectro radioeléctrico para os medios comunitarios, pero na práctica case non se aplicou. En España é certo que se concedeu algunha licenza, por exemplo en Navarra a Xorroxin, pero fóra diso case non hai exemplos de radios ou televisión que conseguiran algún tipo de permiso habilitante para emitir. Varios dos concursos están impugnados, como é o caso de Galicia ou Canarias e mesmo se anulou o concurso en Euskadi. En resumo, na práctica non estamos mellor que en 2010. O peor de todo é que sufrimos moitas interferencias de sinal de frecuencias comerciais piratas, e ao non ter licenza non o podemos denunciar. Porén, a parte positiva é que a nivel interno e a nivel organizativo si hai unha coordinación que antes non había. Somos moitos os medios que traballamos en conxunto, a visibilidade en Europa está aumentando moitísimo. Esa parte positiva deberíamos difundila moito máis. "A parte positiva é que a nivel interno e a nivel organizativo si hai unha coordinación que antes non había. Somos moitos os medios que traballamos en conxunto, a visibilidade en Europa está aumentando moitísimo" O problema é que se contempla o espectro como negocio e non como servizo público? Si, iso é moi certo. A persoa ou entidade que acada unha licenza enténdeo como algo da súa propiedade, cando iso non é así: o espectro radioeléctrico é propiedade de todas as persoas. Se ti cumpres unha serie de requisitos cédenche unha autorización de uso, pero non pasa a ser da túa propiedade. A lei de 2010 si abre a porta a esta idea, porque alguén a quen se lle concedeu unha frecuencia agora pode vendela ou arrendala, o que é completamente aberrante, e non sucede no resto do mundo. "En España, para pechar as emisoras comunitarias, terían que pechar tamén centos de emisoras dos grandes grupos. Así que se mantén esa lei da selva, porque a eles lles beneficia" Chámanvos a vós "piratas", pero son as emisoras comerciais as que exercen con máis frecuencia este pirateo, a ocupación de frecuencias que non lles corresponden... Eu diría que todas as grandes cadeas emisoras que coñecemos emiten por unha ou moitas frecuencias para as que non teñen licenzas, ou licenzas que incorren nalgún tipo de ilegalidade. Isto é algo que á xente de fóra de España lles chama moito a atención: pregúntanos "non vos pechan a emisora por non ler licenza?". E non nos pechan, e para eles é inconcibible, porque nos seus países, se non tes unha licenza, o Estado péchache a emisora, pero pechan as emisoras comunitarias e pechan tamén as emisoras das grandes cadeas. A lei é igual para todos. O que pasa é que en España, para pechar as emisoras comunitarias, terían que pechar tamén centos de emisoras dos grandes grupos. Así que se mantén esa lei da selva, porque a eles lles beneficia. E a nós tampouco nos pechan, a non ser que chamemos moito a atención ou que lle pisemos o sinal a unha cadea legal. Neste Encontro participan medios comunitarios de todo o continente. Como está a situación en Europa en comparación co que sucede en España? Europa é moi grande e moi diversa, neste sentido. Non é o mesmo as radios comunitarias que están xurdindo na Europa do leste, ou no norte, ou no Reino Unido ou Francia. Pero xeneralizando, e agás excepcións, as emisoras comunitarias en Europa adoitan ter unha protección legal moi ampla, adoitan estar recoñecidas, e hai países que curiosamente recoñecen os medios comunitarios como de servizo público e dentro dos medios públicos na lexislación. Contan cunha parte de financiamento público, para equipamento ou para a realización de proxectos. E o que cambia é a conciencia social que se ten sobre os medios, esa conciencia de que os medios deben difundir información veraz si que está máis consolidada, e tense unha idea máis clara do que é un medio comunitario cidadán. Mentres nós andamos con debate sobre a legalidade, sobre se resistir na FM ou xa esquecernos e emitir só por Internet, eles están noutro tipo de debates, por exemplo que tipo de tecnoloxía van utilizar, DAB ou DRM O sábado celébrase a asemblea da Rede de Medios Comunitarios. Que temas se tratarán alí? Na asemblea vanse tratar temas internos, de organización, sobre todo, os procesos legais nos que participa a asociación, faremos tamén un repaso pola actividade que tivemos no último ano e o que imos facer no ano que vén... Máis interesante se cadra son os contidos doutras seccións do Encontro, que van ser eminentemente prácticos, a través de obradoiros. Algún dirixido a debater e a aprender que ten que facer unha emisora para ter unha maior incidencia na comunidade na que se integran, cales son as posibilidades de financiamento que proveñen de Europa, que tipo de xornalismo podemos facer nos nosos medios comunitarios, a aprendizaxe de contidos hoxe esquecidos na radio, como as radionovelas... "A radio comunitaria, de forma non sei se dicir inconsciente ou intuitiva, veu substituír o servizo público que daban as radios locais, uns contidos de proximidade, que lles falaban directamente aos veciños" Exercen os medios comunitarios a radio local e de proximidade que cada vez vai perdendo máis peso (e horas de programación) nas grandes cadeas? A radio comunitaria, de forma non sei se dicir inconsciente ou intuitiva, veu substituír o servizo público que daban as radios locais, uns contidos de proximidade, que lles falaban directamente aos veciños. Pero iso vaise perdendo. Ademais a televisión e a radio públicas cada vez están máis deostadas, hai intereses para se pechen. E a radio e a televisión comunitarias cubriron ese oco. E en comunidades nas que fala unha lingua distinta do castelán, as emisoras comunitarias cumpren unha función absolutamente fundamental, porque os grandes medios e as emisións en cadea o que fan é homoxeneizar a comunicación, e nesa homoxeneización tamén se homoxeneíza a lingua, e neste caso o español. "Esas persoas que non estudaron esa carreira, que non saben o que é un código deontolóxico, resulta que fan unha mellor información que noutros medios a xente que presume de ser xornalista e ser licenciado" Dirixes o obradoiro de Xornalismo do Encontro e na súa presentación escribiches que "o xornalismo ben exercido é un dos garantes da democracia". É unha máxima na que temos que crer todos os días, a pesar das dificultades? Eu, non sei se por deformación profesional, analizo moito o traballo que fan as persoas que colaboran nos medios comunitarios. Hai xornalistas, e tamén hai persoas que nunca fixeron nada relacionado co xornalismo, nin teñen esa titulación. E sorpréndeme que esas persoas que non estudaron esa carreira, que non saben o que é un código deontolóxico, resulta que fan unha mellor información que noutros medios a xente que presume de ser xornalista e ser licenciado. Sorpréndeme que as bases do xornalismo as teñan mellor interiorizadas, aínda que sexa intuitivamente, persoas que nunca se aproximaron a esta profesión. E creo que as persoas que si somos xornalistas de oficio temos moito que aprender deles.


Summary: Trátase dunha campaña coa que a organización frontista quere pór en valor o traballo feito polas dúas deputadas nacionalistas no Parlamento español.

Rosana Pérez e Olaia Fernández Davila, deputadas do BNG no Congreso español durante esta lexislatura, compareceron esta segunda feira xunto co portavoz nacional da organización frontista, Xavier Vence, para presentar a campaña 'Galiz, a forza que nos une'. Unha iniciativa coa que o Bloque quere explicar o traballo desenvolvido durante este mandato nas Cortes españolas. "Os momentos de Galiza no Congreso son os momentos en que intervén o BNG, así desde 1996", sinalou Fernández Davila quen xunto Rosana Pérez salientou o labor das parlamentares nacionalistas focado, dixo, na oposición aos "ataques" do PP contra os servizos públicos, a defensa do sector industrial e das infraestruturas. Do naval, a tarifa eléctrica galega, a AP-9 ou a defensa dunhas infraestruturas ferroviarias con todas as garantías -coa traxedia de Angrois como pano de fondo. Pola súa banda, o voceiro nacional da organización frontista aproveitou para reiterar a aposta do BNG nunha "candidatura galega de unidade", un feito que cualificou como "crucial" para a defensa dos intereses de Galiza. Vence apuntou o traballo desenvolvido polas dúas deputadas do Bloque como "a mellor demostración da importancia para Galiza de ter grupo parlamentario propio cunha candidatura galega de unidade, que lle dará moita máis forza ao noso país nunha lexislatura sen maiorías absolutas con debates vitais para definir o futuro das nacións". Neste senso, subliñou "todas as persoas e forzas son necesarias".


Summary: Tomou parte na xuntanza sectorial do viño convocada pola UDU.

A Federación Rural Galega (FRUGA), a través da Asociación Galega de Viticultura (AGV), participou como convidada na xuntanza sectorial do viño convocada pola Unión de Uniones de Agricultores y Ganaderos (UDU). Desde AGV consideran "positiva" esa reunión polo que supuxo de "intercambio de información e coñecemento da situación do sector noutros territorios e a constatación de que algunha das problemáticas que estamos vendo iniciarse no mundo do viño galego correspóndense con actuacións planificadas polas grandes empresas e o capital noutros territorios e que agora teñen os ollos postos na Galiza como un elemento de potencial económico de futuro". Así, explican nun comunicado, analizouse como a obrigatoriedade de levar a cabo o pagamento da uva en 30 días e o do viño en 60 días provoca que os operadores, "principalmente os grandes distribuidores", forcen a compra de viño en orixe "canto máis tarde mellor, mesmo facendo as súas "coupages" (mesturas) en orixe e non nas súas instalacións, trasladando así os gastos de almacenamento do produto, e fundamentalmente os financeiros, as adegas de orixe (sobre todo cooperativas) que se ven co viño máis tempo nas súas instalacións e atrasando no tempo os ingresos". Este contexto, indica a AGV, favorece a especulación nos prezos e a súa tendencia á baixa. A FRUGA-AGV manifestou tamén a súa oposición a unha serie de medidas que entenden que van ter un impacto negativo para o sector vitivinícola galego, como a admisión de elaboración de viños non só a partir da Vitis Vinífera, senón tamén a partir da Vitis labrusca ou a modificación do regulamento das DO e IXP en aspectos como a omisión do factor humano como un requisito inescusábel.


Summary: Pagará só un euro ao se facer cargo dun banco carregado de débedas.

Finalmente será o Banco Santander e non o Sabadell, como se especulaba, o que finalmente se fai coa propiedade do Banco Popular, a entidade en que está subsumido o antigo Banco Pastor. Os accionistas do Banco Popular perderán 100 por cen do seu investimento na entidade. A adquisición do Banco Popular ten lugar após a subasta realizada polo Fondo Único de Resolución (FUR) europeo e o FROB español en que o Banco Santander foi seleccionada como entidade adxudicataria e paga un euro de valor simbólico O Popular-Pastor é a segunda entidade en depósitos da Galiza, posúe por volta de 20 por cento da cota de mercado. A compra implicará con total seguridade duplicidade de oficinas en moitos pontos da Galiza, o cal preanuncia despedimentos. De feito, este escenario era un dos máis temidos polo cadro de persoal do Pastor. A idea do Santander é ir a unha ampliación de capital por volta dos 7.000 millóns de euros. A Comisión Europea aprobou esta mesma cuarta feira, 7 de xuño, a resolución do Banco Popular, que inclúe a súa venda a Banco Santander por un euro, ao tempo que salientou que é "o mellor modo de proceder para asegurar a continuidade das funcións importantes" da entidade e para "evitar efectos adversos significativos na estabilidade financeira".