Summary: Ramón María Aller foi un importante astrónomo e matemático que, no ano 1938, documentou unha aurora boreal vermella que se deixou ver na Galiza e en boa parte de Europa. A partir deste suceso, o músico Benxamín Otero levou a cabo o proxecto audiovisual Aurora e Aller, que xira arredor dunha composición coa que busca describir as sensacións que se puideron vivir aquela noite.

Como nace a idea de levar a cabo esta iniciativa? A historia da aurora boreal xa a coñecía e hai tempo que a quería contar. Cando o ano pasado saíron as axudas de política lingüística do Fondo Xacobeo 21-22, presenteina a ver se habería opción de realizala ou non. Finalmente saíu adiante e para min foi estupendo, posto que tamén implicou contar cun respaldo económico para levar a cabo o videoclip. Por que escolleu este fenómeno? Levo un tempo investigando para facer un espectáculo de música, pero a través da luz. Empreguei un sintetizador e a guitarra eléctrica, así como o óboe e o corno inglés, que son os meus dous intrumentos. Explorar todo ese camiño, pero dunha maneira diferente a como se fai habitualmente, que é máis rítmico e cadrado. Busco unhas texturas máis horizontais, o que se pode definir como música ambiente. Este fenómeno adáptase moi ben ao tipo de música que a min me gusta facer ou que viña facendo, unha música descritiva, que busque contar estas paisaxes luminosas. Aproveitei para facelo todo, unha peza instrumental e documentar este feito que a min me parece tan fascinante. Como foi o proceso de composición da peza? Había varias cuestións que me interesaban, xa que se mesturan cousas que me parecen moi bonitas. Por unha banda, está esa dualidade da razón e do espiritual. Imaxino como o recibiron os veciños e veciñas en plena Guerra civil. Cóntoo desde Lalín, porque é onde estaba Aller, pero foi algo que puido ver practicamente toda Europa e que causou pánico. Que nunha noite de inverno no ano 1938 en medio dunha guerra o ceo se tinga dun vermello moi intenso causa moito medo. Entón, está esa parte do home de razón e de ciencia que era Don Ramón Aller, pero tamén esa parte do home espiritual. Logo, está a dualidade do que nos provoca certo medo, pero que á vez nos pode chegar a suscitar beleza. Cando compuxen a peza quixen transmitir iso. Hai momentos, preto do final onde a peza se volve un pouco caótica e hai moitos ruídos que se van acumulando. Acaban deixando paso a unha caixa de música, a esa dualidade tamén do descoñecido, do pánico que dá lugar á beleza. Intentei contar todo isto a través dunha música que busca ser descritiva de todo este fenómeno. Así mesmo, leveino a cabo na casa de Don Ramón Aller, xa que me parecía moi bonito poder contalo no que foi o seu fogar. Ademais de pór en valor a figura de Aller, que outros fins persegue? Unha investigación musical pola miña parte. Un traballo de exploración de novas sonoridades con instrumentos como o óboe ou o corno inglés, incorporando neste caso o sintetizador analóxico. Ver de que maneira podo construír pezas musicais e instrumentais longas. Hai unha experimentación que creo que é interesante. De feito, a miña idea é seguir explorando neste camiño para construír un espectáculo musical onde, en solitario, vou traballando todas estas texturas sonoras. No vídeo, tamén se inclúen declaracións dunha testemuña sobre o suceso. Para min foi algo moi bonito. Teño máis localizadas, pero esta resumía moi ben todo o que quería contar. Ademais, ela é unha persoa que naquel momento era unha nena que foi á casa de Aller e conta como el lles explicou que era unha aurora boreal. Foi moi emotivo poder incluír esta testemuña. Recordo tamén que miña aboa me contaba este feito. É un suceso tan raro e tan espectacular á vez, que quedou na memoria de todo unha xeración. Aínda así, é curioso, porque moita xente me comenta que o descoñecía. A pesar de ser algo tan especial, case se descoñece que ocorreu isto.


Summary: 13 novos positivos elevan a 46 as persoas contaxiadas polo gromo na residencia de Silleda, a máis afectada pola Covid-19 na Galiza.

O gromo de coronavirus vinculado á residencia de maiores Coviastec de Silleda alcanzou as 46 persoas usuarias infectadas após detectarse 13 novos positivos. Segundo o balance actualizado este domingo polas consellarías de Sanidade e Política Social, as residencias de maiores da Galiza suman 50 usuarias contaxiadas tras confirmarse os positivos de 13 residentes no centro de Silleda. A residencia silledense mantense como a máis afectada, con 46 persoas usuarias contaxiadas. Ademais, o centro de maiores Santa Mariña de Xinzo de Limia rexistra tres infectados e na residencia DomusVi Laraxe de Cabanas hai un caso de COVID-19. Así mesmo, contabilízanse seis traballadores e traballadoras de residencias de maiores con coronavirus tras detectarse tres novos casos entre profesionais do centro de Silleda. Así, esta residencia suma cinco empregados contaxiados e a de Caranza rexistra un. Pola súa banda, os centros de discapacidade mantéñense sen infectadas entre os seus usuarias e tampouco presentan casos entre os seu cadro de persoal.


Summary: O vicepresidente da Generalitat catalana, Pere Aragonès, pide a unidade dos partidos "de tradición catalanista e democrática"

O vicepresidente da Generalitat e coordinador nacional de Esquerra Republicana de Catalunya, Pere Aragonès, chamou hoxe a artellar unha resposta "ampla" do Parlament de Catalunya para apoiar ao president da Generalitat, Quim Torra, contra a decisión da Xunta Electoral Central (JEC) de inhabilitar ao xefe do Executivo catalán, e que esa resposta inclúa aos socialistas cataláns e aos comúns. En rolda de prensa tras reunirse a Executiva do partido para valorar a decisión da JEC, defendeu que no pleno deste sábado pola tarde deberá haber un grande apoio á institución da presidencia da Generalitat que non só inclúa aos grupos que investiron a Torra, polo que confía en que se unan os partidos "de tradición catalanista e democrática". Aragonès mostrouse convencido de que o PSC e os comuns defenden as institucións catalás, o autogoberno de Catalunya e a democracia, e que isto "fará que hoxe se posicionen claramente en contra desta inxerencia da JEC". "Hoxe o Parlament ten a oportunidade de blindar a institución do president da Generalitat destes ataques das cloacas do Estado", sinalou para engadir que ERC está a falar co resto de grupos para presentar unha proposta de resolución sobre isto. Lembrou que o PSC tivo a Presidencia da Generalitat en dúas ocasións e, a pesar de que discrepa con eles sobre moitas cuestións como cando apoiaron o artigo 155, cre que "saben mellor que ninguén que o que toca esta tarde é a defensa da institución; e hoxe a institución está presidida por Quim Torra". Aragonès insistiu en que ao presidente da Generalitat o escolle o Parlament, non os tribunais nin a JEC, de maneira que traballan "co escenario de que esta inhabilitación non se acabará producindo". Sobre a posibilidade de que el asuma a presidencia de forma interina, reiterou que o presidente debe ser escollido polo Parlament e, se botan a Torra, non haberá presidente. Defensa de Junqueras O vicepresidente do Govern tamén dixo que ERC presentará iniciativas no Parlamento Europeo para que a Eurocámara recoñeza ao líder republicano, Oriol Junqueras, despois de que a JEC rexeitase que poida acreditarse como eurodeputado. Ademais, fixo un chamamento á cidadanía para sumarse ás concentracións e mobilizacións que se convoquen para "expresar na rúa e desde a liberdade expresión" o rexeitamento á JEC.


Summary: Representantes de 43 asembleas, locais e comarcais, reunidos en Teo, asinan un manifesto para a creación dunha nova organización de carácter asembleario e integración individual. Establecen unha coordinadora, que volverá reunirse o 16 de xuño para "empezar a falar da convocatoria dunha asemblea nacional"

Ao redor de 150 persoas, representantes de 43 asembleas autoconstituídas e de ámbito local ou comarcal reuníronse este sábado en Teo para establecer mecanismos de coordinación entre elas para a constitución dunha nova organización política. Finalmente, os asistentes estableceron unha coordinadora nacional e asinaron un manifesto. Sitúase como obxectivo "establecer unha coordinación entre as distintas asembleas comarcais ou locais a fin de preparar unha reunión asemblearia de carácter nacional" O manifesto establece a vontade dos asinantes de "traballar pola creación dunha nova organización de carácter asembleario, aberto e plural, de integración individual e organización territorial, con vocación de continuidade na acción social, de carácter nacionalista, expresión política do galeguismo, e enmarcada tanto na tradición plural da esquerda como nas novas expresións da mesma". Así mesmo, sitúase como obxectivo "establecer unha coordinación entre as distintas asembleas comarcais ou locais a fin de preparar unha reunión asemblearia de carácter nacional" e afírmase a súa vontade de participar en futuras convocatorias electorais. O manifesto, que salienta a adscrición individual dos participantes no proxecto, non fai referencia a ningunha formación política, e tampouco valora as posibilidades ou tempos de confluencia coas forzas que compoñen Compromiso con Galicia, Máis Galiza, Acción Galega e Espazo Ecosocialista A coordinadora creada este sábado en Cacheiras volverá reunirse o 16 de xuño "para empezar a falar da convocatoria dunha asemblea nacional" e valorar en que estado se atopa "a construción dun novo proxecto".


Summary: O BOE fai obrigatorio o uso de máscara en todo o Estado, tamén na praia, sen excepcións. "Se a máscara é obrigatoria en toda a Galiza, tamén o debe ser na praia", engade o conselleiro de Sanidade da Xunta.

O conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, recordou esta terza feira, 30 de marzo, a obrigatoriedade do uso da máscara na praia, ao igual que é obrigatoria en toda a Galiza. Así se pronunciou o titular de Sanidade do Executivo galego na rolda de prensa do comité clínico desta terza feira, mesma xornada en que o Boletín Oficial do Estado (BOE) publicou a coñecida como 'lei de nova normalidade', que mantén a obrigatoriedade para as persoas, a partir dos seis anos, de usar máscara na vía pública, en espazos ao ar libre e en calquera espazo fechado de uso público ou que se atope aberto ao público, mesmo aínda que se manteña a distancia de seguridade de 1,5 metros. Até o de agora a normativa estatal obrigaba o uso de máscara ao ar libre só cando a distancia entre persoas era inferior a 1,5 metros, aínda que existían diversas regulacións autonómicas que modificaban esta normativa dependendo de circunstancias, como no caso da Galiza- Agora, a nova norma estatal, tan só contempla como excepción a quen presente algunha enfermidade ou dificultade respiratoria, que pola súa situación de discapacidade ou dependencia non dispoñan de autonomía para quitar a máscara, que presenten alteracións de conduta que fagan inviábel a súa utilización, cando se realice exercicio ao ar libre de modo individual -cuestión non permitida na Galiza- e en supostos "de forza maior ou situación de necesidade". Con todo, na Galiza o verán pasado permitíase a retirada da máscara na praia cando as persoas estivesen nas toallas -se se podía manter a distancia de seguridade e cando se estivesen bañando-, unhas instrucións nas que a Consellaría se reafirmou o pasado día 18 de marzo a través dunha orde publicada no Diario Oficial de Galicia (DOG). Mais, esta terza feira, o conselleiro dixo que "se a máscara é obrigatoria en toda a Galiza, tamén o debe ser na praia". Na rolda de prensa, preguntados polos medios sobre a obrigatoriedade de usar a máscara na praia en todo momento agás no baño, o urxenciólogo Manuel Vázquez Lima, un dos integrantes do comité clínico, chamou a non "baixar a garda". "Todos temos moi claro que o risco máis importante dáse nos interiores, pero en exteriores existe risco. Non tan elevado, pero existe", apuntou. Así, Vázquez Lima opinou que "non é unha boa idea" relaxar en medidas como o uso da máscara até que a vacinación non estea "expandida".


Summary: Xurxo Souto será o mestre de cerimonias nun acto que contará coa música de Uxía, Mercedes Peón, Alba María e Lidia Botana.

Esta quinta feira (23 de xullo) o grupo promotor do Manifesto pola Unidade presentou en comparecencia de imprensa os últimos detalles a respeito da marcha do Día da Patria. A dous días de se celebrar e após dúas semanas de recollida de sinaturas o chamamento de convocatoria recompilou 1.300 sinaturas, segundo explicaron. A súa leitura na Praza da Quintana ao remate da mobilización correrá a conta de catro persoas: Alba Cuba, Valentín García Bóveda, Patricia de Lorenzo e Federico Pérez Rei nun acto que contará co artista Xurxo Souto como mestre de cerimonias. Aliás, contará coas actuacións de Uxía, Mercedes Peón, Alba María e Lidia Botana que porán o ton musical á xornada. En comparecencia de imprensa o grupo promotor amosou o seu agradecemento ás organizacións e colectivos que nos últimos días apoiaron publicamente a convocatoria das que din, amosaron "moita humildade" ao recoñecer "a voz da sociedade civil". Asemade, afirman que "xa é un éxito" ter conseguido sacar adiante o formato da mobilización que, por vez primeira na historia, non foi convocada por ningunha organización partidaria. Alba Cuba, Valentín García Bóveda, Patricia de Lorenzo e Federico Pérez Rei serán as persoas encargadas de dar leitura ao manifesto "Non queremos que ninguén fique na casa", sinalan, nun chamamento dirixido --nomeadamente-- a aquelas persoas que non acostuman a se manifestar, tampouco no Día da Patria galega. Neste senso, na parte frontal situaranse as persoas asinantes do manifesto e sen simboloxía partidaria. Así as cousas, subliñan desde o grupo promotor, "queremos que veña todo o mundo" nunha xornada marcada pola "pluralidade" de "todas as cores políticas". "A liberdade está por riba de todo", din. A faixa de cabeceira será portada polas persoas que así o solicitaron através da rede e decorrerá en "quendas", explican, nun día no que a mobilización debe servir, acrecentan, para "amosar a nación galega ao mundo con ledicia".


Summary: Deputadas de PSdeG-PSOE, AGE e BNG preguntaron no Parlamento polas axudas para as sociedades protectoras e aos refuxios sen ánimo de lucro, polas corridas de touros e o acceso a elas de menores, polas condicións nas que se atopan os zoolóxicos ou pola compra-venda de animais domésticos.

O Espazo Parlamentar pola Defensa dos Animais (EPDA) configúrase como unha ferramenta de traballo conxunto para protección dos dereitos dos animais. Está formada por seis deputadas, en representación dos tres grupos da oposición: PSdeG-PSOE, AGE e BNG: Patricia Vilán, Carmen Gallego, Antón Sánchez, Eva Solla, Ana Pontón e Carmen Adán. Cando levamos unha poucas semanas de actividade parlamentaria estas deputadas veñen de presentar as súas primeiras iniciativas na cámara e preguntas parlamentarias neste eido. Polo PSdeG-PSOE, Patricia Vilán e Carmen Gallego dirixiron as súas cuestións á falta de axudas económicas para as sociedades protectoras de animais e aos refuxios sen ánimo de lucro que acollen animais abandonados e preguntan tamén polas previsións de subvencións a estes colectivos durante o ano que comeza. A segunda cuestión de Vilán refírese a unha denuncia formulada pola Asociación Animalista Libera e a Fundación Franz Weber sobre o cobro de comisións bancarias aos doativos a entidades protectoras de animais. Cuestión que a parlamentar cualifica como "lamentable mercadeo cunha achega solidaria". Deputadas de PSdeG-PSOE, AGE e BNG preguntaron polas axudas para as sociedades protectoras e aos refuxios sen ánimo de lucro, polas corridas de touros e o acceso a elas de menores, polas condicións nas que se atopan os zoolóxicos ou pola compra-venda de animais domésticos. Os deputados de Alternativa Galega de Esquerda denunciaron o crecente comercio ilegal de animais domésticos, interesándose polo número de persoas inscritas no rexistro de venda autonómico e polos expedientes abertos dende 2008 por transaccións ilegais de cans e outras especies. Antón Sánchez e Eva Solla, na súa segunda iniciativa para a súa resposta escrita, preguntan polo cumprimento da Lei 31/2003 de conservación da fauna salvaxe en parques zoolóxicos. Finalmente o BNG, a través das deputadas Ana Pontón e Carmen Adán, preguntaron en primeiro lugar pola presenza de menores en festexos taurinos e a necesidade regulamentar o veto aprobado por unanimidade na Comisión 1ª Institucional hai máis dun ano. A segunda pregunta escrita inquire sobre o número de festexos taurinos realizados na comunidade durante o periodo 2008-2012, así como os expedientes abertos polo goberno galego en materia de espectáculos taurinos.


Summary: 'N.e.v.e.r.m.o.r.e.', o último espectáculo teatral de Chévere, fai seu o berro do famoso corvo do poema de Poe para trazar un paralelismo entre a catástrofe do 'Prestige' e a pandemia da Covid-19. Unha obra que sitúa a memoria colectiva no centro para loitar contra esta "cultura do petróleo" que nos impide ver alén da catástrofe.

"Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore! / Quoth the Raven "Nevermore." ("Dime cal é o arrogante nome que tes no escuro inframundo! / E o Corvo dixo: "Nuncamáis."). Os versos que Edgar Allan Poe escribiu a lume en "The Raven" ("O Corvo") érguense como lugar común en N.e.v.e.r.m.o.r.e., o último espectáculo teatral de Chévere. Unha obra que parte do berro do famoso corvo para marcar un paralelismo entre a pasada desfeita do Prestige e a actual pandemia da Covid-19, ao tempo que debuxa un mundo habitado "permanentemente na catástrofe". "Empezamos a idear este traballo en marzo de 2020", adiantan desde Chévere, "cando a chegada dun virus demostrou que todo pode mudar". "Un ano despois comprobamos o enorme esforzo que se está facendo para que todo volva ser como antes. E o fácil que é deixarse convencer outra vez. Así que decidimos contar unha historia para non esquecer tan facilmente que as cousas poden ser doutro xeito". E chamáronlle N.e.v.e.r.m.o.r.e. Realizada en coprodución co Centro Dramático Nacional (CDN) co apoio da Agadic-Xunta de Galiza e a colaboración do Auditorio de Galiza e o Concello de Compostela, N.e.v.e.r.m.o.r.e. vén de estrearse no Teatro María Guerrero, en Madrid, con Patricia de Lorenzo, Miguel de Lira, Manuel Cortés, Mónica García, Arantza Villar e Borja Fernández, en escena, e Xesús Ron, ao cargo da dirección e dramaturxia. Facer teatro desde a memoria colectiva Desde Chévere levan tempo centrando moitos dos seus traballos na memoria, "nesa zona fronteiriza, de roce, entre o que é a memoria persoal, que temos cada un de nós, e a memoria colectiva, da comunidade na que nos incluímos", conta o seu director, Xesús Ron, para Nós Diario. É o caso de obras como Curva España ou Eroski Paraíso, por exemplo. Nese camiño de traballar sobre a memoria sentiron, "desde hai tempo", que non podían obviar a historia do Prestige "porque nos deixou unha marca persoal e porque estivemos moi implicados como sociedade", explica. Mais á hora de abordar unha temática que parte da memoria "procuramos non facer un exercicio de nostalxia", conta para Nós, senón sendo conscientes "de que traballamos desde o agora". N.e.v.e.r.m.o.r.e. defínese como "unha forma de acudir á memoria colectiva dun deses pobos que se poden borrar do mapa sen que pase nada". Narrar esta historia é como "un conxuro para desfacer o feitizo" que segue a rodear "a catástrofe do Prestige, convertida nunha metáfora estrañamente perfecta desa cultura do petróleo que nos impide ver que hai máis alá da catástrofe, como se non puidésemos habitar outro lugar que non sexa ese. Como se non fose posíbel encontrar un rinoceronte gris dentro dunha caixa negra". Do chapapote á covid-19: un acto de escoita colectiva "Cando nos enfrontamos á documentación" que hai sobre o Prestige, explicaba Xesús Ron durante a presentación da peza, sobre todo á usada no xuízo, "vimos que as probas que nos conectan cos feitos son sonoras, son as gravacións que se fixeron durante o operativo". Botando man dese material, o espectáculo convértese "nun acto de escoita colectiva". Após ese proceso de exploración de ambas as situacións, e desde o hoxe, "a reflexión que podemos compartir a través do espectáculo" é que fomos vivindo unha serie de catástrofes "que se relacionaban co petróleo, cunha explotación dos recursos do planeta, que marcou e definiu o noso modo de vida", valora Xesús Ron. E esa relación cos recursos fósiles "tiña unha parte que era acostumarse a vivir coa catástrofe", con esas habituais series de mareas negras, co ver as praias sempre con chapapote. Normalizárase a relación con estas desfeitas "até que veu o Prestige". Agora mesmo, coa chegada dun coronavirus que provocou unha absoluta mudanza nas nosas vidas, unha situación quizais máis difícil de normalizar, "agora mesmo hai que romper esa relación de normalidade coa catástrofe porque o tempo acábasenos e o planeta asfíxiase", di. Mais a resposta que houbo ao Prestige por parte da sociedade "sería moi útil hoxe", lembra Xesús Ron, "neste mundo tan polarizado, tan individualizado, onde nos tocamos tan pouco". "Dalgunha maneira estamos dicindo que naquel momento non foi peor porque nos xuntamos todos, porque apostamos polo colectivo, creamos unha serie de coidados, de solidariedade, de acción, que hoxe sería moi útil". E engade: "É un grazas a permanecer xuntos puidemos afrontar mellor un problema tan gordo". Próximas actuacións Durante a presentación da obra, a actriz Patricia de Lorenzo reiterou "o pracer de volver cun equipo grande", tanto enriba do palco como ao seu carón, para poder levar a escena un "teatro como este", no que xogan coa maquinaria e o escenario que teñen ao seu dispor. "Formamos un equipo relativamente grande para os tempos que temos, pero ademais ao redor dese elenco hai moitísimas máis persoas", explica Xesús Ron para Nós. "Aproveitamos a oportunidade que nos ofrecía o CND", engade, para facer algo diferente. Após recalar no María Guerrero, N.e.v.e.r.m.o.r.e. emprenderá unha xira por diferentes teatros. Na Galiza, a obra poderase ver exclusivamente, por cuestións de montaxe, en Compostela, Lugo, Ferrol, Vilagarcía, Pontevedra, Vigo, Coruña, Narón e Ourense. Máis Chévere alén das funcións N.e.v.e.r.m.o.r.e. chegou a Madrid acompañada de dúas actividades complementarias. A primeira delas, o faladoiro Carta Blanca sobre (marea) negra, coa participación da investigadora María Bella, a artista Viki Rivadulla e o escritor e xornalista Manuel Rivas. A segunda das actividades enmárcase no Cinedrama, unhas sesións de cineforum organizadas conxuntamente polo Centro Dramático e a Academia de Cine ao redor do espectáculo Eroski Paraíso. Esta mesa desenvolveuse este 20 de setembro e contou coa proxección do filme do mesmo nome, seguido por outro faladoiro no que participaron Miguel de Lira, Patricia de Lorenzo e Xesús Ron, moderado por Alfredo Sanzol.


Summary: Despois de abandonar en 1984 en protesto pola adhesión da República Árabe Saharauí Democrática, Marrocos solicitou formalmente o reingreso na Unión Africana.

O Reino de Marrocos presentou oficialmente unha petición para acceder ao Acto Constitutivo da Unión Africana e, desa forma, tornarse membro da Unión, informou a UA nun comunicado. Marrocos decidiu en 1984 abandonar a Organización de Unidade Africana (OUA), a que sucedeu a UA, en protesta pola adhesión da República Árabe Saharauí Democrática (RASD), tamén designada Sáhara Occidental. A independencia daquela antiga colonia española anexada por Marrocos foi proclamada en 1976 pola Fronte Polisario (Fronte para a Liberación do Sáhara Occidental). Sucedéronse anos de loita armada, até á declaración dun cese do fogo en 1991. Un referendo sobre o estatuto do territorio ocupado por Marrocos, daquela prometido, non se realizou até hoxe. Solicitude non implica aceptar RDAS Esta petición prodúcese despois de que en xullo, na XXVII na reunión de Chefes de Estado e Goberno da UA celebrada en Kigali (Ruanda), se aprobase facer un chamamento á ONU para acelerar a organización dun referendo para decidir o destino do pobo saharauí de conformidade coa lexitimidade internacional. O texto do informe urxe á MINURSO a voltar á súa plena funcionalidade para revitalizar o diálogo entre as partes ao tempo que se ratifica a firme "posición da UA sobre a cuestión do Sáhara e o apoio ao dereito do pobo saharauí á libre determinación Cando manifestou a intención de reingresar na UA, o rei Mohammed VI afirmou que iso non leva consigo nin calquera renuncia de Marrocos aos dereitos sobre o Sáhara Occidental nin aceptación das posicións da Fronte Polisario. Foi en xullo que Rabat manifestou a intención de retornar á organización nunha mensaxe enviada polo rei Mohammed VI aos dirixentes da UA reunidos en cume en Kigali, na cal afirmaba ser chegada a altura de Marrocos "reencontrar o seu lugar natural no seo da súa familia institucional" O regreso de Marrocos á organización ten que ser votado favorabelmente pola Comisión da UA.


Summary: Afeccionad@s deportivistas denunciaran o 24 de novembro cargas dos anti-disturbios tras o partido co Ponferradina que se saldaron con 2 detidos e varios feridos. O executivo central nega agora, nunha resposta a preguntas do BNG, que houbese carga algunha.

"En ningún momento houbo carga policial algunha". Esta é a resposta que o goberno español deu á deputada do BNG Rosana Pérez, que preguntara pola actuación da policía española o 24 de novembro no estadio de El Toralín (Ponferrada), unha vez finalizado o encontro entre o Ponferradina e o Dépor. Para o executivo central a carga dos anti-disturbios denunciaba por afeccionad@s deportivistas e que apareceu en medios bercianos, non existiu. Non houbo. Porén, testemuñas presenciais confirmaran daquela a Sermos Galiza que houbera carga. "Golpeaban coa porra como posesos a quen se lle puña por diante" e non discriminaban nin por sexo nin por idade: "dábanlle a todos". Mesmo, afirmaban, como produto das cargas policías "houbo quen caeu polas escaleiras e quedou todo mazado, pero a eles tanto lle tiñan, seguían a aporrear a todos". Tamén houbo detidos, polo menos dúas persoas segundo diversas fontes, e varios identificados. Milleiros de deportivistas viaxaran até Ponferrada para asistir a ese partido e animar ao seu equipa, Fixéronse notar toda a xornada na cidade nunha maré branqui-azul que non tivo ningún problema nin coa veciñanza nin cos seareiros locais.


Summary: Nascida em Maputo em 1987 está integrada em diferentes antologias de poesia e prosa. Publicou nos jornais Notícias e Sábado (Moçambique); no jornal Cultura de Angola, nas revistas Literatas e Soletras; em TriploV e nas brasileiras: Acrobata, São Paulo Review, Sirrose, Òmnira. Participou das coletâneas da editora brasileira Sol Além Mar de conto e poesia nomeadamente: "Faces não reveladas" e "A voz da liberdade".Integrada no Projecto Enegrescência, ganhou a menção extraordinária no Premio Mondiale di Poesia Nósside edição 2014. Falamos com Hirondina Joshua.

- Deixa-me ser o que eu sou é o título de um seu poema. O que é você? - Uma interacção ou convergência biopsicossociológica, desconhecedora das forças que sustêm a minha verticalidade racional e que determinam e mantêm o meu equilíbrio emocional. "Ler Hirondina é descobrir uma outra e nova poesia moçambicana a fluir nos braços do Índico" O que há de "novo" na sua poesia? - A poesia trespassa sempre um preceito uníssono incondicional, indiferente da profundidade do alcance. Por isso, ela nunca é diferente. É apenas poesia – nada mais que a voz das nossas catarses mais recônditas. … e o que há de "outra" - Sou suspeita a responder tal questão, pois seria pouco verdadeira se comentasse o que é a minha poesia ou como ela é, não é questão de modéstia, mas sim da própria natureza das coisas, não "temos" a propriedade da nossa essência. - Tem escrito que a principal doença dos africanos é "esconder o que é seu" Que quer dizer com isso? - Explicar um texto que escrevi seria destruí-lo. "Dizem que nós, africanos, temos conhecimento guardado nas portas do medo" Serve a literatura para romper as portas do medo? - A literatura é um campo descritivo de ampla magnitude. Ela estabelece uma comunicação que detêm a atenção da dimensão mais sensível que dispomos. Tendo esse potencial, a literatura pode influenciar uma mobilização de consciência para a superficilização do conhecimento inerentes à sabedoria popular no contexto africano. Penso que a literatura é e pode ser uma chave para abrir horizontes. Ela muda; traz consigo descobertas do que se conhece e vice-versa, ainda que não pareça. - Como pode ser isso? Vou partilhar aqui algumas experiências: o meu mano come atum cru desde que leu o livro "O velho e o mar" de E. Hemingway. Quando publiquei o meu conto "As águas do Tempo" que narra um momento fotográfico de uma personagem "eu" num monólogo diante das águas da Gorongoza, os meus leitores disseram que queriam conhecer o Parque Nacional da Gorongoza. Incrível! Um lugar que nem mesmo eu conheço.Isto mostra que pode sim, haver mudança através da literatura. A literatura pode matar assim como pode fazer viver. Depende de como a observamos e usamos. O facto é que ninguém sai de um livro como entrou. "Um país jovem como o nosso precisa mais de sonhadores do que de sonhos" Quais são os seus sonhos para com o seu País? - O meu sonho é que juventude moçambicana ousasse, com a sua arte e engenharia, refletir as cores exuberantes do arco-íris no cenário embaciado pela desigualdade moçambicana... E remetesse para um cenário de harmonia e convergência... que parecesse harmónico enquanto igual e diferente. E deste modo fazer-se fluir uma sociedade mais próspera. HEGEMONIAO vôo pode ser feito pelas mãospelos braçospésou cabeça...o vôo essencialnão tem corpopode não respeitaro medo.O vôo assim a fechar o círculo...parecetransparentenuconhece o céua retina, e sua pupilavibra na boca do coração de uma criança.O vôo pode ser feito pelas mãos...ou pelos dedos... CONCERTO COM DEUSMúsica soberbacor do espaçomassana transparênciada síbalaMundodistânciainsólitospedaçospoçosfeitoabismoimona gargantado Verbo. Invenção De súbito,o desejo despeja-seno corpo inventado,há uma contemplação invisível. É momento de luz: Uma mão pronuncia a voz do interior e outra subjacente vagueia no ar procurando o dom do amor. "Ignoto Deo" Pretendo chegar a DeusSílaba a sílabaCom sangue puroComo quem lutaE nunca soube o que é lutarSou inermeNa carne da substância pura: Matéria do trabalho cósmico,Fenómeno do fogo"Stricto sensu".Chamo a DeusNo semblante amorfo da música. Luaverbocorpomantocantoabstractosilêncioseiofundoestrelaluzvidaacção. FRONTEIRA(Aos meus três irmãos) Como disse: Adélia Prado. "De vez enquanto Deus tira-me a poesia,olho pedra e vejo pedra mesmo".Numa noite qualquer o poema vaise fazer em mim, infelizmente nãose procura um poema e encontrá-lo é engano.A existência do poema consiste nagestação interior de algo maisexterior que a insânia e o poemanão nasce, surge. Antecede aprópria palavra, é o verbo dosangue das carnes mundanas e doinsubmisso espírito humano.O poema não chega a nascerporque a noite inunda acompaixão dos sentidos; e o dianão cabe na mão de uma flor.Os astros não se harmonizam como corpo celeste da palavra,o poema não nasce.Apesar da palavra gritar,o poema inventa uma outra garganta eesconde a voz. ALTO-MAÉ QUE MORA EM MIM. O bairro onde moro foi atropelado pelo tempo que forçosamente nega-se a empacotar outros destinos. Chama-se "Alto"...Quando a chuva que lhe corre é fria não nas suas temperaturas, escorregadia como a brisa que se ventea nos buracos felizes destas ruas serpenteadas em areias ao invés de betão.Chama-se "Alto"...Este habitat de "latas" novas trazidas por sei lá quem a este paraíso urbano sem nome em nós, queremo-lo assim entre-alma e carne, passageiro, nomes são significados que não significam nada. Além de mais não os sabemos ler nem escrever e se soubessemos isto menos significaria. Em nós há um bairro onde moramos e nos moramos, vivemos e morremos a cada milésimo de segundo. E isto basta-nos. Basta-nos. Tenho um alto-maé que vive em mimalto-maé de casas que testemunham o silêncio a fúria em cinzadas moças que vestem saias que demarcam fronteiras suspeitascom os rapazes que ao invés de calças vestem "tchuna boys"suas roupas interiores são mais curiosas que o mundo.Há muitos alto-maés em mim,das flores que transpiram a volúpia nocturna perto da pelé-pelédas rotundas de jardins quadradosda gente alegre e mais esperta da cidade (alto-maé não me deixa mentir)nem suas mesquitas e igrejas calam a voz de Deus aqui onde o sol se sentamesmo de noitedo negro mercado negro que devia se chamar lua ao invés de "estrela" pois nela embarcam todas ânsias daquelas gentes, muitas delas não daqui,da padaria Moçambique que desde sempre alimentou a esperança de um melhor pão,dos barulhos quentes dos ralis antes do fim de semanado sapateiro que canta com o seu martelo abingaladode alguém a escrever um verso que talvez não mude nada, mas um verso é um verso,um verso é um universoo inverso disto é que não era é humanocada um com o seu alto-maé.Este é o meu. Este foi o que me deram. Este é o que vejo e que me olha sempre.De um outro não preciso.Daqui consigo sentir a voz de todos alto-maensesporque o som não tem gente na sua metafísicanem um bairro existe quando não se tem por existirrepito: cada um com o seu alto-maé, e este meu é altíssimo em mim.


Summary: A orde publicada este martes por Medio Rural anticipa que o decreto do Ministerio obrigará a arrincar e destruír os cultivos nas localidades nas que o patóxeno foi detectado. O Goberno galego deixa nas mans dos concellos o control da procedencia dos tubérculos que se venden nos mercados locais.

"Mentres non se aproba a normativa estatal, recoméndase non realizar a plantación de cultivo de pataca nas zonas demarcadas. Tras a publicación do programa nacional de control e erradicación do patóxeno, a presenza da praga nos cultivos das zonas afectadas suporá que estes sexan declarados como infestados, e procederase á arrinca e destrución da colleita". A Consellería de Medio Rural publicou no DOG deste martes unha orde na que recomenda non plantar patacas nos 31 concellos afectados pola praga de couza gutemalteca e na que anticipa que o decreto ministerial que se publicará nos vindeiros días obrigará a arrincar e destruír os cultivos nas localidades nas que o patóxeno foi detectado. O decreto ministerial obrigará a arrincar e destruír os cultivos nas localidades nas que o patóxeno foi detectado As medidas anunciadas pola Xunta este martes adquiren, pois, un carácter transitorio, á espera de que o Goberno central decida aprobar e publicar o seu documento de medidas. Medio Rural insta os operadores de pataca a "notificar de forma inmediata" cando "detecten síntomas ou sospeiten da presenza de Tecia solanivora Povolny nas súas instalacións". Así mesmo, ordena a todos os produtores de pataca, tanto profesional como de autoconsumo, localizados en calquera dos concellos declarados como zona demarcada a "comunicar a superficie plantada na presente campaña". Na súa orde, o Goberno galego deixa nas mans dos concellos o control da procedencia dos tubérculos que se venden nos mercados locais. Os concellos deberán vixilar "a procedencia dos tubérculos que se venden nos mercados locais, constatando a orixe da pataca comercializada e adoptando as medidas para impedir, se é o caso, a circulación". "Nos numerosos concellos pequenos que non teñen policía local, van ir os alcaldes pola feira adiante inmobilizando as patacas?", preguntouse Fernando Suárez Isto foi de inmediato criticado polo alcalde de Ribadeo, Fernando Suárez: "Cando teñen que tomar medidas coercitivas, delegan nos Concellos. Moi ben, no Concello de Ribadeo non temos afán de ser insubmisos, e poderemos facelo porque somos un concello mediano e temos policía local", dixo. Porén, o rexedor preguntouse "e nos numerosos concellos pequenos que non teñen policía local, van ir os alcaldes pola feira adiante inmobilizando as patacas?". "A Xunta non toma medidas de prohibición efectiva porque agarda a que as tome o Ministerio. E o Ministerio, como o tema da pataca non é un asunto de Estado, como pode ser o aceite en Andalucía ou as laranxas no Levante, tómao con moita calma" Suárez tamén criticou a inacción da Xunta, sinalando que está a adiar calquera decisión ata a aprobación do decreto ministerial: "A Xunta, ademais de estar actuando moi moi tarde, parece que en vez de executar as competencias que ten en agricultura, parece que está a xogar unha partida de brisca, na que o único que fai é repartir as cartas, sen participar no xogo para nada. Non toma medidas de prohibición efectiva porque agarda a que as tome o Ministerio de Agricultura. E o Ministerio, como o tema da pataca non é un asunto de Estado, como pode ser o aceite en Andalucía ou as laranxas no Levante, tómao con moita calma". Orde de Medio Rural publicada no DOG


Summary: Traballadores do Chuvi encérranse durante 48 horas no vestíbulo do Hospital Xeral. Denuncian os "recortes e a deriva privatizadora" da Xunta e advirten das numerosas eivas do servizo público.

As protestas contra o desmantelamento da sanidade pública espállanse aos poucos por Galicia. Traballadores do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo (Chuvi) veñen de iniciar este martes un peche no vestíbulo do Hospital Xeral da cidade olívica. Fano para protestar polos "recortes" que se están a levar a cabo na sanidade pública e permanecerán encerrados ata o vindeiro xoves, logo de 48 horas de protesta. As protestas están apoiadas por todos os sindicatos da xunta de persoal. Os médicos, celadores, auxiliares e demais persoal que participa no encerro aproveitan os cambios de quenda e o descanso para o café para poderse ir substituíndo nas protestas, co que procuran "non prexudicar os usuarios". Con estas accións pretenden chamar a atención sobre o que consideran unha "deriva privatizadora" por parte da Xunta de Galicia nalgúns servizos, así como contra os continuos recortes. Os traballadores protestan contra a "deriva privatizadora" e os "recortes" da Xunta de Galicia Segundo explicou o portavoz de CCOO, Ángel Cameselle, a asemblea de traballadores decidiu realizar este peche xa a semana pasada para protestar polos "recortes" que está a haber "a todos os niveis" na sanidade, e tendo en conta ademais que a área de Vigo ten "unhas listas de espera escandalosas". Ademais, os sindicatos insisten en que o novo hospital de Vigo será "privado", aínda que o "chamen como o chamen" desde a Xunta, que sempre asegurou que sería un centro público. Do mesmo xeito, quéixanse de que as obras do devandito centro seguen "paralizadas" por "falta de financiamento". "Os recortes teñen o obxectivo de desprestixiar a sanidade pública" Cameselle tamén censurou os novos axustes en materia salarial que sofren os empregados da sanidade pública e asegurou que son "intolerables" despois "dos recortes do últimos catro anos". Segundo el, a intención destas medidas é "desprestixiar a sanidade pública" con vistas a poder "privatizala". Pola súa banda, o portavoz da CIG, Antonio Iglesias, advertiu ademais de que "xa outras comunidades están a pechar servizos asistenciais" e augurou que "aquí ese será o camiño que posiblemente vai seguir o señor Feijóo". "Non son recortes salariais, senón tamén recortes de servizos públicos", engade. Por todo iso, os representantes dos traballadores aseguraron que o persoal do Chuvi seguirá mobilizándose. "Os actos van ir a máis", subliñaron. Por outra banda, representantes da Plataforma SOS Sanidade Pública achegáronse pola tarde até o centro médico vigués para apoiar a iniciativa da Xunta de Persoal. Ao remate do encontro anunciaron un "almorzo reivindicativo" na entrada do hospital este mércores a partir das 11 horas, mentres que ás 22 farase unha cadea humana que rodeará con velas o edificio. Finalmente, adiantan a convocatoria dunha gran manifestación na cidade para o día 3 de marzo. O peche continuará até as 19 horas do vindeiro xoves, cando se celebrará unha concentración no Museo de Arte Contemporánea de Vigo (Marco). Ademais, a xunta de persoal do Chuvi pediu unha reunión coa dirección de Recursos Humanos e non descarta realizar unha concentración a próxima semana na sede do Sergas en Santiago.


Summary: A onde non chegan as Administracións e as axudas gobernamentais aprobadas para paliar a crise económica provocada polo novo coronavirus, chega o traballo das entidades sociais e das redes de axuda veciñais para dar unha resposta colectiva, solidaria e autoxestionada, en moitos casos, ás necesidades da poboación.

Dun día para outro, a crise do coronavirus deixou sen traballo miles de persoas na Galiza. Case tres meses despois, sen ingresos e sen aforros ou con prestacións pendentes de cobro, moitas familias víronse na obriga de acudir, por primeira vez, ás entidades sociais e aos grupos de axuda mútua dedicados estes días a paliar as necesidades dos colectivos máis vulnerábeis. As Administracións locais víronse na obriga de reorganizar e ampliar os seus programas de servizos sociais. O concello de Lugo habilitou axudas de emerxencia directas para o pagamento do aluguer, das facturas ou da compra diaria. O de Compostela, ademais de manter as rendas sociais estabelecidas estendeu as bolsas comedor máis aló do feche das aulas. E ao igual que na cidade de Vigo decidiron trasladar o servizo dos comedores sociais aos fogares das usuarias. En Santiago de Compostela as comidas a domicilio chegan a máis de 200 novas familias. En Vigo, cada día entregan entre 500 e 600 menús, máis de 35.000 pratos desde o inicio da repartición. A demanda medrou, aseguran fontes municipais, tamén por por parte das persoas sen teito e faltas de recursos que neste tempo dispoñen do albergue do Concello e de aloxamento en hoteis da cidade. Redes veciñais A onde non chegan estas iniciativas institucionais, que teñen a súa réplica en localidades de menor tamaño, adaptadas ás necesidades da súa poboación, hai que sumar o labor das ONG, de entidades que traballan pola inclusión e contra a pobreza e das redes de apoio comunitario. Os barrios "conscientes" da Coruña, Lugo e Ourense foron dos primeiros en relanzar os Grupos de Axuda Mutua (GAM), que nalgúns casos existían de vello. Redes de apoio laboral ou fronte a calquera tipo de opresión renaceron a raíz da crise sanitaria provocada polo coronavirus. "Co decreto do estado de alarma deducimos que se habían presentar moitos problemas nas casas en termos económicos e de coidados", comenta Antía Roig en conversa con Nós Diario. Antía Roig é parte da rede de axuda comunitaria de Lugo, organizada por barrios para atender as demandas da veciñanza. "Os primeiros días tivemos que facer fronte a un aluvión de chamadas que fundamentalmente nos trasladaban necesidades económicas e de alimento". Agora, as solicitudes de apoio chegan máis espalladas. "Unha vez as familias estabelecen contacto coa persoa de referencia da súa comunidade, do seu barrio, a axuda é máis fluída; pero non deixamos de recibir novas demandas cada semana", asegura Roig, unha das integrantes do GAM de Lugo xunto a medio cento de persoas máis, que se organizan para entregar alimentos, roupa e facer a compra de quen non pode saír da casa. As redes de apoios veciñal convertéronse en servizos esenciais ao igual que os bancos de alimentos que, malia as dificultades, non deixaron de traballar nin de crecer durante a crise. Bancos de alimentos As necesidades dos colectivos máis vulnerábeis aumentaron ao mesmo tempo que a solidariedade de empresas, asociacións e particulares. A proba está no éxito da primeira campaña online desenvolvida polo banco de alimentos de Vigo, unha operación quilo virtual coa que conseguiu "40.000 quilos de produtos nunha semana, 80.000 ao cabo dun mes". "O noso traballo non mudou, pero acelerouse", recoñece Pedro Pereira, presidente do banco de alimentos de Vigo. "Atendemos unhas 5.000 persoas máis a través de 150 entidades colaboradoras que cada día detectan novas necesidades entre desempregadas sen expectativas de recuperar o seu emprego, familias que vivían da economía somerxida, persoas sen papeis que teñen imposíbel acceder a unhas prestacións. E creo que aínda non chegamos ao punto máis alto de demanda", recalca. Desde o ámbito sindical tamén aprecian a urxencia social. O Plan solidario de axuda alimentaria da CIG, que funciona desde hai anos en distintas localidades do país, está ampliando a súa cobertura como consecuencia da crise derivada da pandemia "ante a falta de resposta dos Gobernos español e galego á grave situación que padecen milleiros de familias traballadoras". Na actualidade fan uso desta iniciativa unhas 130 persoas para as que a central nacionalista continúa coa recollida de alimentos mais de fondos. A experincia das entidades sociais que traballan con persoas sen recuros e excluídas, confirma que non són as únicas que precisan axuda. Moitas, reclaman con urxencia unha achega por primeira vez. Porta a porta ante a emerxencia social En colaboración co Servizo de Deportes e o banco de alimentos, o Concello de Pontevedra desenvolve a través da Concellaría de Benestar o programa Porta a porta para atender as necesidades das familias sen recursos durante a crise sanitaria. Grazas a esta iniciativa, perto de 200 familias do municipio, máis de medio millar de persoas, reciben nas súas casas caixas de alimentos que alivian o seu desabastecemento. Neste sentido, o Concello tamén creou unha liña de axudas complementaria para casos de emerxencia social, un plan de subvencións dotado, de inicio, con 30.000 euros que prevé asignar de forma directa segundo as necesidades a familias. As que teñan menores ao seu cargo ou persoas paradas, terán prioridade á hora de acceder ás axudas de entre 100 e 250 euros mensuais. Porén, Pontevedra mobiliza, en total, 200.000 euros a paliar a emerxencia social.


Summary: Feijóo presume de xestión nestes anos fronte as críticas da oposición pola súa "indolencia" e "incapacidade" para facer fronte aos problemas de Galiza, como o demográfico ou a fenda na converxencia con Europa.

Asistimos esta cuarta feira na sesión de control no Parlamento de Galiza ao presidente da Xunta ao que quizás foi o primeiro mitin de pre-campaña de Núñez Feijóo. Malia os constantes díxomes-díxomes destas semanas sobre se repetirá ou non como candidato [algo que el propio insinuou que desvelará este sábado], as pezas semellan colocadas sobre o taboeiro para que o actual inquilino de Monte Pío dea o Si. Unha desas pezas foi a intervención na sesión de control, que tivo moito de defensa da súa xestión nestes sete anos. A oposición puxo sobre a mesa cuestións delicadas para o presidente: desde a fenda económica que se alargou preocupantemente nestes anos entre Galiza e a UE até a crise demográfica que vive o país, pasando polo desemprego ou mesmo as súas fotografías co narcotraficante Marcial Dorado. Non semellaron preocupar a Feijóo, que realizou unha intervención na que que defendeu a súa xestión destes anos ("Este goberno é eficaz, dos máis eficaces do Estado"). Mais tamén tivo momentos de 'ir ao nocello' do contrincante: a AGE mentádolles o Beiras "líder carismático" que non vai ao Parlamento, e ao BNG cun "comprendo que a vostedes falar de España lles produce urticaria". "A súa falla de liderazgo como presidente deste país agravou as conseceucnias da crise" (Francisco Jorquera) O portavoz do BNG na Cámara, Francisco Jorquera, inqueriu o presidente sobre o alargamento da fenda na converxencia de Galiza non só con Europa, mais tamén co Estado español. Mentres os cálculos do goberno Feijóo era que Galiza avanzase 5 puntos na converxencia coa UE, os datos do Eurostat amosan que retrocedeu 9. "A súa falla de liderazgo como presidente deste país agravou a crise", reprochoulle Jorquera. Feijóo respondeulle cun "parece que vostede non é español", para asegurar que o Estado español retrocedera máis ca Galiza na converxencia coa UE. "Somos españois, como vostede", insistía Feijóo referíndose a Jorquera, que lle retrucaba que Galiza perdía peso a respeito da UE mais tamén a respeito do Estado. "Por que cre que marcha a xente de Galiza? Por deporte?", preguntoulle o voceiro nacionalista. "A súa principal cualidade política é que non se ruboriza cando minte" (Antón Sánchez) Demografía A emigración foi outra das cuestións sobre a mesa. Antón Sánchez, de AGE, acusou o PP de "expulsar a mocidade" de Galiza coas súas políticas e atacou a Feijóo por, afirmou, mentir nas súas respostas. "A súa principal cualidade política é que non se ruboriza cando minte". O presidente da Xunta reduciu o problema demográfico a que "morren máis dos que nacen", mentres desde AGE reprochábanlle que esquecese as ducias de miles que emigraron, así como que non activase medidas para reverter a acusada tendencia ao avellentamento da poboación. "Vostede vólvese presentar por falta doutas alternativas" (Méndez Romeu) Méndez Romeu indicou que Feijóo seguramente repita, mais que dará ese paso "porque os seus pecháronlle" todas as outras portas. "Vaise presentar por falta doutras alternativas", díxolle o portavoz do PSdeG no Parlamento. Feijóo dixo que os galegos déronlle 2 maiorías absolutas e que serásn os galegos "os que decidirán" novamente. A súa intervención afondou nos "logros" destes anos para rematar cun "garantimos o autogoberno nestes 7 anos de recisión" que soou a eslógan.


Summary: Entra en vigor a tesoirada aos complementos por incapacidade temporal para todos os traballadores públicos de Galicia, reducidos ata o 60% nas segundas baixas e eliminados nas terceiras

Pouco máis de dous meses. É o escaso treito temporal transcorrido entre a aprobación e a aplicación real dunha das vertentes máis controvertidas da lei de recortes ao persoal público, a tesoirada aos complementos por incapacidade, isto é, á remuneración que reciben os traballadores ao servizo da Xunta mentres se atopan de baixa. A través dunha instrución interna á que tivo acceso Praza Pública o director xeral da Función Pública, José María Barreiro, informou os diversos departamentos autonómicos de que dende o 7 de maio está en vigor un recorte que diminúe notablemente a prestación, repercutindo polo tanto no salario que recibirá o persoal mentres unha enfermidade lle impida acudir con normalidade ao seu posto de traballo. Se se producen máis de dúas baixas no mesmo ano natural "non se abonará" o complemento por incapacidade Recollendo o estipulado na lei de medidas temporais en determinadas materias do emprego público, aprobada en solitario polo PP pola vía de urxencia, as baixas máis penalizadas son tamén as máis frecuentes, as vinculadas ás "enfermidades comúns ou accidentes non laborais", por exemplo, unha gripe ou un accidente de tráfico sen consecuencias importantes e, en xeral, as continxencias de saúde que non requiren hospitalización nin intervencións cirúrxicas. Entre o primeiro e o terceiro día de baixa "abonarase un complemento ata acadar o 50% das retribucións cando sexa a primeira baixa no ano natural". Esta porcentaxe baixará ao 40% na segunda baixa "no mesmo ano natural" e, se se producen máis, "non se abonará o devandito complemento". Entre o cuarto e o vixésimo día a porcentaxe do complemento aumenta para garantir que o funcionario ou empregado público "acada o 75% das retribucións". Só cando a baixa sexa prolongada, "a partir do día vinte e un", será abonado "un complemento ata acadar o 100% das retribucións". Ese 100% seguiráselle aplicando tamén aos " supostos de incapacidade temporal por continxencias profesionais" que "impidan o normal desenvolvemento" das funcións da traballadora ou traballador. Neste caso "terá dereito á licenza por enfermidade ou accidente ata a alta médica", sempre e cando exista o aval "dos servizo sde asistencia sanitaria". Días da baixa Complemento a cobrar Do 1 ao 3 (primeira baixa do ano) 50% Do 1 ao 3 (segunda baixa do ano) 40% Do 1 ao 3 (terceira baixa do ano) 0% Do 4 ao 20 75% Do 20 en diante 100% Neste escenario, á marxe das enfermidades derivadas do propio traballo só escapan aos recortes se un membro do cadro de persoal da Xunta é hospitalizado, xa sexa nun centro sanitario ordinario, no seu domicilio ou nun hospital de día, caso por exemplo das instalacións nas que se subministran tratamentos oncolóxicos. Do mesmo xeito, o 100% mantense para os traballadores que teñan que someterse a unha intervención cirúrxica se esta está incluída "na carteira de servizos do sistema sanitario público", xa sexan con "internamento" ou "ambulatorias". Ten a mesma consideración a "incapacidade temporal derivada do embarazo", tendo que "acreditar" a traballadora que "a enfermidade é consecuencia directa" da xestación. Se non existe ese documento, aplicaráselle o recorte. A tesoirada nas baixas por enfermidade non só afecta ao funcionariado ou ao persoal laboral "pertencente a corpos, escalas e categorías adscritos" á dirección xeral da Función Pública, senón tamén a "todo o persoal das entidades públicas instrumentais". Neste sentido, o documento ao que tivo acceso este diario advirte de que "as entidades do sector público autonómico non incluídas no ámbito de aplicación" desta instrución "aplicarán o disposto mentres non diten, de ser o caso, a súa propia, que deberá respectar en todo o caso os criterios xerais" da norma en vigor dende este luns.


Summary: A actriz e activista Hajar Brown e a xornalista e escritora santiaguesa Leila Nachawati serán as relatoras do coloquio "Típico, tópico e utópico: A muller árabe contemporánea", moderado. pola xornalista Ana Pardo de Vera.

A vixésima Semana de Cine Euroárabe AMAL 2022 celebrarase entre os días 24 e 29 de outubro no Teatro Principal de Santiago, centrada no "respeto á dignidade humana a través de temáticas sobre a muller e a infancia". Proxectaranse cinco filmes que poderán verse nun único pase ao día ás 21 horas. AMAL 2022 comeza o día 17 cunha charla-coloquio, "Típico, tópico e utópico: A muller árabe contemporánea", cuxo obxectivo é que os asistentes poidan coñecer realidades e testemuños de mulleres árabes que viven na Galiza e no resto do Estado. As relatoras serán a actriz, modelo, influencer e activista Hajar Brown, e Leila Nachawati, profesora de Comunicación da Universidade Carlos III de Madrid e doutora en Investigación de Medios, quen falará da súa propia experiencia, nun encontro moderado pola a xornalista e escritora Ana Pardo de Vera. O Primavera de Cine de Vigo sitúase na primeira fila dos festivais da Galiza A primeira sesión de cine de AMAL 2022 será o día 25, coa longametraxe de ficción 1982, de Oualid Mouaness, unha historia de amor entre cativos que ten como fondo o inicio da guerra do Líbano; o día 26 o documental Os capitáns de Zaatari, de Ali El Arabi, relata a historia de dous amigos sirios que viven nun campo de refuxiados de Xordania, e que soñan con se converteren en xogadores de fútbol profesional; o día 27, Farha, de Darin J. Sallam, conta a historia dunha rapaza de 14 anos que soña con ir á escola e abandonar a vida no campo: os seus soños saltan polo aire cando as forzas de ocupación israelís invaden a súa vila. O 28, o documental Mayor segue os pasos de Musa Hadid, alcalde de Ramallah, capital de facto e centro cultural do Estado palestino; e o sábado 29 a ficción You resemble me, de Dina Amer, fala dunha moza que medra nos suburbios de París cunha vida marcada polos abusos, a pobreza e a marxinación. O Curtocircuíto achega a Compostela as novas linguaxes cinematográficas


Summary: O ministro de Economía descarta a intervención e pide acabar coa "irracionalidade" dos mercados con actuacións "específicas" que van máis aló dos Goberno. "España xa fixo todo o que tiña que facer", asegura no Congreso, tras anunciar unha reforma legal para as preferentes e dar o visto e prace á arbitraxe.

Non haberá rescate total. Ou iso é polo menos o que asegura ministro de Economía e Competitividade, Luis de Guindos, que descartou esta opción ao mesmo tempo que apostou por acabar coa "irracionalidade" dos mercados con actuación "moi específicas" que irían máis aló das decisións do Goberno. Así se manfiestou o titular de Economía, na mesma xornada na que a prima de risco supera marcas históricas, por riba dos 640 puntos e coa rendibilidade do bono español superando o 7%. De Guindos descarta o rescate e pide actuacións "moi específicas" máis aló dos gobernos O ministro foi moi contundente á hora de negar un rescate que moitos expertos dan por feito nas vindeiras semanas. "Por suposto" que se pode descartar, asegurou", tras recoñecer a "enorme incerteza" que provoca situacións de "extremo nerviosismo" que só se arranxarían con actuacións alleas aos gobernos, facendo de novo unha chamada á actuación do Banco Central Europeo (BCE), algo que xa solicitaron varios membros do Executivo e do PP durante os últimos días. Aínda así, insistiu máis adiante: "España é solvente, non será rescatada". Para De Guindos, o Goberno de España xa "fixo o que tiña que facer" ao pór en marcha o proceso de axuste do déficit público, reformas "importantes e o saneamento do sistema financeiro. Ademais, descartou que a reunión que manterá co seu homólogo alemán, Wolfgang Schäuble, sexa extraordinaria ao asegurar que o encontro está previsto desde hai varios días. Reforma legal das preferentes, pero sen solución para os afectados Por outra banda, De Guindos anunciou que ben cedo entrará en vixenca a reforma para a comercializacón de participacións preferentes, aínda que xa aclarara que non terá carácter retroactivo, polo que os afectados non poderán recuperar todos os cartos. Para o titular de Economía, o cambio lexislativo evitará que poida repetirse un problema "de tan graves consecuencias sociais". De Guindos cre que a arbitraxe nas preferentes permitirá a solución para un número "importante" de casos O ministro explicou que traballa nunha reforma para reforzar os mecanismos de protección do investidor e para endurecer os requirimentos de comercialización deste tipo de produtos. De feito, os investimentos pasarán un test de idoneidade. No entanto, De Guindos non dá solución aos xa afectados polas preferentes e aclara que a Comisión Europea xa aceptou que a arbitraxe teña os mesmos efectos que unha sentenza xudicial, algo que na súa opinión permitirá a solución dun número "importante" de casos, algo que negan as plataformas de afectados. Do mesmo xeito, o titular de Economía asegurou que o préstamo da Facilidade Europea de Estabilidade Financeira para sanear a banca será variable, aínda que estará preto do 1,5%, tres veces menor que o coste de financiamento externo do FROB nunha situación menos tensa nos mercados. "Son unhas condicións moi vantaxosas", dixo de Guindos, que tamén aclarou que o custo desta axuda poderá financiarse coa rendabilidade que se obteña dos préstamos que se concedan ás entidade financeiras apoiadas. HABERÁ AMPLIACIÓN


Summary: Todo vale con tal de manter o control da Xunta de Galicia, e en 2019 pactarán con quen faga falta para reconquistar concellos e deputacións. Desgastar aos gobernos da decencia é o obxectivo principal. Non haberá cuartel. Non hai escrúpulos. Non cabe agardar decencia do partido da corrupción.

O PPdeG está a construír un pano de fume para tapar o evidente: como demostrou Alberto Núñez Feijóo coa súa presenza na manifestación en Madrid, de ser necesario pactarán coa extrema dereita para reconquistar concellos e deputacións. O PPdeG está a construír un pano de fume para tapar o evidenteTodo vale. Despois da Primavera Municipalista de 2015 todo o que aconteceu nas alcaldías rebeldes pasou a ser debate a nivel galego, activando unha nova axenda de debates sobre a gobernanza das nosas cidades. O municipalismo traía consigo a municipalización de servizos básicos, a transparencia e a participación e a defensa dos bens comúns. En maior ou menor medida vimos como estas prioridades abríanse camiño non sen dificultades, xa que estas novas prioridades poñen en perigo intereses e poderes que levan décadas beneficiándose do público.A factoría de infamias de Rueda e de Feijóo activan a súa particular guerra sucia en contra dos gobernos decentes. Poden esixir a transferencia de competencias que eles mesmos conxelaron dende a súa chegada á Xunta en 2009 ao tempo que se manifestan con Vox polas rúas de Madrid. O seu nivel de cinismo é soportado pola docilidade informativa que rodea a todo o que se di e escribe en Galicia. O que hai detrás de todo o que se vén publicando contra os gobernos da decencia é unha operación de propaganda partidaria que procura lastrar a credibilidade e a imaxe pública dos gobernos e dos proxectos de transformación. Sorprende a obsesión enfermiza en contra do mundo da cultura de GaliciaO PPdeG pensa que lle chega co empate, embarra o campo e lanza a consigna de que todos son iguais. Pretenden con esta sucia campaña que a veciñanza esqueza as imaxes da policía xudicial entrando nos concellos na lexislatura anterior para borrar así o seu pasado máis negro. Todo isto acompañado coa equidistancia cómplice de PSdeG-PSOE e BNG, que axiña esqueceron que perderon o bipartito grazas a unha guerra sucia que segue o mesmo libro de estilo que a actual.Sorprende a obsesión enfermiza en contra do mundo da cultura de Galicia. Unha obsesión que acompaña ao PPdeG en Santiago dende que Gerardo Conde Roa foi o seu candidato ás municipais de 2011, nas que comezou unha campaña de acoso e derrubo en contra de diferentes Industrias Culturais e proxectos asociativos de base, que provocaron da mítica Sala Nasa, cuxa compañía Chévere obtería tempo despois o Premio Nacional de Teatro ao recoñecemento do seu bo facer.Algo semellante acontece con boa parte das pequenas empresas que son postas no punto de mira de Brunete e de Hernández: moitas delas anuncian querelas que se ben demostrarán a súa honorabilidade chegarán fóra dos tempos electorais. Trasladan que traballaron para diferentes institucións públicas, a maioría delas gobernadas polo PP e polo PSOE. Pero o que importa non é iso, se non deixar enriba da mesa unha dúbida na opinión pública: gañar algúns votos hoxe aínda que sexa perdendo posteriormente nos tribunais. Todo vale con tal de manter o control da Xunta de Galicia, e en 2019 pactarán con quen faga falta para reconquistar concellos e deputaciónsMentres a alianza tripartita ultraconservadora se ratifica en Galicia. Alberto Núñez Feijóo modificou a súa axenda institucional para acompañar a Pablo Casado, Albert Rivera e Santiago Abascal polas rúas de Madrid nunha manifestación que non tivo o éxito agardado a pesar de contar co grande apoio mediático nos días previos. A opinión publicada xa non condiciona tanto o debate público como hai unha década.Con todo, a posición do PPdeG queda clara: todo vale con tal de manter o control da Xunta de Galicia, e en 2019 pactarán con quen faga falta para reconquistar concellos e deputacións. Desgastar aos gobernos da decencia é o obxectivo principal. Non haberá cuartel. Non hai escrúpulos. Non cabe agardar decencia do partido da corrupción.


Summary: A cifra de familias galegas que precisan da axuda económica do seu entorno para saír adiante pasou en tres anos do 5 ao 10%

É unha das consecuencias da crise. Quizás non sexa a máis impactante a primeira vista ante a enxurrada de dramas como o desemprego, despexos... E pode parecer que non é a máis dura. Ter que pedir axuda a amizades e familiares para poder chegar a final de mes. Segundo a recente enquisa do Instituto Galego de Estatística (IGE) do primeiro trimestre de 2013 perto do dez por cen das familias galegas teñen que botar man desta vía para poder 'saír para adiante': pagar facturas, comprar comida, facer fronte a hipoteca, cumprir cos custos do día a día... Son milleiros e milleiros de fogares na Galiza. Os cálculos apuntan a que por volta de noventa ou noventa e cinco mil. En aumento De feito, e segundo os propios datos do IGE, as familias nesta situación aumentaron nun 100% nestes tres anos de crise aguda. Se no primeiro trimestre de 2013 era un 5 por cento os fogares galegos que tiñan que optar por esta vía; nos tres primeiros meses do presente exercicio, esa porcentaxe ronda o 10%. Aliás, e segundo o informe dese organismo autonómico, este 2013 está marcado porque cada vez máis fogares están 'coa auga ao pescozo': o 18% das familias chegan a final de mes con moita dificultade; e un 46% con dificultade.


Summary: O Bloque defende esta terza feira e unha proposición de lei no pleno do Parlamento para "compensar" Galiza polo seu papel produtor.

A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, retou ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, mais ao PP a que "se solten do ganchete" das eléctricas e apoien a proposición lexislativa que defenderá o Bloque no pleno do Parlamento esta terza feira para a posta en marcha dunha tarifa eléctrica galega coa que "abaratar o prezo da luz". Pontón chamou a actuar ante a "estafa" do prezo da luz que marca continuos récords diarios e "pon os pelos como escarpias", o que se traduce en "beneficios multimillonarios para o lobby eléctrico" e "facturas ruinosas" para empresas e familias. Repercusión na Galiza A proposta que vai defender o Bloque demanda que o papel da Galiza como produtora de enerxía eléctrica reverta no seu desenvolvemento socioeconómico, dado que está "a pagar" os custos ambientais e sociais. "Para quen traballa o señor Feixoo cando a resposta para unha estafa deste tipo é unha multa ridícula de 25.000 euros ás eléctricas", cuestionou Ana Pontón, quen censurou que estas compañía, "ademais de estafar, atentan contra o medio ambiente co baleirado de encoros para seguir forrándose". Propostas Entre outras medidas, a iniciativa nacionalista propón "compensar" Galiza polo seu papel de produtor eléctrico, tal e como ocorre en "moitos países" con prezos máis baixos para zonas produtoras, entre os que citou a Alemaña, Noruega, Suíza e Reino Unido. Igualmente, pide reducir os impostos que se pagan na factura, acabar "co timo" das poxas e que haxa plans industriais de emprego. De tal forma, Pontón insta a Feixoo a que deixe de defender os intereses das eléctricas, pois "todos" están "escandalizados co que está a pasar", mentres "os Gobernos non moven ficha".


Summary: A construción dunha macrogranxa avícola no camiño da aldea do Seixo (parroquia de Santa Cristina de Areas, Antas de Ulla) ameaza unha importante estación de petróglifos na serra do Farelo. Os cimentos do criadeiro están a 70 metros do xacemento arqueolóxico. A lei, porén, estabelece unha contorna de protección para este tipo de patrimonio cunha franxa de anchura de 200 metros.

As estacións rupestres da aba do Farelo, na bisbarra da Ulloa, fan parte do inventario arqueolóxico da Dirección Xeral de Patrimonio. Daquela, atópanse baixo a protección do artigo 38 do segundo capítulo da Lei 5/2016 do patrimonio cultural de Galiza. Este apartado, relativo aos contornos de protección subsidiarios, decreta unha franxa de anchura "medida desde o elemento máis exterior do ben que se protexe". "200 metros en bens integrantes do patrimonio arqueolóxico", concreta a norma. Segundo as medicións realizadas no lugar por activistas culturais da zona, "a cimentación do edificio do macrocriadeiro avícola está a 70 metros". A maiores, explican, "o desmonte e o movemento de terra xa é enorme. E aínda non están trazados os accesos nin as plataformas para camións ou para silos". A obra realízase nunha parcela privada que, hai décadas, era monte comunal. O proxecto, xa en fase de construción, está próximo a catro conxuntos de petróglifos que figuran no catálogo da Xunta. Son -entre parénteses, o número de rexistro-, na Pena das Pías, o petróglifo 9 do campo da Uz (GA27003056); na Cruz do Seixo, o petróglifo 12 do Campo da Uz (GA 27003081); e as estacións E10 (GA27003080) e E11 (GA27003058). É a respecto destes dous últimos que incumpre a lei. A enorme riqueza arqueolóxica do espazo -entre os de maior densidade de petróglifos de toda Galiza, con 213 estacións rexistradas- xa sufriu ataques no pasado sen que o Goberno galego reaccionase, malia denuncias da veciñanza. Activistas lembran outra granxa, esta de porcos, e o despezamento dunhas mámoas. O Instituto de Estudos Ulloáns vén de remitir unha carta á Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta en que explica a situación e pon a disposición da autoridade competente "toda a documentación recollida". A maiores, solicita "a urxente investigación dos feitos, a inmediata paralización da obra e a restitución do nivel do terreo orixinal". Nota: imaxe de petróglifos no monte Farelo. É de ospendellos.blogspot.com.


Summary: Organizado pola Asociación Cultural O Galo, decorrerá esta sexta feira e contará coa presenza do autor da obra editada por Sermos Galiza, Héitor Picallo; Anselmo López Carreira, profesor da UNED; Xosé Manoel Sánchez, director da área de medieval do Arquivo da Catedral de Santiago; Ana Rodiño, membro do Consello de Administración de Sermos Galiza e M. Antonia Pérez, presidenta da A.C. O Galo.

O Escudo do Reino de Galiza, unha (re) visión (inter)nacional, do investigador, escritor e ilustrador Héitor Picallo e editado por Sermos Galiza portagonizará a mesa de diálogo e debate organizada para esta sexta feira en Compostela pola A.C O Galo. A cita vai ser no Museo do Pobo Galego, ás 19:30 horas, e na mesma tomarán parte, ademáis do propio autor, Anselmo López Carreira, profesor da UNED; Xosé Manoel Sánchez, director da área de medieval do Arquivo da Catedral de Santiago; Ana Rodiño, membro do Consello de Administración de Sermos Galiza e M. Antonia Pérez, presidenta da AC. O Galo. As prazas son limitadas e a actividade vai dirixida ás persoas asociadas á A.C O Galo, organizadora desta mesa, que poderán traer un acompañante,. Por mor da situación sanitaria, cómpre que as interesadas envien a solicitude de inscrición ao correo electrónico comunicacion@ogalo.gal antes das 23.00 horas desta cuarta feira, 6 de outubro, sendo imprescindíbel que cada persoa que se anote indique nese apuntamento: nome, dous apelidos e número de teléfono, por mor das normas Covid. A admisión será seguindo rigorosamente a orde dos correos recibidos.É obrigatoria a asistencia con máscara e mantendo as normas de seguridad contra a Covid-19. Ao rematar o acto, o seu autor asinará exemplares deste libro. Un escudo presente desde o século XIII Dentro da colección Monografías de Nós Diario edítase o libro O escudo do Reino da Galiza. Unha (re)visión (inter)nacional. Son 224 páxinas a toda cor e máis de 150 ilustracións para ofrecer unha visión máis completa da orixe do escudo galego. As primeiras versións coñecidas do escudo do Reino da Galiza datan dos anos finais do século XIII. Así no Segar´s Roll, un armorial -libros de armería con descrición de emblemas heráldicos- inglés elaborado arredor de 1282 aparecen recollidos 24 escudos reais, entre eles os de España, Navarra, Portugal, Aragón ou Galiza, representado "en campo azur, tres cálices de ouros ben ordenados". O traballo conta cun preámbulo traducido a sete idiomas: alemán, español, catalán, euskera, francés, inglés e xaponés e un prólogo de Johanes Kabatek, catedrático da Universidade de Zúric onde se ocupa da cátedra de Lingüística Iberorrománica e de Lingüística Románica. É membro correspondente da Real Academia Galega desde 2002. A maiores, o libro, ten un epílogo asinado por Carlos L. Bernárdez, licenciado en Xeografía e Historia e recoñecido ensaísta no campo literario e artístico. Ten un prezo especial para subscritoras de 7,90 euros e, para as persoas que cubran a cartilla que sae co xornal, de 15,90 euros. Tamén estará nas librarías e poderase adquirir a 29,90 euros.


Summary: Óscar Horta é profesor na Facultade de Filosofía da USC e autor de numerosas publicacións e palestras sobre os dereitos dos animais.

Óscar Horta é profesor na Facultade de Filosofía da USC e autor de numerosas publicacións e palestras sobre os dereitos dos animais, coma a que este mes ofreceu en Compostela, organizada pola Asociación Abeiro. Traballou igualmente como profesor visitante en varias universidades e colabora habitualmente co Partido Animalista (PACMA). Mantén o blog masalladelaespecie.com, no que analiza distintas cuestións morais sobre a relación cos animais. Percíbese evolución na sociedade á hora de valorar os dereitos dos animais? E no mundo académico? O cambio ten sido enorme nos últimos anos, especialmente entre a xente mais nova, que coñece toda ela o que é o veganismo e que xa está familiarizada con este movemento. O cal indica que esta evolución se vai acelerar aínda mais nas vindeiras décadas. Isto efectivamente ten tamén o seu reflexo no ámbito académico, no que o número de publicacións sobre o tema aumenta cada ano, así como os eventos dedicados ao tema e, o que é mais importante, o de persoas que investigan esta cuestión. A día de hoxe podemos dicir que estamos a avanzar a paso firme para que a cuestión da consideración moral dos animais, e en xeral o trato dado aos animais se consolide como un campo de investigación plenamente respectado en ámbitos como o Dereito, a Filosofía, a Socioloxía e outros. Aínda hai moito que avanzar, mais o progreso que se está a facer é claro. "Non é posíbel fundamentar de maneira verdadeiramente sólida o respecto por todos e cada un e unha dos seres humanos sen rexeitar tamén a discriminación dos animais" En que cres que se asenta a idea da superioridade da especie humana sobre os outros animais? A idea de que os intereses dos seres humanos contan máis que os dos outros animais, e que polo tanto non hai razón para considerar plenamente estes é aínda moi común. Mais o certo é que rara vez se pensa sobre ela. É simplemente asumida como tal, porque foi o que sempre oímos. Mais o feito é que non hai ningún argumento que teña éxito á hora de explicar como é que só os humanos merecemos pleno respecto, e non os demais animais, os animais non humanos (non esquezamos que os seres humanos tamén somos animais, non somos vexetais nen fungos ou minerais). Non é raro oír que os animais non humanos non merecen pleno respecto porque só os humanos teñen certas capacidades intelectuais complexas. Mais tal argumento debería ser rexeitado totalmente. Mesmo aínda que só fose por respecto aos propios seres humanos. Isto é así porque hai un gran número de seres humanos que non posúen ditas capacidades. Podemos pensar no caso de todos aqueles con diversidade funcional intelectual significativa, xa por accidente ou enfermidade contraída, xa por motivos conxénitos. E non só iso, o caso é que todos e todas nós, polo menos nalgún intre das nosas vidas, atopámonos tamén nesa situación. Cando? Pois cando eramos crianzas de curta idade. O que supón todo isto é que de aceptarmos este argumento, estaremos dando unha plena xustificación. Hai xente que cando lles explicas isto pode pensar que estamos a ser desconsiderados con todos estes seres humanos. En realidade o que acontece é xustamente o contrario. Quen verdadeiramente está a ser desconsiderado con estes seres humanos é todo aquel ou aquela que sosteña que que para sermos respectados temos que ter esas capacidades intelectuais. Outras veces dise que os seres humanos podemos explotar os demais animais simplemente porque temos o poder de facelo, ou porque non sentimos solidariedade por eles. De novo estes argumentos xustifican tamén toda clase de inxustizas entre os propios seres humanos. O que se segue disto é que calquera argumento esgrimido para tentar xustificar a discriminación dos animais achega tamén unha xustificación a discriminacións de seres humanos. Ou, dito doutra maneira: non é posíbel fundamentar de maneira verdadeiramente sólida o respecto por todos e cada un e unha dos seres humanos sen rexeitar tamén a discriminación dos animais. Isto tal vez poida levarnos a ver que o relevante á hora de respectar alguén tería que ser se ese ser pode ser danado ou beneficiado polas nosas accións. Realmente é niso no que tería que consistir unha conduta ética cos demais. Por iso, todos os animais que poden sufrir ou gozar deberían ser plenamente respectados. Ninguén aceptaría una situación como a que hoxe padecen os animais se tivese que padecela el ou ela mesma. Iso é un indicativo de que a nosa actitude cara a eles é inxusta. E, aínda que é doado rexeitar as inxustizas cando se están a padecer, o que realmente amosa que clase de persoas somos é que fagamos o esforzo de rexeitar as inxustizas cando as padecen outras e outros e quen nos beneficiamos somos nós. Aínda que houbo pensadores e textos que ao longo de toda a historia defenderon os dereitos dos animais, podemos considerar o antiespecismo un movemento da modernidade e mesmo da postmodernidade? Por que xorde con tanta forza nas últimas décadas? A defensa dos animais xorde nas últimas décadas por motivos non moi diferentes daqueles polos que xurdiran toda unha serie de movementos sociais que teñen reivindicado xustiza contra distintas formas de discriminación e opresión. Por unha banda enlaza co ideal moderno da igualdade. Pénsese que un concepto central para este movemento (na miña opinión o concepto central) é o de especismo, que é análogo aos de sexismo ou racismo, pois nomea a discriminación daqueles que non pertencen a unha determinada especie. Por outra banda, isto non exclúe aqueles e aquelas cunha actitude crítica ao discurso da modernidade plantexando o valor da diversidade. Isto é así dado que unha perspectiva como a antiespecista, que plantexa a idea do respecto por quen é diferente, enlaza tamén perfectamente con este tipo de visións. É por estas e outras razóns que o rexeitamento do especismo e a defensa dos animais casan ben tanto cos discursos da modernidade como cos da postmodernidade. "O mero feito de que unha persoa dea o paso ao veganismo ponlles de manifesto ás persoas que a rodean que tamén elas poderían facer o mesmo. Isto xera moitas veces unha incomodidade" Por que ás veces dá a impresión de que as posicións antiespecistas ou simplemente a decisión individual dunha persoa de deixar de comer carne é recibida con tanta violencia e malestar por moitas persoas, como se esa escolla supuxese un ataque persoal ou a rotura dun tabú? Un dos mellores xeitos de difundir o respecto polos demais é mediante o propio exemplo. E se non temos razóns para tratar os animais como nunca tratariamos outros seres humanos, entón temos motivos para cuestionarnos a explotación dos animais. Por iso cada vez máis persoas en distintos lugares do mundo dan o paso a un modo de vida sen empregar animais. Este ten recibido o nome de veganismo. E implica, entre outras cousas, renunciar a consumir produtos de orixe animal, para cuxa produción é necesario explotar e matar os animais. Isto é chocante para moita xente, pois a todas e todos nos ensinan desde crianzas que utilizar os animais como cousas ao noso servizo é algo totalmente correcto e normal. E asi nos afacemos a usalos como cousas. E isto acontece especialmente no caso dos hábitos alimentarios. Iso explica as resistencias ao abandono da explotación animal. Porén, o feito é que hai unha grande variedade de alimentos sen produtos animais. Podemos desfrutar de múltiples sabores sen comer animais (moitos destes, por certo, moi semellantes aos de produtos coma a carne ou os lácteos). Aínda asi, a xente está afeita ao uso de animais. Por iso é normal que se sinta preguiza á hora de dar o paso a un modo de vida sen explotar a estes. Ante isto, o mero feito de que unha persoa dea o paso ao veganismo ponlles de manifesto ás persoas que a rodean que tamén elas poderían facer o mesmo. Isto xera moitas veces unha incomodidade (como acontece a miúdo cando temos algún dilema de conciencia). Un xeito de nos enfrontar a esta incomodidade consiste en plantexármonos dar tamén o paso ao veganismo. Outro xeito mais doado de tratar con este conflito pasa por tentar neutralizalo, ridiculizando ou atacando a persoa cuxo exemplo nos plantexa tal incomodidade. Por iso é que se ataca as persoas veganas polo simple feito de rexeitaren participar na explotación animal. "Difundir o respecto aos animais no ámbito educativo non é unha opción máis ideolóxica que difundir que o uso de animais como recursos á nosa disposición é lexítimo" Supoño que a educación, a presenza das ideas antiespecistas nos centros de ensino dende idades temperás é fundamental. E que ademais debe facerse de forma gradual e acompasada co crecemento dos alumnos. A que idades se deben incorporar estas visións e de que forma? Hai unha idea que ás veces se plantexa, que consiste en ver a difusión do respecto polos animais na educación como unha cuestión ideolóxica. Acredítase así que, de ser incluída este tema no ámbito educativo, tería que selo de maneira moi moderada e puntual. O que esquece esta visión das cousas é que o especismo e non respecto polos animais tamén é unha opción ideolóxica. E élle, de feito, adoutrinada ás crianzas en todo momento. Por iso, difundir o respecto aos animais no ámbito educativo non é unha opción máis ideolóxica que difundir que o uso de animais como recursos á nosa disposición é lexítimo. Debido a isto, non deberíamos ter medo de promover unha educación nestes valores a todas as idades. Esta pode non contrarrestar todo o abrumador adoutrinamento nos valores especistas polo que pasamos desde a escola primaria até o ensino medio ou superior. Mais pode servir de contrapunto. E, desta maneira, pode axudar a que os rapaces e rapazas constrúan o seu proprio posicionamento sobre o tema, ao dispor dunha perspectiva distinta á tradicional. Todas as idades son boas para isto, aínda que talvez a adolescencia sexa a etapa mais determinante para reflexionar sobre os valores herdados. Hai, de feito, iniciativas interesantes neste sentido como as de Aula Animal, unha organización de docentes polo respecto aos animais en Aragón. "A loita contra a tauromaquia ten levado a moita xente a plantexarse o conxunto da discriminación e explotación dos animais" A loita contra as corridas de touros en España acadou un notable seguimento. Pode servir como enganche para que máis persoas defendan a igualdade animal? É coherente criticar as touradas e non levar esa crítica a outras formas de sufrimento dos animais? Os defensores da tauromaquia a miúdo argumentan que outras formas de explotación, como por exemplo a reclusión e matanza de animais para o seu consumo, lles ocasionan aos animais uns danos moito maiores que os que estes sofren nas touradas. E o feito é que iso é certo. Mais de aí non se segue que a tauromaquia sexa unha práctica aceptábel. Pola contra, isto debe levar a plantexarnos se esas outras formas de explotación animal que causan eses danos tan terríbeis aos animais son aceptábeis. E o que realmente acontece na práctica é que, efectivamente, a loita contra a tauromaquia ten levado a moita xente a plantexarse o conxunto da discriminación e explotación dos animais. É unha loita que ano a ano fai que mais xente se una á causa antiespecista. Que análise fas da gandaría ecolóxica e doutras prácticas que traballan para mellorar o benestar dos animais produtores e tamén das modificacións normativas que buscan facer máis soportables as súas condicións de vida? Obviamente é peor para os animais seren explotados dun xeito mais duro e doloroso. Por outra banda, as medidas que mencionas comunmente teñen un impacto case irrelevante na situación dos animais, e son introducidas a miúdo co fin de amosar como mais aceptábel o uso de animais. Por outra banda, o caso da gandaría ecolóxica amosa as grandes diferenzas que hai entre dous movementos que en certas ocasións son confundidos por quen non ten unha familiaridade co tema: o movemento de defensa dos animais e o ecoloxista. En tanto este último defende os ecosistemas e outras entidades como as especies, o movemento que defende aos animais, e que se opón ao especismo, preocúpase dos animais como individuos que, coma nós, poden sofrer e desfrutar. Estes distintos fins levan a que ambos movementos defendan causas e obxectivos que a miúdo se opoñen entre si. Un exemplo disto é este da gandaría ecolóxica, que o ecoloxismo defende, en tanto que desde a defensa dos animais o que se procura é a fin da explotación animal (incluída a que padecen os animais criados ecoloxicamente, que son tamén levados ao matadoiro e que sofren tamén outras formas de agresión). Outros poden ser o das matanzas defendidas por ecoloxistas de animais salvaxes para manter a súa chamada "pureza xenética" (como no caso dos lobicáns na bisbarra da Barbanza). Outros, a actitude favorábel a axudar os animais salvaxes vítimas de distintas circunstancias (como desastres naturais, epidemias e outras). Desde perspectivas ecoloxistas axudar nestes casos é algo que se rexeita por non ser algo "natural" sempre e cando os animais en cuestións non estean en perigo de desaparición ou xoguen algún rol ecolóxico. Pola contra, desde un plantexamento centrado na defensa dos animais prestar axuda nestes casos é algo que se defende sempre que sexa posíbel intervir con éxito. "Moita que inicialmente pensa que ten unha vontade feble descobre axiña que realmente tiña unha forza de vontade moito maior do que pensaba e que da o paso ao veganismo sen problemas" Para algunhas persoas o paso a unha alimentación vegana pode ser automática, e para outras pode ser resultado dun proceso máis longo, de evolución? Que consellos lle darías ti a unha persoa que poida estar plantexándose deixar de comer produtos animais? Que opinas de fórmulas coma o flexitarianismo ou de ideas como a recente proposta de facer luns sen carne? Cada vez hai máis xente que está de acordo en que a explotación animal debería rematar e quere sinceramente deixar de contribuír a esta. Mais a moitas destas persoas fáiselles algo custa arriba a idea de verse pasando a un modo de vida vegano. Para isto, ideas como a de comezar tendo un día todas as semanas sen produtos animais e pasar logo a dous, tres, etc. pode ser un bo comezo. Outra opción mellor pode ser simplesmente deixar hoxe, xa mesmo, de consumir animais, e probar a ver até onde se pode continuar. Moita xente ten feito isto con éxito. Moita que inicialmente pensa que ten unha vontade feble descobre axiña que realmente tiña unha forza de vontade moito maior do que pensaba e que da o paso ao veganismo sen problemas. "O papel máis importante que está a xogar o Partido Animalista é o de axudar a espallar na nosa sociedade a idea do respecto polos animais" Como cres que vai ser o futuro inmediato do movemento animalista en España? PACMA acadou en varias eleccións uns resultados notables, pero na túa opinión é máis efectiva a participación electoral en solitario ou a inserción destas ideas nos programas e no discurso doutras forzas políticas? Como xa comentei, ao longo das últimas décadas o movemento antiespecista tense desenvolvido enormemente e a perspectiva é que esta tendencia continúe así. Para isto o crucial, máis que a presenza no ámbito político, é a difusión no corpo da sociedade das razóns que cuestionan o especismo e dunha sensibilidade pola situación dos animais. Con todo, tamén no ámbito político é previsíbel un avance. O Partido Animalista ten avanzado paseniño ao longo da última década grazas a moito traballo desde a base, até chegar a acadar máis de 370.000 votos ao Senado e de 100.000 ao Congreso nas últimas eleccións xerais. E é, por certo, a día de hoxe a forza política con mais seguidores en Facebook, por diante de todos os demais partidos, (incluídos partidos de ámbito estatal como PP, PSOE, EU, UPyD, etc.). Isto é o reflexo da fidelidade do voto animalista e do medre a nivel social do interese por este tema, e pon de manifesto a cegueira por parte dos outros partidos ao non recoñecer a extensión que ten adquirido tal interese. Isto é positivo porque para que a defensa dos animais poida chegar a ter realmente peso no campo político a existencia do Partido Animalista resulta imprescindíbel. É claro que ningunha forza política vai asumir realmente unha perspectiva contraria ao especismo. Aínda que nalgúns casos poidan tomar posicións contrarias a certas prácticas como a tauromaquia ou outras formas de explotación animal, iso non vai supor que realmente asuman un plantexamento contra a explotación animal como tal. Nalgún momento o Partido Animalista acabará por ter representantes, como xa ten acontecido noutros países como Holanda ou Portugal. Mais iso non é, no meu entender, o fundamental. O papel máis importante que está a xogar o Partido Animalista é o de axudar a espallar na nosa sociedade a idea do respecto polos animais. A difusión desa idea é o que finalmente fará que cheguemos a un mundo mellor para todas e todos, incluíndo, claro está, a todos os animais.


Summary: Após o "non" no plebiscito do 2 de outubro, delegados do Goberno colombiano e das Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia (FARC-EP) asinaron o pasado sábado, 12 de novembro, o acordo definitivo para a paz, un documento en que incorporaron as propostas das persoas detractoras.

"Acadamos un novo acordo final para rematar o conflito armado que integra cambios, precisións e achegas dos máis diversos sectores da sociedade e que revisamos un a un". Así anunciaban o documento definitivo para a paz en Colombia o Goberno e mais as FARC nun comunicado conxunto. Recompiláronse iniciativas de quen impulsou o "non" Segundo o xefe da delegación do Goberno colombiano, Humberto de la Calle, recompiláronse as iniciativas de quen impulsou o "non" –movemento cuxa cabeza visíbel foi o ex presidente Álvaro Uribe- para as incorporar ao novo acordo de paz. Deste xeito, máis de 500 propostas organizadas en 57 eixos temáticos foron discutidas en La Habana nun documento que contempla cambios substanciais a respeito do primeiro. Modificacións Entre as mudanzas que recolle o novo acordo salienta o feito de que as FARC terán que entregar e declarar todos os seus bens, que se usarán para reparar as vítimas. Aliás, o tribunal de paz deberá fixar os espazos das penas e o lugar de residencia na sanción, así como sinalar a periodicidade sobre o cumprimento de sancións. Segundo este novo documento, as ONG non poderán actuar como fiscais nin acusar, senón que terán que presentar información que será contrastada polas autoridades. Tamén se recolle que todos os xuíces do tribunal de paz serán colombianos e terán as mesmas calidades dos maxistrados das cortes. O partido que xurda das FARC non poderá incluír candidatos para espazos cedidos a partidos campesiños ou outros sectores minoritarios O respecto á propiedade privada; a creación dunha comisión de persoas expertas para revisaren temas agrarios; a entrega obrigada de información sobre o narcotráfico de maneira detallada para atribuír responsabilidades e a importancia dos principios de igualdade e non discriminación foron incorporados no texto. A respeito das FARC, acordouse que o partido que xurda do grupo non poderá incluír candidatos para espazos cedidos a partidos campesiños ou outros sectores minoritarios. Aliás, reduciuse desde o primeiro ano o 30% do financiamento ao partido das FARC.


Summary: Posteriormente, o filme da produtora Nós Produtora Cinematográfica Galega percorrerá diferentes festivais para logo chegar ás salas de cinema.

O festival de cinema europeo de Sevilla acollerá o vindiero 10 de novembro a estrea de 'Nación', o filme de Margarita Ledo, cuxo tráiler presentouse nas redes sociais esta fin de semana. A peza é un filme de non ficción onde a directora e guionista relata a apertura ao mundo que supuxo para as mulleres en medio de tempos convulsos o acceso ao emprego industrial a través das enérxicas e carismáticas mulleres da fábrica de cerámica de A Pontesa. Así, na propia descrición da película polo festival de Sevilla indican "Margarita Ledo constrúe un relato emocionante, combativo e poético dunha loita aínda hoxe inconclusa". A película de Ledo retrata a especia fraxilidade das mulleres nunha clase obreira xa matratada, a partir das experiencias ao longo dos 50 anos dun grupo de mulleres traballadoras na fábrica Pontesa de cerámica (hoxe pechada). Conta ademais cunha banda sonora creada por Mercedes Peón. En palabras da propia directora: "un filme que trata do moito que tardamos as mulleres en ter dereitos, non só en votar se non en acceder ao traballo asalariado e a posibilidade de ser independentes. En resumo de sermos nación" A partir de agora o filme da produtora Nós percorrerá diferentes festivais para logo arribar ás salas de cinema. As localizacións da produción inclúen o Castro (Sada), Pontesampaio (Pontevedra), Noalla, Illa Lobeira, Castro de Rei, Vilaboa e Compostela. Ademais da dirección e o guión de Ledo, Nación contou con Alberte Branco como director de fotografía. A idea orixinal do filme parte de 2015 e vén respaldada polo premio Luísa Villalta da Deputación da Coruña a "ideas e proxectos audiovisuais pola igualdade", ademais de figurar entre os proxectos escollidos por Agadic para a súa liña de axudas á produción audiovisual. A anterior longa de Margarita Ledo (Castro de Rei, 1951) data de 2012 e titulouse A cicatriz branca. Foi a súa primeira incursión na ficción, e fíxoa para reflexionar sobre a emigración galega a América e as mulleres.