Summary: Os traballos de mantemento iniciáronse o pasado venres, a cargo da empresa 'Construcións Juan Lago S.L.' Supoñen un investimento próximo aos 6.000 euros.

Os traballos de limpeza e roza do parque empresarial de Cee iniciáronse, conforme estaba previsto, o pasado venres e reforzáronse durante hoxe luns, cumprindo así os prazos establecidos. Suelo Empresarial del Atlántico contratou á empresa 'Construcións Juan Lago S.L.' por un importe de 5.991 euros, quen xa desprazou a maquinaria precisa ao parque empresarial e comezou a roza e a limpeza das parcelas que non están ocupadas. Tamén se encargará da xestión da biomasa vexetal que se xere con estas tarefas. Desta forma, cúmprese o compromiso que a xerente de SEA, Beatriz Sestayo, adquiriu na reunión que mantivo o pasado 11 de setembro coa alcaldesa de Cee, Margarita Lamela, para impulsar o polígono industrial. Como primeira medida, procedeuse a esta contratación, co obxectivo de manter os terreos en condicións óptimas e poder "impulsar e favorecer o asentamento empresarial nun espazo estratéxico da Costa da Morte". O polígono de Cee está desenvolto sobre unha superficie bruta de 201.782 metros cadrados, dos que algo máis de 106.000 destínanse a parcelas de distinto uso. É un dos 13 que SEA, dependente do Ministerio de Fomento, xestiona en Galicia. En paralelo, a entidade tamén continuou coa promoción do polígono industrial e as xestións necesarias ante distintos sectores empresariais e económicos, encamiñadas a incrementar a implantación de empresas nunha área industrial estratéxica para a comarca. O contrato de limpeza e roza asinado para Cee súmase aos que SEA subscribiu neste 2019 no marco do seu plan de fomento e promoción dos parques industriais que xestiona. Neste último ano acometeuse así a limpeza das parcelas industriais de Mondoñedo, Catoira, Laracha, Malpica, Monforte, Vimianzo e Rianxo, así como do espazo do que dispón no Rosal.


Summary: Ducias de actos lembran a poeta nacional galega. Desde o Parlamento até as Deputacións pasando por numerosos municipios e entidades sumáronse a conmemorar a data en que naceu Rosalía de Castro.

Distintos actos conmemorativos, lecturas, ofrendas florais e 'alboradas' homenaxearon onte por toda a Galiza a figura de Rosalía de Castro. No Parlamento galego tivo lugar unha homenaxe oficial coa participación da Fundación Rosalía de Castro e da Xunta, así como alumnos do CEIP Rosalía de Castro de Padrón, que leron poemas da autora. Previamente, en Compostela, realizouse un acto conmemorativo no Bosque do Banquete de Conxo, concretamente á beira do Carballo de Conxo, que opta a Árbore Europea do Ano. Nel participaron a cantante Uxía Senlle, a poeta Xiana Arias e as nenas e os nenos do CEIP Quiroga Palacios. Actos da AELG e as Deputacións A Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) conmemorou onte un ano máis o Día de Rosalía, co apoio do Centro Español de Derechos Reprográficos (CEDRO) empregando este ano o lema #SementadePensamentos. Realizou varios actos nos que se procedeu á lectura do manifesto realizado pola escritora Beatriz Maceda e tamén dalgúns poemas rosalianos. Na Coruña, en colaboración coa Asociación Cultural Alexandre Bóveda e a Área de Normalización Lingüística da Deputación da Coruña, o acto tivo lugar diante do Teatro Rosalía. En Lugo, coa colaboración da Área de Cultura, Turismo e Promoción da Lingua do Concello de Lugo e a Vicepresidencia da Deputación de Lugo, realizaron unha ofrenda floral no Parque de Rosalía de Castro. En Vigo, coa colaboración da Asociación Cultural O Castro, os actos comezaron na Imprenta de Juan Compañel (Rúa Real nº 12), onde se colocou a ofrenda floral. Posteriormente, no mesmo lugar, sede da Asociación Cultural A Revolta, procedeuse á lectura do manifesto. A Deputación de Pontevedra sumouse á celebración do Día de Rosalía cun acto este 23 de febreiro en Pontevedra e para o día 24 terá outro na súa sede de Vigo. A Vicepresidencia da Deputación de Lugo, polo seu lado, celebrou a xornada cun reparto de caraveis e láminas cunha reprodución dun gravado realizado polo artista visual lucense Antonio Mourín, inspirado no poema Quíxente tanto, meniña. En total, ao longo da xornada, distribuíronse 500 exemplares deste agasallo conmemorativo polo Día de Rosalía.


Summary: Centrocampismo a esgalla, especulación co balón, medo a perder por ambas partes, contención. Con esas premisas o normal é que o choque entre dúas equipas da zona baixa da táboa acabe con empate sen goles. Ao Lugo bastoulle oficio defensivo para cazar un punto perante un rival ao que ben puido ter batido de ter sido algo máis ambicioso.

Boa parte dos cronistas escribirán que o empate non lle vale nen a canarios nen a galegos, mais non nos enganemos: o reparto de puntos é sempre mellor para a equipa visitante e aínda queda un mundo por diante (en concreto 33 partidos do campionato) como para a estas alturas dotar de excesivo dramatismo a crónica dun xogo desta Segunda División. O Lugo foi a Tenerife a non perder e dese ponto de vista conseguiu os seus obxectivos. Visto o visto, a dúbida é que tería pasado de a equipa de Javier López ter ido a disputar o xogo con algo máis de cobiza. Houbo poucas intertrocas de golpes, poucos remates a porta, mais a impresión que deitou o encontro é que o medo a perder foi demasiado poderoso en ambos bandos, así que o empate foi case inevitábel. Após este 0-0, o Lugo suma 9 puntos en 9 xornadas, dúas vitorias, tres empates e catro derrotas. Un máis que a escadra canaria. Se ollamos o asunto en perspectiva, o resultado non está nada mal se pensamos nun hipotético empate final clasificatorio entre ambos. Sempre e cando, claro está, no Anxo Carro o Lugo poña algo máis de ambición sobre o céspede. CD Tenerife: Dani Hernández; Luis Pérez, Jorge Saenz, Carlos Ruiz (Joao, min. 58), Camille; Undabarrena (Bryan Acosta, min. 78), Alberto; Suso, Luis Milla, Montañés (Malbasic, min. 24); e Nano. Lugo: Juan Carlos; Luis Ruiz, Josete Malagón (José Carlos, min. 68), Vieira, Campabadal; Lazo (Campillo, min. 90), Pita, Seoane, Iriome; Cristian Herrera (Sergio Gil, min. 34) e Dongou. Árbitro: Luis Mario Milla Alvendiz (Comité Andaluz). Cartóns aos locais Malbasic, Luis Milla e Alberto, e aos visitantes Iriome, Luis Ruiz, Vieira e Lazo. Incidencias: Encuentro disputado no Heliodoro Rodríguez López, da capital tinerfeña, ante 10.074 persoas.


Summary: Dous anos após entrar no goberno da Deputación, a súa vicepresidenta e responsábel da área de Cultura e Normalización Lingüística, Goretti Sanmartín, fai balanzo do feito até o momento, das frustracións e dos retos que lle quedan por abordar.

-Vén de facer dous anos de goberno como vicepresidenta da Deputación. Que balanzo fai do conseguido até o momento e do bipartito co PSdeG? -Hai un balanzo positivo porque nós tiñamos un acordo de goberno moi sólido, claro e rigoroso, á vez que ambicioso, que tiña moi marcadas as liñas por onde discorrer o noso traballo. Daquela, creo que conseguimos ir avanzando cara a ese cambio de modelo que nós diciamos que era necesario. E houbo cambios substanciais. Probabelmente o máis rotundo sexa o que exemplifica o Plan Único dos Concellos, que é poñer en marcha unha maneira distinta de relacionarnos cos concellos, en plan de igualdade, moito máis libre, de ti a ti, onde deixamos que os concellos adquiran o grao de madurez necesario para que sexan eles quen decidan en que investir os cartos que reciben. É un plan que inicialmente está dotado con 74 millóns de euros, mais que logo vai recibir outras achegas de remanentes a finais de ano. Financia proxectos a 100 por cen e déixalle aos concellos liberdade para investir en gasto corrente, en investimentos... para nós é un cambio revolucionario que vén para ficar e todo o mundo -alcaldes e alcaldesas, tanto ten de que partido sexan- están a aplaudir. Por outra banda, había outra aposta clara, que era traballar a liña de buscar a obxectividade e a transparencia en todo o que era a concesión de axudas e subvencións, quer a concellos quer a entidades, e aí fixemos un esforzo moi grande, reducindo a 5 por cent as subvencións nominativas, como estaba no noso acordo de goberno, eliminando os elementos discrecionais e subxectivos, e indo a criterios obxectivos e independentes, con comisións internas de valoración das liñas de subvención, e buscar liñas que fosen moito máis especializadas. Por outra banda, a última cuestión que centrou toda a nosa liña de traballo foi sempre unha aposta pola creación de emprego, directamente no Plan de Emprego Local, mais tamén na perspectiva de todas as áreas. "En cultura conseguimos volver recuperar niveis orzamentarios anteriores á crise" -Algunha frustración? -Hai unha cuestión e é a lentitude da administración nalgúns casos, non tanto porque non teñamos unha complicidade moi grande co funcionariado, que fan un traballo que eu tamén quero agradecer, pero ás veces é certo que os proxectos que temos na cabeza son moitos e van moito máis rápido do que poden ir os cambios nunha administración, que ten que ser garantista e ás veces todo iso leva meses. Aínda hai plans que están agardando saír a luz, aínda hai liñas que tiñamos deseñadas e están agardando. Esa é a máxima frustración, xunto co feito de que a Xunta non sexa capaz de non lle dar as costas a cuestións de racionalización do que temos nestes momentos. Independentemente de que nós desde o BNG sempre estivemos por que as deputacións desaparecesen, o mínimo que hai que facer é racionalizalas e delimitar gradualmente os seus usos para responder ás necesidades dos pequenos e medianos concellos. Hai moitas estradas, por exemplo, que tiñan que ser de ámbito galego. E xa non falamos de frustración, porque espero que se leve a cabo, senón un reto, refírome a conseguir reverter para o público o servizo de bombeiros. Levamos moito tempo traballando niso e nestes próximos dous anos imos ver se somos capaces, porque nós temos os deberes feitos, e temos que ver se a lexislación do Estado e da Xunta cumpre, e o conseguimos neste mandato. -E autocrítica? -Temos que afondar máis no que son as transferencias, que estaba no acordo de goberno. Si que conseguimos avanzos significativos no que se refire aos concellos, por exemplo no Castelo de Vimianzo, nas Torres do Allo, no Teatro Colón na súa xestión... Pero fican eses avanzos cara á outra parte, que era conseguir que a Xunta se fixese cargo dalgúns servizos que deberían de pertencer desde a nosa perspectiva ao Goberno galego. Por exemplo, que sexa transferida a ponte entre Rianxo e Catoira. E, como iso, centros diversos que posúe a Deputación. Conseguimos facer unha ordenanza de uso da lingua galega que foi aprobada por unanimidade no pleno -A nivel da súa área, de Cultura e Normalización Lingüística, cal sería o balanzo? -No caso de Cultura conseguimos volver recuperar niveis orzamentarios anteriores á crise e puxemos en marcha liñas moi específicas, apostando en eliminar as subvencións nominativas, e sacamos liñas específicas de festivais, de museos e de centros de interpretación e canto á aposta na rede cultural, que xa existía, pois dotámola de moito máis orzamento. Este ano vai mover tres millóns de euros de orzamento en actuacións por toda a provincia, que pasan das 1.600. Fixemos tamén, en diálogo co sector, un intento de diferenciar as distintas programacións que leva: a dedicada directamente ao teatro, á música e ás artes profesionais; outro específico non profesional; e un programa novo, que é o Visións, que tenta difundir o cinema galego, que ademais tivo moi boa acollida. Aliás, estamos a dar un apoio grandísimo aos festivais como elementos de dinamización cultural. Investimos un millón de euros en axudas a festivais, practicamente o dobre do que fai a Xunta en todo o país. É un investimento que supón unha aposta polo sector cultural como sector importante de dinamización económica. -Hai quen di que están a facer unha política de consellaría. -A ver, nós temos que dedicarnos a aquilo no que temos competencias. Hai cuestións que teñen que ser asumidas desde a Consellaría, e a Deputación non pode abordar nin debe facelo, mais si que é certo que recuperamos cantidades que desde que comezou a crise non se estaban utilizando, e conseguimos ademais delimitar cales son as liñas fundamentais para o tecido cultural e económico da provincia. Eu creo que ese é o cambio de modelo no que estamos, sempre sabendo que hai cousas que non son da nosa competencia e que este é un sector que sofreu moitísimo. Aquí é necesario dar un salto. Nós conseguimos incrementar as cantidades, e reordenar e reorganizar o sector, pasando dunha arbitrariedade e dunha discrecionalidade a un sistema regulado onde as entidades saben que vai haber unha certa estabilidade, porque saben que van ter unha liña e un sistema que é obxectivo, cunha comisión de estudo externa avaliando o que se fixo o ano anterior; polo tanto, estamos reordenando. Evidentemente nós non estamos facendo a política que ten que facer a Consellaría, que debería incrementar as cantidades que dedica a este sector. Temos que agardar [a que entre en vigor a ordenanza] a que se resolva un recurso presentado pola Mesa pola Liberdade Lingüística que pensamos que non vai prosperar -Cales son os vosos obxectivos para o sector cultural? Cal vos gustaría que fose o voso legado? -O legado tería que ser a capacidade de recoñecer perfectamente cal é a análise do sector cultural e poder servir de axuda para que toda esa riqueza e toda esa potencialidade que ten ese sector teña o apoio necesario para poder facer o que sempre quixo facer e que en determinadas épocas tivo que abandonar. E facendo todo iso con transparencia, obxectividade e con paredes de cristal, para que todo o mundo saiba como se fan as axudas, con comisións independentes. E gustaríanos conseguir que a cultura que se está a facer nestes momentos chegue aos concellos pequenos e medianos. Ás veces hai esa idea de facer case todo arredor das cidades, mais hoxe en día hai vilas moi potentes desde o punto de vista cultural que temos que apoiar, e apoiar os pequenos para que poidan ter unha oferta digna. Un exemplo é a rede cultural, onde incrementamos a porcentaxe de axuda aos de menos de 5.000 habitantes. Esa é a idea, que calquera persoa poida ter unha programación cultural digna independentemente do lugar onde viva. -A profesionalización do sector cultural é algo no que incidides moito. Por que? -Porque pensamos que é importante que quer os artistas quer os profesionais poidan vivir disto e que teñan unha formación adecuada. Tamén estamos a traballar en programas de formación para os técnicos de animación cultural. Ese é un camiño, aliás, que demanda o propio sector. -E en lingua cal é o balance? -No caso da lingua estamos orgullosos de moitos avances, aínda que non nos conformamos con iso, porque hai que facer aínda moito máis. É un ámbito no que xa sabemos que é necesario estar aí sempre presente. O máis importante é que conseguimos facer unha ordenanza de uso da lingua galega que foi aprobada por unanimidade no pleno e que ademais incorporamos criterios lingüísticos en liñas de axuda. E tamén incrementamos os orzamentos das axudas a todo o persoal técnico de normalización dos concellos, onde axudamos a máis de 50 concellos. Un dos momentos máis emocionantes que vivimos na Deputación estes dous anos foi cando fixemos un acto de homenaxe a José López Bouza e Ánxel Casal -É a primeira vez que hai un regulamento do uso da lingua nesta administración. Que suporá isto? Non se supoñía xa que a Deputación ten que funcionar en galego? -É moi importante que estea regulado desde unha perspectiva interna para que se garantan todos os dereitos das administradas. Así recoñécese que a lingua de uso é o galego, que a lingua por defecto é o galego, que se usa nos usos internos, nas actas das xuntanzas, nos cargos públicos, nos informes... e que é unha lingua que convén fomentar. E non podes andar lanzando mensaxes externas cando moitas veces internamente tes cuestións que mellorar. E nese sentido, en consenso político e cos servizos internos da casa, por unanimidade apróbase unha ordenanza que desde a nosa perspectiva significa un paso de xigante na normalización porque é unha folla de ruta por onde queres que vaia. Evidentemente é unha ordenanza, un ordenamento legal, e iso non o é todo, mais pensamos que é un paso moi importante para que todo o mundo saiba cal é a defensa e a vontade política deste goberno. -Cando entrará en vigor? -Temos que agardar a que se resolva un recurso presentado pola Mesa pola Liberdade Lingüística que pensamos que non vai prosperar. Eles fan unha acusacion moi xeral de que estamos impoñendo o galego. Este é un ataque maís dentro desa ofensiva máis recalcitrante e antigalega. Cremos que non vai haber problema, vai ir a un pleno próximo en setembro, debaterase e probablemente non se acepte, terá que haber todos os informes pertinentes e entendemos que a ordenanza quedará aprobada definitivamente. Nós por suposto seguimos defendendo que as deputacións terían que desaparecer e que temos que ir cara a outro modelo -Ademais, a Deputación botou a andar unha liña da memoria histórica. Que iniciativas desenvolveu? -Iso foi probabelmente un dos momentos máis emocionantes que vivimos na Deputación estes dous anos, cando fixemos un acto de homenaxe a José López Bouza e Ánxel Casal, presidente e vicepresidente da Deputación asasinados no 36, e estiveron os seus retratos a presidiren unha sesión solemne de homenaxe. Este realmente era o punto de saída dun proxecto máis ambicioso que se chama Xeración Perdida que está dirixido por Emilio Grandío, unha base de datos cos concelleiros que sofreron diversos tipos de represión. Queremos completala, xa nos está a chamar moita xente achegando imaxes, máis información e propostas. E ademais xa sabemos que hai outras deputacións interesadas e a ver se conseguimos que finalmente sexa algo que abranga a todo o país. Sería moi importante. Nesta mesma liña estamos conseguindo recuperar nomes importantes da nosa historia, para que a próxima residencia universitaria, que será unha realidade en breve, na Coruña, vai levar o nome de Elvira Bao, como vontade clara de recuperar a memoria e de facer xustiza. Era unha mestra que viviu xustamente nesa zona, foi presidenta da Asociación Republicana da Coruña, e imos seguir nesta liña de poder visibilizar tanto os nomes ocultos sobre os que caeu unha lousa. -Cales son as principais accións de goberno que podemos agardar nos próximos dous anos? -Hai plans e liñas de subvencións específicas que estaban cocéndose e que aínda non saíron, e algún plan especial, e todo o tema relacionado cos bombeiros, que vai ser un tema central. E as transferencias. E, ademais, temos un compromiso de elaborar un plan estratéxico de subvencións. E intentar facer accións simbólicas, como este ano que abrimos portas e xanelas para que houbese un acto por primeira vez LGBTI, a Deputación iluminouse de cores e houbo actuacións musicais dentro. Temos todo o que se vai ser a xestión provisional do Teatro Colón, mentres a Deputación non se faga cargo del, e aínda temos por diante un reto moi importante, continuar afondando en que se coñeza a obra patrimonial que ten a Deputación e que mesmo poida estar nos lugares onde corresponden, e todas as persoas poidan vela, como fixemos co cadro 'O discurso' de Díaz Pardo, que decidimos cedelo ao Museo de Belas Artes. Hai aínda moito por facer, pero claro, queremos que algunhas cousas sexan sorpresa. -Como concilias o feito de que o BNG propoña a eliminación das deputacións e á vez tentar facer unha política seria dentro delas. -Non hai tal contradición, nós por suposto seguimos defendendo que as deputacións terían que desaparecer e que temos que ir cara a outro modelo, mais o certo é que mentres existan o mínimo que podemos facer é traballar para que sirvan aos intereses dos concellos pequenos e medianos, das entidades e do tecido social. E, nese sentido, apostar en traballar desde dentro pola obxectividade, por rematar con esa idea de que son entidades que se moven por clientelismos, senón que se fagan as cousas de maneira clara, con criterios obxectivos, limpos e igualitarios. E esa é a liña na que estamos a traballar. Nós avogamos por outro modelo, mais mentres tanto, que podemos facer? Ese criterio de que canto máis mal mellor non… nós cremos que canto máis mal, peor. Nós traballamos para que as cousas melloren, ese é o noso deber, a nosa obriga e a nosa responsabilidade.


Summary: A reapertura a pasada semana do espazo interior dos locais de hostalaría nas áreas sanitarias da Coruña e Pontevedra, equiparándose así ás de Ferrol, Compostela, Ourense, Ferrol, Lugo e Vigo, trouxo consigo o regreso á practica totalidade do territorio galego das casas de apostas deportivas, uns estabelecementos que se viron obrigados a fechar as súas portas no pasado mes de xaneiro, logo da última vaga de restricións aprobadas pola Xunta da Galiza.

Numerosos estudos nacionais e internacionais, e mesmo a propia Organización Mundial da Saúde (OMS), recoñecen a mocidade como un dos colectivos máis castigados emocionalmente pola pandemia da Covid-19. Sensación de perpetua soidade nunha etapa vital onde resulta crucial a socialización, ansiedade, depresión, consumo de alcohol e drogas, prácticas compulsivas vinculadas a actividades como o xogo e mesmo suicidios son algúns dos devastadores efectos que o primeiro ano do coronavirus deixou entre unha xuventude que non poucas veces se viu demonizada publicamente pola sociedade e polos medios de comunicación. Neste escenario, o fútbol representa para a meirande parte dos mozos e mozas unha vía de escape que, ante a imposibilidade de practicalo nas tradicionais pachangas ou de asistir a partidos ao vivo, trae como consecuencia que as casas de apostas deportivas, "configuradas xa como un vehículo de socialización" previo á pandemia da Covid-19 entre a mocidade, especialmente a masculina, "aumenten a súa relevancia", segundo explica Juan Lamas, director terapéutico da Asociación Galega de Xogadores Anónimos (Agaxa) e director técnico da Federación Española de Xogadores de Azar Rehabilitados (Fexar). "Non é o mesmo estar só diante da pantalla do ordenador que aquí", di Juan, un rapaz coruñés de 19 anos ataviado cunha elástica branquiazul ás portas dun deses locais de xogo mentres apura as últimas caladas a un pitillo segundos antes de que dese comezo o Celta B-Deportivo do pasado domingo 14 de marzo, e no que o conxunto dos seus amores xogaba as súas últimas esperanzas de clasificarse para o play-off de ascenso á Segunda División. Cando o chifre do colexiado sinala o inicio do que -facendo alarde de retranca galega- parte da afección celeste denominou como 'O noBo derbi', bulimos á mesma velocidade coa que propulsou a cabicha do cigarro ao chan cos seus dedos cara ao interior do local de apostas deportivas. Pertencente a unha casa de xogo que exerce como patrocinadora oficial do Dépor -até o punto de lucir o seu logo na manga das camisetas ou en diferentes publicacións nas redes sociais do club-, no mesmo mestúranse organicamente a zona das apostas co concepto dun local de hostalaría convencional no que chama a atención tanto que non se poidan pagar as consumicións con tarxeta de crédito como que os prezos sexan moito máis que competitivos, o que supón outro incentivo para a rapazada dunha terra como a galega na que o paro xuvenil se aproxima perigosamente á cifra de 30%, segundo datos da última Enquisa de Poboación Activa (EPA). Unha nova 'heroína' para os barrios obreiros do país O derbi remata cun 0-3 favorábel ao conxunto branquiazul e o local baléirase case na súa totalidade rapidamente. Tanto Juan -nome cambiado a petición expresa do protagonista- como os seus tres amigos abandonan o local cun sorriso na boca tanto polo resultado do Deportivo como polos cartos extra que gañaron apostando a favor dos seus. Non resulta difícil imaxinar que en Vigo, onde as casas de xogo non proliferaron con menos forza que na cidade herculina, o cadro para os apostadores resultaría moito máis escuro. Por todas estas razóns, o director terapéutico de Agaxa considera que o xogo é unha sorte de "heroína" do século XXI que se estende especialmente "nos barrios obreiros, onde a xente ten menos cartos, e, por tanto, máis necesidade de conseguir diñeiro". "O sector sabe a quen dirixirse, pois o dono de Inditex non ten necesidade de recibir ningún premio, pero os sectores menos favorecidos non atopan outra saída, así que véndenlle esa mensaxe de que poden saír dunha situación económica máis ou menos desagradábel a través dun golpe de sorte", apunta Lamas. Na mesma liña se expresa Antonio Rial, doutor en Psicoloxía Social da USC, quen denuncia a "anestesia social xeneralizada" que parece existir ante a cuestión do xogo. "61% dos pais e nais saben que os seus fillos e fillas xogan. Iso significa que hai unha normalización e unha aceptación neste tema, que se ve tamén nos constantes anuncios de apostas durante a retransmisión dos partidos, que logo maquillan dicindo 'xoga con responsabilidade', que é como dicir 'métete unha raia de coca, pero con responsabilidade'", conclúe.


Summary: Cun forte debate interno non exento de momentos de tensión, a militancia de Anova-Irmandade Nacionalista optou polas listas abertas correxidas como a fórmula para elexir os 75 integrantes da Coordinadora Nacional

Os 75 integrantes da Coordinadora Nacional de Anova serán elexidos por un sistema de listas abertas mais con corrección de xénero e número. Ou sexa, que cada militante poderá marcar unha cantidade máxima de 36 persoas (hai 171 candidat@s) para elexer a CN e @s 75 máis votad@s pasarán formar parte deste órgano. A propia mesa da asemblea declarouse "non competente" para validar a proposta elexida, a de listas abertas con correccións Esta opción impúxose ao obter 202 votos, mentres que a que pretendía a elección da Coordinadora por listas abertas puras tivo 185 sufraxios. 146 apoios obtivo a que pulaba por un modelo comarcal, e 166 os que avogaban por unha lista aberta con corrección ao 50%. Tensión A votación non estivo exenta de tensión. Prolongouse durante mais de dúas horas. A propia mesa da Asemblea, unha vez realizada a votación, tivo que tomar o seu tempo para deliberar. Este orgao sinalou que a fórmula suporía modificar os estatutos de Anova, polo que cumpriría que a maioría fose de 2/3. Unha votación a man alzada decidiu que ese requisito non era preciso. A mesa declarouse "non competente", e mesmo algúns presentes pediron a súa demisión. Todo o debate se desenvolveu ante a presenza dos medios, que non tiveron impedimento algún para acceder aos debates Culturas políticas "que chocan" O propio alcalde de Teo e candidato á CN, Martiño Noriega, cualificou a votación de "convulsa", mais enmarcou iso en que "se a xente é exixente con nós, nós tamén somos exixentes con nós". Pola súa banda, Xosé Manuel Beiras incidiu en que o acontecido amosa que "non existe un aparato que cociñe o resultado". Aseverou que o ocorrido na votación era un síntoma dun "proceso de confluencia en que chocan as culturas políticas" das e dos militantes que "proveñen do sistema anterior" e daquelas que "proceden de fóra das organizacións políticas". Diferenzas sobre alianzas Outra cuestión que tamén está suxeita a debate é a política de alianzas. En principio, hai dúas posturas diferentes. Unha partidaria de afondar nas relacións con IU. Outra, máis partidaria de tender pontes co soberanismo galego (e vasco e catalán na cita europea).


Summary: O prezo da luz superou onte os 300 euros o megawatt hora, seis veces máis que hai un ano.

O prezo da luz volve superar de media esta sexta feira os 300 euros por megawatt hora, marcando o seu segundo récord histórico consecutivo esta semana. A escalada dos prezos da enerxía é un problema que xa está a condicionar, non só os plans de crecemento das empresas galegas, senón tamén a súa propia viabilidade. Esta mesma semana, delegados da CIG das empresas electrointensivas galegas (Alcoa, Megasa, Celsa, Alu Ibérica, Xeal e Ferroatlántica) concentráronse ante a delegación do Goberno para exixir un marco enerxético xusto para estas compañías e tamén unha tarifa eléctrica galega que permita abaratar o prezo da luz e pór a produción de enerxía ao servizo do benestar social, do desenvolvemento económico do país, da creación de emprego e da industrialización. Segundo denuncian, as empresas están a aproveitar a escusa dos altos prezos da luz para recortar produción, aplicar expedientes de regulación de emprego, recortar dereitos laborais e salariais, ameazar a continuidade dos empregos e non facer os investimentos necesarios nas fábricas. Mais as grandes non son as únicas que pagan as consecuencias do encarecemento da enerxía. Un estudo elaborado pola consultora Grant Thornton e publicado onte revelaba que máis da metade das empresas medianas do país (53%) considera que o factor enerxético é un dos principais freos para o crecemento dos seus negocios e para a recuperación. Esta cifra representa catro puntos máis que a media española, pero o dato máis sorprendente é que crece 36 puntos porcentuais respecto aos datos do segundo semestre de 2020, cando o prezo da enerxía estaba seis veces máis barato que na actualidade. Perda de competitividade Tamén esta semana, un informe do Consello Xeral de Economistas alertaba da perda de competitividade da Galiza. Caeu un posto no ránking, até a novena praza, pola "considerábel" deterioración da súa contorna económica e a eficiencia empresarial que as economistas atribúen a factores como a taxa de paro xuvenil, a formación dos ocupados, o esforzo fiscal, o dinamismo empresarial, a variación da produtividade e o reducido número de patentes, entre outras cuestións. Respecto á fiscalidade, un dos elementos chave para a impulsar a competitividade empresarial, o informe do Consello Xeral de Economistas sitúa Galiza como o duodécimo territorio economicamente máis atractivo dos 19 analizados. Só destaca polas exencións en impostos como os de sucesións e patrimonio, que benefician sobre todo as grandes fortunas, mentres que nos impostos propios ocupa o posto 15. Todas estas cuestións sitúan Galiza como o sétimo territorio máis vulnerábel ante a recuperación. En concreto, ás economistas preocúpanlles cuestións como as posibilidades de inserción laboral e social. "Os baixos niveis de produtividade, os déficits de capital humano, a desigualdade social ou a insuficiente dixitalización poden lastrar a recuperación de determinados territorios e dificultar a consecución dos obxectivos perseguidos", advirten desde o organismo colexial.


Summary: Francisco Sampedro é un referente no pensamento galego contemporáneo. A el debémoslle análises atinadas da filosofía de, entre outros, Althusser, Badiou ou Vattimo e de análises culturais da obra de Vicente Risco ou Rafael Dieste. Nesta conversa, tratamos de dilucidar con el cal é o papel da filosofía na construción desa "nova realidade" que se albisca tras a pandemia e cales son as características básicas do pensamento social que construirá ese novo mundo ameazado polo virus.

Cre que realmente vai haber un mundo poscovid? Que papel ten a filosofía na construción desa "nova realidade"? Eu estou completamente convencido de que haberá cambios de gran calado. A filosofía vai sempre atrasada a respecto da realidade, mais iso non é un defecto, é un deber. Hai que lembrar esa frase célebre de Hegel de "a filosofía é como a curuxa de Minerva, que levanta o voo ao solpor", ou sexa, cando o día xa pasou, cando –di literalmente en alemán– "todas as vacas son negras". Zizek afirma a respecto da pandemia unha frase moi afortunada: "agora non precisamos filosofía, senón ciencia". Si, correcto, mais esta pandemia tamén precisa de filosofía, porque apela a tres conceptos básicos que son obxecto da filosofía: a terra, a nosa relación co planeta; a sociedade, os vínculos sociais; e a morte, o final da existencia. Son tres temas da filosofía desde que se inaugurou. A filosofía, por outra banda, séntese interpelada pola Covid en tanto que a obriga a situarse na realidade, a pór os pés na terra. Era necesario acabar co exceso de especulación na filosofía. Nos últimos tempos, esa especulación dominaba unha boa parte do panorama e esta pandemia obríganos a enfrontarnos cos problemas reais e apremantes cos que nos enfrontamos. Por unha banda, hai que apartar a filosofía do poema, unha herdanza que vén de Heidegger e da que se estaba abusando de forma extrema: moitos filósofos estaban cultivando o que non é senón un xénero literario. A Covid, agora, mostra a desconexión coa realidade deses discursos e impúlsanos a ocuparnos do urxente: como dicía Kant, a filosofía é un campo de batalla e correspóndelle abordar estas situacións apartándonos das falsidades. No outro extremo, é necesario denunciar eses discursos que se achegan perigosamente á autoaxuda e que, baixo o disfrace de filosofía, non fan máis que repetir verdades de Perogrullo. Dous expoñentes destas dúas tendencias opostas serían Byung Chul Han e Jose Antonio Marina. Ao meu parecer, é urxente desenmascarar estas tendencias. Debe guiar, xa que logo, o pensamento que nos axude á construción desa nova realidade non exenta de perigos. A filosofía ten o papel fundamental, desde Platón, de establecer unha liña de demarcación entre a doxa e a episteme, entre a opinión común e o que podemos chamar, con conciencia, pensamento. A filosofía, como quería Althusser, debe cumprir ese papel de aduaneiro: non deixar pasar cousas de contrabando. Quen non escoita hoxe nun bar opinións como as de "Non nos podemos confinar de novo porque a economía non o resistiría". Pero que economía? A túa? Non. Está falando unha persoa á que se lle obrigou a pensar que os traballadores viven do capital e non do seu traballo, nunha sociedade na que se impuxo o pensamento o que é do amo é o importante. E o mesmo sucede coas posturas negacionistas, que sempre teñen a mesma orixe: o ámbito das clases privilexiadas. A filosofía ten o deber de desmontar ese tipo de ilusións. Desde ese punto de vista, unha preocupación que se xerou desde o principio da pandemia é a do prestixio que adquiren as solucións autoritarias, que o medo nos leve a aceptar cousas que en circunstancias normais considerariamos inaceptábeis. Non cabe dúbida de que, politicamente, o virus serve como unha escusa para xustificar un maior control social por parte da oligarquía. E a nivel planetario. Non hai que ser apocalípticos xa que non sabemos que vai pasar nin en que medida as tendencias se van materializar, pero o mundo non vai ser o mesmo. Existe un perigo real de que se impoña un fascismo sen uniforme e sen parafernalias militares, un fascismo de traxe e garavata. E dito de pasada: coidado cos uniformes, que tamén se lles está dando barra libre. A dereita está escorando cara a posicións extremas: na Galiza aínda non percibimos o perigo real, mais o mundo inclínase cara a posturas autoritarias porque o medo fai que os seus discursos logren calar na poboación. O medo, e non a violencia, é a gran ferramenta empregada na actualidade para oprimir as clases traballadoras. Se queres ler a entrevista na íntegra podes facelo no Nós Diario que podes adquirir aquí.


Summary: No entanto, as cifras son similares as de días anteriores despois de que o último parte da Xunta informara do falecemento de até 8 usuarias dos xeriátricos. A Consellaría de Política Social tamén informou dun incremento das infectadas en dúas residencias de atención á diversidade funcional: a Pai Menni de Betanzos (13) e Nosa Señora de Fátima e Cristo Rei de Crecente (22).

A situación continúa a ser moi complexa nas residencias de maiores que, a pesar das moitas limitacións estabelecidas para as saídas e entradas, non deixan de ver como crecen os focos da Covid-19. Nesta última xornada a Consellaría de Política Social informou dun incremento do surto detectado na DomusVi de Carballo, onde xa hai outros 16 positivos. Ademais, os centros de atención á discapacidade comezan a caer tamén nesta dinámica. Segundo a información desta cuarta feira, hai novas residencias que se incorporan ao cómputo global de 386 usuarias e 202 empregadas e empregados afectados polo coronavirus. No que se refire aos centros xeriátricos, o que presenta unha peor evolución é o que DomusVi ten en Carballo, desde onde se notifican dez casos activos máis entre a comunidade de residentes e 6 no cadro de persoal. Na DomusVi de Ribeira súmanse cinco doentes, mentres que en Vimianzo deron negativo 16 persoas. Tamén seguen a crecer os surtos da San José de Arzúa (3) ou a de Vilardevós (6). A situación queda da seguinte forma naquelas infraestruturas máis afectadas: DomusVi Ribeira (70); Paz e Ben de Tui (61); DomusVi Vimianzo (40); DomusVi Carballo (32); Fogar Santa María en Verín (30); e Quercus de Leiro (27). Aliás, na Pastoriza mantéñense activos 25 casos entre as usuarias e na San José de Arzúa son 19. A San Bartolomeu de Xove queda con 16 e Mi Casa, en Pazos de Borbén, ten 15 enfermas e enfermos. Así mesmo están Santa Teresa de Jornet da Coruña (13); Vilardevós (9) e Hospital Asilo San Sebastián e San Lázaro de Ribadeo (7). Tamén hai que ter en conta os falecementos, á marxe das curacións, pois nas últimas 24 horas finaron polo menos dúas mulleres de 95 anos que procedían da residencia da Pastoriza; outras de 87 e 94 da DomusVi de Ribeira e unha de 91 da de Carballo; dúas usuarias de 90 e 85 da San Bartolomeu de Xove e unha máis do asilo de Ribadeo que tiña 78 anos. O persoal enfermo distribúese en 52 instalacións, se ben os maiores focos están en Ribeira, Vimianzo e Carballo (21, 12 e 10 respectivamente); Tui (29); Xove (12); Verín (10) e A Pastoriza (23). Denuncia en Celanova A esta situación hai que sumar as reivindicacións desde distintas localidades. Por exemplo, após detectarse positivos na residencia de Celanova, o BNG quixo volver destacar unha "precaria situación" do centro, que xa denunciara. Algúns familiares dicían hai poucas semanas que se estaban "a producir irregularidades na atención e continuaban as deficiencias materiais" e pedían ao Concello que se movese dentro do padroado que xestiona a infraestrutura. A xustiza obriga a vacinarse Hoxe tamén se comunicou que un xulgado de Compostela (o de Primeira Instancia número 6, especializado en temas de Familia) ordenou vacinar a un usuario dun centro residencial que se negaba e a outra muller cuxos familiares non querían este tratamento. Atención á discapacidade Por si a situación era pouco alarmante, fontes de Política Social revelan que os surtos de amplo alcance xa están a chegar ás residencias para persoas con diversidade funcional. Esta cuarta feira notificou os casos activos de 7 beneficiarias e 5 empregadas da Pai Menni de Betanzos e 20 usuarias e 2 traballadoras da Nosa Señora de Fátima e Cristo Rei de Crecente. Así, xa hai 94 pacientes nestes espazos, 50 en Betanzos e 27 en Crecente.


Summary: Existen outros nihilismos máis alá da abulia e o relativismo, a desorientación e a irresponsabilidade, o escepticismo extremo e a lei do máis forte que constrúen os usos convencionais do termo. A identificalos e propolos como vía práctica da filosofía dedica o profesor Brais Arribas (Huesca, 1980) o seu último libro, Vir a menos. Crítica da razón nihilista (Axóuxere, 2019). "Imos tentar rehabilitar na medida do posíbel a noción de nihilismo", advirte na Introdución.

Vir a menos nace da súa tese de doutoramento e condensa, con vontade divulgadora e de intervención, as conclusións de anos de traballo. O seu principal apoio teórico é o italiano Gianni Vattimo (Turín, 1936), deseñador da idea de pensamento débil e cuxa obra deu un serodio e polémico xiro político. A el xa lle dedicara un volume monográfico, Outro xeito de ser (2010). "Agora quixen ampliar os aspectos da miña tese máis vinculados á praxe", explica Arribas a Sermos Galiza, "e que servisen para reflexionar sobre o presente". O que, de entrada, resultarían arduos problemas teóricos son, na ollada de Arribas, portas para unha filosofía "que axude a mudar un pouco a vida, que era a orixe primeira" da disciplina. "Debilitar os impulsos dominadores" do pensamento hexemónico, "positivista, historicista e desenvolvimentista" conforman os seus obxectivos confesos. E velaí o que considera necesidade dun "novo nihilismo". "O concepto sempre tivo certo atractivo teórico, co triunfo de Nietzsche e Heidegger. Mais había que resignificalo, escapar desa abulia apática, desa indiferenza que conduce á lei do máis forte", afonda o pensador, "e usalo como ferramenta contra o relativismo insensíbel do nihilismo consumado e á racionalidade hexemónica". A dimensión política da filosofía emerxe a cada páxina de Vir a menos. O outro VattimoNa súa viaxe cara a un nihilismo alternativo, Arribas parte do Vattimo que, nos últimos tempos, centrou os seus labores na "concreción útil" das súas ideas. "Decatouse de que cuestións como debilitamento, ou redución, podían cadrar coa crítica ao capitalismo. Coincidiu nun tempo en que o decrecemento foi collendo forza", sinala. O pensamento do italiano nacera ás súas singularidades na época do esboroamento do socialismo real. Adoito foi adscrito ás correntes que renunciaban a formular alternativas ao capitalismo liberal. "É certo que foi así interpretado. Mais no século XXI abriuse a novas formulacións de democracia radical, para que os apartados e silenciados xurídica e politicamente pasasen facer parte da discusión pública", expón Arribas, "a fortaleza do seu pensamento é a súa debilidade, que tamén conecta co feminismo ou o pensamento decolonial". Sobre el constrúe Vir a menos, cuxa segunda parte "máis accesíbel" se interna nos problemas prácticos aos que debe facer fronte a "racionalidade débil" que defende. Con ela quere cuestionar o pensamento dominante e os seus "grandes principios vertebradores": a cousificación da realidade, a confianza absoluta na razón positiva, o mito do progreso liñal, o antropocentrismo e colonialismo eurocéntrico ou o crecemento económico ilimitado. É un territorio en boa parte compartido traballa o ecosocialismo, do que o propio Arribas se amosa próximo. Cita o brasileiro francés Michel Löwy ou on francés Daniel Bensaïd, pensador do marxismo aberto, heterodoxo, revolucionario. "Bensaïd propuña un Marx intempestivo, destraumatizado", afirma, "porque Marx era un pensador procesual, sempre ligado ao seu tempo. O pensamento forte [contra o que dirixe o seu Vir a menos] non é ese, senón o das esencias, atado a regras inmutábeis, a unha verdade algorítmica. O ecosocialismo, pola contra, ábrese á alteridade, á natureza, a unha crítica antropocéntrica moi interesante". Vir a menos. Crítica da razón nihilista preséntase o 17 de outubro na libraría Numax, de Santiago de Compostela. No acto participarán o autor, a escritora e responsábel do limiar Teresa Moure e mais o editor Roberto Abuín.


Rafa Fernández segue a vía do seu último disco, A cara bonita da pedra, afastándose do bop polo que o coñecemos nas súas primeiras gravacións. Igual que no seu predecesor, a aposta aquí é a do lirismo expresivo, a dun jazz meditativo que recrea paisaxes sonoras enormemente suxestivas. Aldán / Rafa Fernández / Free Code / 2021 / Seis pezas / 14 euros En primeiro plano sitúase o duelo de guitarras de Virxilio da Silva e do propio Fernández, mais nun fondo que o enmarca todo con precisión están o contrabaixo de Juan Cañada e os teclados electrónicos de Álex Salgueiro. O primeiro definindo o espazo no que os guitarristas van medirse. O segundo, engadindo os detalles que completan a atmosfera contemplativa e atemporal na que se sitúan os seis temas incluídos no disco: os teclados Farsifa e Wurlitzer engaden a súa propia personalidade vintage ao ambiente etéreo que respira o álbum. Algo menos de media hora precisa o cuarteto para lograr que a persoa que escoita capte a poesía sonora que inspira o desenvolvemento dos seis temas. O corte que abre o disco -e que lle dá nome- semella, co seu ritmo intermitente e as pulsións entrecortadas e irregulares das guitarras, estar buscando un terreo de encontro, un lugar desde o que comezar o diálogo. E xa a partir de "Pexejiño", ese territorio asenta en evocacións de música tradicional americana -e un chisco na galega-, en citas sonoras que van construíndo un universo alusivo e inaprehensíbel que ten a ver coa memoria, talvez coa nostalxia e a ensoñación. "Es o campión do mundo" é o tema no que a melancolía se fai máis evidente, no que o intimismo e os detalles na conversa entre guitarras adquiren un maior relevo no estabelecemento dese ton lánguido que, non obstante, é quen de resaltar a beleza invisíbel do visíbel (ou do audíbel). Unha calma que se consolida en "Durme", un tema que ben podería referenciarse nalgunha canción melódica con acentos clásicos. "Pipia" introduce a ameaza, ese lado escuro que toda calma oculta: un sentimento que se expresa a través do slide e do blues, esa música inspirada polo demo. E finalmente "Iria" retorna ao elemento máis tradicional distorsionado pola música máis experimental e contemporánea. Aldán propón explorar camiños novos, mais sen forzar o ouvinte: hai momentos de grande intensidade durante a súa escoita, mais sempre nese rexistro atmosférico que permite gozar de cada achádego, que propicia unha nova sorpresa en cada nova audición. Sen dúbida, unha proba da madureza duns músicos que foxen de grandes efectos para centrarse no lado emocional da construción sonora.


Summary: A Xunta de Galicia asegura estar a traballar para lograr que as coleccións pictóricas de Novacaixagalicia (antes Caixa Galicia e Caixanova) sexan postas á disposición "do patrimonio público galego". A Consellería de Cultura e Educación non descarta a adquisición de cadros para trasladalos á Cidade da Cultura

Novacaixagalicia segue a ser, polo momento, unha caixa de aforros. Que siga existindo como tal depende exclusivamente de que sexa accionista de referencia de Novagalicia Banco. Segundo a penúltima reforma financeira aprobada polo Goberno (queda por coñecer a de Rajoy), unha caixa bancarizada debe ter máis accións do banco ao que trasladou o seu negocio financeiro que os investidores privados. Tras ser nacionalizado e valorado en apenas 181, NGB non vai permitir a Novacaixagalicia que mantexa o seu estatus de entidade de crédito. Desde a empresa que aínda copreside Julio Fernández Gayoso, presente en Caixanova desde os anos sesenta, o que se intenta é poñer en marcha un plan xenerador de recursos económicos e aforro de custos que permita á caixa elevar a participación no banco ata o 12%. É un obxectivo moi complexo. Como pode Novacaixagalicia aspirar a este obxectivo se só xestiona na actualidade os activos afectos á obra social? Ademais deses recortes, a venda de activos está sobre a mesa. E isto é algo que vén de recoñecer a consellería de Cultura e Educación nunha resposta a unha pregunta escrita formulada polo deputado do BNG Carlos Aymerich. A venda de parte ou toda a colección pictórica da caixa única, de gran valor económico e cultural, tamén se explicitou nos encontros entre a empresa e as centrais sindicais As reunións entre os sindicatos e a dirección da obra social da empresa, comandada por Guillermo Brea (a piques de xubilarse), comezaron hai máis de dous meses. O plan recolle a posibilidade de cobrar polos servizos que se prestan los locais sociais de Novacaixagalicia como actividades formativas ou exposicións. Tamén se consumou o peche de varios centros sociais como o de Santiago, inaugurado entre moita expectación por Alberto Núñez Feijóo, Julio Fernández Gayoso e o exdirector xeral de Caixa Galicia, José Luis Méndez. A venda de parte ou toda a colección pictórica da caixa única, de gran valor económico e cultural, tamén se explicitou nos encontros entre a empresa e as centrais sindicais. A pregunta de Aymerich O deputado nacionalista preguntou ao Executivo galego sobre "as medidas que vai adoptar" para "garantir a continuidade da obra social de Novacaixagalicia". A resposta oficial, publicada na páxina web do Parlamento de Galicia esta mesma semana, fai mención expresa aos cadros. A consellería do ramo quere promover que "as coleccións de arte" que tiñan ambas caixas por separado formen parte do patrimonio público a través dun amplo abano de fórmulas: o comodato, a cesión ou a adquisición. Esta última é a máis importante para a caixa galega. En canto á exposición destas coleccións, unha vez poideran pasar a formar parte do patrimonio galego, esta se realizaría tanto nos centros culturais activos por toda Galicia como no Monte Gaiás. Di a Xunta que esta última opción se faría "destinando algún espazo nalgún dos edificios da Cidade da Cultura para difundir e poñer en valor este patrimonio artístico galego".


Summary: Aseguran que o xulgado podería datar o lanzamento para finais do mes de novemebro e denuncian o desinterese das administracións e a xustiza na procura de solucións.

O despexo de Elisabeth Sanlés foi freado pola acción popular o pasado mes de outubro. Con tres crianzas ao seu cargo e uns ingresos de pouco máis de 400 euros ao mes esta muller estivo a piques de perder a súa morada por adebedar o pagamento do aluguer. A mobilización cidadá e o labor de Stop-Despexos permitiu que finalmente Elisabeth puider ficar no seu domicilio mais non que a xustiza paralizase o procedemento. No entanto, os servizos sociais do Concello da Coruña e a consellaría de Vivenda e Solo da Xunta de Galiza comprometéranse a procurar unha solución satisfactoria ao caso de Elisabeth. Porén, denuncian desde Stop-Despexos, após un mes "foron incapaces de xestionar non só unha solución particular no caso concreto de Elisabeth, senón tampouco a posta en marcha de medidas dirixidas" a garantir o dereito a unha vivenda. A vivenda como un ben caritativo Neste senso, desde Stop-Despexos critican que até o momento non se lle teña ofrecido unha alternativa a Elisabeth para alén da Casa de acollida para mulleres maltratadas ou unha morada en Padre Rubinos. Algo que entenden reflicte un tratamento do problema "coma se se tratar dun ben caritativo en mans da beneficencia", obviando, din, "o feito de que a vivenda á un dereito básico recollido tanto na Constitución coma en múltiples tratados internacionais ratificados polo Estado". Así, alertan de que embora o Xulgado de primeira instancia da Coruña recoñeza a vulnerabilidade social de Elisabeth --razón pola que se activou o protocolo aprobado para estes casos-- a xustiza non suspende temporalmente o desafiuzamento e mesmo podería fixar unha nova data para o lanzamento a finais do mes de novembro. Face esta situación, desde Stop-Despexos alertan "á cidadanía que parou o desafiuzamento de Elisabeth o pasado 8 de outubro para que estea pendente dunha nova data de desafiuzamento".


Summary: Claudio Pato presenta en Ourense o libro Corona* e a inxunción das n articulacións (libres) (Saurobuks, 2022) coa instalación A feira do proletariado de Xosé Luís de Dios e Xoán de Dios.

O poeta Claudio Pato, xunto aos artistas Xosé Luís de Dios e Xoán de Dios, converterán hoxe o café Ollo Ledo de Ourense nun espazo poético e crítico coa presentación do libro Corona* e a inxunción das n articulacións (libres) (Saurobuks, 2022) e a instalación A feira do proletariado. O evento, que contará coa presenza do editor e poeta Alfonso Rodríguez e o músico e filósofo Abraham Rubín, comezará ás 20 horas coa apertura da sala inferior do local que estará revestido por completo con grandes láminas. Serán 180 metros de papel pintado a rotulador alzado sobre a historia concentrada do universo, desde os escitas até os refuxiados actuais, con arquivos do "soño obreiro". O Festival de Poesía do Condado volta lembrando o movemento obreiro Os autores, Xosé Luís de Dios na realización e Xoán de Dios na montaxe, prepararon esta obra durante catro anos e só estará visíbel esta sexta feira até a hora do feche, cara á medianoite. A tamén artista Enar de Dios explica que nesta instalación "está o mundo" e cóntanos que "os barrotes, agora sobre rodas, apenas ocultan a multitude; que a función do ferro é producir serraduras, mareas negras; que as formigas acougan detrás das xanelas; que a batalla comeza no escaparate". Un libro froito do confinamento Claudio Pato explica a Nós Diario que o seu novo libro é "bastante especial". Naceu como consecuencia do confinamento e reúne 55 fotografías realizadas entre o 16 de marzo e o 9 de maio de 2020. "Todos os días facía unha fotografía en casa con algo na cabeza" para logo engadirlle unha "inxunción, idea que tomo dun filósofo francés", sinala. Ademais, engade códigos QR que levan a entrevistas e outros arquivos realizados por el mesmo. Recitais e un manifesto centran o Día Internacional da Poesía na Galiza Claudio Pato, até agora, ten publicados, entre outros, os libros de poesía O almorzo do pintor de iconos Andrei Rublev (Editorial Xerais, 1997), Unha vida de traballo nos bosques do cánabo (Editorial Xerais, 2002), Como estás? (Estaleiro Editora, 2011) e Draga. Se o bruído e a rotación do amonal na casa das abellas (Proxecto Xerminal e Concello da Coruña, 2018). Na actualidade colabora en diferentes proxectos co grupo de Free Jazz e Action Painting Desterritorializadxs e co músico Mark Wiersma (Ventrílucuo).


Summary: Varias iniciativas cidadás de cara ás municipais celebraron una xuntanza convocadas pola coruñesa Marea Atlántica, onde puxeron en común as preocupacións das diferentes 'mareas', nun contacto que continuará.

Diferentes procesos cidadáns procedentes de diversos puntos de Galiza puxeron en común as súas "preocupacións" e "obxectivos" este sábado nun encontro celebrado baixo o nome de 'Marea Municipalista' na Coruña, onde se reuniron convocados pola local Marea Atlántica, no primeiro dos encontros que seguirán celebrando para manter un diálogo entre os diversos grupos. Neste sentido, Marea Atlántica indicou que algunhas destas preocupacións que afectan ao conxunto dos procesos "teñen que ver", por exemplo, "co baleirado de competencias" dos pequenos concellos "en favor das deputacións". Existe preocupación polo "baleirado de competencias dos concellos en favor das Deputacións" Precisamente, para poñer en común estas cuestións, nunha xuntanza na Praza da Fariña, os procesos cidadáns presentes participaron en dúas sesións "técnicas" nas que cada un deles "expuxo como está a dar resposta a cada unha destas determinadas cuestións". Para iso, na orde do día figuraban puntos como o modelo organizativo, a participación cidadá ou a folla de ruta. Na reunión participaron, ademais da Marea Atlántica, a Marea de Vigo, Ourense en Común, Marea de Pontevedra, Marea Ártabra, Asemblea Cidadá de Compostela, ou Ames Novo, así como persoas de Culleredo, Sada ou Lugo. Todos eles decidiron celebrar unha nova reunión a finais deste mes para "seguir avanzando" na posta en común dos diferentes procesos.


Summary: Proxeccións por toda a Galiza, Portugal e Castela e León

Ignacio Vilar en persoa e a súa equipa levan días percorrendo a Galiza para fechar as máis de 100 proxeccións do filme María Solinha, a sétima longametraxe do director. "Nesa viaxe descubrín unha cousa", anunciaba hoxe na rolda de prensa coa que facían público o plan de exhibición. Como xa intuía, descubriu o enorme descoñecemento da figura da protagonista da película, que se propón, con máis forza se cabe, divulgar: "Xa non son director de cinema, María Solinha fíxome mensaxeiro". E asegura que "non só na Galiza, penso polo mundo enteiro". O filme ía estrearse en Cangas o mes pasado, concretamente o 15 de maio, con motivo do Día das Letras Galegas, para pasar logo a todas as salas da Galiza e varias no Estado. Porén, a crise sanitaria obrigou a modificar as datas e a propia fórmula. Finalmente, María Solinha proxectarase por primeira vez ao ar libre e chegará antes ao rural que ás cidades. Desta maneira queren darlle a volta ao formato "itinerante" que a produtora Vía Láctea xa empregou noutros en películas anteriores. O primeiro pase será en Redondela a sexta feira 19 de xuño e en Cangas ao día seguinte. As dúas proxeccións faranse na rúa, respectando as distancias e demais medidas de seguridade precisas. Logo desta estrea nos propios concellos que acolleron a rodaxe, María Solinha non demorará en chegar ao resto da Galiza, Portugal e mesmo Castela e León, neste mesmo formato ou no do autocine en vilas como Verín. Fóra das nosas fronteiras proxectarase en versión orixinal subtitulada. A idea era chegar a 314 concellos galegos en tres meses, mais de momento rebaixaron a meta aos 200. Hoxe xa teñen conformadas 100 datas na Galiza, pero traballan para que sexan moitas máis. Na rolda de prensa convocada en Cangas interviñeron Xoán Mariño, xerente de Mr. Misto, responsábel da exhibición; Iria Rodríguez, representante de Gadisa (patrocinador); Digna Rivas, alcaldesa de Redondela; Jacobo Sutil, director da Axencia Galega das Industrias Culturais; Carmela Silva, presidenta da Deputación de Pontevedra; Xosé Manuel Pazos, alcalde de Cangas. Tamén tomaron a palabra as actrices Grial Montes, Laura Míguez, Santi Prego, Antonio Durán "Morris" e Mabel Rivera. Por último, falou Ignacio Vilar, que reivindicou o cinema como "grande escaparate" ao mundo para contarnos como pobo e sinalou a necesidade de "seguir apoiando o cinema como sector estratéxico", especialmente no momento que estamos a vivir, pois destacou este medio como fundamental "para que a xente non se tirase polos balcóns durante o encerro".


Summary: O PP votou en contra. A constitución do Consello de Informativos e a elaboración do Estatuto Profesional é unha demanda dos comités de empresa da TVG e da RG, respaldada no seu momento por 354 asinaturas de traballadoras e traballadores.

Na defensa da súa proposta, a parlamentar do BNG dixo que quer a TVG quer a Radio Galega deben garantir o dereito das galegas a dos galegos a accederen a unha "información obxectiva, veraz e imparcial", algo que, salientou, neste momento non acontece, tal e como denuncian @s proprios traballador@s dos meios públicos. Lembrou a este respeito que no mes de xuño pasado os comités de empresa da TVG e RG, respaldados polas asinaturas de 345 traballadoras e traballadores dos meios públicos galegos, demandaban a creación dun Consello de Informativos e dun Estatuto Profesional, medidas que visaban pór fin á "manipulación informativa". O BNG, dixo, continuará a defender os meios de titularidade pública "aínda que o PP nolo poña moi difícil" porque "a democracia e Galiza necesitan deses meios". "Defendemos unha radio e televisión pública que fagan de Galiza o seu centro de comunicación e que non secundaricen a información e a realidade galega", alegou.


Summary: O escritor e economista José Luís Sampedro faleceu este luns aos 96 anos de idade. Son moi numerosos os recoñecementos públicos ao seu compromiso social e á súa defensa dunha economía "máis humana, máis solidaria, capaz de contribuír a desenvolver a dignidade dos pobos".

O escritor e economista barcelonés José Luís Sampedro, de 96 anos de idade, faleceu na madrugada do domingo ao luns e foi incinerado este martes. "El quería morrer como viviu: discretamente", explica a súa familia. A súa viúva Olga Lucas revelou que o seu esposo "non quería leas no tanatorio nin en ningún sitio". Así, rememorou as súas palabras: "Se cren que son merecedor dunha homenaxe, que a organicen, pero non ao redor do meu cadáver". Para a viúva de Sampedro, a biografía do escritor está nos seus libros. "Se cren que son merecedor dunha homenaxe, que a organicen, pero non ao redor do meu cadáver" O humanista e economista distinguiuse durante os últimos 30 anos pola súa defensa dunha economía "máis humana, máis solidaria, capaz de contribuír a desenvolver a dignidade dos pobos", e máis recentemente en acompañar as reivindicacións do 15-M. Nada máis xurdir en España o Movemento 15M, circulou pola rede unha entrevista a Sampedro realizada pola Asociación Movimiento Visual na que reflexionaba sobre a manipulación da opinión pública, a falta de pensamento crítico ante unhas eleccións ou a falta de formación para ser cidadáns conscientes. No ano 2010 o Consello de Ministros outorgoulle a Orde das Artes e as Letras de España pola "súa sobresaliente traxectoria literaria e polo seu pensamento comprometido cos problemas do seu tempo". Recibiu o Premio Nacional das Letras Españolas no ano 2011 e o 24 de maio de 2012 foi investido Doutor Honoris Causa pola Universidade de Alcalá. O pasado ano a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega nomeouno Escritor Galego Universal, destacando "a alta calidade da súa literatura lúcida, profunda, radical e transgresora, impregnada do insubornábel compromiso ético do autor". "O capitalismo convérteo todo en mercadoría, pero coa contestación social parece que está a xurdir outra cousa. Albíscase outro sistema" Nunha recente entrevista publicada pola revista Jot Down, Sampedro afirmaba que "estamos a vivir un momento tráxico" pois "o déficit democrático é grande, non hai democracia. Democracia quere dicir goberno do pobo e polo pobo. Aquí só hai voto unha vez cada catro anos, máis condicionado pola manipulación mediática que pola educación. Votamos a políticos e mandan os financeiros". En relación cos actuais plans de rescate da troika, Sampedro reflexionaba: "Quen ten a soberanía? Que país se cre independente? Nin EE UU é independente. No mundo actual non hai esas independencias, hai interdependencias". Con todo, o autor apreciaba as respostas: "O capitalismo convérteo todo en mercadoría, pero coa contestación social parece que está a xurdir outra cousa. Albíscase outro sistema". De igual xeito, nunha longa entrevista que concedeu o pasado verán á Cadena Ser, e na que Sampedro se definiu como "moribundo, con permiso", denunciou que "os cartos deben estar ao servizo do traballo, pero na actualidade é o traballo o que está ao servizo dos cartos". Preguntouse, así mesmo, se "hai que encher os bancos de cartos, mentres a xente o pasa como o pasa?". Sampedro criticou os recortes decididos polo Goberno nas políticas sociais e outras medidas: das que dixo que "non son reformas, son contrarreformas". E afirmou que o Goberno se dedica a "desmontar, con desfachatez e cinismo" todo o construído previamente. "Cando un está sometido á forza, é importante dicir non, aínda que sexa internamente, na cabeza" Criticaba especialmente as medidas adoptadas en educación, que considera que potencian o ensino relixioso que "crea un pensamento dogmático, se establece un dogma e xa non se pode discutir, acábase co pensamento libre. Sen el non hai nin cidadanía, nin democracia". Finalmente consideraba que o 15M continúa a ser un "revulsivo importante, xa que conseguiu revolver as cousas". A este respecto, Sampedro salientou a importancia das mudanzas e revolucións interiores: "Cando un está sometido á forza, é importante dicir non, aínda que sexa internamente, na cabeza". Concluíu que o fundamental é "ser cada un o que é, non ser outro. Polo menos ser libre no pensamento, fuxir dos dogmas de todo tipo". "Sampedro foi e será todo un referente para aquelas persoas que día a día traballan por unha sociedade mellor" O deputado de Compromís no Congreso, Joan Baldoví, subliñou esta mañá que Sampedro foi e será "todo un referente para aquelas persoas que día a día traballan por unha sociedade mellor". "Sen ningunha dúbida, hoxe é un día triste porque morreu unha gran persoa, maior en idade pero moi novo no pensamento", subliñou Baldoví, para quen Sampedro "era un mozo indignado coas inxustizas e cos corruptos que se aproveitan da democracia que tanto defendeu". "E a mellor homenaxe que lle podemos facer é seguir coa súa loita por unha sociedade mellor", engadiu. AGE destaca que "o seu combate serviu para fornecer de ferramentas críticas aos movementos sociais de oposición á troika europea e os seus mandados no sur de Europa Tamén Alternativa Galega de Esquerda expresou a súa tristeza pola morte de Sampedro, "militante contra o neoliberalismo e a ditadura financeira" e "un dos intelectuais máis comprometidos durante os últimos anos con posicións progresistas e de esquerdas". AGE destaca que "o seu combate serviu para fornecer de ferramentas críticas aos movementos sociais de oposición á troika europea e os seus mandados no sur de Europa. A maiores, a súa obra literaria deixou fermosas páxinas de delicadeza e preocupación pola condición humana". E lembra a amizade que mantiña con Xosé Manuel Beiras.


Summary: A entidade financeira opta por denunciar a afectad@s por supostas coaccións e ameazas a empregados e anuncia que rexeitará que estes poidan acceder á vía da arbitraxe

Novagalicia banco vén de encetar unha política de denuncias pola vía do penal contra aqueles e aquelas estafad@s polas prefrentes que, no transcurso das mobilizacións deste colectivo, terían presuntamente denunciado ou coaccionado a empregad@s da entidade financeira. Alén disto, o banco afirma que esas persoas denunciadas serán afastadas da vía de arbitraxe como solución. Este tipo de situacións céntrase na comarca de Compostela. Desde as plataformas de afectad@s califican de "chantaxe emocional" esta medida, aseverando que a mesma persegue calar e desmobilizar aos afectados e afectadas. Alén disto, apuntan a que os actos e mobilizacións de protesta sempre foron "respetuosas" e instaron á entidade financeira a recuar nestas denuncias. O canxe das preferentes de NCG banco comezará en breve e prolongarase até finais de febreiro. Unhas semanas nas que @s estafad@s poderán recuperar o 60% do investido, pois o 40% rescate é a quita imposta por Bruxelas para pagar o custo do rescate da entidade.


Summary: Mediante unha proposición non de lei e unha pregunta á Xunta, a formación frontista exixe que a Cámara e o Goberno galego reclamen a Madrid a fin da incomunicación, da dispersión, do uso abusivo da prisión preventiva "como castigo engadido" e da aplicación "sistemática" do primeiro grao a este colectivo

O grupo parlamentar do BNG vén de apresentar unha proposición non de lei para o seu debate no Pleno do Parlamento e unha pregunta á Xunta de Galiza en que pretende coñecer cal é a situación dos sete cidadáns galegos que cumpren prisión preventiva en cárceres de fóra do País e sen seren xulgados. Tomando como referencia as persoas que actualmente fican encarceradas, no caso do sindicalista Telmo Varela esta situación vense prolongando xa durante dous anos. Outros como Eduardo Vigo, Antom Santos ou Roberto R. Fialhega 'Teto' están presos desde finais de 2011. Máis recentemente foron encarcerados Xurxo R. Olveira, Carlos Calvo (setembro de 2012) e Adriam Mosqueira 'Senlheiro' (xaneiro de 2013). Pres@s por feitos "que non foron probados nin xulgados"A este colectivo de pres@s, imputad@s pola "presunta comisión de delitos de violencia de móbil político", aplícaselles "sistematicamente" o primeiro grao utilizando a prisión preventiva "como anticipo dunha pena por feitos que non foron probados nin xulgados". Para alén do sinalado, e en virtude da Lei antiterrorista española, fican tamén clasificad@s en réxime FIES-3, propio de persoas vinculadas con organizacións armadas. Denuncia o BNG na súa proposición que a incomunicación é máis un risco común durante as súas detencións, acrecentando que con ela o Estado español "viola normas internacionais de dereitos humanos", particularmente en materia de prevención da tortura e que primeiro ratificou, como o Pacto internacional de dereitos civís e políticos. Como derradeiro trazo común nas detencións de militantes do independentismo galego, a formación frontista denuncia a dispersión, situación que "non supón só un castigo engadido" para as persoas privadas de liberdade, "contrario á finalidade reeducadora e reinsertadora" da prisión preventiva, senón tamén para familiares e amizades, obrigad@s a se desprazaren centos de quilómetros "para efectuar unha visita de 50 minutos". Demandar "a derrogación das leis de excepción" en todas as instancias Cálculos da plataforma cidadá Que voltem á casa! en novembro do ano pasado, cando @s pres@s eran doce, revelaron que a dispersión aboca a percorrer cada ano a distancia equivalente a rodear 14 veces a Terra. Na xuntanza mantida a finais de xaneiro con Que voltem á casa!, o BNG manifestou o seu compromiso a seguir demandando en todas as instancias en que está representado, "a derrogación das leis de excepción que impoñen a incomunicación dos detidos, o achegamento a Galiza e a prevención e persecución da tortura". Xa o fixera en novembro no Congreso d@s deputad@s, elevando a deputada Rosana Pérez ao Executivo que encabeza o PP a pregunta de "Que medidas vai adoptar o goberno para achegar @s pres@s á Galiza?". Agora, mediante a proposición non de lei e as preguntas que entraron en rexistro o 26 de febreiro, procurará que o Parlamento galego inste o Goberno español a "pór fin ao uso abusivo da incomunicación" e "evitar o uso sistemático do réxime pechado contra un colectivo de presos". Para alén do anterior, a formación frontista reclama, así mesmo, "pór fin á política de dispersión penitenciaria e que os presos sexan internados en centros da Galiza para evitar o seu desarraigamento social", "modificar a lexislación de excepción para evitar o uso abusivo da prisión preventiva como anticipo de pena" e "garantir a aplicación do Protocolo Garzón contra a tortura".


Summary: Co respaldo do 73,3% dos delegados Raúl Fernández e por aclamación Besteiro convertéronse nos secretarios provinciais do PsdeG en Lugo e Ourense. Os congresos provinciais adiantan camiño de cara á próxima elección do candidato e á preparación das próximas eleccións á Xunta.

Patxi Vázquez sae reforzado co trunfo de Raúl Fernández en Ourense, mais a dúbida técese diante da forza que está a tomar a figura de José Ramón Gómez Besteiro en Lugo. O presidente da Deputación, cargo institucional con maior poder do PsdeG-PSOE, ponse á fronte do partido na provincia e anuncia nas súas primeiras declaracións que o obxectivo é "recuperar a Xunta". Candidato único ao congreso provincial, Besteiro, cos seus 44 anos conta xa con experiencia institucional de xestión e nel adivíñase unha carreira que pode ter un longo percorrido. Ao seu favor xoga tamén o apoio do ex-ministro José Blanco. Polo de agora Besteiro non descartou a posibilidade de se presentar a unhas primarias fronte a Patxi Vázquez no PsdeG-PSOE. Defende un proxecto de centro-esquerda galeguista e comparte xestión de goberno co BNG na Deputación de Lugo. En troca, en Ourense as cartas están boca arriba para Patxi Vázquez. O reelexido secretario provincial Raúl Fernández é home da súa confianza e o triunfo reforza a presenza de Vázquez na súa provincia. Fronte a el presentábase o deputado Pablo López Vidal que arrebatou 23 papeletas fronte ás 66 acadadas por Fernández. O líder do PSdeG-PSOE asistiu á clausura do congreso en Ourense e afirmou que tiña a certeza do triunfo nas eleccións autonómicas, sexa "dentro de catro ou oito meses".


Summary: Denúnciao CIG-Muller, quen reprocha do Goberno español que intente tapar o desmantelamento da rede pública de servizos sociais prolongando dos 8 aos 12 anos o periodo para @s traballador@s se acolleren á redución da xornada laboral para o coidado de crianzas.

A ampliación até os 12 anos do periodo en que unha nai ou un pai pode solicitar a redución de xornada por coidado de crianzas agocha "máis unha discriminación" para as mulleres que deciden ser nais: que só asinen contratos a tempo parcial. Denúnciado CIG-Muller após analizar o decreto-lei que o Goberno español presentou en rolda de imprensa a finais de decembro de 2013 e que xa foi publicado no Boletín Oficial do Estado. Presentado pola ministra de Emprego, Fátima Báñez, como a panacea da integración delas no mercado laboral e da creación de emprego porque será necesario contratar outra traballadora para compensar a redución de xornada de quen se acolla ao permiso agora ampliado en catro anos, a federación que na central nacionalista encabeza Margarida Corral pón o acento en que o Executivo de Mariano Rajoy "está a obviar" que a fórmula da contratación a tempo parcial "supón unha menor protección social para o futuro, polo que terá efectos negativos na súa xubilación". En consecuencia, fomentar que as mulleres se acollan á redución de xornada é "unha discriminación indirecta por razón de sexo". Alentar o regreso das traballadoras ao lar Aliás, o ministerio de Emprego non ampliou a protección social dos e das proxenitor@s que se acollan a este permiso a partir do segundo ano, namentres o seu salario se reducirá durante 12 anos, o tempo máximo en que se poderían acoller a esa redución de xornada. En consecuencia, CIG-Muller destaca que a conciliación da vida familiar, persoal e laboral "non pode identificarse en exclusiva cunha política de permisos" que na actualidade son aínda "insuficientes", malia todo. O que pretende o Goberno español con esta ampliación de 8 a 12 anos do periodo para o coidado de crianzas é descarregar nos ombreiros das mulleres que deciden ser nais a responsabilidade dos coidados após desmantelar a rede pública de servizos sociais. Fronte a esta medida, a primeira despois da reforma laboral que se emprende baixo o argumento de "favorecer a contratación estábel e mellorar a empregabilidade", hai outras que fican na gaveta, tales coma a ampliación do permiso de paternidade --que a Lei de Igualdade de 2007 contemplaba até as 4 semanas-- e do permiso por maternidade --que segue nas 16 semanas--. Tampouco se incrementou a protección no caso da redución de xornada por coidado de familiares --que segue nun ano--. Por todo isto, CIG-Muller interpreta esta nova medida como máis unha estratexia "que alenta a volta á casa das mulleres".


Summary: O Consello da Cultura Galega dedica a súa atención o Día da Patria a unha das figuras máis senlleiras da gaita galega, chave na dignificación do instrumento e da profesión: Ricardo Portela. O seu repertorio atópase en partituras en aberto na web da institución, transcrito por Carlos Núñez, que cumpre así unha misión que o propio gaiteiro lle encomendara sendo cativo.

A gaita é hoxe, sen lugar a dúbidas, un dos símbolos identitarios da Galiza a nivel musical. Mais como todas aquelas formas transmitidas na oralidade, no seo dunha tradición popular que sobrevive con incommesurábel arraigo entre a poboación, enfróntase á desaparición do legado dos que foran mestres e, en menor medida, mestras –porque tamén houbo gaiteiras, aínda que non é ese o tema que nos ocupa hoxe. Desta vontade de fixar o efémero, de conservar para o mañá as melodías e os acordes das nosas raíces, recibía unha encomenda particular Carlos Núñez cando era apenas un cativo de 13 anos, que agora pode dar por cumprida. Portela defendía que o instrumento representaba "a expresión musical de todo un pobo", de feito, adoitaba falar del como "a alma da Galiza", engade Tubío Así o asegura no limiar da última publicación que lanza hoxe o Consello da Cultura Galega, na que se condensan partituras de 41 pezas musicais do gaiteiro Ricardo Portela, no ano no que se fai o centenario do seu nacemento, accesíbeis a partir de agora na web do organismo co título Ricardo Portela. De gaiteiro a gaiteiro. Desde a institución, segundo declara a súa presidenta, Rosario Álvarez, tiñan claro que querían celebrar os 100 anos do gaiteiro coa transcendencia que merece, aproveitando a efeméride como a escusa perfecta para reivindicar quer unha figura senlleira quer a relevancia da gaita e o gaiteiro na nosa cultura. De gaiteiro a gaiteiro "Sabiamos que Carlos Núñez estaba transcribindo a obra de Portela", comenta Álvarez. Así, contactaron con el para editala, facendo chegar ao público todo este labor que une "dúas figuras extraordinarias nunha alianza xenerosísima", destaca Álvarez, que vén de longo. O que chamaban derradeiro herdeiro do gaiteiro de Soutelo era plenamente consciente de que urxía un método efectivo de ensino para transmitir a técnica e a interpretación da gaita antes de que aquel tesouro oral desaparecese. Por iso nos 80 se fixeron varios cursos, entre eles o I Encontro de Mestres de Gaita, no que se discutiría aquela preocupación. Nesa cita estaba presente un mozo Carlos Núñez, que xa apuntaba maneiras. Tras pasar polo Conservatorio de Ploemeur, onde se nutriu das ensinanzas de Patrick Molard e Jean-Luc Moign nas técnicas de ornamentación e transcrición de partituras para gaita. Núñez emprendería o traballo encargado, consciente, como recolle o limiar, de que aquel non era "un cometido calquera, senón o seu testamento", que á súa vez o de Viascón recibira dos seus predecesores. Nesta misión atopaba a axuda do acordeonista Fernando Fraga. A alma da Galiza "Ricardo Portela non é un gaiteiro calquera", asegura Álvarez, senón que se trata dunha das figura "máis singulares e máis grandes que deu o país" nesta disciplina. Ademais, simboliza "a dignificación do gaiteiro", pola que traballou arreo ao seu retorno de Venezuela, onde estivo emigrado, valora Xaneco Tubío, presidente da Asociación de Gaiteir@s Galeg@s, en cuxa constitución o propio mestre xogou un papel fundamental e da que foi presidente de honra. A música de gaita viña dun momento no que se consideraba "de segunda", como todas esas expresións populares da nosa cultura A música de gaita viña dun momento no que se consideraba "de segunda", como todas esas expresións populares da nosa cultura. Mais Portela defendía que o instrumento representaba "a expresión musical de todo un pobo", de feito, adoitaba falar del como "a alma da Galiza", engade. Doutra banda, Portela levou a cabo un importante labor no eido da investigación, recuperando o toque fechado da zona de Pontevedra, unha técnica moi antiga que ten un "efecto máis arcaico", di Tubío. Porén, fóra do mundo da música tradicional e das zonas nas que desenvolveu o seu traballo (Pontevedra e Vigo), non resulta tan coñecido. De aí a necesidade detectada polo Consello de facer desta fixación da súa obra unha das publicacións do ano. Mestre e gardián Álvarez destaca por último a súa faceta como docente: "Portela desvelou os seus segredos, non quixo levalos á tumba". Esa vontade sobrevive no privilexiado traballo de Núñez, que con entusiasmo e dedicación recolle os arranxos do mestre. Neste senso, destaca unha estela de gaiteiros que se declaran "fillos intelectuais seus". O propio Portela refería a súa profesión como a de "gardián dun tesouro", á que as transcricións que agora pasan ao dispor da cidadanía contribúen a gardar. Álvarez destaca por último a súa faceta como docente: "Portela desvelou os seus segredos, non quixo levalos á tumba" E é que Ricardo Portela non era compositor. Mais o espazo para o desenvolvemento artístico transcende a creación per se e a orixinalidade toma espazos na maneira de interpretar, no toque, que no seu caso era moi singular. "O seu repertorio nutríase maiormente de pezas tradicionais sobre as que se recreaba, imprimíndolles tanto carácter que as facía súas", asegura Núñez na análise das partituras tan icónicas como "Aires de Pontevedra", aprendida de Xosé Sesta e que é o resultado dun arranxo que contén resumidos fragmentos melódicos da antiga "Alborada" de Villanueva, así como unha simplificación da segunda parte do "Pasarrúas" de Xan de Campañó. A historia desta peza é para Núñez "todo un exemplo do sistema creativo no proceso oralidade-memoria-escritura e volta á oralidade". Fóra da xenialidade do seu legado e da súa lexión de discípulos, o Consello quere dignificar a figura do gaiteiro, como o propio Portela fixo, procurando que se lle respectase, por exemplo, "cando se fai o cartel da festa". Mesmo se negou a tocar para algunhas comisións de festas cando o nome do gaiteiro aparecía no anuncio máis pequeno que o da orquestra, co obxectivo claro de normalizar a nosa música, explica Tubío. "Para nós é unha figura fundamental que contribuíu a defender que non hai culturas de segunda nin músicas de segunda", engade. "O seu repertorio nutríase maiormente de pezas tradicionais sobre as que se recreaba, imprimíndolles tanto carácter que as facía súas", asegura Núñez Neste senso, a presidenta do Consello da Cultura Galega entende que este organismo, que ten moitas liñas de traballo, non pode ficar unicamente na cultura espectáculo ou nas industrias culturais, senón que debe atender tamén á tradición, entendida como un "patrimonio que se actualice no cotián, pois se non fundamos un elo con ela, queda morta". Outras actividades A publicación englóbase dentro doutra actividades que aínda se están "cocendo", comenta Álvarez, e que se levarán a cabo en novembro nun acto central de conmemoración, coincidindo cos 100 anos do nacemento do artista, no que agardan contar con grandes do mundo da gaita, non só do territorio galego.


Summary: O negocio enerxético na Galiza está en mans de empresas estranxeiras. O primeiro produtor de electricidade eólica e hidráulica do país é a multinacional Iberdrola. A historia está chamada a repetirse na eólica mariña.

Os primeiros proxectos de eólica mariña na Galiza están impulsados por Iberdrola. A compañía presidida por Ignacio Sánchez Galán solicitou autorizacións ao Ministerio para a Transición Ecolóxica (Miteco) para erguer dous parques na costa do Cantábrico galego. O primeiro deles, denominado San Cibrao, cunha potencia de xeración de 490 megawatts e localizase fronte as costas do concello mariñán de Cervo, situándose o segundo, de nome San Brandán, coa mesma capacidade de produción, na zona de Ortegal. O emprazamento destes dous parques foi denunciado polo sector pesqueiro galego, que de xeito unánime ten alegado contra as localizacións escollidas. A este respecto, critican que a instalación eólica este situada nalgúns dos mellores bancos de pesca da flota galega, como son Praia Nova, A Selva ou a Praia de Bares, fronte as localidades do Vicedo ou Mañón. A empresa promotora, Iberdrola, ten a súa sede social en Bilbo pero paga os seus impostos en Madrid, onde radica o seu enderezo fiscal, sendo os seus accionistas de referencia o fondo soberano de Catar, con 9,72%; Kutxabank, con 3,60%; o Banco de Noruega, con 3,17% e o fondo de investimentos estadounidense Blackroc. A empresa francesa Vinci As costas de Ortegal son tamén as escollidas polo grupo Cobra para erguer o parque eólico mariño, Galwind, que situaría 68 aeroxeradores nunha unha superficie de máis de 160 quilómetros cadrados fronte a Estaca de Bares en Mañón, cunha potencia total de 1.000 megawatts. Neste caso, a Plataforma en Defensa da Pesca e os Ecosistemas Mariños alerta de que estas instalacións afectarían a actividade en até unha trintena de caladoiros da zona. Cobra foi durante moitos anos a división eléctrica do grupo ACS, propiedade de Florentino Pérez, até a súa venda a finais de 2021 á multinacional francesa Vinci. A compañía, especializada na obra civil e no negocio enerxético, ten como accionista maioritario o fondo soberano de Catar e o fondo de investimentos estadounidense Blackroc, socios de referencia de Iberdrola. O conglomerado conformado polas compañías Bluefloat e Sener ten os ollos postos entre Cariño e Cedeira. Así, promoven neste espazo un parque de eólica mariña denominado Nordés, cunha potencia total de 500 megawatts, unha extensión de 268 quilómetros cadrados e, aproximadamente, 80 aeroxeradores. Os fondos estadounidenses Bluefloat, con sede fiscal en Madrid, ten como socios de referencia a dúas compañías estadounidenses. Unha delas, con sede en Houston, é 547 Energy, propiedade do primeiro accionista de Bluefloat, Gabriel Alonso, a outra é o fondo de investimento Quantun Energy Partners. Sener, unha veterana enxeñaría de orixe vasca, está domiciliada en Madrid, posuíndo a maioría do capital a familia Sendagorta. Ferrovial O grupo madrileño Ferrovial vén sumarse a esta batalla por adquirir dereitos de xeración eólica nos mares galegos, presentando un proxecto para erguer un parque de 495 megawatts fronte á Mariña. A instalación, denominada Celta I, esta emprazada en zonas autorizadas no anteproxecto do Plan de ordenación dos espazos mariños (POEM). Ferrovial é un dos grandes xigantes madrileños do sector das infraestruturas. A compañía, propiedade da familia Del Pino Calvo-Sotelo, unha das máis ricas do Estado, está presente nos mercados europeos e americanos, destacando polas súas grandes conexións co poder político. O último proxecto en presentarse diante do Ministerio para a Transición Ecolóxica (Miteco), denominase Volanteiro, que situaría os seus aeroxeradores en augas das Rías Baixas e tería unha potencia instalada de 510 megawatts. A instalación esta promovida Capital Energy Offshore, sociedade controlada por Capital Energy -propiedade do ex xenro de Florentino Pérez, Jesús Martín Buezas- a gran beneficiaria da poxa para asignar proxectos de enerxías renovábeis cunha potencia total a instalar de 3,3 MW lanzada hai un ano polo Miteco, un concurso público do que se desmarcaron as grandes compañías do sector.


As dúas principais organizacións de nais e pais de estudantes coincidiron na necesidade de que a "volta ao cole" sexa presencial, máis logo de meses de educación a distancia, e pediron no Congreso medidas que faciliten a conciliación a partir de setembro. Así o reclamaron tanto Mari Carmen Morillas, da Confederación Española de Asociacións de Pais e Nais do Alumnado (CEAPA), como Pedro Caballero, de Confederación Católica Nacional de Pais de Familia e Pais de Alumnos (CONCAPA), nunhas comparecencias desenvolvidas no marco do Grupo de Traballo de Políticas Sociais e Sistema de Coidados da Comisión para a Reconstrución Social e Económica de España. Nunha sesión sobre educación, as organizacións de familias expuxeron tanto as súas propostas para o próximo curso, que estará condicionado pola evolución da pandemia do coronavirus, como a súa valoración da experiencia dos últimos tres meses, un período anómalo onde todo o ensino foi a distancia polo feche de centros despois do decreto do estado de alarma. Desde CEAPA, a organización que agrupa ás asociacións da escola pública, Mari Carmen Morillas considera que, en canto as autoridades sanitarias o permitan, a volta ás aulas debe ser "inmediata" para garantir o dereito á educación, porque a "equidade" non é compatíbel, na súa opinión, co ensino a distancia. A representante de CEAPA subliñou que os e as escolares con discapacidade ou con necesidades educativas especiais quedaron fóra da educación telemática, ademais de menores de familias sen recursos, todos afectados pola fenda dixital. Por iso considera que a presencialidade é "ineludíbel" e que as administracións teñen que preparar "xa a volta ao cole", sempre contando coas familias. Petición esta compartida por Pedro Caballero, o presidente de CONCAPA, que criticou que as familias quedasen fóra das decisións educativas durante o estado de alarma. Tamén, que aínda non existan "protocolos de actuación" para o regreso a clase en setembro. "Estamos á expectativa", dixo no Congreso, onde reivindicou os valores ensino presencial. "Unha máquina non pode substituír o labor dun docente", asegurou.


Summary: O estrés fica adiado para este domingo. Candidatas e candidatos dedicaron ao tempo de lecer a xornada de reflexión.

Ir tranquilamente facer a compra ao mercado de abastos de Santiago, leitura, estar coas amizades e coa súa parella, ir ao cinema de tarde. Así está a pasar o día de reflexión a candidata do BNG, Ana Pontón. "Estou moi orgullosa da miña organización e de todas as persoas que participaron e deron o mellor de si nesta campaña", dixo a meio dun comunicado de imprensa. Pontón cualificou estes 15 días de percorrer o país adiante na procura do apoio cidadán como ilusionantes e emocionantes e mostrouse convencida de que o pobo galego "aproveitará a oportunidade do 25S cunha grande participación nas urnas". Estar cos amigos, "desfrutando desta afonía -dixo en ton de brincadeira- escoitando moito e falando pouco", facer algo de deporte e aproveitar a tarde para ir ao teatro. Ese é o programa de Luís VIllares (En Marea) para este día, segundo revelou el propio aos meios, en declaracións en que manifestou a súa satisfacción polo desenvolvimento da campaña: "Moi contento. Funcionou moi ben. Encontramos unha grande ilusión social", dixo, persuadido de que este 25S será un "día histórico" e que "dará un grande cambio ao país". Visitar a Praza de Abastos, como Pontón, para facer a compra semanal, dar un paseo por Compostela e ir xantar coa familia foi a opción de Xoaquín Fernández Leiceaga para esta xornada de reflexión. O candidato do PSdeG, por todo pronunciamento político, limitouse a desexar que a votación deste domingo rexiste unha "moi alta participación". Tomar un café en Compostela co veteranísimo ex presidente da Xunta, Gerardo Fernández Albor, de 99 anos, e xantar e pasar o resto do día na compaña da súa parella na Coruña. Eis a xornada de reflexión de Alberto Núñez Feijóo, candidato do PP á reelección. "Imos escoitar os galegos e o que digan será o que imos facer", dixo aos meios. Cristina Losada, Cs, deixouse ver no compostelán café Derby, onde tomou café con xornalistas, aos que transmitiu a súa convicción de que o seu partido irá ter un bon resultado eleitoral este domingo. A súa axenda vespertina estaba reservada para o seu círculo íntimo en Vigo.


Summary: Helena Gómez é desde o pasado venres nova presidenta da Confapa (Confederación de Anpas Públicas de Galicia). Advirte de futuras mobilizacións e aposta pola unión para se enfrontar os atrancos que afrontarán os centros galegos neste curso.

Helena Gómez, presidenta da Federación Provincial de Anpas da Coruña, é agora tamén presidenta da Confapa, confederación galega que agrupa as catro agrupacións provinciais. A nova directiva, elixida o pasado venres logo de presentarse como única candidatura, pretende facer forza a través da unión de todas as asociacións de pais galegas para loitar polo ensino público e pelexar contra os recortes que empobrecen a educación no país. Cunha liña nada continuísta e máis combativa que a anterior directiva, Gómez advirte xa de futuras mobilizacións e aposta por acabar cos concertos cos centros privados, polo menos ata que non se melloren as dotacións dos colexios públicos. Cal é o obxectivo máis inmediato da nova Confapa? O noso obxectivo principal e inmediato agora será envorcarnos na comunicación coas anpas. Moitas das asociacións non saben en realidade o que é a Confapa e se xa ven as federacións provinciais afastadas, a confederación galega pareceralles unha entelequia. Temos que achegarnos a todas anpas do país, en especial ás do rural, que son as máis illadas e as máis necesitadas. É moi necesaria a Confapa nestes tempos de recortes e axustes no ensino? Máis que nunca. A Confapa ten un recoñecemento moi grande a nivel de administración e unha relevancia e influxo que non é capaz de ter unha anpa illada por si soa. Cremos que a Confapa é a ferramenta máis axeitada para resolver os problemas e atrancos que teña a educación pública. Nós temos que ser a voz dos pais, nais e alumnos, pero tamén o foro onde recoller as súas propostas e as súas queixas. Esa é a nosa misión. "Os pais están máis concienciados porque sofren nas súas carnes e nas dos fillos o que supoñen os recortes" Debutan nun curso conflitivo, con recortes e reivindicacións constantes. Notaron xa as eivas nas escolas públicas? Neste inicio de curso, en Primaria, xa puidemos comprobar que faltan especialistas en pedagoxía terapéutica e en mestres en audición e linguaxe, algo que a Xunta está a xustificar á súa maneira. O primeiro que fixemos xa desde a federación coruñesa foi mandar unha enquisa a todas as anpas para que cada unha delas nos indique as carencias que existen en cada centro. Sabemos que hai eivas importantes e que o rural, especialmente, estaas a sufrir dun xeito máis duro. E aí onde nos teremos que esforzar máis porque moitos destes centros atópanse illados. Nota os pais e nais máis concienciados polos problemas que traen os recortes no ensino? Agora os pais están moito máis concienciados porque están comprobando nas súas carnes como lles afectan os recortes e os axustes marcados polas administracións. Desde que o transporte xa non pase pola parada habitual, ata que os fillos queden sen comedor no colexio ou que a masificación e aumento da ratio nas aulas evita que haxa unha atención especializada e personalizada aos nenos. Cando doe na propia casa e na propia familia, os pais mobilízanse, como está a ocorrer con moitas anpas do rural. Pero tamén colaboran e traballan xuntos. Desde a federación estamos a promover un banco de libros para que vaian pasando dunhas familias a outras, pero cando nos demos de conta, case non fixo falta nin organizar nada. Os pais xa se estaban prestando libros mutuamente sen necesidade de que o pedíramos nós antes. Esa é unha demostración de como están as cousas. Dixera unha vez que agoras profesores e pais están máis unidos. As familias estanse decatando do prexuízo que están a sufrir os profesores con todos estes recortes. Saben que moitas veces son os docentes os que axudan os seus fillos e os que, por exemplo, sacan horas que non lle corresponden para facer titorías, malia que o aumento de horas lectivas case non lles deixa tempo. Sempre houbo algo esa imaxe de que os profesores só miraban por eles ou que protestaban seguido, pero as familias están vendo agora cal é a situación real. "Buscaremos o diálogo e o acordo coa Xunta, pero se non o hai, mobilizarémonos; é o noso deber" Tamén advertira que se os recortes seguían atacando o ensino público, os pais mobilizaríanse. Mantémonos no mesmo discurso. Primeiro buscaremos o diálogo coa Administración, pero se non o hai ou non hai acordo, mobilizarémonos. Ese é o noso deber: estar cos pais e cos alumnos e axudar e apoiar as familias, máis aínda cando ás anpas nos están a quitar cada vez máis atribucións. Faremos unha xuntanza as catro federacións provinciais e a partir de aí elaboraremos un manifesto sobre as necesidades e os problemas que están a sufrir os centros públicos. Aí veremos o que ocorre. "Non pode haber un concerto máis mentres non se arranxe a situación da escola pública" Que opinión lle merecen os concertos con centros privados mentres aumentan os recortes nos públicos? Non pode haber un novo concerto máis mentres non se arranxe a situación da escola pública. Que se aumente a rede pública e as administracións invistan onde teñen que investir. Esa é unha idea clave do noso proxecto. A nosa posición é moi clara neste aspecto porque a defensa do ensino público é fundamental nos nosos principios. Hai federacións de anpas que se manteñen á marxe da Confapa e das federacións provinciais, que farán para evitalo? Non temos moitas noticias da federación que funciona en Vigo, nin doutras anpas que hai por aí soltas... O noso obxectivo é que se acaben integrando na Confapa e nas diferentes federacións provinciais e facerlles ver que a Confapa é a mellor ferramenta para defender os nosos dereitos e expresar as nosas reivindicacións. Que lle ofrece esta nova directiva da Confapa aos pais? O que queremos é promover a participación de pais, nais e alumnos a través das anpas, de todos os órganos de goberno nos centros públicos e nos consellos escolares. Que collan forza, que se dean de conta de que as federacións están para iso, para darlle ánimos e asesoramento. Confapa é o instrumento e a ferramenta que mellor pode apoiar e reivindicar as necesidades e queixas de pais, nais e alumnos. "Manteremos colaboración coa Ceapa estatal; o problema é global porque as decisións veñen de onde veñen e Wert está en Madrid" Como será a colaboración coa Ceapa estatal? A nosa relación con Ceapa é boa. Confapa Galicia esta en comunicación e colaboración constante con todas as federacións autonómicas e contaremos cun delegado que participará nas xuntanzas da Ceapa para transmitir en Madrid os problemas da educación en Galicia. Debemos ter en conta que o ministro Wert está na capital de España e que os problemas que afronta o ensino público son problema de Estado. Non todo se resolve con protestas contra o Goberno de Feijóo, xa que hai moitas decisións políticas que veñen de onde veñen.


Summary: Primeira reunión da comisión de seguimento da emerxencia declarada após o episodio de contaminación que afecta ás augas do río Eume.

A primeira reunión da comisión de seguimento da emerxencia declarada no río Eume deu a coñecer, de forma oficial, detalles do episodio de turbidez que desde hai máis de dez días afecta a veciñanza de Pontedeume de forma directa, privada do consumo de auga da billa, e, en xeral, a toda a comarca, pola pegada ambiental da contaminación cuxa orixe estuda a Xunta e apunta cara a explotación do encoro por parte de Endesa. A xuntanza, convocada por Augas da Galiza, contou coa participación de representantes deste organismo, da xefatura territorial da Consellería de Medio Ambiente e técnicos de Patrimonio Natural, ademais de representantes do Instituto Tecnolóxico para o Control do Medio Mariño (Intecmar), dos concellos de Pontedeume e Cabanas, de Endesa e de Viaqua concesionaria do servizo municipal de augas. Segundo Augas da Galiza, as analíticas amosan unha turbidez moi alta no caudal do Eume. Neste sentido, indicou que os controis chegaron a marcar até 100 NTU -unidade estándar par aa medición da turbidez-, cando o límite fluvial é 25 e os valores normais do Eume se sitúan en 1,12. Na mesma liña, informou dunha presenza elevada de aluminio, que a hidroeléctrica responsábel do encoro do Eume cualificou de "normal". Rebaixa da cota do encoro Doutra banda, Augas da Galiza expuxo o interese da empresa enerxética en rebaixar a cota mínima do encoro do Eume, fixada en 306 metros. A compañía presentou varias solicitudes que a Administración non considerou, e malia todo, recoñeceu, Endesa actuou pola súa conta deixando a cota en 299 metros o día 28 de agosto, sete metros por debaixo do límite mínimo estabelecido, o valor máis baixo rexistrado desde o ano 1985. Endesa asegurou que a contaminación do Eume é un episodio excepcional derivado da posta en marcha dos desaugadoiros do fondo do encoro, que non permite manter os niveis de turbidez en valores normais. Neste sentido, defendeu que 90% dos sedimentos removidos pola chuvia que agora arrastra o río non é tóxico, mais sen revelar o contido nin o prexuízo do 10% restante. Impacto ambiental Pola súa parte, técnicos de Patrimonio Natural da Xunta comunicaron que, polo momento, non se detectou mortaldade animal na contorna do Eume, mentres que desde o Intecmar manteñen certa cautela á hora de avaliar o impacto dos lodos nos bancos marisqueiros. Aseguran que aínda é cedo para anticipar posíbeis danos e que haberá que esperar unha nova toma de mostras para saber se pode haber perdas. Auga potábel Mentres, o Concello de Pontedeume espera o visto bo de Sanidade para restabelecer a subministración de auga potábel. As analíticas devolven parámetros compatíbeis co consumo humano, mais cómpre este último requisito administrativo mentres a empresa concesionaria do servizo municipal axiliza os trámites para acometer os traballos de mellora da planta potabilizadora da localidade, á que a Xunta destinou 1,5 millóns de euros. Maior transparencia Iago Varela, concelleiro de Medio Ambiente do Concello de Cabanas reclamou ante a comisión de seguimento do Eume maior transparencia e preocupación polo impacto ambiental da contaminación que rexistra o seu caudal e un estudo dos danos que episodio pode chegar a causar en todos os sectores produtivos, especialmente no marisqueiro, co fin de habilitar posíbeis axudas aos colectivos afectados polo asentamento dos lodos.