Summary: Máis da metade do gasto real no país destínase ao ferrocarril nuns Orzamentos Xerais do Estado que, a nivel xeral, diminúe o gasto en desemprego nun 22%. Rajoy e os membros do Goberno aumentan o seu soldo nun 1%.

O investimento en Galicia por parte do Estado diminuirá nun 1,62% con respecto ao anterior exercicio, segundo as cifras que vén de presentar o ministro de Facenda, Cristóbal Montor, para os Orzamentos Xerais do Estado (PGE). A galega será unha das autonomías nas que se reduce o investimento, quedando nun total de 1.363,95 millóns de euros, que supón un 12,3% do total do presuposto destinado ás comunidades. Nesta clasificaicón, só Andalucía (16,5%) e Castela e León (13,1%) a superarían. O investimento do Estado en Galicia elévase a 1.364 millóns de euros, cun descenso do 1,62% respecto ao 2015 Será o tren o que siga a marcar o investimento do Estado en Galicia. De feito, bastante máis da metade do gasto real no país que se detallan nos PGE vai destinado ao novo acceso ferroviario e outras partidas vinculadas coa alta velocidade: máis de 800 millóns en Fomento. O resto, estradas e autovías, como os investimentos na A-8, na A-82 ou a ampliación da onte Pasaxe na Coruña, a autovía Santiago-Lugo, a circunvalación de Ponteveddra e a reforma da autovía Vigo-O Porriño. O ferrocarril leva bastante máis da metade do gasto real do Estado no país Por outra banda, o fondo de compensación interterritorial -a cantidade coa que se compensa as autonomías que obteñen menos recursos- deixará en 2016 a Castela-A Mancha, Estremadura e Andalucía con menos fondos dos previstos no proxecto de orzamento de 2015, mentres que Galicia -xunto a Asturias e Cantabria- atópanse entre os territorios que ven incrementada a cantidade. Así, Galicia, no ano no que celebrará eleccións autonómicas, recibirá máis fondos que no exercicio anterior e aumentará as súas arcas con 45 millóns de euros do fondo de compensación interterritorial, pasando dos 42,91 aos 45,03. O gasto en desemprego cae un 22% nos orzamentos do Estado para 2016 En xeral, un ano máis, a principal partida dos PGE estará destinada a pagar as pensións, con 135.449 millons de euros. O proxecto de Orzamenos aumenta o gasto total un 1,15% respecto a 2015. O borrador dos Orzamentos Xerais anticipa as subas dalgunhas partidas de gasto no exercicio de 2016, contidas para unha economía que crecerá (previsiblemente) a un ritmo superior ao 3% no Estado. Así, no epígrafe de Servizos Públicos Básicos, onde se inclúen os gastos nos programas de Xustiza, Defensa e Seguridade Cidadá, a subida será dun 1,4%. Cómpre destacar que será Xustiza a que logre captar máis fondos novos nestes apartados, un 6, 31% máis que o ano pasado. O Goberno prevé aforrar até un 21,66% en gastos de prestacións pola baixada do paro En desemprego, o Executivo prevé que a caída do paro lle aforrará até un 21,66% en gastos de prestacións, case 6.000 millóns menos do orzamentado en 2015 até os 19.820 millóns. As boas expectativas do Goberno en materia de emprego reflíctense tamén en que ao Fomento do Emprego só lle dedique un 1,2% máis de orzamento. No programa para mellorar o "acceso á vivenda" non se fará ningunha mellora e quedará coa mesma dotación que en 2015, en 587 millóns de euros.En sanidade, educación e cultura a suba media será do 5,86%. Ao tempo, o Goberno central subiu o seu soldo por primeira vez desde que tomou posesión en 2011. O proxecto dos PGE recollen un aumento do salario dos membros do Executivo do 1%, o mesmo incremento previsto para os funcionarios. Así, o presdiente Mariano Rajoy gañaría 78.996 euros brutos ao ano en 12 pagos, 781 euros máis que en 2015. Rajoy e os membros do Goberno aumentan o seu soldo nun 1% Desde que lidera o Executivo, o salario de Rajoy estaba conxelado en 78.185 euros. A vicepresidenta do Goberno, Soraya Sáenz de Santamaría, gañará 74.221 euros o ano que vén, segundo o proxecto, fronte aos 73.486 euros deste ano, un aumento de 735 euros. Por outra banda, o soldo dos ministros do Gabinete sufrirá igualmente un incremento do 1%, ata os 69.671 euros. En canto á Casa Real, o Executivo mantén conxelada a súa achega: 7,7 millóns. Os PGE destinan o mesmo diñeiro á Coroa por terceiro ano consecutivo. Optimismo do Goberno Segundo o Goberno, a economía española vai protagonizar unha milagre económica e o seu crecemento será "o maior das principais economías desenvolvidas", creándose 600.000 empregos neste 2015 e co Estado financiándose a tipos mínimos. No entanto, as contas públicas seguirán sendo "austeras", segundo Montoro. Os millonarios aforros no paro e en servizo da débeda destinaranse a intentar cumprir os obxectivos de déficit público de Bruxelas e case non se notarán nas partidas que gasto que mellor se traducen no Estado de Benestar. O Goberno segue a apostar pola austeridade moi por riba das políticas sociais Dos 8.000 millóns que pretende aforrar o Estado en 2016, pouco ou nada se traducirá en bolsas, prestacións ou outro tipo de políticas cara aos máis desfavorecidos. Facenda insiste en que o principal vai ao gasto social, pero porque nesta partida inclúe as pensións. No entanto, estas só subirán un 0,25%, pero o gasto sobe un 2,4%, debido a que cada vez hai máis pensionistas con mellores prestacións derivadas de que entran xubilados ao sistema con mellores prestacións. De reparar nos detalles, a suba de bolsas que anunciou o novo ministro de Educación queda nun precario 0,2%, mentres o orzamento en Defensa crece un 0,4%. Ademais, a partida para a dependencia estará dotada de 75 millóns máis que en 2016, unha suba insuficiente tras os recortes dos últimos anos. En canto aos cartos para Sanidade, recupera só un 3,6% logo do recorte do 35% de 2014. Por outra banda, a Igrexa recibirá a mesma cantidade a conta do Estado: 13,2 millóns ao mes. O Goberno central concede 159,2 millóns de euros aos bispos a conta da recadación polo cadriño do IRPF. >> Información elaborada con achegas da redacción de eldiario.es


Summary: Traballadoras lamentan o "trato indigno" que reciben as persoas usuarias neste centro de titularidade pública xestionada polo Grupo Clece.

O persoal da residencia de maiores Concepción Arenal da Coruña, de titularidade pública e xestión privada, volveu manifestarse na mañá desta quinta feira por terceira semana consecutiva co apoio de representantes da CIG —que lidera o comité de empresa—, o BNG, o PSdeG e máis a "solidariedade" da plataforma REDE de persoas usuarias de residencias. O motivo das protestas é o "trato indigno" que afirman sufrir tanto traballadoras e traballadores como as propias persoas maiores que residen neste centro, que este verán pasou das mans de DomusVi ás do Grupo Clece, por medio da sociedade Samaín Servizos á Comunidade S.A.. "A que foi considerada 'residencia modelo' ao comezo da súa actividade en 2003, hoxe vive no fondo da inmundicia tras o paso de DomusVi, e agora coa entrada de Clece se cabe con máis recortes de persoal en cantidade e calidade, máis incumprimentos de normativas, máis malas prácticas e máis abusos cara ás persoas maiores", sinalan desde REDE. Así, lembran que o pasado 16 de agosto, por mor da "falta de persoal de cociña", a residencia serviu un "menú de emerxencia" consistente en "sardiñas enlatadas con espárragos". 📌 Sardinillas en lata para os maiores Este é o negocio público/privado das #residencias, negocio da Xunta do PP de #Feijóo e da empresa de servizos de #FlorentinoPérez (Clece) 16-Agosto, non hai cociñeiro na pública Concepción Arenal (A Coruña) 🥫 toca "menú de emerxencia" pic.twitter.com/VvPaf4lf6Z— REDE (@REDE_org) October 20, 2022 A CIG tamén vén advertindo das eivas do centro nas últimas datas: "Nos mellores días, hai sete persoas na quenda de mañá para limpar seis plantas, atender ou dar servizo de lavandaría e facer o tren de lavado da cociña, de maneira que só se dedican dúas traballadoras a limpar as plantas; tres están en lavandaría e unha na cociña", precisou Lidia Arguiz, do comité de empresa, o pasado xuño. A central sindical mobilizárase entón para alertar do despedimento de catro traballadoras do servizo de limpeza e amortización doutra praza ao non cubrir unha xubilación. "As primeiras medidas tomadas por Clece", lamentaron."Estas compañeiras levan anos traballando neste centro, o que pasa é que DomusVi, a anterior concesionaria, estívolles encadeando un contrato temporal tras outro. E cando á fin as fai indefinidas, cambia a empresa e bótaas á rúa", engadiron.


Summary: O Ministerio Público descarta o delito de malversación no seu artigo de acusación, e pide unha multa de 144.000 euros.

A fiscalía superior de Catalunya pide seis anos de prisión e vinte e un de inhabilitación para a presidenta do Parlament, Laura Borràs, por unha causa dun presunto fraccionamento de contratos cando dirixía a Institución das Letras Catalás. Así mesmo, no escrito de acusación, o Ministerio Público tamén pide unha sanción económica de 144.000 euros. Laura Borràs, a un paso de xuízo por presunta corrupción A fiscalía acusa a presidenta do Parlament de presuntos delitos continuados de prevaricación e falsidade documental, pero descarta finalmente os de fraude administrativa e malversación, polos que si foi procesada polo Tribunal Superior de Xustiza de Catalunya hai dúas semanas. Segundo as fiscais Ribagorçana Pujol e Teresa Duerto, Borràs adxudicou de maneira directa e irregular dezaoito contratos a Isaías Ferreiro, a quen coñecía da súa etapa na Universidade de Barcelona, por valor de máis de 300.000 euros. Laura Borràs: "A prisión é a ameaza coa que tentan disuadirnos" Así mesmo, argumentan que non se cometeu un delito de malversación porque non se pagou de máis polos servizos realizados. Outras acusacións Por outra parte, o Ministerio Público acusa Ferreiro dos delitos de prevaricación e falsidade documental. Neste sentido, pide para el unha pena de seis anos de prisión, vinte e un de inhabilitación e unha multa de 72.000 euros. Finalmente, no caso de Andreu Pujol, a quen fiscalía atribúe a preparación dos contratos, reclámaselle tres anos de prisión e dez de inhabilitación tamén por prevaricación e falsidade documental.


Summary: A piques de se cumpriren dez anos desde que o Congreso aprobara o Estatut, o ex presidente do Goberno español, José Luis Rodríguez Zapatero, aposta en regresar a ese punto de partido para saír "do actual labirinto" no que, ao seu ver, se atopa Catalunya.

Nunha entrevista publicada por La Vanguardia, o que fora presidente do Goberno español co PSOE, José Luis Rodríguez Zapatero considera o Estatut de 2006 "unha grande oportunidade máis que un gran problema". "É máis, penso que a saída ao actual labirinto pasa por retornar ao punto de partido. Hai que ir á orixe dos problemas. E nesa orixe está a sentenza do Tribunal Constitucional e a reacción a esa sentenza", afirma. "Habemos deixar a un lado o Tribunal Constitucional na resolución política dos grandes problemas do país" Zapatero di non compartir o "ton" da sentenza de xuño de 2010 e sinala que o Constitucional "se viu sometido a todas as tensións posíbeis". "A lección fundamental é que habemos deixar a un lado o Tribunal Constitucional na resolución política dos grandes problemas do país. Esa non é a saída. Como tampouco o é a vía dos referendos decisorios, que dividen entre o branco e o negro", engade. Sobre Artur Mas, asegura que "nunca" viu nel "un independentista" e salienta que a reedición do Goberno tripartito, con José Montilla na presidencia, foi "un factor de radicalización de Convergència". Pon de manifesto que "as cousas terían ido doutra maneira se Josep Antoni Duran Lleida fose o sucesor de Jordi Pujol e se o catalanismo decidise entrar na gobernación de España". "Duran Lleida tería sido un bo ministro de Exteriores", subliña. "Onde menos flexíbel o vin (a Rajoy) foi no de Catalunya e no Estatut" Aliás, Zapatero sinala que dos "varios diálogos" que mantivo con Mariano Rajoy arredor de cuestións transcendentais do Estado "no tema onde sempre o vin menos flexíbel foi no de Catalunya e o Estatut. Era inflexíbel cando se lle formulaba unha visión plural de España e o recoñecemento das comunidades nacionais". A respeito de ERC, admite conversas con Josep Lluís Carod Rovira e Joan Puigcercós, dos que di que eran "románticos do independentismo". "Sempre vin en Esquerra unha alma sensíbel ao destino colectivo de España", afirma. En relación ao proces soberanista, o ex presidente do Goberno español empraza as forzas estatais a "dar unha resposta a Catalunya. Ten que voltar a política a Catalunya. Non hai política no independentismo", defende. Para Zapatero, a independencia é "un salto á nada" e "só é un manifesto".


Summary: A Galiza acolle mobilizacións e actos impulsados polo feminismo e outras institucións

O feminismo galego volverá ocupar rúas, prazas e palcos da Galiza este 25-N para denunciar todas as formas de violencia que sofren as mulleres. É unha das data de reivindicación histórica e internacional, unha expresión de forza que gozará de múltiples réplicas por todo o territorio. Colectivos feministas, institucións públicas e organizacións sindicais promoven este 25-N actos e mobilizacións contra a violencia machista; "a temperanza, a complicidade, a pasividade e a acción directa" da sociedade patriarcal ante casos de abuso ou agresión sexual, acoso no traballo, violencia física, psicolóxica ou institucional e asasinato, salientan desde a Marcha Mundial das Mulleres. O feminismo marchará a partir das 20 horas en Vigo, Ourense e na Coruña en tres manifestacións que partirán desde Vía Norte, a Subdelegación do Goberno e o Obelisco, respectivamente. Outras 25 localidades súmanse a estas iniciativas con outras tantas concentracións en prazas emblemáticas. A Estrada, As Pontes, Betanzos, Carballo, Carnota, Catoira, Cee, Celanova, Cervo, Chantada, Compostela, Fene, Lalín, Lugo, Melide, Muros, O Porriño, Ordes, Ourense, Pontevedra, Val Miñor, Vilaboa, Vilalba, Vila de Cruces e Vilagarcía acollerán diferentes actos reivindicativos e institucionais. O concello de Ferrol plantará rosas en memoria das mulleres vítimas da violencia machista. Carballo manterá en sesión de tarde unha proposta lúdica dirixida ás crianzas: a carretilla violeta. Cambados promove unha charla sobre sexismo virtual entre o alumnado de secundaria. Mais tamén haberá espazo para a música, o teatro, os contacontos, a poesía, a autodefensa e as camiñadas. Así, ás 10 da mañá dará comezo a andaina popular en igualdade 'As mulleres de Camariñas: libres e rabudas'. A axenda deste 25-N inclúe, ademais, os chamamentos e as convocatorias das organizacións sindicais. Desde a Secretaría das Mulleres, a CIG aprema sobre a necesidade de identificar e combater a violencia contra as mulleres no traballo, "silenciada", sen apenas datos e ignorada polas institucións. Baixo o lema 'É acoso, é violencia machista no traballo', a CIG convoca ao mediodía concentracións na Coruña, As Pontes, Compostela, Ferrol Lugo, Ourense, Pontevedra, Ribeira Vigo e Vilagarcía. UXT e CCOO demandan por xunto máis contundencia contra a violencia de xénero e poñen o foco no emprego como vía esencial de combate. Sentada en Políticas (USC) As organizacións estudantís URXE! e Xuntxs por Políticas da USC convocan unha sentada diante da facultade en horario de mañá e tarde ás 12 e ás 17 horas coincidindo coa denuncia dunha situación de acoso por parte dun alumno do centro que a universidade está a investigar. Os colectivos estudantís reclaman que a USC sexa un espazo seguro onde todas e todos "poidamos gozar dunha docencia de calidade e segura", onde as persoas agresoras deixen de gozar de impunidade e onde a seguridade e comodidade de todas as alumnas estea garantida nas aulas.


O relevo na Xefatura –coroada- do Estado español está servindo como test indicativo dos cambios operados na opinión pública e publicada e nas distintas respostas formuladas polas forzas presentes no escenario político. Un dos lugares comúns mais utilizados polos analistas do establishment é o carácter singularmente decisivo que lle outorgan ao papel xogado por Juan Carlos de Borbón na conformación do réxime constitucional de 1978. Esta tese non resiste un contraste rigoroso co sucedido a partir do 20 de novembro de 1975. Aínda aceptando a evidencia de que o novo Rei incumpriu o xuramento de fidelidade aos "Principios Fundamentais do Movemento Nacional" que figuraba como condición nominal indispensábel para a súa designación como sucesor de Franco, resultou moito mais determinante o pacto realizado entre os sectores políticos procedentes do franquismo –encabezados por Adolfo Suárez- e os dirixentes do PSOE, PCE, CiU e PNV. O aval das chancelerías europeas e norteamericanas, ademais do apoio dispensado polos sectores mais dinámicos do capitalismo español, completou o esqueleto básico sobre o que ficou construída a transición da ditadura ao modelo democrático vixente. A figura do Rei foi unha peza mais do deseño executado pero carecería de valor decisorio se estivese desconectada da transacción acordada entre quen se atopaban colocados –antes de 1975- en campos abertamente confrontados. A figura do Rei foi unha peza mais do deseño executado pero carecería de valor decisorio se estivese desconectada da transacción acordada entre quen se atopaban colocados –antes de 1975- en campos abertamente confrontados Case catro décadas despois, invocar a permanencia do pacto da transición é un desexo comprensíbel dos sectores que postulan o inmobilismo –ou ben un certo cambio lampedusiano- ante as novas circunstancias que concorren no presente momento histórico. Existen, polo menos, tres razóns que fundamentan a necesaria revisión do acordado: as explícitas distancias críticas tomadas por dous protagonistas relevantes daquel consenso (PCE e CiU); o indiscutíbel peso demográfico adquirido polas xeracións que non estaban en disposición de poder emitir un xuízo a respecto do contido ofrecido no paquete constitucional e, por último –pero non o menos importante-, a emerxencia de conflitos (a grave erosión das prestacións públicas por mor da xestión da crise económica e a demanda dunha consulta para fixar a relación entre Catalunya e o Estado español) que esixen a elaboración de novos marcos regulatorios capaces de suscitar vontades comúns. A maioría do corpo social quería pasar a páxina da ditadura pero mantiña unha lembranza paralizante da guerra de 1936 e, xa que logo, apostou por reforzar aos elementos mais "centristas" O contexto que se viviu nos primeiros anos do postfranquismo facilitou a viabilidade do consenso constitucional. A maioría do corpo social quería pasar a páxina da ditadura pero mantiña unha lembranza paralizante da guerra de 1936 e, xa que logo, apostou por reforzar aos elementos mais "centristas" (A. Suárez e F. González) que debutaban na contenda electoral de 1977. Ese clima de opinión dominante non permitiu que as propostas asociadas aos programas de ruptura democrática tivesen o apoio requirido para a súa posta en práctica. Por iso, cando os dirixentes do PCE renunciaron ás principais reivindicacións formuladas no combate antifranquista non pagaron as peaxes que cabía pensar e as forzas políticas mais radicais non melloraron –agás nalgún caso concreto- a súa posición relativa. A retirada de Juan Carlos de Borbón alimenta as expectativas dun eventual proceso de cambio constitucional. A favor do mesmo operan as novas tendencias aparecidas no corpo electoral na recente cita do 25 de maio, nomeadamente o desgaste padecido polo bipartidismo hexemónico e a gravidade persistente da crise económica. A principal dificultade para a materialización da mudanza que reclama dende diversos sectores radica na extraordinaria rixidez dos procedementos previstos na propia lei de leis (esta foi unha gravísima hipoteca aceitada pola oposición antifranquista que apoiou o texto de 1978). É realista pensar na viabilidade dun acordo programático mínimo entre as organizacións que non votaron afirmativamente a substitución operada na Xefatura do Estado español? As contundentes maiorías esixidas condicionan seriamente o alcance real de calquera modificación. Por iso o PP utiliza a coartada cínica de solicitar aos demais que formulen unha proposta concreta: cando Rajoy diga que por aí non pasa, a iniciativa morrerá no rexistro do Congreso. En realidade, todo vai depender da composición do Parlamento que resulte das vindeiras eleccións xerais do ano 2015. Só unha diminución significativa do apoio aos dous grandes partidos podería abrir a porta ao debate e negociación dun novo texto constitucional. Ficaría, poren, unha incógnita pendente: existen suficientes denominadores comúns entre aquelas forzas (CiU, PNV, ERC, EH-Bildu, IU, Podemos, BNG, Anova…) que defenden proxectos alternativos aos que postulan PP e PSOE? É realista pensar na viabilidade dun acordo programático mínimo entre as organizacións que non votaron afirmativamente a substitución operada na Xefatura do Estado español? As respostas condicionarán o futuro que agora comeza.


Summary: Pensarán vostedes que a administración de xustiza tería que comezar a investigar os 2059 presuntos culpábeis por evasión fiscal. Pois mal, craso erro, a administración de xustiza do país helénico resolveu chamar a Kostas Vaxevanis para ser xulgado por violar datos confidenciais.

2059: é o número – oficial - de gregos que imitan a furibunda moda planetaria da evasión fiscal. Lista lagarde: é o nome da lista negra que Kostas Vaxevanis, xornalista de investigación, ven de facer pública no seu país. Hijoputismo hipócrita: é a expresión popular que utilizaría calqueira persoa para designar o comportamento das moi democráticas institucions políticas gregas – ou, cando menos, o que queda delas -; pensarán vostedes que a administración de xustiza tería que comezar a investigar aos 2059 presuntos culpábeis por evasión fiscal. Pois mal, craso erro, a administración de xustiza do país helénico resolveu chamar a Kostas Vaxevanis para ser xulgado por violar datos confidenciais. Pensarán vostedes que a administración de xustiza tería que comezar a investigar aos 2059 presuntos culpábeis por evasión fiscal. Pois mal, craso erro, a administración de xustiza do país helénico resolveu chamar a Kostas Vaxevanis Unha das cousas que máis me fan rir, e rir a cachón, por aquelo de que hai que liberar os humores mesmo en situacions surrealistas, é comprobar como nas nosas modernísimas constitucions non figura o que debería ser o dereito máis protexido de todos: o de decir a puta verdade foda a quen foda. Figura, iso sí, o dereito á liberdade de expresión and so on, e bla, bla, bla, mais importa ben pouco que cada vez tendamos máis a confundir o dereito de expresarnos libremente co dereito a expresar calqueira cousa de calqueira modo; horroroso e infame paradoxo: nas nosas moi libres plutocracias xerontocráticas – ou sexa, o goberno dos ricos en estado de senilidade -, a liberdade de expresión, coa ulterior revolución tecnolóxica que pasou coma un furacán por riba dos marcos tradicionais de creación do discurso audiovisual e escrito, deviu nunha especie de diálogo de xordos no que gaña o que grita máis alto e o que pronuncia a mentira máis podre en menos nanosegundos, e todo dirixido ao consumo dunha acrítica tribo de consumidores de discursos, ávidos estes de atopar razons para xustificar o seu particular odio. No fondo - e non estou a esaxerar - é coma asistir a un combate de boxeo entre George Foreman e Muhammad Alí, mais cunha diferencia esencial: Foreman e Alí respetan as regras antes de boxear, e a meirande parte da casta de furafollas que tertulianean para convencer ao persoal de que dous máis dous son dezaseis non están suxeitos a ningún criterio ético, estético nin epistémico á hora de falar. O despregue de seguridade, que Kostas Vaxevanis retratou coma propio dunha milicia fascista, non debería sorprendernos en absoluto O despregue de seguridade, que Kostas Vaxevanis retratou coma propio dunha milicia fascista, non debería sorprendernos en absoluto. É obvio que os seres humanos, por moito formalismo institucional que queiramos meternos no corpo, actuamos movidos por motivos e intereses, e é obvio que no Kafkiano labirinto institucional dos estados modernos, con todo o invisíbel, abstracto e alleo que poida resultarnos, existen solidísimas castas e linaxes familiares que van monopolizando todo o aparello institucional da Administración pública até convertila nun mero apéndice e prolongación dos seus negocios. E non só dos seus negocios, sexan negocios turbios ou honrados, senon tamén das relacions de vasalaxe afortaladas en xeografías nas que a loita pola vida é un imposíbel, dunha violencia silenciada que só pode acumular perpetuamente máis e máis hostilidade. Que as forzas de seguridade actúen cunha disciplina, unha rapidez, e unha eficacia digna de exército revolucionario en canto un cidadán isolado fai pública unha lista que destapa as vergoñas privadas das grandes castas de intocábeis do seu país, pode ter unha lectura pesimista, mais, tamén, unha outra lectura radicalmente optimista e esperanzada. Esa lectura optimista é que, con todo o invisíbel, abstracto e alleo que nos poida parecer o laberinto institucional – cada vez máis en estado de descomposición – dos grandes estados, tanto como o labirinto administrativo-contable das grandes corporacions, chega un punto no que a cantidade de merda e silencio que acumulan en forma de segredos de estado non pode escapar ao interrogante público. As estructuras sociais e institucionais, así como os imaxinarios culturais-simbólicos que as xustifican, máis tarde ou máis cedo, mudan; incluso tendo máis vida que a dunha persoa illada, non teñen máis remedio que facelo. Mais, ai!, o desexo e a vontade de saber perduran sempre, aínda que só sexa en minorías rebeldes, e dende esas minorías rebeldes sempre se pode montar un sarao deses que valen por cen. Teño a intuición, non sei se un chisco arriscada, de que ese desexo e esa vontade de saber sempre se expresa colectivamente cando a vida dunha xeración que foi protagonista na construcción das estructuras e os discursos da vella sociedade chega ao seu fin Eu, persoalmente, teño a intuición, non sei se un chisco arriscada, de que ese desexo e esa vontade de saber sempre se expresa colectivamente cando a vida dunha xeración que foi protagonista na construcción das estructuras e os discursos da vella sociedade chega ao seu fin, e de que durante ese principio de incertidume, no que non existe un relevo xeracional claro, existe un baleiro de autoridade moral, de referentes e referencias culturais, nos que o vello, o emerxente e o novo, ao mesmo tempo, dialogan febril e conflictivamente, e dialogan así porque non pode ser doutro xeito, porque a necesidade de proxectarse no futuro, quer para manter o vello con enfeites supostamente novos, quer para rachar definitivamente co vello, é consubstancial á vida secular do ser humano. Por moita arela de vangarda que exista entre certa aristocracia do gusto, hai algo que a arte e a literatura, por sí mesma - e repito, por sí mesma - nunca poderá facer: mudar radicalmente un rexime político podre Lonxe deberían quedar xa os tempos nos que a quietude do ser podía proxectarse nunha sociedade, a humana, á que sempre lle foi a marcha, mais lonxe deberían comezar a quedar, tamén, estes tempos frenéticos e hiper-modernos nos que, trabucadamente, confundimos a modernidade cunha especie de vangardismo perpetuo que non logra sementar ningún tipo de horizonte ético, estético e político que rache coa cantidade de dor innecesaria que está a producir este modo de vida. Porque, por moita arela de vangarda que exista entre certa aristocracia do gusto, hai algo que a arte e a literatura, por sí mesma - e repito, por sí mesma - nunca poderá facer: mudar radicalmente un rexime político podre. A persecución calculada e sistemática a Kostas Vaxevanis é a materialización social da kafkiana metáfora literaria de O proceso. Xa hai moito, moito tempo que o proceso a Josef K. é a perfecta metáfora moral sobre o miserable valor do individuo na sociedade moderna e sobre a opaca sensación de paranoico suspense que provoca xa só a posibilidade de que un segredo de estado deixe de ser iso, un segredo, para pasar a ser unha verdade colectivamente interiorizada que pon aos moradores da caverna no lugar que lles corresponde: O cárcere, neste caso. Mais non só o proceso a Josef K. é unha metáfora literaria á altura do Zeitgeist da modernidade tardocapitalista e da situación de completa indefensión do individuo perante as súas estructuras. Tamén o é a sociedade na que trata de sobrevivir cotidianamente Winston en 1984, retratada con moita máis precisión e concreción que a metaliteratura de O proceso. Tamén o é a Abadia na que Guillermo de Baskerville e Adso de Melk tratan de abrir paso á verdade en O nome da Rosa, esa abadía na que todo é silencio e os segredos escritos en vellos pergameos féchanse con chave e ocúltanse en laberintos segredos, alleos á plebe. Tamén, sí, a Abadía de Melk é un espello incómodo da sociedade contemporánea, e por moi medieval que sexa o seu escenario, segue a bisbarnos o pouquiño que mudamos como sociedade en tantos séculos de convivencia. Eu son Josef K., e Winston, e Guillermo de Baskerville, e Adso de Melk. Vostedes tamén o son. Sómolo todos os que intentamos vivir a vida e as nosas relacions persoais, non dende a autenticidade – palabra que me da calafríos -, senon dende a transparencia e a confianza que xermola na conversa Eu son Josef K., e Winston, e Guillermo de Baskerville, e Adso de Melk. Vostedes tamén o son. Sómolo todos os que intentamos vivir a vida e as nosas relacions persoais, non dende a autenticidade – palabra que me da calafríos -, senon dende a transparencia e a confianza que xermola na conversa. Sómolo todos os que viven neste país-Gaiola – ou fora del - que segue a facer do silencio e a retranca evasiva unha pose asumida por instinto de conservación, e que segue a silbar cara o ceo cada vez que a santa mafia galega toca a gaita con estridente sorriso, facendo coa nosa vida o mesmo que un encantador de serpes na india coa súa flauta. Mais, se eu e vostedes podemos ser Josef K., ou Winston, ou Guillermo e Adso de Melk, non teñan a menor dúbida de que tamén podemos pensar, sentir e actuar coma os policías que arrestaron a Josef K., coma o corpo de funcionarios que executaba as ordes do gran irmán, ou mesmo coma os inquisidores que andaban a argallar, coma vellas envexosas, cobizosas e cagadas de medo, contra a curiosidade de Guillermo de Baskerville e Adso de Melk. O que aquí escribe ten a sensación de que no ecosistema mediático, político e editorial da Galicia realmente existente, agás honrosas excepcions, respírase máis o cheiro do traxe dos policías que arrestaron a K Por iso, precisamente, porque o que aquí escribe ten a sensación de que no ecosistema mediático, político e editorial da Galicia realmente existente, agás honrosas excepcions, respírase máis o cheiro do traxe dos policías que arrestaron a K, percíbese máis a clase de miradas que o corpo de funcionarios do gran irmán guindaba a Winston... e escoitase de máis o envexoso rosmar dos inquisidores que controlaban a curiosidade de Guillermo e Adso de Melk, por isto, sí, precisamente, decido coller as maletas e lusofonizarme, lusoculturizarme, lusopolitizarme integralmente. Bye, bye, País-Gaiola.


Summary: A 'Alianza por un Mundo Rural Galego Vivo' (integrada tamén por ADEGA, CIG, a FRUGA e a ORGACCMM) convocaron unha concentración para o 15 de agosto ás 12 horas contra os incendios no Barco de Valdeorras, diante da casa Grande de Viloria. Critican os cambios da Lei de Montes da Xunta.

"O desleixo e o pasotismo olímpico da Xunta co noso medio rural provocarán lumes de récord: máis rápidos, altos e fortes", denuncian desde a Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galiza (ADEGA). Os incendios desta fin de semana en varios puntos do país, na zona de Valdeorras en particular, puxeron en evidencia algo que varios sectores da sociedade criticaron no seu momento: a recente modificación da Lei de Montes de Galiza, aprobada cos votos en contra de BNG e PSdeG-PSOE reduce ao mínimo o papel da administración. Para @s ecoloxistas de ADEGA "a Lei de Montes aprobada polo PP deixa practicamente baleira de contido a lei 3/2007 de Prevención e Defensa contra os Incendios Forestais". "Estes cambios normativos deixan aos montes galegos e á poboación veciña nunha situación de risco", aseguran desde ADEGA Cambios na LeiOs cambios na nova Lei que criticaron con dureza desde a Alianza teñen 43 importantes modificacións entre as que figuran a diminución das distancias de salvagarda da vexetación ás vivendas (de 50 a 30 metros), a redución dos anos nos que se limita o aproveitamento dos terreos queimados (de 3 a 2 anos), a eliminación do mosaico de parcelas e a prohibición de estabelecer masas monoespecíficas de máis de 25 hectáreas continuas, a apertura a posibilidade de forestar terras agrarias e a desviación cara aos concellos parte das responsabilidades de control. "Estes cambios normativos deixan aos montes galegos e á poboación veciña nunha situación de risco", aseguran desde ADEGA. Outra xestión do monte con futuroA 'Alianza por un Mundo Rural Galego Vivo' propón outra xestión do monte. "Apostamos por un monte con futuro que pasa por unha xestión sustentábel, integral, activa e participativa", sinalan. Desde a Alianza insisten en que os montes "teñen futuro", e que os lumes poden combaterse con algo máis que "represión policial" se se aposta pola prevención e por pór en valor con intelixencia todas as potencialidades de Galiza.


Summary: A operación en marcha do PP para recuperar o bastón de mando en Santa Comba pode verse frustrada após a investigación xudicial aberta contra a súa candidata e da que informa Nós Diario en exclusiva.

O xulgado de instrución número 1 de Negreira vén de abrir dilixencias previas por un delito de prevaricación contra María José Pose Rodríguez, candidata do PP á Alcaldía de Santa Comba na moción de censura que se debaterá no pleno municipal de 15 de xuño contra o actual rexedor, David Barbeira (Compromiso por Galicia) e que previsibelmente sairá adiante co apoio de dous dos seis edís que ten o PSdeG. As actuacións xudiciais iniciáronse a partir da denuncia en que se acusa o Concello de Santa Comba, por medio da súa anterior alcaldesa, a popular María José Pose por dar un trato de favor á directiva da comunidade de usuarios de Augas de Grixoa. Os denunciantes poñen de relevo a amizade persoal da popular con membros da directiva desa comunidade de usuarios e relatan que Pose, como alcaldesa, acudiu en abril de 2018 a unha reunión á parroquia de Grixoa onde se comprometeu a asfaltar a contorna da igrexa antes das festas do Espírito Santo, que se celebran a finais de maio, o que os denunciantes entenden como unha especie de favor ás súas amizades. As obras, din, executáronse en maio de 2018 mais non foron licitadas e adxudicadas até sete meses despois. Anteriormente, en 2017 a comunidade de usuarios de Augas de Grixoa aprobara parte dunhas obras de canalización a executar por unha empresa privada. As obras, din, comezaron de maneira inmediata sen ningún tipo de licenza ou comunicación, feito que foi denunciado xa daquela por unha ducia de veciñas e veciños de Grixoa. Non se opuñan ás obras, mais si a que fosen executadas á marxe da lei e con "presuntas irregularidades por parte da directiva" de Augas de Grixoa. O xulgado entende que estas actuacións presentan características que fan presumir a posíbel existencia dun delito de prevaricación Días despois presentouse comunicación previa das obras e, pola súa banda, o Concello informou de que non se podían iniciar xa que a documentación estaba incompleta. Porén, as actuacións xa se estaban a realizar e o Concello non as paralizou. Posteriormente a comunidade de usuarios ampliou de 3.000 a 23.000 metros o alcance das obras. Finalmente, xa en marzo de 2018 o Concello concedeu a licenza. Os denunciantes sinalan tamén que mesmo persoal do Concello traballou nas obras de canalización, e todo a pesar de ser unha obra privada. O xulgado entende que estas actuacións presentan características que fan presumir a posíbel existencia dun delito de prevaricación administrativa, polo que o pasado 2 de xuño acordou incoar Dilixencias Previas. Aliás, requírese ao Concello que presente copia dos expedientes en que se tramitaron as licenzas obxecto da denuncia, concedidas á Augas de Grixoa para a canalización de augas desde mananciais Braña da Urceiras. Tamén require a Augas da Galiza que remitan a autorización concedida á comunidade de usuarios de Grixoa. Como as obras se prolongaron nos tempos, os denunciantes prevén que a causa tamén se estenda contra o polo de agora rexedor municipal, David Barbeira. Pose nega que se producisen ilegalidades Nós Diario púxose en contacto con María Pose para coñecer a súa posición. "Non hai nada definitivo e nin me chamaron a declarar porque o xuíz non ve caso claro", dixo. Preguntada pola súa condición de investigada, afirma que "figuramos como imputados calquera alcalde que estea nun proceso aberto e haxa alguén que denuncia sen razón. É un proceso onde están todos os informes favorábeis e non hai ningunha ilegalidade", subliña.


Summary: O avellentamento da poboación é unha das características socioeconómicas máis relevantes e preocupantes para o país. En ningún outro territorio do Estado, exceptuando as dúas Castelas –aínda que non chega aos niveis que marcan os indicadores galegos–, existe máis poboación maior de 65 anos e, aínda máis, cunha perspectiva de seguir medrando na vindeira década. Con motivo da campaña que vén de iniciar a CIG para reclamarlle á Xunta melloras na atención á dependencia, poñemos o foco na falta de residencias públicas. Eis un extracto da reportaxe que publicamos no número 327 de Sermos Galiza.

Sen unha política definida desde as Administracións central e galega, o avellentamento ten unha serie de implicacións en materia de atención á dependencia, entre as que se atopa unha insuficiente rede pública de residencias de maiores adaptada á realidade do país. As recomendacións da Organización Mundial da Saúde están aínda moi lonxe de se cumprir, ao fixar en cinco por cada cen habitantes o número de prazas axeitado. Na Galiza, o rateo non chega nin a tres (2,8). Tendo en conta que hai perto de 666.000 persoas nesa franxa de idade, cumpriría un total de 33.000, polas 21.000 que existen actualmente. O informe elaborado polo Imserso e referido ao ano 2016 revela ademais que Galiza está á cola do Estado en dotación de prazas de residencia públicas. A media española sitúaseen 56%, fronte a 33% galega, proporción que ten levado a Xunta a asinar concertos para introducir no circuíto público prazas de titularidade privada, co custo que iso supón. Así, o Imserso taxa en algo menos de 18.000 euros anuais o custo medio dunha praza nunha residencia pública –menos de 35% é achegado polas persoas usuarias–; a mesma praza nun centro concertado atinxe os 18.250 euros e as familias teñen que aportar arredor de 30%. Isto eleva a mil euros o sobrecusto que lle supón ao erario cada unha das prazas privadas. Os dados de Política Social din que a media mensual que achega cada usuario é de 500 euros, cun máximo de 1.075, aínda que esas cantidades varían en función dos recursos e, en todo caso, ten dereito a dispor do 25% da prestación que perciba para os seus gastos persoais. Cunha pensión media de 811 euros, a situación das persoas maiores agrávase. O economista Albino Prada remite a un informe da súa autoría publicado no dixital infolibre para constatar que, efectivamente, Galiza incumpre a cifra recomendada pola OMS. "En 2015 eran algo máis de 21.000 prazas que había, pero deberamos ter 33.000 para axustarnos á rateo da OMS", apunta en declaracións a Sermos Galiza. O profesor da Universidade de Vigo destaca, ademais, que "de cada 100 prazas en residencias, só 33 teñen financiamento público: somos o territorio con menor porcentaxe de oferta pública do Estado español. Pero a demanda existe, pois somos un territorio moi avellentado, o que explica que a oferta privada a prezos de mercado (moi por riba da pensión media) acade case 70 prazas de cada 100. No País Vasco ou Cantabria é xusto ó revés: 70 de cada 100 prazas teñen financiamento público". [Podes ler a información íntegra no número 327 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Tres días de concertos intensos e un programa de actividades paralelas dos de sacar o hipo. Por se isto non for abondo, todo construído desde o activismo e o apoio mútuo e cunha finalidade de respaldar os movementos sociais e os proxectos de base. Falamos cunha das persoas implicadas no proxecto.

Non todos os festivais son iguais A segunda edición do Festival da Liberdade arranca esta quinta feira en Cangas. Tres días (13, 14 e 15 de outubro) para a música, o convivio, a aprendizaxe, a diversión e o compromiso, entre outras moitas posibilidades. Que destacar deste Festival a respecto doutros? "Ten unha produción desde a base e o activismo, solidaria e moi ben feita, por profesionais", destaca unha das persoas implicadas neste proxecto. Non só iso, aponta, o feito de ser "un festival 100% solidario, onde todos os beneficios van reverter en movementos sociais" e proxectos de base é outro motivo de diferenciación (e orgullo). O cartaz de cartaces O cartaz musical para estes días comprende diferentes propostas e estilos. Chikos del Maíz, Rebeliom do Inframundo, Superoito, Sara Hebe. KOP, Falperrys, Dakidarría, Porretas... A lista é ben ampla.Entre as persoas organizadoras destacarían catro cuestións. A primeira, Los Chikos del Maíz, que anunciaron a súa disolución e o broche en Galiza vaino poñer este concerto. Engade tamén o concerto de Dakidarría, "un grupo que se implicou moito neste festival", e que fecha a xira 'De cuncas e de mar' neste festival. Para rachar estereotipos, no Festival vai haber unha bande reggetón. "Un estilo que se asocia a discursos machistas, do sistema...". Mais non esa que vén a Cangas. A súa proposta é clara, feminista e libertaria. A non perder. Como a non perder é outra das recomendacións: o acústico de Xavi Sarriá (que fora cantante de Obrint Pas) e Feliu Ventura no Auditorio de Cangas, dentro da programación de actividades paralela. "É moi ilusionante poder velos pro primeira vez en Galiza". O programa contempla moito máis: a treboada perfecta do punk vigués co gancho do retorno de Disturbio 77, por exemplo. "E todos os grupos galegos que están no festival, dun primeirisimo nivel, incríbeis", sentenzan. Segundo ano, dúas novidades Segunda edición e dúas novidades a destacar. En primeiro lugar, o concurso Suso Vaamonde. "Este festival naceu de activistas, viñamos dos movementos sociais e queriamos 'engadir máis movementos á iniciativa. Por iso este concurso". Son 16 os proxectos presentados, desde centros sociais ao eido educativo, pasando polo anti-represivo ou de defensa dos animais. A través das redes sociais (Facebook) e de votación no propio festival elixirase un dos proxectos presentados, que recibirá parte dos beneficios do Festival da Liberdade para desenvolver o seu proxecto. "É unha forma de axudar ás propostas que saen da base e, ao tempo, homenaxear unha persoa como foi Suso Vaamonde". O programa de actividades paralelas é outro dos alicerces que destacan nesta segunda edición do Festival da Liberdade. "Non creo que haxa moitos festivais con tantas e tan boas", considera. Cinema, charlas, foliadas, obradoiros, mercadiño ecolóxico, circo... conforman unha manchea de propostas para estes tres días. "Reforza o contido social e político do festival", afirman na organización. Xente, mans, compromiso Son por volta de 50 persoas voluntarias as que fan posíbel estes tres días de festival en Cangas. Nun momento de crise da militancia, medio cento de persoas asumen investir tempo e esforzo nun traballo que é duro, como afirman as persoas implicadas, "Durmes pouco, traballas arreo..." Beneficio? "Cando ves que a xente acode ao festival e participa". Destacan que colabora xente de movementos moi variados, ao igual que o abano ideolóxico. Un máis valor a coidar "Iso é moi enriquecedor", engade, ao tempo que agradece o apoio do centrosocial A Tiradoura.


Summary: O Centro de Investigación de Química Biolóxica e Materiais Moleculares (CiQUS) da USC fai 10 anos á vangarda da ciencia. Os días 30 e 31 de marzo e 1 de abril realizarán un simposio en Compostela para conmemorar o aniversario no cal participará, entre outros, o Premio Nobel de Química David MacMillan.

—Que é o CiQUS e que importancia ten no mundo da investigación na Galiza? O CiQUS é o primeiro centro singular da Universidade de Santiago de Compostela que abriu as portas. Seguimos un modelo novidoso de investigación que non se probara antes. O modelo do centro baséase na selección competitiva tanto de investigadores libres como de estudantes e na avaliación continuada que consiste en que, cada dous anos, visítanos fisicamente un comité de expertos externo de alto nivel.O comité avalía de maneira moi seria e rigorosa a evolución do centro e os grupos de investigación. En conclusión, seguimos un modelo de autoexixencia e de rendemento de contas á sociedade, o que supón un estrés engadido mais non é un problema, gostamos de que nos avalíen e que nos digan as cuestións en que temos que mellorar, pois iso produce un progreso científico moi importante. —Cal é o balance que fan destes dez anos de funcionamento? O balance é positivo. Como consecuencia desta forma de traballar, todos os nosos indicadores de produtividade son positivos. As nosas publicacións teñen un grande impacto internacional, algo que se pode medir segundo o tipo de revistas en que se publican. Conseguimos aumentar significativamente o número de publicacións en revistas de alta exixencia científica. Outro indicador moi importante é o de captación de recursos, conseguimos multiplicar por dez os ingresos por proxectos competitivos que non teñen que ver cos ingresos de financiamento público. Trátase de ideas ou proxectos que presentamos a diferentes convocatorias estatais ou internacionais e temos que competir para que nos outorguen os recursos. Somos o centro galego con máis indicadores de prestixio e temos tantos como pode ter a Universidade Complutense de Madrid. O noso centro tamén destaca no ámbito da formación, nestes momentos entre estudantes de doutorado e xa doutorados hai sobre 130 persoas que están a recibir unha formación de alto nivel e que terán unha boa cualificación tanto a nivel profesional como académico. En definitiva, o CiQUS é beneficioso para a Galiza porque todo isto repercute na creación de emprego de calidade e, por tanto, riqueza. —Alude á riqueza. Hai suficiente apoio institucional para as investigacións científicas? O financiamento da ciencia, en termos xerais, é deficiente. O Goberno do Estado leva anos sen financiar axeitadamente a investigación científica, está moi por debaixo da doutros Estados como Alemaña ou Francia. En xeral, todas as Administracións falan moito de apoiar a ciencia mais á hora da verdade non o fan, xa que, polo visto, non poden sacar rédito electoral diso. —Que podemos agardar do CiQUS no futuro? Eu creo que o modelo está consolidado. Os investigadores líderes que temos no centro son brillantes e hai moi bo ambiente, por tanto, non teño ningunha dúbida de que seguiremos aumentando os nosos indicadores de produción e de que continuaremos a contribuír ao avance económico e á creación de riqueza no país. —En que van consistir os actos de conmemoración do décimo aniversario do CiQUS? Vai haber actos científicos e sociais, que terán lugar na Cidade da Cultura e serán unha serie de conferencias impartidas por personalidades de primeiro nivel entre as que están o Premio Nobel de Química de 2021, David Macmillan, e será a primeira viaxe fóra dos EUA que fará desde que gañou o Premio Nobel.


Summary: A revista Dot busca financiamento para a publicación dun libro que recolle as obras de 50 ilustradores e ilustradoras galegas actuais. Unha campaña en Verkami leva recadados case catro mil euros, pero aínda necesita un derradeiro empurrón.

A revista Dot busca financiamento para a publicación dun libro que recolle as obras de 50 ilustradores e ilustradoras galegas do momento. 50 ilustradores gallegos actuales: Ilustradots, trátase -segundo destacan os seus promotores- "do primeiro libro recompilatorio de ilustración galega actual", que demostran "que a ilustración galega está a pasar por un período dourado no que se atopa unha xeración envexable de artistas". A obra reúne artistas xa consagrados e outros ilustradores e ilustradoras emerxentes, cunha breve descrición sobre o seu traballo e traxectorias e unha mostra de ao redor de seis imaxes das súas obras, nunha publicación de máis de 200 páxinas a cor en tamaño A5. Unha campaña en Verkami leva recadados case catro mil euros, dos seis mil que se necesitan para a edición da obra. Pero a cinco dias da súa finalizanción aínda necesita un derradeiro empurrón. Como é habitual neste tipo de campañas, ofrécense recompensas para as persoas que fagan algunha achega económica. Neste caso, estas recompensas van dende a descarga do libro en pdf (por 5 euros), o libro en formato físico (dende 22 euros), que pode incluír a maiores unha lámina dun dos autores ou autoras (por 29 euros) ou unha bolsa de tea deseñada por algún dos ilustradores e ilustradoras (dende 31 euros). Os autores e autoras que formarán parte do libro son: Julia Abalde, Xiana Alonso, Roberto Argüelles, Guillermo Arias, Cinta Arribas, Carlos Arrojo, Raul Bermudez, Los Bravú, Michel Casado, Alba Casanova, Sergio Covelo, Nuria Diaz, Pedro Díaz, Federico Fernandez, Berto Fojo, Cristobal Fortunez, Alberto García Ariza, Silvia García, Xose Lois García, Jano, Humber jumber, Santi Jimenez, Bea Lobo, Rebeca Losada, Andrés Magán, David Mendez Alonso, Arturo Mosquera, Nano4814, María Nóvoa, Santiago Paredes, Sara Pazos, Pelucas, David Pintor, Pirusca, Miguel Porto, Bernal Prieto, Ivan R, Sr. Reny, Chus Rojo, Roque Romero, David Rubín, David Sierra, Tayone, Natalia Umpierrez, Alberto Vázquez, Nando Vazquez, Oscar Villan, María Viñas e Santi Zubizarreta.


Summary: O pasado ano convocáronse 37 paros laborais, nos que participaron ao redor de tres mil traballadores e traballadoras, oito veces menos que no ano 2013. Galicia é a oitava comunidade con máis conflitividade laboral, tras Cataluña, Euskadi, Madrid, Andalucía, Navarra, Cantabria e Asturias Así foron as folgas máis longas dos últimos anos en Galicia A resistencia do persoal da Xustiza en folga descoloca a Xunta tras 50 días de mobilización

O número de folgas laborais convocadas en Galicia moveuse en niveis moi baixos nos últimos catro anos, segundo os datos que recolle o informe de Conflitividade Laboral que elabora a CEOE. En 2017 foron 37 os paros convocados, nos que participaron ao redor de tres mil traballadores e traballadoras (2.983), sumando un total de 142.904 horas de traballo. Aínda que o número de folgas foi superior ao de 2016, si creceu o número de folguistas e de horas, que hai dous anos acadaran un mínimo. En todo caso, as cifras dende o 2014 seguen en magnitudes moi reducidas, se as comparamos coas que se rexistraron no ano 2013, con máis de 25.000 traballadores e traballadoras implicadas e máis de medio millón de horas de traballo sumadas. Galicia é a oitava comunidade con máis conflitividade laboral, tras Cataluña, Euskadi, Madrid, Andalucía, Navarra, Cantabria e Asturias Galicia sitúase como unha comunidade media en canto á súa conflitividade laboral. O seu índice de conflitividade laboral (relación entre as horas de traballo que sumaron as folgas e as horas de traballo totais) é de 0,11, o oitavo entre os 17 territorios do Estado, tras Cataluña, Euskadi, Madrid, Andalucía, Navarra, Cantabria e Asturias. Cómpre salientar que o pasado ano foi claramente Cataluña a comunidade con máis folgas, seguramente motivadas moitas delas polo procés independentista; estes paros sumaron máis de 16 millóns de horas de traballo e neles participaron 1,7 millóns de traballadores e traballadoras. Cataluña sumou o 66% das horas de traballo perdidas en folga en todo o Estado e o 86% dos e das folguistas A situación en Cataluña fixo que o número de folguistas e horas de traballo perdidas no conxunto de España se situase en 2017 no seu nivel máis alto dende o 2012. Naquel ano foran catro millóns as persoas que participaran nalgunha folga e 40 millóns as horas perdidas. E no 2017 foron dous millóns de folguistas (a inmensa maioría en Cataluña) e 25 millóns de horas


Summary: A Audiencia madrileña absolveuno o pasado 18 de xaneiro en contra do criterio do fiscal, que solicitaba un ano de cárcere por un delito contra a liberdade de conciencia por interromper un acto relixioso.

A Fiscalía de Madrid vén de recorrer a sentenza que absolve o escultor coruñés Enrique Tenreiro dos delitos contra a liberdade de conciencia e de actos de profanación por realizar en outubro de 2018 unha pintada na antiga tumba do ditador Francisco Franco, na basílica do Val dos Caídos. O representante do Ministerio, que solicitaba un ano de prisión e unha indemnización a Patrimonio Nacional do Real Sitio de San Lorenzo do Escorial de 833,41 euros "polos danos e prexuízos causados", entende que a conduta despregada polo acusado, "tal e como se recolle nos feitos probados e como resultado da proba practicada no xuízo oral", é merecedora dun reproche penal. No seu recurso, a Fiscalía explica que a acción de debuxar a pomba da paz, xunto ao texto "pola liberdade", e que dixese en voz alta "pola reconciliación dos españois", non pode entenderse amparada na liberdade de expresión. Entende, deste modo, que os feitos tiveron lugar no interior da basílica do Val dos Caídos, "o cal constitúe un lugar especialmente reservado para a reunión dos que profesan a relixión católica". Aliás, incide en que levou a cabo esta acción na zona do altar maior e cos preparativos en marcha para a celebración dunha misa, "nun momento no que os nenos da Escolanía estaban xa accedendo ao coro e os sacerdotes celebrantes da Eucaristía, dirixíndose ao altar maior", motivo polo cal se atrasou o inicio da misa. La última performance de Enrique Tenreiro.Sin palabras.Video de Pedro Armestre pic.twitter.com/j9LqCytEZJ— Galería Artbys (@GArtbys) October 31, 2018 "É evidente —engade a Fiscalía—, que o acusado se extralimitou na forma de manifestarse ao vulnerar sen ningunha necesidade a liberdade relixiosa e de culto, pois ben podía despregar a súa conduta a modo de protesta en calquera outro lugar que non fose de culto". No escrito tamén se subliña que nestes feitos concorren os elementos constitutivos do tipo penal consistentes en "impedir, interromper ou perturbar [un evento relixioso]", e o mecanismo comisivo recollido no precepto penal, consistente no exercicio de "violencia, tumulto, ameaza ou vías de feito". Así, lembra que no presente caso houbo unha interrupción por unha vía de feito, porque "aínda que o acusado tiña dereito a expresar algo tan loábel como unha reconciliación dos españois e debuxar unha pomba co texto pola liberdade, non era procedente na basílica e no momento no que ía principiar a misa, que se viu detida". Neste punto fai fincapé en que o propio Tribunal Supremo considerou que "interromper non é outra cousa que cortar a continuidade de algo no lugar ou no tempo, o que indubidabelmente supón unha perturbación". Por último, a Fiscalía pon de manifesto que a conduta axuizada alcanzou unha "gran relevancia" debido ao feito de que o acusado se fixo acompañar doutra persoa para gravar os feitos e obtiveron unha "gran repercusión mediática coa difusión das imaxes". Ademais, descarta que a perturbación orixinada polo acusado fose menor, "porque a misa foi suspendida e até que o acusado non foi detido e sacado da basílica non se puido desenvolver con normalidade". Con todo, Tenreiro alegou no xuízo que no momento no que accedeu ao recinto para realizar a súa performance "descoñecía" que se estaba a celebrar unha misa.


Summary: Mais unha vez,centos de galeg@s secundaron a convocatoria da Plataforma Galega en Defensa dos Servizos Públicos para se concentrar nas sete cidades de Galiza contra os orzamentos de 2013 e os seus recortes

As concentracións realizáronse nas sete cidades galegas, e ás mesmas acudiron centos de persoas, coa finalidade de defender os servizos públicos e denunciar os recortes e retalladas que afectan aos mesmos. A Plataforma Galega en Defensa dos Servizos Públicos denuncia que os orzamentos propostos polo goberno de Feijoo "estrangulan" os servizos públicos deteriorando até o extremo a atención aos usuarios e usuariase precarizan as condicións laborais das traballadoras e traballadores. Alén disto, favorecen a amortización de postos de traballo, pola vía da non reposición de efectivos, e abren a vía para realizar despedimentos.


Summary: Cocotibur é unha reinterpretación do vello mito da Coca, ou Tarasca.

A Coca ou Tarasca é un dos seres máis internacionais da nosa mitoloxía. Non porque sexa especialmente coñecida alén das nosas fronteiras, senón porque a súa historia está emparentada con centos de relatos similares espallados por toda Europa e aínda máis aló. É a nosa variación da besta que ameaza unha poboación esixíndolle un tributo de doncelas ou tomándoas pola forza, e o heroe que se enfronta a el restituíndo a paz á comunidade. Unha historia que ten como grande referente o San Xurxo da Capadocia, pero que tamén seguimos a celebrar en varias localidades do país. A nosa versión ten un monstro peculiar, pero tamén un heroe colectivo que danza coas espadas que libertarán a súa terra da opresión. Cocotibur / Rafael Fernández Lorenzo (ilustr. Esteban Souto) / Xerais / 2021 / 88 páxinas / 11,70 papel - 5'99 epub Cocotibur de Fernández Lorenzo é unha reinterpretación deste vello mito, un esforzo por dar unha versión historiada que poida chegar a un público novo e que se agradece porque, aínda que temos algúns antecedentes, non é unha historia que fose moi explotada na nosa literatura. A actualización ten unha primeira chiscadela nas primeiras páxinas, o monstro desta versión conserva a mesma raíz de Coca, pero fai referencia a un ser imaxinado polo neno Artai Rei Alvite, unha besta híbrida entre Crocodilo e Quenlla, cuxo debuxo é a primeira ilustración do volume. O resto son da autoría do profesional Esteban Souto, e podemos dicir que acompasan marabillosamente o aire épico de reminiscencias medievais que caracteriza todo o relato. Contar unha vella historia outra vez presenta máis retos dos que parece. Elixir que elementos innovar e cales non é o maior e a adhesión a un relato clásico con besta, heroe e dama en apuros pode ser a única pexa desta. A historia podería ter apostado máis polo heroísmo das mulleres, aínda que non deixa de dar voz as personaxes femininas. Por outra parte, esta versión dános unha perspectiva completa poucas veces imaxinada. A trama parte da desaparición das rapazas e de como este misterio comeza a ser abordado polos habitantes dunha vila mariñeira. Das posibilidades lóxicas, como que fosen tragadas polo mar, chégase a lembrar unha vella historia sobre unha besta que podería ser a responsábel. Xan, o prometido da desaparecida de maior idade, e o seu amigo Cosme, acabarán por tomar as rendas para resolver o misterio e planear a resposta necesaria. Unha historia que actualiza un dos nosos mitos máis queridos e que, especialmente para o público novo, mantén o interese nunha trama chea de marabillas.


Summary: Logo de resultar reelixido --con máis do 90% dos votos-- como Secretario Xeral da CIG, nun Congreso marcado por un elevado nivel de consenso e unidade, debullamos con Xesús Seixo a situación de desemprego, o papel da UE e cal vai ser a resposta do sindicalismo nacionalista e de clase.

Como valora o VI Congreso da CIG que se realizou a pasada fin de semana? A valoración é moi positiva porque por parte de todas e todos os que integramos a CIG chegamos á conclusión de que debíamos dedicar os esforzos cara fóra, a combater as moitas políticas antiobreiras que estamos a padecer nestes momentos. Era fundamental nese sentido presentarse cunha posición de unidade e o máis homoxénea posíbel á hora de enfrontar esas políticas e de promover as alternativas, así como as medidas de presión necesarias para as modificar. Eu creo ademais que é reflexo do que pasou nos últimos catro anos,onde en xeral todo o que ten a ver co combate da CIG contra a crise e estas políticas antisociais se fixo desde unha grande unidade interna. É significativo e importante ver que a unidade que se acadou para o Congreso confederal non queda reducida a ese ámbito. Nestes momentos todos os procesos comarcais de elección de cargos estanse facendo tamén de maneira moi unitaria, o que é moi positivo para nos centrar no combate de clase. Na clausura do propio Congreso, no que resultou re-elixido como secretario xeral para os vindeiros catro anos, anunciaba que desenvolverán unha gran campaña contra o desemprego A creación de emprego en Galiza pasa por facer unhas políticas económicas moi distintas as actuais Nós cremos que a situación do desemprego en Galiza é moi grave. Está a provocar mesmo que moitas mozas e mozos teñan que emigrar, cos conseguintes prexuízos económicos e sociais para o país. Se iso o unimos ao nivel de cobertura social do desemprego que cada vez é máis baixo namentres o número de parados de longa duración é cada vez máis alto, atopámonos cun verdadeiro drama social. É por iso que entendemos que o tema do emprego debe pasar a un primeiro plano, aínda que xa até agora foi unha reivindicación importante demandando emprego digno na nosa terra, mais cremos que debe ser unha loita diaria e permanente. Neste senso imos promover unha serie de medidas básicas para loitar contra o desemprego, que virían a constituír unha caste de plan galego de emprego, no que se contemplan medidas de tipo fiscal, financeiro ou contractual. A creación de emprego en Galiza, que é un problema estrutural desde hai varias décadas, pasa por facer unhas políticas económicas moi distintas ás actuais. Isto non se solventa só pola vía das denominadas políticas activas, ou coa mellora de formación ou de facer mellor xestión do servizo público de emprego. A creación de emprego virá de decisións políticas e económicas. Con esa idea imos orientar o debate e as propostas e aí ten que aparecer tamén a cuestión competencial e o tema da soberanía. Moitas desas propostas dirixiranas á Xunta de Galiza. Como xulgan a política de emprego do Goberno galego? Hai unha destrución moi importante da nosa base produtiva O certo é que realmente non existen políticas desenvolvidas desde a Xunta para combater o desemprego. As medidas que axudarían a crear emprego, estimulando a economía, non son executadas desde o Goberno galego, que apenas axe de maneira servil cos criterios que ao respecto estabelece o goberno español e a Unión Europea independentemente das nefastas consecuencias que estas teñen para o tecido produtivo galego. Hai unha destrución moi importante da nosa base produtiva, mesmo de sectores estratéxicos para o noso desenvolvemento económico, como a construción naval, a pesca, o agro, e agora ameazas sobre a conserva ou a crise do téxtil. A Xunta non ten alternativas, e a súa contribución á loita contra o desemprego é deixar que esmorezan os nosos sectores produtivos e mesmo de empresas moi emblemáticas. Non asumen, máis unha vez, as súas responsabilidades como Goberno de Galiza. Para alén de cuestionar as políticas da Xunta, a CIG amósase moi crítica coa Unión Europea e nos relatorios que veñen de aprobar no Congreso mesmo propugnan a saída do euro A saída do euro permitiría, a través dunha nova política monetaria propia e dun banco central que actúe como tal, recuperar o desenvolvemento económico e mellorar as condicións da clase traballadora Moitas das políticas que están executado os estados da periferia de Europa, como o caso do Estado español, veñen dirixidas desde institucións europeas como a Comisión Europea, o Banco Central Europea ou a sección para Europa do Fondo Monetario Internacional. Son políticas centradas na austeridade, no recorte de dereitos, do gasto social e máis do investimento, de recorte da protección social e mesmo tentan desregular e debilitar a negociación colectiva. Ao mesmo tempo promóvese a especulación privada coa débeda pública que está a poñer a moitos estados ao borde da ruína, en situacións difíciles de superar e con custes elevadísimos para a poboación, para beneficiar basicamente á banca e ao capital financeiro. Asemade estamos nunha UE fortemente centralista na que os dereitos das nacións non se recoñecen e que están dirixidas por institucións que foxen de todo control da cidadanía ou dos parlamentos, avanzando cara a un modelo cada vez máis antidemocrático. Facemos unha referencia ao tema do euro, por ser precisamente os Estados inseridos na moeda única os que atravesan peores situacións, por mor de renunciaren a ter política monetaria propia, nunha cesión de soberanía moi importante que se agudiza nunha situación de crise coma esta. Na medida en que as políticas que se promoven desde a UE resultan nun maior empobrecemento social, a través da precarización das condicións de traballo e dunha caída importante dos salarios, entendemos que a saída do euro permitiría, a través dunha nova política monetaria propia e dun banco central que actúe como tal, recuperar o desenvolvemento económico e mellorar as condicións da clase traballadora. Cada vez máis voces, mesmo premios nobel, apuntan que ese sería o mellor vieiro para a superación da crise no caso concreto do Estado español. Facía referencia anteriormente á necesaria capacidade de decisión de Galiza. Que leva á CIG a colocar en primeiro plano a demanda de soberanía nacional? Se queremos ter capacidade para desenvolver a nosa economía en función dos intereses da clase traballadora é fundamental termos plena soberanía Se ter capacidade de decisión sempre foi unha cuestión moi importante para o noso país, alén do feito de que nós sempre reivindicamos --como nacionalistas e demócratas-- o dereito á autodeterminación, nun momento coma este marcado por unha enorme concentración do poder económico e político, onde as grandes decisións económicas e sobre políticas sociais e laborais se adoptan en institucións absolutamente antidemocráticas, é fundamental termos institucións nas que resida a soberanía que estean o máis próximas ao pobo e sobre as que o pobo teña capacidade de incidir. Consideramos fundamental que o Parlamento Galego teña plena capacidade de decisión sobre a política fiscal, financeira ou sobre os nosos sectores produtivos. É evidente que se agora tivese capacidade para decidir sobre o naval ou o agro, non estarían sendo utilizados polo Estado e a UE como moeda de cambio para acordos con terceiros países que nos prexudican de maneira gravísima. Se queremos ter capacidade para desenvolver a nosa economía en función dos intereses da clase traballadora, facendo de Galiza unha sociedade realmente democrática, é fundamental termos plena soberanía. A CIG é arestora a principal organización do movemento nacionalista galego, con máis de 70.000 afiliadas e afiliados e 6.000 delegadas e delegados. Porén, no congreso insistiron moito na necesidade de a reforzar inda máis Toda a situación de precariedade laboral, de destrución de emprego, de debilitamento da negociación colectiva --que é un instrumento fundamental para que a clase traballadora mellore as súas condicións--, ten que obrigarnos a fortalecer a organización sindical para responder mellor a esta conxuntura. Isto pasa por achegar inda máis o sindicato aos centros de traballo, por alargar a organización sindical neles. Para iso temos un handicap no noso país por mor da atomización do tecido empresarial cun grande número de empresas pequenas. Hai que ter unha maior capacidade de resposta ás problemáticas concretas que se dean nas empresas, e iso exixe tamén mudanzas na metodoloxía de traballo. Temos que mellorar moito no funcionamento estábel dos organismos da propia central, facer un traballo constante de acompañamento das delegadas e delegados que son chave na acción sindical nas empresas ou sistematizar mellor o traballo das propias liberadas e liberados da central. Asemade hai que continuar a facer o que xa viñamos facendo no sentido de que converter calquera conflito de empresa nun problema global nas coordenadas de ofrecer unha resposta o máis ampla e solidaria posíbel, nun marco no que a loita de clases está moi agudizada.


Summary: A escritora e ativista ecologista Adela Figueroa participou em Cabo Verde no IX Encontro de Escritores de Língua Portuguesa representando a Galiza e deu a palestra 'A literatura infanto Juvenil na Galiza. Uma necessidade Cultural' na que advogou pelo conto galego como ferramenta para a criação duma ligação com a cultura e língua nas crianças.

A edição do IX Encontro de Escritores de Língua Portuguesa decorreu do 20 ao 22 de junho na Cidade da Praia, Cabo Verde, sob o título 'A literatura infantojuvenil'. Nele participou a escritora e ativista ecologista Adela Figueroa Panisse representando a Galiza ao ser Santiago membro da União de Cidades Capitais de Língua Portuguesa. Figueroa deu a palestra A literatura infantojuvenil na Galiza. Uma necessidade Cultural na que advogou pelo conto galego como ferramenta para a criação duma ligação com a cultura e a língua nas crianças. Sermos Galiza conversa com a autora arredor da importância do conto no nosso país e o que significa a participação de escritoras galegas neste encontro internacional ao lado de autores e autoras da própria Galiza, de Cabo Verde, Angola, Guiné, São Tomé, Brasil e Portugal. Tanto Figueroa como a ilustradora galega Celsa Sánchez foram recebidas pelo presidente da República a quem obsequiaram o libro Galiza Cabo Verde, Abraço Poético, no que escrevem pessoas de ambos os dois países. Começou o seu relatório em Cabo Verde afirmando que somos "seres conta contos". A que se refere? Na cova de Eirós (Triacastela) encontrou-se os restos de uma fogueira de mais de 180.000 anos. Imagino as estóriase lendas que lá seriam contadas ao calor do lume por homens do Neardertal e muitos milheiros de anos depois pelos chamados de Homo Sapiens sapiens (Cromagnon). Os seres humanos necessitamos viver em sociedade e para manter esta é necessário normas de comportamento em comum. Também somos seres com sentido de transcendência que supera o que chamamos tempo presente. Por isso precisamos sabermos a história da tribo, e imaginarmos o futuro. A previdência é a faculdade de elaborar estratégias sobre situações possíveis, imaginadas. Os contos ajudam nessa função. Ainda, há muitos perigos lá fora. As crianças têm de apreenderem a superarem essas ameaças, e necessitam saber tudo acerca da natureza que nos fornece de alimento, perigos e segurança. Os contos tratam disso. Aprendemos brincando e escutando. Na sua palestra fez referência à falta, há anos, de difusão de contos tradicionais galegos, o que obrigava a recorrer daquela a contos originários doutras culturas e noutros idiomas. Considera que hoje o conto tradicional galego está recuperado e goza de difusão? A transmissão cultural mudou. De ser feita ao pé da lareira para as escolas e através de outros meios como TV, radio, etc. Mas, na Galiza, existem muitas ações que favorecem a cultura oral. Temos em Lugo, por exemplo, 'A Galicia Encantada' que coordena António Reigosa e que organiza um congresso todos os anos de cultura oral. Na Eira da Xoana (Fundación Eira, Ramil, Agolada) realizam-se atividades de conta contos tradicionais relativas às diferentes etapas do ano, por citar apenas um par de exemplos, mas há muitos mais casos. Falei com muitas pessoas (mestras e livreiras) para fazer a minha palestra e, em geral, podemos concluir que o papel das mestras é muito importante puxando pelos livros escritos em galego. Literatura escrita agora há muita, mas do ponto de vista histórico este fenómeno é recente. Por isso eu referia que os contos que me liam de criança não eram contos galegos. Mas eu sim que escutei contos tradicionais galegos. Hoje a literatura infanto juvenil em galego tem importância. Há muito publicado. Não tanto difundido. Eu nisto coloco muita responsabilidade nas escolas para alem das famílias. Falei com muitas pessoas (mestras e livreiras) para fazer a minha palestra e, em geral, podemos concluir que o papel das mestras é muito importante puxando pelos livros escritos em galego. Na falta duma verdadeira política de promoção do galego estas têm a responsabilidade de fomentar o idioma e favorecer a leitura em galego. Pelo que diz a respeito da vitalidade da nossa língua esta está em declive. Mas temos que falarmos de direitos linguísticos, direitos do povo e não somente de direitos particulares. É a nossa comunidade galega quem tem a responsabilidade de conservar, praticar, defender e não perder o património comum que representa a língua É a nossa comunidade galega quem tem a responsabilidade de conservar, praticar, defender e não perder o património comum que representa a língua. A primeira a ser escrita na península ibérica independente do latim, e que viajou polo mundo da mão de Portugal para ser hoje falada por mais de 200.000.000 de pessoas no mundo. Mas, ainda que só falássemos nós, temos a obriga de defende-la, porque é a nossa. Foi-nos entregue por milheiros de pessoas que a guardaram para nós, cultivando-a e crescendo-a. Seria traição deixa-la ir. Cito, na minha palestra as Escolas Semente que tanto fazem pela normalização da nossa língua: o galego. Que papel deveria ter o conto no ensino? Creio que o mesmo que teve sempre: Aprender com entretenimento. O conto favorece o método sócio-afectivo que, está demostrado, é a maneira mais eficaz de aprendizagem que existe. Nomeadamente nas primeiras etapas da vida. O conto transmite valores que favorecem o convívio entre nós e com a natureza. Aprendendo contos em galego cria-se a ligação afetiva com nossa cultura e nossa língua que já nunca se vai apagar. Mudou o conto? Considera superados os modelos patriarcais e bélicos? Creio que o conto mudou muito. Já não há bruxas terríveis nem velhas malvadas que comiam crianças. Contos como a Formosa Adormecida ou Branca de Neve creio que são dos mais machistas que conheço e transmissores dum modelo social hoje em declínio (felizmente). Agora os contos são muito mais amáveis. Estimulam o amor pela natureza, o convívio, e tentam de ensinar coisas de maneira divertida e que prenda a atenção da criança. A literatura tem de competir com meios de comunicação muito potentes que captam a atenção das crianças fortemente A literatura tem de competir com meios de comunicação muito potentes que captam a atenção das crianças fortemente. Mas, a comunicação estabelece-se sem o elo afetivo. Os contos, quer lidos quer contados, mantêm esse elo, que é indispensável para o crescimento saudável de meninhos e meninhas. Ainda, a leitura é capaz de gerar mundos imaginários sem qualquer limite nem fronteira que à mente humana faz-lhe bem. O primeiro que fazem todos os ditadores é queimar livros. Não é casualidade... Foi representante da Galiza ao ser Santiago parte da União das Cidades Capitais de Língua Portuguesa. Que supõe para o nosso país a pertença a esta entidade? Fomos duas, Celsa Sánchez a ilustradora de todos os nossos livros e mais eu. Ela também fez a sua palestra acerca da "Ilustração do livro infantil e juvenil na Galiza" É uma grande vantagem. Estivemos com pessoas de Guiné-Bissau, São Tomé e Príncipe, Portugal, Brasil, e de Cabo Verde. Pertencer a essa 'Koïne' cultural, favorece o intercâmbio cultural e, por detrás do cultural sempre vai o económico (ainda que essa não é minha preocupação). Estivemos cinco dias em plena imersão linguística sem influência do Castelhano que, na Galiza, é terrível, pois cá nos deixamos submeter a este idioma e observamos como o Galego vai se deteriorando dia após dia. Como uma pedrinha de açúcar (zucre) doce e solúvel que vai se diluindo no 'español'. Conhecemos pessoas interessantíssimas de grande criatividade e qualidade humana. Comprovamos como a compreensão fluía sem forçar a nossa língua. Com toda naturalidade. Aliás, sempre que dizíamos que éramos da Galiza todo o mundo sabia. Dava-se por feito que fazíamos parte da CPLP (Comunidade de países de língua portuguesa). A experiência foi muito esclarecedora quer para nós quer para o conjunto do pessoal que lá encontramos. Que supõe também para a Galiza que uma autora desta terra partilhe mesa junto a escritoras brasileiras e moçambicanas num encontro como o EELP (Encontro de Escritores de Língua Portuguesa)? Primeiro creio que é o reconhecimento duma realidade. Fazemos parte duma comunidade linguística. Isto é assim quer a nível das escritoras quer a nível popular. Porque falamos com muita gente de diversa procedência social. E sempre aconteceu que, dizendo que éramos da Galiza, não tivemos necessidade de explicar nada. Como acontece em Portugal que nos intentam falar em castelhano. Cá nada disso aconteceu. Sentimo-nos realmente parte da comunidade linguística. Com toda naturalidade. E, para nós que procedemos do mundo da Educação Ambiental, nada mais importante que a diversidade cultural falando língua comum, com seus diversos sotaques. Eu aprendi muitíssimo. Fazemos parte duma comunidade linguística. Isto é assim quer a nível das escritoras quer a nível popular Que importância teria a aprendizagem nas escolas da escrita na normativa internacional do galego? Desde o meu ponto de vista foi um tempo perdido o destes 35 anos que já passaram de ensino do galego nas escolas. O Galego está limitado (não quero utilizar uma expressão mais dura por não ferir sensibilidades). Ainda não compreendo bem como linguistas eliminam as letras j e g para substitui-las sempre por x. O Padre Feijoo (por favor não mo pronunciem em submetimento ao castelhano!) escreve: para o galego baste saber que j,g . Ainda, basta ler ao Padre Sarmiento para termos uma ideia de como deveria grafar-se a nossa língua. Nos cancioneiros medievais temos a referência escrita mais antiga desta. Não precisamos da imagem do português para sabermos como teria que ser escrito o galego, desde que é uma língua românica (ainda citando ao Padre Feijoo, este defende que o galego é anterior ao castelhano e nunca é um dialeto mas uma língua românica como este ou como o francês). Temos que libertar-nos da colonização linguística que representa o submetimento à pronuncia castelhana e sermos nós mesmas. Com todas as consequências Ele, junto com o Padre Sarmiento dizem que o galego pode se inspirar no português escrito pois este é seu filho. Isto tudo é ocultado e não divulgado. A escrita do galego, tal como se ensina na atualidade é uma causa política não linguística. Ninguém pode entender como palavras universais como Geologia, Biologia, Oxigénio, etc, podem ser escritas com x por toda parte fazendo da nossa uma língua estranha. Todas podemos dizer Getaria (euskara) Janvier (francès) Giovanni (italiano) Pujol (catalão) pronunciado sem recorrer ao som castelhano 'gutural' que, como dizia o Padre Sarmiento, introduziu esses que em castelhano se representam com j e g. Além diso, j,g,x, pronunciam-se em galego como em francês ou português. Temos que libertar-nos da colonização linguística que representa o submetimento à pronuncia castelhana e sermos nós mesmas. Com todas as consequências. Já Pondal escreveu toda a sua obra com g e j quando lhe cumpria. O nosso hino está escrito com g e j. Laje é Laje sempre. Sangenjo é Sangenjo sempre,e Feijoo também como Rajoi, Ameijoeira,ou Janeiro, etc, pronunciado á galega que será coincidente com todas as outras línguas românicas, a exceção do castelhano que, nisso é excecional. E nós submetemo-nos.... O nh e o lh já aparecem nos cancioneiros medievais. Aliás, como em latim não havia representação para o som nh o francês ou italiano resolve com gn e o catalão ny . Somente o español escreve ñ. Se temos o problema de sermos assimiladas por este, deveríamos marcar diferenças para alem de recuperarmos a nossa identidade. É a minha opinião. Mas creio que se deveria de aclarar que se outrem opina diferente não é por isso meu inimigo nem eu o seu. A grafia internacional permite-nos ser-mos nós mesmas, ainda, dá a casualidade que coincide com todas as outras línguas da comunidade lusófona. Pois, que bem!. Coloca-nos no mundo que por história nos corresponde. A respeito desta questão, como valora o desenvolvimento da Lei Paz Andrade no ensino? De momento fica em declaração de boas intenções. Gostaria que se desenvolvesse. Isto só trazer ira benefícios para os e as galegas que estão escolarizadas e para o resto. Desmontar preconceitos e abrir as nossas mentes. Na biologia sabemos que a diversidade favorece a sobrevivência. Não devemos ficar encerradas no nosso pequeno mundo de 'politiqueiradas' e miudezas. Temos que ir aceitando o cosmopolitismo que é norma nos países de língua portuguesa. Diversidade de cores, cheiros e falares A ciência é intercâmbio e compreensão do outro/a. Temos que ir aceitando o cosmopolitismo que é norma nos países de língua portuguesa. Diversidade de cores, cheiros e falares. Cantos e danças que fazer nos hão mais empáticas e mais felizes. Desejo mais outras mil primaveras para a nossa formosa, doce e universal língua.


Summary: Centos de persoas tomaron parte na manifestación en apoio aos dous traballadores condenados a tres anos de prisión por participar nun piquete da greve do transporte en 2008.

Centos de persoas tomaron parte esta quinta feira, día 22, na manifestación que en Vigo se estendeu desde Vía Norte a Príncipe para demandar o indulto de Carlos e Serafín. Estes dous traballadores foron condenados a tres anos de prisión por participar nun piquete da greve do transporte en 2008. O gobernó español denegou a petición de indlto unha primeira vez, pouco despois de saír a sentenza condenatoria, argumentando defectos de forma. A petición do segundo indulto levou a que a xuíza adiase o ingreso en prisión destas dúas persoas até que se resolvese a petición. A manifestación estivo convocada por CIG. CCOO e UXT. O secretario comarcal da CIG, Alberto Gonçalves, lembrou o "calvario xudicial" que están a padecer os dous afectados dende que hai xa máis de catro anos foron condenados a tres anos de cadea "sen que existise denuncia contra eles nin se constatasen danos materiais nin persoais". "Como lles explico eu ás miñas fillas que o seu pai vai ir á cadea sen facer nada?", preguntábase Serafín Rodríguez nesta entrevista en Sermos Galiza.


Summary: O ciclo de cinema This is Now: film and video after punk propón unha ollada ás formas de expresión revolucionarias que xurdiron a comezos dos oitenta no Reino Unido, cuxa influencia desafiante se rastrexa na produción audiovisual contemporánea.

O CGAI (A Coruña) acolle este mes de xuño o ciclo This Is Now: Film and Video After Punk. Esta retrospectiva, producida pola distribuidora británica LUX, conmemora a produción de cinema e vídeo independente no Reino Unido na era postpunk (1978-1985), cando o abaratamento das tecnoloxías de gravación permitiu que novas voces, moitas delas marxinadas, saísen á luz. Alén do seu valor histórico, o interese deste ciclo atópase na súa influencia nos vídeos de Internet e no cinema actual. A mostra chega a Galiza após de visitar Noruega e Xapón, e collerá logo rumbo aos Estados Unidos. Cara a comezos dos oitenta produciuse unha revolución na produción alternativa de imaxes, grazas ao uso de tecnoloxías caseiras (fitas VHS, Super 8, 16mm), empregadas para subverter os medios mainstream, desafiar os convencionalismos e atopar outras formas de expresión. Clubbers, estudantes de Belas Artes, novos románticos e membros da escena postpunk actuaban baixo a filosofía máis punk do Do it yourself, permitindo a colectivos tradicionalmente marxinados (como mulleres, negros ou homosexuais) ocupar espazos e desenvolver técnicas expresivas propias. Derek Jarman, John Maybury, Cerith Wyn Evans, Isaac Julien, Grayson Perry ou a directora de videoclips pop Sophie Muller serán os grandes protagonistas das proxeccións do CGAI nas vindeiras semanas. PROGRAMACIÓN This is now: film and video after punk está formado por sete programas que aglutinan pezas audiovisuais breves, moitas delas accesibles por primeira vez en máis de tres décadas, que foron restauradas polo BFI National Archive. As proxeccións terán lugar cada terza feira de xuño, na sala Durán Loriga. O ciclo inaugurouse o pasado 7 de xuño con Permorming the self, peculiar mestura de filmes experimentais e vídeos pop arredor dunha das máis potentes herdanzas do punk: os novos xeitos de pensar a identidade, a un mesmo e o corpo. As fronteiras do xénero esvaecen e o uso de máscaras e maquillaxe desafía as convencións da construción da identidade e a representación. O 14 de xuño proxectarase a selección Home taping, artellada arredor do saqueo dos medios dominantes perpetrado polos artistas, até os converteren nunha biblioteca de recursos inesgotables empregados con fins provocativos. Xa sexa filmando o televisor cunha Super 8 ou copiando fitas VHS, xustapúñanse materiais dispares para rachar co discurso dominante e crear unha nova música visual. O programa inclúe exemplos de Scratch Video, como Tilt e Branson de George Barber, filmes dos Duvet Brothers ou dos Gorilla Tapes. No mesmo día o CGAI acollerá Just Images, pezas postpunk que interrogan ou mesmo anulan a integridade moral, política e simbólica da imaxe. Esta escolma contén Court of Miracles, filme de John Maybury en colaboración coa cantante Siouxsie Sioux e o deseñador de moda David Holah, que esboza unha reflexión arredor dos xéneros como construción social. O programa inclúe exemplos de Scratch Video, como Tilt e Branson de George Barber, filmes dos Duvet Brothers ou dos Gorilla Tapes Before and after Science será a proposta do 21 xuño, con Grayson Perry, Anna Thew e Steven Chivers como creadores de estraños mundos lo-fi, que se resisten ao patriarcado cristiá e ás convencións cinematográficas clásicas. Relatos populares e crenzas pagás re-imaxinadas en Super 8 converten Londres nun desolado mundo postapocalíptico. Como peche de ciclo, o día 28 están previstos dous programas: Through a glass, darkly" e "Entering the Dream Space. O primeiro trata a condición do vídeo independente como antídoto revolucionario contra o sistema televisivo, permitíndolles aos artistas vencer a censura e crear unha plataforma para marxinados e insatisfeitos. Esta selección ecléctica inclúe a obra de John Smith Echo and the Bunnymen: Shine So Hard. A derradeira escolma centrarase no uso da imaxinería relixiosa, os efectos de cor e outras técnicas, para xerar un novo e transcendental estilo cara a finais da era postpunk. Exemplos de traballos de madurez visual xa consolidada expóñense con outras pezas alucinóxenas que exploran a natureza do soño. As imaxes están tiradas de Lux.Org


Summary: Este venres comezan os días grandes desta celebración, que chegarán ata o martes e mesmo ata o mércores en moitas zonas de Galicia. De Laza a Maceda, de Chantada a Verín, de Vilaboa á Pobra do Brollón ou Xinzo de Limia. Que comece a festa!

Chegou o Entroido! Despois de varias semanas nas que varias localidades (sobre todo as situadas no triángulo máxico ourensán) veñen quentando motores, este venres comezan os días grandes desta celebración, que chegarán ata o martes e mesmo ata o mércores en moitas zonas de Galicia.VenresXinzo de Limia: Desfile infantilVerín: Venres de compadreoLaza: Venres de FoliónSábadoVerín: 'Bautizo do cigarrón' a partir das 17 horas. Os novos cigarróns serán investidos por primeira vezLaza: Sabado de Cabritadas Vilariño de Conso: Desfile de Fulións e Festa do CabritoVilardevós: É o día no que saen os 'chocalleiros' e os 'fachóns'Manzaneda: FuliadaDomingoVerín: Gran desfile matinalOurense: Gran desfile pola tardeLaza: Pola mañá, estrea dos Peliqueiros e pola tarde desfile de carrozasViana do Bolo: Domingo gordo, co desfile de Fulións, Boteiros e carrozas e coa celebración da Festa da Androlla.Cualedro: O Zarramoncalleiros agardan á saída da misa ás persoas que acudiron á igrexaMaceda: Os Felos percorren as vilas e aldeas da serraA Mezquita: Desfile dos GalosEntrimo: Desfile de Madamitas e MadamitosEsgos: É o día en que saen os Felos e as MadamasLunsLaza: Luns borralleiroA Pobra do Brollón: O luns ás 17 horas é o momento da saída do Oso de SalcedoMartesXinzo de Limia: Gran desfile, a partir das 12 horasManzaneda: Desfile de Fulións, a partir das 11.30 horasA Coruña: Martes choqueiro no barrio de Monte AltoCompostela: Desfile de carrozas polas rúas da capital de GaliciaChantada: Entroido Ribeirao, que tamén se celebra o domingoCobres (Vilaboa): Madamas e Galáns e Corrida do GaloMércoresEnterros da sardiña en varias localidades. Destaca a celebración na propia cidade de Ourense, Ribadavia, Vilalba. Moaña, Vigo, Viveiro, Carballo...SábadoPontevedra: Velorio do Ravachol. O Entroido aínda remata na Boa Vila uns días despois, con esta celebración que lembra o famoso papagaio finado en 1913Podes repasar aquí as varias ducias temáticas que nos últimos anos lle dedicamos ao Entroido: aos lugares nos que esta festa é a máis importante e singual, aos personaxes e protagonistas das celebracións e mesmo aos doces máis típicos destas datas:Ducia de personaxes do EntroidoDucia de capitais do Entroido galegoDucia de doces de EntroidoE tamén a "viaxe polo entroido galego" que vos propoñiamos o pasado ano


Summary: Ao abeiro da exposición "Inventio Mundi. Galicia nas viaxes transoceánicas. Séculos XV-XVII", instalada no Museo de Pontevedra e comisariada por Ofelia Rey Castelao, continúa o ciclo de parladoiros nos que se tratan a importancia e relevancia que as navegacións tiveron na nosa Historia e na nosa Literatura.

Continúa o ciclo de parladoiros nos que se tratan a importancia e relevancia que as navegacións tiveron na nosa Historia e na nosa Literatura, xornadas que naceron a raíz da exposición "Inventio Mundi. Galicia nas viaxes transoceánicas. Séculos XV-XVII", unha mostra que lembra o quinto centenario da saída da expedición Magalhães/Elcano. Galiza nas navegacións O segundo dos parladoiros,"A Galicia navegante na investigación histórica", terá lugar na cuarta feira, 18 de decembro, ás 19.30 horas, no Museo de Pontevedra. Nel contarán coa participación dos historiadores Pilar Cagiao, José Manuel Vázquez Lijó, Anxo Rodríguez Lemos, baixo a coordinación de Ofelia Rey Castelao, comisaria da exposición. A primeira das mesas, titulada "Galiza navegante no imaxinario literario", pousou o ollar no ámbito literario e estivo coordinada por Dolores Vilavedra. Inventio mundi, a exposición A exposición "Inventio mundi. Galicia nas viaxes transoceánicas. Séculos XVI-XVII", é unha mostra que o Museo de Pontevedra acolle até o 14 de xaneiro de 2020 co gallo do quinto centenario da saída da expedición Magalhães/Elcano, a primeira circunnavegación do planeta. "Inventio Mundi. Galicia nas viaxes transoceánicas. Séculos XV-XVII" recolle "as consecuencias que aquela formidábel viaxe tivo para Galiza", "unha oportunidade de aproveitar a súa situación nas rutas atlánticas, as vantaxes dos seus portos e a tradición dos seus mariñeiros". Organizada polo Consello da Cultura Galega e coa colaboración da Xunta de Galiza, a Deputación de Pontevedra e o Museo de Pontevedra, a exposición permanecerá aberta até o día 14 de xaneiro no Edificio Sarmiento do Museo de Pontevedra. Máis información sobre a exposición en http://consellodacultura.gal/evento.php?id=200943


Summary: "Non é un recorte, é un ataque", di a Confapa, que prepara protestas, di que non consentirá unha medida que "desmantela o rural e o ensino público" e que pide que "se retiren os concertos, empezando polos que marca a Xustiza".

"Ante isto, non imos quedar calados; queren acabar coa escola pública e non o imos consentir". Así de contundente se mostra a Confapa, confederación que agrupa as asociacións de pais e nais galegas, a través da súa presidenta, Helena Gómez, que cualifica "xa non de recorte, senón de ataque" a última medida aplicada pola Consellería de Educación e que supón que un terzo do alumnado do ensino público teña que pagar por xantar no centro, e logo de que se deixase de ter en conta a distancia ao colexio para calcular o custo do servizo. "Non imos quedar calados; queren acabar coa escola pública e non o imos consentir", di a Confapa O prezo máximo fixado pola Xunta para prestar este servizo de comedor increméntase en plena crise un 40,2% a respecto do curso anterior, ao tempo que polo comedor, que ata agora eran de balde para o 91,82% do alumnado, terá que ser sufragado polo 43,26% do alumnado, segundo a propia Consellería de Educación. A partir do vindeiro curso, unha familia con dúas persoas adultas que cobren algo máis de 1.125 euros ao mes cada unha terá que pagar uns 90 euros mensuais polo comedor escolar do seu fillo ou filla, que custará 4,50 euros ao día. Ese será o prezo máximo, mentres a Xunta sostén que se mantén a "gratuidade total" para as "rendas baixas". No entanto, as familias de entre un e dous fillos en idade escolar con renda per cápita de entre 7.000,01 e 8.000 euros ao ano, tamén terán que pagar o comedor. Un euro ao día -uns 20 euros ao mes-, o mesmo que para as familias numerosas que ingresen máis de 7000,01 euros per cápita. "Non é solidario, senón todo o contrario; podes ser mileurista hoxe e mañá estar no paro", lembra a presidenta da federación "Non creo que as familias que cobren 60.000 euros ao ano leven os fillos á escola pública", advirte Helena Gómez. Mentres, a Xunta segue defendendo un sistema que considera "solidario", "progresista" e necesario para manter a "sostibilidade" dos servizos da educación pública. "Non é solidario, sentón todo o contrario", retruca a Confapa, que repara no feito de que a consellería "teña en conta a renda do ano pasado, cando a situación económica dunha familia pode cambiar dun mes para outro". "Podes ser mileurista hoxe, pero mañá estar no paro; non é só unha medida inxusta, senón que supón un ataque", insiste, tras destacar que a medida "se ceba" co rural. A medida "cébase" co rural, xa que nas cidades son as anpas as que sufragan o servizo de comedor Porque nas cidades, son maioría os centros públicos cuxos comedores son xestionados e sufragados polas propias anpas (asociacións de nais e pais), que contratan un servizo de cátering para os seus pequenos e que, nalgúns casos, reciben unha pequena subvención "que pode supor uns 30 euros por cada familia". No entanto, non ocorre o mesmo no rural, que depende -e moito- deste servizo de comedor para os pequenos, que xa sofren recortes noutros ámbitos como no transporte. "Non imos permitir que os fillos leven un tupper a clase, moito menos aqueles cativos que teñen que camiñar 800 metros para coller un bus por culpa dos recortes", engade Gómez, que cualifica de "esperpéntica" a situación na que quedarán algunhas familias. "A comida no colexio é, en moitos casos, a única en condicións que os pequenos fan en todo o día" Ademais, insiste a presidenta da Confapa, "os nenos non deben levar a fiambreira porque deben comer nun prato, co seu garfo e o seu coitelo, porque tamén é función da escola ensinar iso". Pero iso non é o peor. "O xantar do colexio é, en moitos casos, a única comida en condicións que os pequenos fan en todo o día", asegura Helena Gómez, que alerta da "situación de miseria" que sofren moitas familias para as que as achegas da escola pública son fundamentais. Desde a Fapacel, a federación provincial de anpas de Lugo e que agrupa moitos centros do rural, cualifican de "ofensiva á escola pública" a medida, que cren que "só vai servir para igualar os servizos da pública a concertada". "Se temos que pagar polos servizos tanto na pública como na concertada, ao final o que van conseguir é que os centros públicos se queden sen nenos e a concertada se siga a beneficiar de unhas axudas que non deberían estar a recibir", denuncia. "Por que temos que pagar uns servizos que xa estamos pagando cos nosos impostos?", pregúntanse. A Confapa pide "retirar os concertos" e reclama que se empece por suprimir os dos colexios que segregan por sexo, que supoñen 3 millóns de euros A solución, para a Confapa, é clara: "retirar os concertos e, en primeiro lugar, os que marca a Xustiza" para así destinar eses cartos aos comedores. Helena Gómez refírese á última sentenza do TSXG que tomba os concertos da Xunta cos colexios que segregan por sexo. "Tan só as achegas públicas a eses cinco centros supoñen 3 millóns de euros; empecemos por aí, aínda que na federación somos partidarios de que se retiren tamén todos os demais", di con contundencia. "No Goberno din que non teñen cartos, pero para o que queren si que dispoñen deles; o que queren é desmantelar a escola pública e, de paso, están a desmantelar o rural", volve acusar. Por todo isto, preparan xa accións de protesta e mobilizacións ante este novo "ataque" ao ensino público. "Non o imos consentir", insiste a presidenta da federación, que terá unha xuntanza directiva o vindeiro sábado onde se acordarán as medidas a tomar de aquí en diante para deter unha medida que volve precarizar a escola pública mentres se manteñen as achegas públicas aos centros privados. Mentres, e nun acto na Cidade da Cultura, o conselleiro de Eduación, Jesús Vázquez, anunciou que a Xunta vén de "paralizar a orde de concertos que estaba pendente de saír" tras a sentenza do TSXG mentres a asesoría xurídicia analiza o ditame.