Summary: Até o ano 1939, as actuacións levadas a cabo polos diversos grupos de fuxidos armados que andaban pola nosa zona estiveran dirixidas principalmente á procura da propia supervivencia (roubos en tendas e tabernas, sobre todo) ou de escarmento a presuntos acusóns policiais, máis que a enfrontarse directamente coa nova orde de cousas. Non será até despois do outono de 1939, ao verse frustrada a promesa de perdón do gobernador Gómez Cantos, cando pequenos grupos de antigos fuxidos —ou de novos homes que deciden a partir de agora sumarse aos proscritos ao comprobar como se incrementa a persecución á que son sometidos polas forzas policiais—, cando comece a xestarse o xermolo dunha feble organización guerrilleira na nosa bisbarra.

De todos estes grupos que van aparecer pola zona sen dúbida o máis operativo vai ser o que vén ser coñecido como "partida de Lavadores", malia que en ocasións vai ser tamén coñecido polos nomes de partida dos 'Maletas', do 'Xanote' ou do 'Quintas', por ser estes os alcumes dalgúns dos seus membros máis notorios. Van ser bastante numerosas as actuacións que van levar a cabo pola parroquia de Cabral e polas súas parroquias inmediatas (Lavadores, Candeán, Tameiga, Negros...), a base de roubos en tendas e tabernas, asaltos a comerciantes e tratantes de gando, extorsións económicas e, mesmo, algún asasinato, polo que axiña van estar no punto de mira das forzas policiais viguesas, que empregarán numerosos continxentes para tentar darlles caza. Lamentabelmente para estes últimos, os guerrilleiros vigueses contaban con grande apoio entre as xentes da contorna, que non dubidaban en darlles agocho ou en manter a boca fechada a pesar dos violentos requirimentos sufridos por parte das forzas policiais. Malia que dalgún deles a policía ten a súa filiación exacta ―polo que poden extorsionar as súas familias na procura de información―, doutros tan só coñecen os seus alcumes: 'Parrillero', 'Petrillas', 'Madrid'... Con tanta presión policial por riba deles, os días da partida de Lavadores estaban contados e tan só vai ser cuestión de tempo que rematen caendo nas gadoupas policiais. O final da "partida de Lavadores" Seguramente no seu caso foi a partir da delación dalgún coñecido ou da violencia que se exercía no cuartel da Garda Civil de Lavadores á hora de interrogar os sospeitosos, pero o feito é que tres antigos fuxidos deciden presentarse diante da policía e acabar, dunha vez por todas, coa súa vida fóra da lei. Nos interrogatorios que van sufrir serán invitados a colaborar coas forzas policiais a dar toda a información que teñan que poida facilitar a captura dos seus antigos compañeiros de andanzas. Será grazas a isto polo que, o día 21 de setembro de 1940, poida facerse unha moi ambiciosa operación policial tendente a procurar a captura de todos os membros da partida que, se sabía, se repartían agochados en diversos domicilios das parroquias de Cabral e Lavadores. Mentres que resultou bastante doada a captura de Jesús Lago 'O Petrillas', Luciano Francisco Valiente 'O Madrid', Antonio Rodríguez Posada 'O da Clara', Enrique Cameselle 'Liebre', Manuel Rodríguez Fernández 'Chato' e José Almeida Otero 'Benigno', escapáronselles, no transcurso da redada, José García Molares 'Maletas' e Ramón Pereiro Antelo 'Parrillero'. Resultou en cambio moito máis laboriosa a captura de Julio Guillén Biel 'Guillén', xa que este, ao detectar a presenza dos gardas desde a casa onde estaba agochado, non dubidou en facerlles fronte, repelendo a tiros o intento de asalto da casa; combatendo até caer abatido polos disparos dos gardas. Coas probas achegadas nos domicilios dos detidos, co obtido durante os seus interrogatorios, e coa delación dos seus excompañeiros de aventuras, a causa contra estes homes conseguiu ser vista tan só unhas semanas despois. A condena para todos eles era previsíbel: pena de morte. O 25 de outubro dese mesmo ano serán levados até o cemiterio de Puxeiros, diante de cuxos muros foron fusilados. A guerrilla vai levar adiante na bisbarra de Vigo diversas operacións de castigo contra significados fascistas Deuse a circunstancia de que, cando estaban xa colocados contra o muro e o piquete de execución estaba preparándose, un dos reos, Manuel Rodríguez, conseguiu abrir os grillóns que o mantiñan encadeado a un compañeiro de suplicio, botar a correr e perderse no monte, salvando así a vida. Con todo a súa evasión non vai durar moito. Meses despois, Manuel será localizado en Portugal, desde onde será extraditado. Tan pronto como chega a Galiza será levado novamente até Puxeiros e alí, en abril de 1942, será fusilado. O colofón a este drama será que, posteriormente, tamén será levado a xuízo un dos que delataran os compañeiros da súa partida guerrilleira; Guillermo Santos Caride 'Quique', acusado de participar en varios dos atracos que el mesmo confesara, será tamén condenado a morte e, logo, executado. Unha nova fase na oposición armada Non acabou a actividade guerrilleira coa operación policial contra a "partida de Lavadores". Dous dos que se zafaran da anterior redada policial, 'Maletas' e 'Parrillero', serán o núcleo dunha nova partida guerrilleira que seguirá actuando pola zona, á que pronto se lle sumarán outros efectivos como van ser 'O Madrileño' (seica era Abraham Lloriente), 'Quintas' (José Luis Quintas Figueroa) ou 'Xanote' (Manuel Simón Campos); grupo que será moi activo realizando numerosos atracos de todo tipo, así como varios asasinatos de presuntos confidentes policiais, levados a cabo ao longo de todo o sur da provincia de Pontevedra entre os anos 1942 e 1945. A súa actividade obrigou a ter que incrementar a presenza policial en toda a zona, así como a aumentar o número de efectivos dispoñíbeis nos diversos postos e o das batidas polas zonas por onde adoitaban moverse estes fuxidos con tanta facilidade. Os éxitos policiais durante estes anos non van ser moi relevantes, malia que en varias ocasións lles chegou a sorrir a sorte; como cando detectaron a presenza de dous sospeitosos deambulando polas inmediacións da estación ferroviaria dos Valos, que non só se negaron a identificarse, senón que mesmo chegaron a facer fronte, a tiros, aos gardas que os requiriran. Tras un intenso tiroteo serán abatidos, resultando ser un deles un mozo chamado Urbano Fernández Bastos 'Roquiño', mentres que o outro era o principal líder da partida, José García Molares 'Maletas'. Era o 14 de agosto de 1945. Pero, nin tan sequera con éxitos policiais como este conseguiu acabarse coa presenza guerrilleira no sur da provincia pontevedresa. En outono de 1946, e agora baixo o mando de dous veciños da zona de Cabral, Manuel Simón Campos 'Xanote' e Avelino Otero Montes 'Avelino', vai organizarse un verdadeiro grupo guerrilleiro, que vai quedar integrado na denominada Vª Agrupación Guerrilleira Galega e que vai a actuar de xeito preferente ao longo da provincia de Pontevedra. Esta agrupación guerrilleira vai ser organizada polo Partido Comunista, ao que pertencen todos os seus membros, como estratexia necesaria para continuar a loita contra a ditadura de Franco; e até recibirá un nome propio, o do destacamento "Paco Barreiro", na honra do combatente guerrilleiro Francisco Barreiro Barciela, asasinado en Madrid. A vida do destacamento guerrilleiro Paco Barreiro vai ser moi efémera, apenas de medio ano de actividade, pero en cambio será un período moi activo Isto supuxo, por primeira vez, a estruturación e organización dunha loita armada que até entón era levada a cabo dunha forma anárquica e moi esporádica, de tal modo que vai decidirse o abandono total de calquera tipo de operación que poida ser confundida con meras actuacións bandoleiras, pois para combater o réxime ditatorial de Franco e todo o que este representaba era preciso levar a cabo sabotaxes (contra o tendido eléctrico e contra as vías férreas, sobre todo) e actuacións persoais dirixidas contra acusóns policiais ou militantes do réxime especialmente significados; operacións ás que habería que darlle publicidade a través do seu órgano de propaganda, a publicación clandestina El Guerrillero. Os primeiros contactos que desembocarían posteriormente na formación deste grupo armado déronse en abril dese ano, cando coincidiron nun agocho dos montes de Trasmañó (Redondela) ―en concreto nunha corte que lles prestou un tal Federico González Sánchez― varios dos superviventes da "partida de Lavadores" (Manuel Simón Campos e Avelino Otero Montes) xunto con outros proscritos entre os que estaban Basilio Calvar Solla e Agustín Álvarez Araujo. Tras longos conciliábulos nos que se tratou a necesidade de contar cunha mellor coordinación de forzas, culminouse, no outono dese mesmo ano, coa fundación formal do destacamento armado; fundación na que participou persoalmente o que as fontes policiais definían como un "ilustre delegado especial do Partido Comunista, procedente, expresamente, desde A Coruña" (que era desde onde se centralizaba todo o labor clandestino do noroeste peninsular), e que non era outro que José Gómez Gayoso, quen pouco tempo antes fora enviado polo Comité Central do Partido Comunista de España para reorganizar as forzas con que contaba esta forza política en Galiza, e para dar un impulso definitivo ao desenvolvemento dun Exército Guerrilleiro Galego. O destacamento Paco Barreiro A vida deste destacamento guerrilleiro Paco Barreiro vai ser moi efémera, apenas de medio ano de actividade, pero en cambio será un período moi activo, cunha especial intención propagandística, pensada co propósito de que a loita se estendese ao longo de todo o Estado español para tentar socavar o réxime, na confianza de que, tras a II Guerra Mundial e a derrota dos fascismos europeos, aquel non podería durar moito. A pesar da súa mobilidade ―ao longo de toda a provincia― e da súa capacidade operativa, o grupo non é moi numeroso, xa que apenas media ducia de homes son os que integran, de xeito estábel, o comando. As súas operacións seguen pondo en xaque as autoridades policiais, que se vén na obriga de, ademais de empregar os mecanismos policiais habituais ―detención e interrogatorios contundentes de todos os familiares e coñecidos dos fuxidos pola súa posíbel colaboración con estes, incremento das batidas policiais etc.―, ter que probar outro método máis contundente: infiltrar dentro da banda un membro da propia Garda Civil. A persoa escollida seica era o garda Alejo P. Mora García, con experiencia no tema e con algúns éxitos previos en operacións semellantes. Malia que custou infiltralo, ao final conseguirán facelo, tras amosarse este moi colaborador en varias das operacións planificadas polos guerrilleiros. De entre todas as accións levadas a cabo polo grupo guerrilleiro, talvez a máis ousada foi a do asasinato do militante falanxista e alcalde de barrio de Cabral, Eusebio Lago Campos; operación levada a cabo nunha taberna desa parroquia en xaneiro de 1947 e que resultará ser tamén a última das emprendidas polo grupo armado. O atrevemento amosado ao asasinar o falanxista non podía ser permitido polas autoridades policiais, así que se considerará que chegara o momento de acabar definitivamente con eles. Tras varios meses de inactividade do grupo guerrilleiro, o confidente policial failles saber aos seus xefes que ía haber un importante conciliábulo dos membros da banda na noite do 20 de maio na zona do monte do Poulo, en Lavadores, polo que se argallou, a toda présa, un operativo policial no Alto de Sampaio, por onde se sabía que ían pasar de retirada os dous líderes da banda, 'Xanote' e 'Avelino'. Cando os gardas, agochados entre as árbores, os viron chegar, non dubidan en abrir lume, acabando coa vida deles. O fin de 'Xanote' e de 'Avelino' resultará ser tamén o fin da última partida guerrilleira antifranquista existente na comarca. Tras a morte en diversos enfrontamentos sostidos coas forzas policiais dalgún dos seus colaboradores máis íntimos ao longo dos meses seguintes (Agustín Álvarez Araujo ou Aurelio Gil Méndez), os superviventes perderanse nas brumas do tempo e desistirán de reorganizar novamente o devandito grupo armado.


Summary: O Consello Político Nacional da corrente que encabeza Carlos Aymerich seguirá "traballando pola unidade do nacionalismo" ata a súa cita asemblearia do 11 de marzo, na que decidirán sobre a constitución en partido político e sobre a permanencia no Bloque

Un partido cuxa militancia decidirá sobre a permanencia no BNG. Este podería ser o resumo do pactado pola "unanimidade" do Consello Político Nacional de Máis Galiza que, nunha intensa xuntanza de case catro horas, fixou o roteiro que guiará a corrente que encabeza Carlos Aymerich ata a súa asemblea nacional, o vindeiro día 11 en Santiago. O principal interrogante que estaba sobre a mesa era a postura que a propia cúpula de +G achegaría á cita asemblear, toda vez que, en anteriores xuntanzas, a "maioría" do Consello apostara por abandonar a formación frontista. Pero, no canto de definirse en grupos a prol ou en contra da marcha, os membros da dirección decidiron deixar a decisión completamente en mans da propia asemblea. A permanente de +G queda "facultada" para seguir a "traballar pola unidade do nacionalismo" O que si que ten claro a dirección é a forma que Máis Galiza debe adoptar de agora en diante: a dun partido político e non o dunha mera corrente. Esa será, polo tanto, a proposta que se "someterá á asemblea". Nese encontro discutiranse tamén os textos políticos da nova forza política. A militancia, explican, terá que "determinar a conveniencia e compatibilidade" deses propios textos "coa súa permanencia ou non no BNG". Non obstante, a permanente de +G queda "facultada" para seguir a "traballar pola unidade do nacionalismo". Ao Consello Político deste xoves chegaban, tal e como ten relatado Praza, dúas sensibilidades ben diferenciadas que mesmo facían "posible" a configuración de dúas listas para a asemblea nacional. Dunha banda situábanse boa parte das cabezas visibles da formación, a comezar polo propio Aymerich que, con diferentes fórmulas, apostan por quedar no BNG baseándose en dous argumentos esenciais: a necesidade de garantir a estabilidade nas institucións, basicamente nos concellos, e evitar transmitir á sociedade unha imaxe de maior conflitividade no nacionalismo. Por outra banda situábanse os dirixentes que apostan pola marcha e que vían reflectida na súa postura a da maioría das bases de +G, así como a da súa corrente xuvenil. Neste escenario, semella que o encontro de hoxe si logrou o que ambas partes consideraban "desexable": que o cónclave do día 11 non se desenvolvese nun clima de "confrontación".


Summary: Xornalista cultural de referencia, crítico teatral e escritor, Camilo Franco deixa o xornal La Voz de Galicia do que facía parte da redacción desde hai case tres décadas. O xornalista entrara moi novo na redacción do xornal e era xa un dos de máis antigüidade na empresa.

A saída de Camilo Franco da redacción do xornal de Sabón produciu hoxe conmoción no mundo da cultura, para o que desde hai décadas é un xornalista respectado e coñecido. Delegado en Arousa, Camilo trasladouse a Compostela para desenvolver o seu labor na área de Cultura na que se convertera nunha voz de referencia, en especial, en artes plásticas en primeiro lugar e despois en teatro. Narrador de obras como A lúa no cenit e outros textos (Ediciós do Castro, 1988), En malos pasos (Xerais, 1995) ou Palabras contadas, Camilo Franco ten participado tamén en obras colectivas tanto de narrativa como ensaio ou investigación así como libros de viaxes asinados canda o tamén escritor de Ourense Francisco Fernández Naval. Co gallo do Día das Letras Galegas para Vidal Bolaño, Franco publicou o libro Dez obras na vida de Roberto Vidal Bolaño. Camilo Franco destacou no xornalismo cultural facéndose eco xa da emerxencia cultural producida nos anos oitenta e era coñecedor das tendencias artísticas e creativas do momento. Despois dunha etapa na que se significou como crítico e estudoso das artes plásticas contemporáneas, aos poucos foise convertendo nun crítico "atrevido" no mundo das artes escénicas, dos poucos de pluma afiada que tanto consagraba unha obra como botaba lume sobre a súa calidade. Como crítico teatral ofrece tamén a súa colaboración semanal no programa Diario Cultural da Radio Galega dirixido por Ana Romaní. O xornalista é pioneiro tamén no emprego da rede para a elaboración de proxectos literarios e, desta maneira, da súa man naceu Por conto Alleo cando estaba a piques de rematar o milenio, unha obra publicada a través do diario dixital Vieiros na que o escritor compuña diariamente un conto a partir das palabras que os internautas remitían. A partir de fotografías naceu Necesariamente X. A razón máis quente, unha obra erótico-pornográfica colectiva. O último dos xogos literarios do que é autor aconteceu na edición do Culturgal do pasado ano. Camilo Franco informou do seu abandono da Voz a través do seu facebook e, de inmediato, coñecidas figuras do mundo cultural e xornalístico se apuraron a lamentar a marcha dun xornalista que era quen mantiña a presenza da cultura galega nas páxinas do xornal de Sabón.


Summary: Enésimo capítulo do eterno duelo galego-catalán no hóckey a patíns.

A tempada 2012/13 foi a última na que o Deportivo Liceo levantou o título ligueiro, un trofeo que chegou despois de 20 anos de seca. Hoxe (Pazo de Riazor, 21 horas), o conxunto verdibranco afronta unha oportunidade de ouro de volver ser o mellor equipo do Estado nunha final da OK Liga na que, cousa rara, non se enfrontará co seu eterno rival, o Fútbol Club Barcelona, senón co Reus Deportiu. Pode ser unha analoxía moi manida, pero non por iso perde vixencia. Como acontece nos cómics de Astérix, o Liceo da Coruña, o único equipo non catalán na máxima categoría do hóckey a patíns -esta tempada 2021/22 coa fugaz excepción do Alcobendas, que rematou o campionato como fechacancelas e volverá á OK Liga Prata-, erixido en resistente aldea gala, quere volver augar a festa dos poderosos romanos, algo que xa fixo en sete ocasións: 1983, 1986, 1987, 1990, 1991, 1993 e 2013. Os verdibrancos chegan a este duelo após deixar fóra o Noia nunha igualadísima eliminatoria que se decidiu no quinto e definitivo partido, disputado precisamente nun Pazo de Riazor que acollerá na noite de hoxe o primeiro round dunha finalísima que ten previsto o seu segundo duelo o domingo 12 de xuño, tamén no Pazo de Riazor ás 12 horas. Logo, a acción desprazarase até o Palau d'Esports de Reus (17 de xuño, horario por determinar). Dependendo dos resultados podería ser necesario que se levasen a cabo un cuarto encontro (19 de xuño, Reus) e mesmo un quinto e definitivo, onde o Liceo recuperaría o factor campo, o 21 de xuño na Coruña. A pesar de que a escuadra galega finalizou nunha mellor posición que o seu rival a fase regular da OK Liga -o Liceo foi segundo con 65 puntos, 17 máis que un Reus que rematou en cuarta posición- iso non quere dicir que sexa favorita, pois no último duelo decisivo que protagonizaron ambos os conxuntos os vencedores foron os da comarca do Baixo Campo. Foi hai pouco máis dun mes, no marco da Copa do Rei, onde logo de que o partido chegase á prórroga tras a finalización dos 50 minutos de tempo regulamentario con resultado de empate a un, o Reus meteu tres goles máis, impedindo que o Liceo revalidara o título copeiro. O Reus, un equipo sorprendente O cuarto clasificado na fase regular da OK Liga protagonizou a gran sorpresa da tempada logo de deixar fóra da finalísima o todopoderoso Fútbol Club Barcelona. O lema que canta a súa afección en cada partido "Força Reus, ni Barça ni Liceo" é toda unha declaración de intencións sobre a filosofía vital deste histórico conxunto fundado no ano 1909 e que conta con cinco ligas no seu palmarés, aínda que a de 2011 é a única que conquistou no último medio século. Ese mesmo ano accedeu á presidencia da entidade Mònica Balsells, unha das escasas máximas mandatarias dun club deportivo non so no ámbito do hóckey, senón na totalidade dos deportes colectivos masculinos a nivel estatal. Para ela, alcanzar a final, e máis despois de eliminar o Barcelona é "un soño", e máis tendo en conta, lembra, que lle chegaron a dicir "que con este equipo non xogaríamos nin a Copa do Rei". Cunha media de idade de 24 anos, a descarada xuventude dos xogadores roig-i-negres supón toda unha ameaza para un Liceo obrigado a asumir o rol de favorito.


Summary: A ida desputarase a vindeira semana no Bernabeu e a volta 7 días despois en Balaídos.

O Real Madrid, vixente campión de Europea, vai ser o rival ao que o Celta se enfronte nos cuartos de final da Copa do Rei. Así o dispuxo a boliña no sorteo realizado nesta sexta feira nas Rozas. O partido de ida desputarase entre o 17 e 19 deste mes (a vindeira semana) no Santiago Bernabeu e a volta en Balaídos unha semana despois, entre o 24 e o 26 de xaneiro. O Celta sabe ben o que é derrotar unha equipa madrileña en cuartos de Copa. Fíxoo a tempada pasada contra o Atlético de Madrid, se ben os celestes caeron en semifinais contra o Sevilla. O resto dos emparellamentos: Real Sociedad-Barcelona, Eibar-Atlético de Madrid, Alavéz-Alcorcón


Summary: A radiografía do informe da CIG sobre o mercado laboral galego en 2019 e a súa evolución na última década fala dunha crecente precariedade, un aumento da emigración xuvenil e unha consolidación do "traballador pobre", nun período que coincide cos mandatos de Feixoo á fronte da Xunta. A receita do sindicato: "facer todo o contrario dos últimos anos" para recuperar un emprego de calidade.

Uha década marcada polos fortes retrocesos de alcance social e laboral, que derivaron nun empeoramento das condicións das persoas traballadoras e un forte aumento das desigualdades. É a imaxe que abre o informe do mercado laboral na Galiza da CIG correspondente a 2019, pero que fai unha panorámica dos últimos dez anos, coincidindo cos peores anos da crise económica e, tamén, coa chegada de Alberto Núñez Feixoo á presidencia da Xunta. Presentárono onte a economista do sindicato Natividade López e o responsábel do Emprego, Fran Cartelle, que amosaron a súa preocupación pola "alarmante" alza das desigualdades. Estas plásmanse xa, segundo o estudo, na distribución primaria da renda, pois se no ano 2008 a remuneración das persoas asalariadas absorbía 46,8% do Produto Interior Bruto os últimos datos falan dun descenso de 4,4 puntos, até 42,4%. Tamén na poboación asalariada: non só diminuíu senón que modificou a súa estrutura para dar maior peso ás xornadas a tempo parcial, unha maior temporalidade e unha menor duración dos contratos, co correspondente aumento das diferenzas salariais. A perda de persoas asalariadas que debuxa a análise da CIG é ademais moi desequilibrada, xa que aumenta nos tramos con menores ingresos pero redúcense nos de máis. Segundo datos da Axencia Tributaria, unha de cada seis persoas asalariadas (172.823) ingresou como máximo a metade do Salario Mínimo Interprofesional (SMI), é dicir, até 2.174 euros ao ano de media, e unha de cada tres cobrou menos do SMI, mentres que existe un 0,3% da poboación que tivo uns ingresos anuais superiores a 182.800 euros. Ao comparar os ingresos entre o tramo maior e menor constátase a crecente polarización: se en 2009 os ingresos dunha persoa do tramo máis elevado equivalían a 66,5 persoas do máis baixo en 2018 a diferenza elevouse até as 83,7 persoas. Remitíndose ás cifras da Axencia Tributaria, o documento conclúe que Galiza está hoxe "moi lonxe de acadar o poder adquisitivo de 2009". Así, aínda sinalando que na última década o salario medio anual aumentou 5,2% advirte que, ao ter en conta a inflación (a través do IPC), a cifra "en termos reais" revértese: dado que esta medrou 11,8% o saldo pasa a ser negativo, cun salario medio 6,6% inferior ao que había en 2009. Para a CIG, esta evolución ten que ver cos cambios do mercado de traballo, que viviu nos últimos anos dúas reformas laborais "encamiñadas a debilitar os sindicatos, facilitar o despedimento e precarizar as condicións laborais". Nunha década do PP na Xunta, o informe salienta as políticas de austeridade, "que diminuíron a protección social mediante recortes de gasto público", e dá un exemplo: nos Orzamentos galegos de 2019, o conxunto do chamado gasto social –educación, sanidade, vivenda e asuntos sociais– foi inferior ao de 2009. Menos poboación activa O estudo da CIG destaca como unha das cuestión máis graves do mercado laboral galego a perda de poboación activa na última década, con 78.400 persoas menos, 5,9%. Como sinala, esa redución céntrase nas persoas menores de 40 anos, onde a baixada é moi acusada. Segundo estes datos, as menores desa idade pasaron de representar 50% da poboación activa en 2009 a 39% en 2019, o que constata o importante avellentamento da poboación activa. A análise do mercado laboral apunta ademais a un contexto de alta precariedade, no que case a metade dos contratos rexistrados na Galiza (47%) duraron menos de un mes no último ano, no que unicamente 8,3% do máis dos 1,08 millóns de contratacións foron indefinidas. As mulleres son, segundo o informe, as máis prexudicadas por esta circunstancia: malia rexistrar maior número de contratos, crecen aqueles a tempo parcial, de maneira que se en 2009 representaban 36,8% do total, en 2019 foron máis da metade (51,6%). Nos homes, pola contra, pesa máis a contratación a tempo completo, que supón 74% do total. Variación por xénero Entre as persoas ocupadas, os datos da CIG apuntan a outra importante diferenza por xénero: a perda de emprego durante a crise afectou a 59.200 homes e 1.900 mulleres, se ben a recuperación tamén afectou de forma máis acusada ao sector masculino. En 2019 o informe indica que había 61.000 persoas ocupadas menos que unha década antes. En canto á taxa de actividade, a masculina pasou de 52,8% en 2009 a 51,8%, mentres que a feminina aumentou de 41,8% a 42,8%. Se o que se mira é a taxa de ocupación da poboación de entre 16 e 64 anos –a idade laboral– as cifras varían: nos homes, descenderon nesa década de 69% a 68,1%, mentres que nas mulleres subiron de 57% a 61,4%. Unha explicación pode buscarse no impacto da crise por actividades: a que máis destruíu emprego foi a construción, con 48.900 persoas ocupadas menos nunha década, así como noutras ramas masculinizadas. Pola contra, as actividades sanitarias, as vinculadas cos servizos sociais e dos servizos, moito máis feminizadas, xeraron o maior número de persoas ocupadas. Segundo o documento presentado onte, o sector público tamén se viu afectado pola destrución de emprego, cunha estimación de 10.900 empregadas e empregados menos en 2019 que unha década antes. Neste panorama, o responsábel de Emprego da CIG Fran Cartelle urxiu onte a tomar medida para recuperar a creación de emprego "de calidade" e reverter a desigualdade de xénero cunha fórmula: "facer todo o contrario aos últimos anos". Nesta liña, chamou á derrogación das últimas reformas laborais, das que recalcou que só serviron para "abaratar" os custos do despedimento e rebaixar os salarios. Entre as accións a adoptar, pediu acabar coa "fraude" dos contratos temporais, subir o salario mínimo a 1.200 euros ou intensificar as inspeccións laborais.


Summary: A ministra Montero insiste na imposibilidade de reintegrar eses 200 millóns a Galicia porque xa foron "gastados" pola comunidade autónoma. O Goberno central propón préstamos e relaxar os obxectivos de déficit para compensar o impago.

O Goberno central reafirmouse este venres en que non vai pagar os 2.500 millóns correspondentes ao IVA dunha mensualidade de 2017 e que supoñen uns 2.500 para as autonomías. No Consello de Política Fiscal e Financeira (CPFF), e ante a presión de comunidades do PP pero tamén do PSOE, o Ministerio de Facenda ofreceu unha compensación: préstamos por igual contía pero a interese cero e o compromiso de relaxar os obxectivos de déficit das autonomías, con dúas décimas máis este ano, ademais de non ter en conta os efectos do non pagamento de IVE á hora de calcular o déficit do pasado ano. O Estado propón préstamos por igual contía da débeda pero a interese cero e o compromiso de relaxar os obxectivos de déficit das autonomíasA ministra María Jesús Montero, ademais, explicou que non se podían reintegrar eses cartos porque "xa o gastaron" as comunidades, tamén Galicia, ao seren incluídos nos orzamentos de 2019. Coa súa proposta non consegiu calmar os ánimos das autonomías, tampouco da Xunta, que mantén a súa proposta de acudir aos tribunais. As "medidas paliativas" que anunciara o Ministerio non convenceron porque supón aumentar o déficit ou coller un diñeiro --que sairá do Fondo de Liquidez Autonómica-- equivalente á débeda que terán logo que devolver. Montero insistiu en que o prazo legal de dous anos que tiña o Goberno central para abonar esta débeda xa expirou, ademais de lembrar que todo foi provocado por unha reforma do Executivo de Mariano Rajoy, impulsada polo ministro Cristóbal Montoro, e pola negativa dos populares a apoiar os orzamentos de 2019, que incluía unha solución. O que ofrece o Goberno central supón que, para determinar o cumprimento do obxectivo de estabilidade de 2019, non terá en conta nin computará a parte de déficit imputable ao IVE que deixaron de percibir as autonomías. Así, se unha comunidade, ao descotar os efectos do IVE, cumpre co obxectivo, non terá que elaborar os correspondentes plans económicos financeiros, "sempre e cando cumpran co resto de regras fiscais", explica o Ministerio. A Xunta xa aplicou este cálculo o pasado xoves no seu Consello. "Non necesitamos medidas paliativas, queremos só os nosos ingresos", di o conselleiro de Facenda, Valeriano MartínezPero o rexeitamento ás medidas chegou igual, sobre todo, das comunidades gobernadas polo PP, pero tamén dalgunha socialista. A Xunta anuncia que segue a apostar pola vía xudicial para reclamar o pagamento dos 200 millóns de euros. "Non saímos contentos da reunión", dixo o conselleiro de Facenda, Valeriano Martínez, ao saír da reunón do CPFF. "Non necesitamos medidas paliativas, queremos só os nosos ingresos", inssitiu. Martínez xustificou a súa negativa á proposta do Goberno central en que aceptala supón asumir como propia unha débeda do Estado. "Non queremos máis débeda nin a necesitamos; só queremos que nos ingresen o que é noso", dixo quen tamén reclamou os 170 millóns pendentes por incentivos fiscais, tema para o que o Ministerio o remitiu ás reunións bilaterais.


Summary: O líder do PSOE cancela un encontro co reitor de Vivo pola folga no ensino e pide a participación da mocidade nas urnas.

O candidato socialista á presidencia da Xunta, Pachi Vázquez, celebrou un encontro co alcalde de Vigo após aprazar unha visita ao reitorado da Universidade como "mostra de solidariedade coa folga estudantil convocada na cidade". Precisamente, o apoio da mocidade e o d@s "indignad@s" foi o que buscou o líder do PSOE tanto con esa chiscadela como coas súas palabras, que até semellaron buscar sufraxios no ronsel de movementos como o 15-M, que precisamente naceron en contra das políticas neoliberais emprendidas polos propios socialistas dende o poder. "Indignarse sen votar non serve de nada", indicou o socialista, que chamou a "traducir a indignación en apoios nas urnas" para "construír un futuro distinto". Pachi Vázquez apostou por un novo goberno de cambio dende a esquerda que "pense nos mozos e mozas que buscan traballo, que garanta aos maiores que non teñan que pagar polos medicamentos ou que reimplante a gratuidade dos libros de texto". Vázquez dixo que o goberno de Feijóo foi "incapaz de aprobar a tan demandada Lei de Universidades de Galicia. A súa folla de ruta en materia universitaria pasa pola subida das taxas universitarias, eliminación das prazas de profesorado, externalización dos servizos, insuficiencia de material técnico e redución de contías en tódalas areas". O líder do PSdeG tamén acusou o candidato do PP de "estar permanentemente mentindo e enganando a un país que sabe que o estamos pasando mal pero que podemos sacalo adiante". "Non máis mentiras sobre Pemex, sobre caixas, sobre a Área Metropolitana de Vigo, sobre as contas ou sobre o déficit", concluíu. Colapso económico Pola súa parte, o candidato pola Coruña José Luis Méndez Romeu afirmou en rolda de prensa que "os datos económicos do Goberno de Feijóo non se corresponden coa realidade e a Xunta esta ofrecendo unha imaxe nada fiábel". "O PP aínda non contestou ao informe elaborado polo Consello de Contas que evidencia que Feijóo enganou co déficit de 2010 deixando no caixón 411 millóns de euros de déficit. Galicia presenta o maior incremento de gasto cun diferencial de 10 puntos, respecto da media das autonomías e esta contabilidade creativa está xerando unha distorsión das contas e acabará producindo un colapso, en calquera país un presidente que fai estas cousas debería dimitir", afirmou Méndez Romeu.


Summary: A Conferencia Xeral de Política Universitaria asegura que ningún estudante "vai perder o curso" pero deixa abertas as fórmulas que cada centro e autonomía pode escoller. Unha nova xuntanza, o vindeiro 15 de abril, concretará máis decisións en función da situación existente nese momento.

"A evolución da pandemia en España e no mundo é actualmente imprevisible, o cal condiciona os prazos temporais en que sexa posible retornar ao ensino presencial", sinalou a ConferenciaNingún estudante perderá o curso universitario por mor do coronavirus. Ese foi o principal compromiso adoptado este xoves por unha Conferencia Xeral de Política Universitaria que, polo demais, deixou abertas as fórmulas que deben asegurar o cumprimento dese compromiso, que deberán ser decididas por cada universidade. Isto é, en cada lugar e en función da situación existente por mor da epidemia, escollerase se o alumnado regresa ás aulas para volver ás clases presenciais ou se mantén o ensino a distancia a través das redes. De igual xeito, escollerá se realizar os exames de forma presencial ou virtual, e tamén as súas datas de realización.A única certeza é a incerteza, tendo en conta a situación. Na propia Conferencia subliñouse que "a evolución da pandemia en España e no mundo é actualmente imprevisible, o cal condiciona os prazos temporais en que sexa posible retornar ao ensino presencial". "Debemos estar preparados para todas as eventualidades", engadiuse, ao tempo que se fixaba unha nova xuntanza para o vindeiro 15 de abril para a analizar a situación existente nese momento. "Cada universidade, en función das súas posibilidades, determinará a vixencia das modalidades de ensino non presencial así como as datas da súa aplicación segundo a evolución da pandemia"A Conferencia de Política Universitaria determinou que "cada universidade, en función das súas posibilidades, determinará a vixencia das modalidades de ensino non presencial así como as datas da súa aplicación segundo a evolución da pandemia". Tamén se acordou que as universidades consultarán e informarán os seus estudantes, docentes e traballadores das medidas adoptadas "para que poidan prepararse con o tempo suficiente para efectuar a avaliación ou exame final coas debidas garantías". Así mesmo "deberase ter en conta as condicións propias de cada estudante para adaptarse ás modalidades de ensino e avaliación que se decidan". Maiores dificultades supoñen as prácticas presenciais, que segundo a Conferencia "deberán adaptarse ás posibilidades de realización, tanto na forma como nos seus tempos de realización, que poderían desprazarse ao curso seguinte ou aos meses de verán".As universidades de cada comunidade autónoma van encamiñándose a decisións distintas, apostando algunhas por suspender xa as clases presenciais e outras optando por mantelasDe momento, as universidades de cada comunidade autónoma van encamiñándose a decisións distintas en cada caso. Así, por exemplo, mentres que as universidades andaluzas, navarras ou a Universidade Autónoma de Barcelona decidiron xa a suspensión das clases presenciais, as universidades vascas ou a Universidade Autónoma de Madrid non descartan de momento regresar ás aulas presenciais. En Galicia a Consellería de Educación propuxo adiar as datas de realizacións dos exames, como xa se fixo coas probas de Selectividade. Os exames universitarios deberían comezar en maio, pero un aprazamento permitiría xestionar mellor os contidos impartidos e a equidade das probas. Así mesmo, lembrou a necesidade de que as comunidades autónomas participen na toma de decisións.En realidade foi esta disparidade de preferencias a que obrigou ao Ministerio de Universidades a deixar abertas as solucións. As propias comunidades autónomas instaron a adiar a toma de decisións á xuntanza convocada para o 15 de abril.As propias comunidades autónomas instaron a adiar a toma de decisións á xuntanza convocada para o 15 de abrilPola súa banda, a Conferencia de Reitores de Universidades Españolas (CRUE) pediu "un marco de actuación común" para todas as universidades do Estado que permita a "cada universidade, no ámbito da súa autonomía, tomar as medidas axeitadas" para garantir o ensino e as avaliacións.Na Conferencia Xeral de Política Universitaria tamén se determinou "facer un esforzo para coordinar e complementar as políticas de todas as Comunidades na medida do posible, intercambiando experiencias e metodoloxías en beneficio de todos". O Ministerio de Universidades comprometeuse a asegurar esa coordinación e a "pór ao servizo da comunidade universitaria canta información e recursos, en particular tecnolóxicos, poida achegar". Propostas de ErguerMentres, a organización estudantil Erguer, fixo este xoves unha serie de propostas para que a actividade docente "se vexa o menos comprometida", unhas suxestións que xa lles están a transmitir aos equipos reitorais das tres universidades galegas. Así, piden "garantir" que "a modificación -ou non- do calendario académico non condicione o acceso a graos de estudantes que realizan a abau ou a mestrados de estudantes que rematan o grao". E tamén reclaman "unha adaptación dos prazos de leitura e presentación dos TFGs e TFMs, adaptados á dificuldade que supón o acceso á bibliografia, a realización de ensaios, ou a imposibilidade de finalizar as prácticas externas"Así mesmo, propoñen a adaptación das fórmulas escollidas para as aulas e exames "nos casos individuais en que a fenda tecnolóxica impida un seguimento normal da docencia ou de provas avaliativas, buscando unha solución viable e pactada".


Summary: O presidente da Xunta desdeña o ditame no que o alto tribunal ratifica que a anulación do concurso eólico do bipartito foi ilegal. O BNG lamenta que a "irresponsabilidade e sectarismo" do Goberno lle "saísen moi caras a este país".

O pasado 6 de maio o Tribunal Supremo ditou sentenza a respecto da anulación do concurso eólico do Goberno bipartito, ditaminada polo gabinete de Alberto Núñez Feijóo no ano 2009. Como adiantou este diario, o alto tribunal desestimou o recurso de casación interposto pola Xunta contra o ditame no que o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) considerou en 2012 que o Goberno galego incorrera nunha ilegalidade ao suspender a autorización de parques eólicos iniciada na anterior lexislatura. Despois de que o Supremo ratificase os argumentos do tribunal galego o asunto chegou este martes ao Parlamento a través dunha pregunta do BNG ao presidente da Xunta, que desdeña a sentenza e proclama que "volvería anular o concurso". "A Xustiza ratifica que aquela anulación provocou inseguridade xurídica, que o seu Goberno incorreu en desviación de poder, que a ilegalidade cometeuna vostede. Que responsabilidades vai asumir?", preguntou o voceiro do Bloque, Francisco Jorquera. "Exactamente, de que se nos acusa?", retrucou Feijóo, que tras lembrar as críticas ao concurso lanzadas daquela por membros socialistas do Goberno pregúntase "por que" o BNG "vén agora con esa pregunta". "A sentenza é do 24 de xullo de 2012 e o Supremo non admite a casación, punto", di o presidente, que alude a "catro sentenzas posteriores" do Tribunal Superior en 2013 para concluír que o ditaminado agora carece de "valor". Feijóo: "Non hai causa nin hai sentenza que avale o que fixo o bipartito" Aínda que si o fai, Feijóo asegura que "o Tribunal Supremo non entra a valorar" a ilegalidade da anulación do concurso e chega á conclusión de que "non hai nin causa nin hai sentenza que avale o que fixo o bipartito". "Temos outros oito pronunciamentos do Tribunal Superior, todos favorables á Xunta", gábase o xefe do Executivo, que tras reprocharlle a Jorquera que aluda a acontecementos de "hai sete anos" se pregunta "que é o que está buscando". "Limpar a imaxe de alguén?", "por que teñen esa teima co concurso, chama a atención, dá a sensación de que están tentando saldar algúns compromisos", insinúa para argumentar que "coa anulación do concurso eólico do BNG evitamos moitos problemas legais a Galicia e bastantes problemas ao BNG". Jorquera: "A súa irresponsabilidade e sectarismo saíronlle moi caros a este país" Ante a actitude presidencial Jorquera insta a Feijóo a non "falsificar a realidade". "Traemos esta cuestión sete anos despois" porque "vén de haber unha sentenza do Supremo que di que aquela anulación foi ilegal". "Aquela decisión foi ilegal" e ademais, "sectaria e irresponsable" e "as consecuencias estámolas pagando entre todos", lamenta o nacionalista, que lembra ademais que o actual Gobenro "anunciou que co novo concurso se ían investir 6.000 millóns e investíronse 850, dixeron que ían crear 13.200 postos de traballo e creáronse 1.800". "A súa irresponsabilidade e sectarismo saíronlle moi caros a este país", censura Jorquera. "Volvería anulalo? Si, sen dúbida", retruca o presidente da Xunta.


Summary: Milleiros de persoas secundan a chamada da plataforma 'Que non che rouben o corazón' e esixen os servizos de hemodinámica 24 horas, radioterapia e medicina nuclear nunha das meirandes manifestacións da historia de Lugo. Galería de imaxes no interior

Moita xente, demasiada como para responder á instrución dun único partido político. O núcleo da campaña do 24-M na cidade de Lugo estaba no serán deste xoves e non era un mitin, un debate ou calquera outro acto de partido. Era unha manifestación que, efectivamente, foi apoiada por todas as forzas políticas diferentes do PP. Pero o combustible da maquinaria que anegou de persoas indignadas as principais rúas da cidade da Muralla non foi outro que as verbas do máximo responsable dos populares galegos e da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, que en febreiro de 2011 empeñou a súa palabra para prometer os servizos que faltaban no flamante Hospital Lucus Augusti. Catro anos despois a unidade de hemodinámica, que atende infartos, funciona só en horas de oficina no HULA, onde aínda non foron instaladas a radioterapia nin a medicina nuclear. Segundo a plataforma Que non che rouben o corazón, sustentada por colectivos sociais e veciñais, foron máis de 15.000 persoas as que secundaron a convocatoria, apenas sete mil menos das que lle votaron ao PP nas últimas eleccións municipais na cidade. Milleiro arriba ou abaixo o certo é que os veteranos do lugar aseveran que a deste xoves foi unha das meirandes manifestacións da historia dunha cidade tradicionalmente pouco dada a botarse á rúa e na que as mobilizacións máis amplas responderon a cuestións que aconteceran fóra -o 23-F, o 11-M ou o naufraxio do Prestige, por exemplo- ou a asuntos vinculados ao deporte local, como un polémico descenso do Breogán a finais dos 80. Pero desta volta o tema afecta ao máis íntimo e persoal, a saúde, nun dos territorios máis envellecidos do país. Os milleiros de quilómetros que as persoas que sofren cancro teñen que percorrer cada mes para recibiren os seus tratamentos ou as máis de dúas horas que leva chegar dende as comarcas da montaña ata A Coruña para tratar unha arteria afectada por un accidente coronario eran, para os presentes, motivos dabondo como para coller a pancarta e poñer a camisola vermella que simboliza o movemento de protesta. Pódelle tocar a calquera. Se cadra, comentábase durante a protesta, estes factores foron infravalorados nos cuartes xerais dos populares galegos, cuxo líder pasea este venres polo centro de Lugo co seu candidato á alcaldía, Jaime Castiñeira, principal damnificado político deste conflito. Os máis veteranos do lugar aseveran que a deste xoves foi unha das meirandes manifestacións da historia de Lugo O alcalde, o presidente da Deputación e líder do PSdeG, os candidatos á alcaldía polo BNG, Lugonovo ou ACE, apoiaron coa súa presenza unha marcha que escurece o horizonte dos populares para o vindeiro domingo. Á fronte da comitiva varias coroas de flores lembraban as persoas que "xa non están" e que, segundo a organización, poderían ter unha oportunidade se o HULA contase cos servizos prometidos. "O que estamos reivindicando é a nosa saúde e mais a vida de todos os lucenses, estamos pedindo igualdade co resto dos galegos", sinalaron o remate da mobilización, ante a sede administrativa da Xunta na cidade. "Non estamos utilizando os enfermos, o que queremos é denunciar o que sofren" No acto final a voz da presidenta do Colexio de Enfermaría de Lugo, Lourdes Bermello, serviu para expresar os motivos da multitude. "Os lucenses non somos cidadáns de segunda división" nin se conforman con "palabras", di, xa sexan "boas palabras por parte do presidente da Xunta" ou "palabras insultantes da conselleira de Sanidade". O que se pediu este xoves é o mesmo que se leva esixindo dende hai catro anos: "que un lucense non morra de infarto cardíaco porque o tratamento chegou tarde, que un enfermo de cancro sufra o menos posible, sen ter que ir todos os días á Coruña atravesando Galicia de leste a oeste". "No estamos utilizando os enfermos -subliña- o que queremos é denunciar a situación de angustia e sufrimento que sofren". "Onde preferiría o señor Feijóo que se lle manifeste un infarto ás cinco da tarde? En Becerreá ou na Praza do Obradoiro?" Conscientes das críticas lanzadas dende a contorna do PP, que na propia xornada da manifestación atribuíu a protesta esencialmente aos socialistas, Bermello advirte de que a reivindicación da plataforma está "por riba dos intereses políticos e partidistas". "Onde preferiría o señor Feijóo que se lle manifeste un infarto agudo de miocardio ás cinco da tarde, en Becerreá ou na Praza do Obradoiro? E a señora conselleira? No Courel ou na Praza de María Pita?", pregunta. Parte das respostas, este domingo.


Summary: Consideran a cancelación "unha vulneración do dereito de liberdade de expresión no eido universitario" e lembran que acalar este tipo de debates vai contra a propia "pluralidade" de posicións que sobre este tema existen no feminismo.

O número vai en aumento a medida que o manifesto se vai dando a coñecer pero xa son máis ce cen as profesoras e investigadoras académicas que apoian o documento 'Polo dereito a debater na universidade e en todas partes', no que se defende a realización na Universidade da Coruña (UDC) dunhas 'Xornadas sobre Traballo Sexual', finalmente suspendidas `pola propia UDC "pola "imposibilidade de garantir a seguridade do debate". Son perto de 150 sinaturas de todo o Estado que consideran que "acalar un debate e fechalo en falso nunca pode ser unha boa idea". Defenden a realización destas xornadas no seo da UDC argumentando que "estas e outras parecidas deberían realizarse na universidade entendendo que esta debe de ser un espazo aberto a recoller debates que se están a xerar na sociedade e no movemento feminista". Entre as primeiras cen sinaturas que figuran no manifesto hainas de persoal de universidades de Madrid, Catalunya ou Euskadi, entre outros territorios. Apenas hai da Galiza. Aliás indican, a Facultade de Socioloxía da UDC "leva máis de 20 anos" traballando sobre o tema a prostitución. PluralidadeLembran as asinantes que no propio movemento feminista non hai acordo sobre a prostitución e como enfrontala desde as institucións. A prohibición deste tipo de debates "acaban por impoñer unha falsa polarización onde parece que só son posíbeis dúas posturas (abolición ou prodereitos), cando o propio sentido do que significa unha ou outra non están fechados, pois baixo estas etiquetas hai unha pluralidade de posicións e debates". "As que asinamos este manifesto temos opinións diversas sobre a cuestión", conclúen.


Summary: En breve chegará o verán e con el a máxima época de produción da horta, despois de meses e semanas de moito traballo, a terra comeza a agasallarnos os froitos de todo o sementado. O problema é que non fai unha regulación natural de cultivos, senón que adoitan nacer todos xuntos salvo que fixeramos unha planificación excelente que nos permita obter escalonadamente a cantidade xusta e precisa dos alimentos que somos quen de consumir. No caso de non ser así, o habitual é que nesta época nos encontremos cunha gran cantidade de vexetais e hortalizas que precisan un oco no noso fogar.

A continuación veremos como algúns deles son moi sinxelos de conservar e abonda con telos nas condicións óptimas de temperatura e humidade para que perduren moito tempo. Pola contra, outros produtos bótanse a perder en poucos días polo que deberemos consumilos rapidamente ou buscar o modo de conservalos para poder aproveitalos durante máis tempo. A continuación veremos diferentes métodos de conservado e cales son os máis axeitados para cada produto. Conservar ao aire Sen dúbida esta é a técnica máis sinxela e a que menos esforzo precisa, e servirá para conservar algúns produtos como patacas, allos ou cebolas. Estes non necesitan ningún tratamento especial para conservarse, só seren apañados no momento óptimo e asegurarnos de que estean completamente secos e sen humidade antes de almacenalos. Debemos gardalos nun lugar fresco, escuro e seco como caixas de cartón ou sacos, que permitan que estean illados e secos pero ao mesmo tempo que deixen pasar o ar. No caso das cebolas, poderemos elaborar un trenzado cos restos do tallo da planta e colgalas nunha especie de ramo. Conservaranse por máis tempo ocupando moi pouco espazo. Secar a sombra Algunhas plantas aromáticas como o perexil, alfábega, ourego, romeu, loureiro ou tomiño poderemos secalas como vimos en leccións anteriores coa técnica de colgalas en remo cara a abaixo nun lugar fresco e seco, coa técnica de secado en forno etc. Desta maneira, teremos as nosas plantas aromáticas ou medicinais dispoñíbeis en calquera época do ano. Conservar en tarros de cristal A conservación en tarros de cristal é bastante máis laboriosa que o resto de técnicas de conservado, pero é moi útil e servirá para gardar todo tipo de preparacións. Podemos conservar verduras e hortalizas guisadas, escaldadas, marmeladas, saltas de tomate, pisto, froitas en almibre... É moi sinxelo atopar publicacións e información en libros e páxinas web que ensinen a realizar diferentes tipos de conservas para gardar en tarros de cristal. Por norma xeral, hai que ter sempre moi presente certos aspectos como: —A importancia de seguir as receitas paso a paso para evitar que os produtos se boten a perder. —Manter unha hixiene e esterilización correcta dos botes e dos produtos para evitar que aparezan mofos. —Non reutilizar moitas veces os mesmos tarros para realizar conservas, xa que de usalos moito as roscas iranse gastando e chegará un momento en que non fechen hermeticamente e poidan botar a perder as conservas. —Antes de consumir unha conserva caseira debemos asegurarnos de que non existen malos cheiros ao abrir o bote, que non ten un aspecto raro e que non existen mofos na conserva ou na tapa. Xa que isto pode significar que non se fixo un correcto envasado ou esterilización e non sería apta para o consumo. Conservar en vinagre Esta técnica adoita utilizarse para conservar algúns produtos en concreto como ceboliñas, cogombros, alcaparras, chiles, pementos ou cenorias, xa que altera completamente o sabor do produto, polo que non é apto para todos os vexetais e vai depender moito dos gustos de cada persoa. Hai moitas receitas que explican, paso a paso, como aplicar esta técnica, que en termos xerais é bastante sinxela de realizar. Para conservar en vinagre pódense usar diferentes hortalizas como as citadas anteriormente, e tamén poderemos aromatizar con especias como cravos, grans de pementa ou grans de mostaza sen esquecer o sal e o azucre, que tamén serán indispensábeis no proceso. Desaconséllase o uso de herbas aromáticas que poidan desfacerse durante o proceso, como o ourego, perexil, tomiño etc. e que ademais poderían producir un sabor amargo nas conservas. Conservar en aceite de oliva A conservación en aceite é unha técnica moi eficaz e que mantén todas as propiedades dos produtos. O inconveniente está en que é un produto caro e en que precisaríamos unhas cantidades moi grandes para poder conservar unha cantidade de produtos suficiente para que merecese a pena o proceso. Deshidratar os produtos A deshidratación consiste en extraer completamente a auga dos nosos vexetais, hortalizas, froitas e incluso outros produtos como carnes ou pescados. No mercado existen na actualidade diversas máquinas deshidratadoras a prezos asequíbeis, pero ao igual que o conservado en aceite de oliva, vai axudar só a manter pequenas cantidades de alimentos, posto que, do contrario, converteríase nun proceso moi longo que non compensaría, xa que as deshidratadoras non teñen unha gran capacidade para acoller enormes cantidades de produtos, ademais de que estes deben de ir cortados en anacos pequenos e finos para facilitar o proceso. Tamén se pode realizar un proceso de deshidratación no forno ou incluso secando ao sol pero estas técnicas son máis complicadas para chegar a conseguir un resultado final óptimo. Conservado en frío Outra das técnicas para alongar a vida dos nosos cultivos é conservalos en frío. Para isto podemos facelo na neveira, onde conseguiremos alongar a vida unhas cantas semanas á maioría de produtos ralentizando o proceso de podredume, ou no conxelador. A técnica de conxelado pode aplicarse a case calquera cultivo, excepto a aqueles que teñan unha gran cantidade de auga xa que o seu sabor e textura se verían moi modificados e alterados. Pola contra, hai alimentos como os chícharos ou xudías que simplemente teríamos que introducir no conxelador sen ningún tipo de elaboración previa. Outros produtos como os grelos, repolos, acelgas, espinacas etc. é aconsellábel rescaldalos en auga fervendo antes de introducilos no conxelador. Grazas a este proceso podemos manter moitos alimentos durante varios meses dunha maneira económica e sinxela. Planificación Estas son algunhas das técnicas que podemos utilizar para conservar a nosa colleita durante máis tempo, pero non debemos esquecer a importancia de realizar unha boa planificación previa á hora de elaborar os sementeiros e de plantar para evitar que teñamos unha sobreprodución moi grande de produtos ao mesmo tempo, e intentar que sexa escalonada. Para isto debemos sementar gradualmente produtos como os repolos, leitugas etc., que teñen unha capacidade de conservación moi limitada e que pronto comezan a murcharse e podrecer, para non xuntarnos cunha cantidade grande de vexetais que non sexamos quen de xestionar. Os 3 'R' na horta: Reutilizando tarros Os tarros de conservas adoitan ser elementos moi útiles tanto na horta como no fogar. Na lección anterior falabamos da importancia de conservar as sementes dos nosos cultivos despois da colleita, e os tarros de vidro son unha das mellores opcións para ambos os casos. No que respecta ás sementes, utilizaremos os tarros para gardalas hermeticamente e que non collan humidade. E no caso dos cultivos, poderemos reutilizar os tarros de cristal para gardar conservas en aceite, en vinagre, marmeladas etc. A continuación veremos como preparar algúns destes produtos e o mellor modo de conservalos para evitar que se boten a perder. Para ambos os dous casos, tanto no das sementes como no das conservas, debemos asegurarnos moi ben de que os tarros estean perfectamente limpos e desinfectados. Preparados naturais para a horta. Decocción de fieita como repelente de caracois. As fieitas son plantas moi sinxelas de atopar nos nosos bosques, camiños e montes, e teñen unha serie de propiedades que podemos aproveitar para diferentes usos. Hoxe aprenderemos a realizar unha decocción con esta planta que nos servirá para repeler caracois e lesmas dos nosos cultivos. Que preciso? —100 gramos de fieitas frescas ou 20 gramos de planta seca —Tesoiras ou coitelo —1 litro de auga —Unha pota ou cazo —Un coador —Un pulverizador Receita —Apaña 100 g. de planta fresca ou colle 20 g. de planta seca que teñas recollida. —Métea nun recipiente e déixaa a remollo toda a noite para facilitar a extracción dos principios activos. —Ao día seguinte corta todas as plantas en anacos pequenos e ponas nun recipiente de aceiro inoxidábel cubertas cun litro de auga. —Cubre cunha tapa ou unha gasa e deixa macerar até o próximo día. —Ao día seguinte pon o recipiente a lume baixo e deixa ferver durante 20 minutos. É importante realizar a cocción coa tapa posta para non perder os aceites volátiles. —Apaga o lume. Que arrefríe completamente. —Unha vez fría, filtra e incorpora o líquido a un pulverizador. Como usalo? A decocción pode usarse durante todo o ano como repelente de caracois e lesmas. Aplicarase preferibelmente pola mañá antes de que quente o sol. Pulverizada pura, dun modo periódico, nos cultivos que adoitan sufrir ataques de lesmas e caracois, ou ao seu redor. Eco-consello Os lucecús axudarán a manter á raia os caracois, lesmas e vermes da horta, pois non convén espantalas e si atraelas!


Summary: En total acumulou perdas por valor de 18 millóns de euros en tres anos, a maior parte procedentes de fondos públicos.

Alimentos Lácteos sae a subasta após meses de incertezas. A factoría de Outeiro de Rei (Lugo) creada pola Xunta de Núñez Feijóo en colaboración con dúas cooperativas xestionadas por militantes do PP, será subasta nos vindeiros meses a prezo de saldo. A poxa iniciarase nun millón de euros. Un valor que non chega nin de perto a cubrir as perdas acumuladas pola empresa nos últimos tres anos. Neste senso, Alimentos Lácteos posúe un pasivo a día de hoxe que ascende a 18 millóns de euros --na súa maior parte procedentes de entidades e órganos públicos. A factoría debe facer fronte aos impagos ao plantel de traballador@s e ás explotacións gandeiras que suministraron até o momento leite á factoría. Así, a administración galega perdeu 4.262.930 euros da empresa pública de capital de risco, Xesgalicia; 2.062.800 euros procedentes do IGAPE; 137.980 euros da Axencia Tributaria e 7.425 euros da Xunta. Aliás, o capital restante procede de acredores privados entre os que se atopan o Banco Pastor, NGB e o BBVA. Bonificacións pola recolocación de traballador@sO prego da subasta recolle posíbeis descontos á empresa compradora de se comprometer a recolocar @s traballador@s da factoria --atinxid@s por un ERE de extinción mercantil. Neste senso, contempla reducións de 3.000 euros por recolocación se contrata de novo a entre 1 e 10 empregad@s (dun total de 81 d@s que actualmente fican 79). No entanto, o administrador concursal salienta que estas deducións poderán incrementarse de se producir a recolocación total do plantel. O prezo total de saíde é de 1.250.000 euros.


Summary: O Goberno municipal reitera a súa oposición á recualificación de 433 mil metros cadrados do actual porto da cidade para a construción de zonas residenciais e comerciais, como esixe a Autoridade Portuaria, e pídelle ao Goberno central que achegue os fondos necesarios para o remate da obra.

En xullo do ano 2004 o alcalde da Coruña, Francisco Vázquez, e o ministro de Fomento, Francisco Álvarez-Cascos, asinaban xunto co daquela conselleiro de Política Territorial da Xunta, Alberto Núñez Feijoo, un convenio para o desenvolvemento urbanístico dos terreos do Porto da Coruña, ligado á construción do Porto exterior en Punta Lagosteira, e que serviría para financiar estas custosas obras. O texto salientaba que "os terreos liberados ofrécenlle unha oportunidade única á cidade da Coruña para transformar a súa fachada marítima e mellorar notablemente a súa estrutura urbanística". Un total de 433 mil metros cadrados de terreo que na actualidade son dominio público portuario serían desafectados, para construír alí vivendas, hoteis, zonas comerciais e oficinas Un total de 433 mil metros cadrados de terreo que na actualidade son dominio público portuario serían desafectados, para construír alí vivendas, hoteis, zonas comerciais e oficinas. O convenio foi modificado en outubro dese mesmo ano 2004, xa co PSOE no Goberno central e Magdalena Álvarez como ministra, incrementando ata un 50% a porcentaxe de vivenda protexida. En calquera caso, tanto cunha fórmula coma coa outra, o acordo supuña a privatización dun privilexiado espazo no centro da cidade da Coruña, ocupando unha parte importante da súa fachada marítima, coa que a Autoridade Portuaria esperaba obter varios centos de millóns cos que financiar as obras do Porto exterior. No programa electoral da Marea Atlántica prevíase a "modificación da ordenación urbanística do sistema xeral portuario", sinalando que a proposta supón "unha masiva apropiación privada dun espazo público e a posta no mercado de nova oferta residencial e terciaria nunha cidade que adoece dunha altísima porcentaxe de vivenda desocupada e un gran volume de superficie comercial". "A cidade non pode repetir erros do pasado, tal e como aconteceu coas intervencións claramente desafortunadas do Palexco-Centro de ocio. Faise preciso, si, abrir á cidade ao mar, pero para recuperar espazos para uso e desfrute da cidadanía, e non para construír edificios de uso e volume como os previstos", destacábase, lembrando que o proxecto prevé a construción de edificios de ata dez alturas en primeira liña de mar, "nunha zona de especial afectación de impacto visual". Ferreiro: "Para pagar unha débeda da Autoridade Portuaria non podemos tapar a fachada marítima da cidade, non podemos poñer en perigo ao comercio local, nin podemos xerar barrios novos de certa 'exclusividade'" Este martes o alcalde, Xulio Ferreiro, reiterou no Foro Smart City, en Madrid, a súa aposta -xa manifestada ao longo do verán- de reformular este polémico proxecto, evitando a recualificación e privatización dos terreos, pois "para pagar unha débeda da Autoridade Portuaria non podemos tapar a fachada marítima da cidade, non podemos poñer en perigo ao comercio local, nin podemos xerar barrios novos de certa 'exclusividade' que axuden a dividir á poboación". "Temos que abrir un proceso de reflexión, cremos que este tema é o suficientemente importante para tomar as cosas con calma", concluíu. Como financiar o porto exterior? O porto Exterior de Punta Lagosteira suma dez anos de obras e uns 750 millóns de euros de investimento, 350 millóns máis dos previstos inicialmente O enfrontamento latente entre a Autoridade Portuaria e o Concello vén crecendo de intensidade dende o mes de xullo. O porto Exterior de Punta Lagosteira suma dez anos de obras e uns 750 millóns de euros de investimento, 350 millóns máis dos previstos inicialmente. A súa actividade e rendibilidade futuras non está en absoluto asegurada, tralo fracaso de varios dos proxectos empresariais que nos últimos anos se barallaron para este faraónico espazo. A empresa chinesa Beijing 3E comprometérase en 2012 a investir 270 millóns para poñer en marcha unha instalación enerxética. Tamén se retirou a mexicana Pemex, que tamén en 2012 anunciara que instalaría no porto exterior a súa base loxística para toda Europa, achegando 58 millóns. E, de igual xeito, Repsol segue reticente a completar a súa mudanza dende o porto interior da cidade. Idénticas dúbidas existen no que respecta ás comunicacións terrestres do porto -autovía e tren-, que dependen dos investimentos do Goberno central. Na sinatura do convenio de 2004, Alberto Núñez Feijoo, en representación do Goberno galego, sinalou que o Porto exterior da Coruña se convertería "nun dos máis atractivos para o comercio" e que "a súa execución creará miles de empregos de forma simultánea durante oito anos e despois impulsará a industria". A Autoridade Portuaria, que rexistrou o pasado ano máis de 4 millóns de euros de perdas, mantiña as súas esperanzas nos millonarios ingresos que obtería da venda dos terreos no centro da cidade A Autoridade Portuaria, que rexistrou o pasado ano máis de 4 millóns de euros de perdas (uns números vermellos que continuarán), mantiña as súas esperanzas nos millonarios ingresos que obtería da venda dos terreos no centro da cidade. Porén, a explosión da burbulla inmobiliaria recortou en moito as expectativas de retorno económico. O propio presidente do porto coruñés, Enrique Losada, valorou os terreos en 240 millóns, menos dun terzo do custe de desenvolvemento de Punta Lagosteira. A Autoridade Portuaria ten que facer fronte á devolución dos créditos solicitados para o pagamento das obras (dous créditos que suman 330 millóns), acumulando unha débeda crecente. Porén, o novo Goberno local deixou moi clara dende a súa toma de posesión a súa intención de cumprir co previsto no seu programa electoral. Ferreiro: "Hai que ver por que A Coruña é o único lugar onde non é o Estado o que asume as obras dun porto e se intenta que o financiamento, que debería ser asumido por él, debe ser a cambio de que a fachada marítima da Coruña se vexa prexudicada" O Concello aposta por unha reformulación do proxecto. Quere que se complete a obra do Porto Exterior, pero esixe que o Goberno central se faga cargo do seu financiamento. "Hai que ver por que A Coruña é o único lugar onde non é o Estado o que asume as obras dun porto e se intenta que o financiamento, que debería ser asumido por el, debe ser a cambio de que a fachada marítima da Coruña se vexa prexudicada", sinalou Xulio Ferreiro, que pide que nesta cuestión Concello, Xunta e Autoridade Portuaria fagan causa común ante o Executivo central. De feito, na súa intervención deste martes en Madrid, o alcalde pediu un "debate sereno" que evite que a "presión da débeda da Autoridade Portuaria" condene a cidade a "facer as cousas sen pensar" e engadiu que esta débeda do Porto ten a súa orixe nunha "actuación relativamente irresponsable en anos pasados". Apostou, finalmente, polo remate da obra para "intentar que ese porto atraia valor e riqueza a A Coruña". Pola contra, o presidente da Autoridade Portuaria, Enrique Losada, reclama que se cumpra o disposto no convenio inicial, acusando a Ferreiro de "improvisar" e de "non coñecer a realidade do porto". Así mesmo, apela a unha das cláusulas do convenio asinado por Francisco Vázquez, referentes ao compromiso da Xunta e do Concello da Coruña de "indemnizar" á Autoridade Portuaria se "finalmente non se produce a reordenación urbanística dos terreos", compensándoa polos "danos e prexuízos" causados "por insuficiencia de fluxos financeiros para o desenvolvemento das obras" do Porto exterior. O convenio non especifica a contía destas indemnizacións, pero en calquera caso, dende o Goberno municipal destácase que o Concello "cumpriu coas obrigas impostas no convenio, que pasaban por modificar o PXOM". Ferreiro acusa de feito á Autoridade Portuaria de ser quen non cumpriu a súa parte: "a Autoridade Portuaria é a que non desafectou os terreos e non promoveu a modificación do plan especial. Seguimos agardando a que se nos presente o plan de seguimento de financiamento do Porto Exterior". Ferreiro: "A Autoridade Portuaria é a que non desafectou os terreos e non promoveu a modificación do plan especial. Seguimos agardando a que se nos presente o plan de seguimento de financiamento do Porto Exterior" Dende o Concello destácase, ademais, que trala caída da demanda inmobiliaria, o resultado da venda de terreos desafectados do peirao interior "non garante a consecución do financiamento para a obra de Punta Lagosteira". "Que pasa se eses terreos se venden, se hipoteca a fachada marítima da cidade, non para poñela ao servizo do ben común, e aínda así só se consegue un terzo do que estaba previsto...de onde sairá o resto?", preguntouse hai unhas semanas Xulio Ferreiro, apelando á procura doutras fontes de financiamento: "Na vez de teimar na tese irreal de sufragar a actuación mediante métodos dos tempos da burbulla inmobiliaria a Autoridade Portuaria debería centrarse en renegociar as condicións de financiamento aprobadas en 2011 e conseguir inversións do Goberno central para os accesos terrestres a Punta Lagosteira". "Para resolver esta situación, non caben operacións de especulación, nin atallos, nin portas de atrás", engadiu. Que fachada marítima para A Coruña? "Na Coruña temos un exemplo do que é construír espazos comerciais sobredimensionados. Témolo nas aforas e no centro de ocio, que é algo que está aí, tapando a fachada marítima da cidade, e que non se sabe que facer con el" A proposta do Goberno municipal pasa pola liberación dos actuais terreos dos peiraos, para convertelos nun espazo de uso público e para edificios dotacionais. Rexeita tanto a construción de vivendas coma de zonas comerciais e de ocio, alertando sobre o prexuízo que a instalación de novos complexos deste tipo terían para o comercio e hostalaría actualmente existentes no centro da cidade: "Que impacto sufrirá o comercio da zona Obelisco e da zona centro se temos aí grandes superficies comerciais?", preguntouse hai unhas semanas Xulio Ferreiro. "Na Coruña temos un exemplo do que é construír espazos comerciais sobredimensionados. Témolo nas aforas e no centro de ocio, que é algo que está aí, tapando a fachada marítima da cidade, e que non se sabe que facer con el; inténtaselle dar vida e nunca a ten. O que queremos é evitar iso multiplicado por dez", dixo. "Un tempo novo no que acabou o ladrillo" Na súa intervención no Foro Smart City, Xulio Ferreiro destacou que "estamos ante un tempo novo no que acabou o ladrillo, os enchufes, os espolios, o capitalismo 'de amiguetes'". "O que toca agora é falar de talento, de capacidade para crear riqueza e emprego de calidade, de impulsar a universidade pública ou de desmercantilizar ámbitos cos que nunca se tería que ter feito negocio, como a sanidade", dixo. "Intentamos que a política se constrúa doutra forma, con outros obxectivos e outras linguaxes", explicou. Xulio Ferreiro destacou que "estamos ante un tempo novo no que acabou o ladrillo, os enchufes, os espolios, o capitalismo 'de amiguetes'" Pola súa banda, a alcaldesa de Madrid, Manuela Carmena, dixo sobre o rexedor coruñés que "cando coñecín a Xulio crin que era unha persoa que tiña claro que o que quería era loitar pola xente e facer unha nova política que ía a ter unha liña de actuación moi clara, que era a da honestidade por riba de todo; esa liña ten que ver coa concepción propia da democracia".


A Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG), a Asociación Galega de Editoras (AGE) e a Federación de Librarías de Galiza veñen de ar a coñecer as obras finalistas da Gala do Libro Galego 2017, un galardón co que se pretende recoñecer a excelencia do traballo literario realizado no ámbito editorial ao longo do ano 2016 en Galiza. As obras gañadoras, sen dotación económica, serán determinadas por un xurado externo e daranse a coñecer o vindeiro 20 de maio nunha Gala que terá lugar no Teatro Principal de Santiago de Compostela. Finalistas: Ensaio Os últimos carballos do Banquete de Conxo. De H. Alvarellos, X. Martínez, F. Singul, M. Souto. Alvarellos Editora – Consorcio de Santiago A nosa Terra é Nosa!. A xeira das Irmandades da Fala… De Emilio Xosé Ínsua López. Baía Edicións Lábrego con algo de poeta : biografía de Manuel María. De Mercedes Queixas. Editorial Galaxia Oiko-nomía do xénero. Relato das clausuras. De Rebeca Baceiredo. Axóuxere Editora O TTIP. Un cabalo de Troia contra a nosa soberanía. De VVAA. Edicións Laiovento Narrativa O espello do mundo. De Ramón Nicolás. Edicións Xerais de Galicia Non é París. De María Canosa. Ediciones Bolanda A ferida do vento. De Antón Riveiro Coello. Editorial Galaxia Aqueles días en que eramos malas. De Inma López Silva. Editorial Galaxia Non hai outro camiño. De Isaac Xubín. Edicións Xerais de Galicia Todo canto fomos. De Xosé Monteagudo. Editorial Galaxia O Alfaiate Portugués. De Francisco Javier Senín Fernández. Editorial Galaxia Literatura Infantil e Xuvenil A casa do medo. De Agustín Fernández Paz. Editorial Rodeira Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta. De Ledicia Costas. Edicións Xerais de Galicia O soño do Merlo Branco. De Agustín Fernández Paz. Ilustracións de Lucía Rodríguez Cobo . Edicións Xerais de Galicia Marta e a píntega. De Eli Ríos. Ilustracións: Patricia Román. Editorial Galaxia A soidade das medusas. De: Iria Collazo López. Editorial Galaxia Libro Ilustrado Canta connosco. De Óscar Villán. Kalandraka Editora Marcopola 4. Avoa Power. De Jacobo Fernández Serrano. Edicións Xerais de Galicia María Fumaça. VVAA. Ilustracións de P. Pastor. Editorial Galaxia Presas fáciles . De Miguelanxo Prado. El Patito Editorial Os lapis primos. De José A. Ramírez Lozano, Natalie Pudalov. OQO Editora Iniciativa bibliográfica De catro a catro. Manuscrito inédito. De Manuel Antonio. Edición de Anxo Tarrío Varela. Alvarellos-Consorcio de Santiago Bolxeviques 1917-2017. VV AA. Edicións Xerais de Galicia Será correcto? De Concha Blanco, María Canosa. Hércules de Ediciones Aulas sen paredes. De Rosalía Fernández Rial. Edicións Positivas Traxes na Galiza. Paula Gómez del Valle. Cunca Editora Tradución A boca pobre. De Flann O'Brienn. Tradución: Isaac Xubín. Rinoceronte Editora Historia do nobre Ponto, que foi rei de Galiza e de Bretaña. Anónimo. Tradución: Henrique Harguindey Banet. Rinoceronte Editora Cando os nenos din basta! De Francesco Tonucci. Tradución: Mónica Baleirón, Rut Vázquez. Kalandraka Editora A contrafío. De Joris-Karl Huysmans. Tradución: Isabel Soto. Editorial Hugin e Munin Laura das Neves e a sociedade literaria dos nove. De Pasi Ilmari Jääskeläinen. Tradución: Tuula Ahola e Tomás González Ahola. Urco Editora O día da lagosta. De Nathaniel West. Irmáns Cantoné Poesía Cinepoemas. De Claudio Rodríguez Fer. Ouvirmos Rosa Tántrica. De Luz Pozo Garza . Alvarellos Editora O cuarto das abellas. De Antía Otero. Edicións Xerais de Galicia Suicidas. De Fran Cortegoso. Chan da Pólvora A relixión do mar. De Xosé Iglesias. Instituto de Estudos Miñoráns Teatro A filla de Woody Allen. Pequenos actos pseudorrevolucionarios. O Furancho. De Santiago Cortegoso Calvar.Edicións Morgante Nunca paraíso. Teatro breve 1973-2015. De Manuel Lourenzo. Edicións Xerais de Galicia As terapias da doutora Ledicia. De Raquel Castro. Editorial Galaxia Voaxa e Carmín. De Esther F. Carrodeguas. Difusora de Letras, Artes e Ideas Moito Morro Corporation, Sociedade Ilimitada. De Carlos Labraña. Editorial Galaxia Iniciativa cultural ou de fomento da lectura Salón do Cómic da Coruña Ciclo Vermú entre libros (Libraría Paz) Chan da Pólvora Espazo Lectura (Gondomar) Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra Festigal Proxecto literario na rede Brabádegos. Portal de Literatura infantil e xuvenil, de Romina Bal Poética, de Fran Alonso Os Bolechas A Sega. Plataforma de Crítica Literaria O país dos libros en galego Caderno da crítica, de Ramón Nicolás Xornalismo Cultural Susana Pedreira Zig-Zag Ramón Rozas Ana Romaní Xiana Arias


Summary: Publicamos a seguir o extracto da análise do enxeñeiro informático e doutor pola Universidade de Vigo Daniel González Peña que fai parte do suplemento especial do Sermos Galiza sobre un ano de pandemia. Un especial de 56 páxinas, que acompañará o xornal o 13 de marzo por 3 euros.

Unha retrospectiva, desde o punto dos datos e a información, dunha guerra que mudou as nosas vidas e da que se fai un ano. Os datos deberían ser periódicos, ben definidos, desagregados e formatos axeitados para a análise. A regra é simple: non debería haber ningún dato nun informe PDF público que non se poida derivar dun dato tamén dispoñible nun ficheiro CSV ou similar. A Epidemioloxía é, segundo o Centro para o Control e Prevención de Enfermidades estadounidense (CDC, Center for Diseases Control and Prevention), unha ciencia "dirixida polos datos", logo os datos xogan un papel fundamental no combate que se está a librar dende o pasado marzo. En Epidemioloxía, o "paciente" é a poboación. Medir a temperatura ou a presión arterial deste paciente non é doado: hai que deseñar e levar a cabo unha ardua tarefa de mostraxe, recollida, curación e análise de datos, así coma unha axeitada presentación de resultados para obter conclusións correctas que permitan tomar decisións difíciles, mais certeiras. Nada de isto é de hoxe, a Epidemioloxía foi sempre unha ciencia dirixida polos datos, mais agora este evento epidemiolóxico global ocorre na denominada Era da Información. Hoxe demandamos unha gran cantidade de información diaria, principalmente a través de Internet (sitios institucionais, diarios dixitais, redes sociais, entre outros). Tamén cando temos un problema de saúde. Antes e despois de consultar co noso médico, procuramos información pola nosa conta para interpretar o que nos di. Tanto para un paciente individual coma para a poboación, non valen xa recomendacións autoritarias, sen posibilidade de discusión, de reflexión ou de procurar segundas opinións. Todos queremos coñecer o noso nivel -e evolución- da nosa presión arterial antes de seguir a recomendación de reducir o consumo de sal. A transparencia é clave para que o paciente se adhira ás recomendacións. O nivel de comprensión da poboación xeral, se ben non é a dun epidemiólogo -un profesional con estudos de moitos anos, non "un médico de cabecera que hizo un cursillo [sic]"-, si que ten nocións básicas. Ao mellor non somos capaces de facer un contraste estatístico de hipóteses, pero xa nos soa a "incidencia acumulada", non nos vale o dato puntual de infectados dun só día como dato relevante, e tamén sabemos que os contaxios de hoxe da cidade Vigo non se poden comparar directamente cos de Coles. A análise ao completo poderás lela este sábado no Sermos Galiza Especial 'Radiografía da sanidade, un ano de pandemia'. Daniel González Peña, enxeñeiro informático e doutor pola Universidade de Vigo. Se non es asinante, reserva o teu exemplar no quiosque para non ficar sen el. Lembra que podes facerte subscritora ou subscritor nesta ligazón, e mesmo podes apoiar o medio sen se te facer asinante, na opción de mecenas ou amizade.


Summary: Unha delegación de persoas expertas visita estes días Cedeira, Valdoviño, San Sadurniño, Moeche, Cerdido, Ortigueira e Cariño para avaliar o proxecto, cuxa resolución non se coñecerá até o próximo ano.

Unha delegación de persoas expertas da Unesco percorre estes días os municipios que abrangue a candidatura do Proxecto de Xeoparque do Cabo Ortegal co obxectivo de obter o distintivo 'Unesco Global Geopark'. A visita oficial comezou o domingo en Cedeira e Valdoviño, da man dos expertos en xeoparques Chris Woodley-Stewart e César Goso, para coñecer a xeoloxía costeira e diferentes iniciativas impulsadas na zona por un turismo sostíbel. Nesta segunda feira foi a quenda de San Sadurniño, Moeche e Cerdido, onde visitaron as canteiras de Toelo e as antigas minas de cobre, cunha explicación sobre o patrimonio cultural, material e inmaterial que se está a dinamizar desde o proxecto do xeoparque en relación ao turismo. Os porqués do 'non' da Unesco á Ribeira Sacra para ser Patrimonio Mundial "Esta distinción suporía un impulso turístico e económico moi importante para o concello de Cerdido, e para todo Ortegal, posto que sería colocar a nosa comarca no mapa a nivel mundial", dixo o alcalde deste municipio, Benigno Galego. Durante a xornada desta terza feira está previsto que a delegación da Unesco viaxe cara a Cariño e Ortigueira para observar "o vulcanismo do litoral de Ortigueira", e no mediodía acudirán ao propio Cabo Ortegal, "o 'top' das ecloxitas", precisaron desde a organización do proxecto. Na quinta feira as persoas expertas manterán unha reunión final co equipo xestor da candidatura do xeoparque, co gallo de facer un balance final desta visita e formular distintas recomendacións. Os representantes da Unesco elaborarán o informe definitivo nos vindeiros meses para logo remitilo ao Consello de Xeoparques Mundiais, o ente encargado de outorgar a distinción 'Unesco Global Geopark'. Posteriormente a proposta pasará a mans da dirección xeral da Unesco, que deberá ratificala, e logo elevarase ao Consello Executivo deste organismo, que fará pública a súa decisión, previsibelmente, ao longo do próximo ano.


Summary: Media ducia de grupos internacionais inauguran o Blues museum, o novo certame lucense que se celebrará os vindeiros días 21 e 22 na contorna do Museo Provincial

O amplo menú musical do verán galego ten dende este 2017 un novo petisco de blues. Os vindeiros días 21 e 22 Lugo estrea o Blues museum, un novo festival internacional de blues que, presentado este mércores, xuntará na Praza da Soidade -na contorna do Museo Provincial da cidade da Muralla- seis artistas noutros tantos concertos e, como bóla extra, unha masterclass de balde. Shirley Davis & The Silverbacks Chegan o venres, día 21, dende o Reino Unido e teñen sona en toda Europa. Á súa fronte está Shirley Davis, "considerada a diva do soul en Europa", afirman dende a organización. The Lachy Doley Group O segundo grupo da primeira xornada ten selo autraliano e trae consigo a Lachy Doley, o mellor organista Hammond do mundo, que xira por Europa por primeira vez. Blues "penetrante" e "hipnótico" con Doley e a súa banda: Jackie Barnes á batería e Jan Banga ao baixo. Guadalupe Plata A primeira xornada do novo festival remata con este grupo andaluz, que neste 2017 chega á súa primeira década con tres álbumes baixo o brazo -os tres, por certo, sen título. Os Premios da Música Independente ou o Premio Impala avalan a traxectoria dunha banda que fusionará en Lugo blues con rock, jazz ou flamenco. Fred Wesley Generations Os concertos celébranse na Praza da Soidade os días 21 e 22 e compleméntanse cunha masterclass o domingo 23 nos xardíns do Museo Provincial A banda estadounidense ten á fronte a un veterano do xénero. Wesley emprende este novo proxecto tras décadas nas que compartiu música con estrelas como James Brown. Agora, o seu trombón contrasta cos sons do órgano de Leonardo Corradi e coa batería de Tony Match. Ray Charles ou Lenny Kravitz están tamén no currículo dun conxunto que promete envorcar en Lugo décadas de experiencia musical. Ash Grunwald Tamén vén de Australia, como The Lachy Doley Group, e chega a Lugo cun currículo de nove discos. O seu blues bebe da música de raíz e hai quen o define como "xenio da improvisación". The Soul Jacket A banda galega do cartel pechará a estrea do primeiro Blues museum. Country, unha fasquía que pode lembrar a Bob Dylan ou ritmos californianos conflúen en Volume III, o novo traballo discográfico co que chegan ao festival de Lugo. Este, aseguran, é "o mellor e máis ambicioso" dos seus traballos. Os seis concertos deste novo festival, impulsado pola Deputación e o Concello de Lugo, terán o seu complemento ao día seguinte do seu remate, o domingo 23, coa devandita masterclass. Será impartida polo australiano Ash Grunwald nos xardíns do Museo Provincial e estará centrada en técnicas de composición e slide guitar. Para inscribirse de balde nesta actividade, que conta cun máximo de 50 prazas, cómpre dirixirse ao correo electrónico da área de Cultura da Deputación Lucense.


Summary: GRÁFICOS A pesar de que a Xunta celebroa que se vén de superar o millón de persoas afiliadas á Seguridade Social por primeira vez en sete anos, a cifra mantense 80 mil persoas por baixo dos niveis previos á crise. Galicia é a segunda comunidade que perdeu máis contratos dende o 2008 HEMEROTECA | A UE pon Galicia como exemplo de destrución de emprego durante a crise

HEMEROTECA | A UE pon Galicia como exemplo de destrución de emprego durante a crise "Galicia pechou o mes de xuño superando o millón de afiliacións á Seguridade Social (1.006.499), unha cifra que non se alcanzaba desde hai case 7 anos". Deste xeito celebraba o Goberno galego os datos de emprego correspondentes ao mes de xuño, coñecidos a pasada semana. En efecto, o número total de traballadores e traballadoras en Galicia sitúase por riba do millón por primeira vez dende agosto do ano 2011 e vén mellorando de forma constante dende febreiro de 2014, momento en que acadou o seu mínimo. Porén, a realidade é que a cifra de afiliación segue lonxe dos niveis previos á crise (1.094.898 chegaron a ser en xullo de 2008) e, por exemplo, sitúase 70.234 persoas por debaixo do rexistrado hai exactamente unha década, en xuño de 2008. Só a Comunidade Valenciana empeora os datos galegos en termos absolutos (-73.879). E só Asturias (-10%) e Castela-A Mancha (-9%) perderon neste tempo máis traballadores e traballadoras que Galicia en termos relativos (-6,5%) Galicia é, de feito, a segunda comunidade que máis emprego destruíu nesta última decada, a pesar da recuperación que se vén experimentando nos últimos catro anos. Só a Comunidade Valenciana empeora os datos galegos en termos absolutos (-73.879). E só Asturias (-10%) e Castela-A Mancha (-9%) perderon neste tempo máis traballadores e traballadoras que Galicia en termos relativos (-6,5%). De feito, aínda que tamén o Goberno central celebraba este martes ter recuperado a cifra dos 19 millóns de afiliacións á Seguridade Social por primeira vez en dez anos, o certo é que tamén o conxunto do Estado se sitúa aínda por debaixo dos niveis previos á crise. En xuño de 2008, hai unha década, España contaba con 19,2 millóns de traballadores e traballadoras, 177.852 máis que na actualidade. Neste tempo, tan só a Comunidade de Madrid, Illas Baleares, Canarias e -moi lixeiramente- Murcia presentan un saldo positivo. O resto de territorios aínda non recuperaron todo o emprego perdido durante a crise. A finais de 2015 a UE poñía Galicia como exemplo de destrución de emprego durante a crise; nese momento só Castela-A Mancha presentaba peores cifras que Galicia entre os territorios do Estado Español.


Summary: O Goberno municipal, formado por Coalición por el Bierzo (CB) e a Unión del Pueblo Leonés (UPL), aprobou en pleno unha proposta modificada na que O Bierzo constaría como provincia.

O municipio de Torre do Bierzo converteuse este pasado sábado no primeiro concello do Bierzo que aproba a moción a favor da autonomía de León. Foi a través da realización dun pleno e contou cos votos do equipo de goberno: a Coalición por el Bierzo (CB) e a Unión del Pueblo Leonés (UPL). A moción presentouna o edil leonesista Melchor Moreno de la Torre e o acordo entre ambas formacións políticas inclúe algunhas modificacións. A proposta recoñece "a peculiaridade do Bierzo, que podería erixirse nunha provincia máis dentro da Comunidade de León", aseguran desde a UPL. Moreno considera que a aprobación é un fito ao unir o leonesismo coa principal formación bercianista. Argumenta que esta mesma proposta "podería ser asumíbel en calquera concello gobernado por CB", asegura. Sumáronse 44 concellos Con este municipio suman 44 os que se adhiren a esta moción na provincia de León e representan un total de 46.78% da poboación. Desde a Unión del Pueblo Leonés, o seu secretario xeral Luis Mariano Santos, quixo agradecer "a todos os concelleiros e partidos que votaron a favor, máxime nun territorio como O Bierzo onde a Junta sempre tentou dividir para que sexamos menos fortes". Torre do Bierzo é unha localidade da comarca do Bierzo que conta cun censo de habitantes de 2.714 habitantes, segundo datos estatísticos de 2007.


Summary: É a lectura que o deputado Antón Sánchez fai da decisión do xuíz Luis Aláez de imputar toda a dirección de Adif en 2011. Sánchez critica tamén "a hipocrisia" de Núñez Feijóo, "moi rápido en posar para a foto na inauguración da liña pero inmóvil á hora de se esixir que se garantise a seguridade".

A decisión do xuíz Luis Aláez de imputar, no marco da investigación sobre o accidente do Alvia no que o pasado verán morreron 79 persoas en Compostela, a todo o anterior equipo de dirección de Adif motivou que este sábado AGE subliñase as "responsabilidades políticas" de José Blanco e Ana Pastor, anterior e actual responsables de Fomento. Aláez sinala que intereses "circunstanciais e superpostos á seguridade na circulación" influíron na apertura "sen as medidas de seguridade suficientes" da liña de alta velocidade Ourense-Santiago. O auto do xuíz cita a declarar como imputados 11 ex altos cargos de Adif, responsables cando se inaugurou a liña en decembro de 2011. "O ex ministro José Blanco é o primeiro responsable da rebaixa na seguridade da liña pero tamén aos posteriores responsables do Ministerio de Ana Pastor por non actuar e atallar as evidentes deficiencias" Para AGE este auto "ratifica" as denuncias da formación, que "dende o primeiro momento sinalou o cambio no proxecto inicial que supuxo unha intolerable rebaixa en materia de seguridade este tramo". Para o deputado Antón Sánchez, o auto "evidencia sen lugar a dúbidas as responsabilidades políticas ao máis alto nivel no Ministerio de Fomento tanto na época de José Blanco como de Ana Pastor". "O ex ministro José Blanco e a súa equipa é o primeiro responsable da rebaixa na seguridade da liña pero tamén aos posteriores responsables do Ministerio de Ana Pastor por non actuar e atallar as evidentes deficiencias en materia de seguridade da liña para evitar accidentes como o que lamentablemente sufrimos o pasado mes de xullo e que acabou coa vida de 79 persoas" denunciou Sánchez. No auto sinálase que "son os responsables de ADIF quen no ano 2010 tomaron a decisión da modificación do proxecto orixinario que supuxo eliminar a instalación do ERTMS nos quilómetros de entrada á estación de Santiago, e por iso na Curva da Grandeira, e aproveitar as instalacións do sistema ASFA co que viña explotándose o encrave da estación de Santiago, xerando, como se viu, unha situación de risco inexistente ou, mellor dito, incrementando o risco existente notablemente". Sánchez defende que as novas imputacións deberían ser "o primeiro paso para derimir na súa totalidade todas as responsabilidades ata o máis alto nivel" e denuncia "o pacto de silencio entre os dous grandes partidos" De igual xeito, Antón Sánchez criticou tamén "a hipocrisia" de Núñez Feijóo, "moi rápido en posar para a foto na inauguración da liña pero inmóvil á hora de se esixir que se garantise a seguridade". Sánchez defende que as novas imputacións deberían ser "o primeiro paso para derimir na súa totalidade todas as responsabilidades ata o máis alto nivel" e denuncia "o pacto de silencio entre os dous grandes partidos que está a impedir a creación dunha comisión de investigación como reclamou en repetidas ocasións AGE no Parlamento". "Esta UE que construíron as élites bipartidistas non nos serve" Lidia Senra participou na noite do venres nun mitin en Lugo, acompañada polo voceiro de AGE no Parlamento de Galicia Xosé Manuel Beiras, a vicevoceira Yolanda Díaz e o deputado Ramón Vázquez. Senra dedicou parte da súa intervención ao candidato popular, Arias Cañete, "vello inimigo no sector agrario", do que sinalou que "ten demostrado que sabe xestionar ben, pero para os intereses das elites económicas dos agronegocios, que son a quen el representa". Para Lidia Senra, Cañete "ten demostrado que sabe xestionar ben, pero para os intereses das elites económicas dos agronegocios, que son a quen el representa" De igual xeito, Senra salientou que "esta UE que construíron as élites bipartidistas non nos sirve, porque é unha Unión europea ocupada e confiscada polo capitalismo e convertida en escrava das multinacionais". Unha UE, engadiu, que "converte todo en mercadoría" e "pon a vida ao servizo do negocio", incluídos os servizos públicos e os bens comúns. "É o marco no que se están a dar brutais ataques contra a cidadanía como os que se están a vivir no Hospital Lucus Augusti, onde a carencia de servizos sanitarios como a radioterapia obriga ás persoas enfermas de cancro residentes nas comarcas máis afastadas a viaxar ata 400km pra recibir tratamento", dixo. Senra tamén tivo palabras para o candidato do PSdeG-PSOE, José Blanco, do que dixo que "é insultante que nos pida afán de superación, e mentras tanto alíase co PP para modificar o Artigo 135 da Constitución, obrigando a que non se podan destinar orzamentos á recuperación dos servizos públicos. E tamén van da man a nivel europeo, onde pactan os tratados que empobrecen á cidadanía da propia UE".


Summary: O 4 de maio comezou o Festival Internacional de Documentais de Madrid, que este ano inclúe unha retrospectiva sobre a obra de Margarita Ledo, cineasta e catedrática de audiovisual, ademais de fundadora da produtora Nós.

Do 4 ao 14 de maio poderanse ver no festival os tres filmes da autora. O cine de Ledo, segundo afirman desde o propio festival, "está dedicado a recuperar voces e relatos. Voces de exiliados e revolucionarios, voces de mulleres migrantes. Todos eles ligados intimamente a Galiza, pero dispersos nunha diáspora que os deixou marcados". Na súa primeira longa, 'Santa Liberdade' (2004), recuperaba a memoria do secuestro do transatlántico Santa María en xaneiro de 1961 por parte de 24 antifascistas galegos e portugueses para denunciar as ditaduras de Franco e Salazar. En 'Liste, pronunciado Líster' (2007), Ledo ensaiou un modelo de biografía anticlásica para este líder comunista galego, con cronoloxías quebradas e ramificacións de relatos no que ela mesma denomina "un palimpsesto con todos os Líster posibles". 'A cicatriz branca' (2012), o seu proyecto máis recente, é unha ficción construida sobre base documental que explora a figura da muller galega exiliada en Arxentina. Ledo propón aquí unha "conciencia fragmentada do feminino" onde o silencio ten un peso específico. Un cine da memoria, dos contrapoderes, da relación coa terra e a lingua propias para recuperar a complexidade dos relatos silenciados.


Summary: A Policía Nacional alerta de que xente aínda non identificada chamaba a empresas, especialmente xeriátricos, pedindo diñeiro ás persoas responsábeis coa promesa de achegar materiais de protección fronte o coronavirus.

A Comisaría da Policía Nacional de Vigo vén de advertir á sociedade galega para que estea alerta ante posíbeis intentos de estafas e timos relacionados coa pandemia da Covid-19. Fontes desta forza de seguridade comunicaron hoxe que xa detectaron varios intentos de estafa a empresas do municipio, especialmente a residencias de maiores. O modus operandi das persoas delincuentes é pórse en contacto coas instalacións para ofrecer a entrega de "material sanitario de protección" fronte ao virus. No entanto, antes dese envío de envío reclamaban que se fixesen ingresos de entre 800 e 3.000 euros para financialo. Segundo a Policía, as e os presuntos estafadores acoden sobre todo aos xeriátricos ás horas que non estaban as máximas responsábeis para falar con alguén do cadro de persoal ao que informaban de que acudirían pola infraestrutura a levar Equipos de Protección Individual (EPI) ou outro material. O pago era o paso previo. "Ao non estaren os responsables dos centros, volven chamar máis tarde e simulan que, ao mesmo tempo que falan co traballador que colleu o teléfono, teñen por outra liña ao director ou directora da residencia, que supostamente estaría a autorizar o pago dese material", concretan as mesmas fontes. A estratexia é bastante experta pois tamén se fan pasar por transportistas para acordar a hora de entrega, mais non poden facela até que se reciban os ingresos. Tanto é así que tiveron que mandar axentes da Unidade de Participación Cidadá a impartir charlas a estes centros. Distintos timos ás e aos maiores Porén, non é a única picaresca que xurdiu coa pandemia. As e os posíbeis ladróns tamén van a por persoas maiores de 65 anos que viven soas ou nos xeriátricos. Fanse pasar por "médicos ou xestores sanitarios" e intentan cobrarlles pola instalación de "cámaras termográficas AntiCovid". Outro sistema consiste en facer crer que pertencen a empresas de desinfección e roubar bens persoais mentres deberían estar a pór en marcha esa medida de protección extra. Dadas as múltiples estratexias, a Policía Nacional recomenda desconfiar de calquera servizo ou chamada non solicitada.


Summary: Por outro lado, são os que mais dizem ser inaceitável a corrupção (88%), seguidos pelos finlandeses (83%) e os espanhóis (81%).

A esmagadora maioria dos portugueses (94%) considera que a corrupção está disseminada no país, com Portugal a apresentar a terceira maior taxa e muito acima da média da União Europeia (71%), segundo um inquérito do Eurobarómetro. Por outro lado, os habitantes portugueses são os que mais dizem ser inaceitável a corrupção (88%), seguidos pelos finlandeses (83%) e os espanhóis (81%), sendo da média da União Europeia de 69% e com os checos (41%), os letãos (39%) e húngaros (38%) no fundo da tabela. De acordo com o inquérito, 94% dos inquiridos portugueses e também dos espanhóis (mais de nove em cada 10), responderam afirmativamente quando questionados sobre se consideram que a corrupção está disseminada no país, numa tabela liderada pela Croácia (97%), seguindo-se a Grécia e Chipre (95% cada). No extremo oposto estão a Finlândia (22%), Dinamarca (35%) Suécia (40%) e Holanda (47%), sendo a média europeia de 71%. Administrações locais Questionados sobre se concordam que há corrupção nas administrações locais e regionais, 90% dos habitantes portugueses responderam afirmativamente (sendo da média da UE de 68%) e 89% disseram haver corrupção nas instituições nacionais (UE, 70%). O Eurobarómetro hoje divulgado (de dezembro de 2019) mostra ainda que a taxa de portugueses que tem uma perceção de corrupção disseminada no país aumentou dois pontos percentuais face a 2017 (na União Europeia subiu três pontos). Por outro lado, mais de metade (55%) dos inquiridos em Portugal opinaram que a corrupção aumentou no país nos últimos três anos (UE, 42%), contra 26% que responderam ser a situação semelhante (UE, 37%). Foram realizadas um total de 1.003 entrevistas em Portugal (27.498 na União Europeia) entre 7 e 17 de dezembro de 2019.