Summary: Vén de: Galicia escura, Fisterra viva: Historias de barcos e mariñeiros da ría de Corcubión (1). Galicia escura, Fisterra viva: Historias de barcos e mariñeiros da ría de Corcubión (2).

O bergantín corcubionés 'Trueno', de 172 toneladas, navegou polos mares do norte de Europa e tamén polo Mediterráneo, visitando en numerosas ocasións os portos de Liverpool e Barcelona en liña regular transportando maquinaria, ferro, aceiro, folla de lata, loza, drogas, quincalla... Xa en abril de 1854 pilotábao Juan de Lema e as últimas noticias que dispoñemos son de maio de 1857, nunha navegación de 30 días de duración con arribaba a Barcelona logo de saír de Liverpool. No momento da súa desaparición, e xa que logo da súa naufraxio e afundimento en mares do norte de Europa logo de 1861, o 'Trueno' pilotábao o sinalado mariño corcubionés e nunca máis se soubo nin del nin do seu tripulación. O experimentado capitán tamén mandara o lugre 'Calella' e a polacra-goleta 'Ceferino', que, precisamente o 1 de febreiro de 1860 embarrancou nun dos illotes que forman a desembocadura do río Ebro; e tamén a goleta 'Camila', entre outros. Juan de Lema estaba casado con María Deschans (29 e 31 anos, respectivamente, en 1851) e tiñan como fillos a Ceferino, de 6 anos; Aniceto, con 5; Juan, con 3 e Carmen, con 5 anos, en 1851 tamén. "…o capitán -José- Agramunt -Figueroa-, asasinado pola tripulación que, co cráneo partido por un machadazo, tivo valor e enerxía para acurralar no rancho aos mariñeiros sublevados e conducir por si só, loitando como un titán coas olas e os ventos, a súa tráxica nave ao porto de Almería, onde faleceu apenas fixo entrega dos delincuentes ás autoridades... (...) Non vos parece este episodio a relación dun mito grego atribuído ao heroe do Olimpo?", preguntou Jerónimo Figueroa nas páxinas da Voz de Galicia de setembro de 1925, logo de reflectir apenas uns retazos, moi fragmentados e algunha inexactitude, dun infausto, terrible e heroico suceso. Entre todas as historias de mariños e mariñeiros que cita no seu traballo Jerónimo, escollemos hoxe unha que, pola súa violencia, coraxe, desesperación e tráxico final, ben merece ser coñecida polos actuais habitantes de Corcubión e os da Costa da Morte, unha historia dunha agresión e un asasinato e tamén dunha severa condena. Vaiamos, pois, coa secuencia dos acontecementos, coa épica dun motín ou sedición a bordo e a enérxica e violenta reacción dun capitán para defenderse dos tripulantes amotinados. José Agramunt Figueroa Detalle composición do padrón de 1851 de Corcubión no que aparece a familia Agramunt José Agramunt Figueroa naceu en Corcubión o 24 de febreiro de 1835, fillo de Quirico Agramunt, natural de Muros, e de Josefa Figueroa, nacida de Corcubión (en 1851 ambos con 45 e 38 anos, respectivamente), un matrimonio que tivo como fillos, ademais da José, a Manuel, con 24 anos; a Adelardo, con 21; e a Laura, con 12 no último ano apuntado. En 1851 José Agramunt tiña 16 anos e xa traballaba no mar, seguramente de grumete, modelando o seu carácter como esculpe as rocas o mar e o vento, quizais nunha madura adolescencia na que parecía que o porvir non ía chegar nunca, pero nada sabemos sobre o seu verdadeiro carácter, fortaleza ou personalidade. En 1873 residía co seu irmán Manuel, comerciante, e coa súa nai, na rúa Mártires. O 21 de setembro de 1861 atopámolo ao mando do iate/pailebot/lugre 'Ceferino', de 62 toneladas, efectuando viaxes de Corcubión a varios portos do Mediterráneo con cargamentos de sardiñas e congro. Máis tarde, o 26 de xaneiro de 1868 José Agramunt mandou a polacra goleta 'No me olvides', de 29 toneladas, matrícula de Corcubión, despachado en Santander para Moguer e Huelva. Precisamente, nunha destas travesías o 9 de abril de 1868 esta polacra goleta, en lastre, embarrancou na costa leste da rada de Torrevieja, con tempo aturbonado do ESE., salvándose toda a tripulación incluído o seu capitán, un naufraxio que seguramente representou unha moi mala experiencia para o mariño e unha mancha na súa currículo de capitán da Mercante. Meses despois, o 24 de novembro dese mesmo ano atopámolo mandando a polacra goleta 'Flor da Mar', de 27 toneladas, entrando en Santander procedente de Corcubión e con 140 vultos de sardiña, continuando ao mando do mesmo buque en decembro de 1872. A finais de 1876 xa está capitaneando o bergantín 'Liberto' e navegando polo mar Mediterráneo, un barco propiedade da súa propia familia que levaba como tripulación a cinco homes abordo: o contramaestre, Diego Rodríguez Sambade; e os marineros Domingo Luzárraga Araquistain, Teodoro Pidal Oliver, Manuel Otero Vigo e Florencio Mieytes, todos eles orixinarios das provincias do norte de España; un, ademais do capitán, oriundo de Corcubión. Imaxe actual da rúa Mártires, de Corcubión, na que residían varios capitáns e pilotos a mediados do século XIX. O motín a bordo Na noite do 26 de decembro de 1876 o buque navegaba cunha carga de sal de Torrevieja en ruta cara a un porto do Cantábrico. E cando se atopaba á altura do cabo de Gata e Roquetas, e mentres o contramestre facía garda ao timón, un dos mariñeiros, Domingo Luzárraga Araquistain propuxo aos seus compañeiros sublevarse e dar morte ao capitán co pretexto de que "lles escatimaba a galleta", o que traducimos que a comida a bordo era escasa; que lle ían a matar porque non comían o suficiente. Os demais tripulantes, Teodoro Pidal Olivera, Manuel Otero Vigo e Florencio Mieites aceptaron a proposta e durante a madrugada e mentres o capitán durmía esgotado pola fatiga dun día de traballo con mal tempo no mar, e alleo á conspiración, os sediciosos informaron ao contramestre da súa decisión sen que este se opuxese, pero quedando nun territorio ambiguo. E o plan púxose en marcha e xurdiu un motín a bordo sen presaxiar un desenlace inesperado. Dispostos a tomar a peor decisión, durante a garda do contramestre entraron sixilosamente no camarote de Agramunt, Domingo Luzárraga armado co revolver do capitán que anteriormente subtraera, Teodoro Pidal Olivera e Manuel Otero Vigo, en tanto Florencio Mieytes esperou no limiar provisto dun machado. Os tres homes achegáronse á litera e a un metro de distancia Luzárraga descargou dous disparos directos á fronte de Agramunt, penetrando os proxectís na súa cabeza. E a pesar do grave estado e cos ollos cubertos polo sangue que brotaba, moi sobresaltado e aullando de dor e rabia José Agramunt reaccionou incorporándose da litera para enfrontarse cun estoque aos agresores, baténdose a corpo limpo e perseguíndolles en tanto eles fuxían subindo aos tombos escaleiras arriba, querendo alcanzar a cuberta do buque e escapar da furia do ferido. Foi o primeiro asalto, o primeiro minuto daquel difícil e desigual combate. Na persecución, e ao asomar Agramunt a cabeza ao alcázar, Florencio Mieytes descargoulle un machadazo nas costas que lle fixo rodar escaleiras abaixo, momento no que Luzarrága disparou de novo a pistola alcanzando, en lugar da José Agramunt, ao seu compañeiro Mieytes, que, gritando desesperado arrastrouse pola cuberta tratando de chegar e refuxiarse na camarilla de proa. Malia as múltiples feridas recibidas, José Agramunt logrou repoñerse e subir a cuberta; colleu nas súas mans un remo e arremeteu contra os sediciosos, recibindo nesa loita un novo disparo que lle feriu na boca, ademais de golpes con paus e outros obxectos que os amotinados lle arroxaron, logrando aínda así acurralarlles ata encerralos na camarilla de proa, cravando a porta co auxilio dun dos agresores, o mariñeiro Domingo Luzárraga, que en última instancia se puxo da súa parte someténdose á obediencia. Doutra banda, e ao ver aos seus compañeiros en retirada, o contramestre Diego Rodríguez se encaramou á cofa do pau maior e despois de que o capitán encerrase aos sediciosos baixou e se puxo de novo ás ordes de Agramunt, ordenándolle que gobernase o timón e puxese rumbo ao porto de Almería. En tanto, Florencio Mieytes, moi mal ferido polo disparo do seu compañeiro Luzárraga, falecía no encerro na camarilla de proa acompañado dos seus dous compañeiros que nada puideron facer por axudarlle, sufrindo unha terrible agonía sen coidado algún. Doce horas máis tarde o capitán logrou levar o bergantín ao porto de Almería, entrando o día 27. E nada máis chegar, e coas escasas forzas que aínda lle quedaban, denunciou ás autoridades marítimas a rebelión a bordo, abrindo a porta do rancho e detendo aos tripulantes amotinados, tamén a Luzárraga e ao contramestre Diego Rodríguez, trasladando a terra o cadáver de Florencio Mieytes. (Continuará...) Luís Lamela. Historiador e escritor corcubionés, un activo da recuperación da memoria histórica da Costa da Morte. Serie "Galicia escura, Fisterra viva" Galicia escura, Fisterra viva: Historias de barcos e mariñeiros da ría de Corcubión (1). Galicia escura, Fisterra viva: Historias de barcos e mariñeiros da ría de Corcubión (2). Outros artigos de Luís Lamela Ferroatlántica e o fondo americano TPG. Luís Lamela: Ferroatlántica e un novo futuro.


Summary: Chega unha cuarta feira e con ela un novo número do semanario en papel Sermos Galiza, que suma 353 edicións. Xa está dispoñíbel na loxa e a partir da quinta feira, nos quiosques e puntos de venda habituais.

É cuarta feira e con ela chega un novo número do semanario en papel Sermos Galiza. Esta edición número 353 abre cunha reportaxe sobre o conflito que rodea o centro de control do Sil de Iberdrola, que a empresa quere deslocar a Salamanca. Continuamos cunha sección de opinión protagonizada por María Pilar García Negro e Xavier Queipo. O A ollo un desta semana trata sobre a creación da Academia Galega. En Sociedade dedicamos unha ampla reportaxe ás variedades de sementes autóctonas e completamos a sección cunha entrevista á investigadora Vanessa Valdiglesias. En Economía, debruzámonos sobre a temporalidade no sector público e conversamos con Xesús Pastoriza, o responsábel nacional do sector de Transporte da FGAMT-CIG, sobre o convenio de ambulancias. Unha análise sobre a recta final da lexislatura actual, cun Feixoo que nega desvelar se recunca como candidato á presidencia da Xunta, e un perfil de Jácome, o alcalde de Ourense, compoñen a sección sobre política. En Internacional, analizamos a situacion que vive o Brasil. Abrimos o Fóra de Serie cunha ampla reportaxe sobre A Galiza máxica, a nova exposición que acolle o Museo do Pobo Galego e continuamos cunha entrevista coa poeta e mariscadora Teresa Ramiro. Ademais, Diana Varela danos a coñecer a súa nova proposta literaria. Mario Regueira convídanos a ler desta vez Versos viceversos e Andrés Castro analiza o filme Mirai, a miña irmá pequena. Un paseo polas nubes, da man do colectivo XEA, e a crema de feixóns con queixo de cabra como proposta culinaria son outros dos temas que recolle este número, en que tamén escribe Míriam Ferradáns. Achegamos, ademais, un novo campo de concentración, o de Oia e conversamos con Anxo Raxó sobre "Os Miserables". Xa podes adquirir o novo semanario na loxa ou podes facelo nos quiosques e puntos de venda habituais a partir da quinta feira.


Summary: O deputado vasco, que disputou a lideranza do partido a Pedro Sánchez, anuncia que "comeza unha nova etapa profesional que non ten nada a ver coa actividade política e institucional".

Madina xogou a súa última baza política ao apoiar Susana Díaz nas recentes primarias do PSOE. Foi unha alianza en parte contra natura, sendo que a presidenta andaluza foi quen no seu día frustrou as súas opcións de liderar o partido ao apostar en Pedro Sánchez como candidato. As alianzas mudaron, Sánchez rebelouse contra a súa patrocinadora -até o ponto de, no seu retorno, se enfrontar con ela nas primarias- e Madina, nunha decisión moi controvertida, acabou por se pasar ás filas de quen fose a súa principal opositora. Agora, e embora ter un escano no Congreso e dispor da simpatía dos meios de comunicación da órbita do susanismo, Madina -licenciado en Historia Contemporánea, cun mestrado en Relacións Internacionais e con experiencia como profesor universitario- dá un paso atrás con aspecto de definitivo e anuncia o abandono da política.


Summary: O president Carles Puigdemont e os catro consellers da Generalitat que permanecen en Bélxica desde comezos desta semana decidiron entregarse esta mañá á Policía belga ás 9 horas e 17 minutos despois de coñecer que a fiscalía de Bruxelas tiña a intención de ordenar as súas detencións para dar resposta ás solicitudes de extradición por parte da Audiencia Nacional española.

Os cinco políticos, acompañados polos seus avogados, acudiron ás 9:17 deste domingo a unha comisaría en Bruxelas para entregarse. Carles Puigdemont, Clara Ponsatí, Toni Comín, Lluís Puig e Meritxell Serret serán interrogados por un xuíz de instrución esta tarde. E será ese maxistrado o que tome a decisión de mantelos en prisión provisional ou deixalos en liberdade limitada. En calquera caso, o xuíz dispón dun prazo de 24 horas para adoptar algunha desas medidas ou rexeitar a orde de extradición. Sobre o president da Generalitat e os catro consellers pesa unha orde europea de detención a petición da Audiencia Nacional, que pretende xulgar aos políticos cataláns por delitos de sedición, rebelión e malversación de fondos públicos. A fiscalía de Bruxelas compareceu esta mañá, minutos despois de que se coñecese a entrega voluntaria dos políticos perseguidos, para advertir que as autoridades xudiciais belgas cumpriran o seu mandado e que se iniciaba o procedemento para determinar se debían ser extraditados ou non a España. Segundo fontes xudiciais, o proceso podería dilatarse durante máis de dous meses, prazo no que Catalunya vivirá un novo proceso electoral (o 21 de decembro) e a formación dun novo Parlament. Gilles Dejemeppe, o portavoz de la Fiscalía belga en Bruxelas, sinalou que a entrega de Puigdemont e os seus compañeiros fora "voluntaria" e que inmediatamente se lles informou da orde internacional que pesaba sobre eles.


Summary: A dirección do PP galego segue con preocupación a nova estratexia de Luis Bárcenas e Pablo Crespo. A decisión dos dous dirixentes de tirar da manta para gañar beneficios penais enfronta os populares ao seu pasado máis negro e ameaza con sacar á luz novos datos sobre o financiamento irregular.

As declaracións de Luis Bárcenas no xuízo polas obras da sede central do Partido Popular están facendo tremer a formación. A decisión da nova dirección de Pablo Casado de marcar distancias co pasado, contrasta coa posición defendida por Núñez Feixoo, quen fixo unha defensa fechada da etapa anterior e, moi particularmente, de Mariano Raxoi, directamente sinalado polo antigo tesoureiro do PP. Porén, diversos medios de comunicación da órbita da dereita, atendendo as informacións procedentes do aparato de Génova, ligan as palabras de Feixoo ao interese por manter intactas as súas aspiracións á presidencia do partido e evitar que algúns dos testemuños de Bárcenas o aparten definitivamente do xogo político. Luis Bárcenas xa ten amosado con anterioridade o seu coñecemento sobre as irregulares contábeis do PP galego na época de Feixoo. Sen ir máis lonxe, tal como seu momento informou o diario El País, o 15 de xullo de 2013, o ex tesoureiro do PP declarou diante do xuíz Pablo Ruz sobre a contabilidade paralela dos populares galegos e achegou diversa información onde certificou a mesma. Así, entre esta, atopouse un informe elaborado en 2006 polo xerente da formación na Galiza, Modesto Fernández, quen documentou achegas de 19 grupos empresariais, parte dos cales superaron o límite legal fixado polas doazóns e que no seu conxunto sumaron 1.888.275 euros. Porén, a contabilidade oficial do partido para ese exercicio entregada no Tribunal de Contas só recolleu en concepto de achegas de particulares 208.300 euros. A hipótese do xuíz Ruz foi que ese 1.679.825 euros de diñeiro negro se podería ter empregado na campaña electoral das galegas de 2005, onde o Partido Popular liderado por Manuel Fraga perdeu a maioría absoluta. Ao tempo, Bárcenas entregou ao maxistrado diversa documentación referida ás contas dos populares galegos, entre eles un documento manuscrito coa súa caligrafía baixo o epígrafe "Galicia", onde anotou "OHL: 300.000 € en campaña / ACS: se comprom. a 1 M€, deu 30.000 € / Ingr. 2006 en donat.: = 360 M. / Pts / FCC: daba 50.000€ / mes; vai dar 12.000€ / mes + axuda campaña". Na seguinte liña o dirixente popular apuntou "Congreso e Monte Dogazo (sic), pagos", unhas referencias que os xornalistas Jose Precedo e Xosé Hermida asociaron ao congreso do PP de 2006, onde foi elixido Núñez Feixoo e a algúns dos actos políticos dos populares no Monte do Gozo. Os recibos de Pablo Crespo O secretario de organización do Partido Popular da Galiza entre 1995 e 2003, Pablo Crespo foi outro dos dirixentes da formación que achegou información sobre os mecanismos de financiamento da organización no país. O antigo dirixente dos populares, actualmente encarcerado pola súa participación na trama Gurtel e que amosou recentemente a súa disposición a colaborar coa xustiza, xa apuntou en 2018 nunha comparecencia no Congreso dos Deputados que no PPdeG existía unha dinámica de pagos en B "instalada institucionalmente" e "había doazóns irregulares, non creo que fosen ilegais, de empresarios, e efectivamente había unha contabilidade que non estaba na contabilidade do partido". Pablo Crespo xa recoñeceu con anterioridade a súa participación en pagos en negro a dirixentes populares galegos e avisou de que gardaba probas do mesmos. Así, nunha entrevista en 2015, no diario español Público, sinalou que "é certo que había xente que se negaba a asinar xustificantes de recepción por unha cuestión de prudencia, mais non eran a maioría. Asegúrolle que a cuestión non é que eu teña dous, 10 ou 40 recibos de pagos en b. A cuestión é que teño moitísimos máis, porque eu recibín donativos e apuntaba cada donativo, quen o daba, a cantidade e, posteriormente, cada céntimo que saía desa caixa de ingresos b". A mostra máis evidente da vontade de colaboración coa xustiza de Crespo é que solicitou a repatriación de fondos agochados en Suíza para facer fronte ás multas pendentes coa xustiza e iso preocupa especialmente a dirección do PP galego e o círculo de Mariano Raxoi. Tanto é así, que desde o aparato popular informan á cronista política de La Razón, e unha das referencias da dereita mediática máis próximas á formación, Carmen Mórodo, que "o nome de Pablo Crespo preocupa especialmente a Raxoi" porque "é Fraga, Cuíña, Marcial, Feixoo". Estas mesmas fontes destacan que o temor a Crespo deriva da documentación que conserva da contabilidade dos populares galegos, das achegas económicas de importantes grupos empresariais e de "recibos de pagos en negro" a coñecidos e militantes da formación.


Summary: Os dados proporcionados polo IGE apuntan un retroceso de 13 puntos na última década, porén, a Xunta valora positivamente a situación lingüística en Galiza.

O número de persoas que se declaran monolingües en galego sitúase, por vez primeira na historia, por baixo do 50% da poboación. Esta é a cifra que deita a enquisa elaborada polo Instituto galego de estatística (IGE) a partir dun estudo sobre as condicións de vida das familias galegas. No concreto, o IGE cifra no 43,8% a porcentaxe de galegofalantes, maiores de 5 anos, no 2011. Unha cifra que contrasta co 56,84% que se declaraba monolingüe en galego dez anos antes. Segundo o estudo publicado, Galiza perdeu na última década 311.294 falantes na lingua de seu. En 2001 o 56,84% da poboación, en 2011 só o 43,8% é monolongüe en galego. Isto é, 311.294 persoas menos Os dados deveñen dun proceso de substitución lingüística favorábel ao español pois a redución no número de monolingües en galego resulta dun notábel incremento das persoas que din empregar maioritariamente a lingua de Castela. Ora ben, o IGE sinala unha lixeira redución no número de persoas que declaran usar unicamente o castelán e "nunca" recorren ao galego. Fronte ás 332.791 que facían tal afirmación en 2001, en 2011 son 287.837 as que se definen monolingües en español. Isto é, aproximadamente dous puntos de diferenza. Por comarcas, as zonas rurais de Lugo e Ourense continúan a situarse como os espazos onde a lingua propia goza de mellor saúde. Así, nas comarcas da Fonsagrada, A Terra Chá e Meira a porcentaxe de monolingües en galego sitúase por riba do 80%. O mesmo acontece nas ourensás Viana e a Limia. Pola contra, o eixo atlántico continúa a ser a faixa de territorio máis desgaleguizada --a excepción dalgunhas comarcas como A Costa da Morte. Por cidades, tamén Lugo e Ourense son os lugares con maior número de galegofalantes. En troca, Pontevedra, Vigo, A Coruña e Ferrol amósanse como os espazos onde o castelán conta con máis presenza.


Summary: O orzamento da entidade provincial ourensá rebaixa a 10.000 euros a achega para a Academia mentres subvenciona a Fundación Ínsua dos Poetas con 50.000 euros.

O popular Xosé Manuel Baltar, presidente da Deputación de Ourense, reducirá a axuda que o organismo proporcionará o ano próximo á Real Academia Galega (RAG) a 10.000 euros, segundo os orzamentos presentados esta semana aos grupos da oposición e que serán discutidos e (previsibelmente) aprobados no pleno do día 27. Segundo puido coñecer Sermos Galiza, Baltar, que se mantén no goberno da Deputación grazas ao apoio de Democracia Orensana a cambio da alcaldía da cidade de Ourense, decidiu rebaixar en dous terzos a axuda de 30.000 euros que nos últimos anos viña prestando a Deputación á RAG. Nos mesmos orzamentos, a Fundación Ínsua dos Poetas recibe 50.000 euros en dúas partidas. E o PEN Club Galicia, 15.000. A fundación, que se dedica a manter un parque escultórico no concello do Carballiño e a organizar cada verán a Festa da Palabra, e o PEN galego comparten presidente: Luís González Tosar, cuxa función no universo Baltar é proporcionar unha pátina de galeguismo cultural ao mecenas. As subvencións nestes casos non se reducen respecto ao 2019. Tampouco no da Fundación Otero Pedrayo. A entidade de Trasalba (Amoeiro) recibirá máis ca RAG: 40.000 euros, máis outra axuda de 3.000 para o premio Otero Pedrayo. A Coral de Ruada conserva 30.000 euros de subvención. E a RAG tamén quedará por baixo este ano entre outras, da Fundación Festa da Historia de Ribadavia, 15.000 euros. A Fundación Curros Enríquez en Celanova e a Fundación Carlos Casares, con sede en Vigo, levan 30.000 euros cada unha. No último caso cunha rebaixa de 7.000 euros. A rebaixa respecto ao 2019 tamén afecta a un premio que concede a propia Deputación, o Premio Ourensanía, que en 2018 se entregou no Uruguai e na Arxentina dado que as entidades premiadas estaban neses países. Pasa dos 30.000 euros aos 5.000. A decisión de Baltar de reducir a achega á Academia prodúcese ao mesmo tempo que no ámbito cultural ourensán é patente o malestar co novo goberno municipal, no que o PP e Democracia Orensana son socios, polos recortes á promoción cultural que continúa a política iniciada polo anterior goberno do PP con Xesús Vázquez (hoxe senador) á cabeza. A RAG sostense coas subvencións da Xunta e do Ministerio de Cultura, e axudas máis modestas das deputacións e do Concello da Coruña, onde ten a sede. A Deputación da Coruña aprobou este ano un incremento para chegar até os 60.000 euros. A de Pontevedra concedera 28.000 euros e a de Lugo, 9.000 no 2018. Segundo a memoria que acompaña ao proxecto de orzamentos de Baltar, os gastos previstos en cultura –nos que se inclúen "os da biblioteca, o museo artesán de música, edicións e publicacións, a banda de gaitas, as agrupacións corais e musicais, o fomento de actividades culturais e recreativas, a Ínsua dos Poetas, o patrimonio histórico, o Teatro Principal, o Pazo de Vilamarín, o Centro Cultural e promoción do galego" – supoñen 4,5 millóns de euros.


Summary: Refuxiado vén de ser elixida a palabra máis significativa do 2015. Así se decidiu a través dunha votación telemática no Portal das palabras, da que fixeron parte por volta de 1700 persoas. Segundo os datos da Organización Internacional para as Migracións (OIM) máis de 350.000 persoas cruzaron o Mediterráneo, para o norte, entre xaneiro e xullo de 2015. Delas, case 3000 non chegaron a ningures.

No que vai do ano máis de 350 mil persoas cruzaron o Mediterráneo en dirección norte. En barcos vellos e amontoadas as unhas sobre as outras. Seguramente moitas máis cruzaron en dirección sur en luxosos camarotes e barcos ben equipados. Os primeiros son denominados aquí inmigrantes ou refuxiados e os segundos turistas. Nesa travesía, dos que viñeron en dirección norte polo menos 2.643 morreron. Dos que atravesaron para o sur, en naufraxios, ningún, que saibamos. Segundo os datos da Organización Internacional para as Migracións (OIM) dese total de 350.000 , a maioría, uns 218.000, entrou ao continente europeo alcanzando as costas de Grecia mentres que a Italia chegaron 114.000, se confiarmos nos datos máis recentes do mesmo organismo. Por que veñen a Europa? Seguramente as razóns son tantas como as persoas emigrantes e, en todo caso, os medios occidentais só nos dan noticia da chegada, poucas veces das causas, a non ser cando interesa salientar algunhas, como os conflitos bélicos en Siria. Mais faltan as razóns explicadas desde a parte dos que saen, dos que inician un camiño ao sur do deserto para acabar, ou non, na ribeira europea, desafiando case sempre a morte. En todo o caso cómpre ter presente aclaracións como esta dunha asociación de inmigrantes: "Os inmigrantes non queremos "facer turismo". Non desexamos deixar as nosas familias, nin afastarnos do noso país nin somos aventureiros que aman as viaxes de risco. Somos persoas que procuramos oportunidades para levar unha vida digna para nós e para os nosos fillos" "Ndione é un escritor comprometido coa súa xente até o punto de vivir no mesmo bairro de pescadores onde morou toda a vida" Abasse Ndione é un escritor senegalés, enfermeiro de formación e profesión. Agardou oito anos para poder publicar a súa primeira novela titulada A vida en espiral. Nela aborda o tráfico e consumo de "yamba" o nome local do cánnabis. Mais, facendo uso do que chamaríamos retranca, explica deste xeito a tardanza en se publicar o seu libro, acudindo ao dito que di: mesmo oculta na herba a flor perfumada cheira. E de tal modo cheirou esta flor que a editorial francesa Gallimard se interesou pola novela e acabou publicándoa. Noutra novela, titulada Mbëkë mi, Abasse Ndione fala da emigración dos mozos senegaleses, embarcados en pirogas para intentar chegaren ás Canarias e logo a Europa. Mais iso é ficción literaria e Ndione é un escritor comprometido coa súa xente até o punto de vivir no mesmo bairro de pescadores onde morou toda a vida. Para coñecermos cal é súa visión do problema da migración cara ao norte acudimos a unha entrevista que lle fixo o Courrier d´Áfrique e publicada hai poucos días. Ao ser preguntado polas razóns que impulsan os mozos senegaleses a se embarcaren en "pateras" para gañaren as costas europeas, responde rotundo: "A desesperanza" Mais esta desesperanza ten unha razón, ten moitas razóns e fundaméntase, basicamente, no desemprego "Os que traballan non gañan para arranxar os seus problemas. O 95 % do salario precisase para comida. Traballar para nada". De aí a pensaren que en Europa poden encontrar un futuro mellor non vai nada. E menos cando mesmo a TV aposta por mostrar, nas telenovelas, o triunfo dos emigrantes. O grande problema para esa viaxe ao futuro son os trámites administrativos, os visados. Apenas hai posibilidades de visados legais polo que a solución é o mercado negro. Un visado no mercado negro custa uns 5000 dólares, cando a maioría dos senegaleses viven con menos de 2 dólares por día. Esta situación económica non é nova, non é de agora, mais agora mais "a situación agravou. A vida é moito máis cara. E os valores mudaron". Agora o que interesa- di Abasse-, o quen ten éxito, "é quen posúe un 4x4, unha boa casa e boa roupa. E onde está esa riqueza? En Europa". E que é capaz de alcanzar Europa pode "xestionar" a familia que fica no país" pois mesmo e nas telenovelas difundidas no Senegal "quen ten éxito é o emigrado". O éxito dos "thiof" Un emigrante é denominado "thiof", isto é garoupa, mero. O mero é un peixe que un senegalés non se pode permitir comer porque custa 10000 francos (15 euros). O mero, ademais, é exportado a Europa de maneira que é máis fácil comelo en París do que en Dakar. "As mozas din que elas queren pescar un mero", un que teña diñeiro e nas telenovelas os "thiof" teñen "todas as mulleres aos seus pés" "A nosa relación coa morte non é como a dos occidentais" aclara Ndione, para engadir "aquí dicimos que é o destino A entrevista transcorre por estes vieiros cando aparece a pregunta inevitábel: Non teñen medo a morreren no mar? "A nosa relación coa morte non é como a dos occidentais" aclara Ndione, para engadir "aquí dicimos que é o destino. Se Deus di que vas morrer no mar, non hai nada que facer. Vas morrer no mar. E se non estás para morrer no mar, non morres. De todas as maneiras, a morte é a menor das preocupacións. Aquí en Senegal a nosa condición é a morte aos poucos. Morrer de vez é moito mellor, xa que temos que morrer. Eles asumen que a vida que terán que levar en Senegal é peor do que a morte" E mentres, Europa segue a levantar muros de cemento e de arame. E outros peores de racismo e insolidariedade.


Summary: As cifras que a Fiscalía recolle na súa Memoria anual, correspondente a 2019, sinalan un aumento importante dos delitos de violencia machista investigados, aínda cando Galiza era nese ano e continúa a ser un dos territorios cunha taxa máis baixa de criminalidade deste tipo dentro do Estado español.

A Fiscalía galega iniciou 10.589 investigacións o ano pasado relacionadas coa violencia machista. É un dos datos que se recollen na Memoria de 2019 que o Ministerio Público, a través do fiscal superior, Fernando Suanzes, trasladou esta segunda feira ao presidente do Parlamento galego, Miguel Ángel Santalices, e que supón un aumento de 45,7% respecto ao ano previo. As denuncias nese ano chegaron a 6.551, practicamente o mesmo número que un ano antes. Medran ademais as sentenzas ditadas por este tipo de delitos nun ano no que tres mulleres falecían asasinadas pola violencia machista no triplo crime da Valga, a mans do ex marido dunha das vítimas–familiares entre si–, a mesma cifra que en 2018. Segundo se recolle na Memoria, perto da metade dos delitos cualificados por fiscais nesta materia foron por maltrato ocasional (43,9%), seguidos dos quebrantamentos de medidas cautelares (como ordes de afastamento e outras), que representan máis dunha cuarta parte. Os escritos de acusación por delitos de maltrato habitual supuxeron nese ano 10% destes casos e as ameazas, 8,3%. Ademais, o informe da Fiscalía Superior da Galiza dá conta das 2.022 ordes de protección solicitadas en materia de violencia de xénero, das que se adoptaron dous terzos e se denegaron 32,9%. Segundo o documento, o número de mulleres vítimas foi de 5.997, o que representa unha leve baixada, de 3%, respecto ao ano precedente. Menores O que tamén baixa, segundo consta na Memoria, son os delitos de violencia doméstica (-11,34%) e de violencia de xénero (-45%) vinculados a menores de idade. Con todo, atendendo ás sentenzas, en 2019 disparáronse até 83,3% as de violencia de xénero, "probabelmente por tratarse de procedementos, polo menos en parte, incoados no ano anterior", segundo explican a Fiscalía. O número de menores axuizados por este e outros tipos de delitos aumentou en 2019 até 939, 52% máis que no exercicio precedente, e moi por riba dos anteriores. Nesas idades ditáronse 897 sentenzas, das que 92,4% impuxeron medidas ás persoas infractoras: 50,7% foron de liberdade vixilada mentres que 15% implicaron internamento en réxime semiaberto e 12,2% traballos en beneficio da comunidade. Corrupción O documento da Fiscalía recolle, a través das cifras, a evolución da criminalidade, cos delitos de lesións como os máis habituais e onde destaca o aumento de 43% dos delitos patrimoniais dos que se incoaron dilixencias, até 27.600, se ben as sentenzas redúcense até 2.809. Dentro deste apartado apréciase unha forte suba das estafas, que causaron 7.043 incoacións. Medra tamén a actividade no relativo á corrupción, se ben as cifras son moito máis discretas: iniciáronse 166 investigacións por estes delitos, cun aumento interanual de 31, mais só chegaron a sentenciarse dez asuntos. En canto aos delitos máis numerosos, o primeiro é a prevaricación administrativa (66,87% do total), seguido do branqueo de capitais (10,84%); tráfico de influencias (6,63%), fraude por autoridade (6,02%) e suborno (4,82%). O fiscal superior liga, polo menos en parte, o aumento da actividade xudicial nese ano coa "recuperación da normalidade" após a folga da Administración de Xustiza de 2018.


Summary: Presentouse en Ferrol unha iniciativa cidadá pola xestión pública e social do ciclo da auga e do saneamento que inclúe unha Consulta Popular prevista no Regulamento de Participación Cidadá. En Teo, Vigo ou Cangas tamén hai propostas e campañas para que a xestión da auga volva ser pública.

Varios colectivos sociais ferroláns presentaron este mércores unha iniciativa que busca a remunicipalización completa do ciclo da auga e do saneamento na cidade. A campaña busca promover a apertura dun debate público aberto á cidadanía ao abeiro do artigo 17 sobre Audiencia Pública do Regulamento de Participación Cidada do Concello de Ferrol, de xeito que o Concello "dea conta do conxunto de elementos que conforman o convenio sobre o saneamento, o protocolo, a encomenda de xestión e a ordenanza que regula a taxa, entre outros". Para convocar unha Consulta Popular deben presentar unha Iniciativa Popular apoiada polas sinaturas do 10% da poboación censada no concello, o que supón ao redor de 6.600 persoas Ademais, quérese convocar, ao amparo do artigo 19 do citado Regulamento, unha Consulta Popular sobre esta cuestión. Para conseguilo, os promotores desta proposta para a remunicipalización da auga e o saneamento deben presentar unha Iniciativa Popular apoiada polas sinaturas do 10% da poboación censada no concello, o que supón ao redor de 6.600 persoas. O obxectivo é sumar estas sinaturas antes do vindeiro 15 de xullo, pero subliñan que no caso de non acadar a cifra necesaria nesa data, continuarían xuntando apoios até chegar ao dez por cento esixido pola lei. A iniciativa está apoiada, polo momento, por Verdegaia, Espazo Ecosocialista, Comité Cidadán de Emerxencia, Fuco Buxán, Esquerda Unida, Anova, Podemos, veciños de Recimil e Artabra 21. "A idea forza debe ser a reapropiación do que foi público e debe seguir sendo público. Queremos crear unha gran marea azul pola xestión pública e integral do ciclo da auga en Ferrol" Na rolda de prensa de presentación da iniciativa Alexandre Carrodeguas destacou que "a idea forza debe ser a reapropiación do que foi público e debe seguir sendo público", engadindo que "queremos crear unha gran marea azul pola xestión pública e integral do ciclo da auga en Ferrol". "Defendemos un ciclo público da auga que evite a súa mercantilización", sinalou, lembrando que esta é unha "loita que se está dando en todo o mundo, o retorno a mans públicas dun ben imprescindible coma a auga, que ten que ser un servizo básico para todos os cidadáns e cidadás". A iniciativa busca evitar, segundo os seus promotores, que esta "mercantilización perversa" converta os veciños e veciñas "nun mercado cativo en mans de empresas como Emafesa, que inchan os recibos por espurios intereses privados". E defende a implantación de "novos modelos de xestión pública da auga, que combinen a calidade e eficiencia do servizo coa transparencia e a participación social". Nun manifesto que acompaña a iniciativa critícase o proxecto de saneamento da ría, cualificada de "obsoleta" e "custosa", un proxecto que consiste "nunha depuración intensiva e unitaria (mestura de augas residuais e pluviais), que implica ademais unha depuración insuficiente e insustentábel, cuns altísimos consumos enerxéticos e custos de mantemento". E que, denuncian, ten como consecuencia unha "suba xeneralizada das taxas que deberán sufragar as veciñas e veciños de Ferrol". O proxecto do Concello, ademais, "pretende ademais un modelo administrativo semiprivado da explotación da auga en Ferrol outorgando, dunha forma que vulnera as premisas básicas da contratación pública, a súa administración a Emafesa". "A veciñanza ferrolá ten dereito a uns servizos que sexan públicos e eficientes, e que non fiquen nas mans de espurios intereses privados" Denúnciase igualmente que "o convenio asinado en xullo de 2012 por Augas de Galicia e ACUAes cos concellos de Ferrol e Narón significa que será a veciñanza destes concellos a que vai ter que pagar durante 50 anos a parte correspondente ao Estado, inhibíndose este de asumir o custo, mais non o control que exerce a través de ACUAes". O manifesto péchase subliñando que "a veciñanza da ría de Ferrol ten dereito a un saneamento integral da ría, e moito máis a xente que vive directamente da explotación dos seus recursos" e que, de igual xeito, "a veciñanza ferrolá ten dereito a uns servizos que sexan públicos e eficientes, e que non fiquen nas mans de espurios intereses privados, o que nos ten levado a esta situación de drama social en que vivimos". Iniciativas noutros lugares A remunicipalización tamén forma parte do debate político en Vigo, Teo ou Cangas dende hai un tempo Non é Ferrol o único concello galego no que crece a demanda de que a xestión dos servizos de augas e saneamento volva ser enteiramente municipal. Recentemente o Consello Consultivo avalou a nulidade da prórroga da concesión do servizo municipal de augas do Concello de Teo coa empresa Aquagest, aprobado na primavera de 2007, pouco antes das eleccións municipais, polo daquela alcalde, Armando Blanco (PP). O Consultivo deulle a razón ao Goberno municipal dirixido por Martiño Noriega, que levaba seis anos buscando anular un contrato que obrigaba a veciñanz a pagarlle 1,7 millóns de euros a Aquagest. Noriega sinalou nese momento que o obxectivo agora era "recuperar a xestión da auga" e explicou que "traballaremos para poder municipalizar este servizo, dentro das posibilidades que nos dea o marco normativo actual". A remunicipalización tamén forma parte do debate político en Vigo dende hai un tempo. Esquerda Unida lanzou hai meses unha campaña, Auga Pública para Vigo, a través da que xa recolleu máis de sete mil sinaturas para pedir un referendo municipal, fórmula presente tamén no Regulamento de Participación cidadá, na que os cidadáns e cidadás se pronuncien sobre a ampliación de concesión do servizo de augas. Ademais, de cara ás eleccións municipais do vindeiro ano a formación xa anunciou que un dos eixos do seu programa será a remunicipalización da xestión. O mesmo pasa en Cangas. O BNG propuxo recentemente no pleno a municipalización do ciclo da agua, denunciando que "o negocio da auga creou unha burbulla hídrica, inflada por constructora que cambiaron o ladrillo pola auga". E tamén Alternativa Canguesa de Esquerdas propuxo a convocatoria dun referendo sobre a remunicipalización do servizo. A través da súa voceira, Mercedes Giráldez, o Bloque sinalou que "se é rentable para sacar beneficios unha empresa privada sería más beneficioso para a cidadanía que eses beneficios quedarán no concello para investimentos e incluso rebaixar o custe do recibo para os veciños e veciñas". A lucrativa xestión da auga tamén se viu misturada nos últimos tempos coas sospeitas de corrupción investigadas no marco do caso Pokémon, no que algúns negocios de Aquagest centran parte das investigacións A denuncia da conversión da auga nunha mercadoría, nun negocio moi lucrativo en mans de grandes empresas, moitas delas do sector da construción presidiu tamén debates a nivel europeo. O pasado mes de abril as institucións comunitarias debateron a proposta Dereito á Auga, produto dunha iniciativa cidadá europea apoiada por 1,9 millóns de sinaturas, que busca garantir o subministro universal de auga potable e oponse á liberalización destes servizos. Unha denuncia que nos últimos anos tamén se ligou en Galicia á loita contra o canon da auga aprobado no Parlamento galego cos únicos votos do PP. A lucrativa xestión da auga tamén se viu misturada nos últimos tempos coas sospeitas de corrupción investigadas no marco do caso Pokémon, no que algúns negocios de Aquagest centran parte das investigacións.


Summary: 14 ministras e 8 ministros conforman o novo gabinete de Pedro Sánchez, presidente do Estado, que tomou posesión hoxe nunha cerimonia na Zarzuela antes da recollida de cadansúa carteira ministerial. Este equipo, con oito caras novas, conforma segundo Sánchez "o Goberno da recuperación".

Na mañá desta segunda feira, o Salón de Audiencias do palacio da Zarzuela acolleu a toma de posesión das caras novas do novo Goberno do Estado anunciado o sábado polo presidente Pedro Sánchez. Nadia Calviño, Yolanda Díaz e Teresa Ribera convértense en vicepresidenta primeira, segunda e terceira respectivamente, despois da saída do Executivo español de Carmen Calvo, que ademais de ocupar a Vicepresidencia primeira tamén era Ministra de Presidencia, Relación coas Cortes e Memoria Democrática. Félix Bolaños xa é o novo titular do Ministerio, despois de prometer o cargo diante do rei e dun facsímile da Constitución do Estado. Seguiuno Isabel Rodríguez como ministra de Política Territorial, a deputada no Congreso por Cidade Real desde 2011 tamén é desde onte a nova voceira do Goberno estatal, despois de ser relevada María Jesús Montero, que se mantén como titular do Ministerio de Facenda e Función Pública. O ex ministro de Política Territorial, Miquel Iceta, continúa no Goberno coa dirección de Cultura e Deporte. Outra das saídas agardadas pola súa mala relación con Marrocos e a vontade do Executivo español de protexer a relación co Estado alauíta meses despois do conflito pola entrada de migrantes en Ceuta, a de Arancha González Laya como ministra de Asuntos Exteriores, Unión Europea e Cooperación, queda cuberta coa toma de posesión de José Manuel Albares. Raquel Sánchez, que renunciou o domingo a Alcaldía catalá de Gavá, é a nova ministra de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana no canto de José Luis Ábalos, que aínda non fixo pública a renuncia á Secretaría de Organización do PSOE, malia as filtracións da forza estatal sobre a asunción de responsabilidade de Adriana Lastra, que pilotaría o partido até o Congreso Federal de outubro. Ademais, entran no Goberno Pilar Alegría como ministra de Educación e Formación Profesional, Diana Morant como ministra de Ciencia e Innovación, e a ex presidenta do Senado Pilar Llop como ministra de Xustiza. O novo ministro de Exteriores quere reforzar as relacións con Marrocos José Manuel Albares marcouse como un dos obxectivos principais da súa etapa á fronte do Ministerio de Asuntos Exteriores, Unión Europea e Cooperación, reforzar as relacións co "noso amigo Marrocos", sinalou. A relación co Estado alauíta, que mantén o conflito aberto coa República Árabe Saharauí Democrática pola ocupación do seu territorio, tamén foi enumerada pola antiga titular do Ministerio, Arancha Gónzalez Laya, como un dos temas pendentes que deixa ao seu sucesor. Desde os medios estatais interpretan a saída de Laya como un xesto cara Marrocos á hora de normalizar as relacións, despois de que aínda non volvera a embaixadora en Madrid, chamada a consultas por Rabat desde a crise de maio en Ceuta. O ministro anunciou tamén que González Laya pasará a ser a súa asesora.


É inimaxinábel unha Galicia sen a Invención apostólica ou o Camiño de Santiago, do mesmo xeito que Roma sen a Sede de Pedro. Inglaterra e Escocia levan en cadansúas bandeiras as cruces de San Xurxo e Santo André, como nosoutros levamos no noso escudo o Sacramento de Lugo. A cruz define cadansúas bandeiras suiza, norueguesa, sueca ou danesa. Xa que logo, non se pode entender a cultura e a civilización europeas sen o cristianismo que constitúe, asemade, a principal achega aos valores comúns da ética civil europea. Ao tempo, o cristianismo foi quen de enfrontar, hai xa moitas ducias de anos, a separación entre as cuestións políticas e relixiosas, separación que segue pendente noutras relixións monoteístas. Na Europa aínda non fomos quen a deixar de lado condutas incompatíbeis coa aconfesionalidade laica recollida nos nosos sistemas constitucionais Malia todo isto, na Europa aínda non fomos quen a deixar de lado condutas incompatíbeis coa aconfesionalidade laica recollida nos nosos sistemas constitucionais. Deste xeito, na Galicia e no Estado seguimos a celebrar Funcións do Voto, Ofrendas ao Apóstolo e funerais de Estado que non han ter acollida neste tempo, lugar e réxime político. Por outra banda, Mr. Cameron, o premier británico, vén de defender unha volta a uns valores relixiosos que xa non son comúns a unha Britania pluriconfesional. Semella que confundimos a antropoloxía cristiá (que evidentemente informa Europa) con rituais concretos que xa non integran toda a cidadanía. Velaí a necesidade de sermos nomeadamente coidadosos en preservar esta aconfesionalidade laica, de xeito que ateos, agnósticos, cristiáns e membros doutras relixións poidan partillar uns valores convivenciais comúns Velaí a necesidade de sermos nomeadamente coidadosos en preservar esta aconfesionalidade laica, de xeito que ateos, agnósticos, cristiáns e membros doutras relixións poidan partillar uns valores convivenciais comúns, sen que uns ritos acaden prioridade simbólica sobre os outros. Agora ben, "aconfesionalidade laica" non significa "indiferenza laicista". É evidente que os diferentes cultos han ser considerados dende unha radical igualdade de trato que, porén, teña tamén en conta cadansúa implantación e labor social. Polo que o labor social e a raigame popular das organizacións católicas non poden ser esquecidas. O que si faría ben a Igrexa Católica sería esquecer esa mistura visual entre relixión e civilidade que se segue a dar nalgúns actos públicos e que prexudica, máis ca a ningunha outra cousa, á singularidade e autenticidade dos propios valores cristiáns.


Summary: Aberto o período de alegacións, profesionais dos centros critican que se tivesen "deturpado" as súas demandas e reclaman maiores dotacións.

A Xunta de Galiza está a tramitar o proxecto de Decreto polo que se estabelecen os requisitos e o procedemento para o recoñemento, modificación e extinción dos Centros de Información á Muller (CIM), uns órgaos de carácter municipal creados en 2004 co obxectivo de se tornaren nun espazo de referencia para as mulleres e de fornecer información e acceso a servizos vencellados con elas. O decreto prevé que os CIM sexan referenciais para a atención do colectivo LGTBi A proposta presentada pola Xunta prevé ampliar as competencias e áreas de traballo destes centros, nomeadamente após a entrada en vigor da Lei 2/2014 pola igualdade de trato e a non discriminación de lesbianas, gais, transexuais, bisexuais e intersexuais na Galiza. Porén, tamén recolle a posibilidade de se extinguiren de ser asumidas as súas tarefas "no mesmo ámbito territorial" por "entidades locais que non sexan concellos ou que se estabelezan ao abeiro dun convenio de colaboración entre dúas ou máis entidades". Neste senso, advirten as profesionais, podería producirse unha "externalización" dos mesmos. As crianzas e persoas dependentes a cargo dunha muller en situación de violencia machista serían atendidas tamén polo CIM Para alén disto, o proxecto de decreto prevé a ampliación das competencias dos CIM para que sexan estes centros os que asuman a atención, non só das mulleres en situación de violencia machista, senón tamén a das crianzas e persoas dependentes ao seu cargo, co obxectivo, defende o texto de "reducir o impacto negativo que a situación de violencia produce nestas persoas". Porén, o documento presentado pola Xunta, através da Secretaría Xeral de Igualdade, non prevé novas dotacións económicas nen a obriga de contratar un maior número de profesionais para que asuman o aumento da carga de traballo. As profesionais demandan máis persoal Neste senso, fontes consultadas por Sermos Galiza, lembran que na Comisión non permanente de igualdade decorrida no mes de maio de 2015 representantes dos cadros de persoal dos CIM expuxeron ás forzas con representación parlamentar a necesidade de contar cunha maior dotación de recursos humanos pois, desde a súa creación, contaban practicamente co mesmo número de persoas embora foran vendo incrementar os casos que recibían en tanto que centros de referencia para o tratamento integral da violencia machista. Aliás, o decreto de 2004 fixa como persoal mínimo unha persoa especializada en Psicoloxía e unha para proporcionar asesoría xurídica sendo que na maior parte dos concellos, nomeadamente nos máis pequenos, son as únicas que compoñen o servizo. Asemade, unha desas persoas asume polo xeral as tarefas de dirección do CIM. O persoal dos centros reclama maiores recursos humanos e a incorporación de novos perfís profesionais Destarte, demandaron a introdución de mudanzas legais para mellorar o funcionamento deste servizo, a comezar por desligar este duplo labor e incorporar novos perfís ao cadro de persoal á fin de garantir unha boa calidade no tratamento dos casos como profesionais de Traballo Social ou de Educación Social, para alén de se axustaren á ratio poboacional que cubren, isto é, máis profesionais canto maior número de poboación abranga a área territorial na que se asentan. Así as cousas, o proxecto presentado polo goberno non contempla estas indicacións e, en troca, incorpora novas atribucións ás competencias que xa posúen os CIM. No correo electrónico que remitiu a Secretaría Xeral Técnica da Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza con data do 30 de marzo estabelece un prazo de 15 días hábiles para que se presenten alegacións ao proxecto.


Summary: O sinistro dunha das pontes da A-6 no tramo entre Castro Lamas, no concello berciano de Veiga de Valcarce e Noceda, no concello galego de Pedrafita do Cebreiro centrou a intervención de Ana Pontón no Consello Nacional do BNG.

A voceira nacionalista volveu a esixir "explicacións e transparencia" sobre as causas do derrube da ponte da A-6 e denunciou "o pacto de silencio PP-PSOE" para protexer intereses partidistas e empresarias. Pontón sinalou que estamos "escandalizados e moi preocupadas" polo acontecido no viaduto e reclamou "explicacións", ao considerar "inadmisíbel" pasar de estar a piques de reabrir esa ponte "con arranxos millonarios" a agora propor "a súa demolición". Raquel Sánchez A líder do BNG amosouse decepcionada coa ministra de Transportes, Raquel Sánchez, e o presidente galego, Alfonso Rueda, que "dignáronse a visitar o lugar do sinistro" onte mais "non aclararon nada de nada". "Non deu ningunha solución, nin prazos, nin nada de nada", afirmou Pontón en relación coa visita de Raquel Sánchez ao lugar do sinistro, de quen reclamou " a comparecencia" no Congreso para aclarar o acontecido. Pontón advertiu "dunha complicidade, dun pacto de silencio PP-PSOE que nós parece politicamente impresentábel". "A quen queren protexer", preguntouse a dirixente do BNG, "ao Sr. Álvarez Cascos. A Florentino Pérez. Ao lobby do Palco do Bernabeu". A voceira nacionalista asegurou que "iremos até o fondo, caia, que caia" e demandou "unha auditoría independente de todas as pontes da A-6 e unha estratexia e calendario para poder circular con seguridade pola A-6" Suba de prezos A dirixente do BNG referiuse, tamén, a crise económica provocada pola alza dos prezos e lembrou que "as galegas e galegos somos 9,6% máis pobres que fai un ano, cunha inflación máis alta, cos salarios por debaixo da medias e as segundas pensións máis baixas do Estado". Pontón puxo o foco na perda de poder adquisitivo dos traballadores e definiu a nova crise como unha "nova estafa á maioría social" ao tempo que as empresas do IBEX obtiveron , "64.000 millóns de euros de beneficio". A dirixente nacionalista defendeu "subir o complemento autonómico das pensións non contributivas", "aumentar a Risga e facela compatible coa prestación do Ingreso mínimo vital (IMV)" e "a aumentar as axudas para gastos básicos de vivenda, que coa inflación subiron 21,8% no último ano"


Summary: O PP votou esta quinta feira contra uma iniciativa do BNG que tencionava garantir o ensino do português em todos os centros educativos.

O alvo da iniciativa era dar cumprimento ao disposto na ILP Paz Andrade, aprovada no seu dia por unanimidade. Isso é o que levou Olalla Rodil (BNG) a formular uma proposição não de lei na comissão de Educação e Cultura do Parlamento. Debateu-se esta quinta feira. Rodil lembrou a "obriga" -a ILP é já lei- que vincula a administração e que tem de resultar na incorporação "de maneira progressiva" da aprendizagem do português no ensino regrado. A julgar polos dados oferecidos por Rodil a progressividade avança lentamente: em 2014/2015, o portugués ensinava-se em 32 centros, 900 estudantes; em 2015/2016, 55 centros e 1.600 estudantes; em 2016/2017: 59 centros e 2.149 estudantes. Desde que foi aprovada a lei, ilustrou a deputada, o aumento apenas atingiu 1,4 por cento. Nada a ver com os 6.049 estudantes de Estremadura, cujo governo regional promove a língua lusa desde há anos. Para avançar a un maior ritmo é preciso, defendeu Rodil, ir a uma convocação de professorado de português nas oposições de 2018, "em condições de igualdade com as demais línguas estrangeiras que se ministram na Galiza". A ausência de professorado específico está a ser suprida com o recurso do "voluntariado" de professores de língua galega que se oferecem a ministrar aulas da língua de Camões durante as horas livres. Isso não teria jeito, argumentou. A aprendizagem de português na Galiza "não pode recair no voluntarismo", concluiu.


Summary: As implicacións do modelo de produción globalizado nas lóxicas económicas.

A mes de novembro son numerosos os sectores manufactureiros que están a padecer problemas de abastecemento de materias primas para satisfacer as necesidades de produción. Moi coñecido é xa o caso da escaseza de chips semicondutores que na industria automotriz vén provocando frecuentes paradas da produción e atrasos de meses na entrega de vehículos novos. Dous países que acaparan aproximadamente entre o 60% e o 70% da produción mundial destes chips: China e Taiwán. A problemática dos chips semicondutores é significativa como exemplo polo seu impacto no sector do automóbil, mais tamén porque permite visualizar como a deslocalización das cadeas de valor de produtos tecnolóxicos cara a países con menores custos de man de obra -fundamentalmente asiáticos-, provocou tanto a perda de autonomía e control nas decisións de produción como a instauración dunha relación de dependencia respecto destas economías produtoras. Desafortunadamente, o sector do automóbil non é o único afectado por esta problemática na actualidade. Son numerosos os sectores que están a padecer as consecuencias destes paróns: o comercio do calzado, o téxtil, os teléfonos, os electrodomésticos, pero tamén a fabricación de equipos médicos forman parte da crecente lista de afectados. O argumentario das deslocalizacións As grandes deslocalizacións de produción cara a países como China, Vietnam ou India conforman o argumentario dos defensores da liberdade de circulación do capital, unha idea que nace da concepción liberal das relacións económicas e comerciais mundiais. Baixo o paraugas neoliberal, as grandes empresas e conglomerados transnacionais apostaron pola maximización dos lucros vía redución de custos (laborais, de infraestruturas, etc.) mediante a deslocalización da produción. Porén, este fenómeno supuxo a extensión das cadeas de valor e loxísticas, o que derivou á súa vez na necesidade de perfeccionar e afinar o transporte das manufacturas co fin de que estas últimas estivesen dispoñibles o antes posible nos mercados demandantes de maior poder adquisitivo (América do Norte, e Europa, principalmente). É neste xogo económico no que as empresas con maior concentración de capital contaban con vantaxe sobre as demais, tanto polas economías de escala xeradas polo seu tamaño, como por intanxibles como o coñecemento dos mercados mundiais, como as redes de contacto noutros países ou como a experiencia no tráfico internacional de mercadorías, entre outros aspectos. As dificultades derivadas deste modelo de produción non deixan de aparecer. Ademais dos peches temporais dalgúns terminais marítimos asiáticos (especialmente os chineses) con motivo das estritas medidas de control impostas consecuencia da pandemia de Covid-19, existen outras circunstancias que están a agravar as dificultades de movemento das mercadorías a nivel mundial. En concreto, un factor que está a redundar en negativo é a crise do transporte marítimo, coñecida como a "emerxencia dos contedores". Esta crise xurdiría a propósito da insólita escaseza de espazo dispoñible para transportar os produtos desde Asia a Occidente. Neste sentido, a voracidade no consumo por parte de occidente tras os duros confinamentos e o aumento das taxas de aforro de parte da poboación serían aspectos explicativos clave. O problema dos contedores Así, non é de estrañar que o prezo dos contedores marítimos teña pasado nas últimas semanas de 2.000 euros ata case 15.000 euros nalgúns casos. Pero este incremento dos gastos en orixe provoca ben unha alza de prezos dos produtos en destino, ben a incapacidade de asumir a alteración da estrutura de custos resultante. Neste contexto de incerteza, as pequenas empresas e establecementos comerciais teñen máis dificultades para absorber estes gastos extra. É así que como externalidade do modelo económico dominante son as empresas de menor dimensión as que estarían a sufrir en maior medida as consecuencias da súa menor capacidade de acumulación de capital e de xestión loxística. Por contra, outros valores como a responsabilidade social corporativa, a sustentabilidade e o respecto ao medio ambiente, ou a xeración de retornos económicos no ámbito local quedarían diluídos. Pero este sufrimento ten tamén traslado aos consumidores. Por unha parte a causa da alza dos prezos e, por outra, debido á minoración da liberdade de escolla unha vez os pequenos consumidores sucumben ao xogo do mercado. E que nos queda ao respecto para reverter esta concepción? A día de hoxe non existen receitas milagrosas. Algúns países están a realizar movementos de cara a recuperar parte da soberanía perdida a nivel de mercado. Esta manobra pode ser conveniente para diferentes niveis e sectores, especialmente nos bens básicos. Pero, cal é o equilibrio axeitado entre produción local e importacións? Como acadalo? O certo é que aínda non existe consenso entre os expertos. Mais do que non cabe dúbida é de que é preciso seguir a concienciar sobre as implicacións do modelo de produción globalizado. Conformarémonos apenas con iso?


Summary: O alcalde de Teo e coordenador nacional de Anova deu finalmente o paso de se candidatar no mesmo día que finalizaba o prazo. É o único candidato á alcaldía nas primarias de CA e faino pola lista 'Gañar Compostela'.

O último día de prazo para facelo, esta cuarta-feira 11 de marzo, Martiño Noriega deu oficialmente o paso que oficiosamente todos apontaban que daría e presentou candidatura ás primarias de Compostela Aberta. Faino coa intención de encabezar a lista que esta plataforma -da que forman parte, entre outros, Anova, Podemos e Esquerda Unida- presente o 24 de maio na cita coas municipais. De feito, a súa é a única candidatura á alcaldía nas primarias desta plataforma. Noriega (1975) é alcalde de Teo desde o ano 2007, sendo elexido nesa cita e na de 2011 na lista do BNG. A comezos desta semana presentara a súa candidatura Manolo Dios, compostelán do 1953, presidente do Seminario Galego de Educación para a Paz, mais que desde un principio deixou ben clariña a súa disposición a se integrar na proposta de Martiño se este se presentaba. Outro nome que deu o paso para se candidatar -mais non para encabezar a candidatura, sería o de Jorge Duarte, arquitecto e un dos voceiros de Compostela Aberta. A lista completa de candidaturas pode consultarse aquí. Coas candidaturas presentadas, prosegue o proceso de primarias: esta quinta feira, 12 marzo, será a quenda de reclamacións e corrección de erros. O 13 marzo: publicación de candidaturas. Do14 ao 19 marzo: campaña. O 20, 21, 22 marzo: prazo de votación telemática e presencial (telemática asistida). O 24 marzo será o reconto e resultados. Primarias para o cabeza de lista sen candidatos alternativos O proceso de conformación da lista de Compostela Aberta segue o mesmo guión que o das mareas da Coruña e Vigo: ao se presentar só un único candidato -nos tres casos, homes- ás primarias para a elección do cabeza de lista. Estaríamos ante un novo modelo de primarias, as primarias por consenso entre as distintas sensibilidades -partidarias ou non- que conforman estas plataformas.


Summary: O Presidente da Deputación de Lugo, José Ramón Gómez Besteiro, cualifica a sentenza que confirma a legalidade do plan de emprego provincial como un "novo fiasco do PP". "Estamos ante un PP totalmente desorientado, que dispara contra todo sen sentido", engade.

O Xulgado do Contencioso-Administrativo nº2 de Lugo vén de ditar unha sentenza que lle dá novamente a razón á Deputación fronte a un recurso presentado polo Partido Popular. Neste caso, o xuíz desestima o recurso impulsado pola voceira popular Elena Candia contra o programa de fomento do emprego posto en marcha pola Deputación en 2013, co que o organismo provincial destinaba axudas para a creación de novos postos de traballo aos municipios de menos de 5.000 habitantes incluídos na Rede Natura. "O que non se entende é que nun momento de crise, no que tanta xente necesita un posto de traballo, a oposición do PP sexa loitar contra un plan de emprego, o que agora lles din os Tribunais. Espero que esta vez si aprendan a lección" Á vista desta sentenza, o Presidente da Deputación, José Ramón Gómez Besteiro, destacou que "o que non se entende é que nun momento de crise, no que tanta xente necesita un posto de traballo, a oposición do PP sexa loitar contra un plan de emprego, o que agora lles din os Tribunais. Espero que esta vez si aprendan a lección". Gómez Besteiro cualificou de "novo fiasco do PP" o feito de que o Contencioso teña desestimado, "de forma palmaria e sen deixar lugar a dúbidas", as pretensións do Partido Popular de anular dito plan de emprego. Nesta liña, subliñou que este novo revés xudicial do Partido Popular deixa claro que "estamos ante un PP totalmente desorientado, que dispara contra todo sen sentido", tendo en conta que a Xustiza deixa claro que o plan de fomento do emprego da Deputación "fíxose de forma escrupulosa en materia de legalidade". A Xustiza deixa claro que o plan de fomento do emprego da Deputación "fíxose de forma escrupulosa en materia de legalidade" De feito, o xuíz destaca que o argumento esgrimido polo Partido Popular de que a Deputación non ten competencias en materia de fomento do emprego fíxose en base a unha "interesada interpretación da lei" que o xuíz mesmo cualifica de "illada e descontextualizada", xa que segundo esa interpretación tan só o Estado tería compentencias en materia de emprego, algo que o xuíz califica de "absurdo".


Summary: ENTREVISTA | Falamos con Xacobe Varela, un dos integrantes de Os d'Abaixo, que están a presentar o seu segundo disco, Quixera ser dos paxaros. Actúan este sábado en Calo (Teo)

Os d'Abaixo comezaron a tocar aló por 2010, como un grupo de amigos que se xuntaba unha vez ao mes para amenizar bailes na Gentalha do Pichel, en Santiago de Compostela. O interese que espertaron os seus concertos consolidáronos como grupo, gravando en 2014 o seu primeiro disco, Ao vivo en Lorient. Veñen de publicar o seu segundo traballo, Quixera ser dos paxaros, que están a presentar. De feito, este sábado actúan en Calo (Teo), no marco de Música na Noite, actuación á que seguirán outras en Compostela (14 de agosto), Manresa (6 de outubro), Ibiza (5 de novembro), e Doso-Narón (11 de novembro). Falamos con Xacobe Varela, un dos integrantes da formación. Que novidades ten este segundo disco? Que o diferencia do primeiro? Con respecto ao primeiro disco que sacamos, a gran diferenza é que daquela tiñamos pouca ou ningunha intención de facer un disco. Fóramos tocar ao Festival de Lorient e tiñamos 15 concertos en 5 días, e pensamos que podía ser bo gravar eses 15 concertos para se cadra publicar algo despois, pero dende logo non era o obxectivo primordial. Ao final vimos que había un bo material e acordamos sacar o disco, co bo e o malo que ten o directo e a pouca marxe que tes no estudio para corrixir erros, pero con toda a enerxía que teñen as actuacións ao vivo. Fixemos unha escolma de temas populares do cancioneiro tradicional, temas enérxicos que nos gustaban. Desta volta decidimos gravar un directo en estudio e houbo un traballo de investigación previo moi grande, coa intención de publicar pezas inéditas ou non moi coñecidas, e ademais cuns arranxos máis elaborados. A gran diferenza é que este é un disco máis madurado e máis traballado que o primeiro. Como está sendo a acollida do disco nos concertos que xa ofrecestes polo país? Estamos ben contentos coa recepción, porque fixemos unha minixira de presentación e alí o disco foi moi ben acollido. E temos bastantes concertos programados, sobre todo tendo en conta como está actualmente en Galicia o mercado para este tipo de música e que somos un grupo grande, de seis músicos máis un técnico. "Antes tamén había moito talento, pero seguramente a xente non tiña tan boa formación" Como valoras o momento actual da música tradicional en Galicia? A nivel creativo e de aparición de novos grupos, creo que estamos vivindo un bo momento, con moita xente nova, moi boa e ben formada que está xurdindo. A diferenza con tempos pasados é que antes tamén había moito talento, pero seguramente a xente non tiña tan boa formación. Así que, en xeral, é un bo momento creativo para a música tradicional e para a música folk do país. En cambio, non é un bo momento se nos referimos ao apoio das administracións a esta música, sobre todo da Xunta. Nos anos 90 houbo un boom da música folk e atopabas moitos grupos, en todos os festivais. Agora segue habendo festivais folk, pero xa non se pagan os cachés que se pagaron noutro momento, uns cachés que seguramente estaban sobredimensionados, grazas á inxección de cartos públicos nos eventos. Botades de menos, entón, un maior apoio da administración á música tradicional? Non hai moito apoio para a música tradicional e en cambio si o hai para outros estilos e orquestras que non fan música galega. En todas as parroquias e aldeas xuntan milleiros de euros para traer unha orquestra, canto máis grande mellor, que non fai música galega e transmitindo mensaxes un tanto polémicas nalgunhas ocasións. É certo que esta música de pachanga está moi promocionada na televisión e que atrae un gran número de xente e que move moitos cartos. A solución a isto pasaría por un maior apoio institucional, máis promoción para a música tradicional e por unha maior dignificación. "Estaría moi ben que se apoiasen iniciativas de ensino de música tradicional e folk. E debería apoiarse máis aos festivais" Que medidas concretas serían máis urxentes ou importantes neste momento: facilitar espazos nos que tocar ao vivo, unha rede de locais de ensaio, ou mellorar a promoción e a difusión? Todo o que nomeaches estaría na lista, pero eu incidiría tamén noutro aspecto: noutros países, como Francia ou Suecia, cando unha persoa que fai música tradicional vai tocar fóra, a un festival, as máis das veces o Goberno págalle a viaxe; eles teñen unha facilidade moi grande para poder viaxar e tocar fóra, e nós aí estamos en desvantaxe, e limita a nosa posibilidade de actuar. Así mesmo, estaría moi ben tamén que se apoiasen iniciativas de ensino de música tradicional e folk. E debería apoiarse máis aos festivais, que moitas veces non che poden pagar o caché completo Web do grupo


Summary: Terceiro encontro consecutivo sen perder dos deportivistas, que suman 18 puntos noutros tantos partidos.

Deportivo e Vilareal empataron en Riazor nun partido sen goles e no que o maior dominio e número de ocasións dos branquiazuis non logrou traducirse no marcador. O Dépor saíu ao campo con catro cambios a respecto do equipo que a semana pasada se enfrontou contra o Espanyol. Non se encricou o deportivo ante un rival complicado e que aspira a postos europeos. Foi controlando o encontro e tendo as oportunidades. As mellores ocasións levaban rúbrica deportivista: o remate ao pau de media chilena de Andone e, xa no minuto 84, a oportunidade de Joselu. Arribas reclamou, na segunda metade, un penalti por agarrón na área do Vilareal. É o terceiro encontro consecutivo sen perder do Deportivo, no que constitúe a súa mellor racha nesta tempada. Atesoura 18 puntos noutros tantos partidos, o que lle dá unha media de a punto por encontro. O adestrador, Gaizka Garitano, defendeu que o Dépor realizou "un partido moi completo", sinalando que "máis un día estivermos perto de gañar e non gañamos". Ficha técnica RC Deportivo (0): Tytoń, Laure, Arribas, Sidnei, Fernando Navarro, Guilherme, Borges, Marlos Moreno (Borja Valle, min. 76), Emre Çolak, Luisinho e Andone (Joselu, min. 83). Villarreal CF (0): Asenjo, Mario Gaspar, Álvaro, Víctor Ruiz, José Ángel, Jonathan dos Santos, Bruno, Trigueros, Samu Castillejo, Santos Borré (Mario González, min. 68) e Pato (N'Diaye, min. 86). Árbitro: Ocón Arráiz (colexio rioxano). Cartón amarelo a Manu Trigueros (min. 79). Incidencias: 19.917 espectadores en Riazor.


Summary: A falta de control na concesión das axudas da Xunta de Galiza á tradución de textos literarios provoca a aparición de actores non profesionais que se benefician das subvencións repartidas con diñeiro público. A Asociación Galega de Editores mostra o seu rexeitamento á falta de filtros con que se concederon estas axudas.

A recente resolución da convocatoria de Axudas á Tradución da Xunta de Galiza espertou o rexeitamento das editoriais que, como publicaba Nós Diario na pasada terza feira, indignábanse ante o feito de que o groso das axudas se dirixan a traducir obras do castelán ao galego, a financiar até tres traducións diferentes da mesma obra ou a primar o volume dos libros sobre a súa calidade literaria. Tampouco se lles esixía ás empresas postulantes que demostrasen profesionalidade ou, polo menos, unha mínima traxectoria no mundo da edición. E iso pode dar lugar a sorpresas desagradábeis. Falta de control Henrique Alvarellos, presidente da Asociación Galega de Editores (AGE), sinala que "en varias ocasións de palabra e desde febreiro por escrito, pedímoslle á Xunta que as empresas que resulten beneficiadas das axudas deben ser profesionais da edición debidamente acreditadas, mais na convocatoria quedou claro que ignoraron as nosas peticións e suxestións". Alvarellos cre que "o intrusismo está dándose tamén noutro tipo de axudas á edición nas que tamén aparecen como beneficiarias asociacións que teñen outras canles para recibir financiamento. Esta situación está provocando que entren na repartición de fondos públicos este perfil de empresas que fan edicións de baixa calidade, ou mesmo que lles piden aos autores que paguen a publicación do seu peto e que logo acceden a axudas públicas. Eses mecanismos non son de recibo e isto xa llo advertimos á Xunta en moitas ocasións". "O 24 de febreiro remitímoslle á Xunta unha proposta de mellora para estas axudas con doce puntos", continúa Alvarellos, "nos que instabamos a vixiar a profesionalidade das empresas que concorren ás axudas públicas, ademais doutras peticións, como que se valore o currículo dos tradutores nas puntuacións, que tamén foron ignorados". Algún dos libros publicados por Tegra foi, efectivamente, financiado por campañas de micromecenado, e agora a empresa reclama unha axuda para a tradución dunhas obras cuxa edición non financiou. "O 24 de febreiro remitímoslle á Xunta unha proposta de mellora para estas axudas con doce puntos", continúa Alvarellos, "nos que instabamos a vixiar a profesionalidade das empresas que concorren ás axudas públicas, ademais doutras peticións, como que se valore o currículo dos tradutores nas puntuacións, que tamén foron ignorados". O traballo das editoras non se limita a edición: é precisa unha distribución por puntos de venda e un plan para que cada libro chegue aos lectores. A convocatoria deste ano tampouco tiña en conta este punto. "É un dos puntos máis delicados do labor das editoras", explica Alvarellos. "Se editas un libro e logo non tes como vendelo é como se non fixeses nada, o traballo non ten proxección social. Nós pedímoslle á Xunta que se exixise in plan de comercialización e distribución para conceder as axudas, xa que este é unha garantía de profesionalidade, pero esa petición tampouco foi escoitada". "Resulta evidente que precisa de máis axudas unha obra de catrocentas páxinas que unha de cen. Pero hai que facer un balance que teña en conta o valor cultural da obra: non son o mesmo catrocentas páxinas de James Joyce que de Ken Follett. A sutileza no uso do idioma non é a mesma e, daquela, o traballo de tradución tampouco é o mesmo", di Alvarellos. Extensión e orixe A respecto dalgúns puntos, a Xunta si escoitou as suxestións da AGE, mais sen matizar. "É o caso da extensión das obras", prosegue Alvarellos. "Resulta evidente que precisa de máis axudas unha obra de catrocentas páxinas que unha de cen. Pero hai que facer un balance que teña en conta o valor cultural da obra: non son o mesmo catrocentas páxinas de James Joyce que de Ken Follett. A sutileza no uso do idioma non é a mesma e, daquela, o traballo de tradución tampouco é o mesmo". Do mesmo xeito, hai que valorar a lingua da que se parte. "Obviamente, é moito máis sinxelo traducir do castelán ou do portugués que de idiomas máis distantes culturalmente. Por razón s que calquera pode entender, unha editora vai ter máis dificultades para atopar un tradutor profesional que poida verter ao galego un texto orixinal en islándés ou en coreano coreano que un que o faga desde o castelán ou o portugués. E ese esforzo tamén debería valorarseá hora de conceder unha axuda", razoa Alvarellos. Picaresca A aparición espontánea dun actor novo no mundo da edición debería levantar, cando menos, algunha prevención nas institucións das que depende o destino dos cartos públicos. Mais a falta de filtros que propicia estes episodios de picaresca non son novos nin descoñecidos para os editores, aínda que cren que a solución está nas mans da Xunta. "A Consellaría coñece perfectamente cales son as empresas que traballan con seriedade", declara Alvarellos. "Na AGE estamos asociadas 42 editoras, algunhas con moitos anos de traballo detrás, todas elas cun perfil ben claro e transparente. Se algunha empresa que non forma parte deste núcleo recibe subvencións é porque a Xunta non quixo ver o que sucedía: xa sexa por desleixo ou por calquera outra razón, deberían detectar que algo estaba pasando. Que sucedan este tipo de cousas é lamentábel".


Summary: As galegas non somos monárquicas. Mentres Felipe VI segue a contar co respaldo maioritario da cidadanía do Estado, o groso da poboación das nacións sen Estado declárase republicano. Unha recente enquisa volve certificar esta tendencia de carácter estrutural que non para de medrar desde 2009.

Un estudo elaborado entre o 28 de maio e o 3 de xuño pola empresa demoscópica IMOP para o xornal dixital El Confidencial cunha mostra de 1.031 entrevistas no conxunto do Estado español vén certificar que a opción republicana é maioritaria no noso país, cun 51,6%, deixando nun 45,6% a porcentaxe de galegos que se declaran monárquicos. O 51,6% da poboación galega declárase republicana As conclusións deste estudo sociolóxico veñen certificar as tendencias xa manifestadas noutros traballos anteriores, como o publicado por CTXT hai practicamente un ano, ou os dados filtrados das enquisas elaboradas polos grandes grupos económicos. Neste sentido debemos explicar a negativa do CIS a preguntar sobre esta cuestión nas súas sondaxes periódicas, até o punto de retirar en 2015 do seu barómetro a valoración sobre a monarquía. Á vista dos dados semella que a substitución de Juan Carlos de Borbón polo seu fillo Felipe non deu os resultados desexados, aumentado nos anos do reinado a contestación á institución. As nación sen estado lideran o rexeitamento á monarquía Catalunya, Euskadi e Galiza encabezan a alternativa republicana, significándose dentro destas as dúas primeiras nacións. Así, na Catalunya administrativa o 74,0% da poboación aposta na república e só un 21,6% na monarquía. Acontece outro tanto en Euskadi, onde un 70,6% dos entrevistados decláranse republicanos e un 24,7 monárquicos. A outra cara da moeda atopámola en Andalucía, o territorio que máis solidamente apoia Felipe VI cun 75,1% que se confesa monárquico e un 23,5% de republicano, e en Madrid, onde o 62,0% da poboación expresa o seu apoio á coroa e un 37,4% á república. Os dados de conxunto recollidos neste estudo de IMOP para as dúas castelas, Asturias, Cantabria, A Rioxa, Canarias, Estremadura e Murcia ofrecen uns dados semellantes, cun 56% da poboación favorábel a monarquía e un 39% en contra. A foto final desta sondaxe deixa poucas dúbidas sobre a centralidade do vector nacional á hora de explicar a contestación á monarquía. O electorado nacionalista é o máis republicano O rexeitamento á monarquía é proporcional ao nivel da conciencia nacional e ao peso social das alternativas nacionalistas. A información achegada pola enquisa de IMOP sinala que a base electoral do tripartito de dereitas é a grande defensora da coroa, declarándose como monárquico o 90,7% dos votantes do Partido Popular, o 82,7% dos de Vox e o 82,2% dos de Ciudadanos, sumando no caso dos primeiros ás maiores porcentaxes de apoio á república precisamente na Galiza. Pola súa contra o electorado das formacións nacionalistas é o máis proclive á alternativa republicana, sinalando hai para un ano unha enquisa de Electomania para CTXT que o 96% dos votantes de PNV e PDCAT e o 95% de ERC, Bildu e BNG votarían contra a monarquía nun referendo. Os votantes do PSOE presentan a maior división ao respecto, cun 51,6% que se declaran republicanos, significándose nesta porcentaxe a posición dos votantes socialistas nas tres nacións sen Estado e Valencia. Galiza non ten rei A situación que vive a coroa non pasa desapercibida para os partidos sistémicos até o punto de que as mostras e declaracións de apoio son cada día máis claras. As primeiras palabras de Pablo Casado como presidente do PP proclamando a lealdade do seu partido á casa real, a imaxe dos dirixentes de Vox colocando cadros do monarca nos seus despachos ou a utilización de garabatas de cor verde, símbolo apoio a monarquía, por un número importante de dirixentes políticos son un exemplo evidente dos problemas da institución. A día de hoxe Felipe VI xa non é rei dunha parte significativa dos cidadáns do Estado, carecendo de marxe para ensanchar a súa base e cunha posición cada día máis decantada cara opcións reaccionarias. Porén segue contando co apoio dos grandes poderes económicos e do aparello do Estado que ve nel o garante da súa unidade.


Summary: [ACTUALIZACIÓN 19.25H] En 15 dos 310 concellos galegos estaba sen aclarar até este sábado quen sería o próximo alcalde ou alcaldesa. Case un centenar de localidades mudaron de rexedor.

Eran poucas as incógnitas sen despexar de cara a esta xornada de investiduras. Mais en 15 dos 310 municipios galegos estaba sen aclarar até este sábado quen sería o próximo alcalde ou alcaldesa. En case un centenar de concellos produciuse un cambio de rexedor. As eleccións municipais deste 24 de maio debuxaron un taboleiro político novo, onde o PP perdeu concellos históricos. A primeira elección inesperada chegou en Ourol, onde PP e Compromiso por Galicia tiñan un pacto verbal que rompeu a número 2 dos populares. Begoña Moreiras votou a favor da candidatura socialista encabezada por José Luis Pajón, que gobernará en minoría após ser a forza máis votada. Moreiras dixo que coa súa decisión "van frustrarse moitos intereses bastardos". Caso oposto ocorreu na localidade de Miño, na Coruña, onde CxG obtivo por "sorpresa" os seis votos do PP. O único edil de Compromiso e os seis do PSOE votaran pola súa propia candidatura e até o último momento mantiñan aberto un posíbel pacto de goberno. Os populares frustraron esa posibilidade e fixeron alcalde a Ricardo Sánchez, de CXG, que sinalou que non existía ningún acordo previo. Con incógnita espertaron tamén en Boimorto. Unha reunión de última hora permitiu que Xosé Luis Rivas, do BNG, lograra a alcaldía cos votos do PSOE. Rivas puxo o seu cargo a disposición se non acadan un pacto de goberno ambas formacións. Sorpresa tamén en Muros onde a candidata de Compromiso por Galicia, María Xosé Alfonso, conseguiu o bastón de mando cos votos do PSOE, que renunciou á reelección. A nova rexedora tivo que improvisar o seu discurso ante a "inesperada" elección. O PP perde concellos históricos Tampouco esperaba o PP de Cambados perder a alcaldía tras 28 anos no poder. Pero o apoio de Cambados Pode rematou converteu á candidata socialista Fátima Abal na nova alcaldesa da localidade pontevedresa. En Lalín, Rafael Cuíña, de CXG, rematou con 25 anos de goberno do popular José Crespo. O PP deixa a alcaldía en varios concellos nos que gobernara durante décadas. En Oia, a socialista Rosa María Otero é a primeira rexedora co respaldo de Converxencia Galega, deixando por primeira vez o PP na oposición. Tamén estreará alcaldesa socialista en Sarria, desbancado aos populares, cos votos favorables de BNG e CxG. Tamén cambiou de cor política o municipio de Tui, onde o socialista Enrique Cabaleiro conseguiu a alcaldía con só tres edís. O PSOE tamén gobernará en Ortigueira, con alcaldes sempre da dereita, e Ponteceso, onde o PP mantiña o poder os últimos 22 anos. Tamén abandonan o poder os populares en Moaña, onde gobernará o BNG liderado por Leticia Santos, e Ponteareas, onde o nacionalista Xosé Represas será novo alcalde. A organización frontista gobernará tamén en Fene, con Juventino Trigo como rexedor grazas ao apoio dos socialistas e Somos Fene, e no municipio coruñés de Toques. O BNG mantén a alcaldía en Santiso, onde foi a lista máis votada, despois dun acordo co PSOE. O PP perdeu finalmente o poder no Porriño en favor do PSOE, que contou co apoio dun grupo independente escindido dos populares pouco antes dos comicios. En Coristanco, o líder de Terra Galega, Amancio Lavandeira, non contou até o último minuto co apoio dos socialistas para ser alcalde. Na Pobra do Caramiñal converteuse no novo alcalde, co apoio de PSdeG-PSOE e BNG, o candidato de Nós Pobra, Xosé Lois Piñeiro. Porén, a falta de acordo entre as forzas de oposición permitu que o PP conservara o poder en Mugardos. Nin en Padrón, outro dos concellos sen resolver. Finalmente, o popular Antonio Fernández Angueira repetirá como rexedor. Cada grupo votou pola súa candidatura, agás o BNG que non presentou, e gobernará o PP como a lista máis votada. Mantén ademais Ramirás, localidade que goberna desde a etapa preconstitucional, pola falta de acordo entre socialistas e nacionalistas.


Summary: O persoal da EMM decidiu manter a convocatoria a partir da vindeira segunda feira 21 de maio. Manterán o paro "ata ter a certeza total e absoluta de que se van manter os postos de traballo".

Os traballadores e traballadoras da Escola Municipal de Música (EMM) de Santiago decidiron esta sexta feira por unanimidade en asemblea extraordinaria iniciar a greve indefinida que teñen convocada a partir do 21 de maio. Un paro que manterán "ata ter a certeza total e absoluta de que se van manter os postos de traballo". Esta cuestión, malia todos os pasos que se foron dando esta semana, non está aínda garantida, sinalan. O secretario comarcal da CIG-Ensino de Santiago, Rubén F. Monteagudo, considera que as mobilizacións levadas a cabo estes días polo persoal docente desta Escola conseguiron que o goberno municipal se puxera á fronte para desatascar este conflito e anímao a buscar unha solución canto antes. O persoal da EMM estará moi pendente do que ocorra a vindeira segunda feira na Mesa de Contratación que ten que dirimir que ocorre coa candidatura da única empresa que se presentou ao contrato para xestionar este servizo pero lembran que "a única certeza que teñen nestes intres é que a día 30 de xuño remata a súa relación coa empresa actualmente adxudicataria".


Summary: O portavoz nacional do BNG, Xavier Vence, quixo estar acarón d@s afectad@s pola estafa das preferentes nun dos seus primeiros actos como líder nacionalista. A formación frentista dirixiu unha carta ás plataformas de preferentistas contra a quita que prepara o Goberno Rajoy.

Xavier Vence -acompañado da alcadesa de Tomiño, Sandra González, e diversos cargos orgánicos e institucionais do BNG no Baixo Miño- renderon unha visita aos preferentistas que se achan fechados no concello de Tui. Alí fíxolles entrega dunha carta que tamén foi remitida ás distintas plataformas que agrupan os milleiros de galeg@s atinxidos polo calote. Arredor de 60.000 familias galegas están amezadas por unha quita que até pode chegar ao 55 por cento dos seus aforros. Vence responsabilizou do que cualificou de estafa ao Goberno do Estado e á Troika (FMI, Comisión Europea, Banco Central Europeu). O BNG demanda a devolución íntegra dos seus aforros ás vítimas do calote. Vence dirixiu duras críticas a forma en que está a xestionar este asunto o presidente do goberno galego, Alberto Núñez Feijóo, ao que cualificou de "trileiro". O Banco de España tamén foi albo das censuras de Vence, quen dixo que o supervisor fixo a vista gorda mentres se consumaba a fraude.


Summary: Adega e Mariña Patrimonio documentaron ultimamente corenta xacementos afectados só no norte de Lugo, presentado as correspondentes denuncias. "Son só unha pequeña mostra, a punta do iceberg do que pode estar a acontecer en moitos montes galegos"

Adega e Mariña Patrimonio anunciaron esta cuarta feira que pedirán o amparo da UNESCO, a Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura, para "frear a destrución masiva dos bens arqueolóxicos galegos pola industria eucaliptal e a inoperancia da Xunta". Estes dous colectivos veñen de presentar 40 novas denuncias por danos ao patrimonio histórico-arqueolóxico causados polos labores derivados da explotación forestal do eucalipto (plantacións, cortas, apertura de pistas, rozado con maquinaria pesada...) no norte da provincia de Lugo. "É unha área intensamente eucaliptizada, levamos documentado e presentado nos últimos 5 anos un total de 56 denuncias". Entre estes últimos 40 xacementos afectados figuran 2 abrigos paleolíticos, 21 mámoas, 14 castros, 1 xacemento medieval e 2 de idade indeterminada. Inciden Adega e Mariña patrimonio en que boa parte dos xacementos arqueolóxicos desta área xeográfica (uns 500), poden estar afectados nalgunha medida polos labores asociados á explotación forestal do eucalipto. Punta do iceberg "Son só unha pequena mostra, a punta do iceberg do que pode estar a acontecer en moitos montes galegos submetidos á ditadura do eucalipto", afirman, e alertan da magnitude da afección patrimonial ("con danos por veces irreparábeis sobre o ben, chegando mesmo até a desaparición do xacemento"). As responsabilidades destas desfeitas distribúense, na opinión de Adega e MariñaPatrimonio, a "partes iguais entre a industria do eucalipto e a Xunta de Galiza". A primeira, por actuar "irresponsabelmente e sen un mínimo respecto por un patrimonio que é de todos, só centrada na produción a toda costa para satisfacer a cobiza de ENCE". No que atinxe á Xunta, a súa responsabilidade "é quizáis maior, por abandonar o seu labor de coidado, vixianza e control dun valiosísimo patrimonio público".


Por algunha inexplicable razón, cada vez que un conflito de intereses é percibido por parte de determinadas persoas a resposta sempre traza unha liña recta coa parte máis brutal do xénero humano, esa parte onde a racionalidade, a honestidade, a reflexión e a bondade desaparecen para deixar lugar á violencia e a estulticia. A resposta simple para asuntos complexos, o Antigo Testamento en pleno século XXI: mata. E o indicio dun fascismo galopante que ten as súas puntas de lanza nos acontecementos políticos globais dos últimos meses. A incitación á violencia nunca é desinteresada. O mundo rural está morrer como consecuencia, fundamentalmente, do declive do traballo no rural que a súa vez é consecuencia dunhas relacións enerxéticas, económicas e sociais radicalmente diferentes coa nosa contorna a nivel global desde hai xa décadas. Neste contexto as políticas da UE e das diferentes administracións do Estado demostráronse inútiles porque realmente ao estamento político non lle interesan. Interésalles, pola contra, o TTIP, o CETA, a cesión de dereitos a determinadas multinacionais: as da alimentación, as das sementes, as de transporte, as enerxéticas, etc. A caste política maioritaria ten varios instrumentos para controlar que os prexudicados que encaran a extinción miren a outra parte. Un deles son os sindicatos do campo que actúan ás ordenes dos partidos aos que serven e tenden eficaces cortinas de fume. Unha delas é o lobo. Dá a impresión de que se o mundo rural está en declive é por culpa duns centos de cánidos. Impresionante. E a resposta é matar. Outro instrumento é a prensa, refén dos grupos empresariais e financeiros que controlan as grandes corporacións arriba citadas. Unha prensa que normaliza os discursos do odio, do discurso de matar. Así vemos como nos últimos tempos ante a patética falla de solucións reais aliméntase un conflito imaxinario que ten como resposta final: mata. Matamos con veleno, con escopeta, ilegalmente, "legalmente", con cepo ou lazo. Pero o discurso da odio, da morte, cala con asombrosa facilidade. Onte eran os lobos, os raposos, hoxe xa son os xabaríns e os corvos mariños... Resulta que unhas 60.000 licencias de pesca fluvial en Galicia non teñen culpa de nada. Pero si os corvos mariños. Tampouco podemos culpar aos verquidos contaminantes nos ríos tanto de vilas e aldeas como de cidades, de empresas, de xurros, non podemos culpar á desaparición de filtros verdes e o deterioro da vexetación de ribeira, nin a construción de centos de encoros e pequenas centrais, á introdución de especies exóticas, nin ao cambio climático que diminúe as precipitacións Non, a "culpa" é dos paxaros. O eufemismo para matar é "control", "xestión". Podemos pensar que son o remate dun proceso. Non nos enganemos estamos ao principio dunha traxectoria que na veciña Asturias xa colleron hai uns anos. En Asturias, todos os partidos, incluíndo IU (ollo aí), menos un, xa optaron pola vía da morte no asunto do lobo. E así lles vai, se non me equivoco xa son 9 as cabezas de lobo cortadas e exhibidas publicamente Tamén puxeron hai pouco unha aleta de arroaz cravada... Realmente queremos comezar este camiño? Rescato un tuit do senador Bernie Sanders (@SenSanders) de hai unhas semanas: "There are no "alternative facts." A modern society cannot survive unless decisions are made on evidence-based research". Se nos fiamos da ciencia, logo, e non da terxiversación interesada ou do "cuñadismo" hai varios feitos que deberamos coñecer sobre o lobo: 1.- Matar lobos (control, xestión) non soluciona os conflitos entre lobos e gando. Todo o contrario, increméntaos, pois grupos familiares e individuos desestruturados escollen presas máis sinxelas inda que de maior risco, isto é, gando. 2. – No Reino Unido, por exemplo, onde o lobo leva desaparecido desde a Idade Media os danos por ataques de cánidos a ovellas e años é de varios millóns de libras por ano. Ao gando atácano lobos e cans. Maioritariamente estes últimos tal e como se ten amosado noutras partes de España. Ter matado unha cadela nunha batida para lobo para controlar danos, tal e como sucedeu en Friol, debera facer reflexionar a uns cantos. 3.- Canto máis se permite o control letal legal, máis se incrementa a caza ilegal vía furtivismo. Non é ao revés. 4.- O alarmismo da prensa está en relación directa co incremento das solicitudes e da posterior morte (legal ou ilegal) de lobos, o que se correlaciona co incremento de danos ao ano seguinte (Ver punto 1) En resumo, a matanza (control ou xestión) de depredadores apicais trae grandes problemas aos ecosistemas onde se asenta. Incluso, se atendemos á ciencia, ten consecuencias imprevisibles xa que incluso diminúe a capacidade dos ecosistemas para reter CO2. Por estas e moitas outras razóns chama poderosamente a atención que haxa individuos e organizacións que se erixan en expertos e se posicionen a favor do control de depredadores. Ninguén pode se un experto en ningunha póla de ningunha disciplina científica se non se considera a mesma ciencia. Medios de comunicación e xornalistas mesmo deberían reflexionar sobre este fenómeno. Pero, por que ocorre? Ben, nos últimos anos asistimos a un fenómeno de aniquilación do ecoloxismo e da conservación xeral do medio ambiente. Chámase greenwashing. Consiste en que individuos ou organizacións fan unha especie de lavado ou branqueo das actuacións e consecuencias de determinadas políticas de administracións e empresas. Son os oportunistas de toda a vida que se arriman alí onde hai algúns cartos (poucos, son baratos). ONG con historia e outras nadas con este fin ocupan a centralidade cunha estratexia de discursos imposiblemente equidistantes, aparencia de diálogo, posicións falsamente consensuadas e desde logo carentes de rigor científico. Esta transmutación ou venda mesmo é estudada, exposta e denunciada por reputados investigadores como Clive Spash. Mentres, a cultura da morte avanza xunto co populismo, a banalización do coñecemento, a lavandería verde e a falla de dignidade. Matar non é a última palabra, é o primeiro de todo o que está por vir.