Summary: O menor número de PCR realizadas dende a Noiteboa está a invisibilizar o empeoramento da situación, pero aínda así este domingo detectáronse 422 novas infeccións de Covid-19, moi por riba dos datos dos últimos tres domingos: 305, 190 e 234. A porcentaxe de probas positivas sitúase no 7,7%, preto dos peores datos da segunda onda (8,26%) e duplicando os valores previos á Noiteboa (3,58%)

Dende meses antes do Nadal autoridades sanitarias e voces expertas viñan advertindo do perigo que supuñan as tradicionais celebracións destas semanas e do risco certo de que as reunións familiares e de amizades e o incremento da mobilidade levasen a unha maior propagación do coronavirus. Máis contaxios que despois derivarían en máis ingresos hospitalarios e máis mortes. Todas estas predicións están comezando a confirmarse no que xa é o inicio da terceira onda da pandemia, que pode ser máís dura que a segunda onda.A sucesión de días festivos invisibilizou unha parte importante das infeccións, que moi probablemente comezarán a ser detectadas nos centros de atención primaria e hospitais a partir deste lunsOs datos de novas infeccións están xa a aumentar, rexistrando xa os primeiros efectos dos contaxios producidos nos días anteriores á Noiteboa. Con todo, os maiores incrementos chegarán nas vindeiras semanas, cando xa se recollan por completo as consecuencias da relaxación das medidas de precaución nas xornadas festivas dos días 24, 25, 31 e 1.Os indicadores amosan aínda tímidos aumentos no número de positivos e na incidencia en Galicia. Porén, cómpre ter en conta que durante a última semana descendeu dramaticamente o número de probas de detección realizadas. Ademais, a sucesión de días festivos invisibilizou unha parte importante das infeccións, que moi probablemente comezarán a ser detectadas nos centros de atención primaria e hospitais a partir deste luns. O empeoramento da situación xa obrigou a varias comunidades autónomas a endurecer as medidas de restricións de cara ao día de Reis e as vindeiras semanas e este luns está convocada unha xuntanza do Comité Clínico da Consellaría de Sanidade que podería decidir tamén un incremento das restricións en Galicia ou cando menos nas localidades que xa están a amosar este inicio da terceira onda da pandemia.Este domingo detectáronse en Galicia 422 novas infeccións de Covid-19, moi por riba dos datos dos últimos tres domingos: 275, 247 e 275Este domingo detectáronse en Galicia 422 novas infeccións de Covid-19 diagnosticadas por proba PCR. A cifra amosa xa un incremento con respecto aos últimos días e, sobre todo, en relación aos últimos domingos (275 a semana pasada e 247 e 275 as dúas anteriores). Os domingos adoitan ser un dos días da semana con menos probas realizadas e, polo tanto, con menos positivos.A diminución no número de PCR realizadas fai difícil comparar os datos de incidencia cos das semanas anteriores ao Nadal, pero aínda así a incidencia acumulada en Galicia leva máis dunha semana en ascenso, superando xa os 175 casos por cada 100.000 habitantes a 14 días e roldando os 100 casos en sete días.A taxa de positividade sitúase no 7,7%, preto dos peores datos da segunda onda (8,26%) e duplicando os valores previos á Noiteboa (3,58%)O que si nos ofrece un indicador máis fiel da situación é a taxa de positividade, é dicir, a porcentaxe de probas PCR que teñen un resultado positivo. Este indicador sitúase xa no 7,7% na media da última semana, achegándose aos peores datos da segunda onda (8,26% o 6 de novembro). O empeoramento da situación é claro se se ten en conta que Galicia chegou á Noiteboa cunha taxa de positividade do 3,58% (media dos sete días anteriores). Dende entón non fixo máis que aumentar, duplicándose na última semana.A porcentaxe de probas positivas medrou en todas as áreas e supera xa o 9% na Coruña-Cee, Ferrol e Pontevedra-Salnés. Lugo e Vigo son as áreas que presentan mellores datos, pero superando xa o 6% e medrando dende o 2,7% e o 3,3% de hai unha semana.A media de probas PCR nos últimos sete días é de 5.242, moi lonxe dos case 8.500 tests diarios cos que se chegou á NoiteboaComo dicíamos, o número de probas PCR realizadas caeu de forma abrupta nos últimos días, o que fixo que o número de positivos detectados non aumentase de forma pronunciada. Este domingo levánrose a cabo 5.105 probas, o que leva a media diaria dos últimos sete días a 5.242 tests, moi lonxe dos case 8.500 tests diarios cos que se chegou á Noiteboa.Continúa a incrementarse o número de mortes ligadas a contaxios de Covid-19. A cifra total de falecementos dende o mes de marzo ascende xa a 1.414, con cinco novas defuncións notificadas nas últimas 24 horas. Os concellos que neste momento presentan unhas maiores incidencias acumuladas son Xove, Lobeira, A Illa de Arousa e Vimianzo, que superan os 1.000 casos por cada 100.000 habitantes nos últimos 14 días.Debido ao menor número de probas realizadas, o número de casos da Covid-19 e, polo tanto, a incidencia acumulada, están a medrar aínda de forma lenta en Galicia, pero o aumento é xa claro en varios concellos que veñen amosando un empeoramento da situación nos últimos días. É o caso da Costa da Morte e outras comarcas occidentais da provincia da Coruña, con incidencias moi elevadas en Vimianzo, San Comba, Laxe ou Dumbría, o mesmo que en boa parte do Barbanza. Son tamén moi altas na comarca de Verín, onde hai unha semana endurecéronse as restricións. E, igualmente, en Xove e Viveiro, o mesmo que no Baixo Miño, onde Tomiño mantén datos elevados. Entre os concellos de máis de 10.000 habitantes Verín, Boiro, Bueu, Tomiño, Rianxo, Porto do Son e Viveiro presentan os peores datos, con incidencias por riba dos 400 casos.Os concellos que neste momento presentan unhas maiores incidencias acumuladas son Xove, Lobeira, A Illa de Arousa e Vimianzo, que superan os 1.000 casos por cada 100.000 habitantes nos últimos 14 días. Muíños, Monterrei, Cualedro, Entrimo, Vilamarín e Barro tamén superan os 700 casos. Con todo, cómpre ter en conta que nas localidade pouco poboadas un pequeno incremento no número de casos (por exemplo pola aparición dun gromo familiar ou nunha residencia) leva a unha rápida suba na incidencia.Entre os concellos de máis de 10.000 habitantes Verín, Boiro, Bueu, Tomiño, Rianxo, Porto do Son e Viveiro presentan os peores datos, con incidencias por riba dos 400 casos.Nas cidades, a incidencia da Covid-19 está a medrar en varias delas, agás Santiago e Vigo, onde se mantén estable. Destaca o empeoramento experimentado pola Coruña, que pasou de 119 a 198 dende o 27 de decembro. Tamén Ferrol está a aumentar rapidamente o número de infeccións, e Pontevedra e Ourense levan dous días empeorando os seus datosO número de pacientes ingresados cunha proba positiva de coronavirus está xa a medrarNos hospitais aínda non se percibe un grande incremento no número de camas ocupadas por pacientes Covid-19 e o probable é que haxa que agardar ata mediados de xaneiro para que o efecto no número de infeccións se traslade a eles. Nas UCI, de feito, o número de camas ocupadas pasou de 56 a 54 na última semana.Con todo, nos últimos días o número de pacientes ingresados no resto de unidades hospitalarias cunha proba positiva de coronavirus está xa a medrar. Este domingo pasou de 311 a 334 e o aumento dende hai sete días é aínda maior (de 291 a 334)Nas UCI aínda no se percibe o empeoramento da situaciónPor áreas sanitarias, a situación nas UCI permanece estable, aínda que cun rápido empeoramento en Santiago (e unha mellora en Pontevedra). Con todo, no resto de unidades hospitalarias, o número de camas ocupadas si medrou de forma importante, especialmente na Coruña e Ferrol e algo menos en Lugo e Vigo. En Pontevedra mesmo descendeu e no resto mantense sen cambios.


Na Grécia aprovarom-se já três "memorandos de acordo", mediante os quais os governos gregos se comprometiam a aplicar as medidas anti-populares ditadas pola troika em cada momento. O primeiro deles foi aprovado em 2010 no parlamento grego com 172 votos a favor (de 300). O segundo, em 2012, obtivo 199. O último, nesta mesma semana, obtivo 229 votos afirmativos, e por primeira vez contou co apoio da maioria de representantes de SYRIZA junto aos dos partidos neoliberais. Chama a atençom que medidas cada vez mais agressivas coa maioria social e sem apoio popular significativo contem com um crescente sustento parlamentar, o que dá a medida da desconexom absoluta entre a vontade popular e quem di representá-la nas instituiçons. Mas o que mais está a surpreender estes dias em relaçom a momentos anteriores é a atitude totalmente diferente que está a manter boa parte da esquerda, a começar pola que nuclea o governo grego e toda aquela que a apoia no resto da Europa. Como se explica umha reaçom tam morna neste caso quando foi tam contundente em outras ocasons em que se aplicarom medidas desse tipo? A resposta é bastante triste: foi-se impondo até tal ponto um falso "realismo" nesses setores que hoje está mais consolidada que nunca a máxima acunhada por Thatcher hai 25 anos: "There is no alternative". De feito, lendo os últimos dias as afimaçons de gente em aparência pouco seguidora das teses Fukuyama, poderíamos pensar que estamos perto já desse "fim da história" do que ele falava para tentar dissipar qualquer tentaçom de questionar a orde dominante após o fim da URSS. A consigna (auto)justificadora é basicamente essa: nada diferente se pode fazer. Nom surpreende ninguém que os partidos do consenso neoliberal assumam esse discurso, mas é especialmente doloroso ouvir os mesmos argumentos por parte de quem se di de esquerda, mesmo de esquerda radical. Nestes dias nom deixamos de ler explicaçons (mais bem justificaçons) que nom se movem um milímetro desse argumento: "nom hai alternativa", e portanto Tsipras tivo que ceder porque nom lhe quedava outra opçom. Se a esquerda nom tivo -logicamente- comiseraçom algumha com -por exemplo- Zapatero quando optou por incumprir o seu programa e obedecer os ditados da UE e o FMI, por que se supom que agora deveríamos ser mais benevolentes con Tsipras e o seu governo? Tal atitude tem difícil sustento. Se a esquerda nom tivo -logicamente- comiseraçom algumha com -por exemplo- Zapatero quando optou por incumprir o seu programa e obedecer os ditados da UE e o FMI (com a reforma constitucional ou a reforma laboral de 2011 como exemplos mais claros), por que se supom que agora deveríamos ser mais benevolentes con Tsipras e o seu governo? O certo é que a argumentaçom de um e outro é bem similar, se nom idéntica: nom podemos fazer outra cousa, som medidas nom desejadas mas as demais possibilidades seriam muito piores. Agitar o medo ao desconhecido para seguir fazendo-nos tragar a medicina neoliberal é umha táctica habitual da direita, e agora sabemos que também é utilizável por quem se di de esquerda. Frente a essa propaganda da derrota, o primeiro passo para começar a reconstuir alternativas a este dessolador panorama será deixar de tratar a Tsipras como umha vítima. Sobretodo porque para o seu povo a partir de agora vai exercer o papel de verdugo, e portanto haverá que atuar em consequência. O valor de um "όχι" Depois da clara vitória do "nom" no referendo, muitos sectores da esquerda (tanto dentro como fora de SYRIZA) interpretárom a mensagem e exigírom do governo que atuasse em consequência, obedecendo o mandato popular, cumprindo o seu programa e mesmo radicalizando a sua política no confronto com as instituiçons europeias e o FMI. Porém, e já desde antes da votaçom, parecia provável que umha vitória do "nom" no referendo grego ia ser interpretada polo governo como um mandato negociador para tentar lograr um "bom acordo" coas instituiçons no marco do Euro e da UE, é dizer, na enésima procura da quadratura do círculo. Assim o explicitou o próprio Tsipras, o que deixava claro que o objetivo para ele nom era outro que poder negociar desde umha posiçom de força. O certo é que finalmente nom existiu tal força e o que se consegui foi um acordo ainda pior que a proposta massivamente rejeitada nas urnas. Este possível desenlace foi adiantado por forças como o KKE, mas era facilmente imaginável para qualquer observador nom cegado polas luzes do último fenómeno político de moda. De feito, a própria Plataforma de Esquerda de SYRIZA (com importante peso na sua base) ou outras forças anticapitalistas como ANTARSYA alertárom também contra as tentaçons (pronto consumadas) de converter o "nom" num "si". Ao mesmo tempo, chamavam na campanha a converter esse "nom" à proposta austeritária num "nom" às próprias instituiçons europeias que tenhem demostrado servir exclusivamente os interesses do grande capital. Apesar de todas as interpretaçons posteriores e da gestom guvernamental, é óbvio que quem votou "nom" fijo-o fundamentalmente para rejeitar à austeridade, e que o resultado foi umha expressom coletiva de rebeldia e de vontade de soberania real frente às imposiçons. Um voto que supujo umha claríssima polarizaçom de classe (e mesmo geracional), como se comprova analisando os resultados. Foi, portanto, umha vitória popular, ainda que haja que considerá-la na sua justa dimensom. O desenvolvimento posterior dos acontecimentos nom muda nada isso. É inegável que o cenário em caso de ter ganhado o "sim" seria ainda pior ao atual, de derrota quase absoluta para o povo grego. Hoje, com o aval massivo do referendo, a legitimidade popular para combater as imposiçons da troika (e agora também do governo) é indiscutível. Rebelar-se sempre é justo, mas é-o ainda mais sabendo que umha maioria social já tem expressado, mesmo polas vias que habilita o próprio sistema, qual é a sua vontade, ainda baixo a mais brutal ameaça e chantagem. Umha chantagem à que nom quijo submeter-se um povo digno, mas sim, tristemente, o seu governo. Depois da traiçom da vontade popular, o cenário segue aberto e a partida está longe de rematar, porque parece pouco provável que Tsipras poda seguir governando contra o seu próprio programa Depois da traiçom da vontade popular, o cenário segue aberto e a partida está longe de rematar, porque parece pouco provável que Tsipras poda seguir governando contra o seu próprio programa em base à atual coaligaçom. Na votaçom para aprovar o memorando, 39 representantes de SYRIZA romperom a disciplina de voto. O mesmo dia, a maioria (109 de 201) de membros do Comité Central assinárom um documento contra o acordo e pedindo umha reuniom extraordinária. Com esta insustentável situaçom, em breve saberemos se vamos a um cenário de nova coaligaçom (o que implicaria umha espécie de governo de concentraçom ou mesmo presidido novamente por um desses chamados "tecnócratas") ou a umhas novas eleiçons a curto prazo. Em qualquer caso, umha ruptura de SYRIZA e umha recomposiçom no campo da esquerda parece mui provável, veremos em que forma, de que dimensom e em que coordenadas. O que aprendemos Se algumha liçom podemos sacar do processo grego, nom é precisamente o citado "fim da história" e a carência de alternativas. Mais bem, o que se constatou foi o fim da ilusom agitada por essa esquerda "europeista" que clamava polo retorno a un lugar que nunca existiu: umha mítica UE democrática e social garante das liberdades e a justiça. O certo é que se nos estados capitalistas europeus existírom certos direitos que estám a ser desmantelados nom foi pola existência da UE, mas ao contrário, apesar dela (e por umhas correlaçons de forças internas e externas que já nom existem). Isto tinham-no claro desde o primeiro momento os actores da esquerda anti-UE (valga a redundáncia) tanto na Grécia como fora dela, que já alertavam de que a estratégia do governo de Tsipras só podia levar a um beco sem saída. A virtualidade pedagógica de todo o que está a passar na Grécia é justo essa: agora fica todo bastante mais claro, quando menos para quem quiger vê-lo. Nom se pode ser pro-euro e anti-austeridade ao mesmo tempo. Sair da eurozona, deixar de pagar a déveda ilegítima e desobedecer os tratados europeus já nom som só opçons -mais ou menos arriscadas- para a esquerda, som hoje umha imperiosa necessidade, polo menos se quere ser digna de seguir a levar tal nome. Som condiçons mínimas necessárias -mas nom suficientes- para começar a pensar e construir umha sociedade diferente. Justo essa é a linha que hoje, na Grécia em toda a Europa, delimita a capacidade transformadora dum projeto de esquerda: a atitude ante a UE e a correta definiçom do seu carácter intrinsecamente antidemocrático e antipopular. Sim que hai alternativas Ante esta necessidade -e urgência- de propostas audazes, o que mais indigna dos propagandistas da resignaçom é o seu argumento de que qualquer via alternativa, nomeadamente a ruptura co euro ou coa UE, levaria ao desastre. E indigna porque parecem ignorar que o povo -e o grego em particular- já leva bastantes anos sofrendo um desastre que agora vai afondar-se ainda mais. Os argumentos para negar qualquer alternativa som basicamente dous, vinculados entre si: por um lado, que supostamente umha maioria social apoia a permanência do euro. Por outro, que umha ruptura implicaria consequências catastróficas para a economia. Sobre o primeiro, dizer que a suposta impopularidade do "Grexit" (ou da saída de qualquer outro país da eurozona) nom deixa de ser um argumento cíclico por parte de quem se negou durante os últimos anos a falar-lhe ao seu povo da possibilidade de ruptura e que agora justifica-se dizendo que "a gente nom apoia isso". Se a imensa maioria de meios e partidos (também os de esquerda) insistem todo o tempo em que nom hai caminho possível fora da unión monetaria, é lógico que socialmente essa nom seja ainda umha possibilidade assumida de forma maioritária. O apoio social consegue-se com pedagogia, algo que se evitou fazer durante todo este tempo, particularmente desde o governo quando se tivo a oportunidade. Apesar disto, cumpre ter em conta que a maioria que votou "nom" na Grécia era consciente de que a vitória da sua opçom podia supor a saída do euro, e isso nom modificou o resultado. Cumpre ter em conta que a maioria que votou "nom" na Grécia era consciente de que a vitória da sua opçom podia supor a saída do euro, e isso nom modificou o resultado Quanto às consequências na economia, é certo que umha saída do euro implica muitas dificuldades e novos reptos com os que haverá que lidiar, especialmente se tiver lugar de forma desordenada. Em qualquer caso, hai já umha diferença de raiz entre transitar um caminho soberano e um baseado em imposiçons das grandes potências imperialistas e corporaçons económicas. Só por isso merece a pena tentá-lo. De qualquer modo, cumpre dizer que se nom houvo medidas prévias que preparassem essa saída mais ou menos planificada do euro para reduzir os seus custes, é também por responsabilidade exclusiva de quem bem podia ter previsto que acabaríamos chegando a este ponto. Neste sentido, é de interesse o debate que o Partido Comunista Português está a desenvolver e propor ao povo português nos últimos anos, socializando a necessidade de ir planificando essa saída "ordenada" para minimizar os seus custes. Mesmo no seio (polo menos de momento) de SYRIZA, foi apresentada por parte da Plataforma de Esquerda umha alternativa à aplicaçom do novo memorando, que parte logicamente da necessidade da saída do euro, mas considerando-o o ponto de partida para um caminho de desenvolvimento alternativo que contempla medidas imprescindíveis nesta altura como a socializaçom do sistema bancário, a recuperaçom do investimento público ou umha política focada à recuperaçom produtiva do país. Independentemente da valorizaçom que cada quem faga sobre as vias alternativas, o que nom se pode negar é que estám sobre a mesa, algo que se chegou a negar estes dias. Querer transitá-las ou nom já será questom de vontade política. Historicamente, a esquerda só avançou quando foi capaz de sobreporse ao medo e à resignaçom. Quando deu passos cara à frente e se atreveu a abrir novos caminhos, a sair-se da rota marcada e, por que nom, adentrar-se também no desconhecido. "Ou inventamos, ou erramos", deixou escrito o venezuelano Simón Rodríguez, mentor de Bolívar. Por aqui parece que boa parte da esquerda prefere disfraçar-se, render-se, ou até suicidar-se antes que inventar. Num momento em que o eurocentrismo, que tanto mal fijo historicamente à esquerda, parece golpear com novas forças em forma de absurdo europapanatismo, fai-se mais necessário que nunca olhar para outros continentes onde sim som capazes de trazar alternativas fora dos consensos "realistas" que impom o sistema. Por suposto, a história nom rematou, pois som os povos quem a escrevem. Como o povo grego, que sai de novo à rua estes dias para botar abaixo as medidas do seu falso "governo de esquerda" e para berrar contra a resignaçom e contra as vias de sentido único que só contemplam o futuro nos marcos do capitalismo e as suas instituiçons.


Summary: A xornalista, escritora e activista canadense vén de presentar en Barcelona o seu novo libro, un chamamento á unión en defensa da "xustiza climática" e á actuación inmediata da clase política internacional ante o cambio climático.

A xornalista, escritora e activista canadense Naomi Klein vén de presentar esta semana en Barcelona o seu novo libro, Esto lo cambia todo: el capitalismo contra el clima (Paidós, 2015), un chamamento á unión dos movementos sociais en defensa do concepto de "xustiza climática", unha aposta declarada polas enerxías renovables e a xeoinxeniería e a enésima alerta sobre os riscos que supón o aumento de temperatura no planeta, ante o que é necesario a actuación inmediata por parte da clase política a nivel internacional. Naomi Klein presentou en Barcelona o seu novo libro, un chamamento á unión dos movementos sociais en defensa da "xustiza climática" "É mportante ter en conta que tras 25 anos de negociacións sobre o clima só quedan solucións máis radicais" -afirma Klein en inglés ante un auditorio a rebordar no Centre de Cultura Contemporània de Barcelona (CCCB)-. "Se seguimos como ata agora, imos camiño ao desastre pois nos atoparemos con temperaturas de entre catro e cinco graos por riba dos niveis preindustriais nun mundo no que soamente o aumento dun grao xa supón un gran perigo" -incide-. "Non sabemos como será o cambio, pero é seguro que non será compatible cunha sociedade organizada". O novo volume de Naomi Klein insiste na necesidade de crear unha sociedade democrática máis xusta, ante un sistema económico que non é compatible cos obxectivos na redución de emisións. "Hai que enterrar o modelo neoliberal porque choca frontalmente coas esixencias para frear o cambio climático". Por iso -asevera-, a mobilización é importante: "Necesitamos verdades poderosas que anulen as mentiras do capitalismo". "O Goberno de España vai en dirección contraria penalizando as renovables e en todo o sur de Europa se seguen fomentando as enerxías fósiles" Para a autora, no actual contexto, "a lóxica das privatizacións enfróntase ás medidas para combater a crise climática e óptase erroneamente por investir en industrias extractivas para xerar postos de traballo" nunha actitude na que os gobernos van en contrasentido para poñer solución ao problema. "O Goberno de España vai en dirección contraria penalizando as renovables e en todo o sur de Europa se seguen fomentando as enerxías fósiles", unha incoherencia política de base que está no centro da polémica. "Alemaña considérase o goberno máis ecoloxista do mundo, pero a austeridade fomentada polo executivo de Angela Merkel vai contra o imperativo de reducir o cambio climático". En definitiva, "unha redución eficiente de emisións non é compatible co sistema capitalista". A ameaza dos tratados de libre comercio Segundo Klein, "estamos inmersos nun sistema económico que non funciona para a maioría das persoas". Por iso, os acordos de libre comercio, como o TTIP ou o CETA "acaban abocando o planeta a unha única postura mercantilista" que sería unha mala opción asinar ante a posibilidade de que os gobernos teñan que enfrontar demandas de investidores ante proxectos non realizados. Non obstante, "as cláusulas de seguridade do investidor non son válidas dende unha perspectiva climática". "O TTIP ou o CETA acaban abocando o plante a unha única postura mercantilista" A crise climática transfórmase así nun desafío para a sociedade. De feito, en opinión da autora, o movemento ecoloxista está a cambiar, pois existe unha nova xeración de activistas climáticos que presionan para que non se invista en combustibles fósiles, demandando unha "xustiza climática" vinculada á defensa da saúde, na que mesmo os medios de comunicación comezan a asumir as súas responsabilidades. Así, os movementos sociais estanse a organizar en plataformas que perseguen a xustiza ambiental. "É necesario recordar que o mundo ten límites" -afirma Klein con rotundidade- "e por iso debemos cambiar a nosa relación con respecto á Terra porque no fondo trátase dunha crise espiritual".


Summary: Tamén se pedirá autorización para o que o conselleiro chama un "un toque de non recoller" entre as 2 e as 6 da mañá. Só se poderá ir pola rúa sós ou con persoas da mesma unidade familiar.

O conselleiro de Sanidade, García Comesaña, adiantou esta terza feira as medidas a adoptar propostas polo comité clínico para "atallar" os contaxios de coronaviorusm medidas da noite do 31 de decembro até 18 de xaneiro. Cal son estas medidas?: - Peche da hostalaría e restauración ás 00:00 horas entre 30 de decembro e 18 de xaneiro e agás sextas feiras e sábados, que o peche sería ás 1.00 horas. - O lecer nocturno pechará ás 2.00 horas - A hostalaría, na que queda prohibido o consumo en barra, poderá abrir até a 1 da madrugada as sextas feira e sábados, mais durante a semana ten que pechar a medianoite. O certificado covid esténdese a toda a xornada -até o de agora era só necesaria a partir das 21 horas nos bares-. - Na hostalería segue en vigor a limitación de 8 comensais en interior e 10 en exterior. - Tamén se pedirá autorización para o que o conselleiro chama un "un toque de non recoller" entre as 2 e as 6 da mañá. Só se poderá transitar pola rúa sós ou con persoas da mesma unidade familiar. - Aínda está pendente de abordar a noite de Fin de Ano, e a Consellaría baralla permitir un rango até as 3 ou o peche definitivo, se o sector considérao "inviable". - Todas as medidas adoptadas estarán vixentes entre o 31 -a noite do 30 ao 31- de decembro ata o 18 de xaneiro. - Límites aos eventos musicais masivos, que en todo caso non poderán celebrarse de pé. As cabalgatas recoméndanse en formato estático e non dinámico. "Incremento explosivo" O conselleiro fala de "incremento explosivo" de casos na Galiza e se ben, apunta, a presión hospitalaria non é preocupante si que recoñece que en Atención Primaria a situación está sendo complicada. Catro días despois de Noiteboa, Galiza atinxiu un novo récord de contaxios por coronavirus nunha xornada ao rexistrar outros 3.468 positivos, que son un milleiro máis que os notificados a segunda feira. O presidente da Xunta, Núñez Feixoo, declinara esta segunda feira concretar que medidas sairán do comité clínico, mais avanzaba pasos "proporcionais e proporcionados" encamiñados a reducir as interaccións sociais en fin de ano co obxectivo de manter "baixo control" a presión hospitalaria e "protexer saúde e economía" fronte á evolución da pandemia. Feixoo desbotaba o pasado 22 de decembro, restricións e recomendaba limitar a dúas familias as reunións de Nadal. A Xunta evitaba daquela estabelecer de maneira oficial restricións para as festas malia o nivel de contaxios da Covid-19, mais apela á responsabilidade persoal da cidadanía. "Cantas menos persoas se reúnan a comer mellor. Se pode ser unha ou dous, mellor que tres ou ou catro ou seguintes", destacaba, após participar nun encontro de presidentes dos distintos territorios co seu homólogo no Executivo do Estado español, Pedro Sánchez, no que solicitou recuperar a obrigatoriedade do uso das máscaras en exteriores.


Summary: A decisión será tomada no pleno que a Real Academia celebrará a semana vindeira. Alén de Vidal Bolaño, emerxen outros nomes como Carlos Casares, Carvalho Calero, Fernández Morales, Faustino Rei Romero, Carré Aldao ou a propia Rosalía.

Outros anos xa a incógnita estaba desvelada a estas alturas. Mais nesta ocasión, a decisión da Real Academia Galega estase facendo agardar. A axenda da entidade, entre a celebración do cincuentenario do Día das Letras, o ano Celso Emilio, e outros actos varios, está a ser apertada de máis estes días e o pleno no que se tomará a decisión, que é sempre o primeiro en ser celebrado tralo Día das Letras, quedará para a semana que vén. Será entón cando coñezamos o nome da persoa homenaxeada o vindeiro 17 de maio. Aínda que o prazo para presentar propostas rematará 24 horas antes do pleno, son xa varias as que se están a barallar, tanto dende dentro como dende fóra da Academia. Malia a que a figura de Roberto Vidal Bolaño emerxe con forza entre as candidaturas xurdidas dende o tecido cívico e cultural, non é esta proposta, con amplo amplo apoio do mundo da escena, a única das iniciativas que están a chegar á Academia. Tamén, entre elas, están o berciano Antonio Fernández Morales, defendida de forma sostida dende o 2005 pola Asociación Berciana da Lingua, Xarmenta; o rianxeiro Faustino Rei Romero -sacerdote e poeta, destacado na defensa do galego nun ámbito tan remiso como o eclesiástico- ou o propio Carlos Casares. Á Academia chegaron tamén xa propostas a prol de Uxío Carré Aldao e Francisco Vales Vilamarín. E permanece tamén vixente a reivindicación do ex membro da Real Academia, Ricardo Carvalho Calero, cuxa candidatura, sobre a que pende permanente o debate polo seu compromiso co reintegracionismo, non conseguiu froitificar nos últimos anos no seo da institución. Este ano tamén está a ser reivindicada a figura de Rosalía, para quen a crítica Dolores Vilavedra propuxo dedicarlle de novo o Día das Letras. Aínda que a posibilidade de repetir persoa homenaxeada non está contemplada no regulamento da Real Academia Galega, nada se di tampouco en contra, de modo que podería ter sida en conta no vindeiro plenario. Alén destes, hai outras autores que formarán seguro parte do debate en pleno. Entre eles, o historiador e escritor Xosé Filgueira Valverde, e os poetas Fiz Vergara e Xosé María Díaz Castro. Outro nome que podería ser barallado é o de Lois Tobío. En marzo de 2013 faranse dez anos da morte do intelectual galeguista, destacado tanto pola súa escrita como polo seu protagonismo político. Gran ensaísta, tradutor ao galego de Rilke, Bertold Brecht ou Goethe, formou parte do Seminario de Estudos Galegos e participou,a na República, na redacción do anteproxecto do Estatuto da Galiza.


Summary: O lider independentista deixa as prisións españolas 6 anos e 4 meses após o seu encarceramento. Volve pisar unha Euskal Herria que durante o seu cautiverio experimentou grandes transformacións.

Arnaldo Otegi sae esta terza feira de prisión após pasar 2.330 días en celas de cadeas españolas. Seis anos e catro meses, periodo no que os cambios políticos, sociais e económicos transformaron a fondo a realidade existente naquel outono de 2009 en que o de Elgoibar entrou en prisión imputado polo caso Bateragune. Daquela aínda seguía operativa ETA, o lehendakari era o socialista Patxi López, a crise non batera con toda a forza que o fixo despois, e en Catalunya non existía 'procés' nin se lle agardaba. Por iso a pregunta que paira en certos sectores é se o secretario xeral de Sortu (legalizada cando levaba 4 meses presos) estará á altura do reto. Na esquerda abertzale non o dubidan. Sinalan que, na liña da tradición dos militantes de esquerdas que durante décadas pasaron polas prisións en todo o mundo, aproveitou a estancia para se formar e para aproveitar ao máximo ao tempo. Foron anos nos que recibiu numerosos apoios internacionais (de Angela Davis a Pepe Mujica, pasando por Kofi Annan, Desmond Tutu, Pérez Esquival ou Gerry Adams). Sae con 57 anos de idade e consciente de que a independencia de Euskal Herria pasa pola "unilateralidade" Sae con 57 anos de idade e consciente de que a independencia de Euskal Herria pasa pola "unilateralidade", por construír a alternativa dentro do pobo basco máis que en confiar en procesos de negociación co Estado español. Mais tamén, sinalan os que o coñecen, sabe que hai novos actores políticos que, caso de Podemos, entraron en parte do electorado da esquerda abertzale. Non é a primeira vez que Otegi sae de prisión. A súa militancia vén de vello. Con apenas 20 anos, en 1979, fuxiu a Francia após enterarse que a Garda Civil o procuraba por, entre outras cousas, axudar a un preso de ETA a fuxir do Hospital. Coñeceu os anos duros en Euskal Herria. E foi quen de se comprometer para abrir un novo escenario. Algo que o levou a prisión. Cadea da que sae esta terza feira, consciente de que hai que "sorrir, porque imos vencer". A frase tomada pola nova política española como lema mais, iso si, sen citar a quen a popularizou, que seguía preso en Logroño. Din os que o coñecen que non lle molestou o plaxio. A independencia, engaden, será a súa resposta. Xa o cantaban os Negu Goriak nos 90, 'geurea da garaipena': "A vitoria é nosa".


Summary: A formación busca abrir un diálogo "franco e directo" coa "cidadanía rebelde e contestataria do país" e abre un proceso de asembleas locais abertas para recadar propostas que lle trasladar á sociedade.

O Consello Nacional do BNG fixo balance e valoración dos resultados electorais do 25 de maio. Concluíu que reflicten "unha contestación á Europa das finanzas e a centralización do poder en Bruxelas, un incremento da presenza das forzas políticas nacionalistas que apostan por procesos soberanistas e un fondo rexeitamento da sociedade ás políticas de recortes da Troika". Para facilitar ese "diálogo" o Bloque vai convocar realización de asembleas locais e comarcais abertas que concluirá con novas propostas para trasladar ao conxunto da sociedade O portavoz nacional, Xavier Vence, fixo unha lectura en positivo dos resultados do Bloque "nun contexto de dificultade", pero apuntou que "non colma as aspiracións" do BNG, "que aspira a ser forza maioritaria que elabore alternativas pensadas desde Galiza e para Galiza". O BNG fíxase como obxectivo "galeguizar o debate político" e abrir un diálogo "franco e directo" coa "cidadanía rebelde e contestataria do país". Para facilitar ese "diálogo" o Bloque vai convocar realización de asembleas locais e comarcais abertas que concluirá con novas propostas para lle trasladar ao conxunto da sociedade. "Temos que avanzar na galeguización do debate político porque as necesidades deste país son diferentes as de Madrid ou Catalunya, por exemplo. O son cando falamos de emigración ou de emprego, cando reivindicamos unha banca propia ou cando queremos romper coa centralización. Precisamos que as alternativas se formulen en clave galega e con forzas políticas propias", dixo Vence. O BNG afirma estar convencido de que "comparte aspiracións" con moito do electorado que o 25M elixiu outras alternativas O BNG afirma estar convencido de que "comparte aspiracións" con moito do electorado que o 25M elixiu outras alternativas, co electorado "que rexeita á Troika, as políticas de recortes da dereita e que rexeita a corrupción que impregna aos partidos sistémicos". "O BNG quere dirixirse a ese electorado que comparte as mesmas aspiracións e ser o seu referente fundamental en clave galega", dixoVence, engadiu que "non se trata de facer diálogos por riba entre siglas, senón socializar ese diálogo e abrir pontes". "Queremos ampliar a base social do nacionalismo con todos os que teñan Galiza como referente", concluíu.


Summary: Loitar pola visibilidade das mulleres galegas pioneiras no ámbito científico. É o obxectivo principal da obra Pioneiras da ciencia en Galicia, incluída na colección Feminismos da Editorial Galaxia e levada a cabo por Manuel Rey xunto a Eduardo Rolland.

Como xorde este proxecto? Foi unha proposta que nos chegou dende a Editorial Galaxia por parte do seu director, Francisco Castro. Xusto antes da pandemia comentounos a idea de recoller nun libro todas estas historias. Facer unha escolma das científicas, mirando máis ben cara o pasado e non tanto cara o presente, aquelas que xa remataron a súa traxectoria profesional ou xa faleceron. O obxectivo era recoller todos estes traballos nun libro e amosar como cada unha delas, co seu traballo, marcaron ese camiño e se converteron en pioneiras. No libro fálase de mulleres achegadas a distintos ámbitos da ciencia. Si, a verdade é que foi con esa intención tamén. Dentro da relativa escaseza de figuras pioneiras por razóns obvias, tentamos tocar diferentes ramas. Ata o ano 1910 calquera muller que quixese acceder á universidade tiña que ter permiso das propias institucións, ademais das propias dificultades da época, que impedían que as mulleres chegasen a acadar un certo nivel de estudos. Tratamos de incluír diversos ámbitos: ciencias da vida, matemáticas, física, ciencias técnicas... Un exemplo sería Rita Fernández Queimadelos, que foi arquitecta. A verdade é que intentamos pasar por todas as disciplinas do coñecemento na medida do posible. Como foi o proceso de elaboración? Consistiu nunha escolma de diferentes fontes e traballo de diversas investigacións, que en ocasións estaba disperso, e xuntalo todo nesta obra. Unha iniciativa que nos axudou moito e que xa coñeciamos foi a de Xoana Pintos, unha investigadora da USC que analizaba concretamente as primeiras científicas da propia universidade. Mergúllase nos arquivos da propia institución e en hemerotecas da época e xurdiu un proxecto moi interesante, que tivo repercusión estes últimos anos. En xeral, de todo o traballo que puidese haber xa feito, quizais si que era máis escaso ver obras que recollesen estas traxectorias en forma de biografía, xa que algunhas delas son moi recentes. Eu creo que este libro ven a encher esa necesidade de que exista unha escolma de cada unha, das súas vidas e traxectorias. Que coñecemento existe na sociedade arredor destas figuras? Dende o mundo máis achegado á ciencia si que hai un maior recoñecemento. Eu creo que si que se fixeron avances nos últimos anos. Por fortuna, no marco de diversas iniciativas, dende o ámbito universitario e científico houbo un esforzo e algo si que callou. Un exemplo pode ser o de Ángeles Alvariño, cun buque do Instituto Español de Oceanografía que leva o seu nome. Obviamente hai moitas outras e a norma segue a ser o descoñecemento. Si que hai nomes que fican na memoria, pero hai moito traballo por facer e moitas descoñecidas que deberían estar presentes. Para iso tamén é necesaria unha acción dende a sociedade e dende as institucións, para que cando escoitemos eses nomes se recoñezan. Iso pódese facer a través de premios que leven o seu nome, que se lle dediquen rúas... Hai moito camiño por andar para que a sociedade as coñeza mellor tanto a elas como o gran traballo que fixeron. Tamén é un xeito de contar referentes femininas neste ámbito, non? Si, desde logo. Creo que o comentaba Xoana Pintos nunha entrevista co gallo do 8M. Todas estas mulleres, das que hoxe se lembra o seu nome e das que existe documentación que lembra os avances que conseguiron e o grande esforzo que fixeron, tiñan que ter unha determinación e unha fortaleza incríbeis. Naquel momento os obstáculos eran moi grandes. Entón, estas personalidades que destacaron no seu momento son un exemplo para non renderse e para aguantar. Ter estas mulleres referentes e eses trazos da súa personalidade, tanto na actualidade como para o futuro, é moi necesario para alguén que queira seguir o seu camiño.


Summary: A nova Lei de montes "ampara os intereses capitalistas, urbanísticos e especulativos e pretende que estas terras desaparezan e pasen a ser entidades privadas ao servizo das multinacionais", advirte Xosé Alfredo Pereira, da Orgaccmm.

A Organización Galega de Comunidades de Montes Veciñais en Man Común (Orgaccmm) vén de convocar unha manifestación para este sábado, 15 de outubro, en Santiago de Compostela para defender o monte veciñal. O presidente da organización, Xosé Alfredo Pereira, informou esta terza feira en rolda de prensa sobre esta protesta, que terá por lema 'Por unha lei de montes veciñais ao servizo da veciñanza comuneira e da sociedade galega' e sairá ás 12 horas da estación de tren da capital. Neste contexto, explicou que a manifestación está motivada porque, "nestes momentos, parece ser que a Consellaría do Medio Rural, de forma escura e antidemocrática, elabora un 'libro branco' sobre o monte veciñal, do que vai saír unha modificación da actual lei". Ante isto, sospeita de que no canto dun 'libro branco' será un 'libro negro', do cal denunciou que para a súa elaboración as comunidades de montes "non foron convocadas, nin tiveron ningunha información para elaboralo". Con todo, lembrou que o documento, non o articulado da lei, senón algunhas ideas, estivo en consulta pública "hai uns meses". Xosé Alfredo Pereira, presidente da Orgaccmm: "Pretenden roubar o monte ás persoas comuneiras" Consulta pública Desta consulta pública referiu o sentido das "liñas estratéxicas". Primeiramente, dotar as comunidades de montes dunha personalidade xurídica, "que elimina o seu carácter xermánico da propiedade veciñal e convérteas de vez nunha propiedade de tipo privado para que se poidan vender, comprar ou repartir". Asemade, indicou que "definen de novo" o concepto de veciño comuneiro. Fronte a isto, explicou que actualmente "só se adquire se se vive no lugar, aldea ou parroquia onde existe o monte veciñal". Mais "o que pretende agora a Consellaría", dixo, "é incluír como persoas con dereito a opción de ser comuneiras as persoas físicas e xurídicas que, sen vivir na aldea, no lugar, ou na parroquia teñan algunha relación co monte veciñal". Isto significa, precisou, que se está lei sae adiante "poderán ser membros de pleno dereito todos os accionistas das empresas que teñen aproveitamentos do monte, chámese Fenosa, mineiras ou eólicas, entre outras", denunciou o presidente. A respecto da terceira modificación que presenta, é que "todos aqueles alugueiros, servidumes e contratos pasen a ter un mínimo de 50 anos, sen ningunha capacidade das comunidades de montes para poder recuperar a xestión das súas terras, o que significa perder a memoria histórica de que naquel lugar existiu algún día monte veciñal en man común", incidiu. Unha ILP para protexer o monte veciñal Iniciativa lexislativa popular O presidente da Orgaccmm lembrou que "hai xa un par de anos", ante as "agresivas modificacións que introduciu a Consellaría" mediante as leis de acompañamento aos orzamentos, "un mecanismo legal" mais que entende que "non é democrático", a organización realizou unha campaña mediante asembleas en todo o territorio galego que tiñan como obxectivo a elaboración dun proxecto de lei de montes veciñais. Como resultado, promoven unha iniciativa lexislativa popular (ILP) que superou as 12.000 sinaturas e "seguramente será debatida no Parlamento no segundo pleno de novembro", para o que necesita o apoio de, cando menos, un dos grupos. Nesta liña, incidiu en que outro dos obxectivos da manifestación é que esta ILP sexa debatida no pleno, pase á tramitación e, finalmente, sexa obxecto da elaboración dunha lei "que defenda os principios dos veciños comuneiros". Pereira considerou que o contexto no que se vai tramitar esa ILP "é agresivo". "O monte veciñal a través da historia padeceu cinco vagas agresivas contra estas terras comunais. Catro foron levas a cabo polo Goberno español e esta última pola Consellaría do Medio Rural, que ao amparar os intereses capitalistas, urbanísticos e especulativos pretende que estas terras desaparezan e pasen a ser entidades privadas ao servizo das multinacionais", sentenciou Pereira.


Summary: Moitas labregas e gandeiras carecen da conexión a internet que lle exixen as administracións para poder realizar trámites ordinarios.

A semana pasada, a compañía de telecomunicacións Eurona informaba de que as conexións a internet por satélite se multiplicaron por dous durante a crise do coronavirus na Galiza. É a resposta desesperada de moitas familias á falta de infraestruturas no rural galego, unha solución moito máis cara que a convencional ─as ofertas rondan os 50 euros por 30 megas de velocidade─, pero necesaria en moitos dos casos. A realidade é que boa parte do rural galego vive dobremente illado nas súas casas. Por un lado está a ausencia de cobertura de banda larga, que imposibilita que moitas labregas e gandeiras poidan facer as súas xestións desde o fogar, á que se suma agora a imposibilidade de saír para realizar eses procedementos desde outro espazo ou encargarllos a unha xestoría. Segundo os datos do Observatorio da Sociedade da Información da Galiza (Osimga), dependente da Axencia para a Modernización Tecnolóxica da Galiza (Amtega), 76% dos fogares situados en concellos de menos de 10.000 habitantes contaban con conexión a internet. O problema é que aínda queda territorio por cubrir para rematar cunha fenda dixital que se agudiza a medida que as administracións comezan a exixir realizar todas as xestións vía web. Pese a que esas medidas xa están instauradas, o Goberno de Núñez Feixoo aínda está a traballar na execución do Plan de Banda Larga 2020, que coa axuda de Telefónica, á que pagou 14,2 millóns de euros, pretende levar fibra óptica a núcleos de menos de 300 habitantes nos que as operadoras non querían entrar por falla de rendibilidade. Ese perfil de núcleos de poboación é onde desenvolven a súa actividade moitas labregas e gandeiras galegas. Os problemas de conexión afectan enormemente á súa vida diaria. Onte mesmo, a secretaria xeral do Sindicato Labrego Galego (SLG), Isabel Vilalba, recoñecía a Nós Diario que perdera a conexión cinco veces nunha videoconferencia que mantivo coa Consellaría de Medio Rural ese mesmo día. "É parte da odisea das que non temos unha conexión de internet axeitada", lamenta. "As sociedades fiscalmente xa non podemos facer nada en papel. Traballamos moito con prazos, por exemplo nas altas dos animais, e se non os cumprimos, expoñémonos a sancións", explica Vilalba, quen critica que á Administración "lle dea igual que non teñamos os medios, non xa de equipos, senón de conexión". "Tres de cada dez gandeiras carecen deses medios", tal e como lles recoñeceu a Delegación do Goberno español hai uns meses. Son xente que "perde autonomía" porque non poden realizar elas mesmas trámites como a solicitude das axudas da PAC (Política Agraria Común) ou dos danos polo xabarín, entre moitas outras. Ademais, critica que non haxa un portal único para non ter que tratar "con até dez organismos diferentes (Catastro, Augas de Galiza, Medio Rural, Seguridade Social,...)". A alternativa que lles queda é acudir a unha oficina técnica, cooperativa ou a un sindicato para que llas fagan, "pero iso ten un custo de xestión e de desprazamento, e o transporte non sempre axuda", apunta. De aí que a chegada de internet ao rural sexa máis necesaria se cabe que aos núcleos urbanos.


Summary: A vice-voceira popular, Marta Rodríguez Arias, afirmou que "todos os cidadáns están sometidos á lei" e "polo tanto obrigados a cumplila". Segundo a parlamentar, o deputado do Bloque incorreu nunha vulneración da Lei de seguridade cidadá como reflicte, di, "o informe policial" que acompaña a sanción. Imaxe capa: Óscar Paris

Para a vice-portavoz do grupo popular a sanción administrativa imposta pola Subdelegación do Goberno español ao voceiro paralamentar do Bloque, Francisco Jorquera, "non se pode dicir" que supoña unha vulneración "dos seus dereitos como deputado" pois ao entender da deputada do Partido Popular --que substituíu a Pedro Puy na comparecencia de imprensa posterior á Xunta de portavoces-- só "ás veces" e "para o que queren din que son deputados". Francisco Jorquera defendeu que "ser deputado" non é "premer un botón cando toca" senón "traballar do lado dos cidadáns" e "loitar contra as inxustizas" Desde o Partido Popular respaldaron a medida adoptada contra Francisco Jorquera argüíndo que, de acordo co informe policial achegado, o nacionalista tería incorrido nunha vulneración da Lei de seguridade cidadá. Neste senso, a popular afirmou "todos os cidadáns" e tamén, matizou "os deputados están sometidos á lei e, polo tanto, "obrigados a cumplila". Aliás, engadiu, Francisco Jorquera non podería apelar á súa condición de aforado por non atoparse non exercicio das súas funcións parlamentares. PSdeG e AGE consideran un "tic autoritario" e unha "cafrada" a sanción imposta Porén, desde os grupos da oposición consideraron que a condición de deputado vai para alén do seu traballo na Cámara e mantense "en calquera ámbito da súa vida cívica", apuntou Xosé Manuel Beiras da AGE. Tamén así, o propio Francisco Jorquera --que asegurou sentirse "orgulloso" de ter participado nas manifestacións para evitar o despexo de Aurelia Rey e atoparse "perplexo por varias circunstancias"-- defendeu que a súa acta de deputado vai para alén "de premer un botón" embora, dixo, non vaia facer valer a súa condición de parlamentar. O portavoz do Bloque asegurou sentirse "perplexo" por ter coñecido a sanción "lendo o xornal" Tamén así, o nacionalista denunciou ter sabido da súa sanción "lendo o xornal" o que considerou un incumprimento do Estado de dereito ao que apela, precisamente, a Subdelegación. Francisco Jorquera criticou con dureza, aliás, os termos empregados polo Goberno español dos que dixo "nos retrotraen ao tempo do franquismo" ao falaren de "cabecillas" AGE e PSdeG denunciaron os "tics autoritarios" que ao seu entender ten a decisión da Subdelegación do Goberno español e mesmo tildaron de "cafrada" a sanción imposta. Para Abel Losada, a multa --que ascende a 600 euros-- é "cosubstancial á dereita" pois ao seu entender "cada vez que goberna" os apercebementos "saen coma cogumelos en outono". Ambos os dous grupos da oposición (AGE e PSdeG) rexeitaron que a participación do portavoz do Bloque nos protestos supuxese unha vulneración da lei e mesmo consideraron que o PP se trabuca se cre que "con expedientes, valados de seguridade e antidisturbios" vai solucionar os problemas da Galiza.


Summary: A Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público manifesta o rexeitamento das reválidas e probas previstas para 3º de primaria e anima ás familias a non levaren as crianzas aos centros de ensino os días 27 e 28 de maio. Convoca tamén unha concentración o 27 diante da Consellaría de Educación.

Non levar a nenos e nenas de 3º de primaria os días 27 e 28 de maio, datas nas que están convocadas as probas e participaren na concentración convocada o día 27 ás 11.30 diante da Consellaría de Educación. Ese é o convite que a Plataforma en Defensa do Ensino Público dirixe ás familias do alumnado de cara a rexeitar as probas de avaliación previstas para 3º de primaria. A Plataforma considera que as chamadas probas de avaliación individualizada, convocada para crianzas de 8 e 9 anos, supón un "preámbulo das reválidas" polo que animan ás familias a rexeitar a súa realización non enviando ao alumnado aos centros e entregando un escrito á dirección, como están a facer xa en varios centros públicos galegos. Anxo Louzao sinalou que a medida adoptada pola Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público sitúase no combate á LOMCE, que definiu como "unha lei nociva para o ensino público e galego. É unha lei que impide o dereito á educación de todo o alumnado, que acrecenta a privatización e a mercantilización da educación, desterra a igualdade de oportunidades, elimina a xestión democrática dos centros, reforza a confesionalidade, promove a segregación do alumnado e reincorpora as reválidas do franquismo". Criticou que a Consellaría de Educación responda de maneira "submisa" aos mandatos de Madrid e aceptar a realización das probas previstas para 3º e 6º de primaria que son antesala das reválidas que se presentan como requisitos para os títulos de ESO e bacharelato. "Aberración pedagóxica" "Non hai ningunha razón que xustifique que un neno de 8 anos teña que pasar a presión dunha proba sobre materia que non coñece e que non vai servir absolutamente para nada, que non achega nada e que non lle serve a ninguén", afirmou, pola súa parte, Fernando Lacaci, da Federación de ANPA de Compostela. A Plataforma fixo público tamén un manifesto no que explica as razóns que a levan a rexeitar unhas probas que cualifican de "aberración desde o punto de vista pedagóxico", por someteren ao alumnado a unha presión innecesaria, que desprezan a avaliación continua do equipo docente e camiñan cara conformar "un ranking de centros" nun sistema educativo "competitivo, clasista e segregador". A Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público está integrada pola AS-PG, CIG-Ensino, Comités, Liga Estudantil Galega, Federación Provincial de ANPA de Lugo (FAPACEL), Federación de ANPA de Compostela, Federación de ANPA da Costa da Morte, a Federación de ANPA de Ferrolterra (FEANPAS), Movemento Dezao en Defensa do Ensino Público, Agir, Sindicato de Estudantes, BNG, Galiza Nova e a Federación de ANPA de Ponteareas (FANPO).


Summary: O CPT, órgao do Consello de Europa, publicou un informe sobre a visita levada a cabo en seis centros penitenciarios do Estado español, entre os que se atopa o cárcere de Teixeiro.

O Comité Europeo para a prevención da tortura (CPT), órgao pertencente ao Consello Europeo, traballa desde o ano 1989 na prevención da tortura e dos tratos inhumanos ou degradantes. Especialmente preocupado pola ampla incidencia e frecuencia dos maus tratos físicos nos cárceres do Estado español, o CPT vén de denunciar que ningún dos procedementos penais iniciados entre os anos 2014 e 2016 por estas violacións dos direitos humanos chegaron á fase final da investigación. Para o CPT, este feito non se trata dunha coincidencia. A ausencia ou a deficiente calidade dos rexistros médicos, unido á falta de información referente aos casos sospeitosos de maltrato físico e ao traslado sistemático de reclusos despois dalgún incidente de importancia, fan destes centros penitenciarios un escenario en que, segundo as denuncias, son demasiado frecuentes os maus tratos e a tortura. A delegación do CPT recibiu un número significativo de denuncias de recentes maus tratos físicos pretensamente cometidos por funcionarios en módulos de réxime fechado e departamentos especiais dos centros penitenciarios visitados. Na maioría dos casos, a violencia empregaríase a modo de castigo informal. No relatorio do CPT atopamos unha denuncia de 9 de agosto de 2016 pertencente a un recluso do centro penitenciario de Teixeiro. O preso alega que, após unha discusión no transcurso dunha inspección da súa cela, foi rociado cun spray de pementa desde o exterior polo grupo de funcionarios encarregados da tarefa. A continuación, denuncia que foi trasladado a unha cela baleira, onde -segundo a súa versión- lle terían propinado pancadas e golpes coas porras por todo o corpo. Despois da malleira, os traballadores terían mantido o preso espido durante 36 horas, fixado boca abaixo mediante suxeición mecánica e sen poder comer nin acceder ao baño durante todo ese tempo. Advertencias A suxeición mecánica durante períodos prolongados continúa a ser unha medida recorrente, aplicada sen esgotar antes outros medios alternativos, segundo o Comité. O CPT denuncia o uso punitivo da medida, que se aplica após episodios de ameazas verbais e resistencia pasiva dos reclusos. Para o comité, a forma en que se leva a cabo a suxeición mecánica podería considerarse como un trato degradante, por non permitirlles facer as súas necesidades. Ademais, a aplicación destas medidas no cárcere de Teixeiro sería -segundo o CPT- bastante habitual, chegando aos 26 casos durante os primeiros nove meses do 2016. Tamén durante este tempo, o centro penitenciario rexistou até 824 sancións disciplinarias. Unha cifra esaxerada se contamos con que a poboación interna é de 1.228 reclusos. Este tipo de sancións continúan a efectuarse con total normalidade no centro penitenciario de Curtis. Unha das medidas disciplinarias impostas con maior frecuencia é a privación de paseos e actos recreativos comúns, o que, en conformidade co artigo 233 do Regulamento Penitenciario, pode impoñerse por un máximo de 30 días no caso de infracción grave. Porén, tres internos pertencentes á prisión de Teixeiro terían sido privados deste dereito durante períodos ininterrumpidos de 111, 90 e 44 días, respectivamente, sempre segundo os dados que manexa o CPT. Entre os anos 2014 e 2016, a Subdirección de Inspección Penitenciaria do Ministerio de Interior levou a cabo un total de 219 inspeccións disciplinarias nos cárceres de León, Puerto I, Puerto III, Sevilla II, Villabona e Teixeiro. Os directores de prisións de Puerto I e Teixeiro informaron o CPT de que tal subdirección non fixera inspeccións nos seus respectivos centros e que, por tanto, non existían informes sobre estas visitas. Pola contra, a información que recibiu a delegación do CPT sinala que foron realizadas até catro inspeccións na prisión de Teixeiro, onde -alegan- se terían repetido episodios de violencia entre presos. O CPT insiste na idea dunha asistencia profesional que inclúa a protección aos presos doutros reclusos e solicita a intervención das autoridades españolas para esclarecer as contradicións manifestas entre estes centros e a Secretaría Xeral de Institucións Penitenciarias. "Propensos a conflito" Con relación aos reclusos "propensos ao conflito", a situación é aínda máis problemática. Desde o cárcere de Teixeiro emitíronse reiteradas queixas á delegación referidas á falla de actividades ocupacionais e á negación de cursos educativos para estes presos. O CPT insiste, máis unha vez, na necesidade dunha gama completa de actividades acordes á súa clasificación dentro do segundo grao. Actualmente estes reclusos só poden usar o ximnasio unha vez á semana, sen posibilidade de acudir a actividades organizadas e sen axuda para a súa reintegración nun réxime ordinario. O comité solicita tamén a retirada das redes metálicas que cobren os patios dos módulos 13 e 15 da prisión de Teixeiro co fin de habilitar estes espazos para presentaren un aspecto máis agradábel e acolledor. Outro dos problemas máis graves detectado polo comité nos centros visitados é o referido á atención psiquiátrica. A peor situación atopámola, máis unha vez, no cárcere de Teixeiro, onde non se recibira a visita dun psiquiatra desde o ano 2011, segundo o informe do CPT. Neste centro, e de acordo cos dados que manexa este órgao do Consello de Europa, 6% dos reclusos reciben medicación antipsicótica e 60%, benzodiacepinas, fármacos que actúan sobre o sistema nervioso central como sedantes. Tampouco existe a figura do psicólogo clínico, fundamental nos centros penitenciarios polo seu labor de investigación e prevención canto á saúde mental. Para o CPT, esta situación é "inaceitábel" e pide ao goberno español a presenza a tempo completo dun psiquiatra e un psicólogo clínico no centro. Ademais dos 147 casos de toxicodependencia, a prisión de Teixeiro conta cunha elevada porcentaxe de reclusos afectados pola hepatite C, ao redor de 25%, sempre segundo as estimacións deste comité. Porén, só un número moi limitado de internos recibiría con regularidade o tratamento antirretroviral máis recente e que é facilitado con normalidade polo Sistema Nacional de Saúde. O Comité solicita así as autoridades españolas unha resposta nun prazo de seis meses en que se informe, de maneira detallada, sobre as medidas adoptadas para aplicar as súas recomendacións. Especialmente preocupado polos casos de maus tratos e o uso excesivo da forza por parte das autoridades, non é a primeira vez que o comité recibe denuncias referidas á casos de tortura. O Observatorio para a defensa dos dereitos e liberdades, Esculca, solicitou de maneira formal o 17 de marzo do pasado ano, o achegamento de representantes comunitarios ao cárcere de Teixeiro. Na petición, apoiada polo BNG no Parlamento galego, recóllense feitos rexistrados entre 2006 e 2015, que abranguen desde as condicións do centro penitenciario até as infraestruturas, atención sanitaria e alimentación da poboación reclusa. Resultado disto é o relatorio Torturas e maos tratos no Centro Penitenciario de Teixeiro, realizado por Esculca. Nel relátase a deficiente situación dos reclusos afectados pola Hepatite C, aos que se lles está a negar, na maior parte dos casos, o acceso ao tratamento nos penais de Galiza, obrigándoos a se deslocaren a cadeas madrileñas. Relatorio O relatorio refere nove casos de torturas e maos tratos acontecidos entre os anos 2007 e 2015 e que non foron obxecto de investigación. Un deles é o caso de A. P., preso compostelán cuxo corpo apareceu sen vida no interior da cela en 2010. Malia as demandas da familia de que a súa morte fose investigada e de non lles ter sido permitido o recoñecemento do cadáver, o caso foi arquivado pola Defensora del Pueblo. A institución rexeitou tramitar o caso argüíndo que non tería carácter preventivo. A mesma resposta foi a recibida por tres presos que en 1999 denunciaron (co seu correspondente parte de lesións) ser golpeados e mesmo encadeados. Estes son algúns dos casos máis graves que se terían producido no cárcere de Teixeiro, ou ben aqueles que conseguiron traspasar os barrotes da prisión. É precisamente polo silenciamento que existe ao redor dos centros penitenciarios polo que o Comité Europeo para a prevención da tortura esixe que se tomen medidas para que os internos das prisións poidan poñerse en contacto co servizo médico de forma confidencial. Para a delegación do comité, os funcionarios de prisións non deberían examinar as solicitudes dos presos para consultar un médico. Desta forma aseguraríase un tratamento obxectivo nos diferentes casos onde os presos precisen de atención sanitaria e ao mesmo tempo, un control real sobre o tratamento por parte dos funcionarios á poboación reclusa.


Summary: Fala de "compromiso" estatal coa industria galega

A vicepresidenta segunda e ministra de Asuntos Económicos e Transformación Dixital, Nadia Calviño, defendeu esta segunda feira na Coruña o "compromiso" do Goberno español coa Galiza e o "apoio decidido" á industria galega e aos seus traballadores e traballadoras. Fíxoo antes de pronunciar unha conferencia na Facultade de Economía da Universidade da Coruña (UDC), de reunirse con empresarios e representantes sindicais, en resposta a unha cuestión sobre o recente encontro que mantivo co presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, e pola situación de empresas como Alu Ibérica ou a central térmica das Pontes. Da xuntanza con Feixoo e de posíbeis medidas concretas que dela puidesen saír, Calviño afirmou que o Goberno español está "comprometido con apoiar esta terra e a cidadanía, tratar de garantir que Galiza participe desta importante recuperación económica, que cremos que se vai iniciar na segunda parte deste ano", expuxo. Nesta liña incidiu en que o Executivo estatal "apoia decididamente" a industria e os traballadores e as traballadoras galegas no actual contexto de transformación, e en relación á situación da térmica das Pontes ou de Alu Ibérica, Calviño sinalou medidas como o estatuto do consumidor electrointensivo ou as axudas adicionais aprobadas dentro dos fondos de recuperación para "tratar de acompañar o proceso de innovación tecnolóxica e de eficiencia enerxética", dixo a ministra. Aliás, expuxo que o obxectivo é evitar "o fechamento das fábricas" e minimizar o "impacto negativo" sobre o emprego. Con todo, apelou tamén á responsabilidade das propias empresas. Centrados na vacinación Nestas mesmas ideas profundou Calviño durante o seu discurso na UDC. Nel, a ministra indicou que, dentro das prioridades da súa política económica, a primeira medida é a de seguir avanzando na vacinación para continuar coa protección da economía e o emprego. Por detrás estarían a consecución da estabilidade financeira e o despregamento das reformas e investimentos do Plan de recuperación, que se sustenta en catro eixes de actuación: a transformación verde da economía, a dixitalización, a mellora da cohesión social e territorial e a loita pola igualdade de xénero.


Onte inaugurouse en Madrid Foi un home. Laxeiro en América (Bos Aires, 1950-1970), a exposición itinerante coa que se conmemora o Ano Laxeiro e que chega agora a unha das institucións culturais máis prestixiosas, da que o propio Laxeiro foi alumno na súa mocidade. A mostra, que poderá visitarse ata o 24 de xullo, sae da Galiza tras unha primeira estadía na vila natal do pintor, no Museo Ramón María Aller de Lalín, iniciando un periplo co que se busca situar a renovadora pintura de Laxeiro nun lugar destacado da historia da arte española do século XX. A proposta comisariada por Carlos L. Bernárdez, representa unha oportunidade única para reivindicar o legado de Laxeiro máis alá da Galiza. Neste senso, o comisario destacou que esta iniciativa chegue precisamente "nun momento renovador da arte galega do pasado século, achegamentos onde prima a vontade de resituar os artistas no contexto internacional do seu tempo". Javier Buján: "Laxeiro tiña unha enorme capacidade de fagocitar todo o que se lle puña diante" Este obxectivo, xurdido despois de que a Real Academia Galega de Belas Artes decidira dedicarlle este ano o "Día das Artes" ao pintor, reforzarase posteriormente a nivel internacional co apoio da Embaixada de España en Francia e o Instituto Cervantes en París, onde se instalará a exposición a principios do vindeiro 2023, tras pasar polo Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura (do 29 de setembro ao 18 de decembro). A exposición reúne 40 pezas procedentes de coleccionistas privados e diversas institucións e museos. As obras seleccionadas céntranse nas dúas décadas (1950-1970) nas que Laxeiro se instalou en Bos Aires. "Foi a súa etapa de madurez cunha notable evolución formal na súa pintura, condicionada polo contacto cun mundo cosmopolita e co ambiente intelectual galego da capital arxentina", explica Carlos L. Bernárdez. Algunhas das obras máis destacadas e representativas desa época de maior agresividade na pincelada do artista son Foi un home (1963), O espanto (1962), Xefe Azteca (1964), Retrato (1960-1970) ou O mundo (1964). Ademais, a retrospectiva complétase con pinturas de autores como Carlos Maside, Manuel Prego de Oliver, Manuel Pesqueira, Antonio Faílde, Luis Seoane ou Julia Minguillón, recreando simbolicamente a exposición de Bos Aires de 1951 que motivou a marcha de Laxeiro a América. Así, exhíbense as obras Ruínas da guerra (1949) de Luis Seoane (a modo de representación como organizador desa exposición, aínda que el non participou con ningunha pintura) ou La Tyla y yo (1943) de Julia Minguillón. Laxeiro: As múltiplas caras do artista


Summary: Chávez é neste momento o grande asunto en twitter. Son trending topic á vez #Chávez #MuereChávez #Venezuela. O portavoz do grupo parlamentar do BNG, Francisco Jorquera, debruzouse na rede e deitou tres chíos. Nun deles reprocha aos meios españois que chaman caudillo a Chávez que silencien, en troca, que o Rei Juan Carlos I foi imposto por Franco.

Tres chíos ocorren na conta twitter do portavoz do grupo parlamentar nacionalista -@jorqueracaselas- co falecimento de Chávez e as reaccións suscitadas na imprensa como argumento. No primeiro, Jorquera expresa o seu respaldo ao legado do líder bolivariano. "Na memoria de Chavez. Viva a causa bolivariana", escrebe o nacionalista galego. A seguir é cando critica o tratamento dado pola imprensa española ao falecido presidente da República Bolivariana de Venezuela. Nun primeiro chío afirma: "A prensa española refírese a Chavez como caudillo. A mesma prensa que cala que o Xefe de Estado español foi imposto polo caudillo". Nun segundo, deita novas críticas ao Borbón: "Por certo, no Est español podemos escoller o Xefe de Estado?, podémolo recusar?. En Venezuela o Estado pagaba a Chavez as súas "queridas"?.


Summary: Manifestación contra a privatización dos peiraos para a construcción de vivendas que propón a Xunta da Galiza.

Unha manifestación decorreu este domingo polas rúas da cidade da Coruña para mostrar o descontento contra os plans que a Xunta da Galiza ten para o porto da cidade. Baixo o lema "A Coruña non se vende", a mobilización que reuniu a unhas 3.000 persoas, segundo algunhas fontes, partiu ás 12 horas da praza da Palloza para rematar en María Pita. Estes días máis de 60 entidades e organizacións da Coruña enviaron o seu apoio e algunhas estiveron presentes este domingo durante todo o percorrido. Venda dos peiraos O obxectivo desta marcha é amosar o rexeitamento social á venda dos peiraos para a construción de vivendas, como propuxo recentemente a Xunta da Galiza, a fin de mitigar a débeda do porto, que supera os 300 millóns de euros. "O porto exterior fíxoo o Estado e ten que pagalo o Estado", advertiu o presidente da plataforma Defensa do Común, Manuel Monge. Sobre o futuro do porto, afirmou que existen alternativas ao plan proposto por Alberto Núñez Feixoo, comezando por que o Goberno estatal asuma a débeda. Diferentes forzas políticas como o BNG e a Marea Atlántica participaron na manifestación. Desde o BNG a súa portavoz nacional, Ana Pontón, asegurou ao inicio da marcha que "non podemos permitir que esta cidade sexa discriminada, por que Valencia si, e A Coruña non?". Neste sentido lembrou que o Goberno español condonou unha débeda de 300 millóns de euros do porto da Valencia "e aquí se pretende que unha obra do Estado sexa pagada polos coruñeses e polas coruñesas". "Non é preciso privatizar, estes espazos poden ser usados pola cidadanía", afirmou María García, líder da Marea coruñesa, quen tamén demandou á alcaldesa "falar con claridade" para expresar "o rexeitamento á venda e privatización dos terreos". Pola súa banda, a rexedora, Inés Rey, amosou a súa intención de "sentar a todas as administracións implicadas" para abordar o futuro do porto. "Estase a traballar nas solucións financeiras para a débeda, así como na licitación do tren a Langosteira", defendeu a socialista.


Summary: Valentín González Formoso xa é formalmente aspirante á Secretaría Xeral do PSdeG. A súa candidatura dábase por feita desde había meses, mais o alcalde das Pontes e presidente da Deputación da Coruña agardou a esta segunda feira para facer pública a súa decisión. Esta opción é "ben vista" por Pedro Sánchez. Os socialistas galegos prepáranse para o seu mes máis decisivo.

Valentín González Formoso presentará esta quinta feira de maneira oficial a súa candidatura á Secretaría Xeral do PSdeG. Segundo adiantaron desde o seu equipo a diversos medios de comunicación, entre eles a Nós Diario, Formoso formalizará a súa candidatura nun acto cos militantes do PSdeG das Pontes, localidade onde é alcalde desde 2007. Neste sentido, sinalaron a súa intención de manterse á fronte do concello das Pontes e da Deputación da Coruña no caso de ser elixido como máximo responsábel da súa formación e lembraron a súa traxectoria orgánica e institucional dentro do partido. Formoso compaxina a Alcaldía das Pontes e a Presidencia da Deputación da Coruña coa Secretaría do PSdeG na circunscrición da Coruña. Nesta liña, desde o seu círculo destacan que "A Coruña representa practicamente o 40% da afiliación socialista da Galiza, sendo o territorio con máis poder institucional". Ao tempo, estas mesmas fontes afirman que a súa candidatura "é ben vista desde Ferraz e por Pedro Sánchez", a quen Formoso apoiou desde o primeiro momento. Na mesma dirección, indicaron que a decisión de presentar a candidatura foi adoptada após un proceso de contraste con diversos militantes e dirixentes da formación. Unhas horas antes do anuncio de Formoso, o outro aspirante á Secretaría Xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero afirmou que "non hai proxecto alternativo con máis forza, capacidade e ilusión" e apostou por un "proxecto colectivo, galeguista, feminista, ecoloxista e de esquerdas". "O balance do PSdeG foi positivo, sen dúbida insuficiente, pero avanzamos en todos os procesos electorais", continuou Caballero, quen defendeu un "partido unido, integrado e con lealdade" para ter "máis forza" e "para gañar no futuro, para gañar nas eleccións estatais e municipais do 2023 e para traballar nun proxecto colectivo para a Galiza que sexa capaz de darlle alternativa ao Partido Popular". Gonzalo Caballero e Valentín Formoso teñen agora un mes por diante para convencer a militancia socialista das bondades da súa proposta. Segundo o calendario aprobado pola dirección do PSdeG, a elección do secretario xeral realizarase mediante o sistema de primarias, fixadas en primeira volta para o 30 de outubro e en segunda para o 6 de novembro. Porén, a diferenza de 2017, onde concorreron tres candidatos, nesta ocasión non será necesario agardar a unha segunda volta das votacións para coñecer o nome do novo responsábel socialista, cuxa confirmación corresponderá ao Congreso do PSdeG datado para o 7 e 8 de decembro. Os apoios de Caballero Os círculos dun e doutro candidato vense como vencedores, se ben destacan que aínda fica moito partido por diante. Así, desde o sector de Caballero sinalan a Nós Diario que a súa opción é hexemónica na circunscrición de Pontevedra, maioritaria en Ourense e Lugo e con importantes apoios na Coruña. Asemade, lembran que contan coa adhesión do groso do grupo parlamentario do PSdeG no Hórreo e dunha parte significada do poder local do partido. Neste sentido, amósanse convencidos de que ao longo desta semana importantes referencias da formación van facer pública a súa aposta por esta alternativa. As contas dos próximos a Formoso son diferentes. A este respecto, afirman contar coa gran maioría da militancia da Coruña, a circunscrición con máis afiliación do partido, e unha parte moi importante da de Lugo, Pontevedra e Ourense. Así, na primeira salientan o apoio do antigo presidente de deputación, José Ramón Gómez Besteiro, e de destacados responsábeis institucionais. A posición do círculo próximo ao alcalde vigués, Abel Caballero, é unha das incógnitas deste proceso, arrogándose o seu apoio unha e outra parte. Ourense é unha das circunscricións onde máis doado resulta medir os apoios reais de Caballero e Formoso. A elección dos delegados para o congreso federal decorrido este domingo outorgou o 60% dos compromisarios á candidatura impulsada polos próximos ao actual secretario xeral, ficando co 40% a lista liderada por Noela Blanco, representante do sector crítico da formación. Malia que ningunha das partes considera posíbel a translación mecánica dos mesmos resultados ao proceso de primarias, todos asumen que a porcentaxe de votos de Blanco supera as previsións, sobre todo, os seus resultados na cidade e no Ribeiro, con vitoria en Ribadavia e Carballedo, e Valdeorras. Que pensa Madrid? Os sectores en disputa dentro do PSdeG non agochan que a posición da dirección estatal do partido vai ser moi importante no resultado final do proceso. Até agora, uns e outros atribúense o apoio de Pedro Sánchez pero tamén lembran que o elixido por Ferraz en 2017 foi Juan Villoslada, finalmente derrotado por Caballero. Porén, nesta ocasión, Sánchez non é o líder da oposición senón o presidente do Goberno do Estado.


Summary: Terán lugar ás 20:00 horas

Apenas 24 horas despois da manifestación que reunía este sábado en Compostela miles de persoas na defensa do referendo catalán, vólvense convocar novos actos en relación ao 1-O. Será para rexeitar a represión do Estado e defender o dereito a decidir e decorrerán nas sete cidades galegas a partir das 20:00 horas. Lugares: Burela. Praza do Concello. Compostela. Praza do Toural A Coruña. Subdelegación do goberno Vigo. Farola de Urzaiz. Lugo. Subdelegación do goberno Ourense. Subdelegación do goberno Pontevedra. Subdelegación do goberno Ferrol. Praza da Armada (diante da Xunta).


Summary: Até 4.000 persoas saíron á rúa contra a centralización de servizos, coa creación da Área de Xestión Integrada de Ourense, Verín e O Barco. A plataforma SOS Sanidade Pública rexeitou o rescate á banca española e anunciou novas accións "para parar os pés a este Goberno de banqueir@s"

Até 4.000 persoas secundaron no Barco a mobilización da área sanitaria Valdeorras-Trives-Viana en contra dos recortes neste dereito fundamental. Convocad@s pola plataforma SOS Sanidade Pública, a maior parte das críticas e das consignas lanzadas foron contra o Hospital comarcal: desde o aumento nas listaxes de espera á falta de persoal especializado en áreas coma a Hematoloxía, a Xinecoloxía ou a Traumatoloxía, pasando polo peche de camas, o temor á privatización de servizos ou a preocupación polo posíbel cobro das comidas, anunciado polo propio presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, quen considerou que fornecer de alimento @s enferm@s "non é sanidade". As persoas que se botaron á rúa clamaron tamén contra a centralización de servizos, coa creación da Área de Xestión Integrada de Ourense, Verín e O Barco. Alén disto, houbo críticas contra o decreto do Goberno español 16/2012, que contempla o repagamento dos medicamentos e o financiamento de servizos como o transporte sanitario urxente por parte d@s pacientes. Porén, e pese á multitudinaria mobilización, o coordinador comarcal do PP, Avelino García, criticou as protestas e reprochou que "a situación económica é crítica; primeiro hai que saír dela e despois repensar a sanidade pública". Tras coñecer o rescate á banca española con 100.000 millóns de euros, SOS Sanidade Pública emitiu un comunicado para manifestar a súa "total oposición" contra esta medida, cuxo pagamento volverá recaer máis unha vez "sobre as costas da cidadanía", e anunciou que continuarán "coa loita" para evitar que os Gobernos español e galego continúen coas súas políticas "de retallamentos, repagamentos e privatización coa desculpa do aumento da débeda pública".


Summary: Bieito Lobeira, coordenador da área de Organización do BNG, afirma que o acordo asinado polo PSOE co PP nos orzamentos da entidade provincial "obriga o Bloque a revisar a política de pactos" cos socialistas.

Antonio Veiga e Xosé Ferreiro, do BNG, presentaron esta terza feira a súa renuncia formal ás responsabilidades de goberno que viñan desenvolvendo na Deputación de Lugo, unha decisión que ten orixe no acordo atinxido polos seus socios de goberno, PSOE, co PP e o deputado non adscrito, Manuel Martínez, para aprobar os orzamentos. Veiga e Ferreiro defenderon o traballo desenvolvido nestes meses na entidade e criticaron o acordo dos socialistas cos populares e Martínez, aos que responsabilizou "dun ano de boicot e parálise da provincia". Veiga dixo que ante o acontecido "é difícil reconducir" a situación mais tamén manifestou a seguir que en política "nada se descarta" Os dous representantes provinciais do BNG estiveron acompañados por Bieito Lobeira, coordenador da área de organización e Noa Presas, responsábel da área de política institucional, que avalaron a postura dos seus compañeiros e dixo que o paso dado polos socialistas na Deputación de Lugo podería ter consecuencias alén desta entidade provincial. "Esta decisión [o acordo co PP para os orzamentos] obriga o BNG a revisar a política de pactos co PSOE", engadindo que cando o Bloque asina un acordo con outras forzas "é para cumplilo". "Non nacemos para caciquear" Lobeira cualificou de "grande coligazón nauseabunda" a que se forma polos socialistas cos populares e Manuel Martínez, a quen chamou "tránsfuga ególatra", para aprobar estes orzamentos. Defendeu que había outras vías para sacar adiante as contas provinciais sen ter que recorrer a un pacto como o acadado e defendeu o posicionamento do BNG perante o acordo porque "non nacemos para caciquear".


Summary: CRÓNICA O presidente da Xunta dá en avanzar, alén da conmemoración xacobea, o terceiro plan estratéxico da economía e baixadas de impostos. En Marea, PSdeG e BNG retratan un Goberno sen proxectos relevantes e ancorado na "inercia" dez anos despois Feijóo recorre ao personalismo para confrontar con Pedro Sánchez: "Estou aquí" En Marea | Villares apela aos pactos de toda a esquerda para tecer unha "alternativa cooperativa" a Feijóo PSdeG | Leiceaga propón un "impulso socialdemócrata" que aproveite o "compromiso co autogoberno" de Sánchez BNG | Pontón chama a construír a "outra Galiza posíbel" fronte ao "presidente da postverdade"

Feijóo recorre ao personalismo para confrontar con Pedro Sánchez: "Estou aquí" En Marea | Villares apela aos pactos de toda a esquerda para tecer unha "alternativa cooperativa" a Feijóo PSdeG | Leiceaga propón un "impulso socialdemócrata" que aproveite o "compromiso co autogoberno" de Sánchez BNG | Pontón chama a construír a "outra Galiza posíbel" fronte ao "presidente da postverdade" O segundo debate de política xeral da décima lexislatura galega, a terceira consecutiva con Alberto Núñez Feijóo como presidente da Xunta, comezou co propio xefe do Executivo como principal argumento do discurso presidencial. "Eu estou aquí", proclamou o presidente tres meses despois de anunciar para sorpresa de membros de todos os grupos do arco parlamentario que non optaría a substituír a Mariano Rajoy. "Só me debo aos galegos e a ninguén máis", reiterou antes de expoñer as súas prioridades para a media lexislatura que resta, encabezadas pola preparación do Xacobeo 2021. Alén do Xacobeo, Feijóo deu en avanzar o terceiro plan estratéxico da economía e baixadas de impostos O Xacobeo é presentado por Feijóo como mostra de planificación do seu gabinete -PSdeG e BNG, teimou un ano máis, non fixeron o propio hai unha década- e tamén como metáfora de que o seu Goberno é a antítese do catalán. Porque o "espírito xacobeo" está "inspirado" nunha "Galicia aberta" contraria ao independentismo catalán, que "ataca" os "dereitos dos galegos". Alén da conmemoración xacobea, Feijóo deu en avanzar, entroutras medidas, a elaboración do terceiro plan estratéxico da economía cando conclúa o segundo e prometeu novas baixadas de impostos que, salienta, traerán consigo os orzamentos de 2019. Condicionados, iso si, a que a "incerteza" do Goberno central non o bote por terra. Luís Villares, voceiro de En Marea, durante o debate / Parlamento de Galicia Fronte á intervención de Feijóo a oposición esforzouse en presentarse como alternativa. Entre outros aspectos, como alternativa á "propaganda", termo que En Marea, PSdeG e BNG coincidiron en empregar para cualificar o xeito de facer do Executivo popular. A xuízo do voceiro de En Marea, Luís Villares, o camiño a seguir é o encetado co pacto a tres para investigar os recortes sanitarios; segundo o socialista Xoaquín Fernández Leiceaga é o momento de aproveitar a xeira de cambio no Estado para impulsar Galicia e para a líder do BNG, Ana Pontón, aí fóra hai "outra Galiza posíbel" que non será quen de lograr un goberno "canso" e instalado na "postverdade". Leiceaga e a vicevoceira do PSdeG, Patricia Vilán, durante o debate / Parlamento de Galicia O presidente da Xunta reduciu os retruques da esquerda a unha mestura de mentiras e falta de formación Ao termo empregado por Pontón aferrouse o presidente nas súas quendas de réplica para reducir os retruques da esquerda a unha mestura de mentiras e falta de formación -dende o incumprimento da lei da CRTVG aos datos sociais-, deslexitimando en todo caso as súas intervencións co seu xa clásico argumento de que durante o bipartito (2005-09) a situación xeral de Galicia era peor. Despois de que o presidente da Cámara, Miguel Santalices, forzase a retirada de varias das expresións empregadas por Villares, Feijóo caricaturizouno como un voceiro "adolescente, frívolo e inconsistente", a Pontón atacouna por facer gala do que alcumou como "postverdade nacionalista" e a Leiceaga, economista de formación, recomendoulle "estudar" por ligar a crise demográfica coa economía. Ana Pontón e a vicevoceira do BNG, Olalla Rodil, durante o debate / Parlamento de Galicia Contra o remate do debate o presidente da Xunta alternou as respostas a acusacións concretas dos grupos da oposición con acusación xenéricas contra os seus voceiros, especialmente contra En Marea e BNG, por "insultáreno". Mentres, como en anteriores edicións do debate, as contas do PPdeG en redes sociais mofábanse das formacións da esquerda con comentarios e fotografías. Ao tempo, as contas oficiais da Xunta difundían vídeos eloxiosos coa súa propia xestión nalgunhas das materias máis criticadas pola oposición, como sanidade ou educación. Comentarios na conta oficail do PP en Twitter durante o debate Como en anteriores debates de política xeral Feijóo culminou a sesión presentando o seu Goberno como modelo para España e para outras autonomías. Tamén como antítese do Executivo de socialistas e nacionalistas que encabezou a Xunta dende o 2 de agosto de 2005 e ata o 17 de abril de 2009. A sublimación dese labor do gabinete popular, augura, suporá doce anos despois o Xacobeo 2021, que alén dun evento relixioso e turístico será, segundo o presidente, a "declaración de intencións de todo o que Galicia quere ser na vindeira década". O Feijóo da primeira década do século XXI semella querer proxectarse xa na terceira.


Summary: Consciente de que está a facer historia, Andrés Manuel López Obrador -AMLO para o pobo mexicano- debrúzase sobre a ateigada Praza do Zócalo no México DF e pronuncia as súas primeiras palabras como presidente eleito. Non é o discurso dun político máis, é o discurso de quen ten o programa de botar terrar sobre o réxime que goberna o seu país desde hai máis de 8 décadas.

53 por cento. Nunca un presidente mexicano acumulou tanto depósito de confianza do seu pobo. As expectativas son enormes. AMLO sábeo e quixo desde o minuto cero do seu liderado enviar a mensaxe de que estará á altura do xigantesco desafío que ten por diante: "Amor con amor se paga. E non lles vou fallar. Imos aplicar os tres principios: non mentir, non roubar e non traizoar o pobo". O programa de AMLO é dun alcance extraordinario, como o son os problemas estruturais cos que terá que lidar o seu goberno. "O novo proxecto de nación procurará estabelecer unha nova democracia", dixo. Unha democracia que só se poderá construír se se derrota a oligarquía e o narcotráfico. "A transformación consistirá en desterrar a corrupción do noso país (...) a corrupción non é un fenómeno cultural, senón o resultado dun rexime político en decadencia", alegou. López Obrador chega ao poder empoleirado por unha coligazón de forzas non exenta de contradicións internas, con presenza mesmo de forzas conservadoras -o Partido Encontro Social. O denominador común sería a defensa da soberanía mexicana perante Washington e un programa de desenvolvimento económico baseado na liberación das potencialidades produtivas do país, botadas a perder durante décadas polas mafias corruptas que teñen parasitado o estado mexicano. Non esqueceu AMLO a perspectiva da política internacional no seu discurso e, nunha clara alusión ao todopoderoso veciño do norte, afirmou: "Respeitaremos os principios de autodeterminación e resolución pacífica dos conflitos".


Summary: A conexión entre A Coruña e Ferrol mantén uns tempos de viaxe inasumíbeis para as e os pasaxeiros.

O tren constitúe un paradigma, o máis fidel se cadra, do atraso ao que o Estado español vén submetendo Galiza nas últimas décadas a respecto das infraestruturas. Lonxe de propiciar maiores investimentos para amortecer as diferenzas con outros territorios peninsulares, a situación periférica do país consolídase un ano tras outro polo desleixo da Administración central á hora de pór en marcha uns planos de actuación que compensen os efectos dunha rede deficitaria e obsoleta en moitos treitos. O caso das autoestradas –as peaxes máis caras e as vías peor coidadas están aquí- só é comparábel ao que ocorre con sinalados tramos da rede ferroviaria interna, como Vigo-Ourense e, principalmente, A Coruña e Ferrol, dúas cidades que continúan, en pleno século XXI, a setenta e seis minutos de distancia. O desvertebramento no que se atopa o ferrocarril en Galiza experimentou avanzos -cativos, mais avanzos- nas últimas décadas; porén, a realidade decimonónica na que están ancorados os camiños de ferro entre as dúas urbes do arco ártabro mantívose ou mesmo agravouse neste tempo, froito dunha cativa política de investimentos e unha nula consciencia da importancia que debera ter para o país unha boa e áxil conexión interurbana interior e a aposta polo medio de transporte menos contaminante que existe. A realidade a día de hoxe pode ilustrarse cun exemplo: un pasaxeiro tarda pouco máis, apenas dez minutos, en chegar en tren de Madrid a Valencia –separadas por 350 quilómetros- que de Ferrol á cidade da Coruña –só 66 kms.-. Como pode explicarse este disparate? O ex deputado do BNG no Congreso Francisco Rodríguez ten claro que a política da Administración do Estado neste eido é inequívoca: "Todos os investimentos están destinados á conexión do Eixo Atlántico con Madrid, é dicir, o prioritario é relacionármonos con Madrid, non entre nós, entre as cidades galegas". Unha ollada ás hemerotecas e aos Orzamentos Xerais do Estado dos últimos quince anos permite confirmar esta tese: a racanaría coa que se foi mellorando e modernizando a rede entre A Coruña e Vigo contrasta coas partidas por valor de máis de 7.000 millóns para conectalas coa capital do Estado para non superar as tres horas e media de viaxe. "É un modelo irracional que produciu investimentos de 1.000 millóns en implantar a alta velocidade entre Santiago e Ourense e, pola contra, rexeita a extensión de servizos de proximidade ou media distancia", subliña o ex deputado. O importante, eis a mensaxe, é acadar un achegamento maior a Madrid, aínda que entre os grandes núcleos poboacionais do país persistan modelos obsoletos. "Non existe", engade Rodríguez, "un concepto de conexión interurbana do transporte por ferrocarril e todos os investimentos que se teñen realizado e todas as melloras que se teñen acometido nestes últimos anos foi porque os gobernos se viron forzados dalgún xeito pola presión de organizacións como o BNG". TRES TRENS DIARIOS A realidade actual é reveladora. Hoxe hai tres trens diarios que conectan Ferrol con Madrid directamente, dous Alvias e un tren-hotel nocturno. Os primeiros poden utilizarse para ir á Coruña; o das 7.15 da mañá de xeito directo e o das 9.10 horas de maneira indirecta, isto é, con trasbordo en Betanzos Infesta. O que sae ás 14.10 cara á Coruña faino ademais a esta hora para os viaxeiros poderen facer trasbordo na cidade herculina e coller un Alvia a Madrid ás 15.35. O que vai ás 17.18 para A Coruña está pensado para que se poida facer trasbordo en Betanzos Infesta e colleren o Tren Hotel que sae da Coruña para Barcelona, e o tren das 19.10 para en Betanzos Infesta para recoller os viaxeiros que veñen de Madrid nun Alvia destino Ferrol para así poderen chegar á Coruña. Á vista desta planificación horaria, Francisco Rodríguez sostén que "nada está posto en función das comunicacións Ferrol-A Coruña, e menos co resto de Galiza, senón co exterior. Renfe ten abandonado o tren de media distancia como concepto de servizo autónomo, agás no Eixo Atlántico A Coruña-Vigo". A este déficit súmase o feito de que non existen tampouco as cercanías, un caso único entre os territorios periféricos do Estado. "O deseño é, xa que logo, centralizador, madrileñista e desvertebrador para Galiza", sentencia o ex deputado. A chegada do PP ao poder mellorou, pois, a comunicación con Madrid, mais empeorouna coa Coruña, xa que os horarios son menos axeitados ás rutinas dos pasaxeiros, obrígase a facer trasbordos e abre a posibilidade de que, chegado o momento, os Alvias deixen de prestar os servizos de media distancia, co conseguinte encarecemento do billete. Ademais, os Alvias non paran nas estacións intermedias, agás Pontedeume e Betanzos, polo que o abandono do tren por moitos viaxeiros é forzado. Un servizo rápido para reducir a viaxe a 50 minutos "Con vontade si se pode e debe mellorar". Esta é a conclusión que extrae o enxeñeiro Xosé Carlos Fernández a respectodas posibilidades de facer do tren entre Ferrol e A Coruña un servizo moderno e atractivo para o viaxeiro, sempre que se adapte a uns horarios comerciais. O técnico descarta a implantación das cercanías neste trazado polos inconvintes que provocaría -moitas paradas, 14, e, polo tanto, excesivos tempos de viaxe- e aposta por uns servizos rápidos entre ambas as dúas cidades con paradas só en Betanzos e Pontedeume. "Iso, mesmo cos trens que ten agora Renfe, sen necesidade de facer investimentos novos, podería reducir a duración da viaxe até os 50 minutos, uns tempos que poden competir co autobús e mesmo cos coches particulares, tal e como están hoxe as peaxes e mais a gasolina". Fernández, con todo, pensa que se Renfe non os ten posto até o de agora é porque a Xunta non os reclama e o operador "tampouco publicita os seus servizos rexionais", se cadra, sinala o enxeñeiro, porque "lle dá vergoña o que oferece". Esta reportaxe apareceu no Sermos Galiza nº116, publicado a 2 de outubro de 2014.


Summary: Varios incendios afectaron a unha área posta como exemplo de cultivo ordenado de eucalipto.

Só a chegada das agardadas chuvias impediron que os incendios desta cuarta feira na Mariña, nomeadamente o de Ribadeo, fosen a peor. Ribadeo, Xermade, Lourenzá... sufriron varios focos de lume que obrigaron intervir operativos de extinción. A Mariñá é posta como exemplo por parte da administración galega e de empresas como Ence de como o cultivo 'ordenado' e rendíbel do eucalipto é un eficaz parapeto contra os incendios. Porén, desta vez os incendios tamén afectaron á Mariña. En Ribadeo o lume calcinou 25 hectáreas. O incendio orixinouse en Noceda, na parroquia da Devesa, a primeira hora da tarde, nunha zona onde recentemente se transplantaron eucaliptos. Esa mesma área ardera hai cinco ou seis anos. O forte vento que soprou (de máis de 80 quilómetros 7 hora) e a seca favoreceron que as lapas se fosen estendendo e dificultaba a extinción. O lume non ameazaba núcleos poboados mais avanzaba cara a A8. O esforzo do operativo que combateu o incendio e a chegada das chuvias evitou que estivésemos agora a falar dun gran incendio. Non foi este o único lume na comarca nesas horas. Ardeu tamén en Lourenzá (na zona de Oural) e na parroquia de Lousada, Xermade. Uns incendios nunha xornada na que tamén houbo lume en puntos como O Bolo ou Friol.