Desde as candidaturas das mareas para os concellos, o máis importante que pasou na esquerda de Galicia, PSOE incluído, é que Carolina Bescansa presente candidatura ás primarias de Podemos. Así de cativo é todo. E até ten semellanza coa arribada de Manuel Fraga, salvando a distancia ideolóxica. É verdade que o ultradereitista desaqueloutrábase coa emoción e saloucaba diante das cámaras, pero ao mesmo tempo destilaba frases que denotaban reflexións previas sobre o asunto galego, o cal non é pouco, como aquela de España é o meu pai e Galicia a miña nai. Dicía que el era populista e teorizaba o concepto nas roldas de prensa, considerándoo propio do seu acervo político, para a continuación proclamar que en Galicia os parvos fan reloxos e acariñar así a orella dos parvos e dos non parvos. Ouviu do seu segundo no goberno da Xunta que eles no PPG estaban na fronteira da autodeterminación. Naquel tempo encargaron un encofrado teórico galeguista á Fundación Alfredo Brañas, de pátina carlista, e xuntos popularizaron o concepto de autoidentificación. Artellaron un Montejurra no centro do territorio e puxéronse a subir alí cada ano, bebendo tinto de Chantada e comendo churrasco despois das arengas, igual que os bávaros chupaban e chupan cervexa a fartar nas festas da CSU, partido rexionalista forte, centrípeto tamén, fundado polo león de Baviera, un ex nazi de cólera fácil e peito ancho, como o do león de Vilalba. Naquel tempo encargaron un encofrado teórico galeguista á Fundación Alfredo Brañas, de pátina carlista, e xuntos popularizaron o concepto de autoidentificación. Artellaron un Montejurra no centro do territorio e puxéronse a subir alí cada ano, bebendo tinto de Chantada e comendo churrasco despois das arengas, igual que os bávaros chupaban e chupan cervexa a fartar nas festas da CSU Fraga chegou ao uso oral da forma culta da lingua galega valéndose do portugués, que estudara antes. Notábaselle nos primeiros meses, cando soltaba formas inexistentes no estándar oficial do galego. Falábao ben, non como Feijoo, de vocación provincial, gris, que non consegue colocar os pronomes, transparentando así un desleixo e unha mentalidade chata. Fraga envolveuse na bandeira galega e buscou a bendición das xentes de Galaxia e de Realidade Galega, que lla deron a cambio dunha ensamblaxe sólida na política cultural da Xunta. Eles ingresaban, ampliaban e multiplicaban as súas institucións, destinadas todas a labores semellantes e como compensación certificaban a garantía galeguista do vello ministro da ditadura. O conselleiro de cultura dicía que a el un galeguista lle custaba cen mil pesetas. Todas esas cousas e o ensaio dun traxe de gala autónomo galego baseado nos tradicionais, ademais das gaitas desfilando cara o Obradoiro, configuraron un tipo de rexionalismo forte, que até lle valeu para disputar a presidencia da Asemblea de Rexións de Europa a Jordi Pujol, unha estrela de masa pesada nos anos noventa. Fraga converteuse nun líder con territorio e poder,onde os xefes centrais do seu partido non conseguían meter o nariz. No nacionalismo galego seguiuse falando de españolismo, mais o termo sucursalista desapareceu da circulación para referirse a el, porque non aquelaba chamarlle así a quen mandaba sen pedir permiso. Esta amalgama, agora falando en serio, é reaccionaria pero é densa. Unha densidade da que todos os demais presidentes galegos careceron E con todo iso das rexións, do pai e da nai, do traxe, das gaitas, da autoidentificación e do de subir e baixar do monte para comer e beber, até propuxo a Administración única como xeito de convidar a unha certa renovación do Estado. Esta amalgama, agora falando en serio, é reaccionaria pero é densa. Unha densidade da que todos os demais presidentes galegos careceron. Xosé Manuel Beiras semella recoñecer iso cando combinan para discutir nunha cea persoal, sendo inimigos encarnizados; trátase dun acto que desde ese punto de vista non parece inxenuo. Pode parecer que non hai proporción entre a chegada de Manuel Fraga e a de Carolina Bescansa. Mais o feito de ser ela un dos principais fundadores da organización que transformou a paisaxe política do Estado Español non é cousa menor. Fraga chegou a Galicia despois de entregar o relevo á nova xeración e sobre todo decidiuse a vir cando soubo que nunca gañaría a presidencia do goberno español. E Bescansa aparece cando tampouco lle queda osíxeno en Madrid. Son nacementos que carecen dunha vocación principal polo país e reforzan o papel dependente e subalterno de Galicia, até para o fornecemento de líderes. Deixándose de gaitas e de análises, pedir que aquí pase algo, que se mova algo, que se xere algo, polo menos a posibilidade de botar da Xunta ao contábel e artellar algo que ilusione e sexa practicábel Agora é cando cumpriría que alguén metese a rea de adxectivos cristalinos sobre a Galicia que debe ser e o distante que está a candidata de conseguir aproximarse. Mais como estamos nesta gándara, na que reina a case nada, pois igual está mellor partir do realmente existente. Ou deixándose de gaitas e de análises, pedir que aquí pase algo, que se mova algo, que se xere algo, polo menos a posibilidade de botar da Xunta ao contábel e artellar algo que ilusione e sexa practicábel. A esquerda? Pois varios concellos facéndoo ben e o demais mal, sen líderes nin cousa que se pareza, sen claridade programática, táctica establecida nin viso de gañarlle nunca á dereita. En consecuencia falta de densidade, sexa no PSOE e no BNG ou na nova esquerda. Por todo isto a operación da dirección de Podemos Galicia chamando á líder estatal para que se presente ás primarias é interesante. Así que lendo as entrevistas e o que vai comunicando Bescansa desde que anunciou a presentación, adivíñase que por primeira vez pode establecerse un duelo no escenario galego desde a retirada de Xosé Manuel Beiras. Sitúa as fichas. Visto desde a harmonía dos círculos celestes isto é vulgarmente terreo, pouca cousa, pero hai casta, dito sexa con ironía. No seu discurso domina loxicamente a vertente social. Establece como núcleo de traballo o modelo produtivo de Galicia e aborda como primeiros temas os servizos sociais, a sanidade, a cuestión inmediata de POVISA. Ou sexa que ordena a estratexia, até agora mal proxectada e percibida entre o público de xeito confuso. Son as necesidades principais e as demandas urxentes, que deberían permitir ampliar a base. E non descarta liderar a unidade popular, a esquerda alternativa. Se Bescansa gaña as primarias acelerará os tempos internos das mareas e obrigará aos líderes municipais a pensar de novo o escenario xeral, entrando seguramente nunha moi salutífera competencia virtuosa De momento evita a cuestión nacional. Refírese a Galicia como nación. Menta o dereito á autodeterminación cando se refire a Cataluña, outra nación como Galicia. Usa correctamente a lingua (ten importancia, porque o mal uso sinala inconsistencia, un asunto grave en quen ten responsabilidades máximas; se é por desprezo tamén, porque transmite unha inquietante carencia de profundidade). Introduce a Rosalía no discurso, vinculándoo coa preponderancia feminina da súa candidatura. Non sabemos como se envolvería na bandeira. Nin que encofrado encargaría. A paisaxe ademais é estraña e moi inestábel. A totalidade do galeguismo pasa pola súa peor crise desde os decenios entre os séculos XIX e XX. Os aliados nacionalistas de Podemos Galicia son de tradición principalmente independentista e desde o 1-O situaron a cuestión nacional nun plano máis destacado. O BNG, cuxa tendencia maioritaria se informaba no federalismo, saltou para o independentismo por mímese con Cataluña, sen que mediase reflexión nin debate, situándose a unha distancia enorme dunha parte das súas bases e sobre todo da poboación, que reacciona maioritariamente moi mal ante a demanda que se fai en Cataluña. Ninguén sabe, eles tampouco, se haberá un retorno cara as vellas posicións, agora que parece comezar o repregue catalán, polo menos o de ERC. Se Bescansa gaña as primarias acelerará os tempos internos das mareas e obrigará aos líderes municipais a pensar de novo o escenario xeral, entrando seguramente nunha moi salutífera competencia virtuosa. Publicidade


Summary: O decano dos torneos de verán estará dedicado "ás vítimas da invasión"

Dicía José María García aquilo de "o rumor é a antesala da noticia", unha afirmación non poucas veces convertida en axioma que aplica para a edición de 2022 do Trofeo Teresa Herrera, pois tras semanas de ruxe ruxe o Concello da Coruña e o Real Club Deportivo confirmaron que será un equipo de Ucraína o que dispute o decano dos torneos de verán na súa modalidade masculina. A organización do histórico evento xustificou a decisión amparándose na "solidariedade coas familias afectadas pola invasión rusa", apuntou a alcaldesa, Inés Rey. "Este ano o Teresa Herrera será solidario, como cando hai 77 anos naceu o trofeo", afirmou o presidente do Deportivo, Antonio Couceiro, quen convidou á afección "a asistir ao partido e, no caso de non poder, invitar á xente a facer doazóns solidarias na fila 0 que habilitaremos para axudar ás persoas de Járkov". Desta última localidade procede o equipo que se enfrontará ao Deportivo, o Metalist, nun choque programado para as 20.30 horas do próximo sábado 13 de agosto no Estadio Municipal de Riazor, logo de que conclúa o TH feminino entre Dépor e Famaliçao de Portugal (18.30 horas). O Metalist é un equipo recentemente ascendido á Premier League ucraína que continúa así a liña de escuadras de perfil baixo pola que vén optando a organización do outrora torneo máis relevante da tempada estival nos últimos anos, nos que desfilaron por Riazor clubs menores como a Ponferradina ou un combinado de afeccionados da Coruña. Por outra parte, esta non é a primeira vez que un conxunto ucraíno participa no Trofeo Teresa Herrera, pois o Dinamo de Kiev foi unha das grandes sensación do certame nos anos 80. Aquel equipo, a diferenza do Metalist, non só era o mellor do país senón de todo o bloque soviético. Así, baixo a dirección do lendario Valeri Lobanovskyi, en 1981 Oleg Blokhin -gañador do Balón de Ouro en 1975- e compañía fixéronse co torneo tras superar Barcelona e Atlético de Madrid. Repetiría triunfo ao ano seguinte, nunha edición na que por vez primeira a Torre de Hércules que representa o trofeo Teresa Herrera non se fixo en prata, como era habitual, senón en ouro, fallando no seu intento do lograr o triplete en 1983.


Summary: As vindeiras semanas aparcan en Santa Comba o bus da doazón de Sangue e o da ITV móvil

Cada vez máis interesantes os cursos da Aula CeMit de Santa Comba. O vineiro, a desenvolver durante as últimas semanas de abril, vai sobre Deseño 3D. En formato online, xa podes inscribirte para aprender Sketchup a través do programa máis intuitivo, Trimble. Podes inscribirte no 664 37 48 83 (mañás) e no 663 74 65 23 (tardes). Doazón A unidade móbil de doazón de sangue instalarase o martes 20 e o mércores 21 de abril para que todo aquel (que teña máis de 18 anos e pese áis de 50kg) faga a súa vital aportación. ITV Como recollíamos a comezo de ano no Calendario da ITV móbil, do 4 ao 7 de maio estará no recinto feiral de Santa Comba a inspección, mañá e tarde. O día 10 tamén estará pola mañá.


Summary: O presidente da Real Academia Galega (RAG), Víctor Freixanes, sostén que a institución non podía escoitar só "a un sector da sociedade" e que xa pouco máis ten que dicir do ferrolán, ao que se lle deu máis "atención" que aos protagonistas doutros anos. Así mesmo falou da postura reintegracionista no idioma como a defensa de que "a lingua galega é un dialecto do portugués".

A Real Academia Galega (RAG) estudou ampliar o Día das Letras dedicado ao autor ferrolán Ricardo Carvalho Calero pero finalmente decidiu que "estaba ben mirar cara a adiante" e non deixarse "derrotar pola propia situación" da Covid-19, que desluciu e recortou o número de actividades de homenaxe ao escritor e mesmo creou certas polémicas. A pesar da defensa da decisión que fixo este sábado o presidente da RAG, Víctor Freixanes, nunha entrevista concedida a Radio Nacional moitas entidades xa viñeron anunciando nas últimas semanas que seguirán a lembrar a Carvalho Calero. Se ben é certo que ninguén se opón a que a poeta Xela Arias teña o seu protagonismo e un Día das Letras na súa honra, o que agardaban moitos colectivos é que se adiara calquera mudanza no homenaxeado para que este ano puidesen decorrer máis accións reivindicando a figura do ferrolán. Neste sentido, Freixanes asegurou que esa medida de ampliar a dous anos a dedicatoria estivo sobre a mesa. "A RAG non está cega e tamén escoita", dixo, mais puntualizou: "Pero escoita ao conxunto da sociedade, non a un sector da sociedade". Aliás, ao seu parecer, "ningunha figura recibiu tanta atención como este ano Ricardo Carvalho Calero" porque se fixeron estudos, publicacións e outras iniciativas. "Non sei que máis podíamos dicir del desde a Academia", defendeu, se ben afirmou que "non enterra a unha persoa, senón que pon enriba da mesa o canon de figuras que constrúen entre todas capas sucesivas". Polo tanto, a escritora Xela Arias será a homenaxeada nun ano no que tamén haberá que "botarlle traballo, imaxinación, entusiasmo e mesmo compresión". Dúas visións en Meirás Na súa intervención radiofónica, Freixanes tamén opinou sobre o destino que se lle debe dar ao recentemente recuperado pazo de Meirás. A institución que preside é partidaria de que se compatibilice a mirada á historia apegada a Emilia Pardo Bazán coa parte da memoria histórica. "Creo que as Torres de Meirás deben ser, por unha banda, a memoria de Emilia Pardo Bazán, porque foi a súa familia quen as construíu e, ao mesmo tempo, non podemos mirar cara a outro lado, porque aí hai un capítulo da historia da Galicia contemporánea que foi a ditadura", explicou na entrevista recollida por Europa Press. Reintegracionismo Respecto do debate sobre o modelo lusista do galego, do que precisamente Carvalho Calero era máximo ideólogo, Freixanes vinculou a postura reintegracionista á teoría de que "a lingua galega é un dialecto do portugués" . "O tema do debate ortográfico está aí, encima da mesa. Segue vivo e debe seguir vivo, porque o que hoxe é, mañá pode sufrir transformacións", engadiu. Mais "a lingua galega é a lingua galega, non é un dialecto de ninguén. Nin do portugués, nin do castelán, nin do inglés".


Summary: O roubo de crianzas foi unha práctica normalizada durante décadas na Galiza. Amnistía Internacional vén de facer público o informe "Tempo de verdade e de xustiza. Vulneracións dos dereitos humanos nos casos dos bebés roubados", onde sinala que a Fiscalía abriu, en diferentes momentos na Galiza, 37 dilixencias para investigar outros tantos casos de nenos e nenas subtraídas ás súas nais. A presidenta de SOS Bebés Roubados Galiza, Estrella Vázquez, cifra en preto de 250 as desaparicións denunciadas.

Estrella Vázquez é a presidenta da asociación SOS Bebés Roubados da Galiza. A entidade, fundada en 2012, ten como obxectivos "orientar, informar e asesorar toda persoa que sospeite ser vítima de apropiación indebida ou adopción irregular", "axudar a esclarecer a orixe, buscando as súas raíces biolóxicas", "apoiar as vítimas, dentro das nosas posibilidades, nos litixios que se presenten contra os causantes da apropiación" e "buscar o apoio das institucións e da sociedade civil para que todas as persoas involucradas poidan coñecer e saber a verdade". O colectivo rexistrou na súa base de datos máis de 250 crianzas desaparecidas. Vázquez sumouse á loita pola recuperación dos nenos e nenas roubadas unha vez que coñeceu o caso dos pais da súa parella. "Á miña sogra déronlle por mortos dous fillos, un nun parto en 1968 e outro nun parto en 1969. O meu sogro lémbrase de que na primeira ocasión un matrimonio achegóuselle e ofreceulle cartos a cambio de que lle vendesen a criatura. En 1969 xa comezaron a sospeitar, despois do certificado do médico onde explicaba as circunstancias deste segundo neno morto. No documento recollíase que á miña sogra conducírona nunha ambulancia, cousa que non fora certa", sinala Vázquez a Nós Diario. Hospital Labaca da Coruña Os dous casos referidos por Estrella Vázquez sucederon no Hospital Labaca da Coruña. "Era un segredo a voces en toda A Coruña o que pasaba no Hospital Labaca. Había moita xente que non quería ir parir alí porque tiña medo de que lle roubasen a criatura. Unha vez montada a asociación e falando coa veciñanza, comentábanme que se sabía de sobra o que pasaba alí. No roubo de nenos estaban implicados desde monxas até médicos", afirma Vázquez, quen sinala que "cando querían un neno a xente sabía a onde había que ir. A historia de Nieves Estévez e María José Rosano tamén apunta ao Hospital Labaca. Os pais adoptivos da primeira, naturais de Ontinyent, no País Valencià, comentáronlle con 14 anos que acudiran á Galiza para facerse con ela. Fóralles entregada por unhas monxas da Coruña, tras a mediación dunha veciña de Ontinyent, moi ligada coa Igrexa. A segunda soubo da súa orixe galega aos cinco anos, aparecendo inscrita no Rexistro Civil de Iruña como nada na Coruña, de onde chegou á capital de Nafarroa trasladada por unha monxa que a transportou en tren. Estévez afirmou en 2011 ao diario El País que os seus pais non pagaron por ela. "Os meus pais sempre me dixeron que non pagaran nada por min. Non lles cobrou nada pola grande amizade que os meus pais mantiñan cunha familia de Ontiyent, pero a outras familias ás que lles trouxo nenos si que lles cobrou, e moito diñeiro", apuntara Estévez. Porén, o seu caso semella unha excepción na localidade, xa que un matrimonio recoñeceu ter pagado tres millóns de pesetas no ano 1982 por comprar un neno. Unha realidade en toda a Galiza Labaca non foi o único centro sanitario ou asistencial da Galiza onde presuntamente se deron este tipo de prácticas. Segundo Estrella Vázquez, "isto non sucedeu só en Labaca, téñennos chegado denuncias de casos semellantes noutras clínicas da Coruña e do resto da Galiza", apuntando que a maioría dos casos "chegáronnos da zona da Coruña, de Vigo e algúns de Lugo, concretamente do hospital San Xosé". Precisamente en Vigo localizáronse algunhas das desaparicións de crianzas que acadaron máis relevo mediático e xudicial. A desaparición de bebés certificouse en centros hospitalarios e de beneficencia de toda a Galiza Noemí Lima denunciou a súa situación no xulgado en febreiro de 2013. A moza viguesa descubriu pasados uns meses da demanda, tras coñecer a identidade da súa nai biolóxica, que as monxas da Casa Berce das Servas da Paixón de Vigo, antes de dala en adopción en 1987, enganaran a súa proxenitora indicándolle que a nena nacera morta após un parto moi delicado. O caso de Lima tamén evidenciou que as monxas cobraran en concepto de gastos de mantemento e atención da nai de Noemí 47.000 pesetas, porén eludiron que ese pago estivese ligado a unha relación mercantil coa rapaza. Marcos San Luis Castro é o avogado de SOS Bebés Roubados Galiza e ten defendido nos xulgados os intereses de persoas que querían atopar a súa familia. San Luis Castro sinala a Nós Diario "as dificultades probatorias elevadas porque estamos falando de casos que sucederon hai 30, 40 ou 50 anos e é difícil obter datos dos hospitais ou dos centros de acollida. A maiores, moitas veces a documentación está falsificada, como quedou contado nun caso dunha vítima á que lle atopamos nai". Na mesma liña, asegura que "é máis sinxelo de resolver o caso dun fillo que busca a nai, que dunha nai que busca o fillo". A desconfianza no sistema San Luis considera que "a Fiscalía e en xeral os xulgados non colaboran moito". Nesta liña entende que "non pon da súa parte todo o que poderían. Isto daría para investigacións máis laboriosas e para investigar con máis coñecemento de datos". Ao tempo, destaca que moitas das vítimas "desconfían do sistema, porque estamos falando de xente á que se lle privou dunha nai ou dun fillo por unhas institucións nas que confiaba e agora están vendo que esas mesmas institucións non dá resposta ao seu problema". A médica e activista feminista Lola Ferreiro Díaz é unha das primeiras persoas que ten estudado na Galiza o roubo de bebés pola ditadura franquista. "Hai dúas etapas no roubo de crianzas. Unha primeira que arranca en 1936, con fins estritamente represivos e que se desenvolve fundamentalmente nos cárceres. E unha posterior, con fins económicos, que se desenvolve nos sanatorios ou nos centros asistenciais. Pero a segunda non se tería dado e producido sen a primeira", afirma Ferreiro, quen destaca o alcance do roubo de nenos e nenas no Estado español, "con máis de 200.000 persoas afectadas, moito máis que no Chile, con 7.000, ou que na Arxentina". Ferreiro destaca a ligazón entre unha fase e outra do operativo. "Todo indica que os que participaban na segunda fase atopábanse baixo a impunidade da fase anterior", afirma Ferreiro, quen caracteriza "o roubo de crianzas como unha das tres formas de represión de xénero", nunha lóxica na que participaban os diferentes aparatos do Estado español e cunha clara folla de ruta ideolóxica. As dúas etapas O termo "bebés roubados" engloba crianzas, hoxe adultas, que poderían ser vítimas de apropiación, desaparición forzada e/ou substitución da súa identidade na Galiza desde o golpe de Estado de 1936 até mediados da década dos 90 do século XX. A subtracción ilegal de menores, cuxo contexto de ideoloxía de xénero franquista e control sobre a muller merece atención especial, tivo múltiples escenarios, como centros penais, hospitais ou centros asistenciais xestionados por congregacións relixiosas. A práctica só foi posíbel pola conivencia dos poderes do Estado, que aínda hoxe dificultan a investigación, malia as denuncias de entidades internacionais como a ONU. A operativa desenvolveuse en dúas etapas pero cunha conexión evidente, como significa a Nós Diario Lola Ferreiro. A primeira alongouse entre 1936 e 1950 e os desaparecidos foron fillos de nais represaliadas polo franquismo, sinalando a Audiencia Nacional que "a apropiación ilegal de menores deuse baixo a cobertura dunha aparente legalidade, e tivo un claro carácter sistemático, preconcibido e desenvolvido en contra daquelas familias que non se consideraban idóneas para criar". Así, en palabras do órgano xurisdicional, "propiciouse unha desaparición 'legalizada' de menores de idade, con perda da súa identidade, cuxo número indeterminado dura até a data". A segunda etapa tivo como obxectivo mulleres dos sectores populares e nunha situación social e económica de vulnerabilidade. A este respecto, un relatorio da ONU, rexeitado pola Fiscalía do Estado en 2014, apuntou que "as supostas subtraccións producíanse en hospitais onde interviña persoal sanitario e relixioso con procedementos similares: informábase da morte do bebé, pero case nunca o deixaban ver e o hospital encargábase do enterro".


Summary: O club anuncia un sorpresivo adeus do burgalés.

Sorpresa absoluta entre a afección do Leite Río Breogán. Na tarde da terza feira, un comunicado publicado a través das canles oficiais do club anunciaba que Diego Epifanio, un dos máximos responsábeis do regreso celeste á máxima categoría, non será o preparador do conxunto lucense na Liga ACB. "O Consello de Administración do Club Baloncesto Breogán, representado por presidente, vicepresidente e director xeral, reuniuse esta segunda feira co técnico Diego Epifanio. Comunicouse na xuntanza o acordo do Consello polo que club e adestrador separan o seus camiños, agradecéndolle a contribución e o traballo", indicaron no devandito comunicado. A directiva xustificou esta medida en que agora é o momento de comezar "un novo proxecto nunha nova categoría" e cun perfil de equipo "completamente diferente". Por iso afirman "mirar cara adiante", aínda que sen deixar de desexarlle "a mellor das sortes" a Diego Epifanio. A pesar da consternación entre unha boa parte da afección lucense, que expresou a través das redes sociais a súa sorpresa polo adeus do preparador burgalés, a realidade é que, despois de renovar por unha soa tempada en xuño do pasado ano 2020, o feito de que o Breogán non executara até o de agora a cláusula de renovación automática incluída no seu contrato non era unha boa sinal sobre a súa continuidade. O seu adeus supón tamén a despedida dun home que encaixou desde o primeiro momento entre uns seareiros e seareiras que valoraron positivamente o feito de que chegara a Lugo en 2019 para facerse cargo dun equipo que acababa de descender á LEB Ouro, así como que renovase en plena pandemia. Agora, apenas unhas semanas despois de cumprir o obxectivo do ascenso, despídense dun home que sempre soubo que renovar non estaba na súa man.


Summary: Os millonarios suman máis de 56.000 millóns de euros. Cifra astronómica, mais inferior á do exercicio anterior.

Na lista da coñecida revista 'Forbes' adicada aos 100 máis ricos do Estado español figuran seis fortunas galegas. Amancio Ortega, a súa filla Sandra, Manuel Jove, os irmáns Freire Arteta, Fernández Somoza e Isabel Castel; tal e como lembran en Economía Digital nunha información de Cristina Díaz. Entre todos estes nomes acumulan un patrimonio voluminoso, por riba dos 56.400 millóns de euros. O astronómico da cifra fica reflectido nun dado: supón multiplicar por sete os orzamentos da Xunta de Galiza para o 2015 (non chegan a 8.500 millóns de euros). Ou ben, outro exemplo, multiplca por seis a débeda pública que Galiza tiña no terceiro trimestre do exercicio pasado. Mais a suma dese patrimonio é 2.500 millóns máis baixa que a atinxida no exercicio anterior. Cómpre lembrar que toda a capacidade económica de Galiza nas súas diferentes ramas produtivas fica por baixo do patrimonio que teñen os seus dous habitantes máis ricos. O PIB galego foi en 2012 de pouco máis de 55.000 millóns de euros. A fortuna que 'Forbes' lle atribuía naquela altura a Amancio Ortega superaba os 48.500 millóns. Por resumilo, e simplificando en chave de ironía: para o mundo do sarillo económico sería máis catastrófico que desaparecesen Amancio e Sandra Ortega do que que desaparecese Galiza. Galiza era, con dados daquela, o cuarto territorio do Estado, tras Madrid, Valencia e Balears, cos 'ricos máis ricos'.


Segundo o dicionario, un cateto é unha persoa palurda, torpe, inculta... Non tódolos catetos son de dereitas, nin tódolos de dereitas son catetos, pero existe unha especie que aglutina de xeito moi característico estas dúas cualidades, ás que se refire o presente artigo. É sabido que estadísticamente a xente de dereitas adoita ser menos intelixente que a de esquerdas, por suposto, baseándonos nos estudos e a literatura que hai ao respecto. Ben é certo que os conservadores tenden a basar as súas ideoloxías as máis das veces en dogmas e por tanto a súa visión do mundo é máis simple e normalmente máis doada de entender. Por outro lado o pensamento colectivista que predomina nas teorías e ideoloxías progresistas vinculadas aos movementos de esquerda, require un maior nivel de abstracción e por tanto resulta un maior desafío a nivel intelectual que o individualista, tradicionalmente vinculado ás teorías conservadoras. Pero o caso da dereita Española é único, e digo Española porque por desgraza non existe una dereita Galega. Despois de Don Manuel, non aparece no imaxinario colectivo dos conservadores do parlamento, un país Galego. A pesares de recoñecer tácitamente que Galiza ten tódolos elementos para ser considerada una nazón, pero non nos desviemos do tema. Un cateto da dereita é doado de identificar. Mais non se debe confundir un insensato con un cateto. Hai exemplos de insensatos como Pérez Reverte que con un pesimismo antropolóxico que invita ao suicidio colectivo, twitean barbaridades, probablemente por ter visto demasiado cinema de acción nos noventa. Pero, como dixo Rafael Correa de Vargas Llosa "parece mentira que un tipo tan limitado escriba tan lindo". Aínda que de Reverte tampouco se pode dicir que escriba demasiado ben. Os catetos da dereita recoñécense de seguida, porque nunca teñen un razoamento compacto, a súa visión adoita ser sesgada ou prestada e tampouco está baseada en feitos ou realidades tanxibles, medibles e cuantificables, se non en crenzas, opinións alleas ou dogmas de fe. Por iso nunca se pode disuadir da súa opinión a un cateto da dereita. Podemos ler estes días, que ao calor do atentado de París sacan a careta desa desconfianza amable e condescendente, para amosar a súa verdadeira faz de intolerancia relixiosa, racismo e xenofobia. Facianas dunha mesma moeda que podemos ver en todos aqueles que claman vinganza contra os Sirios, contra toda a comunidade islámica ou mesmo contra os refuxiados que fuxen precisamente dese mesmo terror. Non se molestan en comprender a profunda dicotomía do seu propio estado... Moito menos van perder 5 minutos en ler acerca de un pais que probablemente non saiban nin situar no mapa. Como ven os problemas Aos catetos da dereita só lles importan as vítimas dependendo do seu lugar de nacemento, en cuxo caso son catalogados de primeira ou segunda división. Empatizan de seguida cos mortos en Francia, en Nova York ou en Madrid, pero semella que as vidas non valen tanto se os mortos son Africanos que morren afogados intentando cruzar o estreito, coa colaboración (porque non dicilo) dos corpos de seguridade Españois. Apenas uns días antes do fatídico suceso do Venres 13 (os supersticiosos dirán que era una mala data). Morrían asasinados douscentos nenos sirios segundo un vídeo difundido por activistas anti-ISIS. De feito, nos catro anos de guerra civil en Siria, levan mortos máis de once mil nenos sirios. Para poñer a cifra en contexto é aproximadamente a cantidade de menores de quince anos que viven actualmente en Lugo. Todas as vítimas son nosas, vivan en París, en Lugo, en Madrid ou en Siria. Aos catetos da dereita cóstalles moito diferenciar entre musulmán e terrorista islamista, cómpre dicir que tamén lles costaba moito diferenciar entre esquerda abertzale e ETA. Semella un pouco aventurado xeralizar sobre unha relixión, o islam, que aglutina máis de 1300 millóns de persoas. (por comparar con algo máis próximo, tódalas variantes do cristianismo, suman aproximadamente 2100 millóns de fieles), cunhas formas de sentir, pensar e obrar tan diversas, que sería unha quimera buscar algo en común a todos eles ademáis dos máis básicos principios relixiosos. En occidente tivemos que soportar o catolicismo extremo até o século XIX, con tódalas suas barbaridades (que as tivo). E posteriormente nas figuras ultracatólicas dos líderes franquistas. O Islamismo radical, parece rexurdir a finais do S XX como unha escusa para invadir determinados países, que casualidade ou non, teñen unha enorme parte das reservas de petróleo do planeta. Tamén parece aventurado xeralizar sobre os Sirios, sendo un país de 22 millóns de persoas, sumido nunha innecesaria (como tódolos conflitos armados) guerra civil, dende fai máis de 4 anos. Os catetos da dereita enchen o peito co gallo da liberdade de expresión, hai ministros do opus-dei e demáis dirixentes ultra-católicos que critican os ataques contra a liberdade de expresión como o da revista Charlie Hebdo, mentres no seu país aproban leis mordaza. O cateto da dereita cre que os terroristas aparecen por xeración espontánea, non se para a preguntarse cal é a orixe do estado islámico, pois non é nin máis nin menos que unha rama escindida da celebérrima Al Qaeda, si, aquel invento para derrocar gobernos en oriente medio que se lles foi tanto das mans aos USA. Pero non contentos con esto, resulta que tamén se dedicaron a financiar aos rebeldes sirios, co único pretexto de derrocar a Bashar al-Asad, un dictador eso si, mais non parece que os de agora vaian a facelo mellor. A decisión do famoso trío das azores tivo esta serie de consecuencias, os terroristas non xurden da noite á maña sen mais. A causa de todas estas dificultades coas que se atopan, os catetos da dereita son especialmente sensibles e vulnerables a todo tipo de arengas nacionalistas, pois na súa ignorancia son profundamente arrogantes, ou ignoran o que non casa coa súa forma de ver a vida. E que conste que o problema non é ignorar feitos, xa que todos somos ignorantes en diferentes eidos da nosa vida, o erro radica en crer que se sabe demasiado. Como ven as Solucións O cateto da dereita cre que todo se soluciona con bombardear a catro desgraciados en Raqqa, mentres as vías de financiación das organizacións criminais seguen intactas. Pero os bombardeos onde hai poboación civil só empeoran o drama. Porque non destruir os pozos petrolíferos en poder do EI e cortar a súa financiación? Porque non parar de vender armas a países dos que hai máis que fundadas sospeitas que comercian cos terroristas? Porque non poñer sancións a eses países como se fixo con Rusia no conflito de Ucraína? Os catetos da dereita déixanse seducir invocando motivos nobres, a paz, a democracia, a xustiza... Ninguén vai dicir que unha guerra é para roubar, para someter, para dominar, para enriquecerse, para en fin... Acumular poder. Eles nunca se paran a pensar que para buscar aos culpables basta con mirar quen sae beneficiado dun conflito. Basta con ver que na enaxenada mente dun terrorista disposto a inmolarse polo seu deus, hai algo que está fallando na educación e nos seus valores, pois non é racional. Pero obviando aos asasinos, aos que todos poderíamos sinalar co dedo, hai outras tres patas nesa mesa criminal que son retroalimentadas entre si, e se serven unhas das outras para manter o seu "status quo", parasitando ao pobo que deberían servir. Por un lado, os empresarios beneficiados directamente por esta demencial política exterior, fabricantes de armas, empresarios da seguridade privada, e por suposto as petroleiras. Por outra banda, os políticos corruptos que alimentan esta espiral de violencia das políticas da OTAN. A pesar dos cambios de rumbo dos novos partidos da esquerda Española, sobre a política exterior, ser de esquerdas non é compatibel cas posturas desta organización. Por último, o eslabón máis baixo da cadea, o exército. Caso curioso é o dos militares españois, que gostan de levar a democracia por exóticos países e loitan contra ditaduras extranxeiras, previo pago de obscenas dietas de desprazamento (patriotas si, pero co estómago ben cheo) sen embargo, botan de menos ditaduras pretéritas no seu propio país. Todos viven do medo e da desconfianza humana, uns enriquécense de xeito directo, os outros ocupan os postos de poder e os últimos póñense medallas e autoproclámanse portadores da democracia e a salvación. Pero o pobo sempre é o que pon os mortos, sexan civiles Sirios, Franceses ou mesmo militares que non querían estar nun conflito estúpido. O máis triste é saber que todo esto responde a intereses particulares e a unha loita de poder para vencer o delicado equilibrio que había entre o bloque occidental da OTAN e o bloque oriental Ruso-chinés. Citando a Ghandi, "non hai camiño cara a paz, a paz é o propio camiño" Apesares de que a frase se lle atribúe a Xulio César, Flavio Vegecio Renato escribiu: "Igitur qui desiderat pacem, praeparet bellum" "Aqueles que desexan a paz, que se preparen para a guerra" Pero non podería estar máis desacertado. Non vos enganedes, non hai ningún camiño de luz, bolboretas e flores para conseguir a paz, A paz é o propio camiño que debemos construir entre todos, camiño que nos leva ata un fin, que é unha sociedade de xustiza, nun mundo no que mereza a pena vivir. Se deixamos que nos ceguen co medo, ca desconfianza, ca mentira, ca vinganza, co rencor... Eles gañan... Gañan os que viven das guerras, do sufrimento, do terror, da inxustiza, da ignorancia. Nós non temos medo, dicir non á guerra é de valentes, os catetos da dereita que agochen os seus complexos detrás de soldadiños de papel. Non nos transformemos en catetos da dereita. O mundo é dos valentes, e os valentes non precisan armas.


Summary: Require a retirada "inmediata" da cartelaría, que considera "publicidade e propaganda electoral con mensaxes claramente partidistas e electoralistas" difundidos fóra da campaña. A formación compostelá alude a accións semellantes do PP e do PSOE que non foron cuestionadas.

A Xunta Electoral de zona de Santiago requiriu a Compostela Aberta (CA) este pasado xoves a "retirada inmediata" e nun prazo máximo de 24 horas duns carteis colocados pola formación política na vía pública por considerala propaganda electoral e terse difundido fóra do período de campaña. Os carteis, que non piden o voto, forman parte dunha campaña, titulada Santiago avanza máis, na que se informa á cidadanía de diferentes actuacións levadas a cabo polo goberno local no mandato vixente. Compostela Aberta, nas súas alegacións, advertiu de que esta "acción de comunicación" vai "na mesma liña que están a desenvolver outras organizacións" na cidade, "incluída a denunciante, o Partido Popular" local. A Xunta Electoral considera os carteis "publicidade e propaganda electoral con mensaxes claramente partidistas e electoralistas" e difundidos fóra da campañaFoi o PP de Santiago quen denunciou estes carteis o pasado 30 de abril. A Xunta Electoral, malia as alegacións de CA, ordenou a retirada da campaña por vulnerar o artigo 53 da Loreg e a instrución 3/2011 da Xunta Electoral Central. En ambos casos, advírtese da imposibilidade de difundir propaganda electoral nin acto ningún de campaña desde que se convocan as eleccións locais (1 de abril) e ata que dea comezo a campaña, o vindeiro venres 10 de maio.A Xunta Electoral entende que os carteis colocados por CA "han de ser cualificados como de publicidade e propaganda electoral, xa que conteñen mensaxes claramente partidistas e electoralistas, e tal actividade non está amparada por ningunha das excepcións previdas".Compostela Aberta alegou que os lemas non tiñan nada que ver co da campaña ou que a colocación de carteis non foi obxecto de contratación directa nin a través de terceiro, posibilidade que impide a lei, senón que foron realizados "de xeito voluntario" por "persoas afíns" á formación política. Compostela Aberta alude nas alegacións a campañas informativas semellantes do PP en Santiago e Ourense e do PSdeG en SantiagoPero, sobre todo, CA destaca que esta acción informativa é unha "estratexia comunicativa habitual nas organizacións políticas" e que "o propio PP ten realizado con anterioridade desde unha posición de goberno nas últimas eleccións ao Parlamento galego". Así, fai referencia ás mensaxes emitidas polo partido conservador nas semanas previas ás autonómicas de 2016 , e antes do inicio oficial da campaña, e na que se "colocaban mensaxes semellantes ás da campaña de Compostela Aberta". "Esta denuncia" --alegaba a formación santiaguesa-- pretende que se trate a Compostela Aberta de xeito discriminatorio en relación ao resto de formacións políticas". Ademais, alude a unha campaña "similar" actual e nas redes sociais do PP de Santiago na que vai realizando unha serie de propostas "que poderían considerarse propaganda electoral se aplicásemos os criterios" expostos na denuncia. CA cre "discriminatorio" o trato pero a Xunta Electoral di que as campañas de PP e PSOE entran nas excepcións permitidas porque "dan a coñecer os candidatos ou o programa electoral"Tamén fai referencia Compostela Aberta a outra campaña do PP de Ourense na que, desde o goberno local, se centra "nos logros do alcalde Jesús Vázquez e en compromisos futuros". Ao tempo, a formación de unidade popular tamén alude a outra campaña, do PSdeG local, titulada Vamos Santiago, na que se destacan compromisos electorais. Compostela Aberta destaca que, mentres a súa campaña se centra en informacións que a organización considera "de interese para a cidadanía", as citadas anteriormente céntranse en "promesas electorais".Para a Xunta Electoral, no entanto, "non é comparable" a actuación de CA coas indicadas por este propio partido. Así, destaca que as campañas do PP en 2016 non foron denunciadas no seu momento e que as de Ourense non corresponden ao seu ámbito de competencias. En canto ás do PSOE e PP actuais, entende o organismo que a actuación inclúese nas excepcións previstas porque é unha acción "destinada a dar a coñecer os candidatos ou o programa electoral". Preguntado pola cuestión, o alcalde da cidade, Martiño Noriega, asegura que "o PP non ten interese de que esa mensaxe chegue á cidadanía". Ademais, o rexedor advertiu tamén de que "hai moitas outras promesas e campañas en redes sociais ou mesmo en carteis doutras moitas formacións e só se fixan na nosa".Mala todo, Noriega mesmo ve como algo positivo a retirada porque, segundo asegura, "o que é prohibido suscita máis interese na sociedade".


Summary: Hai un "evidente problema de persoal" na Atención Primaria na Galiza, recoñece o secretario xeral do PP galego, Miguel Tellado.

Hai un "evidente problema de persoal" na Atención Primaria na Galiza, recoñeceu esta segunda feira, 2 de agosto, o viceportavoz parlamentario e secretario xeral do PP galego, Miguel Tellado. Con todo, o popular non atribuíu esta deficiencia na sanidade pública ao recortes da Xunta en medios e persoal denunciados por asociación profesionais, entidades de pacientes e sindicatos, senón "á ausencia de médicos no mercado" para contratar. Por iso, Tellado reclamou ao Goberno estatal que "autorice" máis ofertas públicas de emprego e a convocatoria de máis prazas de MIR. Así o trasladou en rolda de prensa a preguntas dos medios sobre as críticas do Colexio de Médicos de Pontevedra pola sobrecarga de traballo das e dos profesionais da Atención Primaria. De feito, esta entidade comunicou na pasada sexta feira que denunciou pola vía penal as persoas dirixentes das áreas sanitarias de Vigo e Pontevedra para que se "depuren responsabilidades dos prexuízos" aos que poidan estar sometidas tanto as persoas colexiadas como as pacientes pola "sobrecarga" de traballo que soporta a sanidade pública. Porén para Tellado, "esta problemática é mesmo anterior á pandemia (...), a Xunta non conta con efectivos suficientes para contratar porque non hai médicos para contratar e reforzar a Primaria", sinalou á vez que subliñou que o Goberno galego está disposto a facer "todos os esforzos", mais "sería necesaria a colaboración do Goberno de España autorizando ofertas públicas de emprego que permitan contratar máis médicos (...) É evidente que hai un problema de persoal na Atención Primaria. Xa o había antes da pandemia e hoxe segue existindo", admitiu Tellado. Pola súa banda, a deputada do BNG Noa Presas aproveitou nunha rolda de prensa para insistir "na urxencia de dotar de máis medios a sanidade pública, "en particular a Atención Primaria, saturada e cun persoal exhausto" ante a quinta onda. Por iso reclamou reforzar a Atención Primaria cun investimento urxente de 200 millóns de euros provenientes dos 211 millóns que a Galiza vai recibir da devolución do IVE que o Estado adebeda do exercicio do ano 2017. Calvo e Baltar, á fronte do PP coruñés e ourensán Noutra orde de asuntos, o parlamentario Diego Calvo, presidente provincial do Partido Popular na Coruña desde 2016, e unha das persoas con máis papeletas na sucesión de Alberto Núñez Feixoo, busca a reelección no próximo congreso do PP coruñés que decorrerá o vindeiro 25 de setembro. Así, presentou esta segunda feira 2.025 avais da militancia para optar a continuar á fronte do PP da Coruña. Quen tamén presentou a súa precandidatuira para a reelección como presidente do PP de Ourense foi Manuel Baltar, e fíxoo entregando 4.202 avais.


Summary: Baixando á area política, hoxe destaca nos xornais o xesto dun "infiel", Íñigo Errejón que, contrariando o seu feitío físico, ten unha gran estatura humana e unha mentalidade aberta para desafiar a infidelidade ao propio partido e acusar a Podemos de ser belicista, masculina e machista. Así é, penso. Con esa política obteñen máis votos

A fidelidade é unha palabra que ten moi boa sona, que está ben considerada, e sen embargo creo que leva implícita a inconsecuencia e o quebranto. Na orixe, a palabra significaba servir a un deus. Da idea relixiosa pasou a amorosa. O concepto do amor tivo a súa base na relixión, como a poesía amorosa medieval. A principal orientación da fidelidade ten carácter persoal e sentimental. Indica unha seguridade subxectiva que permita decidir a conciencia futura desde o momento presente, prever o que se vai facer con posterioridade e ter a forza de ánimo de levalo a cabo. A fidelidade amorosa é a máis espallada. Ámote hoxe e amareite sempre, din os amantes mirándose aos ollos. E, para que conste, prométese ante un altar, ante un xuíz, unha autoridade. Unha perseveranza asinada e con testemuñas. Ignoro que insensatez leva á maioría da poboación a facer ese xuramento algunha vez na vida, e máis aínda, con idéntica inconsciencia e boa disposición. Por pouco que reflexionemos, decatámonos, sen que nolo dixera Galileo, de que no mundo todo se move, e que a nosa situación cambia en relación co contorno, e as nosas propias células, mudan dun día para outro. A acción, o movemento é o cerne da vida, e non é doado manter un desexo persoal durante moito tempo. A música que nos deleita, o manxar que nos comprace, o que sexa que nos produza pracer, acaba sendo un fastío cando se prolonga, se reitera. Isto sen ter en conta a evolución persoal e as diferenzas que se producen nas persoas. Tal vez, aquela persoa a quen lle prometemos fidelidade, xa non existe, ou, contrariamente, o que non permanece é a catadura de quen fai o voto de lealdade. Hai outro tipo de fidelidade: a das persoas militantes de partidos políticos. Pode ser tan intensa ou máis que a amorosa. Hai quen entrega a vida mesma. Paréceme que as persoas conservadoras de seu non teñen que esforzarse en manterse fieis aos seus principios. As progresistas rompen co establecido. Opóñense e impúgnanse. Son innovadoras e fan avanzar a historia. Ás veces me pregunto como sería a evolución humana de non ter o freo da relixión e tradicións decadentes. Unha das teimas reaccionarias de todas as épocas, é a queima de libros. Atacar de raíz o pensamento avanzado, o que só se consegue lendo. Como na exaltación amorosa, a fidelidade política adopta posicións sentimentais e mesmo fanáticas. Tamén aquí a fidelidade se cobra algunhas vidas ou esfarela outras. Velaí o fanatismo relixioso coránico e sádico que inmola mesmo a criaturas e atemoriza as sociedades na actualidade con accións terroristas. No extremo oposto, a "esquerda" ao longo da historia foi conseguindo progresos político-sociais e mellorando as condicións de traballo e o nivel de vida das poboacións. Pero tamén se acomodaron a prácticas de dereita para conseguir o poder. Loaron a fidelidade ao partido en contra das persoas ousadas que optaron por ser fieis aos seus principios. E así produciron vítimas nas súas propias filas. Pois ben, baixando á area política, hoxe destaca nos xornais o xesto dun "infiel", Íñigo Errejón que, contrariando o seu feitío físico, ten unha gran estatura humana e unha mentalidade aberta para desafiar a infidelidade ao propio partido e acusar a Podemos de ser belicista, masculina e machista. Así é, penso. Con esa política obteñen máis votos. Confunden a fortaleza coa agresividade, a grosería, querendo épater ás persoas que xa foron asombradas a principios do século pasado, procurando a algarada, dando pábulo á ignorancia, e á xestos irados (dos que son moi partidarios os fascismos) en lugar de substituílos por palabras e argumentos, de promover a educación, o respecto, a democracia que está tan desfeita. Para contrariar eses postulados e facer unha política avanzada, xusta e democrática, necesitase ser moi forte, fiel aos propios principios, e non venderse por un puñado de votos. Velaí a difícil fidelidade.


Summary: Tralo lanzamento o ano pasado do seu exitoso LP Das Ende aller Luge, como se xa dunha tradición se tratara, os xermanos Varg veñen de editar un novo EP baixo o título de Götterdämmerung, o que xa é o terceiro da súa carreira. Esta banda, nacida coa idea de actualizar o Pagan Metal e xuntalo con toques de Death melódico, foron quen de crear o seu estilo que eles denominan Wolf Metal.

Götterdämmerung (o crepúsculo dos deuses) é o tema homónimo que abre o plástico. Un tema de clara inspiración wagneriana na súa temática, máis lento que do que a banda nos ten acostumada e no que se nota a evolución melódica pero sen deixar a forza que os caracteriza e ao que a voz de Freki contribúe decisivamente en canto fai a súa aparición proclamando: "Son o lume, o Señor da chama. Devoro o ferro e o aceiro". Un dos temas máis potentes e que amosa o camiño que seguramente leve a banda, de ter boa acollida polo Wolf Pack. Hel pisa algo máis o acelerador, creando un tema máis metaleiro, no que os pequenos toques industriais que se podían adiviñar no tema anterior se fan máis patentes. Un crebapescozos no que destacan uns riffs moi interesantes e unha composición que afonda na melodía e nos cambios de tempo, cos que xoga, xunto cuns rotundos coros no retrouso, para crear ese ambiente da persecución á morte que narra a canción e nos fan a nós berrar con eles: "Agocharvos ben, até que vos atopemos. Contaremos até 3: 1, 2, 3!" O riff co que dá comezo Beiβreflex é unha clara carta de presentación. Un tema construído sobre a base de riffs e aínda máis melodía que as súa predecesoras, cunha letra que volve a falar do lado salvaxe da manda e que, por un momento, pódese emparentar con Achtung. A estas alturas, queda case confirmado que os componentes folk metal desapareceron das súas composicións dando paso a un son máis industrial e actual que nos fai pensar inmediatamente en Rammstein. O disco pecha coa "senda de osos", Knochenpfad, que comeza sobre a música contando a vella historia de cómo un home debe camiñar sobre os osos dos seu pai para chegar até o barqueiro, entregarlle as moedas e cruzar ao outro lado e coñecer os segredos do mundo dos mortos. Un tema que musicalmente crea o ambiente para contar esta historia. Este traballo de Varg fará máis curta a espera do seu novo longa duración que apunta xa unha evolución cara sons máis melódicos e industriais. A diferenza do seu traballo anterior, que foi editado en alemán e inglés, este está unicamente en alemán. Se no anterior traballo pareceume innecesaria a regravación do disco en inglés, o mesmo digo deste EP, xa que as voces perderían toda a forza que teñen. Os lobos chegaron hai dez anos para quedarse e ninguén está a salvo. Como di a canción:"Achtung! Hier sind die Wölfe! Wir sind zurück. Die Wölfe machen wieder Jagd. Den Schafspelz abgelegt. Nichts wird mehr wie es einst War" VARG nas redes WEB: WWW.VARG.DE FACEBOOK: https://www.facebook.com/VargOfficial TWITTER: @varghorde LISTAXE DE TEMAS Götterdämmerung Hel Beißreflex Knochenpfad


Summary: A carreira do coronavirus por seguir contaxiando o maior número de persoas vai da man da comunidade científica que trata de actualizar as vacinas fronte á Covid para frear o ascenso dos contaxios e das súas complicacións. No outono poderían estar listas, mais até entón, que beneficio supoñen os reforzos coa fórmula orixinal?

A recomendación da Axencia Europea do Medicamento de iniciar canto antes a vacinación de todas as persoas vulnerábeis e maiores de 60 anos cunha segunda dose de reforzo fronte a Covid coincide no tempo coa propagación das novas subvariantes de Ómicron que nas últimas semanas elevaron o número de contaxios e, outra vez, a alarma ante o coronavirus. O virus que está a circular e a provocar a maioría dos casos que se rexistran evolucionou e xa non é o mesmo que nos deu a coñecer Ómicron a finais do ano pasado. É diferente daquela primeira versión. Máis esquivo a calquera barreira inmunolóxica e, polo tanto, máis eficaz á hora de infectar o maior número de persoas susceptíbeis de se contaxiar. A vacina específica para Ómicron chegará en setembro: cal é a súa eficacia? Está a comportarse como era de esperar. "O SARS-CoV-2 muta, pero non o fai tanto coma outros virus como VIH. O problema é a enorme cantidade de persoas infectadas no mundo, que facilita unha extensión rápida daquelas mutacións que lle confiren maior vantaxe". E iso acontece sobre todo en zonas de alta densidade de poboación, precisa África González, catedrática de Inmunoloxía da Universidade de Vigo, investigadora do Centro de Investigacións Biomédicas (Cinbio) e autora do libro divulgativo Inmuno power: conoce y fortalece tus defensas. Escape inmunitario BA.4, BA.5 e BA2.2.75 son as versións máis recentes de Ómicron e o principal foco de atención agora mesmo. "As dúas primeiras identificáronse en xaneiro e febreiro en Suráfrica e xa son dominantes en moitos sitios, como na Galiza, mentres que a BA.2.75, denominada 'Centauro', é máis recente. Detectouse en xuño na India, pero xa está presente en varios países". Adoitan producir infección máis no tracto respiratorio superio, a diferenza do que ocorría coas primeiras variantes que tamén afectaban o pulmón Teñen en común unha alta transmisibilidade, superior á das súas predecesoras, e un maior escape inmunitario. "Todas son capaces de sortear parte da inmunidade xerada polas vacinas e as infeccións previas con outras variantes, pero non completamente". Sanidade non descarta recuperar a máscara en interiores ante o exponencial aumento de casos de Covid-19 Isto, aclara González, significa que persoas que xa se infectaron con Ómicron se poidan infectar de novo con algunha subvariante, habitualmente de forma leve. "Adoitan producir infección máis no tracto respiratorio superior (conxestión nasal, dor de garganta, tose) a diferenza do que ocorría coas primeiras variantes que tamén afectaban o pulmón (pneumonías, fibroses)". Tanto Pfizer como Moderna xa teñen lista unha coa cepa de Wuhan e Ómicron Sobre o aumento das hospitalizacións derivado desta última vaga, a inmunóloga afirma que non sempre son consecuencia directa do coronavirus. "Os datos apuntan que as persoas ingresadas infectadas con estas subvariantes teñen outros problemas que a Covid descompensa". Defende, ademais, que nin os casos graves e nin os falecementos rexistraron un gran incremento, o que indica que as vacinas seguen a ser eficaces. "Inducen boa resposta inmunitaria con anticorpos neutralizantes e memoria fronte á maioría das variantes e subvariantes. Aínda que se perdan anticorpos ou algunhas subvariantes escapen á inmunidade xerada, o noso sistema inmunitario pode aprender e ir adaptándose ás novas versións. Ademais, tamén os nosos anticorpos poden 'mutar'". Vacinas actualizadas Con todo, o escape vacinal do virus, cada vez maior, está a acelerar a demanda dunha vacina actualizada que dea resposta ao impacto do virus agora dominante. "Tanto Pfizer como Moderna xa teñen lista unha coa cepa de Wuhan e Ómicron", asegura África González, nun momento en que a FDA estadounidense (a axencia encargada de aprobar alí novos medicamentos) urxe que o novo fármaco recolla ademais as últimas subvariantes. Este virus sempre vai por diante de nós "Pero é imposíbel ir ao ritmo de aparición das novas variantes. O problema con este virus é que os seus cambios van máis rápido que a capacidade de obter antivirais ou vacinas concretas. Sempre vai por diante de nós", afirma a experta, que convida a estudar primeiro o grao de protección que as vacinas deseñadas de novo teñen fronte ás subvariantes antes de decidir se se empregan ou non chagado o outono e como. "A prioridade debe ser a poboación vulnerábel". Sanidade abre o 14 de xullo a autocita para a vacinación das primeiras doses de adultos e nenos Neste sentido, e a falta de mellores opcións, polo momento xustifica a administración dunha cuarta dose da vacina de ARN. "Un estudo recente demostrou que induce protección parcial fronte ao contaxio, pero moi boa actividade na diminución da hospitalización e de máis de 80% dos falecementos en persoas vulnerábeis en zonas con alta incidencia de Ómicron". De cara ao próximo inverno, González asegura que o virus "seguirá mutando". "É un virus respiratorio e é moi difícil poñerlle freo. Irán xurdindo novas variantes, pero con máis persoas vacinadas ou con infeccións previas -e novas defensas inmunolóxicas- serán cada vez máis leves na poboación xeral". Covid-19: 26 mortes en maiores de 64 O Sergas notificou onte a morte de 26 persoas con idades comprendidas entre os 64 e os 96 anos e c diagnosticadas de Covid. Os falecementos rexistráronse en seis xornadas diferentes desde o 1 de xullo, e elevan o número total de vítimas desde o inicio da pandemia a 3.689. Polo demais, a evolución do coronavirus segundo os últimos datos publicados mantén unha tendencia á baixa no número do casos que aínda non se reflicte na presión hospitalaria. Hai 14.539 doentes coa infección activa, dos cales 932 están ingresados, 31 en UCI. A incidencia acumulada entre a poboación vulnerábel e maior de 60 anos, albo dos protocolos Covid, sobrepasa xa os 1.400 casos por 100.000 habitantes a 14 días.


Summary: O incremento do salario medio foi nese mesmo período de apenas 2%. Galiza está na cola do Estado en vivenda protexida rematada: só 12 en 2017.

Portugal, Berlín ou Nova York anunciaron nestes días medidas para regular os prezos dos alugueiros, conscientes da necesidade de intervir para frear unha 'burbulla' que afoga as persoas inquilinas. Ese aumento dos prezos do alugueiro tamén afecta Galiza, onde en só un ano, de marzo de 2017 a xuño de 2018, os alugueiros disparáronse en 30% ao pasar dos 445 euros mensuais a 581,5 euros. Son dados que recolle o portal Magnet a partir do Informe do Prezo da Vivenda en España. Ese incremento de 30%, porén, é menor ao que experimentou o prezo medio no conxunto do Estado, e que foi de case 60%, se ben con fortes diferenzas entre territorios. A suba na Galiza de 30% contrasta co incremento do salario medio no noso país nese mesmo período e que foi de 2%. O informe debulla esa evolución por provincias nese ano. Onde máis aumentaron os alugueres foi na de Pontevedra, con 46%, mentres en Lugo foi de 30% e na Coruña de 26%. En Ourense foi onde menos aumentou, 16%. En mínimos A construción de vivenda social en Galiza está en mínimos. En 2017 houbo 12 vivendas protexidas rematadas, a cifra máis baixa entre todas as comunidades do Estado español. A anos luz da vivenda social en Madrid e Barcelona, mais tamén de territorios con menos poboación ca nós, como Euskadi, Aragón, Asturies, Estremadura ou Castela-A Mancha. En todo o Estado español entregáronse en 2017 as chaves de 4.938 pisos sociais. Só 12 na Galiza, o que supón apenas 0,2% do total. En Estremadura (1.600.000 habitantes menos que en Galiza) foron 216. En Nafarroa –a que cuadriplicamos en poboación– foron 192, o que supón 180 vivendas protexidas máis. En 2017 apenas 0,2% das vivendas iniciadas na Galiza eran vivenda protexida fronte ao case 11% do Estado español. En 2016 tamén foi só 0,2% dos novos inmobles iniciados e en 2015 foi 0,3%. No primeiro ano de goberno Feixoo a porcentaxe era de 15,5% mentres no conxunto do Estado a media estaba en 49%. Na Galiza hai case 12.000 persoas demandantes de vivenda protexida.


Summary: Eduardo Sanches Maragoto vén de presentar a súa candidatura ao Conselho da Associaçom Galega da Língua (AGAL) que se define como continuadora da directiva saínda. As eleccións serán o vindeiro 24 de outubro.

Sob o lema 'Polo Novo Consenso', Maragoto encabeza un equipo que inclúe xente da cultura como o escritor Carlos Quiroga, o profesor e músico Eliseu Mera ou a poeta Susana Arins. Completan a candidatura José Calleja, Jon Amil, Ricardo Fil e Xico Bugueiro. Eduardo Maragoto, membro do atual Conselho da AGAL e profesor de Portugués na Escola Oficial de Idiomas de Compostela, é o candidato de 'Polo Novo Consenso' à Presidencia da asociación. Esta candidatura preséntase com dúas liñas programáticas: o desenvolvemento da Lei para o aproveitamento da lingua portuguesa e vínculos coa Lusofonia (Lei Paz Andrade); e o fomento do recoñecemento entre identidade galega e reintegracionismo. Alén disto, esta candidatura propón unha norma unitaria que optimice as dúas tradicións gráficas que conviven no reintegracionismo: a norma AGAL e o padrón portugués adaptado ao galego. Maragoto substituiría ao actual presidente, Miguel Rodríguez Penas, actual xefe de gabinete do Concello de Santiago.


Summary: Após ser rexeitada polo Partido Popular a ILP para a aplicación dos principios de redución, reutilización e reciclaxe, abordamos a xestión de residuos en Galiza mais tamén botamos a ollada a outros modelos desenvolvidos para alén do noso país

Coordinado por María R. Lafuente, publicamos un caderno monográfico sobre a xestión de residuos. O Partido Popular rexeitaba hai apenas unhas semanas a tomada en consideración da ILP a prol da aplicación dos 3R (Redución, Reutilización e Reciclaxe). O partido maioritario no Parlamento segue adiante coa aplicación do "modelo SOGAMA" que apenas destina o 2% dos residuos á reciclaxe. Fronte a isto, dedicamos o noso caderno de análise a outros modelos máis ecolóxicos, baratos e solidarios que crean postos de traballo e xeran sinerxias positivas noutros sectores. Neste senso, achegámonos ao complexo medioambiental do Barbanza. Un proxecto que desenvolve desde hai 10 anos a reciclaxe e compostaxe nunha planta comarcal que abrangue un total de 9 concellos. Tamén, achegamos as experiencias doutras nacións. Neste senso, falamos con Iñaki Errazkin, conselleiro de Medioambiente na Deputación de Guipuzkoa e un dos impulsores do método de recollida 'porta a porta'. Criticado con dureza polo PP esta iniciativa ter por obxecto mellorar a separación selectiva e aumentar a reciclaxe. Baseado nos 3R este sistema está a acadar uns índices de reciclaxe do 80% e freou a construción dunha incineradora que fora prevista polo plan de residuos. Xunto ao sistema desenvolvido en Euskal Herria, conversamos con Joan Marc Simon, director executivo de Zero Waste un movemento de grupos de responsabilidade civil, ONGs, municipios, empresas... que traballan por un cambio de paradigma na xestión de residuos á fin de reducir a súa xeración. Oito páxinas para reflexionar sobre o modelo de sociedade no que vivimos mais tamén sobre aquela que aspiramos a construír.


Summary: Evo Morales. Nicolás Maduro. E agora Dilma Rousseff. Continuam as declarações dos líderes da esquerda latino-americana contrárias às actividades de espionagem da Administração Obama, reveladas ao mundo pelo ex analista da CIA Edward Snowden. Dilma -ela própria espionada pelos EUA- proferiu o discurso de abertura da Assembleia Geral das Nações Unidas e atacou os EUA por violar o direito internacional.

A presidente do Brasil, Dilma Rousseff, afirmou nesta terça-feira, no discurso de abertura da 68ª Assembleia-Geral das Nações Unidas, em Nova York, que as ações de espionagem dos Estados Unidos no Brasil "ferem" o direito internacional e "afrontam" os princípios que regem a relação entre os países. Dilma referiu-se explicitamente às ações de espionagem dos Estados Unidos que tiveram como alvo a própria presidente, seus assessores e a estatal Petrobras. "Quero trazer à consideração das delegações uma questão à qual atribuo a maior relevância e gravidade. Recentes revelações sobre as atividades de uma rede global de espionagem eletrónica provocaram indignação e repúdio em amplos setores da opinião pública mundial", disse Dilma. O Brasil como alvo "Imiscuir-se dessa forma na vida dos outros países fere o direito internacional e afronta os princípios que devem reger as relações entre eles, sobretudo, entre nações amigas." A presidente destacou que o Brasil apareceu como alvo "dessa intrusão", referindo-se à espionagem. "Dados pessoais de cidadãos foram indiscriminadamente objeto de interceção. Informações empresariais – muitas vezes com alto valor económico e mesmo estratégico – estiveram na mira da espionagem. Também representações diplomáticas brasileiras, entre elas a Missão Permanente junto às Nações Unidas e a própria Presidência da República do Brasil tiveram suas comunicações intercetadas", afirmou. A primeira nação em aderir a ONU Para a presidente, esta intromissão "fere o direito internacional e afronta os princípios que devem reger as relações entre eles, sobretudo, entre nações amigas". Diante das delegações de mais de 190 países, inclusive dos Estados Unidos, Dilma afirmou que "não procedem" as afirmações do governo norte-americano de que a interceção da comunicação de autoridades destina-se a proteger os cidadãos contra o terrorismo. "O Brasil repudia, combate e não dá abrigo a grupos terroristas. Somos um país democrático", declarou. O discurso de Dilma antecedeu o do presidente norte-americano, Barack Obama. O Brasil é tradicionalmente o primeiro a discursar na Assembleia Geral, por ter sido o primeiro país a aderir à ONU em 1945. "Ações ilegais" são "inadmissíveis" As tecnologias de telecomunicações e informação não podem ser novo campo de batalha entre os estados. "Este é o momento de criarmos as condições para evitar que o espaço cibernético seja instrumentalizado como arma de guerra, por meio da espionagem, da sabotagem, dos ataques contra sistemas e infraestrutura de outros países", disse a presidente do Brasil. "Jamais pode o direito à segurança dos cidadãos de um país ser garantido mediante a violação de direitos humanos fundamentais dos cidadãos de outro país. Não se sustentam argumentos de que a interceção ilegal de informações e dados se destine a proteger as nações contra o terrorismo", afirmou. Lembrando que lutou na juventude contra a ditadura militar, a presidente afirmou que vai defender "de modo intransigente" o direito à privacidade dos indivíduos. Respeito à soberania "Sem ele, o direito à privacidade, não há efetiva liberdade de expressão e opinião e, portanto, não há efetiva à democracia. Sem respeito à soberania, não há base para o relacionamento entre as nações", sublinhou a presidente. De acordo com a presidente, o problema afeta a própria comunidade internacional. "Temos que criar as condições para evitar que o espaço cibernético seja arma de guerra", disse.Internet Para Dilma, a ONU deve liderar uma iniciativa de regulamentação do papel dos estados em relação às tecnologias. Segundo ela, o Brasil fará uma proposta sobre o tema. "A ONU deve desempenhar liderança no esforço de regular o comportamento dos estados frente a essas tecnologias. Por essa razão, o Brasil apresentará propostas para o estabelecimento de um marco civil mulitlateral para governança e o uso da Internet", disse.


Summary: O sábado decorrerá o cuarto Festival Pezas dun Teatro do Porvir, Galiza+Portugal na Coruña. A actividade está promovida pola Asociación de Escritoras en Lingua Galega (AELG).

A Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) promoverá este sábado a sexta Xornada da Sección de Literatura Dramática titulada "Cartografías da palabra en Acción", unha actividade na que colaboran o Concello da Coruña, a Deputación da Coruña, Cedro e o Centro Camões de Vigo, dentro da que se insire o cuarto Festival Pezas dun Teatro do Porvir, Galiza+Portugal. A sesión decorrerá no Fórum Metropolitano da Coruña e ten a intención de pór no foco "unha das manifestacións artísticas máis senlleiras e estratéxicas dun sistema literario e dunha cultura de seu". O director director artístico do Festival Internacional de Teatro de Expressão Ibérica de Portugal, Gonçalo Amorim, dará unha aula maxistral No mesmo marco tamén terá lugar o certame teatral, que quere ser unha sorte de viveiro para "as e os creadores que están a escribir ou a bosquexar algún tipo de peza para os palcos". Na sesión de mañá representaranse Retake de Amparo Martínez, Efecto flash de Ana Abad e Humanocromo de Susana Lorenzo. Ademais, a partir das 12.30 horas fornecerá unha aula maxistral o director teatral do Teatro Experimental do Porto e director artístico do Festival Internacional de Teatro de Expressão Ibérica de Portugal, Gonçalo Amorim. Na quenda de tarde van ser interpretadas outras tres pezas: Ditados ou o ter de acabar de Isabel Milhanas, Raigame de Sara Guerrero e Meu rei de Daniel González. Coincide no día a proposta Paseos pola Coruña Literaria Outono 2021, que da man de Érica Esmorís levara o público que faga a inscrición a coñecer dous patios de luces da cidade. "A través do xogo para espertar a imaxinación e a lectura de diversos parágrafos, poderemos coñecer os máis peculiares e famosos veciños e veciñas que viviron en diversas comunidades de veciñanza", avanza a AELG nun comunicado de prensa.


Summary: O ex-alcalde da Coruña deféndese nunha entrevista das críticas erguidas pola súa asistencia ao mitin de Albert Rivera.

Francisco Vázquez explica nunha entrevista concedida a La Voz de Galicia que o levou a participar a pasada fin de semana no mitin de Albert Rivera na Coruña. E é que o ex-alcalde da Coruña e militante do PSdeG-PSOE tomou parte dun acto organizado pola Plataforma 'Movimiento Ciudadano' no que tamén tiña presenza Unión Coruñesa --a marca coa que Ciutadans poderían aterrar na cidade herculina aproveitando o desgaste que os casos de corrupción lle están a xerar ao PP. Mais a súa chegada e un hipotético apoio cidadán podería outorgar unha posibilidade @s populares para se manteren no goberno embora non contaren con maioría Ciutadans podería aterrar na Galiza para as municipais da man de Unión Coruñesa Así é que a presenza de Francisco Vázquez espertou malestar entre algún sector do PSdeG como a deputada en Cortes españolas, Laura Seara, que mesmo instou a dirección socialista a abrir un expediente ao ex-rexedor. No entanto, o seu secretario xeral, José Ramón Gómez Besteiro, decidiu deixar pasar o acontecido. "O que a algunhas voces do meu partido debería preocuparlles, non é a miña presenza, senón as quiñentas persoas, moitas delas mozas, que asistiron", sinala en conversa co diario coruñés Francisco Vázquez. O embaixador no Vaticano mesmo amosa a súa preocupación polas horas baixas dos líderes socialistas e dise certo de que 'Movimiento Ciudadano' está a ser un fenómeno político. "Foi máis xente ver a Rivera que ao último mítin de Rubalcaba", sinala Vázquez, "e iso é preocupante". Vázquez defende "o debate ideolóxico" no PSOE e di que o discurso de Rivera é "valente" e "novo" Neste senso, o ex-alcalde non oculta a súa simpatía polo discurso "novo" e "valente" de Rivera, como o cualifica na entrevista. Para Francisco Vázquez a súa ideoloxía casa nalgúns aspectos coa proposta do de Ciutadans mais asegura que "nunca" pensou en abandonar as filas socialistas como semellaba apuntar a súa presenza no acto da pasada fin de semana. "É un fenómeno a observar, e aliás de poder ir a onde me dea a gaña, por iso asistín á charla", explica, "eu non mudei. A miña definición é moi sinxela: españolista, socialdemócrata e católico" e así era o partido que conquistou as eleccións e pilotou (...) a Transición". Mais na actualidade, di, "os actuais dirixentes están afastando o partido da súa estrutura histórica e ideolóxica" polo que, di, "en troca de primarias, o que fai falta é debate ideolóxico".


Summary: Toda unha lexislatura para esquecer, un concello paralizado, internamente desmoralizado, unha cidade atónita, a marca Compostela polo chan, Santiago de Corruptela como exemplo de democracia autoritaria, de liortas de poder, de condutas mafiosas, de podremia e asco. Canto dano en tan pouco tempo.

Angel Currás, colega, profesor de instituto, tiña fama de ser un home tranquilo, prudente, sensato e responsable. Noutras palabras, pouco político... Quizais por iso parecía a persoa máis axeitada para tapar os excesos -coñecidos- do seu predecesor como Alcalde de Compostela, Gerardo Conde Roa, avogado, hoxe condenado por fraude fiscal, din que numerario do Opus, unha aposta persoal de Alberto Núñez Feijóo para a capital de Galicia e que gañou a maioría absoluta, para sorpresa del mesmo, por unha ducia de votos. Na cidade todo o mundo sabía quen era Conde Roa, algúns dicían Roña, polos seus negocios inmobiliarios, actividade profesional e unha vida persoal pouco acorde coa imaxe de congregante que quería dar Na cidade todo o mundo sabía quen era Conde Roa, algúns dicían Roña, polos seus negocios inmobiliarios, actividade profesional e unha vida persoal pouco acorde coa imaxe de congregante que quería dar. Tamén no PP local o sabían. Na oposición comentábase que Gerardo e a súa lista viñeran para forrarse. Con todo, ninguén podía imaxinar que a peripecia do PP en Santiago, en tan pouco tempo, dera para tanto. E a realidade política superou á ficción do mellor fabulador. O concelleiro Ángel Espadas, man dereita de Conde, azoute do botellón, unha das armas propagandísticas da campaña electoral, foi cazado borracho e durmido diante dun semáforo a altas horas da madrugada. Como xefe de gabinete do alcalde seguiu controlando os tecemanexes municipais, os servizos, as relacións coas empresas municipais privatizadas e rematou en prisión. Cando o propio Alcalde, Conde Roa, foi descuberto e condenado por fraude fiscal no marco das investigacións da chamada Operación Pokemon, tivo que dimitir, despois de moitas voltas, pero aínda gañou tempo e poder como para botarlle un pulso (e gañarllo) ó seu mentor, ó Presidente da Xunta de Galicia impoñendo mesmo o seu sucesor, a aquel profesor de instituto, nada político, pero que non tivo reparos en pasar por diante de quen fose para facerse co bastón de mando. E Paula Prado tivo que botarse a un lado. Por aceptalo, con moita resignación cristiá, foi recompensada coa portavocía na cámara galega. Outra vez a intervención do Presidente. Mais as investigacións da policía xudicial seguiron e destaparon conversas telefónicas que evidenciaban non só as tremendas leas internas na familia compostelán do PP e do concello, senón o funcionamento apodrecido e as relacións viciadas coas empresas que contrataban servizos municipais, o dos "regalos de la hostia", as facturas infladas, colocacións irregulares, ameazas... e demais métodos mafiosos que chamuscaron tamén a carreira política da ex portavoz parlamentaria do PP, Paula Prado. A fotografía de toda a Xunta de Goberno do Concello de Santiago de Compostela no banco dos acusados nos xulgados de Fontiñas abriu portadas e telexornais, e tiveron que irse, logo de ser condenados e inhabilitados por un xuíz, foi nese momento cando tiveron que asumir, conxuntamente, responsabilidades políticas e xurídicas, faltaría máis!. A fotografía de toda a Xunta de Goberno do Concello de Santiago de Compostela no banco dos acusados nos xulgados de Fontiñas abriu portadas e telexornais E o Presidente da Xunta de Galicia, mentor de Conde Roa, cómplice na súa substitución por Angel Currás, promotor de Paula Prado no Pazo do Hórreo, non só foi quen de aguantar ate a condena en firme de toda unha Xunta de Goberno, senón que permitiu que o Alcalde manobrara para perpetuarse no poder estando dobremente imputado, mesmo ate o instante en que pretendía anunciar publicamente o seu novo equipo conformado por persoas non electas e escollidas da sua corda. Neste tirapuxa final, Currás tivo que ceder. Nas súas palabras de despedida dixo que non foi unha renuncia, non foi un cese, non foi unha dimisión, simplemente, unha renovación, unha solución excepcional para unha situación excepcional. Que grande Currás!, e segue de concelleiro. Un estrambote final propio do peor soneto. Pero as cousas que poden empeorar, empeoran, dicía o Murphy. E a historia aínda está por concluír, para desgraza da cidadanía compostelán. Co obxectivo de impedir a convocatoria de eleccións anticipadas dilataron todo o que podían esta podremia ate que xa legalmente non se podía recorrer á consulta popular pois queda menos dun ano para as locais de 2015 Co obxectivo de impedir a convocatoria de eleccións anticipadas dilataron todo o que podían esta podremia ate que xa legalmente non se podía recorrer á consulta popular pois queda menos dun ano para as locais de 2015. E botaron man dunha modificación legal pensada para Euskadi que permite cubrir as vacantes con persoas mesmo non electas, toma democracia!!!. E nomearon alcalde o último da lista, pola cara, outro dedazo de Feijóo, ó actual conselleiro de Medio Ambiente, Agustín Hernández, o da mina de Corcoestro, o do fracking, o que acredita obras non realizadas, Don Limpo, para pasar o pano en Compostela e empezar xa, con tempo, a precampaña das municipais de maio do ano que ven... Polo medio, toda unha lexislatura para esquecer, un concello paralizado, internamente desmoralizado, unha cidade atónita, a marca Compostela polo chan Polo medio, toda unha lexislatura para esquecer, un concello paralizado, internamente desmoralizado, unha cidade atónita, a marca Compostela polo chan, Santiago de Corruptela como exemplo de democracia autoritaria, de liortas de poder, de condutas mafiosas, de podremia e asco. Canto dano en tan pouco tempo. O monarca cando menos dixo aquilo de "Perdón, me he equivocado, no volverá a ocurrir". Aquí, como non os corramos a votos, son quen de seguir. Si o lograran a responsabilidade sería toda nosa.


Summary: Armando Requeixo analiza Tríptico, o poemario do poeta balear que publica Kalandraka, traducido por Xavier Rodríguez Baixeras.

Antoni Marí é un dos máis brillantes poetas en lingua catalá das últimas décadas. Catedrático de Teoría da Arte na Universidade Pompeu Fabra de Barcelona, a súa vida transcorre entre esta cidade e a súa Eivisa natal, á que regresa a cada canto para atopar alí o tempo para pensar, para calar e divagar, para non facer nada e facelo todo, ese milagre que o silencio e a soidade daquela marabillosa illa lle proporcionan, segundo propia confesión. Dese nutricio humus eivisenco agroman os seus múltiples ensaios, os seus volumes de relato pero, sobre todo, nesa raizame enxerta a súa vizosa obra poética, da que arborizaron ponlas ben frondosas. Tres delas —El Preludi (1979), Un viatge d'hivern (1989) e mais El desert (1997)— foron reunidas polo poeta no volume Tríptic des Jondal (2003), o mesmo que agora publica baixo o título Tríptico a editorial Kalandraka. Tríptico foi vertido ao galego polo tamén poeta Xavier Rodríguez Baixeras, probablemente o mellor tradutor desa lingua entre nós Tríptico foi vertido ao galego polo tamén poeta Xavier Rodríguez Baixeras, probablemente o mellor tradutor desa lingua entre nós, pois é ampla no tempo e numerosa nos froitos a súa dedicación a este eido. Por tanto, o traslado fiel da poética de Marí á lingua nosa non só está asegurado, senón que constitúe todo un exemplo de exquisitez tradutora ao alcance de moi poucos, porque non son tantos os que posúen o fino oído, a sensibilidade de poeta e a habelencia filolóxica para producir tan notorios resultados. Os tres poemarios de Marí ábrennos ao mundo íntimo do escritor, ao máis característico dos seus días e os seus traballos. É o espazo privilexiado da súa terra eivisenca o que zumega tras cada liña versal. Así, as paisaxes, pero tamén as vivencias, dese territorio da memoria e o presente son vivenciados nas composicións, por veces viradas á infancia fuxidía, outras á mocidade que esvaeceu e, as máis das ocasións, a un hoxe que abala entre emocións de visión estética. Todo nestas páxinas se converte nunha procura incesante, nun querer saber que é motor da indagación lírica, que desconfía da aparencia e as súas ocultacións e se verte nunha pintura de epifanías. Unha escrita na que se cumpre o que o poeta anunciou algunha vez: "en la voluntad formalizadora es fundamental ser esencial, íntimo y reductivo", o que leva este Tríptico polos vieiros da poesía reflexiva ou a filosofía lírica, pois en Marí a substantia literaria acomoda multiforme. Quen percorra estes poemas —longos, discursivos, ás veces con metro e rima, mais maioritariamente versolibristas— descubrirá pronto a autenticidade dun canto que explora a existencia, o ser e a súa circunstancia, que inquire polas razóns últimas e sabe da ledicia do miúdo. Un poeta, en fin, ao que nada lle é alleo porque a fluencia da vida o atravesa e deita, caudal, no verso. Tríptico é "unha chuvia de sombras instalándose/, a deter os camiños e as comarcas,/ os contornos inmóbiles do espello". Eses espectros tan familiares cos que convivimos, os que nos recordan que "todos os afáns son único afán/ e as memorias unha soa e única memoria./ Un só desfalecer e un único desexo". Porque, no fondo, a comunidade que nos fraterna é tan idéntica que a experiencia persoal non é senón unha irisación fractal máis da propia vivencia compartida: "Todo é un. Todo/ a mesma cousa, pensas./ Só a aparencia é mudábel./ A noite é a mesma e tamén/ o instante feble en que renace o coñecemento dos nomes,/ o coñecemento da palabra e a luz". Xustamente por iso, pola súa esencial identidade xemelar co que cada un de nós vimos sendo, os versos de Marí son unha revelación, en non poucos sentidos cósmica, e sempre telúrica, matérica e transcendente: "esta escuridade/ que fai da alma unha profunda fonte/ onde todo, alá no fondo, se mestura:/ así, a materia e a substancia, a suor/ da terra e da vida, o recendo/ húmido da morte, a turbulencia/ da podremia, o rigor/ mineral do infinito". Achegarse á librería e facerse con este Tríptico de Antoni Marí será o mellor sinal de que seguimos habendo lector@s neste Finisterrae para os que a alta poesía importa Neste tempos nos que tantas coleccións de poesía morren por inanición, ben está que ti, amig@ lector@, mon semblable, tomes conciencia do valor de manter a flote unha colección como Tambo da viguesa Kalandraka, quen con apenas unha terna de títulos tennos aberto un mundo creativo con voces maiores de noso (velaí os poemas de Manuel Álvarez Torneiro) e de alén (caso da excelente antoloxía Sete poetas vascos), aos que agora se suma esta memorable tradución de Xavier Rodríguez Baixeras dun dos poetas referenciais dunha literatura irmá como é a catalá. Achegarse á librería e facerse con este Tríptico de Antoni Marí (que mesmo agocha tesouros secretos como os deseños de Anxo Pastor, que tan ben acaen a esta deliciosa edición, impecable na súa materialidade) será o mellor sinal de que seguimos habendo lector@s neste Finisterrae para os que a alta poesía importa.


Summary: Asociación de doentes procuran dar a coñecer unha imaxe "máis exacta e verdadeira" desta doenza que afecta tantas persoas.

Persoas afectadas polo párkinson e as súas familias sumáronse onte, na praza de María Pita, na Coruña, á lectura dun manifesto co obxectivo de visibilizar esta doenza neurodexenerativa e concienciar sobre as necesidades do colectivo. Á cita, organizada pola Federación Estatal de Párkinson, acudiu o director xeral de Maiores e Persoas con Discapacidade da Xunta, Fernando González Abeixón; a alcaldesa da Coruña, Inés Rei, e representantes das formacións políticas no Consistorio (PP, PSdeG, Marea Atlántica e BNG). Sete millóns de afectados no mundo O membro da xunta directiva da Asociación Párkinson Galicia na Coruña, José Miguel Andrade, explicou que se trata dunha enfermidade crónica e neurodexenerativa que "se estima" que afecta máis de 13.000 persoas na Galiza, 180.000 no Estado español e máis de sete millóns de persoas no mundo. José Luís Mascareñas: "O financiamento da ciencia é moi deficiente" Ao fío diso, sinalou que o que procuran desde a asociación é dar a coñecer unha imaxe "máis exacta e verdadeira" desta doenza que afecta "drasticamente" a calidade de vida da persoa doente e de "toda a súa contorna". "Unha doenza descoñecida" "Hai tantos párkinson como persoas afectadas", destacou Andrade, que insistiu en que esta enfermidade segue sendo "unha gran descoñecida". Aproveitou tamén para remarcar que é necesaria a obtención de "datos reais" sobre o número de persoas afectadas, o perfil sociodemográfico, así como a evolución e resposta aos tratamentos. Doentes crónicos con patoloxías múltiples: 5% da poboación consome até 50% dos rescursos sanitarios Pola súa parte, a rexedora da cidade da Coruña, Inés Rei, manfestou o seu apoio "incondicional" ás persoas e ás familias que padecen esta enfermidade e pediu unha "acción conxunta de todas as Administracións", desde os concellos até o Goberno estatal para que as peticións deste colectivo poidan ser atendidas "o máis rapidamente posíbel".


Summary: As responsabilidades no proceso de liquidación das caixas.

As caixas de aforro tiñan órganos para a defensa do patrimonio colectivo que xestionaban: a asemblea xeral e, derivados dela, o consello de administración e o comité de control. Non está documentada case ningunha actividade de rendición de contas dos xerentes e da tecnoestrutura perante a asemblea xeral. Cando os membros da asemblea e do consello foron preguntados sobre por que non exerceran ningún control dos créditos e operacións que se sometían á súa aprobación, todos sen excepción dixeron que "había confianza". Isto exactamente é o que se entende por ausencia total de rendición de contas. Temos que lamentar a escasa cultura de rendición de contas que existe na Federación Ibérica, seguramente herdada dun catolicismo mal entendido: fixémonos que na igrexa católica a rendición de contas (o que nosoutros, os ingleses, chamamos "accountability") non existe case. Os católicos nunca piden rendición de contas á súa xerarquía (unha estraña xerarquía nunha institución que consiste na asemblea de crentes): "Hai confianza non?". Os representantes dos grupos de interese recibían na xuntanza os documentos sen ocuparse de escrutalos Efectivamente: hai confianza ata o punto do espectáculo descrito polo electricista procesado pola ocultación do Códice Calixtino, quen testificou a subtracción sistemática do líquido recadado nos cepillos polos membros do cabido da catedral de Santiago para distraer eses fondos cara a adquisición de bulíns para encontros amorosos en todas as expresións posibles do amor. Ninguén dixo nada: "hai confianza non?". Algo parecido pasaba nas asembleas das caixas: os representantes dos grupos de interese, elixidos por depositantes, traballadores, entidades... recibían na xuntanza os documentos. Sen ocuparse de escrutalos, aprobábannos "confiadamente". Falla de control Así, os xerentes e directores non tiñan que render contas perante os representantes na asemblea nin dos colectivos sociais, nin estes llo reclamaban. Houbo, creo, só dous episodios para render contas en Caixanova, por certo, os dous protagonizados por senllas mulleres, aínda que a cousa quedou dentro da casa. As opcións de esquerda e os sindicatos preferiron obter o financiamento que lle brindaban os xerentes das caixas e declinar o seu deber de apostar polos intereses dos colectivos sociais. Tamén inhibiron a súa obriga fundamental de preservar a misión das caixas: impúxose a necesidade perentoria de financiamento antes ca de reclamar o que se esperaba deles. É natural que causaran unha gran decepción neste eido –un eido fundamental- e aínda estamos á espreita da súa reflexión. Caixa Galicia financiou traballos e publicacións de destacados economistas a través da súa fundación. Como correspondencia, estes economistas, agradecidos, pecharon os ollos a moitas decisións e traxectorias estratéxicas do seu director xeral que poñía en risco a entidade en beneficio propio: outro quid pro quo que resultou na exaltación dunha figura no canto de lle reclamar rendición de contas. Precisamente os economistas, quen teñen por profesión o control da entropía na economía. As responsabilidades do Banco de España Na cuestión da responsabilidades do Banco de España, prefiro remitir ó lector ó epígrafe tres do discurso de Quintás "El Banco de España y su Gobernanza", para non lanzarme ó espazo. No canto de lle render contas el á sociedade, consegue habilmente, dende a súa altura, que sexa a sociedade quen lle renda contas O papel do Banco de España e do seu gobernador non deixa dúbidas sobre a súa estratexia consciente de destrución das caixas de aforros, incluso con declaracións expresas sobre a pouca confianza que lle merecían as formas non capitalistas. Aquí temos outra forma de entender en "estilo católico" a accountability: o Banco de España, dende que o Goberno cedeu ós sofismas e ás presións indebidas que acabaron por outorgarlle a súa independencia, foi capaz de inverter o principio da rendición de contas. O papel do Banco de España e do seu gobernador non deixa dúbidas sobre a súa estratexia consciente de destrución das caixas de aforros No canto de lle render contas el á sociedade, consegue habilmente, dende a súa altura, que sexa a sociedade quen lle renda contas a el sobre salarios, traballo, pensións, sanidade, fiscalidade, déficit, formas de empresa, de propiedade, e todo o que lle parece: o Banco de España, de moi mala xestión da economía dende a súa independencia, deu saído indemne desta outra estafa ó patrimonio colectivo: están a aprender moito dos curas estes outros "sacerdotes detrás do templo" da moeda. Penso que temos un futuro neste século XXI no que van emerxer con forza as formas de patrimonio colectivo, a gobernanza involucrando os grupos de interese e a extensión do principio de rendición de contas. Fainos falta moito máis do que os escandinavos veñen chamando a "administración participativa"; fainos falla a personificación da colectividade. Hoxe isto témolo todo a balavento. Nin tan sequera temos recoñecida xuridicamente a propiedade colectiva, a súa titularidade, as formas xurídicas de defensa do patrimonio e dos servizos públicos dende as colectividades de usuarios, que son as verdadeiramente lexitimadas para posuílas e xestionalas. Hai algunhas excepcións cangadas de problemas, como neste diario reclama Alfredo Pereira a propósito das comunidades de montes.


Summary: En cada número do semanario Sermos Galiza, desde o primeiro, Mario Regueira acompáñanos coa súa crítica na que analiza as novidades literarias galegas. A partir de agora, o noso crítico publicará tamén no xornal dixital críticas da actualidade editorial mais, nesta ocasión, referidas a obras traducidas ao galego. A primeira, Apocalipse Z de Manel Loureiro (Urco).

Este ano saía á luz que as orixes de George A. Romero, un dos pais do xénero dos zombis no cine, atopábanse entre os Romero de Neda, unha familia ben coñecida na zona de Ferrolterra. Houbo quen xa quixo ver unha relación evidente entre os mitos da Santa Compaña e a particular relación da galeguidade coa morte no cine de Romero, por máis que a carne apodrecida das hordas de non-mortos dos seus filmes teña pouco que ver coa hoste antiga e espiritual que marcha en orde polos vieiros da nosa terra. "Nos últimos vinte anos o xénero dos zombis reviviu de tal forma que se foi convertendo case nunha marca de época: dende filmes, series e videoxogos até novelas". En realidade, o cine de zombis previo a Romero reflectira, xa nos anos 30, o medo ao estranxeiro focalizado nos estraños ritos da inmigración haitiana, orixe última dos mortos que camiñan. Para unha boa parte da crítica, o galego-descendente vai modificar esa expresión da ansiedade social cara ao outro-descoñecido substituíndoa pola que xera a ameaza constante da conflagración mundial. Esa apocalipse inminente que se percibía durante a Guerra Fría deixou unha pegada moi recoñecíbel na cultura popular, inzándoa de filmes de catástrofes, entre os que se poderían contar as incursións de Romero. Ao mesmo tempo, os escenarios devastados deixan sempre aberta a interpretación das cuestións sociais: o zombie é un monstro que non se caracteriza pola súa rapidez nin pola súa intelixencia, a súa forza baséase na capacidade para facer masa e expandirse, unha característica aberta a múltiples interpretación políticas. Nos últimos vinte anos o xénero dos zombis reviviu de tal forma que se foi convertendo case nunha marca de época: dende filmes, series e videoxogos até novelas. Resulta doado imaxinar que, da mesma forma que nos anos sesenta e setenta, o éxito do xénero responde a unha nova ansiedade. A caída da Unión Soviética eliminou do horizonte de posibilidades un quecemento súbito da Guerra Fría, pero a perspectiva sobre o futuro da humanidade, cercada por gripes aviarias, terrorismo islámico, accidentes nucleares, crises económicas ou catástrofes naturais, non pareceu mellorar demasiado. Da mesma forma, a ameaza constante das sociedades idiotizadas incapaces de facer fronte politicamente ao seu destino ante un poder cada vez máis omnipotente, aparece sempre como unha tentación interpretativa á hora de falar das hordas de zombis sen cerebro. Sen dúbida, o zombi é, cada vez máis, un elemento político. É frecuente que ao anual Zombie Walk do Festival de Sitges se sumen grupos de esquerdas ataviados como os cadáveres andantes de figuras históricas da ditadura, denunciando así a súa continuidade política. O pasado novembro, na terra dos avós de George A. Romero, celebrouse tamén unha marcha zombi para denunciar o abandono da comarca e o futuro apocalíptico que lle agarda. "Urco é unha editora consciente das raíces galegas do xénero e Manel Loureiro leva dende 2009 marcando un novo fito coa serie de novelas, que o catapultaron dun completo anonimato a ser un dos autores máis vendidos do Estado" Da mesma forma é frecuente que as interpretacións modernas veñan acompañadas dunha lectura nostálxica do pasado, como se o capitalismo estrañase os anos nos que o rival era un só e compartía un mesmo código de honra, en lugar destes tempos doentes nos que calquera célula de fanáticos pode pulsar o botón que dea cabo ao mundo. Non é por acaso que a edición galega de Apocalipse Z de Manel Loureiro, seguramente unha das primeiras obras que coloca os zombis nun escenario galego, conmemore na súa nota de impresión un dos filmes de George A. Romero. Urco é unha editora consciente das raíces galegas do xénero e Manel Loureiro, que concibiu a obra orixinalmente en castelán, leva dende 2009 marcando un novo fito coa serie de novelas, que o catapultaron dun completo anonimato a ser un dos autores máis vendidos do Estado e a competir en mercados internacionais tan complexos como o estadounidense. Porén, ao mesmo tempo, Urco é un editora que sempre fixo gala dunha particular consciencia política, algo que se deixa notar no seu interese polas utopías socialistas, e tamén na particular perspectiva de recoñecer a conveniencia dunha fantasía que eluda as referencias aristocráticas. Nese sentido, na súa decisión de editar a versión traducida de Apocalipse Z, podemos ver algo máis que a necesidade de darlle unha versión galega obra. Sería excesivo ver en Apocalipse Z unha intencionalidade política. A novela conta, a modo de diario, a historia dun avogado galego e do seu gato no medio dunha praga de zombis que comezan a invadilo todo. O relato parte da incerteza das primeiras novas e continúa até o colapso das estruturas estatais e a pura loita pola supervivencia persoal. Nin o estilo nin o ritmo narrativo son propios da alta literatura, aínda que si poden ofrecer o divertimento que sen dúbida atoparon os seus millóns de lectores e que se basea sobre todo nunha aposta clara pola acción. "Nin o estilo nin o ritmo narrativo son propios da alta literatura, aínda que si poden ofrecer o divertimento que sen dúbida atoparon os seus millóns de lectores e que se basea sobre todo nunha aposta clara pola acción". Mesmo tendo iso en conta, na novela é evidente a expresión desas coordenadas das que falamos, e que a converten tamén nunha peza curiosa do punto de vista cultural. Tanto a ansiedade por un futuro incerto, como a nostalxia de tempos pasados nos que a vida era máis sinxela, aparecen con especial intensidade. Non é casual que a praga que ocupa o relato do protagonista estea orixinada nun vello proxecto soviético abandonado e fóra de control. Tampouco que vaian ir aparecendo personaxes que combateron na guerra de Afganistán e que demostran que un kalashnikov segue a ser unha boa ferramenta para abrirse paso no medio dunha invasión de seres descerebrados. As referencias a ese pasado son constantes, aínda que non unívocas, e abren moito as súas posibilidades interpretativas. Mesmo así, percibimos nel unha forma de solucionar as cousas ao "vello estilo soviético" que segue sendo válida para as situacións de crise, aínda que moi a miúdo se vexa atascada na corrupción ou nunha burocracia absurda. A experiencia deses personaxes noutro colapso sistémico fainos tamén especialmente hábiles para a supervivencia. Da mesma forma, Apocalipse Z ofrece o panorama novidoso dunha Galiza devastada, particularmente da vía atlántica, entre Compostela e Vigo. Seguramente as protestas políticas das que falabamos recoñeceríanse nos escenarios que Loureiro ofrece, e onde destaca un Vigo con Pescanova e a Citroën paralizadas e desertas e un Meixoeiro que xa non ofrece atención médica. Esa perspectiva fai imposíbel non pensar tamén na crise económica e política, contexto de aparición das primeiras edicións de Apocalipse Z e que non deixaba de ser unha versión atenuada de moitas das súas paisaxes. A desaparición do Estado, colapsado por unha forza superior á que non sabe combater, ten moitos elementos en común coa realidade, e como nesta, ameaza con desembocar axiña na lei do "sálvese quen poida", onde os valores sociais e humanos teñen, forzosamente, que redefinirse. Haberá quen poida considerar superflua a tradución dunha novela que xa saíu en castelán, porén, sempre é positivo facer accesíbeis obras ao lector galego e moito máis aquelas que están construídas sobre as paisaxes das súas cidades. Da mesma forma, por casualidade ou por incomprensíbeis influencias culturais relacionadas coa visión da morte, o discurso sobre os zombis na cultura popular segue protagonizado por galego-descendentes, nesta ocasión, con posibilidade de incluír unha perspectiva sobre a súa terra. Se cadra George A. Romero aínda se vexa con folgos para unha adaptación cinematográfica nas paisaxes que habitaron os seus avós.


Summary: Homenaxeado hai menos de tres meses na festa do cinema de Roma coa proxección do filme A Terraza, unha sorte de testamento da intelectualidade de esquerdas, Scola morreu onte en Roma aos 84 anos.

Sempre disposto a analizar en profundidade os temas máis difíceis e a describir as mudanzas sociais coa lixeireza dos grandes contadores, deixa filmes como Unha xornada particular, Feos, Porcos e Maos, Tan amigos que nós eramos ou A Familia. Scola nacera en Trevico, no Avellino, en maio de 1931. É considerado un dos últimos grandes mestres do cinema italiano, asinando obras en que participaron actores como Marcello Mastroianni, Sophia Loren, Vittorio Gassman ou Nino Manfredi. En 2011 anunciou o fin da súa carreira, despois de máis de 50 anos, por considerar que no panorama actual do cinema xa non tiña "liberdade" para filmar, por ser o mercado quen toma as decisións. "Iso xa acontecía antes, mais había espazo para a liberdade e para a diferenza, e os produtores estaban máis dispostos a arriscar e a probar", dicía nunha entrevista ao xornal Il Tempo. A pesar de todo, admitiu unha excepción: a de facer un filme sobre o seu grande amigo Federico Fellini que escribiu en colaboración coa súa filla Paola: Que Estraño Chamarse Federico.