Summary: A tradutora, editora, arquiveira e escritora de orixe galega, viúva de Julio Cortázar, finou este sábado en París aos 94 anos de idade. En 2005 foi a responsable de que o arquivo audiovisual do autor arxentino fose doado á Xunta de Galicia e que hoxe permaneza depositado no CGAI.

Podemos comezar a contar a historia de Aurora Bernárdez a partir de Francisco Bernárdez e Dolores Nóvoa, pai e nai nacidos en Maside e emigrados a Arxentina a comezos do século XX. Alí, en Bos Aires, naceu esta tradutora, editora, arquiveira e escritora, que en 1948 coñeceu a Julio Cortázar, da que foi parella e, trala morte do autor arxentino, testamenteira da súa obra e arquiveira e custodia dos seus bens. Aurora Bernárdez, a alma galega de Cortázar, finou en París esta fin de semana, aos 94 anos de idade. A pesar de nacer na Arxentina, Bernárdez pasou a súa infancia en Galicia, entre Maside, Vigo e Lugo, aínda que regresou á Arxentina para estudar A pesar de nacer, efectivamente, na Arxentina, Bernárdez pasou a súa infancia en Galicia, entre Maside, Vigo e Lugo, aínda que regresou á Arxentina para estudar e licenciarse en Literatura na Universidade de Bos Aires. Alí coñeceu a Cortázar, co que marchou vivir a París en 1952, traballando como tradutora en diversos proxectos e, dende 1953 de forma fixa na Unesco, onde estivo empregada ata a súa xubilación en 1985. Nese tempo Bernárdez tamén colaboraba en traducións literarias que asinaba Cortázar, como as das obras completas de Edgar Allan Poe. Tamén colaborou con el no proceso de preprodución de varias das futuras traducións das obras de Cortázar a outros idiomas. Acompañada de Cortázar visitaron Galicia en 1956 e 1957. Sobre a parella escribiu Mario Vargas Llosa: "Nunca deixou de marabillarme o espectáculo que significaba sentir conversar e ver a Aurora e a Julio en tándem. Todos os demais pareciamos sobrar. Todo o que dicían era intelixente, culto, divertido, vital. A miúdo pensaba: 'non poden ser sempre así. Esas conversas ensáianas na casa para abraiar logo os interlocutores coas anécdotas inusitadas, as citas brillantísimas e esas chanzas que, no momento oportuno, descargan o clima intelectual'". Aurora Bernárdez foi a principal tradutora ao español da obra de Italo Calvino e mais tamén do movemento existencialista francés Aurora Bernárdez foi a principal tradutora ao español da obra de Italo Calvino e mais tamén do movemento existencialista francés, e ocupouse entre outras obras dos máis senlleiros títulos de Sartre, Beauvoir ou Camus. Tamén traduciu a Jean Cocteau, Flaubert, J.D. Salinger, Faulkner, Nabokov ou Bradbury. Esta intensa actividade fíxoa merecedora do Premio Konex de Tradución, o maior premior cultural da Arxentina, en 1994. Ademais, é unha das principais editoras da obra de Cortázar, da que fixo numerosos traballos preparatorios de tradución a outras linguas. En 1968 Cortázar e Bernárdez separáronse como parella, aínda que mantiveron unha estreita relación. De feito, Bernárdez coidou de Cortázar nos seu últimos anos, ata a súa morte en 1984. Bernárdez, na súa función de testamenteira e custodia dos bens do autor de Rayuela, é a responsable de que o arquivo audiovisual de Cortázar fose doado á Xunta de Galicia, e que hoxe permaneza depositado no CGAI. Ela mesma fixo entrega destes materiais en 2005, un fito cultural que foi acompañada dun amplo conxunto de actividades (exposicións, conferencias, proxeccións...) en toda Galicia. Bernárdez, na súa función de testamenteira e custodia dos bens do autor de Rayuela, é a responsable de que o arquivo audiovisual de Cortázar fose doado á Xunta de Galicia, e que hoxe permaneza depositado no CGAI Bernárdez foi internada o pasado mércores en París a consecuencia dun accidente cerebrovascular, morrendo o sábado pola mañá. Residía dende había 50 anos no mesmo edificio da praza do Xeneral Beuret no que convivira con Cortázar e, segundo recollen algunhas fontes, será soterrada no cemiterio de Montparnasse, onde tamén están os restos do autor arxentino. É tamén o cemiterio no que, no final de Rayuela, o personaxe de Horacio Oliveira guinda unha bola de papel: "Á altura do cemiterio de Montparnasse, despois de facer unha boliña, Oliveira calculou atentamente e mandou as adiviñas a xuntarse con Baudelaire ao outro lado da tapia, con Devéria, con Aloysius Bertrand, con xentes dignas de que as videntes lles mirasen as mans",


Summary: Varias concentracións en localidades galegas en repulsa polo asasinato do pasado sábado en Ponte Sampaio. "Estamos fartas de estar fartas e non imos ficar paradas ata rematar con esta lacra", di a Plataforma Feminista Galega

O movemento feminista galego chama á sociedade a saír ás rúas este luns 26 de outubro en repulsa do asasinato machista de Conchi Reguera Peón, muller de 38 anos que foi acoitelada presuntamente pola súa ex parella o sábado en Pontesampaio. Baixo o lema Xuntas remataremos co patriarcado criminal, varias concentracións foron convocadas en diferentes localidades galegas. As mobilizacións celebraranse ás 20 horas na Coruña (Obelisco), Ferrol (Praza do Concello), Compostela (Porta do Camiño), Lugo (Praza do Concello), Pontevedra (rúa Rosalía de Castro, diante da Audiencia Provincial), Vigo (Marco) e Ourense (Castañeira, diante da Subdelegación do Goberno). "Estamos fartas de estar fartas e non imos ficar paradas ata rematar con esta lacra", di a Plataforma Feminista Galega A Plataforma Feminista Galega recorda que Conchi é "a quinta muller asasinada na Galiza no que vai de ano". "Estamos fartas de estar fartas e non imos ficar paradas ata rematar con esta lacra", asegura o colectivo, que pide "saír ás rúas para berrar ben forte que xa basta de violencia machista". Ademais, o movemento feminista lembra que, "en só 22 horas", tres mulleres foron asasinadas en todo o Estado. Por outra banda, arredor de 500 persoas manifestáronse en Ponte Sampaio este domingo contra o asasinato da súa veciña e advertiron que "non morreu, foi asasinada". Á concentración acudiron cargos públicos do goberno municipal de Pontevedra ou o alcalde e membros do executivo local de Soutomaior, localidade natal do detido polo asasinato.


Summary: Máis da metade das conservas que se elaboran na Galiza empregan un aceite de xirasol que procede na súa maior parte de Ucraína, o que xera inquedanza entre as empresas do sector.

O aceite de xirasol, do que Ucraína é un dos principais países produtores, é un dos bens que primeiro empezaron a escasear nos mercados. Tanto é así que todas as distribuidoras de alimentación da Galiza decidiron limitar o número de unidades que se podían adquirir. Mais o aceite de xirasol tamén é fundamental para a industria alimentaria galega. De feito, o presidente da patronal conserveira e da Confederación de Empresarios da Galiza (CEG), Juan Manuel Vieites, alertou onte de que o conflito derivado da incursión militar rusa na Ucraína pode producir un "desaxuste entre a oferta e a demanda" en cuestión de "tres semanas ou un mes". Vieites recoñeceu que hai "nerviosismo" entre as empresas do sector pola "gran incerteza" que supón o conflito bélico en Ucraína, unha situación que lles levou a activar os seus plans de continxencia porque, explicou o presidente da patronal. Mentres que "antes tiñan compras aseguradas para 6 meses, agora poden quedar desabastecidas", alertou o dirixente de Anfaco. Medidas excepcionais Ante esta situación, Vieites reclamou medidas "excepcionais" ás administracións española e europea para que o sector poida garantir a produción. Entre esas medidas estaría a suspensión de barreiras "técnicas e arancelarias" para favorecer o aprovisionamento de materia prima. A este respecto, o presidente de Anfaco e da CEG sinalou que as posíbeis alternativas para a importación de aceite de xirasol ─Francia, Moldavia ou Bulgaria─ non reportarían unha produción suficiente para facer fronte á demanda da industria. Neste senso, lembrou que, anualmente, o sector da conserva emprega 98.000 toneladas de aceites (44% das conservas empregan o de oliva, mentres que 56% restante elabóranse co de xirasol, do que 70% chega de Ucraína).


Summary: Outorgarase un premio de mil euros ao artigo gañador, que tamén será publicado nos once medios que colaboran coa iniciativa, entre eles Praza Pública.

O Concello de Carballo, desde o seu Servizo de Normalización Lingüística (SNL) e en colaboración con varios medios de comunicación escritos, convoca por oitavo ano consecutivo o Premio a artigos xornalísticos normalizadores, un certame xa consolidado que ten como obxectivos promover a reflexión sobre a situación social da lingua galega, crear espazos nos xornais para analizar e fomentar o uso e prestixio do idioma galego e promover o seu uso na prensa. Ao certame pódense presentar artigos xornalísticos inéditos de opinión que traten algún tema concreto relacionado coa situación sociolingüística do noso país, coa defensa e promoción da lingua galega, co seu estatus, co argumentario a prol do uso do galego, coa lexislación e os dereitos lingüísticos, con experiencias sociolingüísticas concretas, con propostas para o impulso do uso e prestixio social do galego, con experiencias útiles ou favorábeis para a dinamización da lingua, coa política lingüística en xeral ou nalgún ámbito ou situación determinada, etc. Os artigos deberán ter entre 2.000 e 3.500 caracteres con espazos incluídos (entre 350 e 600 palabras, aproximadamente). O prazo de admisión está aberto até o 9 de abril de 2012. Outorgarase un premio económico ao artigo gañador, dotado con 1.000 euros, ademais da difusión nos once medios colaboradores coa iniciativa: A Nosa Costa, De Luns a Venres, Diario de Bergantiños, El Periódico de Carballo, Galicia Confidencial, La Opinión de A Coruña, La Voz de Galicia, Praza Pública, Que pasa na Costa, Sermos Galiza e Tempos Novos. Nas sete edicións anteriores foron premiados/as autores/as como Xurxo Carballido, Olga Patiño, Ana Barreiro, Ramón Vilar Landeira, Miguel Mosquera, Séchu Sende, Kiko Novoa, Xesús Fraga, Pilar García Negro, Marica Campo ou Marcos Abalde. As bases completas do premio poden consultarse no sitio web do Concello de Carballo. Tamén se pode obter máis información no Servizo de Normalización Lingüística, no teléfono 981 704 304 ou no enderezo electrónico normalizador@carballo.org. Descarga aquí as bases do Premio


Summary: Este sábado 27 de setembro fan 39 anos das últimas execucións do franquismo. Entre elas a do vigués Xosé Humberto Baena, que será homenaxeado no cemiterio de Pereiró, e para o que a súa familia pide a reapertura do seu caso e que se recoñeza a súa inocencia. Falamos coa súa irmá, Flor Baena.

"Papá, mamá: Executaranme mañá. Quérovos dar ánimos. Pensade que eu morro, pero que a vida segue". Deste xeito despedíase de seus pais Xosé Humberto Baena na derradeira carta que lles escribiu. Este sábado 27 será o 39º aniversario dos últimos fusilamentos da ditadura, os de tres militantes do FRAP (ademais de Baena, o tamén vigués José Luis Sánchez Bravo e Ramón García Sanz), e dous de ETA (Ángel Otaegui e Juan Paredes Manot Txiki). Os últimos asasinatos do franquismo como réxime, resultado dun proceso xudicial acelerado e inzado de irregularidades. Unha suposta demostración de forza dunha ditadura que esmorecía e que sete semanas despois vería morrer o seu líder. Unha mostra de miseria mais. Dende o primeiro momento a familia de Xosé Humberto Baena denunciou o inxusto do proceso e loitou, sobre todo dende a caída das estruturas franquistas, para que se reabrise o caso e se recoñecese a inocencia do seu familiar. Nesa loita embarcáronse primeiro os pais de Xosé Humberto e, falecidos eles, continuou a súa irmá Flor. En 2002 levaron o caso ante el Tribunal Constitucional, que se inhibiu. Despois dirixiron os seus esforzos ao ámbito internacional, ao Tribunal dos Dereitos Humanos da Haia e á ONU, que tampouco quixeron actuar. "A xuíza Servini é unha persoa seria e teimuda, que cando comeza algo chega até o final. E dáme a impresión de que cantos máis obstáculos lle poñen, ela máis se aferra á súa maneira de facer as cousas" Agora, dende o comezo da querela arxentina contra os crimes da ditadura franquista, a familia Baena colabora coa xuíza María Servini para que os altos cargos do réxime aínda vivos sexan xulgados "Vai moi lento, pero o caso é que vaia", destaca Flor Baena, que di ter "esperanzas" porque "a xuíza Servini é unha persoa seria e teimuda, que cando comeza algo chega até o final. E dáme a impresión de que cantos máis obstáculos lle poñen, ela máis se aferra á súa maneira de facer as cousas". Despois de que a avogada dos Baena viaxase a Arxentina, as presións do Goberno español impedíronlle realizar unha entrevista con Servini vía video conferencia. Porén, está previsto que a xuíza viaxe a España nos vindeiros meses para realizar os contactos pendentes, entre eles, o dos Baena. Sobre a mesa, un amplo e documentado conxunto de iregularidades no xuízo que determinou a culpabilidade de Xosé Humberto, excesivas mesmo para un tribunal franquista. Flor Baena define a execución do seu irmán como un "asasinato de Estado" e denuncia que "a sentenza estaba ditada de antemán". "Non aceptaron probas de testemuñas presenciais, probas de balística, todas as probas que non coincidían coa súa visión non se puideron presentar", engade. "Pero non queren reabrir o proceso" -di- "Mentres non morran os que estaban antes, e os seus familiares, non se vai facer xustiza. Se cadra eles xa non están no poder, pero están os seus fillos, ou sobriños". Flor Baena repite que "nós non queremos que ante a historia quede como un asasino. Queremos que quede como o que é, como un asasinado, que é completamente distinto". E relata que "na media hora previa a que o matasen, de seis e media a sete da mañá, cando meu pai e o meu irmán maior puideron estar con el, Humberto pediulles que 'o día de mañá cando os fillos da miña irmá sexan grandes, que lles conten a verdade, que non se avergoñen de min'". "Ao mes seguinte o meu pai escribiu unha carta moi longa, na que explicaba todo o que pasara. E iso quedou certificado para os meus fillos. E eles non viron esa carta até que fixeron 18 anos", engade. E conclúe: "Queremos cumprir coa súa vontade, queremos que todo o mundo saiba que foi inocente". "Que se saiba a verdade" "Nós non queremos que ante a historia quede como un asasino. Queremos que quede como o que é, como un asasinado, que é completamente distinto" Na súa procura da verdade, Flor Baena entrou en contacto coa familia do policía morto en 1975 e de cuxo asasinato culparon a Xosé Humberto, para que participase no documental Septiembre del 75 . "Non quixeron participar"-di- "E non o entendo. Se eles querían xustiza para el, pois non se fixo xustiza, porque o seu asasino non foi condenado, hai un culpable libre. Deberían buscar a xustiza e a verdade". Tamén lles pediu en varias ocasións a algúns dos compañeiros de Xosé Humberto no FRAP (algúns condenados tamén a morte e indultados, coma Vladimiro Fernandez Tovar, Manuel Blanco Chivite ou Pablo Mayoral) que fixesen público todo o que soubesen sobre o caso. Mesmo afirma que o propio Fernández Tovar lles confesou que "Baena non foi, Baena non estaba alí". Pero que se negou a dicir quen fora: "De momento non podemos dicir quen foi. Máis adiante". "Por que máis adiante? A que agardan? Se pasaron 39 anos e o crime está prescrito", láiase Flor Baena. Un día de homenaxe e recordo "Cada vez que teño que andar nos seus papeis, nas súas cartas, pásoo mal. É unha ferida que está aí, solapada, e que sempre se volve abrir. Non puidemos pechar esa ferida" Este sábado 27, ás 18 horas, o cemiterio vigués de Pereiró acollerá como todos os anos unha homenaxe a Xosé Humberto Baena. Flor di que estas homenaxes resultan "gratificantes" e un "apoio importante para a familia". "Teño que dicir, en honor dos seus compañeiros, persoas que non o coñecían en moitos casos, que todos os anos acoden á homenaxe en Pereiró. Levan flores, bandeiras, cantan a Internacional. E sempre se lembran del. Cando despois de 39 anos se seguen acordando del, creo que é por algo", afirma. Porén, o aniversario da súa morte é unha data necesariamente dolorosa, como recoñece: "Cada vez que teño que andar nos seus papeis, nas súas cartas, pásoo mal. É unha ferida que está aí, solapada, e que sempre se volve abrir. Non puidemos pechar esa ferida". "Roubáronnolo. Mesmo soterrárono sen estar nós presentes. A miña familia non volveu ser nunca a mesma dende a morte do meu irmán. A miña nai non volveu cantar, e cantaba moi ben", engade. "Morreu meu pai, morreu miña nai, e se cadra morro eu antes, pero eu téñolle encomendado á miña filla, que é moi loitadora, que continúe con este traballo" "Eu non sei se lograrei que se saiba a verdade", di Flor. "Morreu meu pai, morreu miña nai, e se cadra morro eu antes, pero eu téñolle encomendado á miña filla, que é moi loitadora, que continúe con este traballo. Sempre lle digo que siga adiante, até que o consigamos", engade. "Escribinlles a moitos políticos, xuíces, a moitas persoas, pedíndolles que deixasen reabrir o caso. A vicepresidenta Fernández de la Vega respondeume dicindo que me entendía, que fóra unha inxustiza, e ofrecíame mandarme un documento no que o acreditase de forma privada. E eu díxenlle que privado non quería nada", di. E conclúe: "Eu xa sei que o meu irmán era inocente, toda a familia o sabemos, non necesito velo nun papel. Pero si quero que ao igual que naquel momento todos os medios de comunicación dixeron que o meu irmán era un asasino, que agora digan todos que foi un asasinado".


Summary: Pallas@s en Rebeldía organiza en DF un Festiclown a prol destas comunidades. Iván Prado explicou a necesidade da acción sinalando que "@s wixáricas son para a defensa ambiental e a riqueza cultural mexicana o que @s zapatistas son para a loita pola democracia e a xustiza en México"

Cada vez queda menos para o Festiclown Wirikuta, o festival de circo solidario organizado en México DF por Pallas@s en Rebeldía en solidariedade co pobo wixárica --termo en azteca que significa 'a xente' e que se traduce ao noso idioma como huichol-- e contra as minas a ceo aberto que o Goberno mexicano quere autorizar na reserva espiritual do Deserto de Wirikuta. O pallaso Iván Prado actuará diante das 50.000 persoas que se prevé que asistan á inauguración do evento, este sábado 26, acompañado de artistas como Enrique Bunbury ou Calle 13. 'Wirikuta no se vende, Wirikuta se defiende', é o lema baixo o que enfrentan a loita as comunidades indíxenas, en contra das concesións para explotación mineira para o 70% das súas terras que foron concedidas á emrpesa canadense First Majestic e que supoñen un total de 6.326 hectáreas. A Xustiza suspendeu o proxecto de maneira provisional en febreiro. Ás súas voces sumarase o espectáculo do pallaso galego, encadrado nas accións do Festiclown que se celebrará do 26 de maio ao 10 de xuño na república mexicana. Pallas@s en Rebeldía actuará en escolas e nos cárceres da cidade de México, en galas de circo solidarias en cidades mineiras e poboacións do Deserto de Wirikuta e pasarrúas reivindicativos no Zócalo de DF. "@s wixáricas son para a defensa ambiental e a riqueza cultural mexicana o que @s zapatistas son para a loita pola democracia e a xustiza en México", dixo Iván Prado, quen fixo xa varias visitas aos pobos huichois noutras tantas xiras solidarias con Pallas@s en Rebeldía desde o nacemento desta organización, en 1995. Da organización deste Festiclown fai parte tamén Masacalli, unha das organizacións culturais que integra a Fronte de Defensa de Wirikuta, que xunto ao K Baret dels Refugiats e o Cirko Demente conforman a póla mexicana dun espectáculo a prol da defensa do patrimonio cultural e ambiental das comunidades wixáricas.


Summary: O concello de Muras celebra esta fin de semana a XXX Feira do Poldro cunha interesante, novidosa e diversa programación para gozar desde as crianzas até as e as persoas máis maiores. Esta sexta feira poderase degustar a carne de poldro na III Xornada gastronómica, observar os cabalos no Xistral o sábado 23 e o día 24 terán lugar diferentes actividades, exhibicións e competicións, ademais da entrega de premios.

Xa a fin de semana previa á celebración –os días 15, 16 e 17 de setembro–, foron moitas as persoas que se achegaron até o concello de Muras para saborear a carne de poldro na III Xornada Gastronómica da Feira. Mais aquelas persoas que non puidesen ir naquela altura terán outra oportunidade esta fin de semana. A xente que deguste todas as tapas dos establecementos colaboradores –Café bar A Volta, Café bar Santi e PIcapán Casa Vituco–, entra a participar nun sorteo dunha entrada ao clube termal do Spa Attica 2 de Vilalba con comida ou cea –sortéanse tres packs–. Ademais, a degustación de tapas é de balde! O sábado 23 de setembro o Concello de Muras e a Asociación de criadores de cabalos de raza galega, Puraga, dentro das actividades da XXX Feira do Poldro e do Gando do Monte, organizan un roteiro divulgativo que se coñece como 'Observación dos cabalos no Xistral'. Esta actividade pretende a posta en valor da carne de poldro, a través dun roteiro no que os participantes poderán observar cabalos en liberdade e degustar a carne de poldro nos establecementos da zona, pois a pesar da súa calidade e sabor, é unha gran descoñecida para o público. Ademais de amosar o traballo das gandeiras e gandeiros na conservación da Serra do Xistral tal e como se coñece hoxe en día a través do coidado destes animais. Ambas as partes organizan o roteiro co desexo de crear unha cultura de consumo de carne de poldro de calidade e co afán de establecer o Xistral como unha zona de referencia na crianza do poldro. Resaltan a vinculación da carne co seu sistema de cría, coa súa importancia medioambiental e cunha paisaxe natural humanizada na que o papel das gandeiras e dos gandeiros é fundamental na conservación dos seus valores naturais. O roteiro complementarase con xogos ecuestres e unhas olimpíadas rurais organizadas pola Asociación Atila, a partir das 18 horas e para rematar a xornada de sábado que mellor que uns petiscos con animación musical a partir das 20 horas. E o día grande de feira chega o domingo 24 cunha ampla programación e novidades para celebrar os trinta anos da Feira do Poldro e do Gando do Monte. A partir das 10 da mañá abrirase a feira, na que desde as 11 da mañá e até á unha do mediodía terá lugar a cualificación do gando. As crianzas poderán converterse en protagonistas sempre que queiran, durante todo o día, desde as 11 da mañá e até ás 2 do mediodía terán lugar diversas actividades infantís, entre as que destacan os paseos a cabalo que poderán desfrutar até as sete da tarde, a exhibición canina ou o obradoiro de disco que terán lugar entre as 11 e media da mañá e a unha do mediodía. Ás doce do mediodía farase un recoñecemento aos '30 anos de feira', ademais durante o día poderá visitarse unha exposición fotográfica que leva por nome o aniversario da propia feira. O concello vai estar cheo de postos de artesanía e alimentación, e ambientarase coa exposición de razas autóctonas e de maquinaria. Á hora de xantar, entre as doce e media e as dúas e media presentarase e poderá degustarse na carpa do Concello a 'hamburguesa Gañidoira'. A xornada de tarde abrirase ás catro da tarde co concurso morfolóxico organizado por Puraga que inicia as competicións polos tan desexados premios que se xogan. A continuación, de cinco a seis, terá lugar a exhibición de andadura libre, tamén organizada por Purga; e de cinco e media a sete a carreira de cabalos organizada pola Asociación Atila porá fin ás competicións. A partir das sete da tarde coñeceranse as galardoadas e aos galardoados desta XXX Feira do Poldro que recibirán unha dotación económica de entre 75 e 300 euros en función de cada categoría. Esta fin de semana o concello de Muras invita á Feira!


Summary: O paro, convocado por CIG, CCOO e UXT na provincia da Coruña, reclama un convenio xusto fronte ao bloqueo da patronal. Nos polígonos industriais de Ferrol, Fene, As Pontes, Santiago de Compostela e A Coruña, o seguimento é de 100%.

Máis de 18.000 traballadores están convocados á greve do metal na provincia da Coruña, a primeira que se convoca neste sector en 25 anos, e que nas súas primeiras horas está a ter un seguemento "masivo",segundo os sindicatos. O paro comezou ás 22:00 horas da cuarta feira e finalizará na media noite da quinta. Convocado por CIG, CCOO e UXT, os traballadores exixen un convenio digno e con dereitos. Nos polígonos industriais de Ferrol, Fene, As Pontes, Santiago de Compostela e A Coruña, o seguimento da greve é de 100%, segundo Comisións, e no conxunto da provincia supera 90% Os sindicatos lembraban hai uns días que van dous anos desde o inicio da negociación do convenio e que a patronal mantén unha actitude de bloqueo. "Non acepta practicamente ningunha das reivindicacións presentadas pola parte social, pretendendo liquidar a negociación sen ningunha mellora substancial para os traballadores do sector", como apontan desde CIG-Industria. A greve terá continuidade o vindeiro 27 de xuño, así como 4 e 5 de xullo. Nestas semanas realizáronse ducias de asembleas de traballadores por toda a provincia para explicar os motivos do paro e organizar o desenvolvemento da greve. Nestas asembleas tense detectado un claro apoio do persoal a esta decisión, segundo as centrais. Ao longo da xornada terán lugar diversas mobilizacións en Compostela, A Coruña e Ferrol.


Summary: O grupo Poetarras recoñecía nunha das súas cancións: "Eu son ecoloxista, pero haberá que deforestar algunha selva e abrir buracos novos no ceo". Con humor, criticaba a obsesión das elites mundiais por manter o crecemento económico, a pesar do esgotamento de recursos, ás veces mesmo escondidas detrás da careta do ecoloxismo. Hoxe estamos a comprobar que medrar infinitamente non é posíbel e que cómpre reducir o consumo para evitar as consecuencias do cambio climático.

O cambio climático e a crise enerxética actual, acrecentada pola guerra en Ucraína, provocaron que distintas personalidades políticas se posicionasen nas últimas semanas a respecto da cuestión climática. A comezos de setembro, a nova primeira ministra de Reino Unido, Liz Truss, declarou que, ante a suba do prezo da enerxía, considera necesario crear novas centrais nucleares así como levantar a moratoria do fracking, unha técnica moi destrutiva de extracción de petróleo e gas, e explotar xacementos en territorios moi sensíbeis. O Goberno francés tamén se pronunciou recentemente neste sentido. Pola contra, unha semana despois das declaracións de Truss, a ministra de Minas e Enerxía de Colombia, Irene Vélez, aseguraba que era imprescindíbel exixir aos países máis desenvolvidos que comezasen a "decrecer nos seus modelos económicos", unhas declaracións que provocaron unha chuvia de críticas á dirixente colombiana.Así, o novo curso político comezou incluíndo na axenda política e mediática un tema que poucas veces saía do ámbito científico e ecoloxista: o decrecemento. Fronte as dúas posicións contraditorias que os representantes políticos manteñen ao respecto, as persoas expertas no tema continúan a preguntarse o porqué da existencia deste debate, pois "non existe outra alternativa que frear o crecemento económico", como asegura Manuel Casal Lodeiro, activista, escritor e divulgador da teoría do decrecemento e membro da asociación Véspera de Nada, por unha Galiza sen Petróleo. A teoría do decrecemento A teoría do decrecemento é unha proposta política, económica e social que nace en resposta ao crecemento sen control e que defende a sustentabilidade económica baseada na preservación dos recursos naturais mediante a diminución do consumo de bens e enerxía. Esta proposta advirte do dano crecendo sen que medre o consumo de enerxía e a contaminación, aínda que ningún estudo científico pode demostralo. O experto explica que estas elites "fan trampa", pois presumen de aumentar o PIB de Europa e de descender o consumo enerxético ocultando que este fenómeno ocorre debido á deslocalización da produción cara a Asia. Desta forma, o consumo enerxético nos países europeos é inferior pero non porque se reducise, senón porque as fábricas e as emisións se producen noutros lugares do planeta. "A desmaterialización a nivel global non existe", di Casal Lodeiro.Vázquez Pumariño engade a existencia doutro grupo social que, se ben é consciente da crise climática que estamos a vivir, se aproveita do seu poder de cara ao colapso, dada a súa posición económica privilexiada. "Estas megaelites mundiais millonarias están a acumular materiais chaves para a súa subsistencia persoal no futuro". Así, constrúen búnkers en lugares afastados ou mercan terreos en determinados países para manter reservas estratéxicas de terras e de cultivo nun proceso coñecido como acaparamento de terras. Ademais, "estas elites promoven unha serie de leis que as benefician por enriba dos Estados", alerta Vázquez Pumariño, "e isto está a pasar en Europa". Este fenómeno denomínase ecofascismo, e consiste en que "unha elite acapara recursos ecolóxicos, como os combustíbeis fósiles (gas, carbón ou petróleo), terras de cultivo ou auga", para seguir vivindo ben, mentres que serán as clases medias-baixas as que realmente sufran as consecuencias do colapso climático. Un panorama desolador Para Casal Lodeiro, a consecuencia máis grave deste proceso é a extinción da civilización a causa do "cataclismo climático" resultante do mantemento das emisións. "Os problemas enerxéticos non comezaron coa guerra en Ucraína, veñen de moito antes, se non fose hoxe, pasaría mañá; isto é un sálvese quen poida". O experto defende que o que están a intentar os países enriquecidos é "seguir medrando un pouco máis á custa de quitarlles os recursos a outros máis pobres", e, parafraseando o dito latino, advirte de que Si vis pacem, para descensum (se queres a paz, prepara o descenso). Así, o Norte rico comezará expropiándolle os recursos ao Sur, mantendo o espolio das enerxías e reproducindo estratexias imperialistas. Unha vez eses recursos non sexan suficientes para o bloque rico, "comezaremos a loitar entre nós", e isto, asegura Casal Lodeiro, vaise reflectir "a nivel interno dos países e a nivel de clase". Pola súa parte, Vázquez Pumariño entende que, chegados a este punto, contamos con dúas opcións. A primeira é o cambio de modelo socio-político do capitalismo a outro que permita adoptar unha estratexia democrática na que todas as persoas poidan sobrevivir con menos recursos. A outra alternativa é "deixarnos ir por unha senda cada vez máis neoliberal na que o capitalismo cego" continúe a malgastar os recursos que nos quedan e suframos as peores consecuencias. A vogal de Adega Adela Figueroa acrecenta ao respecto que "a nosa civilización estase enganando a si mesma a través dun aparente benestar" cando en realidade "existen grandes diferenzas sociais e económicas entre persoas", polo que cómpre buscar un equilibrio socio-ecolóxico baseado no ecofeminismo, pois "non pode ser que unha sociedade viva do exceso de traballo dun grupo determinado, neste caso as mulleres". Concienciación social A poboación cada vez está máis concienciada da gravidade da situación. A última enquisa realizada por Ipsos para o Foro Económico Mundial en marzo de 2022 demostra o consenso nos 30 países consultados sobre a importancia de abandonar os combustíbeis fósiles; o 85% das persoas participantes do Estado español apoiaron esta afirmación. Aliás, a enquisa mostra que o español é o Estado da Unión Europea onde máis persoas perciben o cambio climático como unha ameaza persoal. "Esta concienciación social demostra que se non cambia o modelo sociopolítico é unicamente por intereses económicos das elites mundiais", afirma Casal Lodeiro, quen engade que "os partidos de esquerda argumentan que non se fai o decrecemento porque a poboación non está preparada, pero xa vemos que iso non é certo". Ademais, existe un falso mito sobre a capacidade que poden chegar a ter as enerxías renovábeis, das cales existe "unha gran desinformación por parte dos poderes públicos que están facendo crer a todo mundo que van ser a solución, cando é imposíbel, pois non hai materiais suficientes".Vázquez Pumariño defende que non é xusto deixar a acción de levar unha vida máis sostíbel en mans dos individuos. "Non é unha cuestión de estarmos concienciados, senón de que vivimos inmersos nun ecosistema que fai todo o contrario do que debería facer; loitamos contra unha maquinaria poderosísima". Deben ser os propios Estados e as administracións as encargadas de tomar medidas concretas que non prexudiquen a maior parte da poboación como, por exemplo, prohibir os voos privados, que afecta a "unha fracción mínima de persoas que teñen moitos cartos". Así, conclúe que "calquera medida que nos leve a consumir menos enerxía é boa". Outra das cuestións chave é a alimentación. Non é normal que poidamos dispor de calquera alimento, en calquera época do ano e en calquera parte do mundo, polo que o biólogo entende que "cómpre alimentarse de produtos locais e de tempada". Figueroa advirte da necesidade dunha "soberanía alimentaria" aspirando á autoxestión e ao coidado das nosas especies autóctonas así como dunha independencia económica pois, asegura, "temos que ser donos dos nosos medios de produción". A redución da mobilidade tamén resulta outra das medidas máis urxentes. Débese garantir "unha mobilidade que permita un comercio interior baseado no autoabastecemento e en certo intercambio", asegura Figueroa, pois "provoca unha gran pegada ecolóxica". No caso da poboación galega, a solución reside en "volver á casa dos avós e das avoas", indica Casal Lodeiro, "volver a unha Galiza baseada no sector primario". O estudoso tamén alerta da necesidade de sermos resilientes ante unhas consecuencias climáticas inevitábeis, é dicir, "evitar levar o golpe da peor maneira" a través da preparación cara a un futuro moi complicado. O papel dos medios de comunicación Nas cuestións relacionadas co cambio climático, non é infrecuente que os medios de comunicación adoiten adoptar discursos catastrofistas e de alarma á poboación. "Cando che está ardendo a casa hai que dicilo, outra cousa é como se di", asegura Manuel Casal Lodeiro, experto en decrecemento. Resulta máis adecuado achegar solucións que axuden a cidadanía a canalizar o pánico e a frustración. "O medo só paraliza se non sabemos cara a onde correr", e proporcionar alternativas pode ser unha boa saída. Tampouco resulta positivo, porén, ancorarse ao extremo contrario. "Cómpre evitar os discursos que manteñen que podemos conseguir todo o que queiramos, porque esa non é a realidade", asegura Casal Lodeiro, quen agrega "os feitos son os que son, a ciencia indica que camiñamos cara á catástrofe, agora ben, unha vez sabemos isto, hai que propor opcións para minimizar as consecuencias". Ecofeminismo Adela Figueroa, vogal de mobilidade da asociación ecoloxista Adega e impulsora da corrente ecofeminista, explica que o ecofeminismo é "a ecoloxía que contempla a rebelión e a denuncia contra o estado patriarcal", entendendo o patriarcado como un dos causantes da crise ambiental. "A xustiza social e a xustiza ecolóxica van da man", sostén Figueroa, "é un modelo onde a vida está no centro". Neste aspecto, o decrecemento é a toma de responsabilidade sobre a necesaria administración dos bens que a natureza nos ofrece, e iso "é o que veñen facendo as mulleres desde sempre". Para Figueroa, o ecofeminismo ten que ver co coidado da natureza como un elemento sagrado a preservar porque dela podemos obter todo se lle sabemos dar un trato adecuado. "Isto na Galiza ten moito sentido; o matriarcado galego sempre tivo unha grande importancia, pois era a muller o centro da casa, quen controlaba o fogar e os propios bens".


Summary: O secretario xeral da organización xuvenil, Alberte Mera, lamentou que o Concello de Compostela lles impuxese unha "fianza de mil euros" para poder desenvolver o acto.

Esta terza feira (21 de xullo) Galiza Nova, organización xuvenil do BNG, presentou a súa tradicional homenaxe a Rosalía e Castelao. Un acto que desenvolven desde hai 20 anos. O secretario xeral de Galiza Nova, Alberte Mera, lembrou en comparecencia de imprensa a "vixencia" das figuras de Rosalía e Castelao "porque denunciaban a dependencia de Galiza que impedía aproveitar os nosos recursos produtivos para xerar riqueza e emprego", cuestión que vencellou á migración de "máis de 100.000 mozos e mozas desde que Feijóo chegou á Xunta". Neste senso, explicou, a organización xuvenil mesturará "humor, música, arte e cultura" coas actuacións de Poetarras e Loaira nun acto que terá lugar no Parque de Bonaval o 24 de xullo ás 17h. Fianza de mil euros Na súa intervención, Mera lamentou que o Concello de Compostela impuxese unha "fianza de mil euros" a Galiza Nova para poder facer uso deste "espazo público" por un período "dunha hora". Cantidade, subliñou, que "é difícil de afrontar" para unha "asociación xuvenil" e que nunca lle fora requerido antes. Na comparecencia tamén estivo presente o secretario de organización do BNG, Bieito Lobeira, quen parabenizou a mocidade da organización frontista por desenvolver nos últimos 20 anos esta homenaxe. "É curioso que á mocidade deste país se lle prive de coñecer sen complexos o inmenso legado que nos deixaron", afirmou Lobeira. Bieito Lobeira aproveitou para lembrar o apoio do BNG á manifestación convocada o 25 de xullo e que partirá ás 12h da Alameda de Compostela baixo o lema 'A nación galega'. Unha xornada que, dixo, agardan sexa "unha gran demostración da vitalidade do pobo galego na defensa dos seus dereitos colectivos, o dereito a existir como suxeito político e a ter un papel protagonista no debate aberto do Estado español en relación cos dereitos dos pobos". Así mesmo, remarcou a aposta da organización frontista na abertura dunha "vía propia, galega, democrática, popular e nacionalista" que reverta a actual situación económica, social e política do país. Un feito que pasa por "artellar unha estratexia propia, sen submisión a ningunha estrutura partidaria española ou allea a nós", concluíu.


Summary: A lóxica dita que unha entrevista con Kaixo (Vigo, 1989) debería ir na sección de cultura, e non na de deportes, mais este artista multidisciplinar -músico, promotor, pai do New Punk, con máis de 10.000 seguidores en Instagram (@Kaixosamo)-, desde hai uns meses desenvolve unha nova faceta, a de xogador de gaélico.

—Compatibilízase ben a práctica dun deporte tan esixente fisicamente como o gaélico cunha carreira no mundo da música? Pódese facer, sempre. Se o facía Bob Marley, que pasaba todo o día fumando porros e o primeiro que facía era baixar a correr todas as mañás, e logo xogar ao fútbol, pois nós temos que ter tamén esa capacidade (ri). Para min o gaélico é como un proceso de depuración mental de todo o que ten que ver coa sociedade, cos problemas que xera ter unha mente como a miña, que emocionalmente vai a mil por hora. Todo me afecta bastante, é esta historia que temos ás veces os artistas de querer facer xustiza e non poder conseguilo nunca, unha frustración que eu canalizo a través do deporte, e realmente axuda a quitar un pouco de enriba todo iso, deixas de pensar todo o rato no mesmo, de estar dentro dese bucle no que vivimos os artistas pola nosa desesperanza persoal, pola nosa intención de estar sempre creando cousas e querendo facer música, de avanzar no noso ámbito cultural. O deporte faiche facer, como se adoita dicir, borrón y cuenta nueva, ou canto menos estas durante unhas horas nunha contorna distinta, con xente que non é da música, falando e pensando en deporte. —Disque o da música, como o do xornalismo, é un mundo fondamente endogámico. Si, endogamia é a palabra. Tamén veño de saír da endogamia do rap, pois hai nada montei Youcanthide cos Kings of the Beach, e vimos de lanzar o noso primeiro single hai só tres semanas. Foi un cambio interesante para min tamén, moi positivo a nivel mental. —Por que practicar gaélico e non calquera outro deporte? O fútbol gaélico é especial, moi interesante, penso que representa unha chamada de atención ao propio deporte. A min, por exemplo, encántame o fútbol e o baloncesto, aos que xoguei moitos anos, pero non me apetecía volver practicar nin un nin o outro. É que nin velos. Estou moi decepcionado co que se tornaron, en especial o fútbol, que hoxe é un negocio desmedido no que as afeccións dan completamente igual, está vendido ao capital, trafícase cos xogadores, faltan a emoción e a emotividade, mesmo nos propios futbolistas. Eu xa non vexo xogadores do tipo de Mostovoi, alguén que vén de Rusia e é capaz de namorarse dunha afección e dunha cidade, de loitar por tratar de gañar un título cun equipo menor. E son do Celta, pero o mesmo aplico a xente como Djalminha. Como se adoita dicir, odio eterno ao fútbol moderno. O gaélico supón un refuxio de todo isto, como deporte amateur que é. —O sábado remata a campaña do Keltoi cun encontro no campo da Bouza, na Illa de Arousa, contra o Dorna. Como cualificaría esta primeira tempada coa escuadra viguesa? É a derradeira xornada do campionato, pero despois tamén está a Copa Galega, ou o Torneo Reconquista, que se fai o 18 de abril en Vigo. Vai ser toda unha festa, na que participarán un equipo irlandés masculino e outro feminino, e tamén un da Bretaña. Ese tipo de iniciativas son as que nos moven, o feito de que estean rapazas e rapaces xuntos, vivindo unha rivalidade, mais tamén un ambiente de convivencia que fai que este deporte teña interese, que mola. Para min, esta foi unha tempada sobresaliente, moi positiva por todo isto. O gaélico axúdache moito a tantas cousas... como por exemplo a perder peso, eu persoalmente perdín moitos quilos. Por suposto que hai cousas que se poden cambiar e mellorar, pero hai que ter en conta tamén que este deporte ten menos de dez anos na Galiza. —Engadindo esta nova faceta de deportista á súa traxectoria, na que xa exerce como letrista, compositor, produtor, DJ, promotor de concertos, director artístico... Como lle dan as horas a Kaixo para facer todo isto? Eu sempre fun un rapaz moi axitado, non son capaz de estar parado, e todo o que teña que ver con sumar, para min sempre é positivo. É dicir, por poñer un exemplo, Youcanthide para min é un proxecto moi motivador, porque me permitiu entrar de cheo no mundo do rock e do post punk, nos que hai moito tempo que quería meterme. Ser Kaixo, facer de min mesmo, xa é, en certo modo, unha reivindicación cultural a nivel nacional, síntome que levo esa lousa enriba, esa responsabilidade. Xa que logo, facer de min mesmo como artista, representar Galiza alá por onde vou, é un pracer, e o deporte tamén forma parte desa esfera, é un todo compatíbel, porque o deporte está nas inquedanzas artísticas e culturais dunha persoa. Contribúe a ter a mente activa, e iso favorece o pensamento crítico, tanto no deporte como na propia cultura. —Cando se introduce Kaixo no fútbol gaélico? Eu levo xogando desde novembro, pero xa seguía o deporte. É pouco tempo o que levo no Keltoi, xa que por causas vitais e da música estiven vivindo en Madrid, nunha contorna na que facer deporte era complicado. Antes vivín en Porto, onde estudei comunicación e cine, e foi naquel entón, no último ano, cando fun probar o gaélico ao Keltoi por vez primeira, porque vira en internet como funcionaba, e encantárame. —Que foi o que lle atraeu do fútbol gaélico? A dinámica da propia liga, a equidade entre equipos masculinos e femininos, o respecto pola tradición, a irmandade entre países e cidades... en canto fun probar, sentín todo iso. Cando xogas gaélico, todo é bo rollo. Por non falar dos terceiros tempos, nos que quedamos para botar unhas cervexas.


Summary: Un 'bulo' volve evidenciar a homofobia no país.

Nas páxinas de Nós Diario lévase informando periodicamente dos escándalos que rodean a Copa do Mundo de fútbol que comezará en Qatar o próximo 21 de novembro, desde a corrupción en forma de suborno de membros da FIFA na súa concesión até as infames condicións laborais dos traballadores estranxeiros que levaron a cabo a construción dos estadios e que se cobraron a vida de máis de 6.500 deses obreiros, segundo diversas fontes. A cuarta pata do banco -a terceira sería a discriminación que sofren as mulleres- é a escasamente disimulada homofobia dos dirixentes do emirato. Despois de que a finais de decembro o director executivo do Comité Organizador do Mundial 2022, Nasser Al Khater, afirmara que as súas fronteiras estaban "abertas" para "as parellas homosexuais fans do fútbol" -aínda que tendo en conta que "as demostracións de afecto" son "problemáticas" no país", agora un bulo sinala que adoptarán unha postura ben diferente. Nos últimos días viralizouse que, a través dun dos portavoces da organización, Qatar dixo que "quen leve a bandeira LGTBI na próxima Copa do Mundo será encarcerado de sete a 11 anos", algo que se encargou de desmentir o xornalista e fact-checker Marc Owen Jones, que localizou a orixe dun bulo que, porén, serviu para volver evidenciar a homofobia das autoridades do país, xa que a súa extensión sustentábase na súa credibilidade. Rubiales di estar "máis forte que nunca" O próximo Mundial, o de 2026, será organizado conxuntamente entre os Estados Unidos, México e o Canadá, un modelo que aspira a replicar a Federación Española de Fútbol (RFEF) xunto á de Portugal no ano 2030. Así o explicou esta terza feira durante a Asemblea Xeral Extraordinaria do devandito organismo o seu presidente, Luís Rubiales. Salpicado pola sombra da corrupción desde a filtración duns polémicos audios, o ex lateral esquerdo sacou peito: "A nosa xestión non só foi boa, senón que está nos parámetros estritos da excelencia e a legalidade, só penso en seguir co meu traballo, o Mundial de 2030". Joselu, ao Espanyol O dianteiro galego de 32 anos, Joselu Mato, xogará no Real Club Deportivo Espanyol. Logo dunha boa tempada no plano individual pero mala no colectivo -anotou 14 goles pero o seu equipo, o Alavés de Vitoria, descendeu á Segunda División-, o ex de Celta e Dépor chega libre ao conxunto perico.


A Asociación de Medios en Galego posiciónase radicalmente en contra da publicación de fotografías denominadas "escabrosas" da nena Asunta Basterra. A entidade fai un chamamento ás direccións dos medios que recolleron esas imaxes, para que as retiren no prazo máis breve posible. Os medios en galego entenden afastada "da ética informativa e cidadán máis básica" a difusión de imaxes morbosas e que "parecen regocixarse na exaltación dos peores instintos humanos, somentes guiados pola máis ruín búsqueda de audiencias". "Empurrados uns polos outros, apremados pola necesidade de saciar a ansia de morbo e aguilloados por encher cada día titulares, decidiuse prescindir dos pesos que limitaban o avance rápido pola secuencia dos feitos/non feitos. Así, por que contrastar información cando se pode facer dos murmurios unha fonte fidedigna? Por que silenciar todos eses suculentos dixomedíxomes que percorren a vella Compostela e non convertelos en elemento noticiable? Como obviar adxectivos despectivos, diminutivos e o máis mínimo detalle da intimidade familiar se iso permite unha foto fixa dun escenario truculento? Por que respectar a presunción de inocencia? Por que non dar creto ás teorías máis escabrosas? Por que non afirmar sen pudor se podemos desmentir despois e, nese espazo de tempo, liderar índices de audiencia? Por que calar se podemos apostilar "segundo algunhas fontes" e meter calquera dato por moi especulativo que sexa? Por que non acudir a menores se podemos sacar tallada? Por que agardar a confirmar os datos se algunha fonte da investigación ávida de gloria efémera nolos está ofrecendo en bandexa? Por que non afirmar sen pudor se podemos desmentir despois e, nese espazo de tempo, liderar índices de audiencia? Neste caso todos os actores decidiron interpretar outro rol e nun xogo desconcertante de cadeiras hai axentes que xogan a detectives, coadoiros xudiciais que filtran datos, presuntos amigos e familiares que enxurran, xornalistas con vocación de literatos, avogados con ínfulas de manager, responsables de informativos que confunden peza informativa con faladoiros de barra de bar, consumidores de morbo que catapultan os índices de audiencia e unha constatación clara: todo vale. E todo o demais, tamén. Resulta evidente que non escarmentamos co caso de Rocío Wanninkhof porque, de ser así, evitariamos, custe o que custe, os xuízos paralelos e teriamos en máis alta estima a presunción de inocencia esixible nun estado democrático" afirmaba no pasado mes de outubro a escritora e xornalista Rosa Aneiros, nun texto de plena actualidade.


Summary: Filmes galegos coma o multipremiado Vikingland, de Xurxo Chirro, Pacios, As fotos da memoria, de Manuel Darriba, ou as curtas de WeareQQ e Vanesa Vilaverde, Eduardo Maragoto e João Aveledo que abren o programa, integran a mostra xunto con filmes procedentes do Congo, Níxer, Venezuela, Arxentina, Francia ou Alemaña

Dende hoxe, 11 de xuño, até o vindeiro martes 19, o Museo compostelán acolle unha nova edición da Mostra de Cine Etnográfico, en colaboración coa Concellería de Cultura compostelá, o Cineclube de Compostela, o Festival de Cine Etnográfico Espiello, a TVG e a Consellaría de Cultura e Educación.Este luns, a mostra abre con curtas galegas na sección Carlos Velo: Goitik behera, behetik gora, do colectivo WeareQQ (Uxue Arrieta e Vicente Vázquez), ás 19.30, e a seguir, Em companhia da morte, unha curta de Vanessa Vilaverde, João Aveledo e Eduardo Maragoto. O mércores proxéctase o documental Pacios. As fotos da Memoria, de Manuel Darriba, e o xoves, Hombres de arena, do venezolano Joaquín Cortés Peteiro, Yatasto, do arxentino Hermes Paralluelo, ou Cautare, do romanés Ionut Pitirescu. Xa o venres, ás oito, será proxectado o exitoso documental Vikingland, de Xurxo Chirro. O venres pónse Lembrando os rostros da morte, de Lois Patiño. O martes será proxectada, na Sección Espiello, Dimanche a Brazzaville, de Enric Bach e Adrià Monés, merecedora dun accésit no festival que nomea a sección. Tamén teremos ocasión de ver nesta sección What has to be photographed!, da alemá Irina Linke, e Swimming in space, da tamén alemá Anna Mbiya Katshunga, ou Dreaming Nicaragua, do nicaragüense Marcelo Bukin, que foi Premio Espiello Boltaña ao máis votado polo público e Premio ASECIC Guillermo Zúñiga, así como Una casa para Bernarda Alba, de Lidia Peralta, Premio Espiello Rechira ao mellor traballo de investigación, e El Torero de los Andes, de Ignasi Rodríguez Batlle, premio ao Mellor Documental Etnográfico. No apartado de cinema histórico Jean Rouch poderanse ver filmes do cineasta francés, coma Petit à petit, La chasse au lion à l´arc, á parte do documental de Jean-André Fiesch: Mosso Mosso :Jean Rouch comme si. Por último, este mércores haberá unha sesión paralela dentro da programación regular do Cineclube de Compostela, con Fake Fruit Factory, de Chick Strand, e Reassemblage, de T. Minhh-ha Trinh. Será ás 21.45, no Pichel. Neste pdf pódese consultar o programa completo.


Summary: Edelmiro López, profesor na USC, foi un dos designados para integrar a comisión técnica independente de doce persoas que analizará as causas dos graves incendios de xuño e ditará recomendacións para evitar outra catástrofe. Será o único investigador europeo non portugués

O único investigador europeo non portugués que formará parte da comisión técnica independente de doce expertos que avaliará os tráxicos incendios acontecidos o pasado mes de xuño no país veciño é galego. O profesor da Universidade de Santiago (USC) Edelmiro López traballará así durante os vindeiros meses por mandato da Assembleia da República de Portugal para avaliar a orixe e circunstancias das lapas que en varios lugares, nomeadamente en Pedrógão Grande, levaron por diante milleiros de hectáreas e a vida de 64 persoas. Edelmiro López foi un dos seis elixidos polo Conselho de Reitores en calidade de especialista en políticas agrarias e desenvolvemento rural O profesor da Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais forma parte do grupo de seis membros designados polo Conselho de Reitores das Universidades Portuguesas –os outros seis foron propostos polos grupos parlamentarios– en calidade de especialista en políticas agrarias e desenvolvemento rural, mentres que o resto destaca polo seu labor nos ámbitos forestais, biolóxicos ou tecnolóxicos Foi o pasado 29 de xuño cando o Parlamento luso, cos votos favorables de PSD, PS, CDS-PP e Bloco -e co voto en contra de do PCP e a abstención de PEV e PAN- aprobaba o proxecto de lei que crea a comisión técnica independente solicitada polo PSD. O obxectivo, de acordo co texto aprobado, é o de facer "uma análise célere e o apuramento dos factos relativos aos incêndios" que tiveron lugar en Pedrogão Grande, Castanheira de Pêra, Ansião, Alvaiázere, Figueiró dos Vinhos, Arganil, Góis, Penela, Pampilhosa da Serra, Oleiros e Sertã entre o 17 e 24 de xuño de 2017. A comisión terá un máximo de tres meses para facer "uma análise célere e o apuramento dos factos relativos aos incêndios" A USC é, xa que logo, a única universidade europea non portuguesa que avaliará o tráxico incendio a través de Edelmiro López, que estará acompañado doutros dous expertos chegados de fóra de Portugal: Richard de Neufville, un investigador en Tecnoloxía do MIT (Estados Unidos) e Marc Castellnou, xefe de Área Forestal do Corpo de Bombeiros da Generalitat da Catalunya e presidente da Fundación de Ecología del Fuego y Gestión de Incendios Pau Costa Alcubierre. A USC é a única universidade europea non portuguesa con representación na comisión técnica O profesor galego xa acudiu o pasado martes 18 á reunión constitutiva da comisión en Lisboa. Desde agora, os membros da devandita comisión terán un prazo de tres meses como máximo para presentar un informe coas conclusións, así como recomendacións pertinentes para previr situacións semellantes. Xa nos vindeiros días, viaxarán ás zonas onde se produciu a catástrofe e teñen previstas xuntanzas con afectados e vítimas. Ademais de Edelmiro López, Richard de Neufville e Marc Castellnou, forman parte desta comisión técnica independente: João Guerreiro, que será o presidente, ex-reitor da Universidade do Algarve e ex-presidente da Comissão de Coordenação e Desenvolvimento Regional do Algarve; Carlos Fonseca, profesor e membro do Departamento de Bioloxía da Universidade de Aveiro; Paulo Fernandes, membro do Departamento de Ciencias Forestais e Arquitectura Paisaxista da Universidade de Trás-os-Montes e Alto Douro; António Salgueiro, administrador e técnico da Gestão Integrada de Fogos Florestais (GiFF SA); Frutuoso Pires, enxeñeiro militar; Joaquim Sande, profesor da Escola Superior Agraria do Instituto Politécnico de Coimbra; José Manuel do Vale Moura, membro da Dirección Xeral da Administración e Emprego Público e ex-comandante na Autoridade Nacional de Proteção Civil; Francisco Manuel Cardoso, profesor do Instituto Superior de Agronomía da Universidade de Lisboa; e Paulo José Vaz Rainha, membro do Ministerio da Agricultura e antigo assesor do Proxecto Simwood, que procurou mobilizar os proprietarios forestais e promover a xestión mancomunada dos montes. Todos eles buscarán respostas ás numerosas preguntas que xurdiron tras a catástrofe, que conmocionou Portugal e impactou con forza Galicia, onde as semellanzas climatolóxicas, na masa arbórea, na política forestal, no despoboamento rural e no teimudo problema co lume co país veciño fixeron e fan inevitable as comparanzas. A eterna polémica sobre a expansión masiva do eucalipto, tan propia aquí e aló -onde se conxelou até 2030- aumentou aínda máis o debate. O representante galego nesta importante comisión técnica en Portugal, Edelmiro López, é profesor no Departamento sde Economía Aplicada, que na actualidade dirixe, e foi ademais director do Instituto Universitario de Estudos e Desenvolvemento de Galicia (Idega) da USC. A súa investigación céntrase nos campos da economía e política agraria, o desenvolvemento rural e a economía rexional, nos que dirixiu xa 20 proxectos de investigación e participou noutros 35. Ademais, foi un dos redactores do Libro Blanco de la Agricultura y el Desarrollo Rural elaborado en 2003 polo Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación español e de 2005 a 2009 ocupou o cargo de director xeral de Desenvolvemento Rural na Consellaría do Medio Rural da Xunta de Galicia, asumindo tamén as responsabilidades de director xeral da Axencia Galega de Desenvolvemento Rural (Agader) e do Fondo Galego de Garantía Agraria (Fogga), o organismo encargado da xestión en Galicia das axudas da Política Agraria Común (PAC). Ciencia e tecnoloxía en Praza.gal ofrecida por


Summary: Os sindicatos policiais atribúen a decisión á "arbitrariedade" coa que, din, actúan os mandos e denuncian "acoso laboral".

Os sindicatos da policía SUP, CEP e UFP denunciaron en comparecencia de imprensa na terza feira (20 de xaneiro) a expulsión de tres axentes da autonómica ao lles seren atribuídas supostas faltas disciplinarias graves. Esta versión, defendida polos mandos policiais, incluído o delegado do goberno español en Galiza, Santiago Villanueva, negárona os voceiros dos sindicatos que atribúen a decisión á "arbitrariedade" coa que estarían a actuar os seus superiores e mesmo denuncian "acoso laboral" ao que estaría sometido o corpo na Coruña, un feito que xa foi demandado xudicialmente. Neste senso, nos últimos anos, sinalan desde o SUP, CEP e UFP, foron abertos 23 expedientes disciplinarios dirixidos @s axentes que operan na Coruña. Para as organizacións sindicais esta realidade responde á discrecionalidade dos mandos, nomeadamente do inspector xefe provincial de libre designación, Antonio Nieto e doutro inspector, Javier Teijido, polo que piden sexan apartados das súas responsabilidades. Unha decisión que correspondería aos gobernos galego e español. "Presións" para endurecer as intervencións Aliás, critican a figura do aínda comisario xefe da policía autonómica galega, José Antonio Álvarez Villa, condenado en 1977 "por maltratar detidos pola súa ideoloxía política". Villa, que se xubilará nas vindeiras semanas deberá ser substituído. Desde SUP, CEP e UFP solicitan que a Xunta e Madrid elixan ben o perfil desoutra persoa pois, segundo recoñeceron en comparecencia de imprensa, os mandos "campan" a gusto e mesmo "presionan" @s axentes para aumentar "a intensidade coa que fan certos servizos". As organizacións sindicais exculpan "o funcionariado" de calquera mao trato nas súas intervencións --un feiro que atribúen a ordes dos superiores. Estas declaracións prodúcense nun momento en que se están a incrementar o número de accións policiais, sancións e multas contra os movementos de resposta social e política.


Summary: A executiva nacional do PSdeG acordou por unanimidade a súa continuidade até o congreso extraordinario ao que porán data nun comité nacional o vindeiro 10 de novembro.

Tras os resultados electorais, onde o PSdeG sufriu un agudo descenso perdendo 7 escanos e unha porcentaxe significativa de votos, onte se reuniu a Comisión Executiva Nacional Galega do PSdeG-PSOE. A dirección socialista decidiu convocar un congreso extraordinaria que terá lugar en 2013. O vindeiro 10 de novembro @s socialistas reunirán ao seu Comité Nacional para, en palabras do seu secretario de organización, "realizar unha profunda reflexión" e en que pecharán o calendario congresual. Pablo García sinalou ao remate da xuntanza da executiva que a mesma "trasladou hoxe o seu apoio e recoñecemento unánime ao traballo desenvolvido polo candidato", única mención interpretábel como un aval a Pachi Vázquez. Porén, dáse por feito que tras o congreso haberá recambio na secretaría xeral do PSdeG. A dirección socialista galega agradeceu tamén o traballo da súa militancia durante a campaña. Rubalcaba tamén ten problemas Como pano de fondo á decisión d@s socialistas galeg@s estaría a lea interna que está a ter lugar a nivel federal no PSOE, onde se multiplican as voces que apostan polo relevo de Alfredo Pérez Rubalcaba como secretario xeral. Os malos resultados, inesperados, en Galiza e a previsión dun desplome equivalente nas eleccións ao Parlamento de Catalunya do vindeiro 25 de novembro, están a axitar un debate cada vez máis público e notorio, onde figuras moi significadas do partido toman explicitamente posición a favor ou en contra da continuidade de Rubalcaba.


Summary: As galegas recibiron unha sonora ovación cando se anunciou o voto demoscópico. Salvador Sobral, gañador de Eurovisión en 2017, dixo após actuar no interludio: "Eu vou coas galegas".

As Tanxugueiras debutaron no Festival de Benidorm partindo como favoritas, segundo unha enquisa publicada horas antes do inicio do certame por Electomanía que daba ás galegas 42,2% dos apoios de todo o Estado español, con máis de dez puntos de diferenza coa seguinte mellor valorada, Rigoberta Bandini (29,9%). E desde a propia presentación do tema co que participan, 'Terra', recibiron unha resposta moi positiva: máis de medio millón de reproducións nas primeiras 24 horas en que se publicou. "Para nós, estar aquí xa é unha vitoria", dixeron antes de entrar no escenario. A banda alicantina de indie-pop Varry Brava deu comezo á gala co seu tema 'Raffaella', unha alegre homenaxe á artista italiana Raffaella Carrà, finada o pasado verán. En segundo lugar actuaron as veteranas Azúcar Moreno, que obtiveron a 5ª posición en Eurovisión 1990, co flamenco de 'Postureo'. A ilicitana Blanca Paloma presentou no escenario 'Secreto de agua', un canto, segundo explica a propia artista, ás voces oprimidas. Unique, unha boyband de estilo pop, competiu coa canción 'Mellores'. E a quinta foi a quenda do trío que conforman as irmás Sabela e Olaia Maneiro e máis Aida Tarrío. Cunha posta en escena impecábel, presentaron no certame un estilo propio que mestura o canto e o baile tradicionais con outros sons máis modernos. E, finalmente, Chanel participou no Festival de Benidorm coa canción de reguetón 'Slomo'. Unha vez rematadas as actuacións e abertas as liñas telefónicas para o voto por SMS ou chamada, o vencedor de Eurovisión en 2017, o portugués Salvador Sobral, interpretou o seu tema 'Fui ver meu amor' (2021) e, antes de abandonar o escenario, dixo: "Eu vou coas galegas". Voto do xurado O xurado profesional votou maioritariamente Chanel (55 puntos), con outros 41 para Blanca Paloma, 39 para Azúcar Moreno e Varry Brava, 38 para Tanxugueiras e 28 para Unique. O voto demoscópico, pola contra, deu ás Tanxugueiras a segunda maior puntuación (25), co que conseguiron escalar postos na clasificación. As galegas recibiron unha sonora ovación cando se anunciou o voto demoscópico. Pola contra, o voto outorgado polo xurado profesional desatou os apupos do público alá presente. Após sumar o televoto —chamadas e SMS—, no que Tanxugueiras obtivo 30 puntos, o resultado foi o seguinte: Chanel (110), Tanxugueiras (93), Blanca Paloma (79), Varry Brava (74), Azúcar Moreno (69) e Unique (55).


Summary: A dixitalización e automatización da economía adiantan unha auténtica revolución do mercado do traballo. As súas consecuencias xa son evidentes en diferentes ramas da actividade, pero tamén neste caso a técnica non é neutral. Os traballos coñecidos apuntan a un claro compoñente de clase na mudanza en marcha.

A transformación do mercado laboral asociado á revolución tecnolóxica é un feito. Malia ratarse dun proceso aínda incipiente, a dixitalización e a automatización do traballo experimentaron unha notábel aceleración nos últimos anos, chamado a incrementarse durante as próximas décadas. Neste sentido, a pandemia veu, tamén, agudizar estas dinámicas, introducindo fenómenos novos como o teletraballo e visualizando outras realidades até agora menos perceptíbeis. Sexa como for, o novo escenario pon en cuestión a continuidade de moitos empregos e obriga a unha ampla franxa de traballadores a actualizar as competencias profesionais para non ficar excluídos do mundo laboral. Impacto no emprego Un informe elaborado para o Instituto Galego de Promoción Económica (Igape) por un equipo de investigadores da Universidade de Compostela coordinados polos profesores, Luís Otero González e César García Nóvoa achégase a cuestión na Galiza. Segundo os autores, a unión da robótica, a intelixencia artificial e outras tecnoloxías están introducindo profundas mudanzas e prevén cambios de moito alcance na próxima década, cun importante impacto nas tarefas que actualmente realizan os traballadores galegos. Neste liña, avanzan un escenario onde o enfoque pesimista apunta a que 38% dos empregos se enfrontan a un elevado risco de automatización e nun contexto optimista o 39% sitúase en "risco moderado". Os autores sinalan no traballo que "isto non debe ser interpretado como que todos estes traballos desaparecerán, pero si que pode cambiar de forma substancial o xeito de realizarse e teñen unha maior probabilidade de ser substituídos por maquinas ou por persoas de maior cualificación". Nesta dirección defenden que "é preciso mellorar a cualificación e formar en novas competencias e coñecementos para aproveitar a dixitalización e automatización e de que desta maneira sexa un aliado e non unha ameaza". Na mesma liña, o relatorio incide na necesidade de que os traballadores se preparen para un cambio irreversíbel. O informe significa que "os efectos da automatización e da dixitalización sobre o emprego provocarán un déficit de profesionais con determinadas habilidades e perfiles moi especializados que as empresas van demandar, e unha transformación do resto dos traballos, cun aumento no nivel de desemprego en perfís de menor formación académica ou non capacitados". A este respecto, o profesor de Dereito do Traballo da Uvi, Jaime Cabezas afirma que "a dixitalización, moi a pesar de todas as esperanzas que se puxeron nela, supuxo máis ben un factor de afondamento nas diferenzas sociais e de discriminación cara a colectivos vulnerábeis". Natureza de clase O impacto sobre o emprego do cambio tecnolóxico ten unha clara natureza de clase. A probabilidade de ser substituído ou de que o emprego desapareza está en función dos perfís profesionais. Así, o informe coordinado por Luís Otero e Cesar García sinala que o risco é mínimo para directivos, xerentes, técnicos ou profesionais cualificados e moi alto para empregados da pesca, do agro, da gandaría e do sector das oficinas. Nesta liña, o sociólogo estadounidense e editor da Montly Review, John Foster entende que "o impulso á dixitalización, sen considerar outras políticas públicas, agudiza as desigualdades e a polarización do mercado de traballo, sen mellorar necesariamente a inserción das persoas con maiores niveis de cualificación". A destrución de empregos e a reconversión laboral varía segundo as ramas de actividade. Segundo o traballo de Otero e García, o complexo agrícola e gandeiro vai ser o máis afectado pola dixitalización, chegando o risco até o 79% dos ocupados actuais. Ao tempo, superan o 70% de risco outros sectores como a madeira, a alimentación, a automoción ou a hostalaría, destacando estes dous últimos polo súa utilización intensiva de man de obra. Actualmente, a banca é unha das áreas da actividade onde máis se percibe o influxo das novas tecnoloxías na destrución do emprego. Foster considera que "o impacto da dixitalización no mercado laboral non é neutral". Así defende que, "sexa automatización e redución do emprego industrial, redución de tarefas de tipo rutineiro, repetitivas e de tipo manual ou substitución dalgunhas actividades analíticas pola intelixencia artificial, debe gobernarse en beneficio da sociedade e contribuír a crear prosperidade e a reducir a desigualdade social. Para iso, o recoñecemento do valor do traballo é esencial. A desigualdade nun dobre camiño O impacto da tecnoloxía no aumento da desigualdade maniféstase en dúas vías. Por unha banda, como consecuencia de desigualdades previas que se reciben e se alargan no mundo das novas tecnoloxías. Pola outra, como causa doutras tantas desigualdades das cales son vítimas, na maior parte, os mesmos individuos e grupos sociais que padecen peores situacións de partida.


Summary: Foi esta cuarta feira. O incendio xa está baixo control. As lapas continúan a se espallaren polo país. Desde a terza feira arderon por volta de mil hectáreas na Galiza, arredor de 900 delas nas comarcas ourensás.

As lapas perto das moradas obrigaron esta cuarta feira a desaloxar por volta de 20 veciñas e veciños na aldea de Calo (Porto do Son). O lume devorou 20 hectáreas nese lugar. No conxunto do concello, o incendio -que neste momento se acha controlado segundo Meio Rural- queimou un total de 50 hectáreas, todas elas de monte arbolado. Tamén está neste momento sob control o lume que prendeu na parroquia de Pambre (Palas de Rei). Alí arderon 44 hectáreas, 34 forestais e 10 agrarias. Extinto estaría, sempre segundo a Consellaría, o incendio de Carballedo, cun balanzo de 9 hectáreas forestais e 4,5 agrarias ardidas. O pior dos incendios produciuse nos últimos días nas comarcas ourensás. Desde a terza feira levan ardidas máis de 900 hectáreas en lumes declarados en Monterrei -concello particularmente devastado, no que vai de agosto as lapas devoraron por volta de 2.000 hectáreas-, Chandrexa de Queixa e Castro Caldelas. No momento en que apresentou o plan de prevención e defensa contra os incendios forestais de Galiza (PLADIGA), a finais do mes de xuño, a Xunta fixo unha estimación de que neste exercicio os incendios atinxirían un mínimo de 15 mil hectáreas en todo o país. A oposición criticou con dureza a tardanza na posta en marcha do plano.


Summary: A contorna da aldea de Filloval (Os Ancares) conta cunha web, Leiras e Marcos, que dá voz á poesía do cotián. Con algo máis dun ano de andaina, aínda que prefire permanecer no anonimato (todo o que pode), detrás deste proxecto atópase Laura Pardeiro Álvarez, unha psicóloga de 25 anos que traballa en Lugo con persoas con discapacidade.

Que a levou a retratar a realidade en Leiras e Marcos? O feito de querer marchar cando fun a Madrid a facer o mestrado. Estando alí decidín que me movería para outro lado, pois anticipaba que ao retorno aos Ancares non ía ter nada que facer. Aquel verán, cando volvín á casa, naceu Leiras e Marcos froito dunha brincadeira. Meu irmán chámase Marcos e eu quería facerlle un agasallo de aniversario. Á volta vía tantas cousas bonitas aquí que decidín reunilas nunha revista para que el, que é máis pequeno ca min, non sentise que tiña que emigrar. Quería pórlle en valor as cousas da zona e tituleina xogando co seu nome. Cando lla dei, foi el quen me dixo: "Tes que publicar isto". Ultimamente fálase moito do rural como un modo de vida en desaparición. Que opina? É unha tranquilidade moi grande ver que hai xente que volve estar conectando outra vez co rural Pór en valor os costumes, a tradición, o comercio, as formas de vida... e todo iso só o podes ver aquí. Eu aquel verán estivera traballando nun proxecto contra o despoboamento das zonas rurais de Lugo e fora a un congreso a Soria. Alí decateime de que se falaba moito de repoboar a España baleirada, este termo tan de moda. Hai persoas que volven habitar as aldeas, pero non só no noso país, senón en moitos lugares de Europa. Estase a falar de moitos proxectos que só se poden montar no medio rural. É unha tranquilidade moi grande ver que hai xente que volve estar conectando outra vez con este modo de vida. Por que decidiu usar unha lingua tan apegada á fala? A decisión responde a varias cousas. Para min ten un gran sentido: que a xente de aquí se recoñeza nos escritos. Eu sei que a mellor forma de chegar ás persoas, ou unha das mellores, é a través da linguaxe. Se eu falo coma ti, é máis doado que entendas o que eu penso. Por outro lado, vexo a lingua como riqueza e parte da riqueza da Galiza son todas as variedades dialectais que temos. Negábame a que o noso se perdese, xa bastante está cambiando en xeracións sucesivas. Fudamentalmente esas son as miñas dúas razóns. O principal feedback é como se me ocorre publicar esas cousas Percibe feedback por parte da xente da súa contorna? Moito. O principal feedback é como se me ocorre publicar esas cousas. Falar do panadeiro ou dunha nena que vai recoller o gando coa avoa. É moi estraño que che digan iso, porque é como se desvalorizasen a súa forma de vida. En realidade, eu que estiven a piques de marchar véxolle a riqueza a todo o que hai aquí, por iso me resulta moi divertido que mo digan. Ao estar na rede, o bo é que o ve xente de aquí emigrada que leva moitos anos fóra, por exemplo. Permíteche que moitos perfís accedan e non perdan o contacto con isto.


Summary: O director xeral da OMS alerta dun perigo de aumento de mortes evitábeis por mor do colapso sanitario causado pola crise da COVID-19.

O director xeral da Organización Mundial da Saúde (OMS), Tedros Adhanom Ghebreyesus, advertiu que os colapsos no sistema sanitario debido á pandemia do coronavirus poden facer "aumentar drasticamente" as mortes de pacientes con outras enfermidades. "A pandemia de COVID-19 está a exercer presión sobre os sistemas de saúde de moitos países. O rápido aumento da demanda de instalacións e profesionais sanitarios ameaza con deixar algúns sistemas de saúde sobrecargados e incapaces de funcionar eficazmente. Os brotes anteriores demostraron que cando os sistemas de saúde están colapsados, as mortes por enfermidades que se poden prever e tratar con vacinas aumentan drasticamente", alertou en rolda de prensa onte. Por iso insistiu en que, a pesar da crise, os servizos de saúde esenciais "deben continuar".


Summary: Continuamos falando cos adestradores do noso fútbol costeiro, e un dos últimos en chegar é Miguel Chouza. Coñecido nas redes sociais branquiazuis como @cochomono, non é descartable velo nun futuro como presidente ou home de confianza da cúpula do RC Deportivo. Polo de pronto vive intensamente a súa etapa no Fútbol da Costa sacando as castañas do lume do seu Castriz.

Como está a ser a túa primeira experiencia no Fútbol da Costa? Tan bonito e intenso como se mira, con envexa, dende outras comarcas? Pois moi positiva a nivel personal, sempre dixen que quería adestrar no Fútbol da Costa e estou cumplindo ese desexo.E si, o fútbol aquí e tan intenso como se ve desde fóra, a min xa me tocou vivilo en contra no Puebla, indo a Fisterra, Vimianzo, Carballo… Eu véxoo como o fútbol co que me criei, o de finales dos 80' e principios dos 90', garda a mesma esencia: afeccións fieis cada 15 días no campo, no día a día da vida dos lugares é sempre un tema de conversación, xogadores da casa en tódolos equipos, ese sentimento de pertenza que se vai perdendo noutros lados lamentablemente. O fútbol da costa é como unha burbulla que se mantén allea ás contaminacións do fútbol moderno. Cando che propuxeron liderar o Castriz no seu retorno a Liga da Costa, que pensaches? De primeiras pensei nas reacións que habería no Puebla FC. Apenas uns días antes comuniqueille a Jose Escurís que non seguiría no club por diversas razóns, e non quería que se entendese que a miña renuncia tiña algo que ver coa oferta do Castriz, xa que esta foi posterior. Foron momentos complicados a nivel emocional, a verdade, porque tiña establecidos moitos vínculos coa directiva, corpo técnico, xogadores, afeccionados… e non quería deixar a ninguén disgustado.A negociación co Castriz durou 2 minutos. A oferta reunía tódalas condicións para que poidese entrenar esta tempada. A única condición que puxen foi que me buscasen outro entrenador para o corpo técnico, e cumpriron con creces, estou moi satisfeito co traballo de Dani Mourelle ("Mou" para nós). Que coñecías da Liga da Costa e do Castriz? En primeira persona practicamente nada. Algún xogador veterano que estivo en categorías superiores ou que incluso coincidín xogando con el ou contra el, e algún campo de vir en 1ª Rexional co Puebla, pouco máis. Loxicamente sempre tes contacto coa xente de fútbol que viviu esta liga e vanche contando datos e anécdotas. E do Castriz en concreto, nada de nada. Que factores destacas do noso fútbol? A intensidade. Pero non entendida como algo xenérico, é un concepto deportivo e futbolístico concreto, aínda que difícil de definir. Eu explicaríao como un compoñente psicolóxico formado pola motivación, a concentración e a autoesixencia, que fai posible que un xogador compita a un nivel máis alto do que lle permitirían as súas condicións físicas, técnicas e tácticas. E cales botas en falta? O Fútbol da Costa ten unha estructura complexa, un reparto de poder distinto ó habitual. Aquí xeralmente mandan moito as directivas… e os xogadores, quedando ás veces a figura do adestrador nun segundo plano. É a contrapartida de ter vestiarios con xogadores do lugar, que co paso dos anos convírtense en auténticos referentes do club, dos seus compañeiros e dos afeccionados. Si non saben levar correctamente esa autoridade, poden facer moi difícil a labor do adestrador.De todo isto derívase, en xeral, unha carencia de cultura de adestramento, dáselle moita importancia ás confeccións das plantillas e ó rendemento dos xogadores. E en cambio o camiño que une esas dúas cousas, que ven sendo o traballo dos adestradores tódalas semanas desde e pretempada ata o final de liga, queda fóra do foco. Como exemplo, danse casos de equipos que fichan a un xogador só para que lle vaia xogalos partidos o domingo, algo impensable noutros lados. Afortunadamente no Castriz apostaron por outro modelo, e vou loitar para que vexan que é o correcto. Como está a ser a túa adaptación á categoría? Intento que sexa o máis rápida posible. Axúdanme moito os propios rapaces do equipo e algúns adestradores de equipos rivais pero que en realidade son moi bos compañeiros, podo citar a Geno que fixo o curso de adestrador conmigo, a Barca, a Diego Lobelos e Óscar Leis, ou a Juni. E o teu novo equipo? A nivel futbolístico fixemos unha pretempada cun altísimo contido táctico, e creo que conseguimos que os xogadores interiorizasen o modelo de xogo, polo menos a grandes rasgos. Proba delo é o rendemento do equipo nos partidos amistosos. Quero resaltar que me sorprendeu o nivel de varios xogadores, tranquilamente poderían estar xogando nunha ou dúas categorías máis arriba, pero eso sí, fáltalles unha bagaxe táctica que me vou esforzar porque adquiran mentras os dirixa eu.En canto á convivencia no vestiario debo recoñecer que non me esperaba ter os distintos problemas que se foron dando, esperaba unha tempada tranquila despois dos anos convulsos vividos no Puebla nese sentido, pero creo que os solucionamos da forma máis adecuada, todos os rapaces son sinceiros e con bo fondo, non tolero compartir grupo con personas nocivas. A nivel extradeportivo sería imposible non adaptarse, as facilidades e os coidados que nos da a directiva ós xogadores e ó corpo técnico son moi grandes. O Castriz non é quen de encarrilar unha liña regular. Cal cres que é o motivo? Fomos capaces de gañar dous partidos seguidos, pero tes razón ó falar da nosa irregularidade. Xa con case media liga xogada, non cabe poñer excusas, estamos onde merecemos e eu son o responsable, este equipo debe estar fóra de peligro de descenso e a día de hoxe non o está.O que si podo e debo facer, é analizar os motivos polos que non somos capaces de manter o nivel que chegamos a demostrar en partidos e momentos puntuais. E aí xa entran moitos posibles factores. Creo que as expectativas que se xeraron ca miña fichaxe, a de Espi ou a de Brais Sendón, sumadas ás propias de calquera equipo que logra un ascenso, e ó fútbol demostrado na pretempada, elevaron a presión sobre os xogadores, e cando non se ven capaces de rendir a ese nivel entran nunha dinámica derrotista. Isto vese potenciado negativamente polos nosos malos inicios de partido, moi poucas veces fomos capaces de levar a iniciativa no marcador, situación na que os xogadores se liberan da presión e rinden ó máximo como equipo. Tampouco axudaron nada as circunstancias dos 5 primeiros partidos da tempada, nos que sempre nos vimos perxudicados polas arbitraxes, con decisións en contra determinantes de cara os resultados. Por último, outra condición negativa é a falta de xogadores, no que vai de liga só fixemos un descarte na convocatoria por decisión técnica, só 1 xogador fóra en 13 xornadas, así é imposible forzar a competitividade interna e limítanos ó máximo á hora de plantexar distintos plans de partido. Actualmente temos 17 fichas, con 3 xogadores de baixa desde outubro, é decir, temos 12 xogadores de campo disponibles, a descontar en caso de sanción, lesión ou traballo. Como adestrador, que identidade pretendes darlle o teu Castriz? Creo que somos un equipo moi sinxelo de analizar, o noso modelo de xogo está moi definido. Queremos un fútbol de transicións, partidos de ida e volta, tentando que o camiño que teña que recorrer o rival ata a nosa portería sexa máis longo e dificultoso que o noso camiño ata a súa portería. Cal é o obxectivo do club? Manter a categoría e asentarse na Liga da Costa. Neste sentido a directiva deixóunolo ben claro desde o primeiro momento, e é de agradecer a confianza que están depositando no noso traballo, e non só de palabra, si non demostrándoo con feitos no día a día. Como club pasamos momentos moi duros esta tempada, e creo que saímos deles máis unidos do que estabamos antes. Espero e desexo que co paso do tempo se arranxe todo definitivamente e volva a xente que se foi. E o obxectivo persoal? Os meus únicos obxectivos son disfrutar adestrando e devolver con resultados a confianza da directiva, en especial do seu presidente. Si se dan esas dúas cousas xa me dou por satisfeito. Pode sonar moi simple porque o mundo dos adestradores está cheo de egos, pero eu non teño outras aspiracións. O meu ego está cuberto por un tempo, a tempada pasada en Preferente tiven que substituir, coa gran axuda de Javi Santos, a un referente nos banquillos do fútbol afeccionado galego, Anxo Casalderrey, e o equipo mantivo o rendemento e a media de puntos para lograr a salvación. Recoñezo que é agradable verse capacitado para adestrar a ese nivel, pero a día de hoxe priorizo outros aspectos. Esta será a túa primeira participación na Copa da Costa? Como a afrontas, con ilusión, ganas? De sempre me chamou a atención a importancia que lle daban os equipos da zona á Copa da Costa, priorizándoa incluso ás súas respectivas ligas. O caso do Castriz non é diferente, e debo adaptarme, o Puebla ata renunciaba a xogala Copa do Sar para non desviarse do obxectivo ligueiro. Este ano creo que nos pode vir moi ben para coller confianza na nosa proposta futbolística e na capacidade dos xogadores de cara ó futuro si somos capaces de chegar lonxe ou de derrotar a algún rival de categoría superior. Tendo a todo o plantel dispoñible non lle teño medo a ningún equipo participante. Es unha persoa moi activa nas redes sociais, sobre todo en temas vinculados co Dépor. A figura virtual de @cochomono axúdache ou perxudicache a nivel persoal? Creo que teño ben alonxadas as dúas cousas, sempre pensei que a imaxe que proxectamos nas redes sociais é unha esaxeración de nós mesmos, do que cremos que é bo e do malo. Non é que creemos un personaxe, simplemente damos unha perspectiva distinta de nós que na vida real. A verdade é que nunca me parei a pensar si me axudou ou me perxudicou ser @Cochomono… supoño que as dúas cousas. Tróuxome algún que outro problema por opinar libremente, a certa xente pola zona de Sabón non lle gusta iso. E tróuxome alegrías coma chegar a ser amigo do expresidente Lendoiro e doutras personas ás que aprecio moito e non coñecería de non ser polas redes sociais. Pensándoo ben, o balance é positivo, moi positivo. Cóntamos a túa experiencia como candidato a presidir o Depor? Realmente vivino como unha evolución normal, era o paso que tocaba dar e deino eu, sin máis. No contexto das últimas eleccións, un sector do deportivismo non se vía representado por ningún dos candidatos, e incluso víase menospreciado e ninguneado por eles, sin ideas, sin proxectos, sin buscar o seu voto, basábase todo en convencer ós 30 grandes accionistas, e sobre todo ós 3 máis importantes. A miña era unha candidatura-protesta, pero non quería que se quedase en algo simbólico, preparei un programa moi completo con máis de 50 medidas concretas executables. O que foi unha verdadera sorpresa foron os resultados, nin en broma esperaba ter ese apoio, que ademáis podería ter chegado a máis do doble si non "liberase" accións para outros candidatos con posibilidades reais. Sigue sendo unha cifra de accións case que anecdótica, pero para os medios empregados é moi significativa.Ó final cumplín con creces os obxectivos que me marquei. Din voz e voto a moitos deportivistas na asamblea, "obriguei" ó resto de candidatos a presentar un proxecto (algúns ata con copia e pega do meu), e tendín pontes para o futuro entendemento dos distintos protagonistas do posible cambio, que oxalá se produza pronto, aínda que lamentablemente son moi pesimista nese sentido. Como vedes dende os grupos opositores a dimisión da directiva do Depor? A verdade é que nos colleu por sorpresa a todos. Pero parece unha acción orquestada, para que os grandes accionistas, chámense Constantino, Rivera ou Escotet como máximo acreedor, nos coloquen outro presidente Tes una boa relación con Augusto Cesar Lendoiro, natural de Corcubión que coñece ben o noso fútbol. De feito, aínda estivo o ano pasado, invitado por QPC, na presentación do álbum de cromos e deu una lección de fútbol. Contouche alguna anécdota do noso fútbol? Douche algún consello para afrontar esta nova etapa no fútbol da Costa? Lendoiro é unha enciclopedia vivinte do fútbol e do deporte en xeral, seguro que o puidéstedes comprobar o ano pasado. El garda moi bo recordo da súa infancia e do fútbol da costa, pero desde moi novo estivo vinculado ó fútbol base coruñés. Non sei si con 16 ou 18 anos era o presidente do Ural, que chegou a ser subcampeón de España en categoría infantial, unha barbaridade. Sempre conta que o primeiro ano que se clasificaron para a fase final onde se enfrontaban a equipos coma Real Madrid, Barça, Atleti ou Athletic, todos lle preguntaban de que parte de España viña o Ural.É unha persona extremadamente respetuosa coa libre opinión e decisión dos demáis, moi rara vez che da un consello si non llo pides. Relacionado coa miña labor de adestrador só lle pedín a súa opinión nun momento trascendental para min e a miña familia, que foi cando a principios deste ano tiven unha oferta moi boa para adestrar en China. Cando falamos desta tempada sempre me di que disfrute do fútbol da costa, en ningún lado se vive tan intensamente como aquí. Veremos algún día a Lendoiro vendo un partido do Castriz? El dime que virá cando celebremos un ascenso ou gañémola Copa da Costa, para a festa apúntase calquera, jajaja. Dase a casualidade de que o presidente do Castriz, Pince ten unha peña deportivista no seu bar, O Cataliño, e fan unha cena anual, para esta última non puido vir Lendoiro que tiña unha celebración familiar, pero para a seguinte volverei a invitalo. ENTREVISTAS QPC Juni, adestrador do Coristanco: "Sempre lle estarei agradecido a esta directiva por ter a valentía de poñer un proxecto tan ilusionante nas miñas mans". Tolo: "Sen o traballo de toda a xente "invisible" do club non estaríamos aí". Ordóñez e Abel analizan o derbi, por todo o alto, Camelle - Camariñas. Pesco e Julián fálannos do rexurdimento de Xallas e Volantes. Ángel López e Alberto Rodríguez analizan o derbi de Preferente entre Fisterra e Sofán. Pablo Mallón e Lelo falan do derbi pontecesán: "Un derbi é un derbi sexa a hora que sexa". Conversa con Iván Cancela e Cantudo, adestradores da Selección Galega. Pedro Gómez e Santi Cambón: Dous carballeses, con casa en Verdillo, que lideran as táboas de 1ª Galicia e da Liga da Costa. Raúl Periscal: "Hai que volver ás orixes e deixarse de pagar, e facer unha base con xente da casa" Christian Caamaño e Iván Bouzón analizan ao detalle o derbi verde da Preferente. Pepe Wii e Jati: O Porteño – Camelle comeza a xogarse en QPC. Basti e Rivi analizan o derbi costeiro entre o Soneira SD e o CF Dumbría. Pablo Conde: "Só buscamos que a xente que saíu das categorías base se asente". Lelo: "Sempre foi unha ilusión adestrar ao primeiro equipo".


Summary: 90 despois de Castelao subir ao Pico Sacro para conmemorar a festa nacional que a ditadura impedía, a Federación Galiza Cultura convoca unha nova lectura pública da Alba de Gloria desde o cumio do monte. Será o vindeiro sábado día 19.

Cúmprense 90 anos desde que Castelao escolleu o Pico Sacro para conmemorar a festa nacional que a ditadura de Primo de Rivera prohibía. Era o 1924 e o autor de Sempre en Galiza rememoraría tempo despois aquel momento cando, no exilio, escribise o famoso discurso de celebración da data que titulou "Alba de Gloria". Nove décadas despois, a federación de asociacións culturais Galiza Cultura volve subir ao Pico Sacro para rememorar, por cuarta vez, aquel momento cunha lectura pública da "Alba de Gloria" no cumio do monte, no lugar simbólico e cargado da enerxía da propia historia. Entre outros momentos, desde a organización queren lembrar a xeración do Seminario de Estudos Galegos "que reparou neste lugar emblemático, visitou e estudou, amosando unha actitude intelectual de interese e respecto polo propio que contrasta cos valores que agora se están a transmitir de fascinación provinciana polo alleo". Referencia a Filgueira A cuarta subida ao Pico Sacro para conmemorar a peregrinaxe laica de Castelao coincide coa designación de Filgueira Valverde para o vindeiro día das letras, feito ao que se refire Galiza Cultura ao lamentar que se teña elixido para dedicarlle "as letras galegas a un membro dun réxime que pretendeu exterminalas". O escritor Xosé Luís Santos Cabanas será o encargado de dar a benvida por volta das 12:00 h. do día 19 para subir conxuntamente o último treito do Pico Sacro onde se inzará a bandeira e se procederá á lectura da "Alba de Gloria" por parte de representantes de diversas asociacións culturais. A seguir as persoas asistentes poderán participar nun roteiro guiado arredor do Pico Sacro que rematará coa actuación de Mini e Mero no atrio da capela. Despois do xantar colectivo desenvolverase a visita guiada por Iolanda Aldrey "Da auga e da pedra", arredor de tres quilómetros que visitarán unha carballeira, dúas fervenzas e varios muíños restaurados ademais doutros lugares de interese.


Summary: O 67% da militancia de CDC apostou en crear un novo partido, fronte ao 32% que avogaba na renovación. O Congreso do que sairá esta nova formación terá lugar entre o 8 e o 10 de xullo.

Convergència deixará de ser tal para se converter nun novo partido. Así o decidiu o 67% da militancia que participou na asemblea que tivo lugar o sábado, fronte ao 32% que apostou na renovación. Participaron, segundo dados de CDC, 14.000 persoas, das que arredor de 5.000 eran simpatizantes. A creación dunha nova formación era a opción defendida polos dirixentes. De feito, o presidente de CDC, Artur Mas, prometeu que o novo partido que resulte do proceso de refundación será "un bo fillo de Convergencia". Mas salientou que a nova formación poderá ser "semente de novas incorporacións", pois "estará aberta á incorporación de todas as persoas que queiran sumarse". O obxectivo do partido será ensanchar a base de votantes, isto é, "facer máis grande esta casa". Homs, candidato ao Senado Aliás, a militancia de CDC decidiu que Francesc Homs sexa o candidato da formación ao Senado. "A xente falou e un 70 e moi por cento optou por Homs". O Congreso do que sairá a forza que resulta de Convergència terá lugar do 8 ao 10 de xullo e o día 23 elixirase a nova dirección.


Summary: Alcaldes e representantes de cogobernos municipais do BNG denuncian o "impacto negativo" no redeseño do transporte escolar, e piden a creación dunha mesa de diálogo.

O novo plan de transporte segue sen convencer. Alcaldes e representantes de cogobrnos municipais do BNG realizaron esta cuarta feira unha reunión para analizar e tratar os problemas derivados dese novo plan, elaborado nun proceso sen "rigor e transparencia", segundo os nacionalistas. De aí que soliciten a súa paralización inmediata para fixar unha mesa de diálogo cos diferentes axentes. Ana Pontón, portavoz do BNG, o novo plan de transporte da Xunta naceu de maneira "trapalleira e sen dialogo" e cun único obxectivo, "un recorte encuberto" e o deterioro do servizo. Critica que a Xunta non informase nin á comunidade educativa nin concellos do novo plan de transporte. "Cambio nas concesións, incumprimento dos pregos nas ofertas presentadas, a non realización de servizos, ou tarifas abusivas" son algunhas das consecuencias. A portavoz nacionalista lembrou que o novo plan suprime 600 liñas de transporte escolar que funcionaban con regularidade e eficacia pero a Xunta agora ofrece como alternativa a este servizo utilizar o transporte regular. Para o BNG, esta medida "é un paso atrás e un recorte no transporte público". Pola súa parte, o alcalde das Neves, Xosé Manuel Rodríguez, en nome dos representantes municipais do BNG acusou a Xunta de poñer en marcha un novo modelo de transporte a través dun proceso que non contou coa necesaria comunicación e participación dos concellos. Afirma que os concellos non tiveron oportunidade de trasladar as necesidades e demandas dos usuarios, "non se deu conta adecuada dese servizo" o que creou problemas sobre todo na poboación que habita o rural, afirmou. Xosé Manuel Rodríguez incidiu na necesidade de crear unha mesa coa participación de todos os concellos para un novo deseño do transporte destinado a acadar, dende hoxe ao ano 2019 unha resposta integral en todo o territorio galego e nos permita, no inmediato, contar con todos os servizos necesarios para cubrir as necesidade da nosa poboación.


Summary: A maioría absoluta da formación conservadora saca adiante a Lei de medidas fiscais e administrativas sen considerar ningunha das 200 emendas presentadas polos grupos parlamentares da oposición. A taxa dun euro por receita aplícase en Catalunya desde xuño e o Goberno español recorreuna perante o Constitucional

A maioría absoluta do PP sacou adiante en Madrid a Lei de medidas fiscais e administrativas que suporá a privatización de seis hospitais e 27 centros de saúde, para alén do cobro dun euro por cada receita a partir de xaneiro. A norma saíu adiante nun pleno extraordinario en que o grupo do PP non aceptou ningunha das 200 emendas presentadas pola oposición --81 de Izquierda Unida, 78 do PSOE e 60 de UPyD-- A taxa do euro por receita aplícase en Catalunya desde o mes de xuño e está recorrida perante o Tribunal Constitucional polo Goberno español. A mediados de novembro o Consello de Estado, órgano consultivo de maior rango para o Executivo central, ditaminou que o tributo é inconstitucional ao considerar que os territorios "non poden incidir nin directa nin indirectamente na fixación dos prezos dos medicamentos que son obxecto de financiamento público". A Generalitat implanto esta taxa farmacéutica o 23 de xuño para contribuír ao financiamento do seu sistema sanitario e moderar o consumo de medicamentos, abonando un máximo de 61 euros ao ano por persoa e para produtos cuxo prezo supere os 1,67€. O presidente do Executivo español, Mariano Rajoy, discrepou daquela coa medida porque supuña "pagar dúas veces".