Summary: A Xunta licita 600 quilómetros de rutas ciclistas protexidas mentres deportistas e usuarias da bicicleta demendan melloras integrais que garantan a seguridade e a convicenvia segura nas estradas.

O colectivo de ciclistas é, xunto ao de peóns e motoristas, un dos máis vulnerábeis nas estradas. En 2019, sumaron, por xunto, 36 mortes en accidentes de tráfico, 40% do total. O ano pasado, a Dirección Xeral de Tráfico (DXT) computou un único falecido no concello de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo, mais rexistrou perto dun cento de sinistros con ciclistas implicados, 12 feridos de gravidade. Na última década morreron 15 persoas nas estradas galegas mentres circulaban en bicicleta. As dúas últimas, este mesmo ano, en Xinzo de Limia e Bergondo. "A velocidade, as infraestruturas non adaptadas, as distraccións ao volante e o consumo de alcol e drogas son os inimigos máis grandes que atopamos na estrada", explica en declaracións a Nós Diario Quique Pérez, portavoz da Asociación Pedaladas de Pontevedra. "Na última década morreron 15 persoas nas estradas galegas mentres circulaban en bicicleta". Neste sentido, reclaman intervencións máis contundentes por parte das Administracións para mellorar o estado da calzada e garantir a seguridade das persoas que se desprazan en bicicleta. "A sinalización de novas rutas seguras para as ciclistas é unha boa noticia pero non deixa de ser unha acción moi limitada", critica o voceiro de Pedaladas. A Administración galega acaba de anunciar a sinalización de 10 treitos protexidos para as usuarias da bicicleta. Segundo a Consellaría de Infraestruturas e Mobilidade, as novas rutas ciclistas suman 600 quilómetros que contarán desde o inicio do verán con carteis informativos específicos, que lembrarán a presenza de ciclistas e a distancia mínima de seguridade de 1,5 metros en caso de adiantamento. Beiravías e velocidade Malia recoñecer a importancia de iniciativas coma esta ou como o plan de sendas seguras, Quique Pérez discrepa do interese destes proxectos se non se levan con todas as garantías para a convivencia e a seguridade das persoas. "En 2017 un compañeiro perdeu a vida nun treito dunha ruta ciclista protexida", polo tanto, di, hai medidas máis urxentes. "O ideal sería que as bicicletas e os vehículos non compartisen o mesmo espazo. O carril bici sería a mellor solución, mais existen alternativas intermedias que pasan por ampliar as beiravías e mellorar o seu firme, de forma que sexan transitábeis e seguras, non lugares reservados para un estacionamento irregular". As áreas metropolitanas e as estradas abertas sen beiravía son as zonas máis perigosas para as ciclistas, sinala. "Unha vez abandonas o centro das cidades e entras en vías de alta capacidade, o risco de ter un accidente aumenta. As infraestruturas non están adaptadas para ir en bicicleta" e os límites de velocidade non axudan, apunta Quique Pérez. "As infraestruturas non están adaptadas para ir en bicicleta". Neste sentido, insta a Xunta a implementar canto antes unha recomendación da DXT recoñecida por decreto a instancias da Organización Mundial da Saúde (OMS). "En vías urbanas o límite de velocidade debería ser de 30 km/h. Con esa rebaixa, en caso de sinistro, falece 5% das persoas. Co límite nos 50 km/h, segundo datos da OMS, morre 52% das persoas atropeladas, tanto peóns como ciclistas", advirte o portavoz de Pedaladas, quen demanda medidas integrais en todas as vías, suficientes para non crear conflito entre usuarias. Rutas ciclistas protexidas A Xunta da Galiza sumará 600 novos quilómetros de rutas ciclistas protexidas co fin de incrementar a seguridade das deportistas. Así o anunciou a conselleira de Infraestruturas e Mobilidade, Ethel Vázquez, após reunirse co presidente da Federación Galega de Ciclismo, Juan Carlos Muñiz. A Plataforma de Contratación da Xunta publicou onte a licitación de 10 percorridos por estradas de todo o territorio especialmente transitadas por usuarias da bicicleta, identificadas no seu día por responsábeis da DXT e da federación galega. O contrato, por valor de 220.000 euros, prevé a colocación de 300 sinais e paneis informativos para que os condutores sexan conscientes da presenza de ciclistas. As empresas interesadas en concursar teñen até o 23 de marzo para presentar as súas ofertas.


Summary: Obtería 36% dos votos nas eleccións na República de Irlanda por 20% de Fine Gael e 15% de Fianna Fail, que gobernan xuntos por un acordo en 2020 para evitar que o SF chegase ao Goberno.

A última sondaxe de opinión de Business Post Red C recolle como o apoio ao Sinn Féin atinxe un novo máximo por segundo mes consecutivo nesta serie de enquisas de intención de voto. É o mellor resultado para o SF nestas sondaxes que se fan desde 2003. O partido republicano ten un maior apoio, 36%, que a suma de apoios dos dous partidos que forman o Goberno da República e que levan dominando a escea política irlandesa desde o nacemento deste estado, hai cen anos. Co aumento do custo da vida como tema dominante na política nestes momentos, esta sondaxe indica que o maior partido da oposición segue gañando apoio. Os dous grandes partidos do Goberno baixan un punto cada un, deixando Fine Gael en 20% e Fianna Fáil en 15%. Entre ambos os dous, 35% O Sinn Féin sobe dous puntos, até 36%, respecto a a última enquisa de abril. Un aumento, pouco a pouco, que se mantén ao longo de todos estes meses e que pon o Sinn Féin outra vez como a formación que pode gañar as eleccións. Os dous grandes partidos do Goberno baixan un punto cada un, deixando Fine Gael en 20% e Fianna Fáil en 15%. Entre ambos os dous, 35% O Partido Verde gaña un punto e sitúase en 5% dos apoios. Os socialdemócratas, cun 4%, e os laboristas, cun 3%, perden un punto cada un. Nas eleccións de 2020 o Sinn Féin foi a primeira opción para a maioría de votantes e tivo 25% dos apoios. Esta vitoria levou aos dous principais partidos irlandeses até entón, Fine Gael e Fianna Fail, a facer un pacto de Goberno.


Summary: Xa hai reaccións políticas á entrevista con Pachi Vázquez que hoxe publicamos no noso semanario en papel. Paula Prado, portavoz do PPdeG, afirma que o seu partido está "encantado" coa perspectiva de que o político de O Carballiño poda concorrer outravolta á secretaría xeral do PPdeG.

En declaracións a Sermos Galiza, nunha entrevista asinada por Olalla Rodil, Pachi Vázquez afirma que en 20 días tomará a decisión de se se candidata ou non á secretaría xeral do seu partido en Galiza. A reacción do PPdeG a este anuncio do dirixente socialdemócrata non se fixo esperar. Chegou por boca da súa portavoz, Paula Prado, en declaracións á axencia Efe. Prado ofrece o respaldo do PP a Vázquez caso de este fracaso na conquista do apoio da militancia do seu partido [na entrevista o ex conselleiro de Medio Ambiente condicionou a súa candidatura á "sensación" que perciba no seo da afiliación socialista. A portavoz do PP, nunha chiscadela irónica, expresou en conferencia de imprensa: "Se neses 20 días non chega a atopar o apoio das bases que el precisa para se apresentar, pois que conte co apoio do PP, porque nós estariamos encantados de que continuase ao fronte do PSdeG e que sexa a oposición a Feijóo".


Summary: "O Comité de Memoria Histórica de Celanova abre a vía administrativa para conseguir que as institucións democráticas cumpran unha lei que desde hai 14 anos as sucesivas corporacións municipais están a eludir, no que na práctica constitúe a asunción daquel legado falanxista", sinala o colectivo memorialista.

O Comité de Memoria Histórica da comarca de Celanova rexistrou na mañá desta cuarta feira, no rexistro do Concello, unha petición para a retirada, "en aplicación da Lei de memoria histórica", do monumento falanxista do Outeiro da Obra. No escrito, o Comité apela ao artigo 15.1 da devandita lei, así como a unha sentenza do Tribunal Supremo contra un recurso da Fundación Franco pola retirada dunha estatua ecuestre do ditador que salienta que este artigo "impón a todas as Administracións Públicas adoptar as medidas oportunas para proceder á retirada" de monumentos que enxalcen o franquismo. Nun comunicado remitido aos medios, o Comité lembra que o hai xusto un ano, o 16 de febreiro de 2021, "coincidindo coa data da vitoria da Fronte Popular nas eleccións de 1936", difundiu un manifesto solicitando a retirada deste símbolo que recibiu máis de 1.600 adhesións de asociacións e colectivos de memoria, así como diversas "personalidades do eido da cultura e da política do país". "Esas sinaturas, entre as que figuran as de Xosé Luis Méndez Ferrín e Xesús Alonso Montero, entre outras, fan parte da documentación anexa á petición, xunto co Informe número 1, un documento histórico que sinala o momento, os autores e a intención explícita destes no que se ergueu o monumento fascista do Outeiro da Obra", salientan. Aquilo aconteceu en agosto de 1939 e "por iniciativa da Bandera de Falange de Marrocos, autora dos últimos fusilamentos na prisión", cunha "encomenda precisa por parte dos xefes falanxistas", a fin de "perpetuar a lembranza dos 'nosos' mortos". En abril de 2021, o Comité presentou unha moción para a retirada desta peza logo de ter entregado o Informe e o manifesto coa demanda aos grupos políticos, "agás o PP, que ignorou a solicitude". No pleno, a moción só obtivo o voto favorábel do BNG e, en consecuencia, foi rexeitada. Un mes despois, "esgotada a vía política en Celanova", o colectivo memorialista reuniuse co subdelegado do Goberno estatal en Ourense para informar da petición á secretaría de Estado de Memoria Democrática. "Agora, o Comité abre a vía administrativa para conseguir que as institucións democráticas cumpran unha lei da que se dotou o Estado en 2007 e que desde hai 14 anos as sucesivas corporacións municipais están a eludir no que na práctica constitúe a asunción daquel legado falanxista", conclúen.


Summary: Asegura que no tempo que asumiu a responsabilidade Israel impediulle acceder aos territorios palestinos ocupados.

Makarim Wibisono anunciou esta segunda feira (4 de xaneiro) que demite das súas funcións como relator para a Palestina das Nacións Unidas. Fíxoo após asumir o cargo en xuño de 2014 e logo de lle ser impedido o acceso aos territorios ocupados. "Infelizmente, os meus esforzos para mellorar as condicións de vida dos palestinos, vítimas de violacións baixo a ocupación israelita, víronse frustrados a cada paso do camiño", sinalou Wibisono na declaración oficial difundida pola ONU. "Sen resposta ao meu último pedido, de outubro de 2015", sinala o ex-relator após cursas varias peticións escritas e orais, "é con profundo arrepentimento que acepto que a premisa baixo a que asumín o mandato, de que iría ter acceso directo ás vítimas en territorio ocupado palestino, non será cumprisa", acrecentou, quen agarda que o nomeamento doutra persoa poida "resolver o impasse". Pola súa banda, fontes do goberno israelí citadas polo New York Times apuntan que o executivo sionista considerou o papel desenvolvido por Wibisono como "falto de equilibrio". A Comisión de Dereitos Humanos da ONU emitiu un informe a comezos de 2015 no que sinalaba a "grande posibilidade" de que Israel tivese cometido "crimes de guerra" no ataque á Faixa de Gaza do verán de 2014.


Summary: A auxiliar de enfermaría exixe responsabilidades pola morte do seu can, Excálibur, e polas declaracións do conselleiro, Javier Rodríguez, a quen pedirán 150 mil euros de indemnización.

O gabinete de avogad@s que defende a auxiliar de enfermaría contaxiada por ébola en Madrid, Teresa Romero, iniciou esta segunda feira a campaña de accións legais contra a Consellaría de Sanidade após ser dada de alta do hospital Carlos III. A primeira das medidas adoptadas pola técnica sanitaria dirixirase a dirimir as responsabilidades penais que deriven do sacrificio do seu can, Excálibur. Neste senso, Romero e o seu compañeiro, Javier Limón, presentaron perante a Consellaría de Sanidade da Comunidade de Madrid unha solicitude para iniciar o procedemento administrativo contra a decisión de sacrificar o animal. Danos morais Segundo a información recollida por Europa Press, que tivo acceso á documentación presentada, a parella quer que se recoñeza o prexuízo moral causado logo de que o propio Limón expresase no mes de outubro a súa oposición "de maneira rotunda" a acabar coa vida do can. Un feito que, din, respondeu a unha decisión "adoptada de maneira precipitada, sen as precaucións acaídas, toda vez que non se procedeu a facerlle as probas necesarias para determinar se o can estaba contaxiado", afirman. Na información recompilada pola defensa de Romero e Limón cítase a opinión do experto Eric Leroy que consideraba "importante desde o punto de vista científico" manter con vida o animal, así como o acontecido nos EUA coa mascota da enfermeira de Dallas, tamén contaxiada e para o cal "os protocolos estabelecidos prevían non sacrificar o can". Reclaman unha indemnización de 150 mil euros ao conselleiro de Sanidade de Madrid Aliás, a equipa de avogad@s preparan tamén a súa ofensiva legal contra o conselleiro de Sanidade, Javier Rodríguez, após as declaracións públicas en que responsabilizaba a Teresa Romero do seu contaxio. Por este feito, demandan unha indemnización de 150 mil euros por atentar "gravemente" contra a honra da auxiliar de enfermaría con acusacións "falsas". Inicialmente Romero e Limón tentarán solucionar o conflito através dun acto de conciliación previo á demanda civil que xa teñen preparada. De aceptar este acordo, a parella destinará o diñeiro a ONGs e protectoras de animais. O seu obxectivo é limpar a imaxe da traballadora.


Summary: ENTREVISTA O alcalde de Monforte anunciou o pasado venres que, tras 12 anos no cargo, non se presentará ás eleccións municipais do vindeiro mes de maio. Fai balance da súa xestión á fronte do Concello e di que "na política é tan importante chegar como saber marchar"

Severino Rodríguez, alcalde de Monforte de Lemos polo BNG dende o ano 2003, confirmou o pasado venres que non se presentará ás eleccións municipais de maio, poñendo fin a 12 anos de xestión á fronte do Concello. A decisión, meditada nos últimos meses, era a esperada, aínda que houbo que agardar até esta comunicación, primeiro ante afiliados e afiliadas do Bloque e despois ante os medios, para a súa confirmación. Un anuncio que realizou sentado canda a Iván Álvarez Merayo, responsable local da formación, e os ex concelleiros Xosé Manuel Pavón e Alicia Cadarso, que formaron parte do equipo co que Rodríguez acadou a alcaldía hai máis dunha década. O aínda rexedor monfortino explica a súa decisión en que "na política, igual que noutros aspectos da vida, é tan importante chegar como saber marchar" O aínda rexedor monfortino explica a súa decisión en que "na política, igual que noutros aspectos da vida, é tan importante chegar como saber marchar". "Sempre pensei que as ideas non hai que defendelas só coas palabras, senón tamén cos feitos. Creo que os cargos institucionais e políticos deben de ter unha duración máxima, que poden ser dúas lexislaturas, tres como máximo, pero non deben pasar de aí", engade. Salienta sobre todo o traballo colectivo realizado á fronte do concello: "Nos tres mandatos houbo un equipo de persoas no goberno municipal que permitiu un bo funcionamento, unha fortaleza como grupo e un illamento total das cuestións persoais. Por suposto, había distintas maneiras de pensar en varios asuntos, pero por riba diso estaba o convencemento de que o importante era o proxecto". Para Severino Rodríguez, foi este traballo en equipo o que lle permitiu ao BNG ser a forza máis votada, a pesar de partir en inferioridade de condicións: "en Monforte, a priori, o PSOE ten o dobre de forza ca nós, e o PP catro veces máis, e mesmo así o Bloque puido estar gobernando durante 12 anos, e cun goberno estable e firme, unha mostra de que o grupo e a organización estivo á altura das circunstancias". "Nos tres mandatos houbo un equipo de persoas no goberno municipal que permitiu un bo funcionamento, unha fortaleza como grupo e un illamento total das cuestións persoais" Nos últimos meses tense especulado sobre a súa situación dentro do BNG, a raíz do relativo cuestionamento da estratexia política da formación realizado por Severino Rodríguez a través, por exemplo, do manifesto Somos Maioría. "Creo que porque unha persoa que está nunha organización plantexe diferenzas con esa organización, iso non quere dicir que teña que marchar. Somos persoas adultas e non somos robots", responde. O rexedor considera, iso si, que "o Bloque ten unha dinámica que creo que non axuda a que se perfile como unha organización política que está ou debe estar para tentar solucionar os problemas que ten a sociedade. Está habendo cambios moi grandes e en vez de analizar eses cambios, estase cometendo o erro de botarlles a culpa aos demais, en vez de analizar os erros que un comete". "O Bloque ten que analizar a realidade, que está cambiando dunha maneira rapidísima. E en vez de seguir cos clixés de sempre, o que ten que facer é escoitar e modular determinadas cousas para adaptarse ao que está pasando" "O Bloque o que ten que facer é, con valentía, analizar a realidade, que está cambiando dunha maneira rapidísima. E en vez de seguir cos clixés de sempre, o que ten que facer é escoitar e modular determinadas cousas para adaptarse ao que está pasando. Creo que non se está facendo ben e iso vai supor uns resultados realmente negativos", sinala. No que respecta á presentanción de candidaturas en Monforte, Severino Rodríguez cre que o BNG "debe abrir un período de debate, no que non debe haber ningún apriorismo. Se ao final o mellor para Monforte é incorporarse xunto con outra xente nunha lista, debe facelo, e se considera que, como consecuencia de que non hai outras alternativas, debe ir como Bloque, pois que vaia como Bloque". "O que non sería bo sería ir a un debate sabendo xa o que se vai facer", conclúe. "Creo que estou máis obrigado ca nunca, despois do meu paso pola alcaldía, a ter unha actitude cívica, de compromiso e de axuda e colaboración, para que a sociedade mellore" Supón a súa decisión de non presentarse ás eleccións municipais un abandono da política? Severino Rodríguez asegura que non. "Creo que tanto en Galicia coma no Estado Español se aveciñan tempos realmente interesantes, e realmente distintos aos que vivimos nos últimos 20 anos", destaca. "Que eu non me vaia presentar ás eleccións non quere dicir que me vaia retirar da política. A maior parte da miña vida estiven en política, aínda que fóra das institucións. Creo que estou máis obrigado ca nunca, despois do meu paso pola alcaldía, a ter unha actitude cívica, de compromiso e de axuda e colaboración, para que a sociedade mellore. Que xa non sexa alcalde non quere dicir que vaia deixar de facer cousas que axuden a miña cidade e ao meu país", di. 12 anos de xestión "Foron 12 anos dunha convivencia e dunha democracia que non se parecía en nada ao que sucedera nas lexislaturas anteriores" Severino Rodríguez destaca que nas tres lexislaturas que estivo á fronte do concello monfortino "conseguimos unha normalidade moi positiva no funcionamento da institución e na relación cos cidadáns. Creo que os temas non se valoraban por cuestións políticas, senón en función do que necesitaba a cidade". Entre os aspectos máis positivos, sinala que "foron 12 anos dunha convivencia e dunha democracia que non se parecía en nada ao que sucedera nas lexislaturas anteriores". Valora moi poitivamente, ademais, que neste tempo "a ordenación da cidade sufriu unha transformación importante", por exemplo no relativo ás obras de mellora nas marxes do río Cabe. Entre os aspectos negativos da súa xestión, salienta que "o máis negativo foi non ter aprobado un PXOM, que é un instrumento vital", o que cualifica de "fracaso estrepitoso". E, igualmente, destaca a non aprobación do Plan Especial de Protección do Casco Histórico, aínda pendente. En canto aos retos de futuro que deben enfrontar Monforte, Severino Rodríguez subliña que "o máis importante sería seguir mantendo a actual convivencia e participación cidadá". No aspecto económico o obxectivo fundamental "sería poñer en marcha a plataforma loxística, o porto seco, que entren empresas aí". E a nivel urbano destaca que "a obra máis necesaria sería continuar as obras de mellora nas marxes do río Cabe, ata a parroquia de Ribasaltas. Dese xeito estaría completado todo o cano do río no seu paso por Monforte".


Summary: Cada fin de mes Diego Giráldez sae tender as novas máis salientables (ou non) do mes. Velaquí as de setembro.

Setembro Semana 1 A manifestación "irresponsable" de Vigo Entre as preto de 200.000 persoas había case de todo: escoitábase berrar perfectamente aos ATS cabreados, aos sindicalistas de toda a vida e ás mulleres embarazadas. Había votantes do PP, bebés con síntomas, médicos e enfermeiros cun rumbo claro. Polas rúas de Vigo, a xente da cidade e a súa área metropolitana brindaba con vasos de solución salina por un hospital "Álvaro Cunqueiro" público e eficiente. Ao día seguinte, Feijóo dicía que a manifestación fora unha "irresponsabilidade". 200.000 irresponsables. Moito culpable. Como o o rato que días antes da manifestación saúdaba á Conselleira de Sanidade dende un quirófano contaminado. Un neno na praia A principios de setembro, o que se espera dun neno é que comece a arrenceder a plumier. A coloríns de Alpine e a gomas de borrar con babas. Que recolla os bártulos da praia e que mire con nostalxia o pasado estival para coller de novo o ritmo da monotonía. Aylan Kurd, un dos centos de nenos sirios que fuxen da guerra, tiña 3 anos e apareceu na beira do mar, aboiando morto nunha praia de Turquía, sen a posibilidade de saír ao recreo. A publicación desa imaxe molestou. Todos os nenos molestan. Semana 2 Tractoradas Os gandeiros prendían os seus tractores -decenas deles- para reinvidicar, en Lugo e Compostela, un prezo xusto para o leite e frear a crise do sector. Composteláns e lucenses, a pesar do entorpecemento que a iniciativa supoñía para a fluidez do tráfico na cidade, uníanse á causa mentres sufrían o caos dos embotellamentos. Eses días lin por vez primeira a Roberto Blanco Valdés, colaborador de La Voz de Galicia. Non lle facía tilín o da "tractorada", preguntábase se "era lexítimo colapsar unha cidade". Hai leite enteiro, semidesnatado e sen lactosa. Tamén hai leite que cando o colles do frigorífico, ao probalo, sabe rancio. Patadas e cambadelas Din que cando te ataca un león o eficaz é quedarse inmóbil. Fuxir dunha guerra é distinto. Faise por medo e por lóxica. Hai que correr. Menos os runners, que corren facéndose selfies, o resto dos mortais cando o facemos queremos intimidade. Os refuxiados cando corren non pensan nas cámaras porque van soñando co futuro. Esta semana, viamos a unha reporteira húngara meténdolle patadas e cambadelas aos refuxiados, cámara en man, como procurando un plano máis tráxico. Freándolle a carreira. "E a ela? Non a correrán a hostias?", preguntaba un tipo que estaba ao meu carón, durante o café. "Non incites á violencia, Tonio", díxolle un camareiro politicamente correcto. Semana 3 Tradicións medievais En Tordesillas as mulleres e os homes non agardan a verse espidos no leito, como na Idade Media.Avanzaron moito. O problema é que aos torneos de futbito, que organizan como calquera lugar civilizado, súmase outro que defenden por ser tradición medieval: matar un touro con lanzas. En Tordesillas, que teñen ambulatorio e non arriscan a curar as súas doenzas a base de sangrías. Felipe Lembro ben aquel día de marzo do ano 2000 cando o Ministro do Interior británico liberaba a Pinochet alegando un mal estado de saúde. Ese mesmo día, o dictador subía a un avión cara a Chile, en cadeira de rodas, aparentemente demacrado. Ao baixar do avión, saltou da cadeira con certa axilidade. Lémbróo ben porque ao día seguinte, un bo amigo, tetrapléxico, díxome coa súa dificultade e a súa retranca habituais: "Diego, joder, lévame a Chile!". Un ano antes, Felipe González declaraba a unha televisión chilena que él era "antipinochetista de toda a vida". Esta semana o expresidente declaraba que "Pinochet respetaba os dereitos humanos máis que Maduro". É obvio que Maduro non é unha princesa Disney, pero Pinochet, dende o principio ao final, foi un experto sanguinario. Por el cambio. Semana 4 Paco Vázquez O día que Paco Vázquez decidiu lucir un elegante pano de seda no peto da súa americana comezou a ser feliz de verdade. "Agora sí, Paco, agora si", diría el diante do espello do probador. E a partir de aí comezou a ser esa emisión contaminante para o PSdeG, o seu particular Volkswagen. O 21 de setembro pediulle a Feijóo que cruzara Pedrafita "polo ben de España". Paco Vázquez, ese dispositivo capaz de esquivar os controis. Eleccións en Cataluña A pesar de que o Consello Superior de Deportes asegurara días antes das eleccións que o Barça non xogaría a Liga se Cataluña chegara a ser independente; a pesar dun titular de El Mundo que dicía "El soberanismo catalán rompe la unidad de la Iglesia", os partidos que defenden a independencia gañaban, en escanos, as eleccións. O plebiscito xa é outra cousa, en votos non. Artur Mas, agora tamén imputado por convocar a consulta do 9N, podería non ser investido Presidente da Generalitat. Todo semella sempre un avance da vindeira película. Coming soon.


"Os reclusos são… outro povo num mesmo povo que tem os seus hábitos, os seus instintos, as suas costumes à parte". J.J. Marquet-Wasselot, L'ethnographie des prisions Insistia Claude Lévi-Strauss em que os objetos de estudo da antropologia se devem procurar na lixeira da história. A lixeira da história somos nós, tribos dos cárceres, indígenas e nómades de Europa, superviventes das ruínas do socialismo real, mutilados dos valados de Ceuta e Melilha, caçadores-recoletores da megalópole digital, okupas e expropriadores do latifundio das estrelas. Aquí "não há noites –escrevera o Veiga Leitão- porque as noites têm estrelas". O Ruslan emigrou de Kiev a Málaga para trabalhar na construção, mas antes morara em Donetsk com uma namorada. "Hoje proclamaram a República Popular de Donetsk, Ruslan". "merda de sítio. Ali só há minas de carvão". O Mohammed é amazigh e a sua família vive em Alger. Às vezes brincamos com o 'afrancesamento' de Zidane e as suas origens amazigh. O Mohammed já sabe o que é chamar a casa com o coração num punho porque os militares disparam perto da sua casa ou uma bomba explode no mercado. O Fathi marchou de Teerã pouco depois da chegada de Jomeini. Quando lhe deram a liberdade herdei a sua cela, e ele levou uma edição em galego de Persépole que o emocionava muitíssimo. A Inquisição ocusava-o de colaborar com os Tamil Tigers, e como isso não tinha pés nem cabeça, passaram a acusá-lo de ajudar a Yijad Internacional de Paquistão, e como não havia nem o mais mínimo indício, ramataram por soltá-lo após um ano de cárcere sem julgamento. Precisamente nestes dias o exército cingalês celebra a "operação humanitária" de 2009, em que massacrou 100.000 Tigres Tamil para dar passo a uma orgia de violencia contra as mulheres. Em Havana as FARC e o Governo de Santos avançam no processo de paz. O Andrés, nado em Pereira mas que também morou em Medellín, descobre o significado do "morrinha" contando-me que há muitos anos estivera nas festas de Bouças. Sai-lhe Galiza polos olhos. Em Havana as FARC e o Governo de Santos avançam no processo de paz. O Andrés, nado em Pereira mas que também morou em Medellín, descobre o significado do "morrinha" contando-me que há muitos anos estivera nas festas de Bouças. Sai-lhe Galiza polos olhos. O Eneko, recém extraditado dum presídio londinense, ensinou-nos no isolamento de Soto del Real a jogar pelota vasca. Acusam-no de querer adiantar uns anos a abdicação do Bourbon. Em Valdemoro o Li fazia tai-chi com o Andoni no pátio, lia libros de taoísmo e machacava-me ao xadrez. Há justamente 25 anos iniciou uma fuga sem retorno que ainda não rematou: escapou dos tanques de Tianamen, atravessou Oriente Meio, exilou-se em Barcelona… O Turco conhece bem as Rias Baixas. Falamos do inesquecível Dépor-Galatasaray, que ele viu em Riazor. E entre futebol e futebol, diz-me com sorriso de pilhavão: "No meu país ganham os teus". O Partido para a Paz e a Democracia (BDP, marca eleitoral do PKK) vinha de arrasar nas eleições municipais no Curdistão Norte. Também ganham os de Juan Ramon. Em El Salvador o novo presidente é Sánchez Cerén, exguerrilheiro do FMLN, com o que Juan Ramon combateu seis anos. No ato de investidura, o agora Felipe IV tem que passar o mal trago de ter que compartir presença com a delegação abertzale. Na terra de aquém-mar de Juan Ramon, a aldeia gaulesa de Etxarri-Aranatz, também ganham: a consulta popular pola independência de Euskal Herria salda-se com mais participação que no referendo constitucional de 1978, e 95% de votos a favor. A Guarda Civil chamaria posteriormente três vizinhos e o dono do local onde se colocaram as urnas –desconheço se os TEDAX procederam à sua desativação.


Summary: Non haberá consenso, salvo surpresa de última hora. Esa é a conclusión básica que se tira do debate na TVG entre Alonso Montero e Manuel González. Ferrín, pola súa banda, en declaracións a Faro de Vigo, afirmou que a candidatura de Alonso Montero ten en mente a retirada do recurso contra o decreto do plurilingüismo.

As posturas están afastadas. Máis aínda que hai corenta e oito horas, apuntou no debate da TVG o candidato Xesús Alonso Montero. Manuel González , pola súa parte, en pleno direto televisivo, deu resposta á proposta que a outra candidatura lle trasladara na tarde da segunda feira: non acepta as condicións que se lle poñen sobre a mesa. Os candidatos levaban quince días, sen se ver mais. Porén, si houbo encontros entre os seus representantes. Aconteceu na tarde da segunda feira, após González ter exposto o seu programa na sede coruñesa da RAG e ter lamentado que non houbese espazos para o consenso. Foi entón cando desde a candidatura de Alonso Montero o convocaron a unha xuntanza que tivo lugar en Compostelas e reuniu o propio Manolo González con Ferro Ruibal, Rosario Álvarez e Torres Queiruga. Teríanlle ofrecido a González dous dos postos da próxima executiva cunha salvedade: non poderían ser ocupados por ninguén da executiva anterior. Esta condición deixaría fóra ao propio Manuel González e a Fernández Rei. O tesoureiro da RAG durante a presidencia de Ferrín tomou nota e deixou a resposta en suspense e foi hoxe, en directo na TVG, cando rexeitou a proposición que se lle fixera en Compostela hai corenta e oito horas. Durante os contatos, a candidatura de Alonso Montero mostrouse como gañadora virtual deste proceso interno, após González ter admitido que non conta con votos abondo no plenario. Así as cousas, parece irremediábel que a RAG se enfronte a unha situación insólita na súa historia. O próximo día 20 dúas candidaturas se enfrontarán en votación para ocupar a nova direción da Academia, despois da demisión de Xosé Luís Méndez Ferrín. Ferrín entra en campaña acusando Alonso Montero de querer retirar o recurso contra o decreto O propio Ferrín aparece de novo en escena dous meses despois da demisión cunhas declaracións no xornal Faro de Vigo en que mostra ás claras o confronto interno na RAG. "O grupo que xa ten o Consello da Cutlura, Galaxia e a Fundación Otero Pedrayo quere apoderarse da RAG para que estea ao servizo do poder autonómico", afirma antes de salientar que as razóns da súa "expulsión" están no recurso contra o decreto do plurilingüístico, recurso que, segundo Ferrín, a candidatura de Alonso Montero querería retirar. No entanto, Alonso Montero afirmou na TVG que non está na súa vontade a retirada do recurso. González contraatacou dicendo que "non na súa [vontade] mais si na de membros do equipo que se teñen manifestado contra a presentación do recurso". Os puntos de desencontro dos dous académicos no debate da televisión pública galega foron moitos. Manuel González mostrouse como candidato continuista, coñecedor do funcionamento da Academia e defensor do seu papel na normalización lingüística. Alonso Montero deuse a ver como a proposta desvinculada das acusacións de nepotismo da anterior directiva e institucionalista no sentido de defender os obxectivos recollidos no estatuto da RAG. O candidato Manuel González, tesoureiro na executiva de Ferrín, aludiu as acusacións deitadas contra a directiva saínte, a comezar polo recurso e a seguir polo uso do coche oficial que, ao seu ver, aforra entre 10.000 e 12.000 euros. Como resposta, Alonso Montero prometeu ir desde Vigo á Coruña en tren ou, algunha vez, en taxi ao que o seu contrincante lle lembrou que a dedicación da Academia require traballo diario e visitar todo o territorio galego, para o que é imposíbel o transporte ferroviario. Diagnóstico do idioma Tampouco coincidiron González e Alonso Montero no diagnóstico da situación do galego. Para Manuel González, botando mao do título do libro de Alonso Montero que agora fai corenta anos, o momento parécelle "dramático" e criticou a ausencia dunha política lingüística que camiñe cara á normalización da lingua. A moderadora do debate preferiu o adxectivo "delicada" para e referir á situación do galego. Alonso Montero situouse entre un e outro calificativo, lamentando que as instancias educativas e gubernamentais non se empeñasen na normalización do idioma.


Summary: "Eu quixera ser merliño e ter o bico encarnado"... é o comezo da popular canción 'O Sancristán de Coimbra' tantas veces cantada ou cando menos escoitada. Non son poucos os contos dos nosos maiores que narran as saídas á procura de niños dos merlos, e multitude de refráns, ditos e poemas os que levan por protagonista unha das nosas especies máis comúns e recoñecíbeis. Ademais de na cultura, está presente nos campos e hortas das aldeas así como nos xardíns e parques de vilas e cidades. Desde finais de inverno acompáñanos co seu canto ao longo de todo o país.

Francisco Bernis no Diccionario de nombre vernáculos de aves recolle 'merlo' en Lugo, A Coruña e Pontevedra, pero tamén outros vernáculos como cochoza e cochorra en Lugo e Ourense polo seu "grito machacón". Distribución Especie cunha ampla distribución mundial, atópase en toda Europa e Asia, chegando até o Himalaia e centro e leste da China. Introduciuse noutros continentes, caso de Australia e Nova Zelandia entre os anos 1860 e 1870. Na península ibérica está amplamente estendido e segundo o Atlas de aves reprodutoras da SEO/Birdlife ocupa case 94% das celas de 100 km2 no que está dividido o Estado español. Na Galiza podemos atopar o merlo desde a beira do mar até os curutos máis elevados. Como recoñecelo? A especie amosa unha diferenza patente a simple vista entre a femia e o macho. Tamén os xuvenís teñen caracteres que permiten separalos dos adultos. As femias son de cor apardazada, cun sutil babeiro lixeiramente apencado e o peteiro curto e amarelo. Os machos, pola contra, son totalmente negros co bico de cor amarela forte ou laranxa e un anel ao redor do ollo da mesma cor. Os xuvenís, son semellantes ás femias, e aínda que pode parecer complicado, cunha análise detallada pódese discernir entre os exemplares xuvenís femias e machos. Todos teñen un corpo compacto, unha lonxitude que vai de 24 a 29 cms e unha cola longa. Voz Seguramente nos veñan á cabeza varios sons producidos polos merlos. Entre as súas voces está o melodioso canto pero tamén os reclamos de alarma e as chamadas de contacto. Respecto aos primeiros, habitualmente o macho canta desde un pousadoiro que soe estar a certa altura, desde finais de xaneiro até que remata a época de reprodución, cara a finais de xullo. O reclamo de alarma cando se asustan pola presenza dalgunha persoa ou dun gato é un chí-chí-chí-chí que repite insistentemente mentres persiste a ameaza. O investigador Cramp ten realizado estudos sobre o variado e extenso repertorio do merlo e sinala que emiten frases e sons con variacións entre diversos individuos que, cos anos, van mudando e incorporando novas notas. Apunta o autor que uns merlos aprenden dos seus veciños coa posibilidade mesmo de crear dialectos ou repertorios locais. Onde atopalo Ten unha grande diversidade de hábitats, distribúese polo gradiente de altitude ocupando todo tipo de medios, acadando as maiores densidades en zonas arboradas a menos de mil metros sexan estas densas ou abertas. Gusta de lugares con algo de vexetación nos que agocharse, e ademais de beiras de bosques e prados é tamén habitual nas hortas, parques e xardíns de vilas e cidades. Alimentación O menú do merlo é moi variado. Agora na primavera, unha boa parte da súa alimentación ten base animal constituída por insectos e oligoquetos, que veñen sendo, estes últimos, o termo científico para denominar a miñoca de toda a vida. Quen non os ten observado nun parque ou xardín espreitando con atención o chan e coller del unha miñoca (Lumbricus terrestris) como quen chucha dun espaguete? Así e todo, e como apuntan algúns estudos sobre a especie, a nosa visión pode estar deturpada por ser os medios humanizados os que máis frecuentamos e onde máis doados son de observar. No medio natural é probábel que non sexa un prato tan habitual no seu menú diario. Cando a bicharada desaparece, ben polo frío ou por calquera outro motivo, e nomeadamente entre agosto e finais do inverno, os merlos basean a súa dieta en froitos. O merlo estivo entre as seis especies de paxaros que máis veces acudían durante o inverno a alimentarse dos froitos da hedra O científico galego José Guitián realizou un estudo sobre as hedras (Hedera helix) e os paxaros que se alimentan delas contribuíndo á súa dispersión. Na investigación levada a cabo perto de Compostela, aló polo ano 1982, o merlo estivo entre as seis especies de paxaros que máis veces acudían durante o inverno a alimentarse dos froitos da hedra -como se pode apreciar na imaxe- sendo a especie que máis veces a visitaba. Motivo polo que 85% das súas mostras fecais contiñan froitos. Tendo en conta que os merlos basean boa parte da súa alimentación en froitos que comen enteiros, que logo dixiren para máis tarde defecar a semente a certa distancia de onde comeu en boas condicións para que xermole, pódese dicir que hedras e merlos teñen unha relación mutualista. As hedras proporcionarlles alimento e os merlos contribúen a dispersalas. Certamente poderíamos resumir, tal e como apunta José Guitián, que o merlo é unha especie que se alimenta de froitos e completa a súa dieta con insectos e miñocas. Reprodución Aínda que machos e femias participan na procura dun bo lugar para situar o niño, son elas as que toman a decisión final. Tamén son as merlas as encargadas de elaborar o niño que ten forma de cunca, para o que empregan herba seca, musgo, raíces, barro, follas e paus. Niñeiro, por certo, que poden construír en cada posta ou ben usar o mesmo para as diferentes roladas de cada primavera. Ten uns quince centímetros de diámetro externo por uns dez no fondo e soe estar situado en árbores e arbustos pero tamén en silveiras, paredes con hedras ou mesmo no interior dun rocho. A incubación vai desde os doce aos quince días sendo as segundas postas Logo de dúas semanas de traballo, a femia porá entre catro e cinco ovos de cor azul ou azul verdoso apencados de manchas pardas, posta que realiza case sempre ás primeiras horas da mañá e con intervalos de 24 horas. A incubación vai desde os doce aos quince días sendo as segundas postas, e terceiras se as hai, dunha media de trece días, case sempre menores que a primeira ao dispoñer de máis alimento canto máis avanzada vai a primavera e máis benignas son as condicións meteorolóxicas. Os dous proxenitores alimentan os polos, pero a femia permanecerá máis tempo no niño pola dificultade dos polos para regular a súa temperatura corporal. Polos, que deixarán o niño aos trece días aínda que poden facelo antes se son molestados, ocultándose entón entre a vexetación, lugar onde serán atendidos polos adultos que dividen a rolada á metade para repartir os coidados. Porén, ás veces, a femia ponse a construír un novo niño e o macho encárgase de toda a prole. Logo de tres semanas de atencións os merliños dispérsanse. Depredarores do merlo No medio natural boa parte das rapinas diúrnas e tamén algunhas das nocturnas depredan sobre os merlos, sendo un dos predadores principais entre as aves o gabián. Nas zonas máis humanizadas, como parques e xardíns, os gatos dan boa conta deles. E entre a fauna salvaxe, a raposa e os mustélidos non deixan escapar un se teñen oportunidade, especialmente dos exemplares novos e inexpertos. Porén, atendendo aos resultados dos estudos realizados no seguimento do período reprodutor da especie, as maiores perdas danse polo fracaso nas postas debido ás causas meteorolóxicas. Tendencia Segundo os datos das poboacións de aves comúns entre os anos 1998 e 2020 da SEO/Birdlife a tendencia do merlo común é de incremento moderado. Os merlos ocupan as cidades A mediados do século XIX os merlos iniciaron unha expansión cara ás vilas e cidades, colonización que se iniciou na Europa central e Gran Bretaña, e que, na actualidade, ocupa todas as urbes do vello continente. Na península Ibérica, este suceso produciuse a partir dos anos 50 nas zonas urbanas e suburbanas, comezando a aproximación primeiramente polos lugares axardinados das aforas. Os merlos acudían en inverno pola maior dispoñibilidade de alimento e tamén pola temperatura máis elevada do medio urbano provocada por calefaccións, coches, etc, para logo pasar a reproducirse. A análise deste comportamento levou a estabelecer unhas diferenzas entre os merlos de cidade e os das poboacións orixinais forestais, concluíndo que os merlos das urbes teñen maior capacidade de aprendizaxe e adaptación ás novas situacións ambientais así como maior tolerancia á presenza humana. A melodía do merlo O merlo é unha ave ben cantareira que acompaña, para o seu deleite, os humanos coas súas mil melodías. Porén, tamén multitude de compositoras e compositores tomaron como inspiración o túrdido, quen sabe se para devolverlles o favor. Na música clásica é ben coñecida a peza Le merle noir, composta por Oliver Messiaen en 1952 para frauta e piano inspirada no canto do merlo. Xa en épocas máis contemporáneas grupos como The Beatles téñeno evocado no seu tema Blackbird. Blackbird singing in the dead of nightTake these broken wings and learn to flyAll your life Na Galiza alén da cantiga popular á que faciamos referencia ao comezo, grupos como Treixadura teñen no seu repertorio o tema O merlo que comeza cunha fermosa entrada de acordeón. Catro merlos máis temos no país Na Galiza, alén do merlo común, temos outras catro especies que por parentesco ou por semellanza levan tamén o nome de merlos, e que podemos atopar en diferentes hábitats, desde a beira dos ríos aos curutos máis altos e afastados. Cantos coñecedes?. Merlo papobranco (Turdus torquatus) O máis escaso e seguramente tamén o complicado de observar. Presente só durante os pasos de primavera e outono, nas zonas máis altas ou nos cantís litorais, como os altos de Manzaneda e a serra da Capelada respectivamente. Semellante en estrutura ao merlo común, diferenciase deste pola media lúa branca que ten no peito, que nas femias é máis apagada e nos xuvenís esváese podendo ser complicada de diferenciar se as condicións da observación non son boas. Merlo azul (Monticola solitarius) Gusta de cortados, cantís e canteiras. Os machos nupciais son de cor azul coas ás e cola escuras e as femias son apardazadas co lombo de tons marróns e o peito e ventre barrados. Teñen un canto semellante ao do merlo común e hábitos esquivos e solitarios, motivo polo que recibe o nome de solitário en portugués ou roquero solitario en español. Limitado a cantís litorais, pedreiras da costa e do interior especialmente as serras orientais da Galiza. Merlo rubio (Monticola saxatilis) Ave de montaña que nos últimos anos estase a facer rara de observar debido ao declive das súas poboacións. Tamaño menor pero estrutura semellante á do merlo, coa cola máis curta e o peteiro máis cativo. O macho en época de reprodución é inconfundíbel, a súa cabeza azul contrasta co peito vermello, mancha branca no lombo e barriga. Os dous teñen a cola de cor vermella, que por certo, chama a atención cando voan. Polo demais, a femia ten cores máis discretas con pencas polo lombo. Os exemplares xuvenís son parecidos ás femias pero algo máis apagados. Restrinxido á zona máis oriental do país e sempre a certa altitude, habitualmente por enriba dos 900 metros. Merlo rieiro (Cinclus cinclus) Asociado aos cursos fluviais, nomeadamente aos de augas limpas, ben oxixenadas e cristalinas, tamén as de certa corrente, pouco profundas e con preferencia polos cantos rodados. Aliméntase de pequenos invertebrados acuáticos que captura mergullándose e pódese dicir que é unha especie indicadora da boa calidade das augas. Nunha saída do Proxecto Ríos escoitei o nome de 'merlo muiñeiro' polo seu costume de facer o niño nos muíños.


Summary: Apostas editoriais para 2020

Algúns dos nomes de maior suceso comercial da literatura galega -sempre nas magnitudes da literatura galega- publicarán novidade este ano que agora comeza. A eles remiten as perspectivas das editoras principais do sistema, ao tempo que abren algún rego novo nas súas coleccións. As menores, cadora máis activas, exploran xéneros menos transitados, volumes menos usuais. E a tradución, malia certos atrancos administrativos, segue a ofrecer petiscos de literaturas varias do mundo, maiormente clásicos pero non só. Velaquí un repaso aos títulos centrais para 2020 logo de consultadas unha decena de editoriais. Hai dous anos O exército de fume, novela de aventuras coa II Guerra Mundial na Galiza como fondo, foi éxito de vendas e audiencia. O seu autor, Manuel Gago (Ribeira, 1976), recunca esta tempada con Nus, en Xerais, para continuar o seu proxecto de narrativa popular. Inma López Silva (Compostela, 1978) con O libro da filla, e Francisco Castro (Vigo, 1966) con Tantos anos de silencio figuran entre as apostas de Galaxia, a editora que dirixe o propio Castro. Tamén en Galaxia verán luz dous premios, o Torrente Ballester de Antón Riveiro Coello (Xinzo de Limia, 1964) -O paraíso dos inocentes- e o Blanco Amor, que suporá o regreso ás librarías de Xesús Fraga (Londres, 1971) con Virtudes (e misterios), 16 anos despois da fermosa novela de iniciación Solimán, o seu anterior libro. Talvez o máis rechamante título poético que aí vén sexa a poesía reunida de Xosé Luís Méndez Ferrín (Ourense, 1938) que publicará Xerais ao coidado do propio autor. En Alvarellos debutarán Xabier Ron e Irene Tomé cos fotopoemas de O exilio que somos e en Faktoría K haberá novo libro de Martín Veiga (Noia, 1975). Entre as especializadas, Apiario segue fieá súa estratexia de non desvelar os títulos e Chan da Pólvora anuncia obras de Paula Luís ou Constantino Bértolo. A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.


Summary: Do 16 ao 18 de abril celebrarase a segunda edición do Carballo Interplay, o certame que o pasado ano foi pioneiro en recoñecer este formato. Vén de abrirse a admisión de traballos a concurso.

A pasada primavera Carballo destacou cunha iniciativa pioneira: o Carballo Interplay, naquel momento o primeiro festival en todo o Estado español dedicado a este novo formato. No 2015 a vila bergantiñá acollerá a segunda edición do certame, que terá lugar entre o 16 e o 18 de abril. Vén de abrirse o prazo para o envío de traballos a concurso, que deberán cumprir dúas simples esixencias: estar producidas entre os anos 2013 e 2015 e ter un mínimo de 3 capítulos emitidos no momento de inscrición, cuxo prazo se pechará o 2 de marzo. Os episodios inscritos poden ser de calquera duración, temática, xénero, de imaxe real ou animación, nacionais ou internacionais. A segunda edición do Carballo Interplay contará cun total de oito categorías A segunda edición do Carballo Interplay contará cun total de oito categorías, dotadas con ao redor de catro mil euros en premios: Mellor webserie imaxe real (800 euros e trofeo), Mellor webserie animación (800 euros e trofeo), Mellor webserie internacional (800 euros e trofeo), Mellor webserie VO galego (800 euros e trofeo), Premio do público (400 euros e trofeo), Premio AGAG mellor guión (200 euros e trofeo), Mellor actriz (trofeo) e Mellor actor (trofeo). O xurado estará composto por diferentes profesionais do mundo das webseries, audiovisual e cultural así como de representantes de asociacións profesionais relacionadas co sector. O xurado darase a coñecer a través desta páxina web. O público asistente ás proxeccións elixirá o premio do público mediante un sistema de votación por papeletas. O premio ao mellor guión está patrocinado pola Asociación Galega de Guionistas. As webseries producidas en Galicia poderán optar a ambos os premios (Mellor Webserie e Mellor Webserie VO Galego) segundo o criterio da organización do festival. En todo caso só poderán optar ao premio á Mellor webserie VO galego aqueles traballos cuxa versión orixinal sexa en lingua galega. A organización resérvase o dereito a deixar deserto o premio en caso de que non concorran a concurso un mínimo de tres webseries no devandito idioma. As webseries producidas fóra de España só poderán optar ao premio de Mellor webserie internacional. Os trofeos serán obras orixinais do artista plástico vigués David Méndez Alonso creadas exclusivamente para o festival. O pasado ano o Carballo Interplay premiou a webserie catalá Les coses grans como mellor traballo en imaxe real e Ventura time, tamén de Catalunya, co galardón de obra de animación O pasado ano o Carballo Interplay premiou a webserie catalá Les coses grans como mellor traballo en imaxe real e Ventura time, tamén de Catalunya, co galardón de obra de animación. Poetarras foi galardonado, pola súa banda, como a mellor webserie en galego, nunha categoría na que Palabras secretas recibiu tamén unha mención especial. O certame contribuíu notablemente ao desenvolvemento e consolidación en Galicia dun formato que no noso país conta con numerosos e moi recoñecidos exemplos de éxito.


Summary: Hai máis de medio cento de arrestados. O epicentro da operación desenvólvese en concellos e empresas de Madrid, mais tamén en León ou Valencia.

A Garda Civil detivo o que fóra secretario xeral do PP de Madrid e man dereita de Esperanza Aguirre, Francisco Granados, e que tivera que dimitir após recoñecer que tiña millón e medio de euros en Suíza. A detención decorre no marco dunha macro-redada coordenada pola Fiscalía Anti-corrupción ás ordes da Audiencia Nacional. Esta operación (chamada Púnica) céntrase en procurar contratos irregulares e hai máis de medio cento de detidos entre alcaldes e empresarios, cargos municipais... A operación ten o centro en Madrid mais tamén se está a realizar en Murcia, Valencia ou León. Os medios de Madrid falan da maior operación contra a corrupción que tería movido nestes dous anos máis de 200 millóns de euros, tendo como eixo contratas en troques de comisións. Entre as persoas detidas hai seis alcaldes de localidades madrileñas e o presidente da Deputación de León. No marco desta operación hai 30 embargos preventivos, 250 mandamentos de rexistros e 400 mandamentos a entidades bancarias. Por outra parte, o acalde de Barcelona desminte que teña 12,9 millóns de euros en Andorra tal e como publica o diario 'El Mundo'. ""Non teño ningunha conta en Andorra nin ao meu nome nen a nome de terceiros" En ampliación


Summary: Esta fin de semana, concretamente os días 12 e 13 de setembro, as pistas madrileñas de Moralataz, Alcobendas, Vallehermoso e Xetafe serán a sede da disputa dos Campionatos de España Absolutos de Atletismo, nunha edición na que se conmemora o centenario da Federación.

Galiza contará con 29 representantes no certame, a cita máis importante do ano do atletismo a nivel estatal. Non obstante, as circunstancias levaron a que non vaian estar presentes varias das nosas principais opcións de medalla de ouro, representadas nos nomes de Tariku Novales no medio fondo, Adrián Ben nos 800 e nos 1.500 metros ou Ana Peleteiro no salto de lonxitude. Non obstante, a valdeorresa Leticia Gil, actual campioa de España de salto de lonxitude en Pista Cuberta e bronce en Aire Libre, promete deixar ben alto o pavillón galego. Tampouco hai que esquecer o olímpico Jean Marie Okutu, quen grazas ao seu rexistro conseguido nos galegos absolutos de 7,78 metros acode coa mellor marca do todos os participantes, o que con toda seguridade lle permitirá loitar polo seu sétimo título nos Campionatos de España de Atletismo, logo dos conseguidos en 2009, 2011, 2013, 2016, 2017 e 2018. Do mesmo modo, Saleta Fernández López achégase a esta cita coa mellor marca no salto de altura, grazas aos seus 1,90 metros, que a converten nunha seria aspirante a conquistar o ouro nuns absolutos de atletismo por segundo ano consecutivo. No lanzamento de peso, a mundialista Belén Toimil chega moi reforzada na procura do seu primeiro título despois de alcanzar os 16,90 metros no Campionato da Galiza e de facerse coa vitoria a pasada fin de semana na Copa de España de Clubes. Tampouco resulta en absoluto descartábel que Carmen Sánchez Parrondo consiga o ouro no lanzamento de xavelina, e máis tendo en conta que, como Belén Toimil, acaba de saír vitoriosa da Copa de Clubes. Nas probas da velocidade, a mellor opción galega de metal está representada por Mauro Triana López, actual recordman galego dos 100 e dos 200 metros lisos. O coruñés loitará polo podio, tal e como fixo o ano pasado en Alacante, onde conquistou a medalla de prata nos 200 metros. Ademais, competindo na mesma proba, participará Sergio Rodríguez, que chega cun interesante rexistro de 21,75 segundos en pista cuberta. Outro dos puntos de interese será a marcha, onde a internacional Antía Chamosa tomará a saída nunha proba na que, aos seus 20 anos, parte con moitas opcións de título, na que sería a primeira medalla nuns nacionais absolutos de pista no seu palmarés. Finalmente, na categoría masculina, o campión de Europa , Juan Morales, do Marineda, aspira a brillar sobre a mesma distancia que Chamosa.


Summary: "O relato oficial que sinalaba como único culpábel o maquinista é falso e este documental demóstrao", sosteñen as vítimas nunha petición en 'Change.org' para que TVE o proxecte e que xa recadou máis de 65.000 sinaturas.

En decembro de 2015 vía a luz o documental Frankenstein-04155, que aborda o accidente do tren Alvia en Angrois partindo da premisa de que "unha traxedia nunca ten unha única causa". Esta peza audiovisual, que as vítimas consideran que reflicte a versión do suceso máis fiel á verdade, valeulle diferentes recoñecementos como o premio do público do Festival Cineuropa ou até nove candidaturas aos Goya. Porén, a súa proxección nas canles de televisión pública queda aínda pendente, coa única excepción da catalá TV3, que o emitiu en 2019 e logrou unha audiencia de 537.000 espectadores e até 20,2% da cota de pantalla. Frankenstein-04155, unha traxedia nunca ten unha única causa Esta cuarta feira, con motivo do inicio do xuízo, vítimas e familiares congregáronse no exterior do edificio da Cidade da Cultura de Santiago no que está a decorrer a vista portando televisores nos que se proxectaban fragmentos de Frankenstein-04155, acompañados dun cartaz promocional tachado coa palabra "censurado". Arranca el juicio 9 años después. Seguimos luchando por Verdad, Justicia y que se depuren todas las responsabilidades 80 muertos y más de 140 heridos #Alvia pic.twitter.com/rqPBwduJul— victimastrensantiago (@victimastren) October 5, 2022 Canda elas e eles achegáronse a eurodeputada do BNG, Ana Miranda, e a voceira da formación na capital galega, Goretti Sanmartín, quen reclamaron "xustiza" e lamentaron que "hoxe non estean comparecendo os ex ministros [José] Blanco e [Ana] Pastor". Petición en Change Aliás, até o momento máis de 65.000 persoas asinaron xa unha petición na plataforma Change.org para instar TVE a proxectar esta peza audiovisual co obxectivo "de que se saiba a verdade" en relación ao sinistro. "O relato oficial que sinalaba como único culpábel o maquinista é falso e este documental demóstrao. Non podemos permitir que só paguen polo ocorrido os eslabóns máis débiles dunha cadea de neglixencias, que permitiron que o tren circulase sen a seguridade que se publicitara, entre outras cousas, por intereses políticos dos grandes partidos", expón a petición. Quen escribe estas liñas é Asunción Ferreiro, promotora da campaña de recollida de sinaturas e nai dunha moza de 21 anos falecida no accidente. "Ninguén me vai devolver a miña filla, mais non penso parar de loitar até que se saiba a verdade", engade. Avance do documental


Summary: A proposta, nacida dunha iniciativa da escritora Loli Beloso, foi aprobada por unanimidade e serve para lembrar este proxecto, que estivo activo máis dunha década e que puxo as bases do Laboratorio de Formas e Sargadelos. Outra rúa toma o nome de Santos Casado e Manuel López de Ben, dous dos seus máis estreitos colaboradores

Unha ducia de olladas de Isaac Díaz PardoNo ano 1955 Isaac Díaz Pardo viaxou por primeira vez a Bos Aires animado pola invitación que recibira do Centro Galego para facer unha exposición na que dar a coñecer a súa pintura e a produción cerámica do Castro, segundo destaca a web isaacdiazpardo.gal. A estadía en Arxentina permítelle entrar en contacto cos exiliados galegos e retomar o contacto con Luís Seoane, que nos anos seguintes dará importantes froitos, como o Laboratorio de Formas. En 1957 Díaz Pardo creou Porcelanas de Magdalena, unha fábrica construída na cidade do mesmo nome, a 108 quilómetros de Bos AiresPero, ademais, nesta primeira viaxe, estudou sobre o terreo as posibilidades dun novo proxecto industrial, Celtia, seguindo o consello de Xosé Núñez Búa, que dous anos antes propuxéralle poñer en marcha na capital arxentina unha fábrica semellante á Cerámicas do Castro. En 1957 Díaz Pardo regresou a Bos Aires e entón creou Porcelanas de Magdalena, unha fábrica construída na cidade do mesmo nome, a 108 quilómetros da capital federal."Magdalena foi unha estación estraña na nosa vida; non sei que se nos perdía alí, na fin do mundo, a máis de 100 km de Buenos Aires", contaría anos máis tarde Díaz Pardo, pero o certo é que Isaac se mantivo á fronte de Porcelanas de Magdalena ata 1967, unha década na que viaxou nove veces máis a Bos Aires para ocuparse da xestión do proxecto e manter encontros co exilio galego en Arxentina. "Das conversas e traballos deste tempo nace o Laboratorio de Formas e a idea de restaurar a tradición cerámica en Sargadelos", explica a web isaacdiazpardo.gal. Iso si, a aventura non rematou ben e debido a crecentes problemas cos accionistas, Isaac Díaz Pardo foi obrigado a abandonar a dirección da fábrica, o que fai en 1967 a través dun "telegrama coaccionado".O Goberno local de Magdalena acordou darlle o nome de Díaz Pardo a unha das rúas da cidade e, igualmente, os de Santos Casado e Manuel López de Ben (dous dos seus máis estreitos colaboradores) A pasada semana o Goberno local de de Magdalena acordou darlle o nome de Isaac Díaz Pardo a unha das rúas da cidade e, igualmente, os de Santos Casado e Manuel López de Ben (dous dos seus máis estreitos colaboradores) a dous treitos doutra vía. En concreto a Calle Isaac Díaz Pardo estará situada nun dos treitos da actual rúa Balcarce, a carón do predio que ocupou a fábrica de Porcelanas de Magdalena. E o Pasaje Santos Casado y Manuel López de Ben situarase no Barrio Obreiro da Magdalena, onde os dous enxeñeiros galegos viviron durante décadas, ata a súa morte. Das conversas e traballos deste tempo nace o Laboratorio de Formas e a idea de restaurar a tradición cerámica en Sargadelos"Dende o peche e posterior demolición da fábrica non quedaron rastros tanxibles do paso desta figura artística por Magdalena nin do proxecto CELTIA. O proxecto de recuperación da memoria levado adiante desde hai uns meses na nosa localidade espertou e sensibilizou a nosa sociedade rescatando do esquecemento non só a fábrica senón a produción de pezas dun valor e calidade de deseño incalculables, como así tamén a figuras destacadas do exilio galego", destácase na proposta, aprobada por unanimidade."Aquí cimentáronse moitos dos proxectos que logo levaría adiante no complexo de Sargadelos, que serviron para rescatar a memoria histórica e identidade galegas silenciadas pola ditadura franquista"No debate que levou á aprobación da iniciativa, a concelleira do Frente de Todos Patricia Añaños destacou que "Rescatar a memoria colectiva é moi importante, pero ademais estamos a construír unha ponte cultural internacional. Isaac Díaz Pardo, que é un prócer nacional de Galicia, aquí viviu 13 anos e non pasou inadvertido para os magdalenenses. Aquí cimentáronse moitos dos proxectos que logo levaría adiante no complexo de Sargadelos, que serviron para rescatar a memoria histórica e identidade galegas silenciadas pola ditadura franquista". "Nós estamos a pór os cimentos desa ponte hoxe e serán quen nos sucedan os que teñan que empezar a xestar políticas públicas para que esa ponte sexa transitada, de ida e de volta" , engadiu.O proxecto para darlle o nome de Isaac Díaz Pardo a esta rúa naceu no ano 2019, cando a escritora Loli Beloso visitou Magdalena para dar unha charla sobre o intelectual O proxecto para darlle o nome de Díaz Pardo a esta rúa naceu no ano 2019, cando a escritora Loli Beloso, amiga persoal de Isaac e de Carmen "Mimina" Arias Do Castro, visitou Magdalena e ofreceu unha charla no Centro Cultural da localidade. Nos meses seguintes a iniciativa foi sumando apoios, entre os que estiveron o de Camilo Díaz Arias do Castro, os da Federación de Asociaciones Gallegas de la República Argentina, o Centro Galicia de Buenos Aires, a Asociación Cultural Irmans Suárez Picallo, o ex-alcalde de Sada Abel López Soto ou o alcalde de Santiago de Compostela, Xosé Sánchez Bugallo.Ademais, o pasado 22 de agosto, coincidindo co centenario do nacemento de Díaz Pardo, levouse a cabo un seminario web coa participación de ex-traballadoras de Celtia, de Camilo Díaz, de Loli Beloso, do arquitecto Manuel López (fillo de López de Ben) ou do historiador Hernán Díaz (fillo do debuxante e escritor Geno Díaz, xefe de arte da fábrica).


Summary: Volta un clásico. A hipótese de Feijóo como recambio de Rajoy. De acordo co guión de rigor, o presidente do PPdeG desmárcase da carreira sucesoria. Abre, iso si, a billa do seu relevo en Monte Pío.

O 21-D foi un sismo en Génova -o PP, sétima e última forza no Parlament, con menos de 5 por cento do voto-, mais abriu unha xanela de oportunidade no sector do partido que ve Alberto Núñez Feijóo como o dirixente máis cualificado para lle dar o relevo a Mariano Rajoy. Rajoy está a viver o pior momento, con moito, desde que aterrou na Moncloa en 2011. Embora ser un supervivente nato, a combinación do desastre eleitoral de Catalunya e o vía crucis xudicial en marcha -esta semana con Pablo Crespo, a conexión galega, a ameazar con tirar da manta no xuízo da Gürtel- pon o líder do PP nunha situación de moi difícil manexo. E non é iso o pior, o pior é escorregamento de sectores chave do poder mediático -non só PRISA, mais tamén o conservador ABC- cara ás latitudes de Ciudadanos, a marca emerxente no taboleiro estatal. Pior que os 4 escanos do 21-D no Parlament foi sen dúbida a concatenación de inquéritos nos meios hexemónicos do Estado -primeiro El País, despois o diario monárquico dirixido polo galego Bieito Rubido- que, enquisas mediante, profetizaban un sorpasso histórico, o ascenso de Cs ao máis alto do podio demoscópico. Soaron, portanto, todas as alarmas na Moncloa, quer no despacho do presidente quer no da vicepresidenta, Soraya Sáenz de Santamaría, unha encarnizada rival de Feijóo no combate pola sucesión. Para o presidente do PPdeG, o 21-D non foi unha mala operación, pois non só o seu nome voltaba a aparecer en toda a imprensa como hipotético cartaz do seu partido nunhas eleccións estatais -o seu soño político nunca confesado-, senón que súa principal contrincante -a chefa dos sorayos, apelativo co que se coñece a xente partidaria da número 2 do Goberno- ficaba seriamente debilitada. Catalunya foi a súa batalla -Soraya é a autora da frase que atribúe a Rajoy a paternidade do encarceramento dos líderes soberanistas cataláns- e, vistos os resultados, puido ser o seu Waterloo. Mais realmente ten opcións Feijóo? É difícil sabelo nun partido de funcionamento tan verticalizado e hierárquico como o PP Mais realmente ten opcións Feijóo? É difícil sabelo nun partido de funcionamento tan verticalizado e hierárquico como o PP. En condicións normais as súas posibilidades estarían perto do cero: Feijóo ten un armario cheo de amizades perigosas (Marcial Dorado, Pachi Lucas) e un álbum de fotos moi comprometedoras, afirman os seus detractores internos. "Non me queren en Madrid", ten dito o presidente da Xunta en círculos de confianza. A súa relación persoal con Rajoy non é boa, entre outras cousas porque o inquilino da Moncloa non perdoa Feijóo por se ter deixado querer por sectores do poder económico e mediático que no seu día acariñaron a idea de condicionar o acordo de Ciudadanos co PP no Congreso a que o partido hexemónico da direita entregase a cabeza do seu líder en bandexa de prata. Feijóo, segundo a contorna de Rajoy, non tería desautorizado con clareza eses movimentos. Non o acusan tanto de intrigar como de non marcar distancias coa conspiración. Mais as actuais non son condicións normais. Por vez primeira o PP ve seriamente en perigo a súa hexemonía como primeira marca da direita española. Ciudadanos é unha ameaza real. Após o 21D, Rivera tocou a rebato e pasou á ofensiva ao demandar a cabeza da senadora Pilar Barreiro -salferida pola trama Púnica- como conditio sine qua non para selar un novo acordo orzamental. A presión sobre Rajoy é enorme. Se cede, ficará en evidencia que neste momento é un prisioneiro de Ciudadanos. Se non o fai, o partido laranxa continuará a rendabilizar a asociación PP igual a Corrupción. Nos dous cenarios gaña Rivera e perde Rajoy. Nese contexto, os ollos de non poucos cadros do PP -convencidos de que neste momento Rajoy é un lastro eleitoral- vóltanse para Feijóo. Non polo seu récord de vitorias nas urnas -única maioría absoluta no Estado-, senón polo seu perfil de político máis próximo no aparencial a Ciudadanos que ao propio PP. Boa parte dos dirixentes do PP ven Feijóo como o máis parecido que ten o partido a Albert Rivera. E Feijóo non deixa pasar nengunha oportunidade para remarcar esa conexión. Esta mesma quinta feira, na conferencia de imprensa posterior ao Consello da Xunta, voltou a gabar a campaña da formación laranxa en Catalunya e a instar o seu partido a tomar nota [iso non significa que non poda lanzar críticas a Cs, como fixo este sábado, mais non é tanto ao seu perfil ideolóxico, senón á súa prescindibilidade na Galiza: para o que propón Ciudadanos aquí xa estaría o PPdeG, vén afirmar o político de Os Peares]. Boa parte dos dirixentes do PP ven Feijóo como o máis parecido que ten o partido a Albert Rivera E alén das chiscadelas a Cs, que fai Feijóo? Pois ir polo rego do politicamente correcto. Fartarse de dicer que ten un contrato con Galiza até 2020. Negar que teña a menor vocación de facer política en Madrid. O normal. Ninguén se postula abertamente nun partido como o PP. Sería un acto contracultural dentro da tradición da direita española, fortemente marcada polo caudillismo. Mais Feijóo si que deu un paso máis esta semana: sinalou cunha clareza sen precedentes a súa retirada na Galiza con vistas a 2020, ao afirmar que o seu proceso de sucesión será máis doado do que foi o de Fraga. É certo que no pasado xa fixera unha profesión de fe abandonista da que finalmente abxuraría, para voltar a ser candidato en 2012. Mais a declaración desta semana tivo unha solemnidade da que careceron declaracións anteriores. E prodúcese, alén do máis, nun contexto de crise no seu partido no estado que tampouco ten precedentes. É, portanto, un anuncio de abandono da política galega moito máis críbel. Feijóo volta a estar na carreira. Sabe que as súas opcións dependen basicamente da evolución de variábeis que el dificilmente pode controlar. A variábel do que vaia facer o poder xudicial coas causas de corrupción do seu partido. A variábel da maior ou menor aposta de sectores significativos do establishment por Ciudadanos. E, sobre todo, a variábel da resistencia de Rajoy, un político que se por se algo se caracteriza é precisamente por ser insumerxíbel e por ter roto en numerosas ocasións o prognóstico da súa segura derrota. En realidade, se hai algo que ninguén dubida no PP -non o dubidan nen nos sectores pro-Feijóo nen nos círculos pro-Soraya- é que o único sucesor no que continúa a pensar Rajoy é o propio Rajoy. O home que foi entronizado como líder polo dedo de Aznar -o actual padriño de Albert Rivera- só cederá se se ve absolutamente isolado e sen apoios. E ese aínda non é o caso.


Summary: Pessoas de diferentes âmbitos da esquerda portuguesa elaboram o 'Manifesto para uma esquerda livre', que apresentaram esta quinta-feira, às 11h30, no Café do Cinema São Jorge, Avenida da Liberdade, Lisboa.

'Manifesto para uma esquerda livre' defínese coma uma iniciativa política de pessoas livres, unidas pelos ideais da esquerda e pela prática democrática. "Aberta a todos os cidadãos, com ou sem partido. Acreditamos que apenas a expressão de uma forte vontade cívica, por parte de cada um de nós, poderá dar a resposta adequada aos problemas do nosso tempo". Os impulsores apontam que "este manifesto pretende ser um apelo à mobilização dos cidadãos para três objetivos: uma esquerda mais livre, um Portugal mais igual e uma Europa mais fraterna. Serão organizados encontros de forma aberta e transparente, recorrendo a práticas de democracia através do uso das redes e demais tecnologias online para a elaboração de documentos com diagnósticos e propostas concretas. Esperamos que todos participem". Manifesto para uma esquerda livre Portugal afunda-se, a Europa divide-se e a Esquerda assiste, atónita. As raízes desta crise estão no desprezo do que é público, no desperdício de recursos, no desfazer do contrato social, na desregulação dos mercados, na desorientação dos governos, na desunião europeia e na degradação da democracia. Em Portugal e na Europa, a direita domina os governos, as instituições e boa parte do debate público. A direita concerta-se com facilidade, tem uma agenda ideológica e um programa para aplicar. A direita proclama que o estado social morreu e que os direitos, a que chamam adquiridos, são para abater. Em Portugal e na Europa, a esquerda está dividida entre a moleza e a inconsequência. Esta esquerda, às vezes tão inflexível entre si, acaba por deixar aberto o caminho à ofensiva reacionária em que agora vivemos, e à qual resistimos como podemos. Resistir, contudo, não basta. É necessário reconstruir uma República Portuguesa digna da palavra República e construir uma União Europeia digna da palavra União. É preciso propor aos portugueses, como aos outros europeus, um horizonte mais humano de desenvolvimento, um novo caminho para a economia e um novo pacto de justiça social. É possível fazê-lo. Uma esquerda corajosa deve apresentar alternativas concretas e decisivas para romper com a austeridade e sair da crise, debatidas de forma aberta e em plataformas inovadoras. A democracia pode vencer a crise. Mas a democracia precisa de nós. Apelamos a todos aqueles e aquelas que se cansaram de esperar – que não esperem mais. É a nós todos que cabe construir: UMA ESQUERDA MAIS LIVRE, com práticas democráticas efetivas, sem dogmas nem cedências sistemáticas à direita, liberta das suas rivalidades, do sectarismo e do feudalismo político que a paralisa. Uma esquerda de cidadãos dispostos a trabalhar em conjunto para que o país recupere a esperança de viver numa sociedade próspera e solidária. UM PORTUGAL MAIS IGUAL, socialmente mais justo, que respeite o direito ao trabalho condigno e combata as injustiças e desigualdades que o tornam insustentável. Um país decidido a superar a crise com uma estratégia de desenvolvimento económico e social, com uma economia que respeite as pessoas e o ambiente, numa democracia mais representativa e mais participada, com um Estado liberto dos interesses particulares que o parasitam. UMA EUROPA MAIS FRATERNA, à altura dos ideais que a fundaram, transformada pelos seus cidadãos numa verdadeira democracia. Uma Europa apoiada na solidariedade e na coesão dos países que a formam. Uma Europa que ambicione um alto nível de desenvolvimento económico, social e ambiental. Uma União que faça do pleno emprego um objetivo central da sua política económica, que dê um presente digno aos seus cidadãos e um futuro promissor às suas gerações jovens.


Summary: CIG cifra nun 65% o apoio á folga e chama á patronal do sector a "entrar en razón". O convenio venceu hai 26 meses e as propostas da parte empresarial, salienta Laura Pérez (CIG), non reverten as perdas salariais nin precariedade laboral.

Máis unha nova greve nos centros de chamada de Galiza, un sector que ocupa por volta de 8.000 persoas traballadoras. É a segunda greve no que vai de 2017 e que vén a se sumar ás catro que decorreron en 2016, ano no que tamén tiveron lugar en Galiza catro xornadas de paros parciais. Unha dinámica mobilizadora, pois, elevada. A greve desta segunda feira ten, segundo Laura Pérez, da CIG, sindicato convocante da mesma, un "seguimento maioritario" que cifra nun 65 por cento. Recoñece que nesta ocasión o seguimento foi "un pouco máis feble" que anteriores ocasións mais manifesta a satisfacción polo resultado. "A xente cústalle cartos e esforzos secundar as protestas", aponta, e malia iso continúa a a se mobilizar. A greve, que nalgunhas empresas contou co apoio das seccións sindicais da CGT, volve denunciar o bloqueo continuo da patronal e o inmobilismo dos sindicatos españois nas negociacións para renovar un convenio que leva máis de 26 meses vencido. A última oferta que fixo a patronal, sinalan, foi a de subir neste 2017 un 1,6% os salarios. Un incremento que non é suficiente, explican desde a CIG, porque se fai ignorando aos recortes e baixas salariais que se aplicaron aos traballadores durante estes anos. A isto engaden que non hai avances en cuestións para reverter a precariedade laboral. A greve desta segunda feira decorrer ás portas dunha nova reunión coa patronal para negociar o convenio, xuntanza que terá lugar esta quinta feira. Laura Pérez confía en que a empresa "entre en razón" ao tempo que fai un chamamento aos sindicatos españois a traballar "de cara á unidade de acción" para que todos "e non só os traballadores galegos" leven o peso da loita por un convenio xusto. As dúas imaxes son da autoría da CIG


Summary: O Auditorio da Galiza inaugurou esta terza feira a mostra 'Sons improbábeis' coa participación de artistas da Galiza e internacionais.

A exposición Sons Improbábeis inaugurouse esta terza feira no Auditorio da Galiza, en Compostela, e poderá visitarse até o vindeiro 16 de outubro. A mostra, comisariada por Iñaki Martínez Antelo, analiza as diferentes dimensións do son dentro das artes visuais. Retrospectiva da etapa centroamericana de Granell no Auditorio da Galiza Ademais, trata de recoller diferentes experiencias da chamada "arte sonora", expresión cada vez máis presente dentro do traballo de artistas contemporáneas, ao tempo que busca tamén achegarse na investigación da presenza do son e do musical como parte integrante ou como tema de obras executadas desde a combinación de medios. Referentes dunha mostra anterior Sons improbábeis segue, desde outra perspectiva, coa liña de traballo aberta coa exposición Mirar o son. Notación gráfica na música contemporánea (Auditorio da Galiza, setembro-novembro 2020) de achegamento á linguaxe musical para un espazo tan senlleiro como o Auditorio no que á relación entre música e artes visuais se refire. Daquela, Mirar o son foi comisariada por Ignacio Barcia e Iñaki Martínez Antelo, A pintura de Lodeiro reivindica o seu lugar Na exposición recén inaugurada na capital galega móstranse traballos de artistas coñecidos como Xoán Anleo (Marín, 1960) escultor e artista audiovisual ademais de profesor da Facultade de Belas Artes de Pontevedra ou dos lalinenses Misha Bies Golas e Benxamín Otero (Lalín, 1977 e 1979), A mostra tamén conta con presenza internacional a través das obras de Gonzalo Elvira (Patagonia, Arxentina, 1971), Julia Llerena (Sevilla, 1985), Vítor Mejuto (Barcelona, 1969), Luisa Pastor (Alacant, 1977) e a escocesa Susan Philipsz (Glasgow, 1965).


Summary: Cargos da UE piden novas sancións a Rusia sen o consenso dos Estados. China pide investigar o acontecido en Bucha. A OTAN anuncia o envío de armamento pesado a Ucraína. A ONU afirma que xa son perto de 2.000 os civís mortos no conflito entre Rusia e Ucraína.

Representantes da Unión Europea (UE) apuntaron nesta cuarta feira a máis sancións contra o sector enerxético ruso polas mortes en Bucha. Que sabemos do acontecido en Bucha? O presidente do Parlamento da UE, Charles Michel, incidiu en que despois de cortar as importacións de carbón, as sancións ao petróleo e ao gas "serán necesarias tarde ou cedo". A presidenta da Comisión da UE, Ursula von der Leyen, garantiu que o quinto paquete de sancións, que inclúe o embargo ao carbón ademais do fechamento dos portos europeos a navíos rusos e medidas contra o sistema bancario, "non será o último". Tamén interviu o representante da Diplomacia da UE, Josep Borrell, quen lembrou que desde o inicio do conflito a UE pagou 35.000 millóns de euros a Rusia por recursos enerxéticos. Crónica desde o Donbass: "What the fuck" Porén, non existe consenso nesta cuestión entre os Estados da UE, despois de que Alemaña e Austria rexeitasen cortar de forma inmediata o gas ruso e Hungría ameazase con vetar calquera embargo enerxético. Armamento pesado Ademais, antes da reunión de ministros de Exteriores dos países OTAN de onte, o secretario xeral, Jens Stoltenberg, afirmou que Kiev necesita "con urxencia" máis apoio militar. "É importante que os aliados estean listos para reforzar a asistencia a Ucraína tanto con sistemas pesados como lixeiros, isto ten un efecto cada día no terreo", subliñou, ao ser preguntado sobre se a OTAN mandaría tanques a Ucraína. China pide investigación O representante de China ante a ONU, Zhang Jun, afirmou nunha reunión do Consello de Seguridade que as imaxes das mortes de Bucha son "profundamente perturbadoras", mais precisou que "calquera acusación debe basearse en feitos". "Antes de que se aclare o panorama completo, todas as partes deben actuar con moderación e evitar acusacións infundadas", dixo Jun. Moscova e Beijing afianzan a súa relación Ao respecto, Rusia, despois de solicitar unha investigación no seo da Consello de Seguridade da ONU vetada polo Reino Unido, propuxo onte involucrar ás organizacións internacionais de dereitos humanos. 1.500 civís mortos O Alto Comisionado da ONU para os Dereitos Humanos confirmou onte que xa son case 1.500 os civís mortos e máis de 2.000 os feridos desde que comezou o conflito bélico entre Rusia e Ucraína o pasado 24 de febreiro.


Summary: O distanciamento implicaría triplicar a frota de transporte público e o ministro José Luis Ábalos di que esa opción non é posíbel.

Acrecentar a oferta de transporte público para garantir a distancia entre viaxeiras recomendada polas autoridades sanitarias sería "difícil" na primeira fase da desescalada, considerou nesta segunda feira, 27 de abril, o ministro español de Mobilidade José Luis Ábalos. Por tal motivo, a aposta do ministro pasa por "complementar" o transporte colectivo co uso do automóbil privado ou a bicicleta, "dependendo das distancias", dixo. "Manter a actual recomendación, de que a ocupación de viaxeiras sexa dun terzo da capacidade dos vehículos para garantir as distancias entre persoas, require triplicar a oferta e non hai capacidade, non temos o triplo de metros nin de autobuses", confesou o ministro. Para evitar aglomeracións no transporte, Ábalos chamou a promover o teletraballo, escalar os horarios nas empresas e reforzar a prevención. Tamén incidiu na necesidade de controlar o acceso ás estacións e en recomendar o uso de máscaras no transporte. Reactivar a xustiza Coa mirada no desconfinamento, esta terza feira, 28 de abril, o Consello de Ministras abordará un plan de "desescalada". O presidente Pedro Sánchez avanzou que será "gradual" e que podería contemplar a opción de saír a facer deporte e dar paseos de maneira individual a partir do 2 de maio". O Consello Ministerial tamén tratará o Real decreto de Medidas procesuais e organizativas para facer fronte á parálise que a pandemia causou na Administración xudicial e para evitar o colapso ao volver á actividade. Para iso, o Executivo debate esta terza feira habilitar parte de agosto e realizar xuízos telemáticos, sempre que se dispoña de medios e salvo nos procedementos penais de delitos graves, nos que a "presenza física da persoa acusada resulte necesaria", segundo contempla o borrador do decreto. Nel sinálase que o obxectivo é "procurar unha saída áxil á acumulación dos procedementos suspendidos pola declaración do estado de alarma cando se produza o levantamento da suspensión". Porén, non se prevén novas contratacións co argumento de que non se poden xuntar máis persoas nos xulgados. A previsión é que o decreto se aprobe para ser aplicado de forma urxente. O líder do PP, Pablo Casado, anunciou a súa oposición ao documento, a pesar de que, segundo o Ministerio, o responsábel de Xustiza no PP e no Goberno da Comunidade de Madrid, Enrique López, participou activamente na elaboración da norma. Reducir trabas nas bolsas O ministro de Universidades, Manuel Castells, asegurou que o Goberno pretende rebaixar este ano os requirimentos académicos para conseguir bolsas de estudo, de tal maneira que o estudantado poida optar a elas ao ter aprobados, sen necesidade de contar con notas altas.


Summary: En 1915 nacía o coro Cantigas e Aturuxos. Cen anos despois, un libro-cd recolle a historia do coro canda un CD que recupera os primeiros rexistros sonoros de Lugo, entre eles, a primeira gravación do Himno Galego por unha formación que participou na fundación da Asemblea Nazonalista .

Os libros de actas, os discos de gramófono orixinais, as reseñas publicadas en prensa e nos textos da época ademais doutra documentación variada, Ramón González González constrúe a crónica histórica e musical do coro Cantigas e Aturuxos. A publicación do libro CD Coro Cantigas e aturuxos. Repertorio Lucense 1918 enmárcase na conmemoración do centenario da fundación do coro que incluirá tamén a celebración dunhas xornadas de coros históricos con actuacións de Toxos e Froles, a Coral De Ruada, Cantigas e Agarimos e Cántigas da Terra. A obra forma parte da colección A Riracolo, da Editorial Ouvirmos, e responde á vontade de recuperar a historia musical galega, desta volta coa publicación das primeiras gravacións lucenses que datan de 1918 e a propia traxectoria do coro e a súa relevancia na cidade. "Cantigas e Aturuxos son os protagonistas, en primeiro lugar, do primeiro rexistro que se grava do himno galego no ano 1918 e son tamén os que actúan na última xornada da Asemblea Nazonalista de Lugo", destaca o investigador Ramón González, autor do libro que recolle a historia completa do coro lucense. "Grazas á editorial que tiña o material sonoro iniciamos unha investigación coa que dimos con importante documentación, incluída a acta de Fundación nos Padres Franciscanos de Lugo, e a partir de aí fomos construíndo a súa historia", explica González. En 1948 "Cantigas e Aturuxos" fusionouse co coro "Frores e Silveiras" para crear "Cantigas e frores", coro herdeiro dos anteriores que continúa en activo e que participará na conmemoración do centenario do histórico coro. "O Orfeón de Xoán Montes está estudado mais non o resto das corais e estamos a falar de tres formación de relevancia "Cantigas e aturuxos", "Flores e silveiras" e a "Coral polifónica de Lugo" que teñen tamén unha gran importancia social na historia da cidade porque eran coros que se organizaban en agrupacións culturais e tiñan tamén actividade social", apunta o investigador. Na formación da Asemblea Nazonalista Dos documentos e datos que Ramón González manexou foi a participación activa do coro na constitución da Asemblea Nazonalista de Lugo un dos que máis a sorprendeu. "Participaron como organización na formación da Asemblea con outras dúas entidades que existían en Lugo, a Sociedade de Labregos e Dependentes de Comercio. Están na fundación da Irmandade da Fala que en Lugo tomou o nome de Asemblea Nazonalista. Que se orixinara nos Padres Franciscanos tamén dá proba da relación de certas agrupación coa cultura galega", explica o autor que, da historia do coro fai tamén fincapé nas xiras a Santander en 1923 e a Madrid en 1917, co apoio de Basilio Álvarez a quen nomearon presidente de honra. Outros nomes como os de Emilia Pardo Bazán, Fernández Flórez, Trapero Pardo, Sofía Casanova, Bal y Gay ou Calvo Sotelo aparecen tamén na historia do coro reconstruída agora no traballo publicado por Ouvirmos.


Summary: A coñecida como Casa do Médico acollerá un centro de interpretación ambiental e usos múltiples. O inmoble, que fora cedido ao Concello para usos sociais, serviu de vivenda ao popular Issam Alnagm

Hai uns anos a Unión Murense cedeulle ao Concello a coñecida como Casa do Médico, de 1927, situada na travesía principal que atravesa a localidade, para que fose utilizada con fins sociais e públicos. Porén, o primeiro andar da vivenda foi empregada como vivenda polo anterior alcalde, Issam Alnagm, que a abandonou en outubro do pasado ano. O anterior goberno xestionou unha subvención de case 90 mil euros, ligada ao fondo de compensación ambiental, para convertela en centro de interpretación do polémico proxecto de aldea etnográfica, inaugurada en 2014. Porén, nada se fixo no inmoble. O novo goberno municipal, liderado por Manuel Requeixo (BNG) transformará Casa do Médico, nun centro de interpretación ambiental e usos múltiples, que dean servizo a todos os veciños e veciñas da localidade. O inmoble poderá contar, unha vez rematados os traballos de rehabilitación e acondicionamento, cun salón de actos na súa planta baixa. A reforma deste inmoble provocou nun dos últimos plenos municipais da pasada lexislatura un enfrontamento aberto entre o alcalde Issam Alnagm e tres dos seus edís, que decidiron absterse á hora de aprobar a acta da sesión anterior. O motivo era que malia que dende a Secretaría se informara de que o custo da actuación ascendía a 50.000 euros, no orzamento recollíanse 200.000 euros máis. O rexedor retrucara que a cantidade reflectida nos orzamentos era "estimativa" e que seguramente o investimento sería "moi inferior". O sucedido provocou as críticas de BNG e PSOE, daquela na oposición, unhas críticas que no caso dos socialistas tiñan unha dobre motivación: sinalaban que os seus dous concelleiros votaran en contra, pero a acta recollía que se abstiveran, sendo suficiente o único voto do alcalde para aprobar a polémica acta anterior.


Summary: Ditame após a suspensión da inoculación por parte de varios países.

A Axencia Europea do Medicamento (EMA) recomendou "seguir administrando" a vacina da Covid de AstraZeneca na UE, tras ser suspendida esta quinta feira por varios países europeos por problemas de coagulación diagnosticados tras a inoculación. "Os beneficios seguen a superar os riscos", dixo. O comité de seguridade (PRAC) da EMA, reunido hoxe para revisar os casos de eventos tromboembólicos e outras afeccións relacionadas con coágulos sanguíneos, concluíu que, por agora, "non hai indicios de que a vacinación cause estas afeccións, que non se enumeran como efectos secundarios desta vacina". As autoridades sanitarias de Dinamarca e de Noruega anunciaran pola mañá que suspendían temporalmente o seu uso tras varios informes sobre a formación de trombos nalgúns dos vacinados. Medida tomada logo de Austria deixar de usar un lote de inxeccións de AstraZeneca mentres investigaba unha morte por trastornos da coagulación e unha enfermidade por unha embolia pulmonar. Tamén Italia suspendeu o uso dese lote austríaco. Islandia, Estonia, Letonia, Lituania e Luxemburgo anunciaron que agardarían á avaliación da EMA. Ao respecto, a Axencia Europea do Medicamento asegurou que "o número de eventos tromboembólicos en persoas vacinadas non é maior que o número observado na poboación xeral". A EMA recibira até hoxe a notificación de 30 casos similares de entre os cinco millóns de persoas vacinadas co fármaco de AstraZeneca na UE. O PRAC continuará a investigar os casos reportados en días posteriores á vacinación con AstraZenenca. "Así se complete a revisión, o PRAC fará as recomendacións necesarias para minimizar os riscos e protexer a saúde dos pacientes", sinalou. Janssen, Pfizer, Sputnik Ademais, autorizou a distribución da vacina de Janssen na UE. A EMA salientou a seguridade deste fármaco, xa que só mostrou "efectos secundarios xeralmente leves ou moderados" que desapareceron un par de días tras a inoculación. A vacina, da empresa Johnson&Johnson, únese na UE ás desenvolvidas polas compañías Pfizer-BioNTech, Moderna e AstraZeneca. Por outra banda, a UE anunciou a adquisición doutros catro millóns de doses da vacina de Pfizer-BioNTech. E da Sputnik V, Thomas Mertens, director de vacinación do Instituto Robert Koch, axencia alemá responsábel do control de enfermidades, afirmou que "é unha boa vacina que semella será aprobada na UE nalgún momento". "Os investigadores rusos teñen moita experiencia en vacinas", sinalou Mertens no xornal Rheinische Post.