Segue a direita empenhada em procurar atalhos para consolidar a desmaiada hegemonia do bipartidismo. O que urge agora nom é já potenciar o voto da montanha por cima do voto litoral senom travar a ameaça de sequestro da democracia por "forças minoritárias": o perigo da ingovernabilidade, no argot do ofício. Em economia, a pretensom seria qualificada de "abuso de posiçom dominante de mercado", mas, em política, o monopólio é um alvo plausível porque assegura o clima de estabilidade que reclamam ao uníssono os poderes económicos e a confraria dos beneficiários do sistema. O mapa eleitoral foi-se simplificando de mais com a perda de um centro e de umha esquerda transformadora e europeísta. O meu partido, Esquerda Galega, era umha formaçom que pretendia a mudança do quotidiano Exercim transitoriamente de parlamentário do PSG-EG durante a III Legislatura, 1990-1993. Compunham o hemiciclo na altura, um PP "em coaligaçom" com Centristas de Galicia (leia-se de Ourense) e umha oposiçom fragmentária onde mal conviviam PSdG, BNG, PSG-EG e CG; com 38, 28, 5, 2 e 2 escanos respectivamente. As duas últimas formaçons iniciavam na altura a seu declínio irreversível. O mapa eleitoral foi-se simplificando de mais com a perda de um centro e de umha esquerda transformadora e europeísta. O meu partido, Esquerda Galega, era umha formaçom que pretendia a mudança do quotidiano. Lembram o frete do Xurelo, de Corunha à Fossa Atlántica, patroneado por Angel Vila e patrocinado por EG? O seu legado político permanece esquecido nos arquivos do Parlamento Galego. Acabará por ser reconhecido. O BNG tentava reformular na altura a sua estratégia da casa comum, apoiado numha base militante activa e disciplinada, potenciada ainda pola retórica de Beiras, sempre um bocado estridente de mais, que a imprensa adorava. A crise definitiva da EG e o desvario habitual do PSdeG facilitárom a tarefa. De eleiçom em eleiçom o arco parlamentar foi-se simplificando e virando para a direita. Finalmente, Fraga acabou por reformar-se (leiam, por favor, por jubilar-se) em qualquer poltrona madrilena nom sem antes elevar a exigência de acesso ao Parlamento Galego do 3% para o 5%. Em benefício da "maioria natural", "como é natural". A casa comum do BNG acabou acomodando umha notável concorrência, nom sem deixar de revelar os limites políticos do heterogéneo convívio. Nom é fácil manter a harmonia familiar da casa quando o patriarca, há tempo encamado mas activo, pretende seguir regendo a família e os irmaos andam o mais do tempo em liortas fraternais. O proclamado princípio assemblear que organizava a convivência produzia, contodo, os resultados esperados enquanto as imagens de concórdia das grandes festividades confortavam a militáncia. No fondo, o verdadeiro aglomerante ideológico que legitimava o organismo nom era outro que o grande relato fundacional da UPG, potenciado polas cumplicidades orgánicas e políticas que se iam tecendo segundo as circustáncias. O partido guia, embora implícito, garantia, em última instáncia, a resoluçom de conflitos ao tempo que orientava o discurso, as listas, e, chegado o caso, as coaligaçons. Os salons com cámaras reservadas som proclives a gerar camarilhas e estas a degenerarem em desavenças, nom raro, irreversíveis. Finalmente, em 26 de Janeiro de 2012 os alicerces da casa comum cedérom no curso de uma Assembleia irreprochávelmente democrática. Qualquer técnico em estruturas teria diagnosticado a causa do afundamento: "fadiga de materiais". Porque, impacto externo nom houve. A organizaçom levava tempo consumindo doses crescentes de energia em vigilar e neutralizar dissidências internas. A mudança necessária há-de ser mais radical e comporta a abertura de um processo constituinte mediante convocatória aberta, com capacidade para interpelar os segmentos sociais mais comprometidos com o futuro nacional de Galiza O núcleo da organizaçom, a UPG, ficou na companhia circunstancial de Abrente (Aymerich) e, sobre todo, do caudal de militáncia mais fiel e tolerante com a estratificaçom interna de poder. O BNG-2012 encara agora o imperativo de umha radical mutaçom orgánica e programática, ainda que por mais nom seja que pola necessidade de resistir os potentes movimentos sociais de carácter transversal emergentes. O objectivo último é, decerto, mais exigente: revitalizar o movimento nacionalista, ameaçado hoje de inaniçom e irrelevância. A mudança necessária há-de ser mais radical e comporta a abertura de um processo constituinte mediante convocatória aberta, com capacidade para interpelar os segmentos sociais mais comprometidos com o futuro nacional de Galiza. O obstáculo previsível a tal estratégia é a inércia inerente a qualquer núcleo de poder. É conhecida a tendência de todo estado-maior a formular exclusivamente a estratégia da última guerra travada. Aquela que nunca se vai repetir. Prever os modos da nova guerra, pôr de lado o armamento obsoleto, nom som tarefas fáceis de abordar. O continente político esgalhado do BNG: AGE, é polo momento umha agrupaçom heterogénea sem projecto político definido O continente político esgalhado do BNG: AGE, é polo momento umha agrupaçom heterogénea sem projecto político definido. O seu perfil identificativo tem a inevitável conotaçom persoal infundida por Beiras, em quem se delega sem aparente conflito, além da imagem, a validaçom em última instancia de objectivos e estratégias. O difuso federalismo proclamado tem como receptor privilegiado EU. Para completar a complexidade organizativa, AGE conta ademais com a ala de signo comunista patriótico da FPG que acrescenta, dito seja de passagem, um segundo ícone como é Ferrin. A convivência política de Beiras e Ferrin é umha clara manifestaçom dessa lealdade de fondo que uniu sempre a fratria nacionalista. Frentes ou partidos? As frentes ou assembleias som organismos transitórios por essência, inevitavelmente vinculados à circunstáncia histórica que os suscitou. A sua metáfora religiosa som as congregaçons com ampla dispensa ao aderente que nom deu o passo ao voto perpétuo. O partido é o instrumento da acçom política por excelência. Em 1960 formulou Sartre a sua dialéctica grupal cunhando o conceito de grupo em fusom como umha fase superior da serialidade organizativa no seu processo de institucionalizaçom. Sartre identificava serialidade com burocratizaçom (PCF e PCUS) e grupo em fusom com espontaneidade criativa (estudantado do 68, processos de libertaçom). Em terminologia sartreana, Podemos e as Marés som grupos em fusom em avanço para umha eventual institucionalizaçom ou de recuo para a definitiva dissoluçom. O projecto de acometer a formaçom de um partido de esquerda nacional soberano e plural nom é novo e foi já ensaiado por Camilo Nogueira e Ángelo Gerreiro nos noventa AGE é mais informal, instalada de momento num status de coaligaçom eleitoral sem perspectiva de evoluçom claramente predecível. Só o Espaço Eco-socialista Galego mostra o empenho explícito de configurar um partido nacional sólido, na esteira de ICV. O facto de se ter dado já de baixa o grupo Cerna, nom é um bom augúrio neste impasse entre as tensons centrípeta e centrífuga que ameaçam a organizaçom. Quanto A Cerna, o razoável seria esperar umha reintegraçom condicionada no BNG ou a simples entrada em Compromisso. O projecto de acometer a formaçom de um partido de esquerda nacional soberano e plural nom é novo e foi já ensaiado por Camilo Nogueira e Ángelo Gerreiro nos noventa. Infelizmente, as circunstáncias nom ajudárom. A repetiçom do intento por parte de AGE dificilmente terá maior sucesso. Iolanda Díaz nom é Guerreiro, nem sequer Rafael Ribó; e Beiras e Ferrin – além da sua patente dessemelhança política – carecem do teimosia determinada de Nogueira e Guerreiro. O tempo actual soa a vésperas e mudanças. É hora de decisons. Nestas circunstáncias, antecipar-se é a melhor opçom Comparemos a aparente justaposiçom das biografias políticas de Beiras, Ferrin e Díaz com a cordial cumplicidade que conectava Camilo com Geluco. Desde a negociaçom do Estatuto nos corredores do Congresso dos Deputados – com mais coragem que representatividade por parte de ambos – até a sua contiguidade de escanos na Primeira Legislatura e a mútua simpatia manifesta. Ambos compartiam umha antropologia política similar: optimista, resolutiva, pactista. O tempo actual soa a vésperas e mudanças. É hora de decisons. Nestas circunstáncias, antecipar-se é a melhor opçom. Crise de confiança nos dous grandes partidos, no texto constitucional, na instituiçom monárquica. Catalunha em rebeldia. Umha crise económica interminável que expropriou já o futuro da juventude e a esperança dos seus pais. A estabilidade cota à baixa. Estabilidade, para quê, se foi ela a que estercou de depredadores públicos as instituiçons? É o momento de proclamar: "Estamos fartos de realidades, queremos promessas". Nom há mais que ver como os grupos em fusom batem em retirada os grupos de pressom. Compromisso poderia consolidar-se como a formaçom galeguista e social liberal que o país demanda O nacionalismo galego tem todo a ganhar. Galiza é a única comunidade histórica que nom conseguiu formar ainda governo de domináncia nacionalista. Umha anomalia, digam o que dixerem as carpideiras do povo hostil e descomprometido. Compromisso poderia consolidar-se como a formaçom galeguista e social liberal que o país demanda. O segmento social alvo é variado e começa a estar desenganado dos relatos subalternos e as trapalhadas de Madrid. A gente de ordem, o pequeno negócio abafado polas grandes cadeias, está pronta para receber um discurso regeneracionista de raiz galeguista. Escusado reivindicar o espaço centrista. O centro nom se proclama, exercita-se. O núcleo da UPG prestaria um grande serviço ao país se decidisse guardar na gaveta a partida de nascimento das velhas certidons para acometer um novo discurso de amplo espectro A tradiçom cinquentenária do BNG deveria servir-lhe para rever as tradiçons inoperantes e proceder a mergulhar-se na sociedade contemporánea, complexa e porosa. A decisom é peremptória. O núcleo da UPG prestaria um grande serviço ao país se decidisse guardar na gaveta a partida de nascimento das velhas certidons para acometer um novo discurso de amplo espectro, que, sem perda de radicalidade, fosse capaz de conectar com os segmentos sociais mais activos e comprometidos com a construcçom nacional. O PNV, que tem alguns mais anos que a UPG, guardou na gaveta há anos o delirante legado aranista com notável sucesso. A memória social é compreensiva com os documentos velhos sempre que nom estorvem o trabalho quotidiano. Num partido laico é muito aconselhável limitar as zonas de sombra para uso de iniciados. O Bloco é a formaçom mais capacitada para formular umha convocatória nacional constituinte adaptada aos tempos. Legitimidade social reconhecida, implantaçom sindical sólida, militáncia provada, lealdade identitária, capacidade de mobilizaçom O Bloco é a formaçom mais capacitada para formular umha convocatória nacional constituinte adaptada aos tempos. Legitimidade social reconhecida, implantaçom sindical sólida, militáncia provada, lealdade identitária, capacidade de mobilizaçom. O obstáculo principal, tal como o eu vejo, estriba no rechaço habitual de qualquer hierarquia simbólica perante a sua de-gradaçom. Porém, a cidadania informada tolera mal qualquer tutela alheia á legitimidade do voto igualitário. É o princípio do republicanismo. Num partido democrático e inevitavelmente plural, a autêntica ortodoxia dissolve-se em simples ortopraxe. A insubmissom que inspira a esquerda independentista tem, decerto, umha funçom destacada na renovaçom do nacionalismo. Significativamente, umha das suas formaçons, a AMI, acaba de fazer pública a sua dissoluçom por causa da inadequaçom do discurso que vinha mantendo com as exigências do tempo. Um admirável convite à reflexom colectiva. O discurso político da vanguarda independentista – república galega independente, democracia popular directa, monolinguismo, reintegracionismo – tem a sua raiz evidente no Bloco. A diferença é apenas geracional e assenta na antinomia "apocalípticos ↔ integrados" formulada por Umberto Eco. O apocalipse pode ser em todo o caso umha saudável aguilhada contra a acomodaçom ao sistema. Será capaz o nacionalismo galego de apreender a liçom da hegemonia ou seguirá enredado nos fantasmas do passado e nas estratégias das guerras que nunca voltarám? O poder de convocatória do nacionalismo galego nom baixa de 25 % como já foi demonstrado. Trata-se agora de consolidar e desenvolver a posiçom. Seria bom contar com um centro centro de gravidade político, capaz de rodear-se de quadros técnicos aptos para gerir a complexidade do mundo em volta e de argumentar as razons da Galiza em qualquer foro. O BNG é o candidato mais verosímil. É bom lembrar o percurso eleitoral do Partido Nacional Escocês: 2003, 23,8% de apoio, 27 escanos; 2007, 37,0%, 47 escanos; 2011, 44,04 %, 69 escanos. Este foi o ano da maioria absoluta. Em 2014 convocava um exemplar e pacífico referendo de autodeterminaçom. Será capaz o nacionalismo galego de apreender a liçom da hegemonia ou seguirá enredado nos fantasmas do passado e nas estratégias das guerras que nunca voltarám?


Summary: A Asociación de Actores e Actrices de Galicia fai público o Manifesto Galego do Día Mundial do Teatro, redactado neste 2013 polo escritor Cesáreo Sánchez

"Cando se manca o corpo do teatro dóenos a todos". A Asociación de Actores e Actrices de Galicia (AAAG) vén de facer público o Manifesto Galego do Día do Teatro, redactado desta volta polo presidente da Asociación de Escritores en Lingua galega, Cesáreo Sánchez, quen será o encargado de lelo na cerimonia de entrega dos premios María Casares, o vindeiro día 27 no teatro Rosalía Castro da Coruña. Sánchez, elixido polos actores e actrices por ser "compañeiro de viaxe nun momento en que o papel que xoga a lingua resulta fundamental", considera que "a biografía do teatro galego é a biografía da cultura galega" xa que "no devir do teatro está insculpida a biografía deste pobo". "O teatro fainos seres libres", proclama o escritor no seu manifesto, no que tamén destaca que na dramaturxia está "despositado o ser colectivo dunha cultura". Neste contexto Sánchez non esquece que o teatro está este ano aínda máis presente polo feito de que o Día das Letras vaia ter como protagonista a Roberto Vidal Bolaño quen, "como sabio canteiro -di- é un dos dramaturgos e actores que teñen posto as pedras basilares da casa comunal do teatro galego actual, cunha humandidade que é filla dunha radical liberdade". Estas reflexións vainas compartir Cesáreo Sánchez nunha gala na que, o vindeiro mércores, se lle entregará á actriz Pilar Pereira o Premio de Honra Marisa Soto e dezasete compañías competirán en trece categorías diferentes. Viaxe a ningunha parte, de Sarabela Teatro, e Tokio3, de Voadora, son as grandes favoritas para os premios ao contar con dez e nove finalistas, respectivamente. Marcos Orsi e Xúlio Abonjo, da compañía BaCaNa, dirixen a gala e os dous interpretarán aos seus personaxes Ratman e Bobyn, dous superheroes procedentes da cloaca cuxo lema heroico ben podería ser o seguinte: "Cando a realidade é brutal, só nos pode salvar a ficción".


Summary: Os votos a prol do exercer o dereito a decidir deste territorio administrado por Italia superaron o 92% dos emitidos. Na consulta tomou parte o 15% das e dos tiroleses con dereito a voto.

Tirol do Sur é un pequeno país de 7.400 kilómetros cadrados que está baixo administración italiana. A denominación oficial italiana para esta rexión autónoma (que ten o alemán e ladino como idiomas propios) habitada por algo máis de medio millón de habitantes é de Bolzano - Alto Adigio. O 67% das e dos tiroleses teñen o alemán como idioma principal, o 26% o italiano e algo menos dun 5% o ladino. Finalizada a I Guerra Mundial, este territorio (que estaba integrado no Imperio austrohúngaro) foi entregado a Italia en virtude do Tratado de Saint-Germain e malia que a súa poboación era maioritariarmente de fala alemán. Autonomismo e (dous) independentismo(s) Nas eleccións do pasado outubro a forza máis votada volveu ser, como desde hai décadas, a SVP, partidaria de permanecer no Estado italiano mais cun maior grao de autonomía e autogoberno que a actualidade. Tivo 17 deputad@s de 35, perdendo por primeira vez en 65 anos a maioría absoluta. As formacións independentistas atinxiron o 27% dos votos e 10 deputados. No Tirol goberna un partido autonomista que vén de perder a súa maioría absoluta (que exercía desde hai 65 anos) polo medre do independentismo Foron estas organizacións soberanistas as que impulsaron a realización nesteas semanas dunha consulta non oficial sobre a autodeterminación, referendo no que tomaron parte unhas 60.000 persoas, o que supón por volta do 15% das que teñen dereito a voto. Segundo recolle Nationalia, o resultado das votacións non deixou lugar a dúbida sobre os desexos de aquelas e aqueles que acudiron ás urnas: un 92,15% votou si á independencia. O voto podíase facer en urna, por correo ou mesmo mediante teléfono móbil. Dúas correntes sobre a independencia Nesta consulta preguntábase aos e ás tirolesas se querían exercer o dereito á autodeterminación. Un anceio que une ás dúas pólas do sobernanismo tirolés: os partidarios de se independizar de Italia para reunificarse con Tirol (e se integrar así en Austria) e aqueles que queren un estado sud-tirolés independente.


Summary: O investigador e académico Xosé Luís Axeitos encárgase de dar as claves dun importante espazo simbólico na vida de Rosalía: o escaso epistolario que nos quedou, testemuña de amizades, lecturas e influencias, mais tamén de baleiros que é preciso encher a través do estudo e a interpretación.

Despois de máis de trinta anos da morte de Rosalía, pouco antes do falecemento de Murguía, Jaime Solá e posteriormente Santiso Girón recadan diversos testemuños en Padrón e Lestrobe de achegados e veciños que exhuman lembranzas da estadía da poeta e a súa familia nas terras de Iria. Ambos periodistas relatan, con matices diferenciados, a queima dos papeis e documentos pertencentes á poeta en ausencia de Murguía e diante de Alexandra, a filla maior do matrimonio, e do cura de Iria, confesor e posible transmisor da últimas vontades de Rosalía. Sorprende que non se tivese relacionado desde o primeiro momento a presenza do confesor de Rosalía, tal como nos conta Santiso Girón, coa fogueira na que se queiman os papeis da escritora na horta da Matanza inmediatamente despois da súa morte. E sorprende pola tradición e estreita relación que os feitos históricos establecen entre a igrexa, o lume penitencial e purificador, e os libros e escritura como divulgadores de ideas heterodoxas. A esta circunstancia temos que engadir a secular preocupación da igrexa pola situación social da muller, condenada á invisibilidade, recluída no fogar ou nos mosteiros. Rosalía rompía co estereotipo da "perfecta casada" coa súa activa participación nas reivindicacións socio-políticas da Galiza a través da prensa e dos libros publicados. Malia estas circunstancias, que apuntan certa responsabilidade do cura de Iria como mediador das últimas decisións de Rosalía a este respecto, será Murguía, que non está presente, culpabilizado da queima das cartas de Rosalía. Non dos posibles poemas e borradores inéditos, de maior interese sen dúbida. Pero, quede claro, Murguía non tivo nunca a posibilidade de destruír correspondencia activa, as cartas que escribira Rosalía, como non fosen as que el mesmo e a súa familia poideran ter recibido. Mesmo a práctica bastante habitual de facer copia da correspondencia emitida non evitaría que o orixinal enviado parase en mans alleas, lonxe do alcance de familia. Non obstante o sinalamento de Murguía como responsábel ten fundamento dabondo, como veremos, porque se opuxo desde o primeiro momento á publicación de cartas de Rosalía que pretendían algún amigos e familiares. A cuestión é que a partir da publicación da obra completa de Rosalía por parte de García Martí chama a atención a escaseza de cartas recollidas, tan necesarias para asentar datos que perseguían e buscaban os investigadores pioneiros como Bouza Brey e Carballo Calero, conscientes de que un epistolario proporciona información factual sobre certos acontecementos, condición de vida, hábitat, educación, saúde ou sobre a natureza de certas relacións, amizade, intercambio intelectual, lecturas que posibilitan enriquecer unha biografía, documentar unha cronoloxía etc. Sen esquecer a posibilidade de que a través das cartas existe tamén a posibilidade de penetrar no ámbito do privado e do íntimo toda vez que as cartas, malia a consideración de xénero menor son un instrumento eficaz para crear espazos autobiográficos nun colectivo femenino que non tiña acceso doado a este xénero tradicionalmente masculino. A eficacia desta estratexia expresiva podemos comprobala na carta a Eduarda que asina Nicanora e onde Rosalía conxuga activismo político cos seus ideais morais e artísticos. Actualmente o corpus epistolar da nosa escritora fundacional, 18 cartas manuscritas de correspondencia activa, e 36 de correspondencia pasiva, recibida por Rosalía, sen ser cuantitativamente importante, tampouco constitúe unha excepción se o comparamos con outras escritoras, Emilia Pardo Bazán, e outros escritores, Clarín por exemplo, que tamén carecen dunha correspondencia significativa, que contrasta cos epistolarios de Valera ou de Fernán Caballero, prolíficos e desmesurados. Moi pouco podemos engadir a voces autorizadas -, Carme Pérez-San Julián, Pilar García Negro, Manuel Ferreiro etc.-que estudaron con rigor o epistolario de Rosalía. Pero non renunciamos a propor algunhas reflexións que poida que expliquen aspectos menos valorados da significación da carta dentro do conxunto da obra rosaliana. Malia as poucas cartas que se conservan da súa autoría, sabemos que Rosalía foi unha activa cultivadora do xénero como testemuña o desenvolto manexo do código epistolar por parte da autora, que denota ás claras un estilo propio forxado polo uso. Fronte da concepción candorosa da carta como testigo involuntario dunha época, xorde a defendida por un amplo sector de que todo o que é interesante ocorre na sombra. Guiados por esta concepción bretemosa e pola estética do oculto xorde unha teoría que considera máis interesante o misterio e o que está oculto que o estudo da realidade visíbel. Esta, fundamentada nas cartas que temos ao noso dispor, permítenos trazar o perfil de Rosalía como lectora e como escritora. Se as oito cartas que lle dirixe Soto Freire, nos permiten o contacto coas dificultades da edición e da rendibilidade da publicación, as alusións epistolares a Jorge Sand, Poe, Macpherson, Zorrilla, Larra, Moore e outras obras historiográficas mostran a Rosalía lectora que se completa coas numerosas citas que figuran na súa primeira obra narrativa, La hija del mar (1859): Walter Scott, Santa Teresa, Safo, Mme. Stäel, Balzac, Juana de Arco, Feijoo, Malebranche, Mme. Roland, San Juan de la Cruz, Góngora, Lord Byron, Bernardine de Saint Pierre, Víctor Hugo etc. Noutras cartas da correspondencia pasiva, de José Mª Posada e de Narcisa Pérez Reoyo, amósanse as dotes críticas e galantes dunha lectora perspicaz acostumada a recibir novidades de escritores que comezan. O mesmo que a especial atención que presta a certas obras escultóricas e arquitectónicas cando compara Conxo con San Lorenzo. Non descoida a visión moral do país a respecto dos seus intelectuais e escritores que lle produce desazón e desafecto tendo en conta o seu recoñecido "amor patrio". Da mesma maneira que se mostran certas redes amistosas nas mencións a Peregrina Compañel e Tomás ou nos préstamos e agasallos de papel con Ramón Segade Campoamor. Contrastan estas referencias artísticas e literarias presentes na maioría da correspondencia coa ausencia de noticias sobre a vida doméstica: educación, noticias dos fillos, gastronomía etc. Non obstante está perfectamente documentado o interese de Murguía para que as cartas de Rosalía non saíran do ámbito da privacidade propia de este tipo de escritos un tanto atípicos e heterodoxos a respecto dos xéneros canónicos. Cando pouco despois do traslado do corpo de Rosalía desde Adina a Santiago o seu curmán Pepe Hermida comunica a súa intención de publicar algunhas cartas da escritora, recibe unha durísima advertencia por parte de Murguía que non deixa dúbidas sobre o particular tal como recolle El Mendo. Diario de Betanzos (4 outubro, 1891): De El Pensamiento Galaico hemos copiado ayer una noticia participando que el señor de la Hermida y Castro iba a editar diferentes correspondencias de la insigne Rosalía. Del mismo periódico copiamos hoy también la siguiente carta del señor Murguía: Sr. Dr. de El Pensamiento Galaico: Mi distinguido amigo: Primero en El Eco de Galicia de la Habana últimamente recibido, y después en el número de anoche, en su apreciable diario, leí con la mayor extrañeza la noticia de que se iban a dar a la prensa varias cartas escritas por mi esposa (q.e.g.e.) a su primo don José Hermida y Castro. Supongo que será éste quien trate de acometer semejante publicación, pero como desgraciadamente para él y para su familia su estado mental deja bastante que desear, advierta a los desocupados de su pueblo, -que, por lo visto, quieren hacer de mi primo un nuevo Paco tócame Roque- que, por esta vez no se reirán a cuenta de lo que escriba el Sr. Hermida, pues la ley me concede los suficientes derechos para impedir que las chacotas y burlas de cuatro necios se hagan extensivas al buen recuerdo de una señora, cuya memoria debiera ser sagrada en los lugares á que me refiero. De U. affmo. amigo y servidor q.b.s.m. Manuel Murguía Santiago 22 Octubre de 1891.Sabemos que la familia de dona Rosalía de Castro, está dispuesta a acudir a la autoridad, y en todo caso a los tribunales, para impedir la publicación de las cartas, conforme con la última voluntad de la inolvidable escritora, que dejó señalado lo que debía ver a luz después de su muerte, y en sus Obras completas. Murguía, con expresa rotundidade, non quere deixar a correspondencia de Rosalía aberta a usos investigadores e como herdeiro autoproclamado quere dificultar o acceso a este material. Soamente así se pode explicar o trato vexatorio e humillante que dispensa a Xosé Hermida, que pretende intimidar a outros correspondentes epistolares de Rosalía, como Segade Campoamor e Waldo Álvarez Insua, que tamén estaban dispostos a publicar cartas da poeta. Non resulta fácil explicar esta actitude obstrutiva de Murguía como non sexa unha causa de natureza política que se vai conformando como unha defensa das ideas rexionalistas que ambos profesaban. Efectivamente, o rexionalismo galego, carente dunha base social popular, agromou exclusivamente entre unha elite intelectual e universitaria. Murguía, o seu líder carismático forxou un discurso máis emocional e xestual que político. Cando pouco despois da morte de Rosalía comezan a constituírse os primeiros comités rexionalistas en cidades e vilas da Galiza, deseguida comenzaron as petición dunhas bases políticas de actuación. Murguía sempre refugou, como veremos en cartas inéditas de próxima publicación, concrecións e análises políticas que puidesen servir de folla de ruta aos asociados. A súa resposta foi convocar actos simbólicos de gran repercusión emocional e simbólica: traslación dos restos de Rosalía, celebración dos mártires de Carral, xogos florais de Tui etc. A nota citada de El Mendo permite, non obstante, afirmar tamén a clara consciencia que ten Murguía do carácter memorialístico dos documentos epistolares. Aquí, xustamente nesa conciencia memorialística, está a chave da preservación ou desaparición de numerosa correspondencia epistolar. Tamén a de Rosalía. Murguía, home culto sen dúbida, sabía sobradamente que os papeis queimados ou desaparecidos e a súa indiscutida herdanza eran canle afortunada para encamiñar a vida e a obra de Rosalía como escritora nacional. Esta aura coa que pretende nimbar a Rosalía non é compatible coas cousas terrenais, coida Murguía. Para divinizar hai que ocultar o humano, o cotián, as cartas. Murguía quere ter en exclusiva a interpretación da obra de Rosalía e necesita que as cartas non interrompan o seu discurso emocional. A derradeira vontade da poeta sinalando os textos que deben ser publicados deixa como testamenteiros únicos a Murguía e a Alexandra, xa que os demais fillos son menores de idade. En definitiva, Murguía autonomínase herdeiro da vontade da autora. A proba de que quere marcar o rumbo da singradura creativa da poeta témolo no coidado co que apunta, antes e despois da morte de Rosalía, todas as opinións que se formulan sobre a súa obra. Outro chanzo neste camiño da mitificación xa o dera Murguía cando planifica con tanto esmero o traslado dos restos de Rosalía en 1891. Non esquezamos que as traslacións, de profunda raigame relixiosa en todas as culturas, tiñan na Galiza especial singularidade pola proximidade de Compostela e pola situación do cimiterio de Adina como paisaxe xacobea. Se lemos o número que a este acontecemento lle dedica La Patria Gallega, deseguida nos decataremos da audacia de este xesto, que xa está ao servizo do rexionalismo cunha total identificación entre o país e a poeta nos destinos e nos obxectivos tal como mostra o artigo de José R. Carracido titulado "Un corazón heroico". A coidada simboloxía, as etapas do mesmo, a música que se executa, as representacións institucionais, a ritualización e até os estudados silencios fan do cortexo da traslación de Rosalía un auténtico discurso emocional. Este, coma unha homilía, unha obra de teatro ou un mitin, descansa sobre unha estrutura de persuasión emocional onde a recepción pode ser moi diversa. Haberá xente que aprobe o discurso, o espectáculo, e non o obxectivo do mesmo, claramente político. De calquera xeito Murguía gañou co discurso do traslado, a animadversión e ata o rancor nalgúns casos, da burguesía das terras de Iria: os Baltar en parte, Cobián, Sanmartín, os Hermida e Batalla, por suposto, os de la Riva etc. que interpretaron o traslado como fuxida e menosprezo. Determinadas cartas e mensaxes posteriores, coma os de Fortunato Cruces, moi magoantes para o patriarca, teñen a súa orixe neste acontecemento político no que Murguía puxo tanto empeño e esperanza. En definitiva, Murguía sabía ben que para divinizar había que ocultar os rasgos humanos e as cartas movíanse no terreo dos feitos cotiáns, dos apuros económicos dos que el se sentía responsable, das enfermidades e dores e, naturalmente, dos anceios, desacougos e das esperanzas dunha muller de carne e óso.


Summary: O manifesto que lle pide a Feijóo que "non leve o galego ao Tribunal Supremo" conta co apoio de PSdeG-PSOE, AGE, BNG e CxG e de representantes de numerosos colectivos, entre os que destaca a gran presenza de avogados e xuristas.

O manifesto que lle pide a Feijóo que "non leve o galego ao Tribunal Supremo"segue sumando apoios, unha semana despois de ser presentado. O texto conta co apoio dos órganos executivos de PSdeG-PSOE, AGE, BNG e CxG e tamén recolleu as sinaturas de representantes de numerosos colectivos, entre os que destaca a gran presenza de avogados e xuristas. Alfonso Álvarez Gándara, Carlos Aymerich, Xosé Luís Barreiro Rivas, Xosé Manuel Beiras, Fermín Bouza Álvarez, Manuel Bragado, José Ángel Brandariz, Francisco Caamaño, Iolanda Díaz, Agustín Fernández, Lourenzo Fernández, Francisco Jorquera, Xoán Bascuas ou Suso de Toro figuraban xa entre os primeiros asinantes. Nos últimos días incorporáronse outros nomes, coma o director da editorial Galaxia, Victor Freixanes, o presidente da AELG, Cesáreo Sánchez, o presidente de AGAL, Miguel Penas, ou os de Helena Gómez Vecino e Lois Uxío Taboada, presidenta e secretario da CONFAPA-Galicia. Ademais, incorpóranse numerosos concelleiros, profesores universitarios e xornalistas. O texto seguirá sumando apoios ao tempo que concerta entrevistas cos propios responsables da Xunta de Galicia para instalos a que non recorra as sentenzas do TSXG que botan por terra boa parte do Decreto de Plurilingüismo aprobado en solitario polo Partido Popular. O texto critica que a Xunta "condicione a non presentación ou retirada do recurso a que os recorrentes e a oposición acepten a proposta do presidente para que dean aval ao decreto do pluriilingüismo". Ademais, os asinantes consideran "lamentable" que o Executivo e o PP "non tirasen as conclusións derivadas" das sentenzas do TSXG, en tanto que estas "desautorizan aspectos básicos dun decreto no seu día aprobado pola Xunta a pesar dos informes negativos do Consello da Cultura Galega, a Real Academia Galega, o Consello Escolar e o Consello Consultivo". Os asinantes denuncian o "escándalo" que supón que o Executivo do PP pretenda "que un tribunal alleo a Galicia dea a última palabra nunha materia xa xulgada polo TSXG e que o Estatuto de Autonomía de Galicia reserva como competencia exclusiva á nosa autonomía".


Summary: A portavoz nacional da organización frontista asegurou que estes catro meses foron "un paripé e un teatrillo" das "vellas" e "novas" forzas políticas.

A voceira nacional do BNG, Ana Pontón, pronunciouse a respeito da nova convocatoria electoral ás Cortes españolas após a imposibilidade de se conformar novo goberno como sinalou na xornada de onte o presidente do Congreso, Patxi López. Segundo Pontón este novo proceso eleitoral é unha "oportunidade" para que "Galiza volva ter voz propia nas Cortes" pois, sinalou, "estivo desaparecida" do debate político durante os últimos catro meses. Toda vez que as "vellas" e "novas" forzas políticas con representación parlamentar estiveron "a facer o xogo dos intereses das súas direccións estatais esquecendo o mandato e promesas que fixeron na campaña", afirmou. Ana Pontón: "Galiza estivo desaparecida do debate político" Neste senso, desde o BNG --quen avanzou que concorrerá coas súas siglas aos comicios-- achan que após o tempo transcorrido desde o 20 de decembro hai moitas persoas "decepcionadas" co co que definen como un "paripé e teatrillo" que, din, demostra que non existía vontade por construír unha alternativa a Rajoy. Así pois, defenden, "ábrese un novo período e unha nova oportunidade para recuperar unha voz firme en defensa de Galiza e dos seus intereses". Aliás, Ana Pontón asegurou que de se producir un hipotético adianto electoral na Galiza o Bloque está preparado. O Goberno de Núñez Feijóo, dixo, está "esgotado, escóndese ante os problemas e mesmo é incapaz de pedir perdón cando se equivoca", sinalou en referencia ao caso da hepatite C. É un goberno, recalcou "que xa non pode ofrecer nada a Galiza e canto antes os galegos e galegas poidamos firmarlle a carta de despido a Feijóo, moito mellor".


Summary: "A falta de control do sector financeiro incrementou o risco dun novo crash mundial cuxas consecuencias poderían ser peores que o anterior", afirma a autora d' O informe Lugano II, Susan George, en cuxa opinión "Internet é unha boa ferramenta para organizarse, pero a protesta debe estar na rúa se quere triunfar"

Son ricos e quéreno ser moito máis. Poderían citarse no último cumio de Davos ou non, porque son a un tempo realidade e ficción. Chámanse Os solicitantes, e buscan respostas para manter o capitalismo por riba de todo, mesmo se iso implica acabar coa democracia. Este é o fío argumental do último libro de Susan George, O Informe Lugano II (Deusto), no que a politóloga e analista franco americana e presidenta de honra de Attac analiza a realidade e a motivación que hai por tras do que nos están contando da actual crise. Aos seus 79 anos, George só ten un obxectivo: que os seus lectores se decaten de que o que está a pasar é unha montaxe para que os ricos sigan gañando a batalla da loita de clases e teñan conciencia de que só coa loita na rúa é posible plantarlles cara. "Esta vez, imos liquidar a democracia". Este é o inquietante subtítulo que vostede elixiu para o seu último libro O Informe Lugano II. Tanto mal lle fai a democracia ao grupo de multimillonarios de Davos que protagoniza o seu relato? No meu libro hai un grupo ficticio de ricos, que eu chamo Os solicitantes, e que buscan asesoramento para consolidar os privilexios do capitalismo. Polo seu posto, a democracia é incómoda para eles. Conseguíronse demasiados avances para as clases medias nos últimos anos do século XX, un Estado do Benestar que é moi caro, moi permisivo e que non lles interesa. Non queren que os traballadores teñan tantos dereitos, non queren axudas para ninguén... O que queren é que se volva á situación de submisión que tiñan a principios do século XX polo menos. Un resultado tan caótico como o das últimas eleccións italianas, facilita a tarefa de destruír a democracia? Cando escribín o meu libro non tiña nin idea do que ía ocorrer en Italia. Pero a verdade é que non me sorprende. É normal que o apoio a Monti se desmorone xa que foi el quen aplicou as medidas restritivas ditadas por Europa. Que rexurda o apoio a Berlusconi pódese entender xa que a xente pode pensar que antes se estaba mellor. O problema é que o seu populismo como o de Beppe Grilo son perigosos. O nivel de corrupción e manipulación co populismo no poder é moito máis alto e iso si que é un atentado contra a democracia. O Informe Lugano II ofrece cifras moi desacougantes a respecto do poder financeiro mundial. Por exemplo, que o mercado de derivados é moito máis grande, as axencias de rating seguen dominando a pesar dos seus fallos recoñecidos. Por que hai tanta neglixencia nas elites políticas para achegar solucións mentres seguen actuando ao ditado que marcan os mercados? "Os banqueiros poden elixir quen é elixido e quen non" Os banqueiros teñen moito poder. Eles poden elixir quen é elixido e quen non. Isto é moi claro nos Estados Unidos. Pero en Europa tamén temos exemplos do seu poder na sombra. O Goberno francés, por exemplo, presume de facer unha lei que separa os bancos de investimento da banca comerciante polo miúdo, que en teoría quere evitar os riscos nos que incorreu a crise de 2008. Ese texto foi sometido a debate parlamentario e convidouse aos grandes poderes financeiros a comentalo. Un dos grandes banqueiros do país, un representante de Société Générale, dixo que a lei, tal e como estaba redactada apenas o preocupaba xa que no peor dos casos afectaría ao 1% do seu negocio. É dicir, os grandes titulares en prensa enxalzarán unha nova lexislación de control á banca, pero a realidade é que seguen igual. É só mercadotecnia social. O que ocorre é que, basicamente os políticos non quere enfrontarse ao sector financeiro que é o máis poderoso da sociedade. Os políticos témenos, ou mesmo os admiran. Realmente Sarkozy admirábaos e eu creo que Obama tamén. E doutra banda, os ricos, como dicía Adam Smith,"sempre queren máis para eles e nada para os outros". No seu primeiro informe Lugano vostede acertou coa predición de que chegaría unha crise financeira mundial. Agora, este segundo tamén advirte de que un segundo crash é posible e de ser así, si que podería acabar para sempre co capitalismo. "Temo unha nova crise do sistema financeiro" Temo unha nova crise do sistema financeiro. No meu libro explico que as 50 principais empresas do mundo están moi correlacionadas. Isto non é ficción se miras quen controla a quen no mundo transnacional. As máis interconectadas están no bordo de coitelo. Se a economía vai ben non pasará nada, pero se algo vai mal nalgunha delas, todas caerán como un dominó. Ademais, 48 desas compañías son grandes entidades financeiras. Isto significa que si, que un novo Lehman Brothers é posible, porque ninguén tras o anterior crash foi capaz de pór ao sistema financeiro baixo control. Vostede pasouse anos liderando a reivindicación dunha Taxa Tobin para as finanzas. Que opina da aprobada agora pola Unión Europea? É un triunfo e unha derrota ao mesmo tempo. É unha vitoria porque por fin aceptaron, algo que nos negaron unha e outra vez, que é posible taxar as transaccións financeiras. Pero o problema é o que van facer co diñeiro. As nosas reivindicacións de que fose destinado a axudas ao terceiro mundo e aos necesitados das nosas sociedades non foron escoitadas e o máis probable é que todo o recadado, que será ao redor duns 35.000 millóns de euros, vaia directamente ao orzamento dos países. E iso é unha derrota. Insiste no seu libro en dicir que é mentira a afirmación tantas veces repetida de que "vivimos por riba das nosas posibilidades". Tan parvos somos os cidadáns como para que a maioría interiorizase esa culpa como real e verdadeira? A propaganda institucional é moi potente. Se che están lanzando esa mensaxe insistentemente un día tras outro e en todos os lugares, acabas crendo que é verdade. Os argumentos para desmontalo non teñen a mesma difusión, moita xente descoñéceos. A situación extrema que estamos a vivir é pola crise que provocaron os banqueiros non polo que fixo o pobo. Unha parte do pobo si se deu conta e saíu a protestar á rúa. Estas protestas inquietan moito aos seus ricos de Davos, aínda que no fondo están tranquilos porque ven que os cidadáns non conseguen unirse o suficiente. Están a perder potencia movementos como o 15M? "Gustaríame ver os indignados de toda Europa unidos cos sindicatos para faceren protestas a nivel internacional" O pobo ten que loitar, reaccionar fronte ás agresións. Estes movementos sociais son a maior preocupación dos multimillonarios que queren manter o capitalismo máis extremo custe o que custe. Pero os indignados teñen que saber que a loita só nos seus propios países ou polos seus propios intereses non é suficiente. Non é suficiente loitar ante Rajoy ou ante Silvio Berlusconi. Porque no mellor dos casos poderían gañarlles a eles, pero iso agora no contexto europeo non significa nada. O poder está no BCE, no FMI. Nin Rajoy nin François Hollande poden facer fronte a eses poderes supranacionais. Tampouco as feministas, os ecoloxistas, os homosexuais por si sós teñen moito que facer. O que máis me gustaría é ver como os movementos dos indignados de toda Europa se unen cos sindicatos de toda Europa para facer protestas a nivel internacional. Ese é o poder do pobo. Unha cousa sorprendeume moito do seu libro. O grupo de Davos avoga por manter aos activistas protestando en internet, mentres se lles manteña lonxe das rúas. Non é internet a mellor canle para organizarse socialmente? "A revolución non está na web, está na rúa" Internet é unha ferramenta estupenda, pero non é o lugar onde ten que levar a cabo a revolución. A revolución non está na web, está na rúa, con lobbys que planten cara aos lobbys dos ricos nas mesmas condicións, cunha boa definición dos obxectivos que se queren conseguir e unha boa estratexia de unión para chegar a todos eles. Internet pódese utilizar para facilitar a información e a documentación que a xente necesita para formase e a apoiar a loita na rúa, pero a protesta só en web non ten potencia.


Summary: Os concellos ourensáns acolleron esta fin de semana a cuarta edición da Mascarada Ibérica, poñendo a máquina a ponto para un entroido que dará comezo en Xinzo apenas dentro dunha semana. Por volta de 600 persoas participaron nun desfile en que tomaron parte até 40 compañías vindas de toda a península.

Folións de Viana, de Buxán (O Bolo) ou da Mourela p'acá de Manzaneda, máscaras como o Touro ou o Xigante de Celanvente, as Pantallas de Xinzo, os Cigarróns de Verín, os Vergalleiros de Sarreus, os Felos de Maceda, as Bonitas de Sande, os Troiteiros de Bande ou os Peliqueiros e Parranfóns de Campobecerros. Un abigarrado e multicor desfile -mais unha vez o faiscante entroido galego- encheu de vida esta fin de semana as rúas de Viana do Bolo e Vilariño de Conso nun dos eventos etnográficos de maior potencia iconográfica de todos cantos se desenvolven no país. Na Mascarada Ibérica déronse cita até 40 festas de inverno -celebracións pagás do cambio das estacións- da península ibérica -cántabras, zamoranas...-, con representación tamén portuguesa: os Caretos de Lazarim e Parada, o Careto de Valverde, o Chocalheiro de Bemposta ou os Velhos de Bruços. Organizou o evento -o pórtico do entroido que xa dará comezo a próxima semana en Xinzo para logo se estender ao conxunto do país- a Comisión do Entroido 2018 de Viana do Bolo, a Asociación Xuntos polo Folión de Vilariño de Conso e a Saga, en colaboración coa Asociación de Mulleres Rurais de Viana.


En serio que o novo líder europeo da socialdemocracia e o líder da nova política rupturista non foron quen de artellar un goberno? Pois semella que non. Esta situación de irresponsabilidade dos líderes da esquerda supón un novo match ball para o estado e un freo nas accións de goberno necesarias para o día a día da xente.Entramos pois de cheo no club da inestabilidade democrática e política en Europa o que ven a significar como primeira peaxe a falta de confianza dos inversores na nosa economía e situación de inseguridade legal, como mostra a situación das empresas electro intensivas galegas con Alcoa ao fronte, non terán estabilidade xurídica ata dentro dun ano, pode unha multinacional estar en risco un ano? Poden os traballadores estar un ano ameazados pola deslocalización? Este é un dos moitos danos colaterais dos egos de Pedro e Pablo, e da falta de critica en PSOE e UP.A interinidade política e de xestión vai ser unha lousa grande na próxima recesión que se achega e tristemente os chamados lideres da clase social máis ampla non foron quen de gardar as súas posicións partidarias para a defensa do común, e poñer os mecanismos de protección das persoas. Penso e pensamos todos, que o fácil era pactar un calendario de medidas e de accións de goberno como acontece en Europa, pero xa se sabe "Spain is different".Nembargantes para Galicia ofrecese unha nova oportunidade de ter voz en Madrid, mais para iso non val a receita de Pedro e Pablo, non é de recibo defender neste momento posicións partidistas e partidarias. As forzas galegas teñen que sumar e ser xenerosas para xuntar neste novo horizonte do estado, a sensibilidade nacional galega nun só aparato para xogar na liga do Congreso. A vella desculpa das portas abertas ou do respaldo máis grande non pode ser efectiva. Por separado non imos estar e xuntos podemos demostrar a madurez precisa e unha forma efectiva de defender a axenda galega, sendo chave na conformación de futuros gobernos. Toca estar e toca ser, Galicia non pode perder máis opcións.Pode ser que desta se forme goberno, aínda que pode ser tamén un paso cara outras e outras eleccións ata que o bipartidismo estatal consiga o que pretende, outra vez a súa hexemonía.


Por que é Madrid a capital de España, alumnos? Porque Felipe II cazaba, e nada parecido na península aos bosques do Retiro e o Pardo, lonxe ademais dos outros poderes, respondíase don Cándido Cascudo.Por que é Madrid a capital de España, alumnos? Porque Felipe II cazaba, e nada parecido na península aos bosques do Retiro e o Pardo, lonxe ademais dos outros poderes, respondíase don Cándido CascudoAs sés dos estados son sempre marítimas, ou foron navegábeis por río. Madrid é unha anomalía única en Europa e América, separada do corpo, distanciada dos pulsos vitais da sociedade á que subordina e da súa economía. Fóra dos fluxos innovadores, que na historia recibe indirectamente, a través de cortesáns, administradores e rendeiros.Unha cidade historicamente provinciana, en alerta ante a novidade.Romero-Maura di que en 1898 podía vivirse en Barcelona como en calquera capital de Europa. Culturalmente era tributaria de París, Londres e Berlín, non de Madrid. Esta psicoloxía de gran capital contribuíu a dar corpo aos sentimentos rexionalistas. Os barceloneses topaban co sistema centralizado español, que os colocaba nunha relación de dependencia cara a Madrid igual que a das capitais de provincia de 15.000 habitantes.Joaquín Romero-Maura. "La Rosa de Fuego" (El obrerismo barcelonés de 1899 a 1909).


Summary: A europedeputada nacionalista Ana Miranda: "É irresponsábel adoptar un ton triunfalista cando imos perder o 60% dos 5.600 millóns de euros que recibimos no período en vigor"

Galiza recibe no período 2007-2013 un total de 5.600 millóns de euros en concepto de fondos estruturais e de cohesión. Unha cantidade que, segundo os propios datos facilitados pola Xunta, vai se reducir a 2.000 millóns de euros para o novo período 2014-2020, indican desde o BNG "A día de hoxe, Galiza perde 3.500 millóns de euros para cohesión nun momento de crise sen precedentes o que non impide ao Goberno de Núñez Feijóo manter un inaudito ton de triunfalismo diante dos embaixadores da UE facendo referencia a un suposto fondo de transición que non existe no documento aprobado polo Parlamento Europeo, nin na proposta da Comisión. O BNG pide ao presidente da Xunta que explique onde está previsto esefondo de transición e cal é a súa dotación orzamentaria", alega a eurodeputada nacionalista, Ana Miranda. Miranda explica que por primeira vez, Galzia deixa de estar na categoría dos territorios menos desenvolvidas, polo que era "previsible" unha redución dos fondos estruturais para o periodo 2014-2020. Desidia e ineficacia "Pero a desidia e a ineficacia política da Xunta durante os dous anos de negociación, ten como consecuencia que unha caída previsible se convertese nun recorte drástico, que en lugar de reter 2/3 dos 5.600 millóns que recibe actualmente, como era a previsión inicial, se produza unha caída que deixa o orzamento en apenas un terzo da cifra actual", explica a eurodeputada. Achegas O BNG propón que se teña en conta a situación "real" da economía galega en termos de PIB. "Non ten sentido que se tome como referencia o PIB de 2009, como sucede neste momento, para establecer o reparto duns fondos que entrarán en vigor en 2014. Dicir que o PIB de Galiza é do 91,3% e que estamos na categoría de rexións ricas non responde a situación real do noso país, polo que o BNG propón que se actualicen os datos de PIB rexional o que lle permitiría a Galiza pasar á categoría de rexións en transición e manter arredor do 66%, uns 3.500 millóns de euros", conclúe Miranda.


Summary: Sonia Villapol (Bretoña, 1977) é neurocientífica e profesora. Traballa no Texas Medical Center de Houston, nos EUA, e forma parte do Equipo de Investigación Internacional da Covid-19. En conversa con 'Nos Diario', repasa a evolución da pandemia e as investigacións en marcha contra o coronavirus.

-Que supuxo a aparición da variante Delta na evolución da pandemia? -A Delta mudou o ciclo de infección. Goza de maior carga viral e a súa capacidade de transmisión é maior. O período de incubación é máis curto e a infectividade en asintomáticos, máis alta. Estendeuse nun momento en que a vacinación avanzaba e se relaxou o uso da máscara entre a poboación inmunizada. Pero a Delta pode infectar as persoas vacinadas con máis frecuencia do esperado. Os casos de contaxio polas variantes anteriores en persoas vacinadas eran insignificantes, pero coa Delta non. Infecta tamén a quen recibiu a pauta completa contra a Covid, e aínda que os síntomas sexan mínimos, o virus queda no tracto respiratorio superior. Coas vacinas actuais non se produce suficiente inmunoglobulina A para bloquear o virus nas vías respiratorias superiores e isto é o que fai que quede aí almacenado e se transmita. -Tamén afastou o obxectivo da inmunidade colectiva. -Antes falábase de alcanzar 70% da poboación vacinada e agora xa se apunta unha porcentaxe de 80% ou máis. E é preciso incluír os adolescentes aí, e moi necesario ir pensando tamén na poboación máis cativa. -Hai debate ao respecto, sobre os beneficios e os riscos de vacinar a poboación nova. -Está claro que os estudos para as adolescentes están aprobados, para toda a rapazada de máis de 12 anos. A evidencia clínica e científica demostran a eficacia, seguridade e protección da vacina. É certo que se observaron algúns casos leves de miocardite en mozos de 20 anos, mais cunha evolución rápida e positiva. En canto ás vacinas para menores de 12 anos estanse completando os ensaios -de seis meses a 11 anos-. Nos EUA estase falando xa de vacinar estes grupos a partir de outubro, porque aos de 12 de en diante xa os queren todos inmunizados -aínda que non é obrigatorio- para gozar dunha porcentaxe importante de alumnado vacinado nos institutos. Agora mesmo un 48% xa ten as dúas doses e o proceso vaise acelerar co inicio do curso. -Cre que aquí as autoridades sanitarias deberían optar por unha estratexia similar? -Creo que é necesario porque a xente máis nova constitúe un vector de transmisión radical e silente. A partir dos 10 anos transmiten igual que a poboación adulta. E con menos, tamén transmiten o virus. Cando se di que as crianzas non contaxian é mentira, e cando se di que os contaxios proceden da casa e non do colexio tamén o é, porque non se fai a trazabilidade e secuenciación de todos os casos para dar coa súa orixe. Habería que combinar rastrexo e secuenciación, e secuenciar todos os positivos para saber que variante provocou a infección e que tratamento específico se debería aplicar. Se non se lla máis importancia, vai haber crianzas con vulnerabilidades que van acabar no hospital. E agora o virus repercute sobre todo en quen non está vacinado, e nese grupo está a cativada. -As vacinas axudaron ao control da enfermidade grave e das mortes por coronavirus. Tivo algún impactos na Covid persistente? -Estase analizando e, de momento, hai algo de controversia ao respecto. O que máis abundan son enquisas entre quen padece esa fatiga crónica, dor de cabeza, perda de memoria, trastornos de atención, mesmo nas redes sociais. Hai artigos científicos que citan eses grupos e apuntan que arredor de 70% recoñecen que melloran aos poucos días de recibir a vacina. Pero tamén están aparecendo casos de persoas con certas vulnerabilidades que despois da vacina ven agravados os seus problemas, polo que hai que seguir analizando como inflúe e a quen se lle recomenda. -Ao tempo que se avanza en investigar o seu impacto e o mellor tratamento. -Cando todo o mundo estea vacinado, o que vai quedar e a Covid persistente, que afecta un 25% das persoas que pasaron a enfermidade con independencia da gravidade. Terán secuelas por cinco ou seis anos, unhas de forma inmediata e outras máis tarde. Hai quen non pode ler unha páxina dun libro despois da Covid, quen desenvolveu unha nova hipertensión ou problemas do sistema inmune. E todo require análises clínicas específicas para determinar que rastro deixou a Covid e que tratamento cómpre. -Será precisa unha terceira dose da vacina? -Si na medida en que novas variantes mingüen a efectividade das actuais e requiran máis e mellor información para o noso sistema inmune. E tamén mentres non dispoñamos dunha vacina máis forte contra todas as variantes, intranasal, que pode estar lista en dous anos e vai ser a única que teñamos como reforzo. Unha doenza inmune e cardiovascular Sonia Villapol desenvolve un importante labor de secuenciación do virus SARs-CoV-2 mais das bacterias do intestino dos pacientes Covid. "Atopamos unhas bacterias que cambian, asociadas á severidade, principalmente en xente maior que pasou unha doenza grave". O seguinte paso é asociar ese descubrimento á Covid persistente e abrir portas cara a futuros tratamentos, atentos a todos os indicadores de inflamación ou problemas de inmunidade que marcan o curso da enfermidade, asociados a bacterias que se poden "restaurar". "A Covid é unha doenza inmune e cardiovascular máis que respiratoria", afirma Villapol, para lembrar que 80% das persoas hospitalizadas polo coronavirus tiñan o sistema inmune baixo, "asociado a unha carencia de vitamina D". Por iso hai ensaios con vitaminas e Omega 3 para reducir a inflamación causada pola Covid-19 e reforzar a resposta do sistema inmune.


Summary: Un home consegue saldar a débeda de 50.000 euros con Ibercaja, que quedará coa súa casa, logo da presión exercida a través da mobilización ante a entidade financeira.

Outro rostro da desesperación e outra iniciativa desesperada. Ricardo Barcia iniciou este luns unha folga de fame e unha acampada diante dunha sucursal de Ibercaja en Vigo para reclamarlle á entidade que lle conceda a dación en pago para así saldar a débeda contraída co banco. O home, de 50 anos e con problemas de saúde, leva en paro desde 2008 e actualmente non percibe ingreso ningún. Xa pagou 40.000 euros dunha hipoteca de 90.000 por unha vivenda en Salceda de Caselas, taxada en 114.000 euros pero cunha escritura realizada en 50.000. Por unha vez, houbo final feliz. Contra as 19.30 da tarde, e logo de dez horas de protesta, Ibercaja aceptou a dación en pago, polo que quedará coa casa e o afectado librarase da débeda de 50.000 euros. A entidade entregoulle un documento asinado por dous apoderados e pediu un prazo de quince días para tramitar a documentación. Ricardo Barcia, unha vez contrastado o texto ante notario e confirmar a súa validez, levantou a acampada e deu por finalizada a folga de fame. "Agradezo que desen o paso", asegurou. "Oxalá non teña que volver facer isto", insistiu. Ibercaja non lle concedía en principio a dación en pago malia cumprir os requirimentos aceptados polas entidades Ricardo Barcia cumpría os requirimentos incluídos no código de boas prácticas asinado polos bancos para que lle sexa aceptada a dación en pago, pero a entidade non lla concedía ao ser unha medida voluntaria. Emocionado durante as declaracións que realizou aos medios este luns á mañá, o afectado cargou contra os bancos e asegurou que os cidadáns "non son clientes" deles, senón "vítimas". "Déronme por todos lados", dixo, tras asegurar que a oficina bancaria "só está a buscar" que perciba algún ingreso para "poder agarralo". Chegáronlle a preguntar se cobraba algunha prestación por minusvalía logo de comprobar os seus problemas de saúde. A súa presión e o balbordo mediático axudáronlle na súa loita. "Que o pobo abra os ollos porque este Goberno non vale para nada", di o afectado "É unha desesperación, está a danarme a saúde", insistira o afectado, que reclamaba a Ibercaja que aceptase a dación en pago, algo que non daba feito malia cumprir cos requisitos do código de boas prácticas. "Xa me desafiucei eu só", insiste Barcia, que non pode vivir na súa vivenda e que fixo un chamamento para que "o pobo abra os ollos porque este Goberno non vale para nada". Así, defendeu a protesta cidadá. "Que saian á rúa porque isto está moi mal", pediu. Por outra banda, a Plataforma de Afectados as Hipotecas de Vigo-Tui-Baixo Miño, que está a apoiar o caso de Ricardo Barcia, entregou nos xulgados de Vigo un escrito para pedir a suspensión xudicial das execucións hipotecarias, ademais de solicitar axuda a avogados e psicólogos para atender os numerosos dramas humanos que se lle están a presentar nos últimos meses.


Summary: O certame desenvolverase o próximo 18 de xuño

A segunda proba da Copa de España de Ultramaratón arranca este sábado, 18 de xuño, ás 8.30 horas desde o municipio de Carballo. Os e as corredoras emprenderán, desde o Forum, un percorrido de 151 quilómetros e 3.900 metros de desnivel positivo acumulado que transcorrerá polos montes e camiños rurais das localidades de Carballo, Laracha, Arteixo, Malpica de Bergantiños, Ponteceso, Coristanco, Cabana de Bergantiños, Zas e Santa Comba. Nove portos de montaña As ciclistas terán que facer fronte a un total de nove portos de montaña, e terán a posibilidade de recuperar forzas nos cinco puntos de avituallamento estabelecidos ao longo do itinerario pola organización, a cargo do Club Ciclista Monteneme. Joe Cleverley, maratoniano: "Aprender galego foi unha cuestión de respecto" Anna Ramírez (VIC-ETB) e Francisco Ferreiro (Cannondale TB) lideran a clasificación xeral tras facerse co triunfo na primeira proba do certame, disputada en León o pasado 2 de abril. Alén das líderes, esta proba contará cun amplo número de candidatas ao triunfo final, como son Brandan Márquez (V Bike), Javier Busto (Extol MTB Team), Álvaro Nieto, Estefanía Gutiérrez (Cares Deva), Marta Ballesteros (Conway CDC Trujillo) ou María Teresa Barreira (Extol MTB Team). Ángel Suárez volve ao podio en Leogang Un piloto vigués segue escribindo páxinas no gran libro da historia do descenso galego. Ángel Suárez pisou o podio da Copa do Mundo o pasado sábado por segunda vez na súa carreira, acadando a terceira posición no circuíto austríaco de Leogang. O piloto olívico detivo o cronómetro en 3.30.370, un rexistro que só melloraron os británicos Danny Hart (Cube Factory) e Matt Walker (Madison Saracen). Con este resultado, o vixente campión estatal ascende até o sétimo posto na xeral.


Summary: A continuación reproducimos os chíos máis significativos sobre as eleccións de Catalunya. Sigue o que opinan nas redes sociais nunha xornada tan transcendental.

#somriureCUP amb @AnnaGaSabate @aramateix @Mireia_veca #27S #Gorvernemnos pic.twitter.com/1wAeJEYTA4— Antonio Baños (@antoniobanos_) September 27, 2015 Vinga va, que ja feia temps que no proclamàvem una República i hi ha ganes. :-)— Quim Arrufat (@quimarrufat) September 27, 2015 Si los resultados finales se parecen a los de TV3 los partidarios de la Constitución tendremos que cerrar filas para defenderla.— Pedro J. Ramirez (@pedroj_ramirez) September 27, 2015 .@LlSalvado: "Aquest país té clar que les coses es resolen a les urnes, amb democràcia i amb civisme." #GuanyemJunts— Junts pel Sí (@JuntsPelSi) September 27, 2015 Cançó del DIA/DUI:https://t.co/92kpIV4j3v El primer dia de la resta de la nostra vida en llibertat— Antonio Baños (@antoniobanos_) September 27, 2015 https://t.co/K36fy2ddCs dedicat a l estat espanyol. Sense rancunies, adeu— Antonio Baños (@antoniobanos_) September 27, 2015 No us rendiu, no us resigneu i no us canseu! Conjurem-nos i guanyem-nos la llibertat! #GuanyemJunts pic.twitter.com/ravJiKiTvU— Oriol Junqueras (@junqueras) September 27, 2015 Primera valoració de la jornada electoral amb @OriolSoler @LlSalvado i Francesc Homs #GuanyemJunts pic.twitter.com/07AfX7Qce9— Esquerra Republicana (@Esquerra_ERC) September 27, 2015 Queremos construir un país en el que quepa una nación llamada Catalunya, por eso hoy decimos #CatSiQueEsPot27S— Pablo Iglesias (@Pablo_Iglesias_) September 27, 2015 Cada voto cuenta. Necesitamos la máxima participación posible. Hoy es un día histórico para el cambio político. #CatSiQueEsPot27S— Íñigo Errejón (@ierrejon) September 27, 2015 Les vuit. És l'hora del SÍ. #GuanyemJunts pic.twitter.com/zK7ZV7LFDy— Junts pel Sí (@JuntsPelSi) September 27, 2015 Han denunciat tupinada amb el vot exterior i el fet que els sense papers no hagin pogut votar. No han valorat enquestes #somriureCUP— CUP #somriureCUP :-) (@cupnacional) September 27, 2015 Al foc del campament de la dignitat de Valeo, pendents dels sondejos. 61 dies en vaga contra la deslocalització. #27S pic.twitter.com/GASyb4rdHz— DavidCUP #Tram92#όχι (@HiginiaRoig) September 27, 2015 Amb l'esperança entre les dents, que diria John Berger. #somriureCUP #27S pic.twitter.com/fe3BbPMG9y— DavidCUP #Tram92#όχι (@HiginiaRoig) September 27, 2015 Euskal Herritik babes osoa katalandar herriari. A votar amb el somriure de les que saben que guanyarem! #somriureCUP pic.twitter.com/YJJbsKYEOa— joseba permach (@jpermach) September 27, 2015 Vaya desastre el de Catalunya sí que es Pot. Mal candidato, mala campaña, mal resultado. Ahora, en el 8% http://t.co/oMpy47d28y— Ignacio Escolar (@iescolar) September 27, 2015 La manifestación fascista de Sol hay que valorarla en su justa medida. Siempre que voy a cubrirlas están las mismas caras. No más de 100.— Antonio Maestre (@AntonioMaestre) September 27, 2015 Podemos fai o ridículo en Catalunya. Agardemos que por aquí, algúns tomen boa nota.— Mª do Carme Fiaño (@carmefiano) September 27, 2015 .@obloque coa #RepúblicaCatalana. Agardando canda @cupnacional e @JuntsPelSi2015 a vitoria da #independència! #27S pic.twitter.com/sYzPN1OEFX— BNG Catalunya ||*|| (@BNGCatalunya) September 27, 2015 Mañana cuando yo muera no me vengais a llorar nunca estaré bajo tierra soy viento de libertad Txiki ta Otaegi gogoan https://t.co/qZ32lv7BI3— joseba permach (@jpermach) September 27, 2015 En Barcelona estamos en los recuentos de @JuntsPelSi y @cupnacional pic.twitter.com/9ZIW3J5mbj— Euskal Herria Bildu (@ehbildu) September 27, 2015 "Junts pel sí ha tenido en la campaña el mejor aliado con el PP en España. Hasta Margallo se sentó a debatir con Junqueras" @ierrejon #L6cat— PODEMOS (@ahorapodemos) September 27, 2015 No mirem d'on bufa el vent, @raulromeva. Aquesta nit estem sent el vent! #GuanyemJunts pic.twitter.com/Wy2EiHdcND— Junts pel Sí (@JuntsPelSi) September 27, 2015 Us asseguro que seguim el vostre procés amb autèntica admiració i respecte. La vostra és també la nostra batalla https://t.co/jFEOWy1btM— Arnaldo Otegi (@ArnaldoOtegi) September 27, 2015 Pouca broma, que o PSC segue vivo graças aos bailes de Iceta.— Cascarelo (@Cascarelo) September 27, 2015 Cartel electoral que debería ter utilizado Junts pel Sí pic.twitter.com/YNkav6nCpv— Rafa Cuiña (@Rafiklalin) September 27, 2015 "Si los números siguieran sería un mal resultado. nos hemos visto atrapados entre un choque de trenes" @ierrejon #L6cat— PODEMOS (@ahorapodemos) September 27, 2015 Expectación máxima en el hotel Barceló Sants #EleccionesCatalanas #Eleccions27S pic.twitter.com/2lS007De9K— Ciudadanos (@CiudadanosCs) September 27, 2015 Vitória do independentismo, as CUP de vigia da independência e fracasso absoluto de CSQEP. QUE MAIS QUEREDES? :3— TODO MAL (@Tawil) September 27, 2015 En Sol sólo quedan resquicios de la concentración. Entre ellos estas dos señoras. Atención a las camisetas. pic.twitter.com/BSkwLeU33j— Mario Pais (@m_pais) September 27, 2015 Catalunya está demostrando a solidez da marca Podemos Otra Cosa.— Martin Pawley (@pawley) September 27, 2015 .@junqueras: "Amb un somriure i molta responsabilitat, escrivim ara les pàgines més glorioses de la nostra història" pic.twitter.com/awAKG3NeyM— Junts pel Sí (@JuntsPelSi) September 27, 2015 .@junqueras: "El Sí ha guanyat! Ha guanyat en escons i en vots! Tenim el mandat democràtic!" pic.twitter.com/7t6pfnv89a— Junts pel Sí (@JuntsPelSi) September 27, 2015 Artur Mas: "Ha guanyat el Sí, però a més ha guanyat la democràcia! Que no hi havia ganes de votar, deien!" pic.twitter.com/8WRTmbhIbr— Junts pel Sí (@JuntsPelSi) September 27, 2015 .@raulromeva: "Ho hem aconseguit, i ho hem aconseguit amb nota. Tenim legitimitat per fer el que volem fer." pic.twitter.com/lI5cDQHC16— Junts pel Sí (@JuntsPelSi) September 27, 2015 Cando vaian no 99% abro o cava #CatSiqueesPotINDEPENDIZAR— Ximena González (@XMriel) September 27, 2015 Parabens ao pobo catalán pola clara vitoria soberanista para converterse en nación libre @Esquerra_ERC @junqueras @cupnacional @JuntsPelSi— Xavier Vence (@xaviervence) September 27, 2015 O proxecto da dereita centralista-madrileña do PP obtén en Cataluña o 8,4%. Un pobo sabio q labra o futuro e non acepta esmorecer #GZmudará— Xavier Vence (@xaviervence) September 27, 2015 Quen di que facía falta máis do 50% para a independencia, porque non di que hai bastante máis do 50% a favor da autodeterminación?— Anova - Irmandade (@ANOVA_irmandade) September 27, 2015 Mobilización histórica e trunfo histórico. Parabéns Catalunya. #GalizaconCatalunya— Francisco Jorquera (@jorqueracaselas) September 27, 2015 PARABÉNS Á CIDADANIA CATALANA: Cataluña empeza a escribir o seu futuro. #Españasehunde— Xosé M Pérez Bouza (@PerezBouza) September 27, 2015 Eu estou algo canso de celebrar vitorias alleas en eleccións alleas.A ver cando nos poñemos en serio para podermos celebrar as nosas propias— Iago Lestegás (@iagolestegas) September 27, 2015 "A partir de demà la legislació espanyola pot i ha de ser desobeïda pels catalans" @antoniobanos_ #27S #Governemnos pic.twitter.com/yDEy8djpwC— CUP #somriureCUP :-) (@cupnacional) September 27, 2015 "Avui els catalans encetem un revolució" @antoniobanos_ #27S #Governemnos #somriureCUP pic.twitter.com/101nMvrTem— CUP #somriureCUP :-) (@cupnacional) September 27, 2015 .@Albert_Rivera "Avui els catalans han demostrat que Espanya ha de recuperar el camí que mai havia d'haver abandonat" #ciutadans— Ciutadans (@CiutadansCs) September 27, 2015 .@Albert_Rivera "Los catalanes han querido que una fuerza política que hace 3 años tenía 9 diputados hoy tenga 25" #Cs25— Ciutadans (@CiutadansCs) September 27, 2015 Han triunfado las tesis reformistas y han perdido las independentistas e inmovilistas @sanchezcastejon #eleccionescatalanas— PSOE (@PSOE) September 27, 2015 "Tenemos el mismo resultado en votos practicamente que el 2012. Estamos razonablemente satisfechos del resultado" @miqueliceta #L6cat— Socialistes (PSC) (@socialistes_cat) September 27, 2015 Gracias a ls 350.000 catalanes q nos han votado, apoderados e interventores. Tenemos q seguir trabajando x una Cataluña unida #plantemosCara— Xavier García Albiol (@Albiol_XG) September 27, 2015 Mandamos un mensaje de tranquilidad: el Gobierno va a seguir garantizando la unidad de España @pablocasado_ #eleccionescatalanas— Partido Popular (@PPopular) September 27, 2015 Gracias a toda la gente de @catsiqueespot , de Podemos y a todos los que os habéis dejado la piel en la campaña. Seguimos adelante— Pablo Iglesias (@Pablo_Iglesias_) September 27, 2015


Summary: Milleiros de cataláns enchen as rúas de Barcelona en defensa do referendo do 9-N e reclaman á Generalitat que siga adiante co proceso. "Non chegamos aquí para botarnos atrás", din os convocantes, que piden aos políticos que "sexan dignos do pobo que os votou".

Un V xigantesco. E unha Diada que volve bater marcas de mobilización. Unha enorme manifestación encheu este 11 de setembro as rúas de Barcelona formando unha b baixa -así se di en catalán- para reivindicar o dereito do pobo catalán a votar na consulta que o seu Parlament acordou para o vindeiro 9 de novembro. Foi unha nova mostra de forza do soberanismo e un novo e poderoso argumento para as organizacións políticas que maioritariamente reivindican o referendo. Pero tamén unha presión para o Govern de Artur Mas, encirrado agora por unha enorme marea que lle pide que non se deteña e que continúe adiante. Poden sacar peito. O apoio á consulta volveu amosar a súa forza; a Guàrdia Urbana fala de 1,8 millóns de persoas e o Goberno central de arredor de medio millón Senyeres, estelades e camisolas vermellas e amarelas foron as protagonistas dun V xigante que superou as inscricións da exitosa cadea humana do ano pasado. En números reais, semella que a cifra tampouco foi menor. Chegados de todas partes de Cataluña, foron milleiros os que ateigaron as rúas. Máis de 1.500 autocares e uns 100.000 coches privados, segundo os organizadores, viaxaron ata a capital catalá. Entre todos eles e os propios barceloneses, encheuse a Diagonal e a Gran Via de les Corts Catalanes, con vértice na plaza Glòries. 200.000 metros cadrados. Once quilómetros. A Guárdia Urbana de Barcelona falou de 1,8 millóns de persoas, que tería superado o 1,6 da Via Catalana do ano pasado. A Delegación do Goberno fala, pola contra, de entre 470.000 e 520.000 persoas, o que equivalería a que menos persoas das inscritas terían acudido á marcha. Ás 17:14, en referencia ao ano 1714, e formada xa o V, unha moza que cumpre 16 anos o vindeiro 9 de novembro depositou un voto nunha urna mentres se despregaba unha pancarta co lema 9N Votarem. 9N Guanyarem (9N Votaremos. 9N Gañaremos). O V de gañar e de vencer, explicaron os organizadores. "Hoxe enchemos as rúas e o 9-N encheremos as urnas", asegura a ANC, que pide a Mas e ao Govern "que poña as urnas" "Conseguímolo, hoxe enchemos as rúas e o 9-N encheremos as urnas", dixo Carme Forcarell, presidenta da Assemblea Nacional Catalana (ANC), que asegurou que o pobo fixo "un V de vontade" que será "un V de vitoria" na consulta convocada. "Decidiremos en paz se queremos seguir sendo parte do Estado español ou un Estado soberano; o seny dinos agora que cómpre cambiar e votaremos porque somos cidadáns e non súbditos", engadiu a voceira, que apostou claramente pola "independencia" e chamou a "voluntarios" para levar a cabo o referendo. "Pedimos aos nosos representantes políticos que deixen a un lado os intereses de partido e que actúen de acordo coa transcendencia histórica do momento que estamos a vivir", insistiu a líder da ANC, que pediu aos políticos "que sexan dignos do pobo que os votou". "Non chegamos aquí para botarnos atrás, senón que chegaremos ao final", insistiu Forcarell, que foi ben clara ao solicitar "ao Parlament, o Govern e o president" que "poña as urnas" o vindeiro 9 de novembro. "Foi un éxito rotundo", asegurou tamén á TV3 Carme Forcarell, que cre que "non cómpre dar cifras porque as imaxes falan por si soas". "Votaremos porque empezaremos a construír un país", insistiu Ómnium Cultural, que xunto a ANC lanzou unha nova mensaxe a Artur Mas: "Xa sabe o que quere a cidadanía, que é votar; e non o sabe só el, senón todo o país". É a cuarta gran manifestación soberanista desde a que protestara contra a sentenza do Estatut en xullo de 2010 A deste xoves foi a cuarta gran manifestación soberanista en Cataluña desde que o 10 de xullo de 2010 se enchesen tamén as rúas contra a sentenza do Estatut. Foi aquilo o xermolo do que agora se denomina "proceso catalán". Na Diada de 2012 a masiva mobilización convocada pola ANC sorprendeu a moitos, pero xa non tanto a cadea humana de hai un ano, que teimou na forza de apoio a unha consulta. O obxectivo dos organizadores -a ANC de novo e o Ómnium Cultural- é que esta marcha sexa a "definitiva". A que force o Govern a continuar adiante co referendo malia o recurso constitucional á lei de consultas catalá que xa anuncia o Estado e a negativa tanto do Executivo como dos dous grandes partidos, o PSOE e o PP.


Summary: A Cidade da Cultura, a nova catedral que ideou Manuel Fraga, quedará sen rematar. O presidente da Xunta Feijóo anunciou a paralización definitiva de dous dos edificios mais eludiu concretar os termos do acordo coas construtoras. Abriu as portas a unha privatización que pode ser ilegal.

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo vén de anunciar a paralización definitiva de dous dos edificios da Cidade da Cultura, un ano despois de que prosperara a moción presentada polo BNG e aprobada no Parlamento cos votos do PP -que até entón negara a posibilidade- e AGE. Feijóo confirma que dous dos edificios non serán construídos con cartos públicos mais garda os termos das negociacións coas construtoras, empresas que impuxeran condicións leoninas ao goberno bipartito cando en 2005 acordara unha paralización parcial das obras do complexo. En plena crise, cos sectores cultural e da construción en mínimos históricos, a posibilidade de que a Xunta conseguira o acordo de paralización definitiva sen contraprestacións resulta inverosímil e dificilmente aceptábel polos propios Consellos de Administración de Copasa, Acciona Infraestruturas e OHL, adxudicatarias dos contratos de construción do Centro Internacional do Gaiás e o Teatro da Música, edificios que, previsibelmente, nunca se erguerán no monte Gaiás. "A posibilidade de que a Xunta conseguira o acordo de paralización definitiva sen contraprestacións resulta inverosímil e dificilmente aceptábel polos propios Consellos de Administración de Copasa, Acciona Infraestruturas e OHL" Para xustificar o beneplácito das empresas á paralizar a construción dos macroedificios pendentes, Feijóo anuncia o ofrecemento ás construtoras da posibilidade dunha concesión por 35 anos do solo que terían que edificar con cartos privados. O anuncio do presidente supón a cesión de dous solares de titularidade pública afectados ao uso cultural, é dicir, que non se poden dedicar a uso comercial. Alén diso, a lei obriga a convocar un novo concurso para a adxudicación de novos edificios en solo público. Coa suspensión definitiva estaríase a liquidar un contrato mais non se pode facer unha nova concesión sen que medie un novo concurso para a súa adxudicación. Inverosímil é tamén que o PP teña conseguido a suspensión definitiva a custe cero, coñecidas as condicións que as empresas puxeron sobre a mesa para a suspensión temporal en 2005. A contraprestación que Feijóo pon sobre a mesa dificilmente pode convencer ás adxudicatarias nun momento no que o descenso do consumo cultural, agravado polo 21% do IVE, poda interesar empresarialmente a ningunha das construtoras en xogo. A lei dálles ademais dereitos ás empresas contratistas dos que, na súa lóxica, só prescindirían cunha contraprestación beneficiosa. Privatización de solo público Núñez Feijóo apostaría, en todo caso, por unha privatización de espazo público que, malia ser de difícil realización, iría en contra dos estatutos da propia Fundación Gaiás e á propia orixe da obra, construída en terreos de propiedade pública, adquiridos pola Xunta mediante un convenio con Caixa Galicia que cedeu os terreos para o seu uso cultural. Ofrécelle ás empresas contratistas un prazo até o 31 de decembro para obrar con cartos públicos cunha concesión de 35 anos, abrindo logo a posibilidade de que, de non aceptaren as condicións, outras empresas privadas se fagan co solo de titularidade pública, hoxe ocupado por grandes socavóns no medio do monte Gaiás, un complexo que demostrou en todos estes anos a súa falta de viabilidade económica e social. A indicación de que calquera nova edificación ten que estar acorde co plano deseñado por Eismann complica aínda máis calquera posibilidade de solución, coas contas sobre a mesa que falan dun incremento de case o triplo só no construído dos arredor de cen millóns presupostados para o conxunto en 1999. "A lei obrigaría a convocar un novo concurso para a adxudicación de novos edificios en solo público". A Cidade da Cultura ideouse, á escolla de Manuel Fraga, como a catedral contemporánea para Compostela, reproducindo no monte Gaiás unha grande concha de vieira que por dentro evocara os elementos da cidade medieval. Sen contidos precisados, sen programa de actuación para os edificios, o único valor que se lle auguraba era o da arquitectura deseñada por Peter Eismann, gañador do concurso internacional. Os edificios tiñan unha sorte de continuidade que construían unha forma única, unha paisaxe de sinuosas curvas en materiais pétreos ideada sen reparar en custes. Incógnita é a resolución do contrato coa empresa de Peter Eismann, o arquitecto que deseñou e contratou o proxecto na súa totalidade e que se negaba a calquera modificación do plano inicial da obra.


Antes de entrar neste livro temos que estar certas de que queremos acreditar. Isso advirte a protagonista: se não vás ler como verdade isto que conto, fecha o livro e continua a tua vida sem incomodar nem fazer perder o tempo. As leitoras incorporadas à narrativa como pares, como iguais. Vampira de biblioteca / Ledicia Costas / Ilustrações: Víctor Rivas / Xerais / 2020 E temos cá, em recurso literário, uma das bondades da autora, Ledicia Costas: o respeito polo seu lectorado. O não tratar as crianças como adultas deficientes, mas como pessoas com critério. Não pensava trazer a estas páginas esta autora. É a mais visível das nossas escritoras, a de mais sucesso, não precisa do nosso impulso para ser lida em (quase) todas as casas em que há meninhada. Porém decidi que não seria justo. Se Eleonora, a vampira de biblioteca, cuida os livros dos ataques da couça, Ledicia Costas é a frankestina que nos revive zúmbis leitoras para o galego. E na Vampira, algumas das chaves. Uma, já indicada, a incorporação das leitoras como personagens, a explicitação do pacto lector e a insistência em renová-lo cada vez que acontece algo incrível. Não acreditas? Fecha o livro. O primeiro que partilha conosco Eleonora são os seus medos. E pede que partilhemos com ela os nossos. Eis outra das chaves da literatura de Costas. Colocar nas suas narrativas os medos infantis como protagonistas. Não obviá-los. Oferecer um espaço para ler, falar, escrever sobre eles. A melhor maneira de os vencer. Outra, a reutilização e renovação, à maneira cunqueirã, de figuras clássicas literárias. Neste caso, a do vampiro. A protagonista, Eleonora, é uma vampira. Como os vampiros dorme de noite, pode metamorfosear-se, voa e tem morcegos de estimação. Também é verdade que deve desmentir boatos habituais: não dorme em cadaleito, e importante, não chucha sangue mas tinta de livros. Leo é uma chucha-tintas. Uma vampira vegana. E não por isso boazinha. Faz trasnadas (é vampira nena) e tem grandes inimigos: a couça e os seres humanos. Porém, na biblioteca aparece uma devoradora de livros, que mesmo espaventa os morceguinhos todos, e a vampira só encontra ajuda nesses rivais mortais que teme: os humanos. E conhece Marciano, um velhote que acredita nela sem pensar (bom, metamorfosea-se-lhe diante) e que consegue implicar na luita a alienada netada. E a Son Goku. Todo polos livros. Achei de menos não aproveitar mais a cidade de Coimbra e a Biblioteca Joanina. Porque é certo que nela habitam vampiras. Não acreditas? Procura na internet.


Summary: Mónica Fernández (Cerna) incorpórase finalmente ao Grupo Mixto dun Parlamento no que aínda resta por saber quen ocupará a Presidencia ata o remate da lexislatura.

Alternativa Galega de Esquerda afrontará o derradeiro treito da lexislatura con novo vicevoceiro e un escano menos. O deputado Antón Sánchez (Anova) exerce xa como 'número dous' do grupo que encabeza Xosé Manuel Beiras e, tras a marcha de Yolanda Díaz como parlamentaria de En Marea ao Congreso, será el quen asuma a coordinación do traballo cotián, así como a formulación das preguntas ao presidente da Xunta no nome dunha formación de seis deputados, toda vez que a substituta de Díaz na Cámara, Mónica Fernández, número 5 da lista de AGE pola Coruña e membro de Cerna, se incorporará ao Grupo Mixto. Como se viña agardando, Fernández segue finalmente o camiño que tomou en novembro de 2014 Consuelo Martínez quen, tras o referendo interno no que Cerna decidiu marchar de Anova, optou por pasar ao Mixto aínda que inicialmente declarara estar disposta a "seguir no grupo". Tras a primeira Xunta de Portavoces do novo período de sesións a xa nova integrante do Grupo Mixto afirmou ante a prensa que non chegou a ter ningunha conversa "oficial" para barallar a posibilidade de incorporarse ao grupo de AGE, se ben dende Anova se indica que si existiron contactos ao respecto. Mónica Fernández (Cerna) optou por seguir os pasos de Consuelo Martínez en 2014 e incorporarse ao Grupo Mixto Mónica Fernández convértese na terceira deputada do Grupo Mixto, tamén integrado por Carmen Iglesias, que o inaugurou en 2013 tras negarse a ceder o seu posto e permitir así, tras a marcha de David Fernández para continuar a súa carreira investigadora en Dinamarca, a entrada dunha deputada de Anova que mantivese a correlación de forzas no seo da coalición. Deste xeito, o Mixto pasa a estar formado por dúas antigas militantes de Anova e unha exmembro de Esquerda Unida. Os traballos do derradeiro treito da lexislatura comezan sen saber polo momento quen presidirá a Cámara Así as cousas no grupo de AGE fican, xunto a Beiras e Sánchez, a deputada Eva Solla, que pasa a ser vicevoceira segunda, e os parlamentarios Ramón Vázquez, Juan Fajardo e Xabier Ron. Alternativa pasa, polo tanto, ser o cuarto grupo en número de escanos e o BNG, con sete, queda como terceira formación, unha circunstancia que o voceiro do Bloque, Francisco Jorquera, cualifica como anecdótica e que ten escasa repercusión no funcionamento cotián da Cámara, agás o cambio na orde das intervencións. Si implica máis cambios que o Mixto teña un escano máis, xa que supón unha maior cota de intervencións. As mudanzas en AGE inauguran un tramo final da lexislatura no que resta aínda por saber quen dirixirá o Parlamento tras a marcha de Pilar Rojo ao Congreso. Polo momento o PP segue sen desvelar se, finalmente, optará por Miguel Santalices, aínda vicepresidente primeiro, como novo presidente. Á espera desa designación o veterano deputado ourensán foi este martes o encargado de convocar e dirixir a Xunta de Portavoces.


Summary: Só a delegación na Galiza do sindicato SUP expresou a súa condena mentres as demais agrupacións a nivel estatal, como Jupol e Jusapol, gardaron silencio. Pola contra, un xornal escrito por policías criticou a "lapidación mediática" de Estíbaliz Palma, a comisaria cesada.

A pasada segunda feira o xornal elDiario.es facía públicas unhas palabras da agora ex comisaria xefe de Pontevedra, Estíbaliz Palma, durante un acto de homenaxe en Vigo a un policía xubilado decorrido o 11 de marzo deste ano, nas que chegou a afirmar que "xa lles gustaría a algunhas que as violase un antidisturbios", en relación ás manifestantes que criticaron a actuación dos corpos e forzas de seguridade do Estado español durante o referendo de independencia de Catalunya do 1 de outubro de 2017. A súa intervención, na que destacaba a carreira do policía xubilado, quen participou no dispositivo desprazado até Catalunya, rematou coas polémicas declaracións de Palma. "Houbo 48 horas nas que parecía a Policía española se transformara e, de súpeto, violaba, maltrataba e non sei cantas cousas máis facía [...] xa lles gustaría a algunhas [independentistas catalás] que as violase un UIP [axente antidisturbios]". A comisaria xefa da Policía Nacional de Pontevedra cesada: "Xa lles gustaría a algunhas [as independentistas catalás] que as violase un antidisturbios" Só unhas horas despois de coñecerse esas polémicas afirmacións, o Ministerio do Interior reaccionou e cesou directamente Palma, segundo a prensa estatal por orde directa de Fernando Grande-Marlaska, logo de contactar coa axente e de que esta confirmase a veracidade dos feitos denunciados. A sociedade galega amosou un rexeitamento firme a esta conduta da ex comisaria; porén, os sindicatos e agrupacións policiais gardaron silencio. Non hai rastro de comunicado ningún en repulsa a estas polémicas palabras por parte de Jupol, Jusapol e SUP. Só a delegación na Galiza do SUP publicou unha mensaxe rotunda de condena nas súas redes sociais: "Intolerábeis comentarios que para nada representan os valores da Policía Nacional", dixeron, a respecto dunhas palabras "inxustificábeis e desafortunadas". Mais non houbo reprimenda ningunha nas organizacións policiais estatais. Hoy a las 9 de la mañana, era cesada de manera inmediata y fulminante como Comisaría Provincial de Pontevedra, Doña Estibaliz Palma, tras sus injustificables y desafortunadas palabras Intolerables comentarios que para nada representan los valores de la #PoliciaNacional— Sup Galicia (@supgalicia) March 22, 2022 Pola contra, o xornal dixital H50, escrito e dirixido por profesionais das Forzas e Corpos de Seguridade do Estado (FFCCS), segundo explica na súa páxina web, difundiu un artigo no que criticaba a "lapidación mediática" de Estíbaliz Palma, asinado polo seu director de comunicación e membro das FFCCS, José María Puig. "Estíbaliz Palma é unha figura de referencia na Policía coñecida, alén de pola súa traxectoria profesional, polas súas intervencións en defensa dos dereitos da muller nunha profesión que, desde 'certo sector', sempre se acusou de estar dominada pola estirpe dos 'camisa de botóns, pelo en peito [...]'", expón Puig. No artigo, se ben cualifica de "amargas" e "fatídicas" as palabras de Palma, o axente cuestiona que "no titular [da noticia de elDiario.es] só se escolleron dez caracteres da súa intervención". "Naquel momento a gravación parou e o arquivo de audio xa se almacenaba na memoria dun terminal e comenzou difundirse [...] Quizais con algún interese ou simplemente por indignación?", prosegue. "Sen pretender xustificar o inxustificábel, hai que dicir que é inxusta semellante lapidación sen precedentes contra unha muller policía por verter sobre a mesa unhas palabras impropias da institución que representa e cargo que ostenta", engade.


Summary: Rafael Quintía vén de gañar o Premio Vicente Risco de Ciencias Sociais grazas a un "rigoroso ensaio" sobre a moura como herdeira das deidades femininas arcaicas. Nesta entrevista cóntanos máis deste mito galego que xa é moi descoñecido entre as novas xeracións.

Rafael Quintía (Vigo, 1971) é licenciado en Antropoloxía Social e Cultural e en Ciencias Empresariais, escritor e músico tradicional. É membro fundador e presidente da Sociedade Antropolóxica Galega (SAGA) e membro fundador da asociación cultural e grupo de música tradicional Os Chichisos. Tamén foi membro fundador do Grupo de Estudos Etnográficos Serpe Bichoca. Ten publicado varios ensaios sobre antropoloxía, música e etnografía. Mantén un blog chamado 'A sombra de Bouza Panda'. - Empecemos polo básico. Que é unha moura?- É a figura máis importante da mitoloxía galega sen lugar a dúbidas. E individualizada e diferenciada do que é o concepto xenérico de mouros, porque aínda que a veces se confundan, a figura da moura galega é diferente, e con personalidade propia. E máis importante polas características simbólicas que ten e pola serie de atributos que nos fan pensar nunha orixe moi arcaica deste mito e comparable e vencellado a outras deidades doutros esquemas mitolóxicos dos pobos da terra. - Para min é unha figura case descoñecida, pero si escoitei falar dos mouros ligados aos castros. - Todo o patrimonio arqueolóxico galego está vencellado ao patrimonio inmaterial. Por exemplo, as lendas de mouros é a raza mítica á que se lle atribúe a construción dos castros, das mámoas, de calquera xacemento antigo que a xente identifica como algo que non fixeron eles nin os seus devanceiros. Dentro desta categoría están as mouras, que están moi unidas aos dolmens, ás mámoas, elas son as construtoras dos dolmens, portando as grandes pedras, mentres fían na roca e aleitan un neno. Tamén se lle atribúe ás mouras a creación dos castros, e que habitan debaixo deles, ou baixo os petróglifos, e tamén en determinados elementos da natureza, elementos cunha carga simbólica grande, como as augas, os pozos, as fervenzas, as correntes de auga, os grandes penedos, son xeografías míticas da mouras que se identificaron desde antigo como lugares da presenza do divino, de portas de acceso ao máis alá, como poden ser as augas ou as covas. E como o noso patrimonio arqueóloxico é tan rico, existen lendas de mouras por todo o territorio. E ademais tamén se lle atribúen a creación de paisaxes naturais, que iso é algo que se trata menos, como o nacemento do río Miño no pedregal de Irimía, creado por unha moura na súa faceta da vella, a cantara da moura, no concello da Veiga, ou mesmo hai fenómenos culturais atribuídos á moura, como a introdución da primeira planta de vide na comarca da zona do Támega, ou incluso da creación das levadas de auga e dos sistemas de regadío en zonas do sur de Pontevedra. Estas deusas aparecen na mitoloxía de toda a Terra. "Todo o patrimonio arqueolóxico galego está vencellado ao patrimonio inmaterial" - Cal é a diferencia entre as mouras e os mouros?- A primeira diferenza é que á moura nos referimos a ela de xeito individual. Aínda que poida aparecer en tríades, que é unha característica tamén das antigas deidades. E cando falamos de mouros falamos en xenérico, non existe unha descrición tan detallada dos seus atributos. Normalmente a moura é normalmente unha muller fermosa, nova, adoita parecerse en entornos naturais, peiteando os cabelos con peite dourado, en determinadas épocas do ano, como a Noite de San Xoán. Ou como unha dama soberana, ou ás veces coa fasquía da vella, de aí sae o arco da vella, esa vella que peneira a xiada no inverno, que crea os elementos e que domina as forzas da natureza. A moura ten unha personalidade propia, perfectamente descrita nas lendas, cos seus atributos específicos, capacidade de transformarse en serpe, que ademais ten varios alteregos, varias fasquías diferentes, varias funcionalidades, fundamentalmente tres: rapaza nova, señora e vella. - Isto conecta a nosa mitoloxía con outras do noso entorno, sobre todo atlántico, non?- Hai unha serie de similitudes con outras figuras da mitoloxía europea e atlántica, pero non só. Eu no traballo documento semellanzas no seu aspecto de vella civilizadora en mitoloxías tan afastadas como de pobos da Amazonía ou de Asia e mesmo de Australia. É o que se chama un mitema, unha unidade mínima de mito que se reproduce en distintos sistemas mitolóxicos, a imaxe dunha muller vella, unha deusa creadora da natureza e da civilización. E iso repítese en todos os pobos da terra. "Documento semellanzas no seu aspecto de vella civilizadora en mitoloxías tan afastadas como de pobos da Amazonía ou de Asia e mesmo de Australia" - Con que culturas europeas temos máis similitudes a este nivel?- O máis estuado sempre foi co folclore irlandés, escocés e bretón. Hai grandes similitudes co folclore das illas británicas, pero tamén co Occidente e co norte da Península Ibérica e mesmo existen lendas de mouras e figuras similares no folclore marroquí, neste caso de raíz bereber. Pero o que está máis desenvolvido é o do arco atlántico porque pertencemos á mesma área cultural, pero xa che digo que podemos extendelas a gran parte de Europa e puntualmente a outras zonas de fóra. - En canto ao estudo, como o levaches adiante? Supoño que fixeches traballo de campo...- Eu levo moito tempo documentando temas de patrimonio documental. Teño moito material e lendas recollidas en distintas zonas de Galiza, material bibliográfico e, sobre todo, a min o que me interesaba moito era visitar as propias xeografías míticas asociadas á moura, que normalmente non se fai, ir aos lugares onde hai un penedo vinculado a unha lenda de moura, onde hai unha mámoa, un petróglifo, un río... Documentar, ver como son, que peculiaridades teñen e se combina traballo de campo, de recollida de patrimonio inmaterial, traballo de análise en gabinete e traballo documental.


Summary: Non houbo acordo na primeira xuntanza entre o comité de folga e a dirección de Urbaser mais as conversas continuarán. VÍDEO NO INTERIOR.

Unha xuntanza de oito horas e media mais sen acordo. Así rematou onte, por volta das 23:00 horas, o primeiro contacto entre o plantel de Urbaser e a dirección da concesionaria da recollida do lixo de Lugo. Coa participación tamén dun mediador, as conversas non chegaron a porto mais a negociación dun novo convenio colectivo mantense. A reunión iniciouse arredor das 14:30 horas e inicialmente a postura inmóbil de Urbaser impedía calquera tipo de acordo. A principal demanda da asemblea de traballador@s, isto é, a retirada dos despedimentos e das sancións abertas, nen sequer quería ser escoitada. Iso impedía aproximar posturas pois @s operari@s aseguraron desde o comezo da folga que este feito era irrenunciábel para el@s. As negociacións continuarán Así as cousas, a medida que avanzou a conversa e segundo puido saber Sermos Galiza, Urbaser comezou a valorar esta opción se ben, até o momento non se chegou a ningún acordo. Porén, este non é o único punto forte das negociacións. Outro dos aspectos máis relevantes é a consolidación dos 600€ que percibiron @s empregad@s en 2012 e 2013. A falta de acordo, o comité de folga e a dirección de Urbaser volverán a reunirse mais polo de agora descoñécese a data da vindeira xuntanza que contará de novo con mediación na procura de achegar os posicionamentos de ambas as dúas partes. No entanto, Sermos Galiza puido saber que @s traballador@s recibiron xa a nómina correspondente ao mes de folga e na que se recollen soldos entre 18 e 96 euros. Unhas cifras que non se corresponderían cos 10 días traballados antes de dar comezo o paro indefinido. Fontes consultadas por este medio coidan que podería constituír máis unha medida de presión por parte da concesionaria que tenta "queimar o persoal" após unha vintena de días en folga. Mantense o calendario de mobilizacións Sexa como for, o plantel mantén os acordos adoptados pola asemblea de traballador@s de maneira unánime e os ánimos non decaen. Aliás, continúan adiante co calendario de mobilizacións. A comezar por unha concentración perante o Pazo de San Marcos --onde se sitúa a Deputación provincial-- ás 12.00 horas. Así mesmo, este sábado 5 de xullo Lugo acollerá unha manifestación nacional convocada por CIG, UGT e USO que volverá sacar ás rúas as reclamacións do plantel e amosará a solidariedade doutros sectores coa folga da recollida de lixo. Un conflito que podería extenderse á capital galega, segundo comunicou o comité de empresa de Urbaser-Compostela, onde tamén se está a negociar un novo convenio colectivo.


Summary: A gran concentración de público sinalada como a posíbel causa do derrubo, que tivo lugar durante o concerto de Rels B. Desde a súa construción na década dos 90, este paseo era motivo de fricción entre concello e porto por quen era responsábel do seu mantemento.

Parte da pasarela de madeira das Avenidas, no porto de Vigo, derrubouse na pasada medianoite provocando que ducias de persoas caesen ao mar. Miles de persoas agrupábanse na zona para gozar do concerto do Marisquiño, no que ía actuar Rels B. Esa gran afluencia sinálase como posíbel causa do derrubo. Son no mínimo 370 as persoas feridas, 5 delas graves -2 menores de idade-. Vivíronse momentos de gran tensión e de caos, mais as autoridades desbotan que haxa desaparecidas. Os bombeiros empregaron cámaras térmcas baixo as augas para localizar calquera posíbel desaparecido. A organización do festival O Marisquiño de Vigo asegurou que os concertos programados "cumprían as condicións de seguridade" requiridas pola lexislación vixente e púxose "a disposición das autoridades" para o que estas poidan precisar. A parte da plataforma que cedeu é de madeira e ten uns 30 metros de longo por 10 de ancho. Era desde hai anos motivo de fricción entre Concello de Vigo Autoridade Portuaria por causa de quen era responsábel do seu mantemento. López Veiga, presidente da Autoridade Portuaria, declarou a emisoras de adio que "é difícil dicir que pasou. É un erro da estrutura, haberá que ver o que aconteceu. É unha zona complicada, con competencias de 3 administracións". O Porto xa encargou un estudo para determinar as causas de que cedese esta parte do paseo. En principio, apóntase a un posíbel fallo "estrutural". As mostras de solidariedade para coas persoas feridas non paran de chegar. Desde as dos presidente galego ou español até as principais formacións políticas. Desde o BNG de Vigo dine star "conmocionadas ante o tráxico suceso acontecido esta madrugada no peirao de Vigo. Desexamos a máis pronta recuperación de todas as persoas feridas, na súa maioría xente moza, así como a investigación das causas para que non volte acontecer". Na mesma liña, Marea de Vigo: "Todo o noso apoio ás persoas afectadas polo terrible suceso no Marisquiño. Hoxe é día de apoiar ás familias. Esixiranse responsabilidades con datos confirmados e profesionais no momento que corresponda".