Summary: O BNG preguntou ao presidente sobre se o goberno ten algunha política para reverter a sangría demográfica do país, que perdeu 17.000 habitantes en só un ano. "É unha crise demográfica propia dun país devastado pola guerra", denunciou Jorquera

A crise demográfica de Galiza centrou unhas das preguntas formuladas ao presidente da Xunta durante a sesión de control no Parlamento galego. Unha cuestión de máxima gravidade, como expuxo Francisco Jorquera (BNG), que condiciona calquera proxecto de futuro para o país. O portavoz parlamentar nacionalista lembrou que no século XIX os galegos eramos o 11,5% da poboación do Estado e que desde entón caemos até a metade desa porcentaxe. Emigración, envellecemento... que xa fan parte do día a día de Galiza. A conformación dun Estado unitario que condena a Galiza a un papel dependente, argumentou, está no xérmolo que explica un factor determinante como é a emigración. Puxo sobre a mesa Jorquera dados como os 17.000 habitantes que perdemos en 2014, ou as 150.000 persoas mozas que marcharon do país nesta década. Perante isto, preguntou Jorquera, que políticas desenvolve ou pensa desenvolver o goberno. O presidente respondeu disparando por elevación. Afirmou que o problema demográfico galego é un problema que se dá en Europa, citando países como Alemaña e o seu problema de envellecemento da poboación. Parabenizou ironicamente o BNG por, dixo, centrarse en problemas reais, como o demográfico, "que pensaban que eran cousas de dereitas" e negou que en Galiza emigrase tanta xente. "Estamos por baixo da media española". Despois, expuxo unha ringleira de medidas para facilitar a natalidade, como as bonificacións por nenos menores de 3 anos. Jorquera replicoulle que os problemas demográficos do país "non se resolven" con simples incentivos e bonificacións, senón cunha aposta no país por empregos e salarios de calidade, entre outras medidas. Emprazou o presidente da Xunta a que asuma que as políticas do PP non foron válidas e instouno a variar para non ser responsábel de "converter os galegos en especie en perigo de extinción". O Muro de Berlín A vice-portavoz de AGE, Yolanda Díaz, preguntou sobre o desemprego en Galiza, botando man dos dados da EPA e lembrándolle a Núñez Feijóo que o noso país é o primeiro territorio do Estado en destrución de empregos: "Máis de 183.000". Díaz dixo que Galiza é "un país en destrución" por mor das políticas aplicadas polo Partido Popular. Na súa réplica, Feijóo non recorreu -como é habitual cando responde a Yolanda Díaz- a Andalucía. Desta volta falou do Muro de Berlín e da Alemaña do Este ("coa que vostedes estaban e da que fuxían todos") ou da revolución bolivariana. Concellos De por parte, o portavoz do PSdeG preguntou a Feijóo sobre a política da Xunta para cos concellos, responsabilizando o goberno galego de non facer os deberes neste tema. "Recortaron un 40% o financiamento aos concellos", dixo Méndez Romeu. "Practican unha política destrutora cos concellos: non financian, non lexislan, non dialogan".


Summary: Os expedientes de regulación de emprego están enriba da mesa das grandes empresas electrointensivas galegas, que de non lograren un bo resultado na poxa eléctrica prevista polo Goberno español para o vindeiro 16 de decembro, poderían acometer recortes nos seus cadros de persoal.

De non mudar a situación, 2020 podería ser un ano negro para a grande industria galega. Esta terza feira, Ferroatlántica, a empresa controlada polo empresario Juan Miguel Villar Mir, anunciou a aplicación dun Expediente Temporal de Regulación de Emprego (ERTE) na súa planta de Boo (Cantabria), que podería facerse extensiva á que aínda conserva en Sabón (Arteixo). A xustificación, o encarecemento da enerxía. Como recoñece o propio director da planta, Alberto Fuentes, a poxa de interrompibilidade ─as axudas que concede o Goberno ás industrias a cambio de que poidan sufrir cortes de subministro en episodios de alta demanda de electricidade─ anunciada polo Goberno para a semana do 16 ao 20 de decembro "pon imposíbel" a viabilidade desta factoría a curto prazo, xa que "non pode competir coas fábricas do resto de Europa". A planta arteixá ten enriba da mesa un ERTE de dous anos de duración en quendas rotatorias de catro meses que, de activarse, afectaría á totalidade do cadro de persoal de Ferroatlántica en Sabón. Ese expediente está condicionado ás expectativas de produción para o vindeiro ano, que quedarán recollidas nos orzamentos da empresa de 2020, que se coñecerán a finais de mes. De non acadar un bo resultado na poxa do Goberno, a actividade podería pasar do 100% actual a practicamente cero. O problema está no deseño da nova poxa do Goberno español, que reduce 60% o servizo de interrompibilidade, un feito que levou a Asociación de Empresas con Gran Consumo de Enerxía (AEGE) a cargar contra o Executivo en funcións por "non cumprir o seu compromiso de aprobar o Estatuto de Consumidores Electrointensivos", un feito que consideran "unha discriminación inxustificábel entre uns sectores e outros", cando, por outro lado, aprobou un real decreto que garante a rendibilidade aos investidores en enerxías renovábeis. No caso das industrias de ferroaleacións, que na Galiza tamén está representada polas plantas de Cee e Dumbría, antes propiedade de Ferroaltántica e agora baixo control do fondo TPG Sixth Street, os custos eléctricos representan 40% dos seu custos totais. Como apunta o director da planta de Boo,o diferencial cos competidores europeos sitúase entre 20 e 25 euros por megavatio-hora. "Con este novo recorte (o da poxa) ponse en risco a viabilidade de toda a industria electrointensiva no Estado, especialmente a metalúrxica e siderometalúrxica", advertiu Fuentes. Megasa, Celsa Atlantic ou Alcoa forman parte destes sectores e, por tanto, teñen por diante meses complicados. Desde a planta de Alcoa en Cervo, o presidente do comité, Xosé Antonio Zan, avisa de que o futuro da planta mariñá está "en grave risco" e verase avocada ao feche se o Goberno español "segue a tomar medidas desta índole". "Porque estamos a pedir que baixen o prezo do megavatio e por riba súbenno dez euros", criticou. "Isto lévanos a pensar que o Gobierno o non quere industria ou está a actuar de moi mala fe cando di una cosa e logo fai a contraria". O vindeiro 14 de decembro, as traballadoras convocaron unha mobilización ante a Subdelegación do Goberno en Lugo para esixir ao Executivo a apertura dunha mesa de diálogo. Sector enerxético Pero o das industrias electrointensivas non é o único sector sobre o que planea a sombra dos ERE. Tamén está o enerxético. Naturgy confirmou o feche da súa central de Meirama (Cerceda) o vindeiro ano, o que levará consigo recolocacións e despedimentos. No caso da das Pontes, propiedade de Endesa, aínda non está clara a data na que vai cesar definitivamente a súa actividade. Sábese que será antes de 2022, pero de momento non hai máis detalles. O ciclo combinado é o único que esta a producir enerxía nestes momentos. Desde a Xunta aumentan a presión para que a empresa poña en funcionamento os da térmica. Esta semana, tras a reunión de alto nivel coa ministra en funcións de Transición Enerxética, Teresa Ribera, o conselleiro de Economía e Industria, Francisco Conde, e directivos da enerxética, Alberto Núñez Feixoo insistía na necesidade de reavaliar os resultados económicos e medioambientais (no que atinxe á emisión de gases de efecto invernadoiro) de substituír parte do carbón que se queimaba até agora na térmica das Pontes por lodos ou outros combustíbeis, co obxectivo de evitar o seu feche. Da súa continuidade dependen centos de postos de traballo directos, pero tamén indirectos, como os dos transportistas ou as persoas que traballan no almacén de carbón do porto exterior. O naval é outro dos motores da economía galega que está en risco. Con Vulcano xa desmantelado, está por ver cal será o futuro do estaleiro vigués Hijos de J.Barreras, agora en mans da norteamericana Ritz-Carlton, que queda na empresa até o remate do seu cruceiro. Despois de que conclúa todo son incertezas. E con Navantia, outro dos pesos pesados do sector, máis do mesmo. Nos estaleiros da ría de Ferrol esixen carga de traballo mentres agardan polo inicio da construción das fragatas F-110 prometidas polo Goberno español. Por se fose pouco, as conserveiras tampouco se libran deste futuro de incertezas. A modificación do Regulamento Xeral de Costas na que traballa o Executivo deixa no aire a continuidade de moitas das plantas de transformación, pero tamén de todos os negocios de agricultura. Un golpe en calquera destes sectores pode ter consecuencias noutros moitos que dependen deles. Avecíñase un ano movido no laboral. Está por ver se o téxtil e a automoción, os dous principais motores da economía galega, logran dominar as curvas e manter a flote o cada vez máis feble tecido produtivo.


Summary: A marca da téxtil galega emite un comunicado na rede social chinesa Weibo para apoiar o sistema "un país, dous sistemas", defender a "soberanía territorial" da China e desmarcarse das protestas na ex-colonia británica

Zara posicionouse. A principal marca do grupo Inditex viuse obrigada a publicar na rede social chinesa Weibo que non apoia as folgas convocadas en Hong Kong e que está a favor do estatus "un país, dous sistemas" polo que a ex-colonia se mantén baixo control de China. Deste xeito, a multinacional galega contestou ás acusacións que contra ela se verteran en internet e tras ser sinalada polo diario Ming Pao, próximo ao Partico Comunista. Zara foi acusada de apoiar a folga dos estudantes en Hong Kong ao pechar varios dos seus establecementos, o que a obrigou a apoiar a China nunha rede socialInditex foi acusada de pechar varios dos seus establecementos en Hong Kong durante a xornada de folga convocada por estudantes que desde hai tempo protestan contra o Goberno. As ameazas e propostas de boicot correron polas redes e diferentes medios chineses, que acusaron a Zara de apoiar as mobilizacións. A empresa asegurou que as tendas foran abertas a horas diferentes das habituais polos problemas que se provocaran no transporte e que impediran chegar aos seus empregados, aínda que desde China asegúrase que os establecementos permaneceron pechados. Segundo indica a axencia Reuters, a última hora do luns, Zara emitiu un comunicado na redesocial chinesa Weibo, semellante a Twitter, na que apoiou "a soberanía territorial da República Popular de China e a política dun país, dous sistemas". Amosou así o seu apoio a un sistema polo que Pequín controla o goberno local de Hong Kong aínda que permite nese territorio certa autonomía económica. Inditex, ademais, advertiu de que "nunca" se implicou en folga o mobilización ningunha relacionada coas protestas dos últimos meses. Fíxoo nunha publicación na rede social que superou os 170 millóns de visitas. A publicación de Zara nas redes sociais superou os 170 millóns de visitasA decisión do xigante téxtil de emitir un comunicado sobre un conflito político, algo inédito, chega logo dos problemas que outras grandes empresas tiveron tras as protestas que se ergueron na colonia ex-británica. O Goberno chinés aproveita a enorme dependencia que moitas firmas teñen do seu mercado para advertir de calquera vinculación destas coas protestas.


Summary: O prazo de presentación de solicitudes abriuse na medianoite dun venres a un sábado e uns minutos despois xa se esgotaran os cartos dispoñibles, polo que En Marea e PSdeG cren que había municipios avisados

O pasado venres 4 de maio a Xunta anunciou no Diario Oficial de Galicia a convocatoria dunha liña de axudas de 4,3 millóns de euros para obras de mellora de infraestruturas e equipamentos municipais. O criterio de reparto era o de que as recibirían os primeiros que as solicitasen a partir do día seguinte. Uns días máis tarde o propio Goberno galego indicou que ás doce da noite e doce minutos, isto é, ás 0:12 horas do sábado 5 de maio, xa se esgotaran as axudas dispoñibles. En Marea e PSdeG sospeitan que a convocatoria foi preparada pola Xunta para que os cartos acabasen en concellos do PP.O prazo de presentación de solicitudes abriuse na medianoite dun venres a un sábado e uns minutos despois xa se esgotaran os cartos dispoñiblesA convocatoria de axudas, realizada pola Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio, e asinada pola propia conselleira, Beatriz Mato, no DOG do venres 4 de maio, establecía que "as solicitudes de subvención serán atendidas respectando a súa orde de entrada e sen comparación con outras solicitudes, ata o esgotamento do crédito dispoñible". Alí tamén se indicaba que as solicitudes só podían presentarse a través da sede electrónica da Xunta cun prazo que comezaría a contar "a partir do día seguinte ao da publicación" desa mesma convocatoria, isto é, das cero horas do sábado día 5 de xullo.O pasado venres día 13 de xullo o Goberno galego publicou no DOG unha resolución na que informaba de que daba por esgotada a contía total das axudas e indicaba que "a última solicitude que se puido conceder antes do esgotamento do crédito tivo entrada no Rexistro Electrónico da Xunta de Galicia na data do 5 de maio de 2018, ás 00.12.18 horas". Isto é, 12 minutos e 18 segundos despois de abrirse o prazo de solicitude, na madrugada dun sábado e malia que a solicitude debía ir acompañada de diversos certificados e declaracións oficiais."É evidente que existiu unha comunicación previa aos concellos amigos"Ante esta situación, o deputado de En Marea Antón Sánchez e a do PSdeG Patricia Vilán veñen de presentar diversas iniciativas no Parlamento de Galicia para coñecer que concellos foron os receptores desas axudas, coa sospeita de que a Xunta quixo beneficiar a municipios gobernados polo PP. "É evidente que existiu unha comunicación previa aos concellos amigos, pois resulta a todas luces imposible preparar a ampla documentación esixida en tan só doce minutos, máis aínda se temos en conta a hora á que se abriu a convocatoria", salienta En Marea.


Summary: Recuperamos desta volta unha cartografía promovida á altura de 1047 pola raíña Sancha I para a educación dos seus fillos. Recóllese o Iberus (actual río Ebro) como fronteira divisoria entre Gallecia, denominación do reino cristián peninsular, e Spania, área ibérica gobernada polos árabes.

Recollido nunha edición das Etimoloxías de San Isidoro, cuxo orixinal foi gardado durante séculos na catedral de Zaragoza e actualmente consérvase na Biblioteca do Mosteiro do Escorial, o mapa foi promovido á volta de 1047 pola raíña Sancha I para a educación dos seus fillos, sendo elaborado por algún copista da área galega, como demostran as referencias eloxiosas ao rei Vermudo III, morto en combate contra as forzas navarro castelás. Estamos diante dunha mostra da ampla produción bibliográfica cartográfica patrocinada pola raíña galega, da que actualmente conservamos os Comentarios ao Apocalipse do Beato de Liébana tamén de 1047, onde aparece o coñecido como o Mapa de don Fernando e dona Sancha, o Libro das Horas de Fernando I, de 1055, conservado na Biblioteca Xeral da Universidade de Santiago de Compostela, e o Libro dos Cánticos 1059, atribuído durante moito tempo erroneamente a súa filla, a raíña Urraca, e que fai parte dos fondos da Biblioteca da Universidade de Salamanca. [Podes ler a información íntegra no número 304 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]


Summary: Motion Picture Licensing Company cobrará 1,25€ por estudante en concepto dunha suposta licenza.

Así o indica nunha circular enviada o 24 de marzo. O diñeiro será recadado pola transnacional Motion Picture Licensing Company a cambio dunha licenza. A CIG-Ensino denunciou esta quinta feira (25 de marzo) o contido dunha circular remitida desde a transnacional Motion Picture Licensing Company, unha empresa dedicada á concesión de licenzas para a "difusión de información referente á propiedade intelectual", segundo explican no seu portal web. No documento indícase ás direccións dos centros o prezo que deberán pagar pola emisión de materiais audiovisuais con fins educativos. A contía, 1,25 euros por alumno e ano, foi acordado coa Xunta de Galiza, salientan, e responde á decisión [14/2014] adoptada pola Consellaría de Educación en Nadal de 2014 pola que se limita a reprodución e exposición deste tipo de obras de acordo co previsto na Lei de Propiedade Intelecutal. CIG-Ensino chama as direccións e o profesorado dos centros a non pagar o "imposto" e a continuar coas proxeccións como até o de agora Un "imposto" A central sindical nacionalista exixira xa en febreiro a "derrogación da circular 14/2014" ao considerar que a Consellaría estaba a trasladar o conflito cos xestores deses dereitos aos centros de ensino, en troca de asumir ela propia os hipotéticos custes derivados da propiedade intelectual. Porén, "non só non atendeu a proposta da CIG-Ensino, senón que, posteriormente, acordou cunha empresa privada a utilización dos contidos audiovisuais polo prezo de 1.25€ por alumno/a e ano", sinalan. A contía, pactada, visa a contratación dunha "licenza anual para poder utilizar os contidos audiovisuais", explican. Mais desde a CIG reclaman da Consellaría de Educación a prohibición "inmediata" do devandito cobro e que poña fin ao "negocio de empresas privadas nos centros educativos". Aliás, lanzan un chamamento ás direccións e ao profesorado para que non paguen ningún "imposto por realizar o seu traballo". Neste senso, instan a insubmisión demandando das equipas docentes que continúen a usar, como até o de agora, estas ferramentas.


A concelleira de Participación da Coruña, Claudia Delso, terá que declarar como investigada -antiga imputación- o vindeiro 1 de marzo no xulgado número 8 da cidade no marco da instrución aberta o pasado outubro sobre a cesión do uso da vella prisión provincial ao Proxecto Cárcere, que viña desenvolvendo proxectos culturais e de memoria histórica na antiga instalación dende o ano 2010. O procedemento xudicial ten na súa orixe unha denuncia do PP local asumida pola Fiscalía, quen cre que a xuíza debe aclarar se existu "prevalencia do interese en ceder o uso do edificio" ao Proxecto Cárcere "por riba do cumprimento estrito da legalidade".O procedemento xudicial ten na súa orixe unha denuncia do PP local contra a cesión de uso do vello cárcere provincial á asociación Proxecto Cárcere, despois asumida pola FiscalíaTras transcender aos medios a citación xudicial Delso, que aínda non a recibira este venres, amosou a túa "total disposición" e mesmo satisfacción por "poder ter esa declaración" e, "por fin, poder aclarar no xulgado todo o sucedido en relación á cesión de usos do antigo cárcere". Ao seu xuízo, cando declare ficará claro que non existe a suposta prevaricación que se investiga no procedemento, senón só "interese do PP por sementar dúbidas sobre a celebración dun concurso público restrinxido a entidades sen ánimo de lucro para a dinamización deste espazo".Segundo consta no expediente administrativo da cesión, divulgado polo goberno local a finais de 2017, cando o Concello coruñés abriu o proceso para ceder os usos do vello cárcere, cedido polo Goberno central para usos socioculturais por dous anos prorrogables, concorreron dúas entidades. Unha era o Proxecto Cárcere, que levou 134 puntos. A outra, a do club de roller derby As Brigantias, que obtivo 46, indica a documentación, non suxeita a fiscalización da intervención por ser "sen contido económico", sinala o propio expediente.Delso lamenta o "interese do PP por sementar dúbidas sobre un concurso restrinxido a entidades sen ánimo de lucro""O único que fixemos co cárcere foi desenvolver unha política distinta" e "responder a unha demanda da cidadanía, que dende hai anos reivindicaba a necesidade de recuperalo para uso cidadán", defende Delso, dende cuxo punto de vista tras a denuncia do PP que despois asumiu a Fisclaía "só se esconde unha campaña de difamación contra as políticas participativas". Nun sentido semellante o alcalde da cidade, Xulio Ferreiro, ve a citación da concelleira como algo "esperable cando existe unha denuncia con acusacións tan graves e desproporcionadas como as que fixo o PP". "Teño absoluta confianza en que despois da declaración todo quede absolutamente aclarado" xa que "o único que houbo foi un intento absolutamente legal de poñer o cárcere á disposición da cidadanía" mediante un "concurso público con garantías", subliña Ferreiro. Xulio Ferreiro: "O único que houbo foi un intento absolutamente legal de poñer o cárcere á disposición da cidadanía nun concurso con garantías""Todo o demais non é máis ca o empeño do PP por ir contra as políticas participativas", coida o rexedor, quen afirma ademais que esta citación "non contravén o código ético" da Marea Atlántica, cuxa Coordinadora manifestou este xoves a súa "absoluta confianza" en Delso. "Confiamos en que o xulgado, unha vez rematadas as investigacións", poña "no seu sitio as acusacións do PP, que nun burdo intento de igualar a Marea Atlántica coas súas habituais prácticas irregulares trata de facer crer que existe prevaricación nun procedemento sen contraprestación económica e limitado a entidades sen ánimo de lucro", conclúe a formación, que impulsou ademais unha acción de apoio á concelleira nas redes sociais baixo o lema #EuConClaudia.Os populares, pola súa banda, acusan o goberno local de "xogar ao vitimismo". Segundo a súa presidenta local e candidata, a ex-conselleira Beatriz Mato, a xuíza "chamouna a declarar como investigada" porque "aprecia algo máis ca indicios de delito no tema do cárcere" e por iso afirma que no PP van estar "atentos a se Xulio Ferreiro cumpre agora ou non con aquilo do que presume, código ético en man".


Summary: A piques estivo a familia do tenis de mesa costeiro de sufrir unha fin de semana aciaga. Salvaron a honra os equipos de 2ª Galega, pois só o AD Zas O Pinar gañaba o seu particular derbi de colistas ante o Club del Mar; mentres o VTM Pinturas Figueiras facía o propio ante o Estrada. O resto de encontros foron derrotas e contundentes. Sobre de todo as sufridas polo AD Zas Dimobel Bazar Baio en A Coruña ante os equipos do clube Finisterre TM. Tamén se esperaba máis do AD Zas Ponciano NIeto e do Concello de Mazaricos pero foron derrotados con claridade por CTM Vigo e Conxo respectivamente.

2ª División Nacional Resultado: AD Zas Ponciano Nieto - CTM Vigo (1-5). Pouco poideron facer os zaseiros ante un CTM Vigo que se presentou co seu mellor equipo, e con moitos encontros xa disputados nesta División e noutras superiores. Así só Edu Quintela lles puxo fronte gañando un partido por 3-2 e perdendo o outro por un axustado 3-2 tamén. O bo xogo de Brais Blanco e Raúl López viuse reducido pola resolución dos golpes dos vigueses. Serviu este encontro para ver o debut de Raúl López nesta División e comprobou que nas ligas altas non se fallan puntos e hai que pelear cada un deles. Salientar o bo ánimo de todos os xogadores do AD Zas Ponciano Nieto a pesar de non conseguir resultados positivos. 3ª División Nacional Resultado: Concello de Mazaricos - Conxo TM (1-4). Sabían os de Mazaricos da dificultade de gañar este encontro pois o Conxo conta nas últimas xornadas con Julio Silva, e viñan de gañar todos os encontros no que el participou. Con este panorama Miguel Rey puxo o equipo de gala pero nin el mesmo puido sacar adiante os seus partidos como tiña acostumado. Os xogadores mazaricáns puxéronlle todo o seu saber pero enfronte estaban os veteranos Tomás, Jesus e o comentado Julio con moitas temporadas xa nesta 3ª División. Un partido que lles serve para ver que queda moito que mellorar para asentarse con firmeza nesta susodita División. Agora queda pendente gañar outro encontro para ter a tranquilidade da permanencia que cos resultados dos demais equipos parece que nunca chega. De momento están só dúas vitorias por riba dos postos de descenso. 2ª División Galega Resultado: Finisterre TM Deseñarte - AD Zas Dimobel Bazar Baio (4-0). Resultado: Finisterre TM Sphera - AD Zas Dimobel Bazar Baio (4-0). Resultado: Club del Mar Infantil - AD Zas O Pinar (1-4). Resultado: VTM Pinturas Figueiras - CDTM A Estrada Pazo Xerlís (4-3). Derrotas contundentes e sen paliativos do AD Zas Dimobel Bazar Baio, e ademais sen nin siquera gañar un set. Tiñan esperanzas de acadar algo positivo pero xa dende o primeiro momento viron que ía ser complicado, pero para nada esperaban o correctivo sufrido. Son duras estas experiencias pero delas tamén se aprende. A nota positiva da xornada deronna os equipos peor clasificados da 2ª Galega, o VTM Pinturas Figueiras derrotando nun encontro moi igualado aos de A Estrada, dous equipos están no medio da táboa e o outro encontro era o derbi dos colistas que tamén se converteu en partidos moi igualados e que caeron do lado do AD Zas O Pinar e asi acadou a vitoria. Comprobaron os xogadores zaseiros como cada un no seu local faise máis forte e non se deixa gañar facilmente. Vindeira cita Para a vindeira semana hai descanso das competicións polo torneo estatal, e só haberá concentración de escolares en A Baña, o domingo 17 de 15'30 a 19:00 h.


Summary: Esta medianoite entran en vigor as novas limitacións anunciadas pola Xunta para a hostalaría tras non autorizar o TSXG o certificado Covid. As capacidades, máis reducidas, afectarán aos concellos con maior incidencia da Covid, ningún en nivel máximo desde as 00 horas ao rebaixar O Grove a súa incidencia e confirmar a Xunta que pasa a nivel alto.

Segundo avanzou o Goberno galego a pasada sexta feira, esta media noite entrarán en vigor novas limitacións na hostalaría. Unha redución das capacidades no interior que comprometeu de non prosperar a súa petición ao Tribunal Superior de Xustiza da Galiza para autorizar o certificado Covid. O alto tribunal rexeitou a solicitude da Xunta e deixou sen validez unha medida que estivo en funcionamento durante case un mes mais sen autorización xudicial. Así, desde esta medianoite, os municipios con maior incidencia da Covid terán que asumir novas restricións. No nivel máximo, a hostalaría deberá fechar o interior á clientela, mentres que no nivel alto a capacidade quedará reducida de 50 a 30%. O Grove, único municipio no nivel máximo neste momento, pasará a nivel alto a partir desta mesma medianoite "á vista do descenso da súa incidencia", segundo figura na orde que publica o DOG deste 16 de agosto. No caso do lecer nocturno, o aforo no interior dos niveis medio e medio-baixo baixaría 50% a 30%. Estas metidas, terán validez a partir desta terza feria á espera dunha nova reunión do Comité Clínico para valorar a evolución epidemiolóxica e acordar, se fose o caso, un novo mapa de restricións por municipios. Chamamento á unidade Pendentes aínda de que o TSXG dea a coñecer os argumentos que xustifican a súa decisión de non lle dar validez ao certificado Covid, o presidente da asociación Lugo Monumental, Luís Latorre, apelou á unidade da hostalaría para reclamar á Xunta que "abra a man" coa capacidade no sector, tras a decisión da Xustiza de tombar o certificado Covid. Latorre insistiu en que demandará á Xunta que "as terrazas teñan unha cabida de 100%, porque se entende que no exterior sempre que as mesas respecten a distancia regulamentaria non hai ningún tipo de perigo" e pedirá ademais "que se aumenten capacidades no interior". Sempre culpábel O presidente da asociación invocou "os datos que din que nin sequera un 4% da poboación se contaxiou na hostalaría". "Cando hai un botellón e hai contaxios féchase a hostalaría, cando hai contaxios nunha reunión familiar féchase a hostalaría, cando a hostalaría non é a culpábel de todo isto", clamou. Ten claro que "hai que adaptarse á realidade" e advirte que "a presión hospitalaria desta quinta onda non ten nada que ver coas anteriores, co que as vacinas están a funcionar". "Como a situación é diferente hai que adaptarse a esta nova situación; sen minimizar os riscos e sen minimizar os danos entendemos que hai que adaptarse e abrir a man e afacerse a vivir con este virus", subliña. Un golpe para todos Tras o fallo do TSXG, Luís Latorre expuxo que "é un golpe para moitos, pero non é unha cuestión de canta xente ou non está de acordo; a legalidade é a que é e se unha cousa non é legal non se pode aprobar". "Agora hai que unirse para reclamar á Xunta que abra a man cos aforos para que a xente poida traballar con normalidade e cousas de sentido común, porque non se pode diferenciar a un local doutro pola licenza", concluíu Latorre.


Summary: A Internet das Cousas, as aplicacións tecnolóxicas para os aspectos máis cotiáns, será outro dos eixos centrais da LibreCon, que comeza este xoves. Entre elas as casas intelixentes, con solucións moi económicas grazas ao software e hardware libres. Falamos con Enrique Comesaña (Efismart)

A Internet das Cousas, as aplicacións tecnolóxicas para os aspectos máis cotiáns das nosas vidas, será outro dos eixos centrais da LibreCon 2015, que comeza este xoves. Entre elas as smart homes, as casas intelixentes, con múltiples posibilidades que, grazas ao software e hardware libres ou á computación cloud (a oferta de servizos a través da rede, evitando ter que desenvolver grandes infraestruturas), son moito máis accesibles que antes. Pode que algunhas das aplicacións relacionadas coas smart homes resoen aínda a ciencia ficción e semellen complexas e distantes, pero na realidade non o son. Enrique Comesaña, da empresa galega Efismart, exporá no encontro algunhas das solucións que xa están a disposición de calquera cliente. "A monitorización das distintas partes dunha vivenda permíteche saber que partes ou equipos están consumindo máis enerxía" Efismart centra a súa actividade, sobre todo, na procura da eficiencia enerxética, ofrecendo para isto dispositivos de monitorización de vivendas e locais comerciais. "Partimos do software e do hardware libre, apoiándonos en Arduino e en softwares xa existentes, coas súas comunidades, para crear dispositivos que monitorizan variables ambientais ou o consumo enerxético", explica. "O labor de monitorización das distintas partes dunha vivenda ou dunha oficina é importante, porque che permite saber que partes ou equipos están consumindo máis enerxía. Cun investimento moi pequeno podes saber onde podes aforrar e tomar decisións ao respecto", di. "Aquí cobra unha grande importancia o Arduino, porque reduce moito os custes de deseño e produción. A nosa función é presentalo de forma atractiva e darlle un software para que funcione", comenta. "O seguinte paso, no que queremos comezar a traballar en breve é o control de calefacción e o control de luces. O noso obxectivo é sempre reducir os custes ao máximo para que estas solucións estean dispoñibles para todos os consumidores. Queremos ofrecer solucións integrais (aforro enerxético, temperatura, outros servizos...) empregando unha única plataforma", sinala. "De igual xeito, estamos traballando con fabricantes de produtos para que os sistemas detecten se teñen unha avaría, e nese caso que se poñan en contacto cos servizos técnico", anticipa. Calefacción, electrodomésticos, iluminación..., calquera dispositivo tecnolóxico dunha vivenda é susceptible de formar parte dos procesos das smarthomes, estando conectados entre si e podendo interactuar con outras aplicacións e ser monitorizados e controlados polo usuario de forma centralizada. "Hai servizos moi caros, pero as solucións baseadas en cloud computing e conectadas á rede son máis accesibles. Se tivésemos que instalar en cada vivenda un sistema propio, autónomo, que tome decisións, os custes serían altísimos. Pero aproveitando o cloud, abarátase todo moito máis. Ademais, así o propio sistema pode aprender externamente, volvéndose máis efectivo e máis adecuado ás túas necesidades", subliña. "Se tivésemos que instalar en cada vivenda un sistema propio, os custes serían altísimos. Pero aproveitando o cloud, abarátase todo moito" E o futuro? "O ideal é que nun futuro sexa a propia vivenda a que tome decisións por si soa", comenta Enrique Comesaña, "aprendendo sobre os teus hábitos e autorregulándose", di. "As posibilidades das smart homes son infinitas, depende do que queiras facer e tamén da túa dispoñibilidade económica, pero en realidade podemos chegar a desenvolver todas as aplicación que poidamos imaxinar. A imaxinación é o límite", destaca.


Núñez Feijoo acometeu o derradeiro debate parlamentario sobre o estado da nación buscando desesperadamente a conexión co seu electorado, ofrecendo agasallos coma quen abre o período de rebaixas comerciais Núñez Feijoo acometeu o derradeiro debate parlamentario sobre o estado da nación buscando desesperadamente a conexión co seu electorado, ofrecendo agasallos coma quen abre o período de rebaixas comerciais. Era previsíbel: os síntomas de desacougo no seu partido son tan evidentes que non se poden agachar. Os comicios locais do 24 de Maio provocaron unha situación moi preocupante para o PP: só goberna nunha das sete cidades galegas, perdeu a maioría en concellos simbólicos e unicamente xestiona a deputación da Ourense (e para iso mediante un clan familiar que actúa cun elevado nivel de autonomía). A súa pretensión de que a economía galega presenta un diferencial positivo a respecto da española carece de credibilidade. A evolución seguida polos principais índices macroeconómicos demostra que a recuperación circula a unha velocidade mais lenta que a media estatal. De pouco valen as boutades presidenciais sobre a presunta superioridade da Facenda galega a respecto da catalá (a repetida consigna: "Galiza paga, Catalunya pide") cando a opinión maioritaria da cidadanía non acompaña os diagnósticos optimistas que se emiten dende San Caetano. A súa pretensión de que a economía galega presenta un diferencial positivo a respecto da española carece de credibilidade Un dos activos mais propagados polos seareiros de Feijoo é a grande capacidade xestora exhibida polas súas equipas e o nivel de eficiencia demostrado na administración dos recursos públicos. Neste aspecto tamén existiu unha frase para as hemerotecas: "estamos facendo máis con menos". Non máis co mesmo, que xa sería moito. Non. Con menos: a excelencia que só acadan os grandes executivos das principais multinacionais. Se tal hipótese fose certa, por que pasa agora de 8 a 10 consellarías? Por que restablece a separación entre Medio Rural e Pesca e por que segrega Ordenación do Territorio e Medio Ambiente do anterior departamento no que figuraban con Infraestruturas e Vivenda? Non. A eficiencia non foi a virtude primordial dos gabinetes habidos dende 2009 e tampouco distinguiu a xestión dos homes e mulleres que encabezaron as distintas áreas gobernamentais. Ocorre, poren, que a ficción segue cabalgando no relato dos fans mediáticos do presidente:por que case non se reparou no despropósito que significa o cambio de responsabilidades de Beatriz Mato? Atopámonos ante unha conselleira omnisciente, que está capacitada para pasar de Traballo e Benestar a Ordenación do Territorio e Medio Ambiente sen que se note a mudanza? Tan baixo está o listón de esixencia neses ámbitos temáticos? A lóxica utilizada por Núñez Feijoo para realizar os nomeamentos circulou por camiños diferentes dos sinalados na propaganda. Dende os primeiros momentos, o baixo perfil político dos seus acompañantes buscaba realzar o seu propio labor e neutralizar calquera tentación de opacar o seu liderado. Agora, ante as serias preocupacións explicitadas por unha boa parte dos seus rexedores municipais, corrixe parcialmente o seu criterio anterior e decide compartir o último ano da lexislatura con tres representantes do poder local do PP. Por que non o fixo antes? Porque aínda non lle vira as orellas ao lobo. Agora, ante as serias preocupacións explicitadas por unha boa parte dos seus rexedores municipais, corrixe parcialmente o seu criterio anterior e decide compartir o último ano da lexislatura con tres representantes do poder local do PP O tratamento da corrupción é outro termómetro para medir o crédito político do máximo dirixente do PpdG. En todas e cada unha das operacións xudiciais abertas na Galiza nos últimos anos, aparecen involucrados cadros relevantes deste partido. Non estamos, xa que logo, ante episodios anecdóticos ou ante "catro mazás podres" nun cesto limpo. A prevención e a contundencia forman parte da retórica habitual pero tampouco acadan os niveis rexeneradores esixíbeis á primeira formación política galega. Cesar a Mª Xosé Bravo resulta, sen dúbida, adecuado pero serve para agachar a tolerancia con Roxelio Martinez (que leva encausado case 9 anos) e a pouca dureza practicada con Louzán (imputado na mesma operación "Patos" e premiado cun posto de asesor no grupo popular da deputación para que non teña que regresar ao seu posto de conserxe no concello de Ribadumia). A menos dun ano da convocatoria electoral, estamos ante unha situación inédita na historia recente da política galega: aínda non se coñecen as formacións que van comparecer na cita do vindeiro outono e as persoas que van encabezar as respectivas candidaturas No debate celebrado no pazo do Hórreo comprobouse que un dos argumentos mais recorrentes que vai manexar Feijoo para buscar un novo triunfo electoral ten que ver co panorama que presenta a oposición, excesivamente fragmentada e sen liderados consistentes. De feito, a menos dun ano da convocatoria electoral, estamos ante unha situación inédita na historia recente da política galega: aínda non se coñecen as formacións que van comparecer na cita do vindeiro outono e as persoas que van encabezar as respectivas candidaturas. Xa se sabe que, en moitas ocasións, as eleccións non as gaña a oposición senón que as perde o goberno. Antes de que remate 2016, saberemos se Feijoo acada a vitoria por demérito dos demais.


Summary: O Deportivo regresa á Coruña de baleiro após perder o partido que o enfrontou na tarde do domingo co Valencia en Mestalla. O equipo de Pepe Mel perdeu por 3-0 e fica agora en zona de perigo, na parte baixa da táboa.

Os cambios na defensa permitíronlle ao Valencia vivir unha das vitorias máis cómodas da temporada, en detrimento do Deportivo, que manexou ben o balón na primeira parte do encontro pero sen profundidade nun partido non exento de polémica. O comezo estivo marcado por tres momentos álxidos: un penalti a favor do Dépor no minuto 8 (a afección deportivista pediu que se repetise a pena máxima, pois Alves adiantouse na liña de meta antes de que Faycal disparase); un gol anulado ao Dépor por un fóra de xogo inexistente no minuto 9 e o primeiro gol do Valencia no minuto 10, marcado por Ezequiel Garay. Así, en cuestión de tres minutos, o Dépor pasou de ter dúas ocasións claras a ver como o Valencia se puña por diante no marcador. Os coruñeses esforzábanse en crear perigo, pero non dispuñan de oportunidades para subir o empate ao marcador. O segundo tanto do Valencia chegou após un saque de recuncho en que Raúl Albentosa introduciu o esférico na súa propia portería. Estaba a piques de se facer a media hora de xogo. No segundo tempo, o Valencia viu anulado un gol, nunha decisión acertada do árbitro, no minuto 61. Na recta final, Lux evitou o terceiro tanto en dous duros lanzamentos de Joao Cancelo. Nada puido facer o meta branquiazul cando o extremo portugués, na súa terceira ocasión, recortou na liña de fondo a Fernando Navarro e rematou, a media altura e cun disparo cruzado, para anotar o 3-0 co que concluíu o partido. Após a derrota, o Dépor mantense con 27 puntos, 5 por riba da zona de descenso. Valencia CF: Diego Alves, Martín Montoya, Garay, Abdennour, Gayà (João Cancelo, min. 83), Parejo, Enzo Pérez (Siqueira, min. 75), Munir, Carlos Soler, Orellana e Zaza (Santi Mina, min. 78). RC Deportivo: Lux, Juanfran, Albentosa, Sidnei, Fernando Navarro, Carles Gil, Álex Bergantiños (Marlos Moreno, min. 70), Guilherme, Fayçal Fajr (Emre Çolak, min. 46), Andone e Joselu. Goles: 1-0 Garay (min. 10); 2-0 Albentosa, en propia meta (min. 29); 3-0 João Cancelo (min.90+1). Árbitro: De Burgos Bengoetxea (c. vasco). Tarxeta amarela a Martín Montoya (min. 7), Joselu (min. 16), Abdennour (min. 50) e Enzo Pérez (min. 55).


Summary: Así fumos baixando os Pedagogos Sociais ata chegar hoxe á vergoñenta categoría de Monitores. A animación sociocultural e a pedagoxía social naceron para educar ao povo coma motor do cambio social a prol da xustiza económica.

Escribía José Bergamín: Se me fixeran obxecto sería obxectivo, mais fixéronme suxeito. E suxeitos estamos ás leis do mercado que de libres teñen só o nome. Cando eu estudaba pedagoxía social na década dos oitenta do pasado século, (anque ninguén albisque esas modernidades de teres inaugurado outro) a socialdemocracia prometíanos un Estado do Benestar para equipararmonos a Europa. Un Estado Social forte, inherente á democracia. De resultas do que habería centos de pedagogos e afíns traballando na educación non formal, que non significa a educación canalla senón a educación permanente para todos os cidadáns como inversión do Estado nunha sociedade máis igualitaria e culta. Chamábannos Interventores Socioeducativos ou Animadores Socioculturais. Logo había especialidades como Educadores de rúa, Animadores Xuvenís, de Tempo Libre, de Adultos, Sociais...e un longo labirinto que ficou en pura teoría para encher titulacións universitarias, cursiños... e que Sísifo seguira a subir a bóla. Chegada a rexa e preaustera década dos noventa, ata os partidos máis revolucionarios, abertamente ou aos agochos, botaron man do mal chamado voluntariado e becarios para cubrir practicamente as minguadas prazas creadas no eido socioeducativo. Entón os pedagogos sociais, eternamente parados, tivemos que nos formar en cursiños onde nos titularamos de animadores, titulación moi inferior á nosa formación e impartida por persoas non universitaria desfilando con nenos scout parroquianos dende pequechos que seica, tiñan moita experiencia recoñecida pola Xunta. Logo veu o curso ponte polo que os mestres podían ter en seis anos dúas titulacións. Xa que Pedagoxía tiña cinco anos e maxisterio tres máis tres da ponte. E nós a agardar a prometida Facultade de Educación onde se formase a todos os educadores de todos os níveis, cunha programación e calidade, limpo de formacións de espíritos nacionais transicionais. Nunca chegou. A cousa foi a máis porque agromaron coma froles de invernadoiro, deliciosas titulacións de Formación Profesional privadas creadas ex profeso para certas prazas municipais. E así fumos baixando os Pedagogos Sociais ata chegar hoxe á vergoñenta categoría de Monitores. Porque non ten nada de vergoñento ter un cursiño dunhas horas e traballar diso. Pero estudar cinco anos máis cursiños para rematar abaloufando globos, adeprender catro pasos de zumba ou uns estiramentos que pasen por ioga infantil... excede a paciencia ata do movemento slow!. Todo depende do que a nebulosa misteriosa da demanda mercantil pida a cada paso. Eu veño duns tempos en que se definía unha sociedade moderna coma unha sociedade onde os profesionais adicaran tempo e esforzo a especializarse teórica e práctiamente. Agora reclaman o mesmo pero profesionais de todo e con salarios de nada!.Monitor vén do latín monitore que significa avisador. O diccionario di que é a persoa que orienta ou aconsella a outras. Tamén a que instrúe na práctica de certos deportes, coma o monitor de autoescola. Ademais, chámanlle monitor ao televisor situado na cabina de control dunha emisora de televisión para comprobar a calidade das imaxes que se transmiten.E aí, na derradeira acepción de monitor coma televisor é onde hoxe alicerza a educación social! Triste, certamente!. Non imaxino a Freinet, a Tonucchi ou a Paulo Freire cobrando sete ou cinco euros por alumno ao mes, certamente. Non imaxino a ningún dos oitenta correndo dunha clase para outra por esa miseria de paga sen case cotizar e radiantes de ledicia por ser autoemprendedores ou escravos deles, por moito libro de autoestima e pensamento en positivo ou moito que se canalice a enerxía polos chakras vertebrais. A animación sociocultural e a pedagoxía social naceron para educar ao povo coma motor do cambio social a prol da xustiza económica. Crear un povo que creador máis ca consumidor de cultura. Era certamente unha conciencia política de formar cidadáns pensantes e críticos o que se trataba de traballar neste eido formativo. Mais eran tempos onde conseguir un libro requería esforzos teimudos e non chegaba con darlle a un buscador para obter a verdade sagrada das novas escrituras dixitais. Eran tempos onde os políticos, aínda corruptos, tiñan que saber falar un algo con coherencia sintáctica e parella á realidade real. E nunca ousarían sair en monitor anque fora de plasma!.Hoxe padecemos todos de nictalopía, ese defecto da vista que consiste en ver mellor de noite ca de día. Non sei se será o botellón nouturnio, o sapo cro cro do poeta ou que nos está a dilatar a pupila o Grande Irmán ese, e agora vemos mellor canto máis negro. Porque á Idade Media desprazouna a Moderna, a ésta a Contemporánea e agora entramos de cheo na Idade dos Séculos Escuros, outravolta, do labirinto da explotación do home polo home.


Summary: Educación adianta a reserva de praza en centros adscritos para os alumnos que cambian de etapa, que podería realizarse desde este luns e ata o 8 de febreiro.

No seu intento por esquivar a reforma educativa do Goberno central, o PP de Pablo Casado anunciou hai un mes que as comunidades autónomas gobernadas polo seu partido, en solitario ou en coalición con Ciudadanos, adiantarían o prazo de matrícula para o vindeiro curso para sortear as "limitacións" que a nova lei de educación suporía na elección de centro, segundo vén denunciando a formación conservadora.A Xunta amagara coa posibilidade de seguir as directrices do seu líder a nivel estatal, Pablo Casado, que advertira do "adianto do prazo de inscrición, de modo que o curso 2021-22 non se vexa afectado polas limitacións na liberdade de elección das familias" e para que puidesen "seguir elixindo libremente o centro educativo dos seus fillos, público ou concertado, alí onde goberne o PP". Educación adianta a reserva de praza en centros adscritos para os alumnos que cambian de etapa, que podería realizarse desde este luns e ata o 8 de febreiroNeste mesmo luns, a Consellería de Cultura, Educación e Universidade abriu o prazo de reserva de praza para o alumnado que finaliza etapa escolar e ten que pedila nun centro adscrito. Esta solicitude poderá realizarse desde xa e até o 8 de febreiro, case un mes antes que no ano pasado, cando o prazo abrangueu do 1 ao 15 de febreiro. A Xunta faino ao abeiro da orde publicada no Diario Oficial de Galicia (DOG) o pasado 22 de decembro, que permite á Xunta --como xa fixeron outros goberno autonómicos do PP-- esquivar a aplicación da denominada lei Celaá, aprobada de maneira definitiva no Senado o pasado 23 de decembro.Segundo aclara a Consellería nun comunicado, "adiantar o procedemento permite as familias dispor de máis tempo para formalizar as reservas de praza, e aos centros educativos ter máis marxe para completar os trámites administrativos". Unha explicación semellante á que dá o texto polo que se modifica a orde de 2013 que regula a admisión e que introduce un ambio no artigo referido aos centros adscritos. "Adiantar o procedemento permite as familias máis tempo para freservar praza, e aos centros ter máis marxe para completar os trámites", di a Xunta"A ampliación do devandito prazo permitirá tamén unha correcta adecuación da posterior oferta de prazas naqueles casos en que a fase de reserva non permita a escolarización de todo o alumnado solicitante", exlica a orde. A medida afecta o alumnado que remata etapa nun centro escolar e ten que pedila nun centro adscrito, aquel que lle corresponde ao cambiar de etapa. Non é aplicable a aquel que entra por primeira vez no sistema --maioritariamente os de 4º de Infantil-- nin ao que quere cambiar de colexio ou instituto (sempre que haxa prazas dispoñibles), que terá o prazo xeral do 1 ao 20 de marzo.


Summary: Nunha mensaxe transmitida por TV3, o president exixe a liberación dos membros do Govern, e afirma que a decisión da AN é un "golpe ás eleccións do 21D".

Carles Puigdemont compareceu desde Bélxica na tarde desta quinta feira, nunha mensaxe transmitida por TV3 e na que pediu a liberación dos membros do Govern cesados por Rajoy e que a Audiencia Nacional vén de enviar ao cárcere. "Exixo a liberación do vicepresidente, dos consellers, o respecto de todas as opcións políticas e a fin da represión". A decisión da Audiencia Nacional é, dixo, "un golpe contra as eleccións do 21 de decembro" para alén dun "grave atentado á democracia" que mostra o nulo interese do goberno español "no diálogo". Para Puigdemont non estamos perante un "asunto interno" polo que a comunidade internacional debe intervir, un chamado que centrou nomeadamente en Europa. "Espéranos unha represión longa e feroz", sinalou na súa mensaxe, afirmando que "entre reixas o goberno lexítimo de Catalunya é máis digno que quen o encarcera".


Summary: O festival celebrarase o vindeiro sábado 11 de xaneiro no Pazo da Cultura de Pontevedra, coas actuacións de Amancio Prada, Budiño, Vítor Ramil, Gabriela Mendes, Luiz Caracol e Uxía, con quen falamos. Audio no interior.

"O Cantos na Maré máis lírico e poético dos que temos feito", así define Uxía Senlle, directora artística do festival, que acollerá o Pazo da Cultura de Ponteveda o vindeiro sábado 11 de xaneiro. Actuarán Amancio Prada, Vitor Ramil, Gabriela Mendes, Luiz Caracol e Budiño, acompañados como é habitual por Uxía, e por Paulo Borges na dirección musical. Haberá moitas sopresas, coma todos os anos, pero o que é seguro é que os textos de Rosalía de Castro serán os protagonismos, nunha homenaxe ao Cantares Gallegos e ao 150 aniversario da súa edición. Porén, Cantos na Maré non se limitará aos concertos do día 11. A vindeira semana está programado en Pontevedra un amplo conxunto de actividades complementarias, pois "o festival non quere perder a conexión coa viveza da cidade, que lle permite chamar a atención dun público máis heteroxéneo". Entre elas, celebrarase unha charla musicada de Amancio Prada o día 10 na Casa das Campás en torno á figura de Rosalía de Castro e Federico García Lorca. De igual xeito, o día 9 haberá no mesmo escenario un encontro con Uxía, Najla Shami, Marina Seoane e Ainoa Calvo ao fío da poeta e da súa obra. De igual xeito, o 8 de xaneiro, Vítor Ramil presentará o seu novo disco-libro Foi non mês que vem na Casa das Crechas de Santiago de Compostela. "Será o Cantos na Maré máis lírico e poético dos que temos feito, ao fío do 150 aniversario da edición de Cantares Gallegos", destaca Uxía "Será o Cantos na Maré máis lírico e poético dos que temos feito, ao fío do 150 aniversario da edición de Cantares Gallegos", destaca Uxía, nun compromiso que se reitera nos textos de presentación do festival: "As nosas voces e outras voces cantarémoslle a Rosalía, nunha nova lectura, reinterpretada á luz dos problemas de hoxe. Ela representa a dignidade desta terra (a cultura, a lingua e a paisaxe), a súa épica (a emigración) e a expresión dun afouto pensamento crítico, especialmente social e feminista". Uxía salienta a este respecto que "dicía Coppini que vivimos 'malos tiempos para la lírica'. Eu creo que non, eu creo que vivimos tempos precisamente en que a poesía e a arte é o que pode salvarnos. Por que non pensar nun 2014 intimista, reflexivo?". Os a as participantes No ano máis lírico de Cantos, non podía faltar Amancio Prada, "que nos descubriu o esplendor da nosa poeta a través de cancións que fan parte de nós, que nos seguen a emocionar e nos ensinaron que a música segue a ser un dos mellores vehículos para gozar da mellor poesía". E con idéntico obxectivo, chega dende Río Grande do Sul (Brasil) Vítor Ramil, "un gran creador que visita por primeira vez a terra dos seus antepasados de Ares e que ten na súa biblioteca un exemplar de Cantares Gallegos, que garda como ouro en pano. Traeranos todo o sabor dunha música que ten milonga e unha tradición que entronca con Arxentina e Uruguai, de harmonías abertas, melodías hipnóticas e letras cheas de poesía impresionista". No ano máis lírico de Cantos, non podía faltar Amancio Prada, "que nos descubriu o esplendor da nosa poeta a través de cancións que fan parte de nós, que nos seguen a emocionar e nos ensinaron que a música segue a ser un dos mellores vehículos para gozar da mellor poesía" A mestizaxe chega desde Portugal da man de Luiz Caracol, que nos trae no seu primeiro disco en solitario a poesía de Mia Couto e Pessoa, "o sabor afro-luso con aromas de Brasil e da cidade que o inspira: Lisboa". Dende Cabo Verde aterra Gabriela Mendes, que -destacan- "as súas cancións beben dos sentimentos e da vida cotiá do seu pobo. A 'sodade', tristeza e nostalxia da morna, xunto á mestura perfecta de alegría e baile da coladeira". E, por último, o gaiteiro Budiño, un músico que levou este instrumentos a outras xeografías e a outros oíntes afastados da tradición e que, aínda que nos seus traballo prima o instrumental sobre o textual, emprega decote a poesía, por exemplo "a través da voz profunda do actor galego Luis Tosar, que nos emociona recitando a Celso Emilio Ferreiro no seu último disco".


Summary: O semanario recolle unha extensa reportaxe sobre estes elementos que están presentes en toda Galiza pero tamén noutros territorios. Ademais, inclúe unha entrevista coa musicóloga e compositora Margarita Viso, entre outros temas de interese. Para gozar do sábado como se merece non tes máis que achegarte á libraría polo Nós Diario e o Sermos Galiza.

Unha nova fin de semana poderás contar coa compañía do Sermos Galiza, que nesta ocasión abre cunha ampla reportaxe sobre un dos elementos patrimoniais máis recoñecidos e recoñecíbeis do país: os hórreos. A través da reportaxe "Hórreos, posíbel patrimonio da humanidade" a xornalista Mar Álvarez repasa algunhas das pezas fundamentais que se poden atopar na Galiza e tamén fai referencias a outros territorios. No texto deixa claro quer o valor material, quer a importancia como elementos da cultura inmaterial. Neste número tamén atoparás unha entrevista á compositora, intérprete de piano e musicóloga Margarita Viso. O repaso á situación da música clásica, ao mundo da composición e á traxectoria en xeral da autora. Vai asinada por Lois Alcayde Dans e incorpora imaxes de Miguel Abalo. Outra dos temas do novo número do semanario é "Os Monicreques de Kukas. Das festas populares ao pazo de Ópera". Manuel Xestoso revela as chaves desta compañía, que logrou o Premio da Crítica da Galiza na modalidade das artes escénicas Por outra banda, xa pensando en baixar a primeira quenda das comidas do Nadal, o Colectivo Xea propón un novo itinerario na sección Andar e Ver. Adela Leiro, Xan Colazo e Mon Daporta lévante de paseo a "Cabanas, do Eume ao rego do Castro". O Sermos complétase coas habituais críticas de cinema, teatro, libros e cinema da man de Manuel Xestoso, Andrés Castro, Mario Regueira, Susana Sanches Arins, Belém Tajes e César Morán. Aliás, por se a lectura non completase o tempo de desconexión, Xerardo R. Roca e Xoán Costa fornecen unha dupla con entretidos pasatempos. Se queres gozar dos contidos do semanario non tes máis que ir ao quiosque ou a libraría este sábado e procuralo xunto co Nós Diario. Tamén o atoparás na nosa tenda online. Para evitar imprevistos no futuro, xa é hora de facer a subscrición!


Summary: Pontón defende a proposición de lei Ángeles Alvariño como unha forma de que non haxa que elixir entre continuar coa carreira científica e ser nai. O obxectivo final é "acabar coa discriminación" nos procesos selectivos que penalizan as baixas por ter crianzas.

A portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, e a portavoz parlamentaria en materia de Ciencia, Olalla Rodil, deron a coñecer a proposición de lei que o principal grupo da oposición vai presentar no Parlamento para loitar porque desaparezan as discriminacións por motivos de xénero na ciencia e, sobre todo, por non querer escoller entre a maternidade e a carreira profesional. Segundo o Bloque, as mulleres empregadas na ciencia e na investigación teñen problemas cos "accesos ás convocatorias e axudas", pois os parámetros de selección "penalizan as baixas por maternidade". De feito, a directora da Unidade de Nanooncoloxía do Instituto de Investigacións Sanitarias de Compostela, María de la Fuente, revelaba hai uns días a Nós Diario que "a maternidade, na investigación, é perder competitividade". Hoxe o BNG estimou nun 50% o número de científicas que abandonan a súa carreira, polo menos a tempo completo, após ter unha crianza. "A desigualdade é unha dura realidade coa que convivimos as mulleres en todo o planeta, pero hoxe queremos centrarnos na discriminación nun ámbito moi concreto e poñer o foco nun aspecto igual de concreto: a discriminación que obriga ás mulleres a ter que elixir entre ser nais ou ser científicas", comentou a portavoz. Esta situación viuse demostrada, por exemplo, nas convocatorias dos últimos anos da Xunta, como pode ser ao respecto das axudas posdoutorais. O ano pasado até tres profesionais denunciaron a situación ante a Valedora do Pobo, pois a avaliación do seu rendemento non é tan boa como debería por gozar dos permisos de maternidade aos que teñen dereito. Avanzar na igualdade Pontón e Rodil lamentaron que na Galiza apenas o 27% das universitarias elixan carreiras científicas ou técnicas, e que só dúas de cada dez cátedras no Servizo Universitario Galego (SUG) están ocupadas por mulleres. "Por iso temos que avanzar na corresponsabilidade e suprimir as barreiras que impiden competir en condicións de equidade ás mulleres. E ese é o obxectivo desta proposta de lei", aclarou a líder nacionalista. O texto lexislativo recolle medidas para garantir a igualdade de xénero no acceso ás convocatorias de investigación nas universidades, organismos de investigación e entidades do sistema de I+D+i galego, "igualdade que a día de hoxe a Xunta non garante". Sobre o nome elixido, Rodil concretou que elixiuse Lei Ángeles Alvariño "en homenaxe a esta galega pioneira da oceanografía na década dos 70 nos EEUU e referente na loita contra a discriminación das mulleres na ciencia que coñecía moi ben porque a sufriu en primeira persoa".


Summary: Ana Pontón, foi voceira parlamentar do BNG durante esta lexislatura. Candidata número 2 pola Coruña, asegura que hai que recuperar a democracia en Galiza e reaxir as ofensivas centralistas e neoliberais practicadas polo Partido Popular. Porén, asevera que único xeito de "rescatar a democracia" pasa necesariamente por "defender a soberanía do noso país".

O Parlamento converteuse nesta lexislatura nun territorio vedado para a cidadanía, que opinión lle merece a actitude do PP fronte ás ILP? O BNG censurou, denunciou e combateu esa actitude que creo, que é a mostra máis evidente de que o PP lle ten medo á opinión do pobo, por iso intentou impedir que a súa voz se escoitase no Parlamento de Galiza. En todo caso, a nós o que nos parece é que pon de manifesto as debilidades que ten o funcionamento do sistema democrático e o que hai que facer é garantirlle á cidadanía o dereito a participar directamente nos asuntos públicos. Vostedes propoñen mudar a lei para que sexa obrigatorio levalas a debate... Desde o BNG non defendemos só a modificación da Iniciativa Lexislativa Popular para que sexa máis fácil, máis áxil e se eviten vetos por parte dunha forza maioritaria senón tamén que tamén pulamos pola aprobación dunha lei de consultas populares en Galiza para que aqueles asuntos que sexan chaves para o noso país teñan que contar obrigatoriamente coa opinión do pobo, e que un goberno non poida actuar impunemente ou que non poida levar adiante políticas como as que está a desenvolver neste momento o PP, que vai en contra do seu programa electoral. Este ano o seu grupo político ergueuse en sesión plenaria para denunciar o veto imposto polo PP nas Xuntas de Portavoces pois impedía que introducisen puntos na orde do día, foi dura esta lexislatura exercer de voceira parlamentar e desenvolver o seu traballo? Esta lexislatura foi dura para o pobo galego, para as traballadoras e traballadores, para o estudantado, para os dereitos das mulleres... o que nós fixemos nesta lexislatura foi darlle a voz ás reivindicacións e amosar alternativas fronte a estas políticas do PP que van en contra dos dereitos e de Galiza. Neste senso, vostedes pulan por unha rexeneración democrática e mesmo unha lei de consultas populares.. Neste momento o importante é salvar e a propia democracia pois vivimos un momento moi duro no que vemos o neoliberalismo e o centralismo se están convertendo nun neofascismo que se practicou nesta lexislatura en San Caetano e que habita agora no goberno español. Rescatar a democracia en Galiza é defender a soberanía do noso país, a nosa capacidade para poder decidir e tamén avanzar realmente cara a unha democracia participativa e non meramente representativa como temos neste momento. A Cámara aprobou este ano dúas normas que retrotraen os dereitos das mulleres e ao tempo o grupo maioritario dixo querer reformar o regulamento da Cámara en aras da igualdade real. Como foi a conduta do PP en materia de igualdade nesta lexislatura? O PP ataca os dereitos e especialmente os dereitos das mulleres. Vimos como se poñían recursos públicos para financiar asociacións próximas ao Opus Dei, asociacións que cuestionan os dereitos das mulleres e o dereito a decidirmos sobre o noso propio corpo … Este goberno fixo moito fincapé neste discurso, que é un discurso retrógrado, que ataca á dignidade das mulleres e ás bases do propio sistema democrático. Tamén temos outro exemplo claro nas declaracións feitas por un ex-deputado do PP, o señor Bragaña, que pasaron sen pena nin gloria e malia que llo temos exixido en numerosas ocasións, ségueo mantendo como militante do PP. Se unha organización mantén como militante a unha persoa que fai apoloxía do terrorismo machista quere dicir que é tamén cómplice desas ideas e deses pensamentos. É evidente que o PP aspira a unha igualdade formal mais non quere unha igualdade real. Que propoñen no BNG para rachar con esta tendencia retrógrada? Hai varias cuestións chave. A primeira, a necesidade xa non de defender os dereitos que xa temos, senón que hai que avanzar por exemplo cara a incorporación das mulleres ao mundo do traballo en igualdade, hai que remover as denominadas políticas de conciliación e encamiñalas cara unha corresponsabilidade do conxunto da sociedade a través da dotación de servizos públicos, traballar tamén no ámbito educativo, na conciencia para a erradicación dos prexuízos. Neste senso, vemos como o Partido Popular aposta por financiar os centros segregacionistas e nós defendemos un ensino igualitario.


Summary: Daniel Pérez pon o gromo na residencia soneirá como evidencia do "fallido modelo privatizador do PP"

Estas semanas, as residencias DomusVi tanto de Vimianzo como de Carballo están sendo verdadeiramente azoutadas pola terceira vaga da pandemia. Son xa 12 as persoas falecidas na residencia vimiancesa nestas semanas, mentres que a de Carballo xa sufríu o pasamento dunha residente. A día de hoxe son 70 os casos activos na residencia de Carballo, mentres na soneirá se ben na soneirá xa se superaron os 125 casos, á espera dos resultados do cribado. Unha situación que aproveitau o deputado carballés do BNG, Daniel Pérez para pedir a intervención da Xunta na residencia. Unha petición evitada polo director xeral de Atención Integral sociosanitaria, Antón Acevedo, que si que recoñecía que "existe un grupo de traballo para "repensar o actual modelo de residencias co fin de non cometer os mesmos erros ante futuras pandemias". "O coidado dos nosos maiores", dixo, "non se pode mercantilizar e o actual modelo de xestión é un modelo falido". Para o deputado, o problema reside nas carencias de medios humanos e materiais nos centros de xestión privada xa que "hai que pagar ao persoal e iso conleva a redución de beneficios", remarcou. Explicou que "os dous médicos que traballan a media xornada, polas tardes traballan noutra clínica privada en Carballo co conseguinte risco de contaxio e transmisión no centro, neste sentido, destacou o "grande compromiso dos e das profesionais" que mesmo renunciaron ao período vacacional para incorporarse ante o segundo gromo. Outras novas sobre o COVID 21-01-2021: COVID: Bergantiños volve ser o gran foco. 18-01-2021: COVID: Preocupación en Carballo ante o novo gromo na Residencia DomusVi. 17-01-2021: COVID: O Sergas fará esta semana un cribado masivo de 6.000 persoas en Camariñas e Vimianzo. 14-01-2021: Vimianzo pon o foco… nos clubs.


Summary: A multinacional non está conforme co auto do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) que lle impide despedir a máis de 500 persoas na Mariña. Aliás, culpabiliza ao cadro de persoal de empeorar a crise económica interna coa súa folga.

A dirección da empresa en España iniciou hoxe o procedemento para recorrer a sentenza do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG) que tombou o ERE da factoría de San Cibrao ao Supremo. O propio día en que se saba a coñecer a decisión da Xustiza no país, fontes da multinacional advertían de que estudarían o auto pero insistían na "reestruturación" da planta da Mariña. A empresa non vai acatar a anulación do despedimento colectivo de máis de 500 traballadoras e traballadores da planta de tratamento de aluminio de Cervo (ou non o vai facer polas boas) e intentará que o Tribunal Supremo permita liquidar a fábrica. Desde a compañía agardan que o Supremo considere que actuou "de boa fe", após que o auto galego indicara o contrario e a acusase de certa programación e estratexia mesmo nas negociacións do Expediente de Regulación de Emprego (ERE). "Levámolo a cabo de maneira xusta e conforme cos requisitos legais", afirmaron, se ben os sindicatos e outras institucións xa pedían no momento de coñecerse a sentenza a intervención pública da factoría para evitar este tipo de recursos por parte de Alcoa. No comunicado a factoría defende que chegou a decidir o fechamento na Mariña "após un largo período de consultas sobre os importantes e permanentes problemas estruturais que fan que a planta de aluminio de San Cibrao non sexa competitiva". Neste sentido, aludiron a que malia a aprobación do estatuto das electrointensivas "o marco enerxético" do Estado español "está lonxe de proporcionar un prezo competitivo para as industrias electrointensivas". Ademais, as mesmas fontes culparon ao cadro de persoal de agravar "a mala situación financeira" pola súa folga que "dura xa preto de tres meses". Esta reacción xurde tan só un día despois de que a Audiencia Nacional admitira a trámite unha querela pola suposta venda irregular das plantas que Alcoa tiña na Coruña e Avilés. Neste caso pediuse unha investigación polo miúdo.


Summary: A banda deseñada galega atravesa un vizoso intre creativo pero complexos problemas estruturais. As dificultades editoriais ou a falta de apoio institucional atópanse entre os máis citados. Porén, a aparición de autoras e autores non cesa. Eis un extracto da reportaxe publicada no número 310 de Sermos Galiza.

Canción para afundir flores no mar é unha obra lírica. Xoga, xustamente, coa idea e a estrutura de canción. Os temas e as formas veñen e van, as asociacións son libres e por veces repítense, a xeito de retrousos, as imaxes arrímanse á poesía. De fondo, certa trama autobiográfica pola que cruzan cadreladas pequenas historias. É o último premio Castelao de banda deseñada -creado pola Deputación da Coruña-, obra de Oliver Añón (Barcelona, 1982), e mostra de que a renovación do xénero na Galiza non se detén. Malia as dificultades, case sempre estruturais e nas que coinciden os consultados por Sermos Galiza. "A nivel institucional, apenas hai pequenas ínsulas. O Xuventude Crea, da Xunta, pero xa non é un formato útil, porque deixou de publicar os gañadores. O apoio do Concello da Coruña ao Viñetas desde o Atlántico, que é un milagre. E o premio Castelao da Deputación". Quen traza este panorama é Kiko da Silva (Vigo, 1979), infatigábel activista, debuxante e profesor de cómic. De feito, ante as carencias institucionais, é dos que vai alén da protesta. En 2012 fundou a primeira escola profesional de banda deseñada de Galiza, O Garaxe Hermético -nome en homenaxe a Moebius-. E a súa última aventura nas publicacións períodicas, A viñeta de Schrödinger -editada pola Mesa pola Normalización Lingüística e a Asociación Socio-Pedagóxica Galega- supón, arestora, a única revista especializada e profesional. "Desde Golfiño, non había unha publicación dedicada á BD e que pagase as colaboracións", indica, "hai quen pensa que o formato está morto e non ten sentido. Eu, porén, entendo que é importante para que se vaian forxando novas autoras e os lectores poidan descubrilas". O formato da novela gráfica é agora dominante, pero esixe un nivel de control e dedicación que aos noveis, entende Da Silva, lles pode quedar lonxe. El mesmo traballa nunha, Baixo a sombra das pedras flotantes, desde hai sete anos. Fáltanlle 40 páxinas e publicarase en galego da man de Xerais e en castelán da man de Norma. [Podes ler a reportaxe íntegra no número 310 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos os quiosques ]


Summary: Actuará en prazas como Hospitalet ou Bilbo, ademais das actuacións que dará en Compostela, Lalín, As Pontes.

SES e a súa banda encetan unha nova xira, actuacións nas que presentará o seu traballo 'Tronzar os valos'. A xira comezará o vindeiro 25 de febreiro en Madrid, no Teatro Lara, onde amosará a súa aposta escénica na que a actitude punk e potencia van da man da reivindicación, do rock, da tradición oral galega e os ecos da canción latinoamericana. De Madrid pasará a Hospitalet de Llobregat, onde actuará o día 27 no marco do 'Let´s Festival'. O seguinte concerto será en Galiza, o 5 de marzo, no Cocido do Orgullo de Lalín. Da capital do Deza SES e os seus pasarán a Bilbo, o 11 de marzo, para tocar na sala Azkena de Bilbo. O 19 de marzo estará nos cines Alovi das Pontes e o 31 dese mes porá o ramo a esta pequena xira no Teatro Principal de Santiago de Compostela. 'Tronzar os valos' Este terceiro disco da cantora bergantiñana suma as enerxías do rock e da canción de autor de América Latina en doce temas de beleza e combate. Doce cancións nas que adentrarse no seu universo. Porque a SES de "Tronzar os valos" é máis SES que nunca.


Summary: As organizacións sindicais trasladaron esta proposta aos grupos parlamentares.

Unha delegación de CCOO e UXT mantivo esta cuarta feira, 20 de outubro, reunións con todos os grupos parlamentarios galegos para presentarlles as súas propostas en materia de defensa do sistema público de pensións. As xuntanzas solicitáronse porque o 1 de outubro foi o Día Internacional das Persoas Maiores e ambos sindicatos deran a coñecer, daquela, un manifesto conxunto. CCOO e UXT pediron ás diferentes formacións políticas que aprobasen no Parlamento galego unha declaración institucional na que figure a derrogación da reforma das pensións do 2013 e o compromiso de revalorizar as prestacións en función do IPC. Segundo ambos sindicatos, os grupos parlamentarios acolleron de xeito positivo as súas demandas. Ambas centrais asinaron nos últimos anos pactos co Goberno español moi criticados. Por exemplo, a terceira reforma das pensións aprobada en 2011 que ampliou a idade de xubilación até os 67 anos ou a aprobación do IV Acordo para o Emprego e a Negociación Colectiva en xuño de 2018 no que figuraba o apoio e promoción dos plans privados de pensións.


Summary: Na primeira semana de corentena, as galegas tiraron de telefonía para manteren o contacto con familia e amizades. Mentres, na súa contorna máis próxima, xanelas e balcóns transformáronse en faladoiros cotiáns nos que compartir preocupacións e anécdotas coa veciñanza, pero tamén en espazos para conversar, botar un conto ou tomar parte en reivindicacións sociais.

Na tenda de Adrián Antonio en Compostela a clientela entra pola porta de xeito calmo mais continuo. Unhas portan máscaras no rostro, outras non, mais case todas preguntan ao seu tendeiro de barrio polas súas crianzas, nadas hai apenas unhas semanas. Mentres despacha os pedidos, baixo a máscara de protección, el conta que tras un par de días de maior tensión e ansiedade, a veciñanza semella afacerse a unha nova rutina. "O primeiro día", conta, "unha moza e un mozo viñeron ofrecer o seu número de teléfono por se algunha veciña do barrio en situación vulnerábel precisaba que a axudasen coa compra". É a segunda vez, desde o remate da ditadura franquista, en que o Goberno estatal decretou o Estado de alerta. A primeira, en 2010, foi consecuencia das folgas das controladoras aéreas. Desta volta, o disparador é o SARS-CoV-2, unha nova cepa de coronavirus que, traspasando fronteiras, obrigou os Executivos de distintos países a limitaren a mobilidade das súas poboacións. Desde Madrid vanse ditando as medidas que marcan o devir da economía dos fogares, -o pagamento das hipotecas ou alugueres e das facturas, a posibilidade dun despido- ao tempo que os cascos urbanos se baleiran de transeúntes e vehículos. "Penso que o importante nestes días é que moita xente viu como se activan redes de solidariedade veciñal, iso axuda a facer fronte á soidade", di Adrián. As pantallas e as xanelas Hoxe nas casas as pantallas desprazan o público ás salas de concertos, aos estadios, ás butacas do cinema ou ás bibliotecas. Volven máis lixeira a falta de contacto entre chamadas e mensaxes a familiares e amizades. Olalla Liñares e Marta Otero explican desde o seu piso compartido en Compostela que pasan boa parte do día "pegadas" á pantalla. Ambas son docentes, a primeira de Educación Secundaria e a segunda de Primaria, polo que dedican as mañás ao traballo e as tardes a charlar coas amizades ou ver xuntas algunha serie ou película. En conversa con este medio, explican que na aplicación da educación telemática agromaron as desigualdades entre o alumnado. "Hai quen carece de ordenador ou internet", di Olalla. Lucas Gómez, desde Sarria e tamén docente, explica que o director do seu centro traballou para atopar alternativas a este estudantado. Marta, Olalla e Lucas recoñecen que ao longo desta semana conversaron máis do habitual coas súas familias a través de mensaxes, audios ou videochamadas. "Somos seres sociais, non?", resume Lucas. Desde Arcade (Soutomaior), Silvana Moril, xornalista e nai dun neno de catro anos e doutro dun ano e medio, explica que grazas á tecnoloxía manteñen o contacto co avó e coa avoa dos pequenos. "Falamos diariamente", di. O grupo de whatsapp familiar tamén foi a escusa para que a filla e o fillo de Cristina Gómez, no seu piso na Coruña, graven vídeos cantando e os compartan coas súas curmás e curmáns. Máis alá dos seus teléfonos e ordenadores, Olalla, Marta, Lucas, Silvana e Cristina explican que as xanelas e os balcóns convertéronse nos últimos días en canles de contacto inesperadas. Coas súas veciñas, mesmo aquelas coas que nunca cruzaran a fronteira dos bos días, comparten cafés na distancia marcada polo patio interior. Tamén nos aplausos cos que cada día ás 20 horas homenaxean as traballadoras sanitarias, as caixeiras ou as labregas. No seu barrio Marta e Olalla formaron un grupo que se arrexunta cada día ás 13 horas para botar un conto, tocar cancións ou conversar. O contacto tamén permite desabafar e dispersar a angustia. "O outro día conversei cunha veciña que compartiu a súa ansiedade porque botaran o seu fillo e a súa filla do traballo", comparte Lucas. Do urbano ao rural Pola ventá do seu fogar familiar na Arnoia, Uxía Estévez asómase a unha paisaxe de viñas e hortas. "Tranquila" é o adxectivo que máis emprega para describir a súa rutina. Alí, polos seus ritmos "menos frenéticos" que os das cidades ou vilas, os cambios foron menos bruscos. "Supoño que os homes notarán máis o feito de que pechasen os bares, porque son os que adoitaban ir, mentres que as mulleres que traballan na casa o percibirán no supermercado de Ribadavia, coas colas e as medidas de seguridade", engade. No exterior, as veciñas continúan a traballar nas viñas. "Agradécese ter esta amplitude, que o movemento non estea limitado a un balcón ou a sacar a cabeza pola xanela", asegura Uxía. Precisamente, o que bota en falta Cristina Gómez na Coruña. "Eu son optimista, penso que esta semana foi de dez e que na familia estamos a facelo o mellor posíbel, pero si é certo que para os nenos a situación é peor", explica. Silvana Moril di que o seu pequeno de ano e medio achégase a miúdo á porta, sinal das súas ganas de saír ao exterior. Porén, o rural non está exento de dificultades. Rodrigo Alfaya vive coa súa compañeira Sara Guerrero en Sabaxáns, Mondariz. "Aquí, a exclusión territorial, a falta de conexións e de servizos, xa fai que o noso día a día se asemelle á corentena dunha persoa no ámbito urbano", afirma. A fenda dixital existente entre o urbano e o rural tamén limita as opcións de ocio telemático, poñendo obstáculos ao contacto con familiares e amigas. A media de idade das veciñas de Rodrigo e Sara é alta. Con menos de 30 anos son, de lonxe, as dúas habitantes máis novas da súa aldea. "Para as persoas de Sabaxáns, a televisión e a radio supoñen a conexión co exterior e están a vivir esta situación con medo, recoñécense como persoas vulnerábeis e cun risco máis alto", conta el. Con todo, nun marco de interteza e frustracións, case todas as voces rematan cun toque de optimismo as súas chamadas. "Penso que temos que quedarnos cos coidados, con como nos autoorganizamos para coidar


Summary: A Candidatura d'Unitat Popular pedíu adiar a xuntanza pois este sábado realiza en Castelló de la Plana (País Valencià) a súa Asemblea Nacional. "Temos que escoitar á militancia", dixo David Fernández.

Desconvocada a reunión de partidos e entidades soberanistas para falar da proposta dunha 'lista cívica' para as eleccións do 27 de setembro prevista para esta sexta feira. Unha decisión adoptada a petición da CUP, como recoñeceu nunha entrevista en Catalunya Ràdio o deputado David Fernández, que solicitou adiar a xuntanza pois este sábado a formación realiza a súa Asemblea Nacional e "temos que escoitar á militancia". Posteriormente, nun comunicado, a CUP piña como límite para negicar a candidatura 'cidadá' o 18 de xullo e amosaba o seu desacordo co que cualificaba de "cimeiras espectáculo". A reunión fica, pois, adiada até a semana que vén. A proposta a debatir, unha candidatura da 'sociedade civil' e sen políticos que agrupe a totalidade do voto independentistas. ERC, CUP e ANC apostan nesta idea. CDC é máis reticente, sobre todo porque deixaría fóra de xogo Artur Mas, que non podería concorrer nesa listaxe. David Fernández dixo na entrevista que a candidatura 'cidadá' e sen políticos en activo é o mellor desafío que se lle pode facer ao Estado español. Advertiu das tentacións de presentar os comicios como un plebiscita sobre Artur Mas.


Summary: Axentes da Policía Nacional e da seguranza privada do estadio terían mesmo ameazado os afeccionados, segundo recolle o Observatorio para a defensa dos dereitos e liberdades 'Esculca'.

Axentes do Corpo Nacional de Policía e da seguranza privada do estádio de Pasarón, "abordaron e ameazaron" a seareiros do Pontevedra, membros do grupo 'Mocidade Granate', antes do partido que os pontevedresas ían desputar coa Cultural Leonesa. Segundo recolle Esculca e denuncian organizacións como Isca, os axentes confiscáronlles bandeiras nacionalistas galegas e prohibiron aos mozos, de entre 15 e 19 anos, exhibiren a faixa co nome da peña. "Mocidade Granate leva anos apoiando o Pontevedra F.C. coas suas faixas e bandeiras sen que até hoxe se teñan producido altercados de ningún tipo, o que torna ainda máis extraordinario o inxustificábel comportamento da Policía Nacional", apontan desde o Observatorio para a defensa dos dereitos e liberdades. Esculca di que se obrigou os mozos a porse nun lugar diferente ao que ocupan habitualmente no estadio, "ameazounos con confiscarlles a faixa caso a exhibiren e tentou relacionalos co incidente da puñada propinada a Rajoy hai uns días por un familiar da súa muller". Non é a primeira vez que se produce a requisa de bandeiras nacionalistas en recintos deportivos galegos, tanto campos de fútbol como de baloncesto.


Summary: O boicot a estes exames foi de 80% no ensino público galego. Un ano máis, as familias optaron por non enviar a fillos e fillas a estas probas que tan só defende a Consellería de Educación. "A Xunta debería tomar nota da oposición ás reválidas", aponta Suso Bermello, de CIG-Ensino. E nais como Carme non ven proveito algún a este tipo de probas: "Son un inconveniente en todos os sentidos".

Máis un ano reválidas e máis un ano, boicot masivo ás mesmas. Por volta de 80% de absentismo no ensino público galego naqueles graos chamados a ter que pasar esta terza e cuarta feira esas probas: o alumnado de 3º e 6º de Primaria, así como de 4º da ESO. "Non ten explicación que a Xunta teime en mantelas", afirma Suso Bermello, da CIG-Ensino, principal sindicato no ensino, e membro Plataforma galega en defensa do ensino público. "Se non hai máis boicot e porque moita xente non ten con quen deixar os nenos e nenas eses días e mándaos a clase", afirma Manuel, pai dun neno de 3º de Primaria que non foi a aulas estes días. "Ficou coa aboa, pero houbo compañeiros que si foron porque non había quen quedase". Durante estes anos o alto absentismo nos días nos que a Xunta fixaba as reválidas semella que non afectaron a Consellería de Educación, que mantén estas probas. "O boicot é alto no ensino público, tanto nos centros urbanos como nos do rural, tanto nos de Primaria como Secundaria", indica Bermello, que lembra que outros territorios do Estado optaron por non aplicar a Lomce, cuxa fin definitiva é cuestión de tempo. "O das reválidas non hai quen o entenda", afirma Carme, nai doutra nena, tamén de 3º de Primaria. "Os nenos só teñen 8 anos para ter que pasar por unha cousa que parece a selectividade, póñense moi tensos e nerviosos". Ademais, está a opinión, moi estendida entre as familias, de que con estes exames quérese facer como un 'mapa' de "colexios bos e malos". Unha idea que tamén defende o presidente da Confederación de Anpas Galegas, Fernando Lacaci, que considera que a este formato de avaliación representa un modelo clasista e segregador que pretende dividir e encamiñar o alumnado en función dun exame. Desde a Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público considéranas propias dun modelo educativo retrógrado para alén de oporse polo gasto e tensión a que se somete o alumnado de moi prontas idades "sen necesidade nin beneficios pedagóxicos para el". "As reválidas non convencen nin aos alumnos, nin aos profesores nin ás familias. Para que están, entón?", pregúntase Manuel.


Pasaron xa cinco semanas dende que Rusia comezou a súa campaña de bombardeos en apoio do réxime fascista en Siria, transformando unha loita nacional contra a tiranía nunha resistencia contra a invasión estranxeira e a ocupación. O discurso utilizado para xustificar a intervención rusa é unha extensión da consabida "guerra ao terror". EEUU invadiu e ocupou Iraq e Afganistán, baixo o pretexto de "combater o terrorismo", creando así máis terrorismo e extremismo, e agora os rusos e iranianos fan o mesmo en Siria. A diferenza é que moitxs dxs que abertamente expresaron o seu rexeitamento da primeira guerra contra o terror, agora permanecen en silencio ou apoian activamente esta último reencarnación. Por suposto, o "terrorismo" é un termo xenérico que o réxime sirio usa contra a disidencia. E os principais obxectivos das aventuras imperialistas rusas non son os fascistas de Daesh (ISIS). Pola contra, o poder militar de Rusia está dirixido ás milicias sirias da resistencia e aos civís que viven nas zonas liberadas, convertidas en campos de exterminio baixo a táctica de terra arrasada do Estado, ou os asedios devastadores. É sobre os suburbios da clase traballadora e os distritos rurais de Hama e Idlib, os que se rebelaron tan fortemente contra o réxime, sobre os que caen os ataques aéreos rusos. A xente atacada en Homs é a mesma que venceu a Daesh un ano atrás. Máis de 254 civís, incluíndo polo menos 83 nenxs, morreron polos ataques aéreos rusos [NB. as cifras son de hai unha semana antes das masacres de civís nos mercados de Douma, AlBoukamal e outros lugares]. Os obxectivos son hospitais, almacéns de distribución de pan, concellos populares e lugares históricos e arqueolóxicos. Ducias de miles de persoas foron desprazadas dos seus fogares, moitas xa vítimas de movementos anteriores, arróupanse baixo as árbores ou en covas ante a ameaza do inverno. E mesmo con todo ese poder militar, parece que Assad terá problemas para reafirmar o seu control sobre as tres cuartas partes do país que perdeu. A resistencia segue a facer avances e liberando aldeas arredor de Hama, mesmo baixo as bombas rusas, o que supón un serio revés para as tropas desmoralizadas do réxime. Hai menos razón para o optimismo en Aleppo, onde o réxime ten feito avances significativos coa súa enorme dependencia das milicias estranxeiras xiítas no terreo, de Irán e do Líbano, e co apoio de Rusia dende o ceo. Pero, mentres o exército "árabe" sirio de Assad está cada vez máis fragmentado e parece feble de máis para recuperar e manter o territorio perdido, a resistencia vese máis unida do que estivo en moito tempo. Os que espertaron á traxedia que acontece en Siria só cando Daesh decapitou a un americano ou cando xs refuxiadxs chegan enchoupadxs ás costas europeas, non están familiarizadxs coa historia da loita heroica de Siria: unha loita que lida con múltiples inimigos tanto nacionais como estranxeiros. Isto lévaos a concluír que nunca houbo unha revolución; que todo foi unha conspiración islamista ou estranxeira. Outros suxiren que Assad é o mal menor - aínda que sexa responsable do 96% das mortes de civís e da crise dxs refuxiadxs - e que a "estabilidade" baseada no aparato de seguridade militar é máis importante que a liberdade. Este revisionismo é unha traizón ao levantamento popular que viu a homes e mulleres de todas as seitas, relixións e contextos, pedir a caída do sistema opresor. A xente tomou as rúas desarmada e afrontou soa as balas e tanques do Estado, que custaron tantas vidas. E cando a revolución se militarizou fronte a tal violencia, cando as manipulacións e terror do réxime crearon o espectro do sectarismo e do extremismo islamista, cando os señores da guerra comezaron a aterrorizar as zonas liberadas e os países estranxeiros comezaron a afirmar a súa hexemonía sobre varias faccións, xs revolucionarios sirios e sirias foron traizoados e abandonados. O seu movemento pasou a ser xulgado só pola forza da contrarrevolución. Esta percepción nesgada foi unha vitoria máis para o sistema de Estados. Algunhas figuras relevantes da esquerda occidental aseguran que "non quedan bos tipos en Siria". Esta análise é o resultado dun orientalismo xeneralizado, que ve os árabes como un todo - un pobo violento, retrógrado e necesitado de guías externa. Non distinguen entre combatentes e activistas non violentos, entre seculares e islamistas, entre moderados e extremistas. Como se a diversidade de opinións, políticas, culturas e métodos de loita foron só dominio da sociedade occidental. O 2 de outubro pasado, os Comités de Coordinación Local emitiu unha declaración condenando a agresión rusa e chamando a "todas as forzas e faccións revolucionarixs a unirse por todos os medios". En todo o país, os sirios e sirias que viven en condicións apocalípticas saíron ás rúas coas mesmas esixencias. En Aleppo, os manifestantes reuníronse nos barrios de Tariq Al Bab, Tel Rifaat e Salahudeen. En Idlib, a xente saíu ás rúas en Ma'arat Al Nu'man e Kafranbel onde os soldados do Exército Libre se xuntaron ás protestas organizadas regularmente polos civís cada venres. Unha pancarta dicía "Putin! Fai que os teus soldados retornen seguro, ou enviámolos en cadaleitos". Tamén houbo manifestacións en Inkhil, en Daraa, ao sur, e en Damasco e os seus arrabaldes; en Saqba na Guta oriental, en Qaboun e Duma, onde un home declara: "Siria é para nós, non para a casa dos Assad, nin para Rusia, nin Irán, nin o Líbano". Moitos sirios e sirias cren na autodeterminación, e seguirán a loitar por unha vida digna, libre de todo totalitarismo. Mentres tanto, a esquerda autoritaria segue ocupándose do xogo de xadrez dos Estados e da loita pola hexemonía territorial ... mentres derraman o sangue do pobo sirio.


O nome do río Lavacolla anegou a parroquia enteira, oficialmente San Paio de Sabugueira, talvez por estar as súas augas asociadas aos lavados rituais dos que se fala no Códice Calixtino, esa xoia tan mal custodiada pola Igrexa Católica. Chegou tamén ao aeroporto da capital de Galicia o nome deste río do que leo que, ao deixar a parroquia, pasa a chamarse Chaián1. Xa en Verdía, onde deita as súas frías augas no Tambre, coñécese como o río da Sionlla que sae nos mapas. As autoridades competentes acordaron estes días atender o acordo do pleno municipal de Compostela de cambiar o nome, de orixe fluvial, do aeroporto da capital de Galicia, para que figure o de Rosalía de Castro. É sen dúbida unha honra que, quen no futuro aterre nas súas pistas, sexa saudado polo nome desta muller compostelá, unha das grandes poetas universais do século XIX, a nosa inabarcábel poeta nacional. Cando Rosalía vivía estaría en pleno funcionamento a fábrica de curtumes que se erixiu á beira do río da Lavacolla no ano 1801, que uns anos máis tarde se converte nunha das máis importantes da bisbarra. Andando o tempo, xa no século pasado, na fábrica instalaron unha explotación gandeira e un almacén de adubos químicos e maquinaria agrícola. Despois da guerra que o fascismo franquista lle declarou á República para destruíla e borrar con sangue a democracia do mapa político do Estado Español, converteron o edificio, xa ruinoso, no insalubre aloxamento de presos políticos republicanos. Falamos dun dos campos de concentración dos que sabemos tan pouco, dunha realidade moi afastada das destacadas conmemoracións europeas, que celebran o fin dos campos de concentración nazis. O Campo da Lavacolla foi un dos nove instalados en Galicia, un dos cento oitenta do Estado Español, e foi o que recolleu un maior número de confinados na nosa nación. Alí traballaron á forza miles de homes derrotados, soldados republicanos que achaiaron o monte para construír as pistas do aeroporto. Aínda recordan hoxe os veciños as longas ringleiras de homes esfameados inzados de piollos que se desprazaban a pé desde o seu aloxamento frío é húmido ata o campo no que traballaban de sol a sol. Traduzo unhas frases do diario de Casimiro Jabonero, un home republicano da provincia de Guadalajara que sofreu cativerio nesa vella fábrica de curtumes, para que poidamos facernos unha idea das condicións de vida dos presos: "Imos andando deica unha vila que se chama Lavacolla, aquí está o Campo de Concentración (...) Despois instálannos nunhas naves, estamos amoreados, temos que durmir uns enriba dos outros (...) Por culpa de que durmimos amoreados e a pouca hixiene poden terse piollos (...) e a sarna comeza a sentirse (...) Levo un recordo triste deste campo e dos seus xefes, aquí imperou a fusta, e outra cousa máis, que fai máis mal aínda, sen dar golpes, os insultos, as palabras con dobre intención que te ferían no máis vivo. Non sei a onde irei agora, pero paréceme que sempre me han tratar mellor que aquí ...."2. Nun acto do 14 de xaneiro do ano que andamos, o concello de Miranda do Ebro, outro dos lugares onde o fascismo franquista habilitou un destes espazos sinistros, organizou a presentación do libro Cautivos y desarmados, que recolle textos traducidos do catalán ao castelán. O seu autor, Francesc Grau Vilader, un dos presos que pasou por aquel Campo de Concentración, cóntanos: "Todo funcionaba de maneira impecábel. A aniquilación tiña lugar de acordo co plan previsto. Se aquilo durara un pouco máis, o exterminio sería total e absoluto. As enormes matrices dos campos de concentración acadaran unha eficacia capaz de crear unha xeración de homes moralmente castrados, de parir unha multitude de criaturas fisicamente acovardadas e dispostas a aceptar todas as humillacións sen ningún grito de protesta"3. Os actos coma este de Miranda do Ebro pretenden romper a lousa de silencio que os vencedores da guerra que liquidou a II República Española pousaron sobre a Historia, e que parece manterse riba dela aínda hoxe, cando xa se cumpriron os setenta anos da rebelión militar. Di o poeta arxentino Juan Gelman que hai quen despreza este esforzo de memoria. Que din que non hai que remexer o pasado, que non hai que ter ollos na caluga, que hai que mirar cara adiante, non insistir en reabrir vellas feridas. Están perfectamente equivocados (continúa o poeta) porque as feridas aínda non están pechadas, latexan no subsolo da sociedade como un cancro sen sosego; o seu único tratamento é a verdade; despois, a xustiza. Só así é posíbel o esquecemento verdadeiro4. Por iso penso que o enorme nome de Rosalía de Castro, a poeta que sempre estivo á beira da soa e verdadeira xente de traballo do noso país, non debería nunca agochar a existencia do Campo de Concentración de Lavacolla. Pediríalles ás autoridades competentes que, coa mesma celeridade coa que aprobaron este cambio de nome, se preocupen por sinalar, en lugar visíbel do Aeroporto Rosalía de Castro, que na construción das súas pistas interveu o traballo forzado e a tortura de presos republicanos do Campo de Concentración, que desmontaron a pico e pa un terreo de difícil orografía. As instalacións da terminal abandonada deberían reconverterse, a xuízo de quen escribe este artigo, nun necesario Centro de Interpretación e nun Museo da Memoria: para írmonos achegando á verdade que trate ese cancro sen sosego do esquecemento que o poeta diagnosticou. Notas San Paio de Sabugueira, a parroquia compostelá da Lavacolla: Henrique Neira Pereira, edición da Asociación de Veciños Ruta Xacobea, 2004 Diario del soldado republicano Casimiro Jabonero, edición de Victor Santidrián, Fundación 10 de marzo, 2004 http://www.vilaweb.cat/noticies/trencar-el-silenci-sobre-els-camps-de-concentracio-de-franco-a-espanya/ Tirado do discurso que Juan Gelman pronunciou ao recoller o Premio Cervantes do ano 2008


Summary: O fallo, susceptíbel de recurso ante o TS, prohibe a estas empresas continuar con estas prácticas agás nos casos legalmente previstos.

A Audiencia Provincial da Coruña condenou Unión Fenosa Distribución S.A e Gas Natural S.U.R SDG S.A por condutas abusivas contra os consumidores ao incumprir a obriga de realizar lecturas de consumo real da electricidade nos contadores e facturar mediante valores estimados. En concreto, estimou o recurso de apelación interposto polo Ministerio Fiscal contra a sentenza ditada en primeira instancia polo Xulgado do Mercantil número 1 da cidade. A resolución, en todo caso, é susceptíbel de ser recorrida en casación ante o Tribunal Supremo. O proceso orixinouse nunha demanda formulada pola Fiscalía na que se exercitaba unha acción colectiva contra estas dúas empresas que forman parte dun mesmo grupo empresarial que opera no sector eléctrico. Unión Fenosa exercía a distribución de enerxía eléctrica e Gas Natural de empresa comercializadora, polo que se encargaba de mandar as facturas aos seus clientes cos datos facilitados pola distribuidora. Impón ás empresas a obrigación de informar o Xulgado sobre as medidas adoptadas para previr a reiteración no futuro destas condutas e fixa un prazo de 3 meses para o seu cumprimento A demanda fundamentábase en que a distribuidora incumprira de forma reiterada a obriga de efectuar as lecturas dos consumos eléctricos reais dos clientes, o que determinaron que a firma comercializadora facturase mediante valores estimados máis aló do prazo de dous meses permitido pola normativa sectorial aplicábel. Cobrar o aluguer do contador Ademais e a pesar de emitir facturas nas que non se incluía o consumo real, seguía cobrando o aluguer do contador aos consumidores e en ningunha factura informábase dos motivos concretos polos que levaba a cabo esta práctica. Na sentenza declárase abusiva a conduta consistente en non efectuar as lecturas de consumo real de electricidade e tamén a de emitir e mandar facturas que inclúan consumos de electricidade estimados. Tamén se declara abusivo o cobro do aluguer do contador nas facturas con consumos estimados e a ausencia de información das razóns polas que non se tivo en conta o consumo real. O fallo recolle a prohibición ás demandadas de efectuar lecturas e emitir e xirar facturas con consumos estimados, agás nos casos legalmente previstos. Así mesmo, establece a "vinculación aos seus pronunciamientos das persoas físicas ou xurídicas que incorran na mesma práctica aínda que non fosen parte no proceso". Por último, impón ás empresas a obrigación de informar o Xulgado sobre as medidas adoptadas para previr a reiteración no futuro destas condutas e fixa un prazo de 3 meses para o seu cumprimento, impondo unha multa coercitiva de 40.000 euros por cada día de atraso no cumprimento da mesma.