Summary: Recoñecerá traxectorias e obras en distintos ámbitos culturais, do literario ao plástico pasando polo ensaístico ou os proxectos feministas.

Doce convocatorias por un importe total de 151.500 euros suman a nova edición de premios culturais da Deputación da Coruña que recoñecerá traxectorias e obras en distintos ámbitos culturais, do literario ao plástico pasando polo ensaístico ou os proxectos feministas. Ábrese agora o prazo para presentar obras e propostas ás doce convocatorias cunhas bases que saen publicadas no BOP deste 15 de marzo. Manuel Murguía de Ensaio, Fran Pérez Narf para grupos e artistas musicais, Raíña Lupa de Literatura Infantil e Xuvenil, Luís Ksado de Creación Fotográfica, Rafael Dieste de Textos Teatrais, Isaac Díaz Pardo de Artes Plásticas, Castelao de Banda Deseñada, Andrés Gaos de Composición Musical e Jesús Núñez de Arte Gráfica ademais do Quero Cantar de Música Infantil e Xuvenil e o Premio Begoña Caamaño de Acción Cultural pola Igualdade de Xénero son os galardóns. "Os premios culturais promovidos desde a área de Cultura da Deputación da Coruña teñen como obxectivo promover e premiar creación cunhas convocatorias que buscan tamén converterse en eventos culturais, arredor dos que xiran actividades de promoción e difusión dos distintos ámbitos", sinala ao respecto Goretti Sanmartín, responsábel da Área de Cultura e vicepresidenta da Deputación da Coruña.


Summary: A xornalista Paula Castro vén de ser nomeada gañadora do IV Premio de Xornalismo Manuel Lueiro Rei que outorga o Concello de Fornelos.

O xurado da cuarta edición do Premio de Xornalismo Manuel Lueiro Rei, que convoca o Concello de Fornelos, decidiu, por unanimidade, recoñecer o artigo da xornalista Paula Castro, titulado "Mulleres invisibles, mulleres desconfinadas". O xurado, reunido de maneira telemática o 25 de febreiro de 2021, e formado por Carme Vidal, xornalista Ramón Rozas e Ramón Nicolás, coa presenza da coordinadora e secretaria do premio, Carmen Carreiro, con voz e sen voto, salientou a "solidez" do texto que trata sobre a estigmatización á que están sometidas as mulleres que exercen a prostitución. "A autora articula, asemade, unha visión crítica e documentada sobre este negocio de explotación sexual e repara sobre o abandono que sofren estas mulleres sen dereitos", expresa o xurado na acta do concurso. Paula Castro pon rostro "a persoas abocadas á invisibilidade, ao desprezo social e a unha heroica subsistencia". Ademais, o xurado estimou a actualidade da súa temática, a mesura na exposición dos datos estatísticos recollidos e o acaído rexistro literario que abraza. A entrega do premio, que está dotado de 1.000 euros, decorrerá en Fornelos cando a situación da pandemia o permita. Paula Castro estudou Historia e Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela. Comezou a súa actividade profesional no xornalismo en A Nosa Terra e desde hai 17 anos traballa como xornalista no Gabinete de Comunicación da CIG. Xoán Carlos Domínguez Alberte, Montse Fajardo e Mario Regueira, os tres colaboradores de Nós Diario, foron outros dos autores premiados con este galardón, que busca recoñecer a figura de Manuel Lueiro Rei e cuxo fin pasa pola promoción xornalística en galego. Podes ler o artigo de Paula Castro premiado nesta ligazón.


Summary: O FROB dará a coñecer esta sexta a quita a aplicar aos posuidores de preferentes e subordinadas. Madrid tenta calmar a treboada obrigando a toda a banca a achegar cartos para dar liquidez @s estafad@s que advirten: "Vai arder Troia"

Esta sexta feira vai ser intensa para os milleiros de galegos e galegas afectadas polo calote das preferentes. Van coñecer canto lles quitan. Ou canto lles "rouban", segundo prefiren dicir eles. Primeiro, o Consello de Ministros vai aprobar unha derrama extraordinaria dos bancos ao Fondo de Garantías. Para que? Para ter liquidez para os posuidores de preferentes de NCG e Catalunya Banc. Até agora, a parte dos seus aforros que non lle '"rouben" coa quita ía se lles dar en accións ou valores que non podían vender ou canxear por cartos. Con esta derrama, si. Unha manobra do goberno para tentar calmar unha treboada que nestes días foi a máis día tras día, sobre todo no sur de Galiza, acendendo so sinais de alarma en Xunta, Goberno central e banca. Quita de até o 55% O segundo 'vía crucis' da xornada será á tardiña, cando o FROB diga canto vai ser a quita. Como informara La Voz, a porcentaxe de quita non vai ser igual en todas as entidades nin para todos os afectados. Dependerá dunha serie de factores, de se teñen subordinadas ou preferentes, data de emisión desas participacións...No que atinxe a NCG banco, a quita variaría entre un 10 e un 55%. Montoro, o ministro de Economía, afirmara hai unhas semanas que a quita media para todas as entidades roldaría o 40 por cento. "Roubo sobre roubo" Entre as plataformas de estafad@s polo calote das preferentes a indignación é máis que patente. Esta semana as medidas de presión e mobilización foron constantes. "Non somos delincuentes nin nada do que algúns andan a insinuar. Somos xente á que lle rouban os aforros de toda unha vida", indica desde Vigo José Estévez. "Os bancos enganáronnos coas preferentes. E, por riba, para salvalos da crise da que eles son responsábeis, póñennos unha quita a nós, os estafados", indica desde O Salnés David García. "E o poder político,no goberno de Madrid e no de Compostela non moven un dedo, logo son cómplices, non o esquezamos. E por iso lles imos protestar a eles, ao PP, porque son responsábeis de todo isto". Para Elena,da Barbanza, "os medios non debedes falar de quita, senón de roubo, que é o que é. E como nos leven os aforros.... aquí vai arder Troia, non se imaxinan como está a xente, o que se precisan eses cartiños no medio dunha época de crise". Sentencia favorábel E no medio de tanta tensión, unha nova boa: Unha sentenza xudicial obriga a NCG a devolver a unha familia do Carballiño, matrimonio de emigrantes naturais desta vila ourensá, os case 73.000 euros que puxeran en preferentes e subordinadas. A sentenza declara a nulidade das operacións e obriga tamén á entidade financeira a pagar os gastos xudiciais e mesmo os gastos devengados desde a sinatura do primeiro documento de preferentes por este matrimonio, en 2004. O xuíz considera que non houbo contrato porque para iso ambas as dúas partes tiñan que ter coñecemento do que estaban a contratar


Summary: Tras dúas xornadas de folga, os maquinistas de Renfe manteñen outras seis días de paro entre o 4 e o 12 de outubro. Protestan pola demora na recuperación dos trens suprimidos durante a pandemia e pola falta de persoal para conducilos. Sen rede de proximidade, Galiza urxe reactivar liñas de media distancia anuladas pola Covid.

Galiza, ao igual que outros territorios do Estado, segue sen recuperar a totalidade dos servizos ferroviarios de viaxeiros minguados ou anulados durante a pandemia da Covid. O estado de alarma, as restricións de mobilidade e a caída da demanda levaron a Renfe a suprimir liñas e frecuencias que non volveu repor. Hai un ano, a operadora pública prestaba 65% dos servizos de media distancia previos á pandemia. Segundo recoñeceu esta quinta feira o seu presidente, Isaías Táboas, os servizos comerciais "repuxéronse todos, excepto o tren hotel", mentres que os públicos atópanse perto de 70%. Malia a viraxe da situación epidemiolóxica, o titular de Renfe volveu fiar a recuperación progresiva dos servizos ferroviarios a unha mellora das condicións sanitarias. Mais tamén a un incremento da demanda por parte das viaxeiras para xustificar ese gasto ante o Ministerio do Transportes. Neste sentido, chamou ás usuarias a utilizar menos o coche particular para "incentivar" á compañía "a pór máis trens", dado que os de servizo público deben gozar de "certa ocupación" que acredite un aumento de frecuencias. Servizo antes que demanda Para o voceiro do sector do ferrocarril da Confederación Xeral do Traballo (CGT), Juan Sánchez Losada, tacha os argumentos de Isaías Táboas de "perversos" porque sen trens nin frecuencias suficientes é imposíbel consolidar a demanda das usuarias. "Se non tes tren a primeira hora da mañá para ir traballar, de nada serve telo á tarde para regresar. A xente colle o coche". Por iso, di, urxe restabelecer as circulacións que coincidan coas horarios laborais ou estudantís das usuarias. "Se non teño o servizo ferroviario que preciso non collo o ten e se non collo o tren, Renfe di que non hai demanda". Sánchez Losada defende a garantía dun servizo público que "hai que prestar e adaptar á ocupación que se vaia dando agora que a situación sanitaria tende á normalidade, e mais en 2021, nomeado pola Unión Europea como o ano do ferrocarril. Desde a CGT estiman que Galiza perdeu, e aínda non recuperou, 45% da circulacións de trens de media distancia, a maioría no rural, fronte á mellora dos servizos no eixo atlántico, operativos nun 75%. Servizos pendentes Con todo, non son suficientes. O sindicato denuncia que a oferta de Renfe no ámbito do corredor Vigo-Santiago-A Coruña non cobre a demanda existente as sextas feiras e os domingos. "Os trens van completos e hai ducias de viaxeiros, nomeadamente estudantes que fican fóra por falta de prazas". Ademais, sinala Sánchez Losada, permanece suspendido o tren Vigo-Santiago con saída de Guixar ás 6.58 horas, así como os trens que circulaban por Redondela, Arcade, Catoira, Pontecesures e Padrón. Tampouco se recuperaron os trens de proximidade que facían Vilagarcía-Santiago-Vilagarcía e que "sextas e domingos asumían unha importante ocupación, liberando prazas nos trens de media distancia entre eses dous puntos e aliviando presión sobre os trens completos que impiden viaxar de Vigo e Pontevedra até Santiago e A Coruña. A pandemia e Renfe tamén deixaron Tui sen conexión de viaxeiros por tren, tras suspender as liñas entre Vigo e Valença. No norte, reclaman o restabelecemento das cinco liñas entre A Coruña e Ferrol previas á pandemia. Agora só funcionan tres. E cara ao interior, a reposición do tren das 6.45 Ourense-Santiago mais das dúas frecuencias diarias que operaban na liña do Miño, dado que só manteñen unha. "Falamos dun tren esencial que vertebra o rural coas cidades de Vigo, Ourense e Monforte, unha das capitais máis castigadas polos recortes de trens cara ao Carballiño ou Santiago, mais tamén cara a Monforte, Sarria e Lugo. E afectada ademais polo desdobramento do tren entre Ponferrada e Vigo, que obriga as viaxeiras a baixar na cidade "e esperar dúas horas e media para continuar a viaxe", sinala Juan Sánchez Losada. O voceiro da CGT chama a impulsar o transporte de viaxeiros por ferrocarril e a facelo rendíbel fronte ao transporte por estrada. E potencialo, di, exixe recuperar liñas esenciais para as usuarias, mais tamén implantar bonificacións nos aparcadoiros das estacións que sumen ao aforro que xa supoñen os bonos de viaxes.


Summary: A única condición que a Academia recolle para a figura á que se lle dedica o Día das Letras Galegas é que leve dez anos morta. Iso acontecerá o próximo 17 de maio coas poetas Xela Arias e Luísa Villalta, dúas mulleres que morreron novas e que lle darían novo impulso á conmemoración.

A Academia decide o día 21 a quen lle dedicará o Día das Letras Galegas. Tres membros do plenario terán que presentar cada unha das propostas que logo se debaterán no plenario. Durante estas xornadas previas, os nomes amoréanse entre as posíbeis candidaturas e, canda os que cada ano recuncan nestas datas, súmanse outros que por vez primeira nesta edición cumpren as condicións requeridas pola Academia. Á listaxe incorpóranse os nomes de dúas escritoras, mortas a idade temperá que revalidarían o entusiasmo que se viviu no ano de Lois Pereiro. A escritora Luísa Villalta e a poeta e tradutora Xela Arias poderían xa ser as protagonistas dun novo Día das Letras que contarían co respaldo do seu entorno literario e da súa obra contemporánea. Xela Arias morreu en 2003 e Luísa Villalta o 6 de marzo do 2004, é dicir, en calquera dos casos o 17 de maio tería feito dez anos do seu pasamento. Tanto unha como outra están aínda na memoria persoal dos seus contemporáneos, homes e mulleres, en especial poetas, que compartiron con elas iniciativas e proxectos e formaron parte do panorama cultural desde os anos oitenta. Canda elas, o nome de Ricardo Carvalho Calero volve de novo ao escenario, mais, coa condición que desta volta fai máis explícita a Academia de que sexan os propios numerarios os que acheguen o nome ao plenario, faise máis difícil aínda mesmo a presentación da súa candidatura. Desde fóra de Tabernas, a de Carvalho Calero é unha das demandas que máis vontades congrega por unha parte da intelectualidade que entende xa como inxustiza que non se recoñeza unha figura que contribuíu como poucas á historia da lingua e a literatura e cunha sólida obra literaria. Máis forza cobra este ano a figura de Díaz Castro, eterno candidato ao que o centenario o próximo 2014 dálle aínda máis forza, avaliada pola campaña que se está a desenvolver desde Guitiriz e a iniciativa promovida polo propio alumnado do centro de ensino Poeta Díaz Castro que presentou un audiovisual dedicado ao autor de Nimbos. Valenzuela e Lueiro Candidato asegurado para o Día das Letras Galegas é Carlos Casares, que por segunda vez podería optar á homenaxe aínda que parte do seu entorno prefería por distintas razóns, cando menos na anterior edición, agardar algo máis a que se conmemorase a súa figura cun Día das Letras Galegas. Do exilio e a resistencia antifranquista, dous nomes de dous narradores entran nunha posíbel listaxe para o 17 de maio. O escritor Ramón de Valenzuela, autor de Non agardei por ninguén ou Era tempo de apandar, entre outras e o xornalista e narrador Manuel Lueiro Rey poderían ser protagonistas da homenaxe da Academia. Os dous mantiñan relación persoal e política co presidente da Academia, Xesús Alonso Montero. A proposta do poeta berciano Antonio Fernández Morales, candidato apoiado pola asociación Xarmenta e tamén unha firme aposta do anterior presidente Xosé Luís Méndez Ferrín é outro dos nomes que soan en cada edición. Desta volta, o nome do autor de Paradela, Manuel Rodríguez López chega á sede de Tabernas proposto por GaliciaDixital.


O alcalde de Riós, Francisco Armando Veiga, avanzou nun pleno decorrido nesta segunda feira a súa intención de renunciar ao seu cargo que ocupa desde 1993. Faino despois de presentar un plan de axustes para o Concello, que actualmente está a sufrir "dificultades financeiras", e que conleva a supresión do seu salario público. Segundo afirmou o propio rexedor do Partido Popular (PP) a Europa Press, non decidiu marcharse por motivos "económicos", senón porque cre que é o momento de "dar paso ás novas xeracións" . A pesar da crítica situación financeira, Veiga asegurou sentirse "orgulloso" de deixar un municipio "con todos os servizos", "Marcho por motivos persoais", trasladou, ao tempo que asegurou que xa informou das súas intencións hai meses tanto ao presidente do PP en Ourense, Manuel Baltar, como ao presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo. O alcalde desvinculou a súa marcha das dificultades económicas que atravesa o municipio, algo que si lle bota en cara o Partido Socialista (PSOE) emitiu un comunicado no que o acusa de "abandonar a nave e abandonar o Concello", deixándoo á deriva e "sumido nunha situación económica "catastrófica". Débeda de máis de 325.000 euros Veiga lamentou a postura dos socialistas e defendeu que podería seguir como alcalde sen que fose un impedimento para que o Consistorio acceda ao crédito que precisa, pero "chegou o momento de ceder". A pesar das xustificacións do alcalde, os socialistas denunciaron que o Concello de Riós "ten que facer fronte a unha débeda de máis de 325.000 euros", pola que agora terá que recorrer a un préstamo e someterse a un plan de saneamento, o que supón "hipotecar" o Concello "para os próximos 12 anos". Os socialistas acusan o rexedor do PP e o seu equipo de goberno de ser "culpábeis desta situación", e cualifican "de gravidade extrema" que amose a súa intención de marchar "cando veñan mal dadas". Argumentan que Veiga pretende dimitir "porque o Concello non pode facer fronte ao seu elevado soldo público". "Non é de recibo que o alcalde abandone o barco cando hai dificultades económicas", sentencian no PSOE.


Summary: O PSdeG coida que estender de seis meses a dous anos os prazo para atender os dependentes "fulmina" o cometido da lei, que afecta directa ou indirectamente en Galicia a 80.000 persoas

A fervenza de recortes incluídos nos dous decretos emanados do Consello de Ministros do pasado venres seguen a ser peneirados polos grupos da oposición parlamentaria, en Madrid e tamén en Galicia. Despois de que, en días pasados, tanto o PSdeG como o BNG puxesen sobre a mesa o que, ao seu xuízo, poden ser "alternativas" á tesoirada do Goberno de Rajoy -substituír, por exemplo, o recorte das prestacións de desemprego por unha reforma fiscal para rendas altas- os socialistas fixáronse este martes nunha das vertentes sociais a priori máis preocupantes da reforma: as modificacións introducidas na Lei de Dependencia. Tras analizalas, chegan a un duro diagnóstico: "milleiros de galegos morrerán agardando" por unha prestación, di a voceira do PSOE no Congreso en materia de discapacidade, Laura Seara. A parlamentaria ourensá bota man das estatísticas para explicitar a incidencia en Galicia das medidas impulsadas polo Ministerio de Sanidade: case 37.000 persoas reciben actualmente en Galicia algún tipo de prestación por padeceren algún grao de dependencia e 25.000 máis téñena recoñecida pero aínda non se benefician dela. Ademais, 7.500 familiares exercen oficialmente como coidadores e coidadoras e 15.000 persoas traballan neste sector. Polo tanto, en números redondos, máis de 80.000 persoas sufrirán en Galicia os efectos do recorte, a comezar polos propios dependentes. "A algunhas persoas rebaixaráselles o grao xa recoñecido e outras serán directamente expulsadas do sistema" Neste sentido, Seara sinala que un dos efectos inmadiatos da reforma será que "a algunhas persoas se lles rebaixará o grao xa recoñecido e outras serán directamente expulsadas do sistema". Mentres, outras nunca chegarán a recibir coidado ningún ao amparo da lei, dado o seu precario estado de saúde nun contexto no que agora a Administración terá ata dous anos para asignar unha prestación, mentres que agora o límite estaba en seis meses. "Os recortes na Lei de Dependencia serán un drama persoal, familiar e profesional", di. "Tendo en conta que hai 25.029 ditames favorables que aínda non reciben prestación ningunha poemos facernos unha idea da dimensión do problema", salienta a deputada socialista, máis aínda cando "o acceso ao sistema atrásase ata o ano 2015 para os dependentes moderados". Todo isto ademais, di, impactará dun xeito especialmente negativo no ámbito da igualdade entre homes e mulleres, xa que das "máis de 7.500 persoas" que exercen como coidadoras, o 95% son mulleres. "Para este colectivo está previsto un recorte de, polo menos, un 15%" nas axudas que recibían e tamén perderán o seu dereito a cotización na seguridade socail. "Grazas á Lei de Dependencia estaban vendo recoñecido o seu traballo e a revisión do PP pode chegar a supoñer que perdan o seu dereito a unha pensión e mesmo á tarxeta sanitaria", reprocha.


Summary: As autoestradas de titularidade galega experimentan un incremento de 2,5% a partir do 1 de xaneiro.

O Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana (Mitma) informou nesta quinta feira da actualización das peaxes das autoestradas de competencia estatal que entrará en vigor este sábado, 1 de xaneiro. A nivel xeral, aplícase un incremento de 1,97%, malia que hai catro concesións que experimentan unha suba adicional. Son a AP-6, a AP-7, a AP-46 e a AP-9, que discorre entre Ferrol e Tui e cuxa tarifa medra agora 2,99%. Esta medida "excepcional", explicou o Mitma, responde ao "cumprimento de normas específicas" que recollen "subas escaladas de tarifas para cubrir custos por excesos de valoración de expropiacións ou por execución de obras en que incorresen as respectivas sociedades concesionarias, para financiar bonificacións de peaxe e compensar a non aplicación de incrementos de tarifas inicialmente previstas por interese público". Porén, aclara, no caso da AP-9, que este aumento de case 3% "realízase sen prexuízo das bonificacións parciais ou totais das portaxes" que se aprobaron o pasado verán, como a gratuidade dos treitos O Morrazo-Vigo, A Coruña-A Barcala, Fene-Ferrol, o acceso a Redondela e as circunvalacións de Compostela, Pontevedra e Vigo. O incremento que mañá entra en vigor tampouco afecta a gratuidade de todas as viaxes de volta en 24 horas ou a rebaixa de 20% do importe total pagado ao longo dun mes para aqueles vehículos que realicen máis de vinte viaxes no citado período. A partir de agora, percorrer a autoestrada completa entre Ferrol e Tui terá un custo de até 22,95 euros, fronte aos 22,3 actuais. Cómpre lembrar, a respecto da AP-9, que a Comisión Galega de Competencia desaprobou recentemente as sucesivas prórrogas concedidas a Audasa, ao considerar que a empresa tería percibido "unha compensación moi superior" á cantidade achegada polo financiamento das obras, "podendo constituír unha axuda de Estado". As portaxes da Xunta medran 2,5% Por outra parte, as autoestradas cuxa competencia corresponde á Xunta da Galiza, nomeadamente a AG-55 entre A Coruña e Carballo e a AG-57 que une Baiona e Vigo, experimentan desde o vindeiro mes de xaneiro un incremento de 2,5%. Neste senso, o Goberno galego vén de confirmar a inxección de 550.000 euros ás empresas concesionarias para evitar que as tarifas subisen por riba de 5%, de forma acorde á inflación.


Lembro, cando estudaba, que a organización de Grecia en cidades estado me resultaba interesante, supoño polo que vai acontecendo que a Caballero e a Carmela Silva tamén. Digo isto porque aplican unha política similar nas súas atribucións e queren que Vigo e a Deputación de Pontevedra sexan unha sorte de Cidades Estado sen ter que render contas a ninguén en ningures. Caballero constantemente menospreza o noso Parlamento e os mecanismos públicos da Xunta de Galicia, non digo ó goberno da Xunta iso é política, refírome aos seus mecanismos de control. Carmela Silva acaba de facer o mesmo non querendo comparecer no Parlamento para dar conta dos orzamentos da Deputación. Como si o fan os homónimos de Lugo, Coruña e Ourense, do que podemos desprender que é unha posición persoal e non de partido. O peor do tema é que o fai desprezando a Galicia e o Estatuto de Autonomía, ese contrato entre os galegos e galegas de 1981 e o goberno do Estado, o mecanismo para facer o noso País. Iso máis un regulamento da Cámara galega regula esta cuestión, posicións aprobadas no seu día polo seu partido. É para min unha afronta a Galicia escudarse nunha interpretación da Constitución para non dar conta ós galegos, que aínda que sexamos de fora de Pontevedra aportamos cartos os seus orzamentos. Esta sorte de posicións personalistas e populistas son un dano constante á política porque unicamente responden a unha posición egoísta e centrada na súa imaxe persoal cando no fondo da situación está un debate persoal na presentación das contas doutro ano. É hora de que Gonzalo Caballero demostre que pode ser xestor de Galicia e actúe con contundencia para facer cumprir o noso Estatuto, mais coido que non vai ser así, porque el mesmo dubida da súa capacidade, por iso adiantou as primarias. Mal camiño de progreso espera a Galicia cando os Presidentes das Deputacións non respectan o marco legal que pode facer avanzar no autogoberno e nas competencias, un Estatuto que cómpre traballar para afrontar en breve unha ampla reforma do mesmo que o traia do século XX a unha nova realidade do encaixe de Galicia en Europa e no Mundo. Esa visión é a que dinamita Carmela Silva, quizais ese sexa o fondo da cuestión a visión centralista e xacobina do Estado do PSdG. Publicidade


Summary: O simposio sobre Arias achega a autora "temeraria" ao público. Aliás da xornada decorrida esta quinta feira, están previstos novos relatorios organizados pola Real Academia Galega os días 18 e 25 de novembro.

A figura -ou mesmo lenda- da autora protagonista das Letras Galegas deste ano, Xela Arias, volve presentarse ao público, desta vez grazas ao simposio organizado pola Real Academia Galega (RAG) que deu comezo esta quinta feira. A cita divídese en tres xornadas dedicadas á vida, á voz poética e ao seu papel na tradución e noutras artes máis aló da escrita. Na estrea deste novo espazo na axenda cultural da RAG, as e os relatores falaron da "muller loitadora e temeraria que non se deixou levar nunha pola covardía". Aludindo á súa decisión de espirse na escrita, nesta quinta feira foi momento de indagar na súa vida e no seu compromiso. "Xela Arias significa un vento fresco na poesía e na creatividade galega das derradeiras décadas do século pasado", sinalou antes do comezo das diferentes quendas o presidente da Academia, Víctor Freixanes. No seu discurso, engadiu que a homenaxeada deste ano nas Letras Galegas "representa tamén o pulo e a creatividade dunha xeración, especialmente importante na renovación do discurso cultural na procura de novas formas de modernidade". Após Freixanes, forneceron ao público as súas impresións o fillo da autora, Darío Gil Arias, e as que foran as súas amigas, a profesora da Universidade de Vigo Ana Iglesias e a escritora Marga do Val. O primeiro revelou: "Este ano fixo que me achegase aínda máis á miña nai e descubrise perfís até o momento descoñecidos para min". "Ademais de natural, fronte ao impostado e opulento, e libertaria, ela sempre foi unha loitadora", reflexionou, após lembrar que ía canda ela a actos, encontros ou movementos como Nunca Máis. Para a escritora e colaboradora de Nós Diario, Marga do Val, Arias foi un corpo en rebeldía que dinamitou fala e espazo. "Entrou no texto e foi texto, destruíndose(nos) e deconstruíndose(nos), coa marxe e na marxe, tamén dinamitadora da fala". Aludindo a algunhas das súas obras, comentou a "revolución estética contra ao puritanismo" ou a súa representación "negra por elección". Pola súa banda, a docente Ana Iglesias destacou que "as escollas vitais de Xela Arias van conformando unha persoa que non se deixa arrastrar polo estabelecido e que é quen de ir contracorrente, aínda que iso conduza ás veces á soidade e o individualismo". As novas citas terán lugar o 18 e o 25 de novembro. Participarán María Xesús Nogueira, Chus Pato, Alba Cid, Manuel Bragado, Ana Luna, Belén López Rodríguez e María Yáñez.


Summary: A policía non especificou cal é o delito que lles imputa. Unha visita de estudantes do colexio privado Peñarronda, vinculado ao Opus Dei e financiado pola Xunta, fixo que familiares e persoas que quixeron solidarizarse coas e co acusad@s tivesen que ficar fóra da sala do xuízo

O xuízo datado para esta quinta feira contra 3 activistas que se opuxeron ao despexo da anciá coruñesa Aurelia Rey o 18 de febreiro non se puido realizar porque a acusación, a policía española, citoun@s para comparecer acusad@s "dun delito sen especificar". A defensa alegou unha situación de indefensión na maneira en que o xulgado tramitou o caso, ao non poder aportar argumentos para desmentir a participación d@s imputad@s nuns feitos que descoñecían. A xuíza viuse obrigada a suspender a vista, segundo explicou un dos avogados, Antonio Vázquez, a Sermos Galiza. Para alén desta situación, o propio Vázquez presentou antes de se iniciar o xuízo un recurso reclamando que fose suspendido ao non admitir unhas probas presentadas pola súa defendida. Reclamou sobre tal decisión, polo que até que lle respondan a reclamación non debera celebrarse a vista. Cómpre destacar que, unha vez recibida a resposta ao recurso, Vázquez ten aínda posibilidade de reclamar perante a Audiencia Provincial. Aliás, dúas das persoas imputadas na causa non recibiran copia do atestado, feito que o letrado cualifica tamén de "indefensión". A sala ateigada de alumn@s dun instituto do Opus Por volta dun cento de persoas déronse cita ás portas dos xulgados para lles transladaren a súa solidariedade ás persoas imputadas. Intentaran facelo xa autoinculpándose dos mesmos feitos, desobediencia á autoridade, mais un erro ao colocar o número do procedemento fixo que os escritos remitidos ao xulgado de instrución nº3 da Coruña foran devoltos. Porén, tampouco se aceptaron as autoinculpacións que indicaban correctamente "xuízo de faltas nº618/13", das persoas que se opuxeron ao despexo de Aurelia. Así as cousas, cando un grupo d@s manifestantes intentou acceder á sala de vistas para presenciar o xuízo atopouse cunha casual visita de estudantes de Peñarronda, un instituto privado vinculado ao Opus Dei que rexeita as mulleres ao discriminar por sexos. É un dos cinco agraciados con 3 millóns de euros ao ano procedentes do diñeiro público da consellaría de Educación. O alumnado ocupaba a sala, permitindo unicamente a entrada doutras sete persoas. Entre elas estiveron o deputado do BNG, Francisco Jorquera, e o concelleiro na cidade herculina por esta mesma formación, Xosé Manuel Carril. Identificación a "catro antisistema" Unha vez suspendido o xuízo, cando @s activistas se dispuñan a abandonar o edificio dos xulgados, atoparon no segundo andar con varios axentes da policía española. "Parou un grupo e pediulles a identificación a dous mozos, que casualmente non eran da Galiza senón que estaban de visita" e foron acompañar un parente que si fixo parte das mobilizacións contra o desafiuzamento. A policía explicou que "foi a brigada de información a que deu orde de identificar catro antisistema e en particular estes dous", un argumento que leva á plataforma Stop-despexos a pensar que se trata dunha medida "de control" sobre quen participa nestes actos e que eran eses dous mozos os únicos aos que non coñecían. "Fomos todos darlle os nosos carnés e non os quixeron. A un compañeiro dixéronlle que xa sabían de sobra quen era, que non lles cumpría identificalo", continuan explicando desde a plataforma, salientando que o proceder dos axentes "é propio dun estado policial que lembra a ditadura". O avogado Antonio Vázquez ve nestas identificacións "máis unha indefensión material" e acrecentou que pedir a documentación "de maneira totalmente indiscriminada" a persoas que asisten a un xuízo "está fóra de lugar". Queda un mes para lle atopar unha vivenda a Aurelia O vindeiro 1 de maio remata o prazo fixado no acordo que Aurelia Rey asinou coa familia Pereira, propietaria do inmoble en que vive desde hai máis de trinta anos, para que o abandone voluntariamente, sen executar o despexo. "Hai un grupo de persoas dentro da plataforma que se dedican a buscar pisos" ao tempo que procuran axudas económicas que lle permitan á anciá facerlle fronte ao alugueiro. "Non están nada baratos", acrecentan desde Stop-despexos, motivo polo que Aurelia visitou a zona de Eiriz, onde a Xunta lle ofrecía un piso e que ela rexeitara polo desarraigamento social e as dificultades que para unha persoa de 85 anos suporía vivir tan arredada do centro da cidade. A plataforma traballa contrarreloxo para atopar un inmoble que a muller poida pagar e que evite tamén arrincala do lugar onde fixo vida durante tres décadas. Se o 1 de maio Aurelia non abandonase o noveno andar do nº9 da rúa Padre Feijóo, para alén de se executar o desafiuzamento a familia Pereira emprendería accións legais contra as tres persoas que rubricaron o acordo: o avogado Antonio Vázquez, un activista de Stop-despexos e a propia Aurelia.


Summary: O 22 de xaneiro de 1961 un grupo de 24 galegos e portugueses, integrantes do Directorio Revolucionario Ibérico de Liberación, secuestrou no medio do Atlántico un buque con 586 pasaxeiros. A Deputación de Pontevedra vén de adquirir o arquivo persoal de Xosé Velo, un dos líderes da acción

O 22 de xaneiro de 1961, hai hoxe 60 anos, un grupo de 24 integrantes do Directorio Revolucionario Ibérico de Liberación (DRIL) secuestrou no medio do Océano Atlántico o Santa MaríaO 22 de xaneiro de 1961, hai hoxe 60 anos, un grupo de 24 integrantes do Directorio Revolucionario Ibérico de Liberación (DRIL) secuestrou no medio do Océano Atlántico o Santa María, un buque portugués de transporte de pasaxeiros, que facía a ruta Caracas-Lisboa-Vigo. O secuestro estaba coordenados polos portugueses Henrique Galvão e Humberto Delgado e os galegos Xosé Velo (Carlos Xunqueira de Ambía) e José Fernández Vázquez (comandante J. Soutomaior) e buscaba en primeiro lugar chamar a atención internacional sobre as ditaduras de Franco e Salazar en España e Portugal. A acción fora denominada 'Operación Dulcinea', aínda que Xosé Velo propuxera chamarlle 'Operación Compostela'No buque, rebautizado polos activistas como "Santa Liberdade", viaxaban 586 persoas. O secuestro durou case dúas semanas, ata o 4 de febreiro, momento en que, despois de manter negociacións co goberno brasileiro, o buque foi atracado en Recife, a cambio de que os integrantes do DRIL recibisen o estatus de refuxiados políticos. O secuestro estaba coordenados polos portugueses Henrique Galvão e Humberto Delgado e os galegos Xosé Velo (Carlos Xunqueira de Ambía) e José Fernández Vázquez (comandante J. Soutomaior)Durante a acción, na que xurdiron importantes fendas entre algúns dos participantes (nomeadamente entre Henrique Galvão e os galegos Velo e Fernández), estivo sobre a mesa o desvío do barco a algunha das colonias portuguesas ou española en África, para acender alí unha revolta. Aínda que finalmente isto non foi levado a cabo, o secuestro espertou un importante interese mediático internacional, malia que a prensa franquista quixo reducir o sucedido a unha acción de "pirataría" levada a cabo por portugueses. Porén, o dereito internacional deixou claro que non se trataba cun acto deste tipo (os integrantes do DRIL non tocaron a caixa forte do buque) e mesmo así foi recoñecido polo Goberno estadounidense, cuxos barcos militares limitáronse a escoltar o 'Santa Liberdade', asumindo o carácter político das reivindicacións.O DRIL realizara algunha acción de escasa importancia en España nos dous anos anteriores, consistentes na colocación dalgún artefacto explosivo. Porén, o secuestro dun buque trasatlántico no que viaxaban centos de pasaxeiros de varias nacionalidades supuxo o feito máis relevante da súa actividade, inspirado en parte polo éxito propagandístico de movementos como o asalto ao Cuartel Moncada en Cuba no ano 1953, xerme da revolución posterior. As diverxencias entre os seus integrantes levaron á súa disolución pouco despois.Xosé Velo realizou unha arenga a través da megafonía do barco: "Que foi do Alexandre Bóveda, do Ánxel Casal, do Víctor Casas? Que foi do Castelao? Será que lles tocou a morte podre? Os soños de xustiza que moveron a vontade daqueles mártires están a punto de se realizar"Tres días despois do secuestro, o 25 de xaneiro, Xosé Velo realizou unha arenga a través da megafonía do barco: "Irmáns: os tempos son chegados. Mais nós non andamos ao paso do tempo. Nós ímos sempre a destempo para ficarmos saudosos, dimitidos, no contratempo. Que ben di o Dieste cando trasuda a súa galeguidade humana nos Mandamentos para axudar á Renacenza de Galiza!: Ser sempre oportunos, endexamais oportunistas". E engade: "mais, que foi do Alexandre Bóveda, do Ánxel Casal, do Víctor Casas? Que foi do Castelao? Será que lles tocou a morte podre?". "Os soños de xustiza que moveron a vontade daqueles mártires están a punto de se realizar. Aínda os galegos emigran, aínda é asoballada a nosa lingua, a nosa cultura, a nosa capacidade de autodeterminazón", di. E conclúe: "A Hespaña aínda non naceu (...) Fagamos a Hespaña dende cada recanto das nosas nazóns ceibes, crebemos as búsolas e o compás. Destituamos todos os puntos cardinais que nos separan: non hai máis norte, nin sul, nin leste, nin oeste. Hai soio un punto cardinal: o home. En Galiza Ceive, a 25 de xaneiro de 1961".O arquivo de Xosé VeloEste venres, coincidindo co 60 aniversario do inicio do secuestro, a Deputación de Pontevedra vén de anunciar a adquisición de parte do arquivo persoal de Xosé VeloEste venres, coincidindo co 60 aniversario do inicio do secuestro, a Deputación de Pontevedra vén de anunciar a adquisición de parte do arquivo persoal de Xosé Velo. Trátase de poemas, ensaios, artigos, cartas, documentos, fondos gráficos e audiovisuais relacionado coa súa actividade política e cultural. As negociacións co fillo de Velo (Vítor Velo, afincado en Brasil) para dispoñer do arquivo pecháronse a finais de 2019 grazas ao cineasta Aser Álvarez. O material non chegou a Pontevedra ata case entrado o confinamento e dende entón estase a realizar un labor de inventario, catalogación e dixitalización para que os fondos poidan ser consultados a través do portal documental 'Atopo'. A deputada de Memoria Histórica, María Ortega, destacou que o ente provincial quere "difundir e poñer en valor" a figura, obras e ideas dunha persoa "que loitou pola liberdade", e anunciou a próxima publicación dun libro cunha escolma do material inédito adquirido, ademais da colaboración no documental 'Xosé Velo en Vigo. A guerrilla antifranquista na provincia de Pontevedra', dirixido por Aser Álvarez. "Cremos que xa é hora de socializar a figura e Pepe Velo", engadiu a deputada."Cremos que xa é hora de socializar a figura e Pepe Velo", engadiu a deputada de Memoria Histórica, María OrtegaVarias obras amosan a destacada participación dos galegos no asalto ao Santa María, destacando o libro escrito polo comandante Soutomaior "Eu roubei o Santa María", publicado en galego por Galaxia en 1999. De igual xeito, no ano 2004 Margarita Ledo dirixiu o documental "Santa Liberdade", coa participación de de Camilo Mortágua (man dereita de Galvâo), Federico Fernández Ackermann (fillo do comandante Soutomaior) e Vítor Velo (fillo de Xosé Velo).Xosé Velo e o comandante SoutomaiorXosé Velo, nacido en Celanova en 1916, fora un dos fundadores das Mocidades Galeguistas nesta localidade, sendo elixido en 1935 secretario xeral da Federación de Mocedades Galeguistas. Despois do Golpe de Estado de 1936 é primeiro detido e despois obrigado a integrarse no exército nacional, exiliándose en Guinea. Ao remate da guerra regresou a Galicia, abrindo unha academia de ensino e mantendo a súa actividade de oposición á ditadura, ata que foi de novo detido, saíndo do cárcere en 1945 e fuxindo a Portugal, onde tamén foi detido pola policía salazarista. Finalmente, conseguiu escapar a Venezuela, onde seguiu traballando como mestre e chegou a ser presidente do Hogar Gallego. A finais dos 50 entra en contacto con outros opositores ás ditaduras española e portuguesa, integrándose no DRIL. Despois da devolución do barco ás autoridades brasileiras, Velo ficou no país, instalándose en São Paulo, onde puxo en marcha a libraría Nós e a Editora Nós, morrendo nos anos 70.Pola súa banda, José Fernández Vázquez, coñecido como Comandante Soutomaior, nacera na Pobra do Caramiñal en 1904. Dende moi novo desenvolveu unha carreira militar, aínda que foi purgado polas súas simpatías republicanas. En 1930 acabou abandonando o exército e fundou a agrupación socialista na Pobra, aínda que a partir de 1933 comeza a militar no Partido Comunista. Despois do Golpe de Estado, tivo que se refuxiar na serra do Barbanza cun grupo de homes armados ata agosto de 1937, cando fuxiu a Portugal onde colaborou no afundimento dun buque alemán cargado con armas para o bando franquista. Posteriormente, participou na resistencia francesa contra os nazis e estivo no campo de concentración de Auschwitz, de onde saíu pesando unicamente 37 quilos. A partir de 1948 instalouse en Venezuela, onde pon en marcha o DRIL.


Summary: Deputación da Coruña e Concello de Betanzos van propoñerlle á Xunta un plan para recuperar o emblemático Parque do Pasatempo.

A institución que preside González Formoso compromete unha achega do 45% do custe total das obras se a Xunta, que ten as competencias en Patrimonio, achega o outro 45%. Betanzos achegaría o 10% restante e encargaríase da redacción do proxecto técnico. O investimento, que no anteproxecto ascende a 1,3 millóns de euros, abordaríase en dúas anualidades. Así o acordaron esta mañá, 2 de marzo, nunha xuntanza o presidente da institución provincial coruñesa, Valentín González Formoso, e o alcalde de Betanzos, Ramón García Vázquez. Formoso apuntou que, aínda que a lexislación vixente establece claramente que a conservación do patrimonio cultural e histórico é competencia da Xunta de Galicia, a Deputación da Coruña "está disposta a achegar o seu gran de area para salvar o Pasatempo e devolverlle a dignidade a un espazo de referencia" se a Xunta compromete tamén o seu apoio económico. "É un esforzo que hai que facer", apuntou. O parque convertiuse nun campo de concentración na Guerra Civil e foi abandonado durante o franquismo Neste sentido, o presidente provincial anunciou que ambas institucións acordaron na reunión de hoxe propor á Xunta "que asinemos un convenio a tres bandas, no que Betanzos achegaría o 10% do custe das obras e Xunta e Deputación o 45%, a partes iguais, en dúas anualidades". O acordo incluiría tamén que sexa o Concello de Betanzos o que se encargue da redacción do proxecto técnico a partir do anteproxecto xa elaborado polo arquitecto Xan Casabella, no que se detallan as actuacións a realizar e que estima un investimento cercano aos 1,3 millóns de euros. O alcalde de Betanzos, Ramón García, manterá mañá venres unha reunión coa directora xeral de Patrimonio da Xunta, á que lle trasladará a proposta formulada por Concello e a Deputación co obxecto de alcanzar un acordo entre institucións que permita acometer a rehabilitación do Pasatempo. Historia do desleixo O Pasatempo foi construído entre 1893 e 1914 polo emigrante de Betanzos Juan García Naveira. Cunha superficie total de nove hectáreas, o parque entrou en decadencia logo da morte de Naveiga en 1933 e, sobre todo, a partir da Guerra Civil, cando se dedica a campo de concentración de prisioneiros republicanos. Na posguerra foi abandonado e sufriu roubos e actos vandálicos durante anos. Nos anos 40 construíuse unha estrada que o atravesaba, deixando a un lado os xardíns e a outro as edificacións. O xardín foi reconvertido en horas e depósito de entullos. O primeiro intento de recuperación non chegou até 1986 cando o Concello o mercou para intentar reconstruílo. O grupo folc Radio Cos presentou o pasado Nadal o seu segundo disco que se titula 'Pasatempo' e está inspirado no parque homónimo. Segundo Henrique Peón, "gustounos a idea do Pasatempo porque é como unha metáfora da cultura e da música galega: un parque que está abatido polo paso do tempo e o desleixo, pero que se mantén en pé despois de moito tempo e con pezas moi fermosas".


Summary: Unha manifestación unitaria ateigou as rúas de Moaña para exixir un cambio de rumbo nas políticas e a fin das políticas neoliberais

Arredor das 19.00h partía da Praza de Abastos de Moaña a manifestación unitaria apoiada por diversas organización políticas, movementos e colectivos sociais. A xornada de mobilización --que visaba pular polo bon resultado acadado en Cangas, onde se reuniron perto de 4.000 persoas-- asolagou as rúas da vila nun único berro contra a corrupción, as políticas anti-sociais, os recortes e a "escravitude" laboral. Por un futuro digno para a comarca e o país, unha maré de veciñ@s da comarca do Morrazo percorreron Moaña até a Praza do Concello. Estafad@s polo calote das preferentes, moz@s, xubilad@s, estudantes, autónom@s... clamaron contra "as estafas do goberno" como rezaba a convocatoria. Gobernos de aquí e de acolá. Galiza, Madrid, Bruxelas mais tamén contra as institucións económicas internacionais de cuxos órganos de decisión, denuncian, saen políticas encamiñadas "a afianzar o capitalismo e os privilexios" duns poucos en detrimento dos dereitos e as condicións de vida da maioría. "Entendemos que por separado fracasaremos e que só unindo as nosas loitas poderemos darlle a volta a esta situación", aseguraron, ao tempo que clamaron por pasar "das palabras aos feitos" e "non agardar nada" de quen "rouba" e "saquea" ao pobo.


Summary: As conclusões da Comissão Nacional da Verdade não deixam margem à dúvida: Washington foi um dos atores do golpe de Estado de 64 no Brasil, que pôs fim ao governo democrático de João Goulart e deu passo a uma ditadura militar fascista que decorreu por espaço de duas décadas.

"Os golpistas brasileiros precisaram pagar um tributo a Washington, partícipe, avalista e beneficiário de 1964." É assim que a CNV (Comissão Nacional da Verdade) descreve a interferência dos Estados Unidos no cenário político brasileiro que culminou no golpe contra João Goulart. Ao longo das mais de 4 mil páginas do relatório final, entregue nesta quarta-feira (10/12) à presidente Dilma Rousseff, a comissão classifica como "efetiva" a participação da potência estrangeira no movimento de conspiração contra Jango, o nome com o que popularmente era conhecido o presidente Goulart. Parte do papel dos EUA no golpe já era sabido, como a mobilização logística da Operação Brother Sam, que deslocaria armamentos e suprimentos para abastecer os conspiradores, em um eventual conflito civil. No entanto, a CNV faz importante comentário sobre a importância de Washington na ruptura da ordem constitucional ao dizer que a massiva presença militar norte-americana na costa brasileira — que, inclusive, estava preparada para fazer desembarcar tropas em solo nacional — pesou decisivamente na opção de João Goulart em não resistir ao golpe, evitando uma guerra civil. Abaixo, selecionamos alguns trechos do relatório da CNV que destacam a participação e o engajamento dos EUA no regime de exceção brasileiro: A 'senha' de Minas Gerais para os EUAPara garantir o sucesso do golpe, o governo de Minas Gerais — estado de onde foi deflagrado o movimento para depor Jango pelas tropas do general Olympio Mourão Filho — estava acordado com agentes do governo norte-americano. Segundo escreve a CNV, o governador Magalhães Pinto declararia Minas Gerais em "estado de beligerância". Esta, para a comissão, "seria a senha para que os Estados Unidos interviessem no Brasil"; a partir daí, Washington colocaria em curso "o plano de contingência elaborado pela inteligência estadunidense no final de 1963". Uma parte desse projeto recebeu o nome de Operação Brother Sam, cuja extensão de atuação foi revelada em 1970. Lista de materiaisO coronel de brigada José Pinheiro de Ulhôa Cintra, em contato direto com o adido militar dos EUA, coronel Vernon Walters, definiu equipamentos e recursos que seriam deslocados pelos Estados Unidos em direção aos portos de Santos e Recife. O material incluía: • navios-tanques da Marinha dos EUA levando gasolina e óleo;• 1 porta-aviões;• 4 destroieres;• 2 escoltas de destroieres e navios-tanques de força-tarefa;• 110 toneladas de munição;• armas leves e outros equipamentos, incluindo gás lacrimogêneo para a contenção e o controle de multidões;• 10 aviões cargueiros;• 6 aviões-tanques; e,• 6 caças Intervenção militar direta dos EUAO movimento dos conspiradores brasileiros para depor o presidente João Goulart englobou várias esferas de atuação. Em uma delas, de caráter logístico, o movimento golpista preparava-se para um conflito armado contra as forças leais a Jango — na prática, uma guerra civil. Em função desse cenário, os conspiradores pensaram cuidadosamente em fortalecer as células armadas e, para isso, contaram com apoio fundamental dos Estados Unidos, que incluía a previsão de intervenção militar norte-americana direta no Brasil. Nas palavras da CNV, em seu relatório final: "Além do mencionado operativo, o plano também previa o desembarque de tropas estadunidenses no solo brasileiro". Presença dos EUA influenciou postura de JangoComo se sabe, a intervenção militar dos EUA nunca chegou a ser necessária, pois o presidente deposto, João Goulart, para evitar a eclosão de uma guerra civil no Brasil, optou por não partir para o enfrentamento com os golpistas. Entretanto, o relatório da CNV estabelece que a presença militar norte-americana na costa brasileira em 31 de março de 1964 pesou consideravelmente na decisão de Jango de não reagir — e por isso a participação dos EUA no golpe foi "efetiva". A participação de uma potência estrangeira na crise do governo Goulart, a despeito de não haver acontecido de forma espetacular, com uma intervenção militar, ocorreu efetivamente, pois a presença militar de uma grande potência na costa brasileira fez parte do cálculo político do presidente deposto, em sua decisão de não reagir. (Relatório CNV, vol.2, texto 8, 'Civis que colaboraram com a ditadura', pág.305) EUA no pré-golpe: financiamento de campanhas políticasNo período que antecedeu o golpe de 1964, o relatório da CNV também detalha interferências — sobretudo econômicas — dos Estados Unidos na política brasileira. Dinheiro norte-americano irrigou centenas de campanhas eleitorais no pleito legislativo de outubro de 1962, o último democrático antes do golpe dois anos mais tarde. E a via de acesso desse financiamento externo foi o Ibad (Instituto Brasileiro de Ação Democrática), órgão definido como "uma organização da agência de inteligência dos EUA no Brasil", nas palavras de Philip Agee, um ex-agente da CIA, citado pela CNV. Algumas das ações do complexo Ipês/Ibad: • para financiar candidatos contrários a João Goulart, o Ibad repassou recursos do governo dos EUA que podem chegar à soma de US$ 20 milhões;• foram financiados 250 candidatos a deputado federal;• após o pleito, um terço da Câmara dos Deputados era formada por parlamentares eleitos com tais recursos;• esquema investiu na campanha de 600 deputados estaduais, 8 governos estaduais e vários senadores, prefeitos e vereadores. Nas palavras do relatório final da CNV, a atuação dos EUA nas eleições legislativas de 1962: O complexo Ipês/Ibad promoveu uma ação absolutamente ilegal que mais uma vez denota o grau de ingerência de uma potência estrangeira nos negócios internos de uma nação soberana. (Relatório CNV, vol.2, texto 8, 'Civis que colaboraram com a ditadura', pág. 309) CIA apoiou marchas religiosasO apoio dos EUA foi importante para dar força às manifestações civis que antecederam o golpe de 1964, como a Marcha da Família com Deus pela Liberdade. Em tal mobilização, seria decisivo o apoio da CIA no financiamento às ações do padre estadunidense Patrick Peyton, o qual seria deslocado do Chile para o Brasil já em fins de 1961, estimulando uma campanha de orações 'contra o comunismo'. Segundo escreve a CNV, o impacto das marchas religiosas na opinião pública logo antes do golpe foi decisivo para fortalecer a aceitação da deposição do presidente. Assim, serviram para produzir uma narrativa — que não era compartilhada pela totalidade da sociedade brasileira — de que o povo "clamou pela intervenção militar".


Summary: A legalización de todo tipo de drogas só pode traer consecuencias positivas, ao cabo acabaría con boa parte do negocio dos grandes narcotraficantes e as súas redes. Ademais, sería unha fonte adicional para o Estado, a través dos impostos, para financiar por exemplo a sanidade pública ou os planos de prevención do consumo de drogas

Teño que recoñecer que cando vin as fotos do xornal El País do actual presidente da Xunta nun barco co famoso narcontraficante Marcial Dorado, viñéronme dúas imaxes e unha reflexión. As dúas imaxes foron as de Anxo Quintana subido no iate do empresario Jacinto Rey, e a outra foi a de Mariano Rajoy subido a un atuneiro propiedade do clan dedicado ao narcotráfico dos Caneos, en Cambados nun acto electoral das Europeas do ano 2009. Tales instantáneas viñéranme á cabeza, supoño que polas consecuencias que tiveran cada unha delas, e a actitude mesquiña que mantivo o PP con cada unha delas. Xa se sabe que os empresarios son persoas moito mais desprezábeis do que os narcos. Tamén me veu á cabeza todo o acontecido con Xornal de Galicia a raíz da antedita foto de Rajoy, o que supuxo sen dúbida, a a súa sentenza de morte. Teño que recoñecer, aliás, que non me sorprenderon nada estas fotos, nin me causaran estrañeza. Sempre existiu un ruxe-ruxe sobre presuntas relacións do PP de Galiza con persoas vencelladas ao contrabando nos anos oitenta e principios dos noventa. De feito, ao longo destes días saíron non distintos medios de comunicación declaracións de persoas condenadas por delitos de narcotráfico como as de Oubiña, ou o arrepentido Fernández Padín nesa dirección e mesmo teñen afirmado que os narcos chegaran a promocionar a determinadas persoas a alcaldes por este partido. A cidadanía galega, e o parlamento como representante da vontade popular da nación galega ten dereito a que o presidente da Xunta dea as pertinentes explicacións en sede parlamentar, e non só da súa amizade con Dorado, senón como pide Compromiso por Galicia, de se as empresas de Dorado foran fornecedoras do SERGAS de combustíbel, mentres Feijoo foi Secretario Xeral da Consellaría e mesmo en anos posteriores. Porque alén das actividades ilícitas de Dorado, e o que xa se publicaba na prensa nos anos 90 sobre elas, estamos a falar dos cartos de todos, no caso de se confirmaren. E desde logo, se as fotos xa de por si poden ser graves tendo en conta o discurso de Feijoo e do PP noutros casos, isto imposibilitaría calquera saída política do presidente da Xunta que non pasase pola súa dimisión. A reflexión que veu ao meu maxín ao ler a nova, foi no que atinxe ao posicionamento político que ten o PP a respecto do consumo de drogas ilegais, e o moito que lle custou e lle custa dar indultos persoas que foran condenadas por pequenos delitos como consecuencia da súa adicción ás mesmas, e que xa están rehabilitadas, como no caso de David Reboredo, que só llo deron despois de moito pelexar por parte da cidadanía. Sempre acreditei como bo progresista na autonomía do individuo, e como consecuencia disto, sen facer apoloxía do consumo de calquera droga legal ou ilegal, porque non teñen as súas bondades precisamente, de que cadaquén faga un consumo responsábel delas, se quere, porque en definitiva, estamos a falar de facer de que as persoas fagan o que queiran coa súa vida, e co seu corpo. A legalización de todo tipo de drogas só pode traer consecuencias positivas, ao cabo acabaría con boa parte do negocio dos grandes narcotraficantes e as súas redes (é de ilusos pensar que se vai acabar totalmente con el tendo en conta, o que aconteceu co tabaco). Ademais, sería unha fonte adicional para o Estado, a través dos impostos, para financiar por exemplo a sanidade pública ou os planos de prevención do consumo de drogas. En termos de saúde significaría rematar coas adulteracións das substancias, e as nefastas consecuencias para o corpo humano que provocan. Desde logo a modificación das políticas públicas nesta materia debera entrar na axenda de reformas de calquera partido progresista, de esquerdas ou social-democrata, na adecuación desta á realidade actual, e mais nun país como Galiza que sufriu as consecuencias da actividade do narcotráfico. Porén, entrementres sigamos presos das políticas neoconservadoras, os que seguiran a pagar os pratos rotos serán pequenos camelos, cando outros seguen a gozar dos seus iates, das súas vidas cómodas, con vacacións na neve eles e os seus amigos grazas á neve.


Summary: Revelouno esta segunda feira o director deportivo do clube branquiazul, Carmelo del Pozo.

Peza chave para Natxo González, o centrocampista canario Vicente Gómez (Las Palmas, agosto de 1988) estivo no albo do fútbol chinés no recentemente fechado mercado de inverno. Dépor e xogador concordaron en non considerar a oferta, dixo esta segunda feira en conferencia de prensa o director deportivo Carmelo del Pozo. O executivo desvelou tamén as claves que finalmente frustraron a incorporación do centrocampista xaponés Gaku Shibasaki. Segundo a súa versión, o xogador estaba disposto a se incorporar á escadra coruñesa, mais a última hora o Getafe vetou a súa saída ao non ter sido capaz de fechar a fichaxe do seu recambio. Canto á canteira —moi marcada polo mal momento do Fabril e pola abundancia de futbolistas non galegos xa a partir dos equipos cadetes—, Carmelo del Pozo anunciou mudanzas significativas. "Hai un problema arredor da idea [que temos] sobre a canteira. Temos que mudala desde abaixo até arriba", dixo. O mercado de inverno saldouse para o Deportivo coa aterraxe en Riazor de dous futbolistas: o central Íñigo López e o extremo Nahel Leiva.


Eu nacín en Lugo, medrei e levo toda a miña vida vivindo nesta cidade á que quero. Para min, que teño a miña parte urbanita, pero que tamén -máis á medida que os anos van pasando- busco a tranquilidade e ter un recuncho onde esquecer todo durante unhas horas, ofréceme un xeito de vida case ideal. Agora ben, como todo amor que se prece de ser coherente, o que eu sinto pola miña cidade,non me impide ver que hai facetas dela menos gratas e bastante máis cuestionables. Lugo segue conservando ese ambiente clasista, cun punto caciquil, que algunhas persoas desas "de ben", cun apelido que algunha vez significou algo, se esforzan en preservar, malia que atufe a naftalina desde ben lonxe. Fan da dobre moral e dos prezuíxos envelenados o seu dogma de fe, e crense con dereito a, desde a súa atalaia de falsidade e mal disimulados intereses, baixo unha maquillaxe de impoluta decencia, arremeter contra todo e contra todos aqueles que, segundo eles, atenten contra o decoro e ofenda a súas férreas crenzas que deixan de selo cando se albiscan certas prebendas no horizonte. A denuncia dun cartel do Entroido é a mostra desa caspa que aínda circula e cobixa a máis dunha persoa que, amparándose en conviccións relixiosas, practica a intolerancia e o fariseísmo máis flagrantes A denuncia presentada pola presidenta dunha asociación de viúvas de Lugo por mor dun cartel de Entroido, e que provocou que o edil de Culturas da Coruña se vise obrigado a declarar en calidade de investigado non é senón a mostra mais patente desa caspa que aínda circula por este Lugo, e que cobixa a máis dun e dunha que, amparándose en conviccións relixiosas, practican a intolerancia e o fariseísmo mais flagrantes. E patético o empeño desta señora en disfrazar un acto puramente lúdico e festivo nunha aldraxe que soamente existe na súa cabeza. E mais patético aínda que se lle dea pábulo, e que un xulgado o admita a trámite cando son arquivadas a diario tantas e tantas causas de delitos nos que mesmo pode haber vidas en xogo. Expreso o meu desconcerto por non ter escoitado nunca esta señora cando, por exemplo, unha muller é vítima da violencia machista Non teño moito mais que dicir. Soamente manifestar o meu apoio a José Manuel Sande, e expresarlle a esta señora tan virtuosa e celosa defensora da moral o meu desconcerto por non tela escoitado nunca facer ningún tipo de manifestacións ou declaracións desas que tanto lle gustan nos medios de comunicación cando, por poñer un exemplo, unha muller é vítima da violencia machista. Ou é que os asasinatos de mulleres non atentan contra a súa moral?. Qué mágoa que, ainda hoxe, en pleno século XXI, ainda teñamos que aturar a quen se obstine en chamar virtude ao que é, sinxelamente, esperpento.


Summary: As declaracións do presidente da pasteira en que afirmou que "estamos máis perto de non nos transladar que de o facer" non chegan por sorpresa. Tanto o goberno municipal como a Asociación pola defensa da ría lembran que a empresa "obtivo sempre informes favorábeis" da Administración galega e recalcan que nin PP nin PSOE deron o paso á fronte para a botar de Lourizán

"Ence está máis perto de non se transladar que de o facer". As declaracións pronunciadas recentemente polo presidente da pasteira, Juan Luis Arregui, veñen confirmar a teima da empresa en ficar no seu emprazamento actual, a ría de Pontevedra, a pesar do rexeitamento ecoloxista, da cidadanía e do propio concello. Así, Arregui recoñeceu que leva desde o ano 2006 a "negociar" a posibilidade de atopar outra ubicación, "conversando sobre vantaxes, inconvintes e posibilidades", mais que no momento actual "estamos máis perto de non o poder facer tecnicamente que de o facer". Cómpre colocar esta aseveración no marco de tres textos legais: dúas sentenzas do Tribunal Supremo e unha lei estatal. As dúas resolucións do Supremo dan a razón á Asociación pola defensa da ría e ao concello de Pontevedra, que recorrerán a decisión do TSXG de avalar un plan sectorial que estabelecía o carácter supramunicipal desas instalacións. A máxima instancia xudicial convida a anular o plan ao considerar "carentes de consistencia" os argumentos do Superior galego para non tomar en consideración as alegacións presentadas polos goberno municipal. Baseándose nestas sentenzas, a Asociación reclamou á Xunta que anule os permisos administrativos e ambientais ao grupo empresarial. Mais, de saír adiante o borrador da Lei de costas aprobado en xullo polo goberno español, Ence podería continuar na ría durante 75 anos máis, até 2093. Con este texto na man, a pasteira só precisaría dun informe positivo da consellaría de Medio Ambiente e reclamar a súa intención de seguir en Lourizán seis meses antes de que expire o permiso --mediados de 2017-- para saltar por riba da data límite imposta na normativa actual. Permítese tamén a venda e a transmisión da concesión por herdanza. "Presionarán todo o que poidan para seguir aí"Segundo explican César Mosquera --concelleiro de Ordenación do territorio en Pontevedra-- e Antón Masa --presidente da Asociación pola defensa da ría--, a Lei de costas tradúcese, na práctica, "nun desregulamento feroz, un retroceso de moitas décadas e a privatización do litoral". Após once anos reclamando que a papeleira abandone o seu emprazamento, sería "intolerábel" permitir unha prórroga máis aló de 2018. Porén, Masa está a agardar aínda que o PP anule os permisos da empresa en virtude das dúas sentenzas antes sinaladas, e non semella que desde a Xunta se vaia dar tal paso. "As declaración non achegan nada sorprendente. Nunca disimularon a súa intención de seguir na ría, e presionarán todo o que poidan" para que esta posibilidade se torne real "porque grazas aos recursos ambientais da ría de Pontevedra están a obter uns beneficios enormes a baixo custo", sinala o edil do BNG. Polo de agora, e após revalidar nas urnas a súa maioría absoluta, na consellaría de Medio Ambiente replicaron as declaracións de Arregui subliñando que "a última palabra non corresponde á entidade empresarial" senón que está en boca do goberno galego tal e como dispón, xustamente, a Lei de costas. Acrecentou o departamento que dirixe en funcións Agustín Hernández, que "a opinión da Xunta está claramente expresada e recollida no programa electoral", en referencia a que Ence deberá abandonar as instalacións actuais en 2018 e buscar outro asentamento na comarca. Os poderes político e económico 'aloumiñan' a pasteiraAo respecto, recordan Mosquera e Masa que a pasteira "obtivo sempre informes favorábeis" da Administración galega, tamén cando a empresa era pública ou a consellaría de Medio Ambiente estaba rexentada polo PSOE, "aínda que realmente incumpre toda a normativa". Exixen que o emprazamento da pasteira teña data de caducidade, aínda que César Mosquera insiste no "enorme poder" de que gozou sempre Ence. Coa aprobación do plan sectorial o presidente da pasteira era José Luis Méndez --ex-presidente de Caixa Galicia-- e na Xunta mandaba Manuel Fraga. Valorou Mosquera como "o poder político e o poder económico sempre teimaron en defender Ence e a súa ubicación" na ría pontevedresa, e critica que "todos somos moi ecoloxistas" mais até o de agora aínda nin PP nin PSOE publicaron no Diario oficial de Galiza ningunha liña que faga pensar na posibilidade de que a pasteira terá que mudar, efectivamente, de emprazamento. "E isto", conclúe o concelleiro nacionalista, "non vai mudar agora".


[Esta instrución ao profesorado foi rectificada pola Xunta, que emitiu outra. Podes ler aquí a información sobre a nova]A suspensión de actividade en todos os centros de ensino de Galicia dentro do paquete de medidas para frear os contaxios polo coronavirus non sorprendeu entre o persoal docente polo fondo, pero si incomodou polas formas. Na maior parte dos colexios e institutos dábase por feito este xoves que acabaría chegando unha decisión que o Goberno galego anunciou tras a reunión do Consello da Xunta, se ben antes xa transcendera a través dalgún medio de comunicación e, no momento da intervención do presidente, aínda non fora comunicada aos centros, o que deu lugar ás protestas das centrais sindicais do ensino.Horas despois chegou a nota oficial da Consellería de Educación e un chisco antes da media noite, a súa plasmación definitiva no Diario Oficial de Galicia, no marco do paquete xeral de medidas fronte á epidemia. Nesa resolución, que transcribe o acordo do Consello da Xunta, encabezado pola "suspensión de todo tipo de actividade lectiva regulada" e de servizos paralelos como comedor e transporte, así como as actividades extraescolares. A medida está en vigor de xeito obrigatorio dende o luns, día 16, pero recoméndase implantala xa dende este venres, 13 de marzo.A resolución aprobada pola Xunta estipula a "obriga de acudir ao centro educativo" para todo o persoal "docente e non docente" e o teletraballo non poderá superar "o 50% do seu horario total de permanencia do centro" O mesmo documento sinala as ordes ao persoal, tanto docente como non docente que "non presente sintomatoloxía" do virus. "Terá a obriga de acudir ao centro educativo" co único matiz de que "o equipo directivo poderá reorganizar o horario de permanencia de cada docente ou persoal de administración e servizos" para "favorecer a conciliación do persoal con fillos e fillas menores" ou "maiores dependentes". Esta reorganización, non obstante, ten que implicar seguir cumprindo "co cómputo total anual" e tendo en conta que cómpre "adecuar a prestación dos servizos básicos de información, atención e titorización non presencial da súa comunidade educativa".A Consellería ordena "programar nas páxinas web dos centros" ou "por outros medios" actividades "relacionadas cos contidos curriculares para o alumnado"No eido da conciliación, a Consellería introduce unha "medida extraordinaria" para o persoal que teña fillos ou fillas menores ou familiares dependentes. "Poderá realizar a súa actividade laboral mediante o sistema de teletraballo", pero sempre sen superar "o 50% do seu horario total de permanencia no centro". Así, Educación ordena que na maior parte da xornada, o profesorado acuda aos centros e dende alí, "programe nas páxinas web dos centros ou por outros medios telemáticos accesibles ao alumnado actividades xenéricas relacionadas cos contidos curriculares para que o alumnado as poida realizar no seu domicilio", aínda que non serán "avaliables".No caso específico do segundo curso do Bacharelato, a Consellería estipula que o profesorado "adopte todas as medidas específicas necesarias" e "telemáticas" para "garantir de forma non presencial a continuidade das actividades lectivas dos contidos curriculares". Non detalla, non obstante, o xeito de proceder no caso do alumnado que careza de medios técnicos na casa para acceder a estas actividades.Malestar na representación do persoal e en direccións de centrosEntre a representación do persoal do ensino, a comezar polo sindicato maioritario do sector, CIG-Ensino, trasladouse xa á Consellería "queixas recibidas pola falta de actuación ou indicacións concretas" nun contexto no que, subliña o sindicato, o coronavirus non debe ser "un tema de disputa", senón que "todos e todas debemos actuar con responsabilidade"."Somos conscientes da dificultade da situación e da necesidade de facer un esforzo para transmitir tranquilide fronte ao alarmismo que está instalado na sociedade", resalta a central sindical, "contrariada" pola "decisión de obrigar o profesorado a acudir a uns centros educativos nos que non se vai desenvolver ningunha actividade lectiva presencial". "Estamos tamén en contra da decisión de limitar o dereito" do persoal "con fillos menores ou maiores a cargo", o cal ao seu xuízo "evidencia unha total falta de sensibilidade". O sindicato maioritario do sector e direccións de centros discrepan da obriga de acudir aos centros e advirten de que non todo o alumnado pode acceder a contidos vía internetAo tempo, consideran que a aposta polos contidos en internet "non ten en conta que a maioría dos centros non están preparados para tomar estas medidas" nin asume cautelas para o "alumnado que non teña acceso a internet ou teña outro tipo de dificultades". Este venres, CIG-Ensino reafirmará a súa aposta por "limitar ou reducir ao mínimo a presenza nos centros docentes".No mesmo sentido se pronunciaron xa algunhas direccións de centros educativos. É o caso do director do IES de Mos, Xurxo Collazo, que nunha carta dirixida á xefatura territorial da Consellería na provincia de Pontevedra, advirte de que a "presenza física innecesaria" nos centros "pode causar, con certeza, contaxios doadamente evitables". "Véxome na obriga de lle comunicar que non vou asumir a responsabilidade de que ningún membro da comunidade educativa poida contaxiarse", entre outros aspectos, porque "non podemos converternos en parte do problema" na loita contra o virus.


Summary: 'A parte queimada. Stalin & Robespierre' chega esta semana ás librarías.

"Por que as revolucións francesa e rusa acabaron converténdose en traxedias nas que os seus protagonistas acabaron matándose entre si? Esta é a pregunta que se fai o autor nesta novela construída a medias como un ensaio a medias como unha novela de intriga. A través dos textos, especialmente os literarios, viaxamos a eses dous momentos nos que abaneou a estabilidade do mundo para comprobar como a esperanza pola redención da miseria e da desigualdade se foi encamiñando por estreitas corredoiras cheas de dor e de sangue". Esta é a sinopse de A parte queimada. Stalin & Robespierre, o último libro de Manuel Veiga, que esta semana chega ás librarías, fai a editorial que o publica. Aira. No libro Veiga percorre as revolucións francesas e rusa e os seus ronseis, "para intentar comprender por que son os propios revolucionarios vítimas da violencia dos seus camaradas". Manuel Veiga Taboada (Monforte, 1960), publicou recentemente 'Galicia contada aos non galeguistas' (Xerais, 2020). Doutor en Ciencias Políticas e Socioloxía e licenciado en Ciencias da Información, en 1983 entrou a formar parte da redacción do semanario "A Nosa Terra", periódico que dirixiu entre 2007 e 2010. Na actualidade colabora con Nós Diario No ano 2004 gañou o premio Xerais coa novela O exiliado e a primavera e, en 2006, o Manuel García Barros con Lois e Helena buscándose un día de tormenta. Outras obras súas son O profesor de vegliota, novela (Xerais, 2008), Do G ao Z. Dicionario indignado e humorístico (Xerais, 2012) , O pacto galego na construción de España , Manuel María, buscando un país (Xerais, 2016) e Todo ser humano é un río (Xerais, 2016).


Summary: O último parte de incidencias derivadas do virus feito público pola Consellaría de Sanidade indica que ao longo do día de hoxe rexistráronse catro novos falecementos. Todas as vítimas superaban os 80 anos.

Após o parte desta mañá, no que queda reflectido que a área de Ourense segue a ser a principal afectada pola pandemia no momento actual, a Consellaría de Sanidade tamén informou dos falecementos que se produciron ao longo do día de hoxe. En total, houbo que lamentar outros catro pasamentos nun lapso de tempo de poucas horas. Onte xa perderan a vida pola Covid-19 outras oito persoas. Así as cifras xa non andan lonxe das 800 vítimas. Aínda que si hai un marxe, tal e como está evolucionando a curva de contaxios non é descartábel que nas próximas semanas se rexistre algún pasamento máis. Polo de agora ascenden a 769. Neste caso, fontes da Xunta explicaron que finaron dúas mulleres de 87 e 85 anos que permanecían ingresadas no Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (CHUAC). Unha das doentes procedía do centro residencial de maiores El Pinar, na comarca coruñesa. Tampouco se puido facer nada por salvar a outra muller de 87 anos que era atendida no hospital de Santiago (CHUS). Tanto esta vítima como as dúas da Coruña tiñan patoloxías previas que empeoraron pola acción do virus. Por último, morreu a causa da infección por esta enfermidade un home de 88 anos que estaba na Clínica Santa Teresa de Ourense. Con esta última información, na 'nova normalidade' xa se contabilizaron 148 falecementos.


Summary: "As minorías lingüísticas teñen dereito a usar o seu idioma nas súas interaccións coas autoridades e institucións estatais, sempre e cando sexa razoábel e xustificado, segundo a proporción da poboación que o fale localmente, pero isto segue sen se cumprir nalgunhas rexións". Esta é unha das consideración do informe preliminar do relator especial para as minorías da ONU Fernand de Varenne, que a pasada semana estivo en Galiza.

De Varennes reuniuse coa Mesa pola Normalización Lingüística en Compostela. Membros da asociación amosáronlle evidencias das vulneracións dos dereitos lingüísticos da poboación galega en campos como a educación, a xustiza, a Administración ou o consumo, "promovidos ou consentidos pola Xunta e o Estado". A Mesa manterá o contacto co relator, adscrito ao Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos, e informarao puntualmente da situación en Galiza. Fernand de Varennes, no seu documento preliminar accesíbel na web da ONU, lembra explicitamente que "disposicións como o Artigo 231 da Lei Orgánica do Poder Xudicial son un obstáculo importante para o cumprimento por parte de España das súas obrigas internacionais en realición ao uso cooficial das linguas minoritarias, xa que estipula que nos procedementos xudiciais, os xuíces, maxistrados, fiscais, secretarios e outros funcionarios utilizarán a lingua castelá e que as linguas minoritarias cooficiais só se permitirán se ningunha das partes se opón. Isto, na práctica, levou a que en moitos, se non na maioría dos casos, as autoridades xudiciais penais, civís e administrativas non permitan os procedementos en comunidades autónomas na lingua minoritaria cooficial, mesmo se o solicita unha parte". "Este obstáculo xeral para o uso dun idioma cooficial minoritario", afirma De Varennes no seu informe preliminar, "xera preocupacións en canto ao cumprimento das obrigas internacionais de dereitos humanos que se detallarán no informe final". A Mesa pola Normalización Lingüistica afirma que a vista de De Varennes "é a primeira dun representante da ONU para avaliar a situación dos dereitos lingüísticos da cidadanía". O seu presidente, Marco Maceira, interpreta esta circunstancia como "un éxito da mobilización social a prol do galego". E engade: "É máis doado falar da situación do galego cun representante da ONU que co presidente da Xunta, un déficit democrático que debe ser corrixido". Na xuntanza mantida a pasada semana, membros da Mesa explicaron ao relator da ONU que o Estado español e a Xunta "deben garantir o principio de que os dereitos lingüísticos son dereitos humanos". Ademais, entregáronlle un informe en que salientan "a indefensión da poboación galega ante discriminacións lingüísticas".


Summary: As declaracións do Goberno sostendo que o Consultivo aceptara a viabilidade de que Ence se adscribise ao Porto de Marín, levan a Asociación pola defensa da ría de Pontevedra a pedir a dimisión do presidente do órgano se permite a "manipulación" dos seus informes.

O presidente do Consello Consultivo, Jose Luis Costa Pillado, ten que "saír ao paso" da "manipulación" por parte da Xunta da Galiza do seu informe sobre a posibilidade de que ENCE se adscriba ao Porto da Marín, "ou no seu defecto, presentar a súa dimisión", asegurou a cuarta feira a Asociación pola defensa da ría de Pontevedra (APDR). A entidade fixo énfase en que tanto a Xunta, como o Partido Popular e o Comité de oficinas de Ence "usan o informe de maneira ilegal", ao declarar que o Consultivo ve "viábel" que os terreos da fábrica se integren no porto, cando o informe "non di iso en absoluto", reiterou o presidente da entidade, Antón Masa. Este intento de "manipulación" non pode ser aceptado polo organismo, que debería "desmentir" as "manipulacións" e exixir que se respecte o traballo da institución. "Non se pode tomar ningunha determinación nin administrativa nin xudicial para pasar por riba das sentenzas cando son firmes", afirmou, subliñando que de ningún xeito as instalacións de Ence poden estar no porto, ao "estar prohibido" pola Lei de Portos do Estado. Con esta actitude, Masa advirte que "están a crear a sensación de que iso é posíbel e están a enganar directamente a clase obreira de Ence", que insistiu, "debe saber que para nada esa solución é viábel", aclarando que a única vía para que continúe na Galiza é que lle exixan a súa empresa un cambio de localización. Ademais, lembrou que a APDR xa remitira dúas misivas a Costa, incidindo en que o Consultivo estaba sendo "utilizado para conseguir algo que vai en contra das sentenzas da Audiencia e da lexislación", e reclamándolle que "non entrase no xogo de Alberto Núñez Feixoo", presidente da Galiza. Aínda sen obter resposta, Masa denunciou que o órgano "tampouco actuou, que é o que tería que ter feito". Un primeiro intento en 2005 O concelleiro de Ordenación do Territorio do Concello de Pontevedra, César Mosqueira, deu conta de que en 2005 esta opción xa fora estudada, mais apostaron por outra vía "máis factíbel para saltarse a lei", indicou. Esta vía foi a prórroga outorgada polo Goberno español dirixido por Mariano Raxoi (PP), que se atopa en litixio na Audiencia Nacional. Ence ignora a Xunta Nin sequera a propia empresa fixo mención á opción de incorporarse á Autoridade Portuaria de Marín no documento presentado perante a Comisión Nacional do Mercado de Valores, no que inclúe os resultados económicos do primeiro semestre de 2021. No informe, recóllense as previsións do custe do fechamento da fábrica no caso dunha sentenza desfavorábel da Audiencia Nacional, que ascende a 200 millóns de euros, incluíndo 42 millóns polo desmantelamento das instalacións.


Summary: [ACTUALIZACIÓN 18:10H] Raúl López foi detido, xunto con outras 9 persoas, por orde da xuíza Pilar de Lara que as vencella coa Operación Pokémon. Nun comunicado, a empresa garante a prestación de servizos e di descoñecer o contido da investigación, se ben partilla "a tranquilidade e seguridade manifestada polo noso presidente". Feijóo di non lembrar se se reuniu ou non co presidente de Monbus.

Esta quinta feira (19 de marzo), axentes de Vixianza aduaneira procederon á detención do presidente da compañía de transportes Monbus, xunto con outras 9 persoas. A orde partíu dos xulgados de Lugo e da xuíza de instrución da Operación Pokémon, Pilar de Lara, quen ordenou tamén o rexistro das oficinas de Monbus, segundo recollen as axencias de noticias. As dilixencias inciadas foron declaradas sumarias pola xuíza pois as accións continúan a se desenvolver. Vixianza Aduaneira rexistrou tamén o Multiusos Fontes en Compostela, pois López é presidente do clube de baloncesto Obradoiro. No marco dos rexistros, que foron practicados tamén en varios hoteis en Sanxenxo --onde se procedeu á detención de Raúl López na cuarta feira-- foron atopados 1 millón de euros en efectivo como avanzan El País e La Voz de Galicia. Nun comunicado, a empresa Monbús quer informar a usuarios e cidadanía que os seus servizos de transporte funcionan "con normalidade" e que "seguirán a facelo". Nese comunicado tamén se afirma que "se ben de momento descoñecemos o contido da investigación xudicial" tanto dirección como persoal "partillamos a tranquilidade e seguridade manifestada polo noso presidente". De por parte, Alberto Núñez Feijóo, quixo trasladar esta quinta feira unha mensaxe de "tranquilidade absoluta" do seu Goberno polos contratos que poida haber entre a administración autonómica e Monbus ou cualquera outra empresa, toda vez que os documentos son "fiscalizados e conformados" pola Asesoría Xurídica da Xunta. A preguntas sobre se como presidente da Xunta mantivera algún encontro con López e qué asuntos trataron,respondeu que levaba 6 anos de presidente e que non podía lembrar se se reuníu ou non co presidente de Monbus. "Ao mellor tívena ou non, non o sei", dixo. Fontes xudiciais consultadas por Europa Press confirmaron que se investigan delitos contra a facenda pública, blanqueo de capitais, falsidade, delito contable, tráfico de influencias e suborno a funcionarios. Ante estes feitos, o sindicato CIG solicitou a intervención da Xunta para garantir os servizos e o mantemento dos postos de traballo.


Summary: Magdaleno Valerio desbotou este domingo intervir Alcoa afirmando que "non estamos nun réxime comunista". O cadro de persoal apelou en máis dunha ocasión ao artigo 182 da CE. para pedir que o Estado tome medidas.

A ministra de Traballo, Magdalena Valerio, desbotou este domingo en Galiza que o estado intervise en Alcoa, unha medida que rexeitou de plano argumentando que "non estamos nunha economía estatalizada, como intervir a empresa, non estamos nun réxime comunista". Ao longo destas semanas, desde que se coñeceu a intención de Alcoa de fechar as plantas da Coruña e Avilés, desde diferentes sectores instouse ao Estado a valorar a baza de intervir. Desde BNG e EN Marea apontaron a que a SEPI )Sociedade estatal de participacións industriais) se faga cargo e desde o cadro de persoal lembraron que a constitución española contemplaba ferramentas a valorar. Así, sinalaban o artigo 182.2: "Recoñécese a iniciativa pública na actividade económica. Mediante lei poderase reservar ao sector público recursos ou servizos esenciais, especialmente en caso de monopolio e aliás acordar a intervención de empresas cando o suxira o interese xeral". Para o comité de empresa da Coruña, o aluminio é un sector estratéxico. O que si aceptou a ministra de Traballo foi "estudar en profundidade" o expediente de regulación de emprego (ERE) extintivo presentado pola empresa.


Summary: ENTREVISTA | O cineasta foi premiado a pasada semana en Sundance pola súa curta Matria, galardoada xa na Seminci ou nos festivais de Cartaxena ou Alcalá de Henares. O filme acompaña un día na vida de Ramona, traballadora nunha conserveira. "Non estamos afeitos a ver este tipo de historias na pantalla. Son mulleres silenciadas, invisibles", di

"Era a miña responsabilidade facer esta película. Era o meu deber darlle voz ás mulleres silenciadas que soportan e calan. Mulleres, todas elas, sensibles, e que ante as dificultades do seu entorno vital, teñen a necesidade de protexerse". Álvaro Gago recibiu a pasada semana o Gran Premio do xurado de Sundance na categoría de curtametraxes con Matria, un filme que acompaña un día na vida de Ramona, traballadora nunha conserveira. A película encadea recoñecementos: mellor curta na Seminci de Valladolid e no Festival de Alcalá de Henares, onde tamén foi premiada a súa protagonista -Francisca Iglesias-, mellor director no Festival de Cartaxena. A peza rodouse o pasado mes de marzo nas localidades de Cambados, Vilanova de Arousa, Illa de Arousa e Aralde durante seis días. Matria narra un día na vida de Ramona, unha muller que vive co seu marido, con quen apenas se comunica, e traballa nunha fábrica de conservas gobernada por unha encargada tirana. Ante os desafíos que lle presenta a súa rutina diaria, Ramona trata de refuxiarse na relación que a une á súa filla e a súa neta. O filme retrata a vida, dura e digna, dunha traballadora sacrificada e precaria. "Matria é un filme sobre unha heroína cotiá defectuosa. Non quixen retratala dende un punto de vista panexírico", conta Álvaro Gago, que explica que "a dignidade dálla, en gran medida, o traballo. A súa dedicación e esforzo traen consigo valores como a honestidade, a ambición, a humildade ou a empatía. O traballo tamén é o causante de que Ramona leve un ritmo de vida intenso. Non se pode permitir parar. Non ten tempo para pensar demasiado". Falamos con el. "Quizais tamén chama a atención que apareza unha protagonista xa entrada nos 50 anos. Non son habituais. Normalmente cóntanse outras historias, pero estas persoas tamén existen, tamén teñen a súa voz" Antes de nada, pregúntoche pola experiencia de Sundance e polo premio. Como recibiches a noticia? Foi unha experiencia moi enriquecedora: son días nos que compartes, coñeces, ves cinematografías dos recunchos máis inesperados do mundo. E o premio foi unha total sorpresa, a selección era moi boa. A verdade é que cando anunciaron o galardón eu estaba xa un pouco desconectado da cerimonia, foi totalmente inesperado. Por iso quedei sen fala cando subín ao escenario. A que cres que se debe o éxito de Matria? Por que cres que a xente está conectando así con ela? Non sei a que se debe o éxito. Pero quizais débese a unha narrativa moi sinxela, que deixa espazo ao espectador para que se realice esa conexión, que non lle di todo o tempo cara a onde ten que mirar. Iso moitos espectadores agradéceno, porque se senten menos manipulados. Obviamente existe un punto de vista, unha intención. Pero unha intención con distancia, e esa distancia permítelle a cada un sacar da película o que cada persoa queira sacar. E quizais tamén chama a atención que apareza unha protagonista xa entrada nos 50 anos. Non son habituais. Normalmente cóntanse outras historias, ou outra porción das historias. Pero estas persoas tamén existen, tamén teñen a súa voz. Se cadra, estamos faltos tamén de historias que poñan a muller no seu centro? Non estamos afeitos a ver este tipo de historias na pantalla. Son mulleres silenciadas, que non teñen ningún tipo de espazo, invisibles na maior parte dos casos. Temos que contar todas as historias, as historias do pobo, non só as que aparecen nos libros. Hai moito que sacar de aí, hai que levar a cámara á rúa e ver o que está pasando. Pode que no éxito da curta influíse o movemento que no último ano está demandando o recoñecemento para as mulleres. Estamos avanzando, pero queda moito, hai que seguir. Quedan moitas historias de mulleres por contar no cine. "En Galicia vívense moitos conflitos, de todo tipo, e alí onde hai conflito xa tes o drama. En calquera lugar onde apuntes a cámara tes unha historia coa que facer unha película" O filme trata moitos temas en apenas 20 minutos: o traballo das mulleres fóra e dentro da casa, os obstáculos que atravesan, a relación entre elas, a relación entre varias xeracións... Queda un con ganas de que a película sexa máis longa, para afondar máis en todo isto... En Galicia vívense moitos conflitos, de todo tipo, e alí onde hai conflito xa tes o drama. En calquera lugar onde apuntes a cámara tes unha historia coa que facer unha película. Con pouco, tes moito. Cando fago unha curta, gústame limitarme moito de inicio. E un dos límites era o temporal: imos narrar a historia de Ramona durante un día, un día na súa vida. Ese límite axuda a non tentar contar todo en 20 minutos, evitando que a curta se convirta nun rebumbio de cousas que non cadran ben entre si. "Na miña familia sempre estiven rodeado de mulleres que sempre tiveron moito que contar, mulleres ás que admiro moito. Mulleres que nalgúns casos xa non están, e noutros si, pero que todas deixaron unha marca importante" Cales son as Matrias de Álvaro Gago? Por que te decidiches a facer esta película? Na miña familia estiven rodeado de mulleres que sempre tiveron moito que contar, mulleres ás que admiro moito. Mulleres que nalgúns casos xa non están, e noutros si, pero que todas deixaron unha marca importante. Pero a idea de Matria xurdiu por un interese que eu tiña de coñecer máis a unha persoa, Francisca. Máis que o filme en si, interesábame saber máis dela, todo por unha admiración crecente que fun sentindo por ela a medida que avanzaba a nosa relación. Ela traballaba na casa de meu avó, coidando del os últimos catro ou cinco anos da súa vida, uns anos que para el foron felices, grazas á achega desta muller. Aínda que ela tiña moito detrás, carrexaba unha mochila chea de bágoas e de experiencias negativas, chegaba á miña casa e para o meu avó só tiña humor e dinamismo. Matria é unha ficción, pero está moi documentada, tanto a acción coma os diálogos teñen moito de Francisca e doutras mulleres da zona ás que entrevistei antes de ter unha versión final do guión. "Ramona é unha muller que definiríamos como forte e sacrificada, pero en realidade non ten ningún tipo de poder sobre nada, está a mercede dos demais. Só intenta sobrevivir" Ao recibir o premio na Seminci, hai uns meses, dixeches que querías "desmitificar a idea de que Galicia é un matriarcado". Confúndese o traballo inxente que as mulleres sempre tiveron que facer cun papel máis central na sociedade e no poder real? Continuamos a vivir con esta idea da muller galega, forte, sacrificada, que tira para adiante, que tira da súa familia... E confundimos isto cunha suposta sociedade matriarcal, unha sociedade na que a muller tería o poder de xestionalo todo a nivel social, a nivel familiar, a nivel político. Tamén confundimos matriarcado con matrilineado, que é algo que se deu en moitas familias cando os homes emigraban, ou cando o home morría no mar. Pero isto tampouco era matriarcado, non significaba que vivísemos nunha sociedade que valorase as mulleres. Ramona, na película, é un bo exemplo disto: unha muller que definiríamos como muller forte e sacrificada, pero en realidade non ten ningún tipo de poder sobre nada, está a mercede dos demais. Só intenta sobrevivir. Como é o teu futuro inmediato? Tes algún proxecto en marcha, ou cando menos na cabeza? Xa cando estaba rodando Matria tiña un guión de curtametraxe na cabeza, que agora xa está escrito. E entraremos en fase de produción tan pronto como nos dean luz verde ao financiamento. E teño outro proxecto, algo máis verde, que sería facer algo máis longo coa propia Francisca. Pero temos que estar seguros, porque xa a rodaxe da curta foi dura para ela a nivel emocional, e unha longametraxe aínda o sería máis.


Summary: Na maior parte das cidades galegas organízanse entre o venres e o domingo actividades por mor do Día do Orgullo LGTB. Nalgúns casos cóntase co apoio do Concello (Pontevedra, Vigo, Lugo, Ourense), mentres que na Coruña os colectivos danlles as costas aos actos institucionais.

O 28 de xuño celébrase o Día do Orgullo LGTB, que coma todos os anos lembrará os disturbios de Stonewall de 1969, que marcan o inicio do movemento de liberación homosexual. Na maior parte das cidades galegas organízanse entre o venres e o domingo actividades, dende conferencias e exposicións, até concertos e festas, pasando nalgúns lugares por manifestacións e concentracións reivindicativas. Nalgúns lugares estes actos xa se iniciaron a pasada semana, de xeito especial en Pontevedra, que concentrou as celebracións da súa Boavila Pride entre os días 19 e 22 de xuño. O Día do Orgullo foi evolucionando co paso do tempo. A medio camiño sempre entre a festa e a reivindicación, a consecución dunha parte das demandas do colectivo, comezando pola posibilidade de contraer matrimonio, foi limando pouco a pouco o carácter de protesta desta celebración. Ao mesmo tempo, o Orgullo foi normalizándose e institucionalizándose, comezando os concellos, mesmo os gobernados pola dereita, a colaborar na súa organización. Esta institucionalización xerou conflitos nalgunhas cidades, nomeadamente A Coruña, onde algúns dos colectivos máis asentados e que levaban anos realizando actividades por volta do 28 de xuño, acusaron o Goberno municipal de "secuestrar" un día de activismo. Neste 2014 repítese a dicotomía institucionalización-protesta, que acompaña a xa tradicional festa-reivindicación. Haberá actividades nas sete cidades galegas, agás Ferrol. En Pontevedra, Vigo, Lugo, Ourense os actos principais contan co apoio dos respectivos concellos, o que non sucede en Santiago de Compostela. Na Coruña, pola súa banda, hai tres convocatorias: a do Concello, a promovida por Maribolheras Precarias, e a que impulsan catro dos principais colectivos da cidade -ALAS, Andamio de Enfrente, 7 Cores e CASCO-. A Coruña O sábado haberá manifestacións na Coruña e Vigo, mentres que Compostela acollerá unha concentración o venres Na Coruña será o primeiro ano despois de moito tempo no que ningún dos colectivos LGTB da cidade colaboren co Concello para a celebración do Orgullo. No entanto, o Goberno municipal si organiza os seus propios actos, o mesmo 28 de xuño a partir das 22.15 nos xardíns de Méndez Núñez, onde actuarán DJ Licho, DJ Flashback, Rabel Winchester, Las Grecas e Vinila Bon Bismark. En resposta á convocatoria do Concello, ALAS, Andamio de Enfrente, 7 Cores e CASCO salientan que "resulta esencial que exista un contido reivindicativo e educativo á marxe dalgunhas campañas institucionais que unicamente quedan nun ton festivo e dirixido a un colectivo moi estereotipado". Estas catro entidades veñen organizando dende este martes o evento Orgullosísim@s 2014, en colaboración con varios locais de hostalaría de Beiramar e da Praza de España, que inclúen numerosas actividades: maratón de series de temática LGTB, charlas, speed dating, actuacións musicais e performances reivindicativas. As actividades rematarán o sábado cunha manifestación, ás 20.30 no Obelisco, baixo o lema (común en toda España) de "Manifestámonos por quen non poden", con demandas centradas no "loita contra o retroceso en dereitos afectivo-sexuais, manifestados por vía de violencia física, simbólica e mesmo institucional". Este venres, ademais, o coordinador LGTB de 7Cores do PSdeG, Fito Ferreiro, a secretaria de igualdade das Xuvetudes Socialistas, Laura Requejo, e o secretario xeral das XSG, Aitor Bouza, participarán no bosque das mulleres do parque de San Diego da Coruña nunha homenaxe a Marcela e Elisa, primeiro matrimonio de dúas mulleres en España. Ademais, Maribolheras Precarias organizan ao longo de todo o sábado unha Romaria transmaribolhera anti PoPULAR. A partir das 14 horas no Campo da Leña (ou Praza de España) haberá sesión vermú, performances, djs, concurso de tortillas, comunión con Gallardón e micro aberto. Os cartos que se recaden destinaranse á Plataforma polo Aborto Libre e Gratuito, á Plataforma de apoio a Pepita e a Stop Desafiuzamentos. Vigo En Vigo os actos do Día do Orgullo comezaron este luns co izado da bandeira arco da vella na fachada do Concello. Neste caso, nas actividades organizadas pola Asociación Nós Mesmas si colabora activamente o Concello, aínda que boa parte dos gastos foron financiados a través dunha campaña de crowfunding realizada nos últimos meses. Ao longo de toda esta semana houbo charlas, obradoiros, unha exposición fotográfica na Praza da Princesa, presentación de libros, proxección de curtametraxes, contacontos e unha mesa de debate sobre os "Dereitos sexuais e reprodutivos no colectivo LGTB". Os actos, que contan tamén co apoio expreso da Marcha Mundial das Mulleres, terán o seu centro e remate na manifestación "Polos Dereitos Humanos LGTB"que percorrerá as rúas de Vigo o sábado, con saída do cruce de Colón con Urzaiz ás 20 horas. No seu remate, Beatriz Suárez Briones lerá o pregón do Día do Orgullo, dando paso a unha festa na Praza da Pedra, con actuacións de La Prohibida e o Dj Pablo Senra. Finalmente, o domingo ás 13 horas celebrarase un encontro-xantar de mulleres en Alcabre. Outras cidades Pontevedra concentrou os actos do Orgullo no Boavila Pride, celebrado entre os días 19 e 22 de xuño, unha semana na que a fachada do Concello se vestiu coas cores do arco da vella Pontevedra concentrou os actos do Orgullo no Boavila Pride, celebrado entre os días 19 e 22 de xuño, unha semana na que a fachada do Concello se vestiu coas cores do arco da vella. As actividades contaron coa colaboración do Goberno municipal e tamén de numerosos locais de hostalería no centro da urbe. Houbo cabaré, teatro, concertos e mesmo un cruceiro pola ría e unha romaría urbana no Campo de Santa Marta. En Compostela o Concello non organiza ningún tipo de actividade polo Día do Orgullo. Neste caso os actos, organizados por un grupo de activistas, serán o venres, cunha concentración ás 20.30 na praza de Cervantes, que centrará as súas demandas na reivindicación da igualdade de dereitos. Previamente a libraría Lila de Lilith acollerá unha charla-coloquio. Así mesmo, ALEAS EU Compostela anuncia que levará ao pleno municipal unha moción para que o Concello realice unha campaña de denuncia contra a homofobia, lesbofobia, bifobia e transfobia e coloque a bandeira LGTBI na fachada da súa sede, entre outras demandas. En Ourense, a concellería de Igualdade, en colaboración coa asociación sociocultural Xaira e o cineclube Padre Feijoo, organizan a terceira edición de Miradas con Orgullo, que inclúe a celebración dun obradoiro titulado "Transgredindo. Construír e nomear o subxectivo: identidades e sexualidade" e a proxección dun filme Finalmente, en Lugo, a Praza de San Marcos acollerá este domingo ás 18 horas os actos organizados polo colectivo de lesbianas, gais, bisexuais e transexuais ALAS, en colaboración coa Deputación e o Concello. Despois da lectura dun manifesto reivindicativo, haberá varios concertos: Leblond, Lara Sajén, e as lucenses Las Supremas, encargadas de presentar o evento.