Summary: Desde as 7:30h da mañá desta sexta a portada do xornal dixital alberga unha sección destacada en que se recollerá a cobertura especial que Sermos Galiza desenvolverá desde hoxe até a noite electoral do vindeiro 21 de outubro.

Alén das informacións, a cobertura estará integrada por outros recursos --vídeos, entrevistas, reportaxes, infografías, galerías de imaxes-- e microseccións como a contracrónica que hoxe estreamos baixo o título "Manual filosófico para a supervivencia electoral", con textos asinados por Susana Díez. A cobertura non se cinxirá a contidos da sección política, ao contrario, nela terán voz tamén os movementos sociais e darase conta dos procesos mobilizadores que terán lugar neste outono que se promete "quente". Haberá tamén espazo para debullar outros aspectos e facetas da convocatoria electoral, como as notas musicais de campaña. Cada mañá, desde primeira hora, Sermos Galiza abrirá a edición dixital recollendo os feitos máis significativos da xornada anterior e as chaves que marcarán o día. Asemade, seguirase a dar cumprida conta da actualidade ao longo de todo día. Todo coa vocación de ofrecer con rigor a información e análise precisas para abordar un proceso electoral fulcral para o presente e futuro do noso país.


Summary: A fundación de pensamento nacionalista presentou un portal no que proxecta ideas e voces arredor da cuestión nacional galega, o feminismo e a lingua.

A Fundación Galiza Sempre lanzouse á rede cun novo portal de información (ideas.gal) no que partillará ideas, voces e conversas arredor de diversos temas mais cun nexo común: a soberanía. O espazo, afirman desde a fundación, visa partillar "coñecemento, debate e opinión" entre todas as persoas e colectivos que "temos Galiza como marco de referencia central na nosa acción política, social ou cultural". No seu lanzamento ideas.gal comeza a súa andaina cun avanzo da conversa entre Guillerme Vázquez, presidente da Fundación Galiza Sempre, e Eduard López de ERC. Aliás, artigos da investigadora Helena Miguélez Carballeira, o xornalista Fran P. Lorenzo ou o historiador Uxío-Breogán Diéguez Cequiel dan a pistolada de saída a este portal de pensamento.


Summary: Facebook, Instagram ou Youtube estanse a converter en importantes espazos de socialización para a mocidade. Que impacto social ten isto?

Dúas persoas. Unha mesa. Non hai conversa. En troca, a atención céntrase nos seus smartphones. Eis unha imaxe cada vez máis habitual en restaurantes, pubs e tabernas. Mais tamén nas prazas e nos parques. Xurdiron hai apenas unha década, porén atinxen billóns de utentes, 1,44 no caso de Facebook, a rede social por excelencia desde a súa creación en 2004. Perto dun billón no caso de Whatsapp e 300 millóns de utentes en Instagram. A maior parte mocidade. De facto, entre o 75% e o 80% da xente moza conta con algún perfil social na rede. "Non deixan de ser unha ferramenta máis", asegura Ricardo Fandiño, psicólogo clínico integrante da Asociación de Saúde Emocional da Infancia e a Adolescencia (ASEIA). Porén, acrecenta, "a cuestión é o uso e o espazo que ocupan. Entendemos que empezan a ocupar moito espazo e están a substituír as relacións persoais polas virtuais". E isto, sinala, carrexa un impacto social. Por que? Podes ler a reportaxe íntegra no número 172 do semanario en papel. Á venda xa na nosa loxa e nos quiosques.


Summary: Ás doce da noite comezará a aplicarse a nova Lei de Seguridade Cidadá, que introduce penas máis graves para castigar a protesta pública e legaliza as devolucións en quente de inmigrantes. A Coruña, Ourense e Pontevedra acollen concentracións este martes.

A partir das doce horas desta noite entra en vigor a nova Lei de Seguridade Cidadá, a coñecida como Lei Mordaza. A norma foi aprobada hai meses no Congreso cos únicos votos favorables do PP e o rexeitamento xeral dos movementos sociais e das forzas da oposición, que se comprometeron a retirala na vindeira lexislatura e que presentaron un recurso de inconstitucionalidade. A pesar de que o Goberno suavizou algunhas das súas disposicións, a lei traerá maiores restricións para as protestas cidadáns e suporá aplicar penas máis graves para quen vulnere as -agora máis estritas- disposicións de uso do espazo público, agora máis estritas. Ademais, a norma legaliza as devolucións en quente das persoas inmigrantes que crucen a fronteira española de xeito non legal, o que leva meses sendo denunciado polas entidades de axuda ás persoas migrantes. A Lei Mordaza inclúese dentro da reforma do Código Penal que, tamén entra en vigor este 1 de xullo, con importantes modificacións, coma a inclusión da chamada cadea perpetua revisable, unha normativa máis estrita e con maiores penas para o maltrato animal, así como outros cambios, coma o que reduce a dous anos a condena máxima pola realización de piquetes en folga. Pero que pode cambiar nas vidas de todos e todas a partir desta medianoite? Que cousas que facíamos antes xa non poderemos facer? Que comportamentos pasarán a estar máis perseguidos e castigados? As xuntanza ou manifestacións non comunicadas e as que teñan lugar en instalacións nas que se empresten servizos básicos para a comunidade ou nas súas inmediacións serán consideradas como infraccións moi graves Manifestacións non comunicadas: As xuntanza ou manifestacións non comunicadas e as que teñan lugar en instalacións nas que se empresten servizos básicos para a comunidade ou nas súas inmediacións serán consideradas como infraccións moi graves "cando se xerase un risco para as persoas ou un prexuízo no seu funcionamento". A pena, de 30.001 a 600.000 euros, pode ser imposta aos promotores do acto ou aos responsables da súa organización. Protestas que perturben a seguridade cidadá: A perturbación da seguridade cidadá en "actos públicos, espectáculos deportivos ou culturais, solemnidades e oficios relixiosos ou outras reunións ás que asistan numerosas persoas", así coma as perturbacións produto de concentracións ou manifestacións fronte ás sedes do Congreso, o Senado e os parlamentos autonómicos "aínda que non estiveses reunidos", pode ser castigada con entre 601 e 30.000 euros. A desobediencia ou a resistencia á autoridade ou aos seus axentes, e tamén a negativa a identificarse cando eles o requiran será igualmente considerado unha infracción grave Negarse a identificarse ante un axente de policía: A desobediencia ou a resistencia á autoridade ou aos seus axentes, e tamén a negativa a identificarse cando eles o requiran será igualmente considerado unha infracción grave e polo tanto castigado con entre 601 e 30.000 euros. Obstaculizar a vía pública con obxectos: Tamén terá a consideración de infracción grave (multa entre 601 e 30.000 euros) a obstaculización da vía pública con mobiliario urbano, vehículos, contedores, pneumáticos ou outros obxectos "que ocasionen unha perturbación grave da seguridade cidadá. Paralizar ou obstaculizar un desaloxo. A paralización dun desafiuzamento será considerada infracción grave, supoñendo multas entre os 601 e os 30.000 euros a cada un dos participantes por "impedir que os funcionarios públicos exerzan a súa función". Negativa a disolver reunións ou manifestacións: A negativa a disolver reunións, manifestacións e sentadas cando o ordene a autoridade será tamén considerado unha infracción grave. A negativa a disolver reunións, manifestacións e sentadas cando o ordene a autoridade será tamén considerado unha infracción grave Uso non autorizado de imaxes dos axentes de policía: Tamén pode ser multado con entre 601 e 30.000 euros o "uso non autorizado de imaxes ou datos" dos axentes de policía "que poida poñer en perigo a súa seguridade persoal ou profesional". Faltas de respecto cara aos axentes de policía: Serán consideradas como unha infracción leve (multa de 100 a 600 euros) "as faltas de respecto e consideración cara aos axentes das forzas de seguridade no exercicio das súas funcións". A ocupación do espazo público: A ocupación "de calquera espazo común, público ou privado", coma o realizado polos colectivos okupas ou polas acampadas de protesta (multa de 100 a 600 euros) Pintadas: Os danos leves a mobiliario urbano, e a realización de pintadas e grafitis son tamén infraccións leves (de 100 a 600 euros de multa) Retirar as vallas da Policía: Retirar as vallas da Policía que delimitan perímetros de seguridade será considerado como infracción leve. Botellón en espazos públicos: O consumo de bebidas alcohólicas en espazos e transportes públicos "cando perturbe gravemente a tranquilidade cidadá será cualificado igualmente como falta leve. Maiores restricións en Internet A norma legaliza as devolucións en quente das persoas inmigrantes que crucen a fronteira española de xeito non legal Tanto a Lei Mordaza coma as modificacións que se introducen no Código Penal inclúen novas restricións no uso que se pode facer de Internet e das redes sociais, unhas limitacións e maiores condenas que foron cualificadas dende diversos ámbitos, por expertos e entidades de internautas, como un ataque á liberdade de expresión. Organizar protestas online e en redes sociais pasará a estar perseguido, se as protestas son constitutivas de delito Organizar protestas online e en redes sociais pasará a estar perseguido, se as protestas son constitutivas de delito, segundo denuncia a Plataforma en Defensa da Liberdade de Información. Os artigos 578 e 579 castigan con penas de terrorismo a difusión de mensaxes por Internet que poidan ser considerados "enaltecemento ou a xustificación públicos" dos novos delitos ou "a difusión de consignas" que poidan incitar a outros a cometelos. Ademais, o artigo 30 da Lei de Seguridade Cidadá tamén afirma que se considerarán "organizadores ou promotores [das protestas] quen por publicacións ou declaracións de convocatoria das mesmas, polas manifestacións orais ou escritas que nelas se difundan [...], poida determinarse razoablemente que son directores daquelas" "Acceder de maneira habitual" a páxinas web que realicen divulgación ou apoloxía do terrorismo suporá un delito Ademais, "acceder de maneira habitual" a páxinas web que realicen divulgación ou apoloxía do terrorismo suporá un delito segundo o artigo 575.2 do novo código penal. O castigo podería ascender a entre 1 e 5 anos de cadea. Tamén se perseguirán as filtracións de información confidencial Segundo o artigo 573, cando os delitos informáticos teñan como obxectivo "subverter a orde constitucional, ou suprimir ou desestabilizar gravemente o funcionamento das institucións políticas, alterar gravemente a paz pública", serán considerados tamén "actos de terrorismo". Tamén se perseguirán as filtracións de información confidencial. Segundo o artigo 197 bis, quen "por calquera medio ou procedemento e vulnerando as medidas de seguridade establecidas para impedilo, acceda sen autorización a datos ou programas informáticos contidos nun sistema informático", estará a cometer un delito informático e, por tanto, un acto de terrorismo. Concentracións en Galicia, este martes Vigo, A Coruña, Ourense e Pontevedra acollen concentracións este martes, horas antes da entrada en vigor da nova lei. Na Coruña, ás 20 horas no Obelisco, Stop Desafiuzamentos convoca un acto de protesta, no que participarán outras entidades e colectivos. En Ourense, Stop Desafiuzamentos convoca unha manifestación ás 20.30 horas, con saída da Subdelegación do Goberno, que seguirá pola rúa do Paseo, Lamas Carvajal e rematará na Praza Maior. En Pontevedra, a protesta terá lugar xusto ás doce da noite, no momento en que a nova norma entrará en vigor. Marea Pontevedra convoca un acto de "despedida do estado de dereito" ás 23.30 horas na noite diante da Subdelegación do Goberno, ao que anima a achegarse con velas e mordazas. Tamén insta aos asistentes a traer "as tradicionais 12 uvas" pois ás doce horas "producirase o cambio de ano, pasando do actual 2015 ao 1975, que é onde nos queren levar os actuais gobernantes". Ademais, a CIG convoca concentracións este mércores en mediodía nas sete cidades galegas: A Coruña (11:30 horas diante da Delegación do Goberno), Ferrol (11:30 horas diante do edificio da Xunta), Lugo (12 horas diante da Subdelegación do Goberno), Vigo (11 horas diante do edificio da Xunta), Compostela (12 horas diante da sede do PP, rúa Alfredo Brañas), Ourense (11 horas diante da Subdelegación do Goberno), Pontevedra (11:30 horas diante da Subdelegación do Goberno).


Summary: Trece colectivos alertaron, da man da eurodeputada Lídia Senra, das afectacións ao medio ambiente de varios proxectos en Galicia e advertiron do "incumprimento de varias directivas europeas" neles.

Varias comarcas galegas denunciaron ante a UE os "ataques medioambientais" que moita da súa veciñanza denuncia desde hai tempo. Neste pasado mércores, un total de 13 plataformas galegas trasladaron en Bruxelas as súas denuncias ante eses "problemas ambientais" centrados na reapertura de vellas minas, a utilización doutras como grandes vertedoiros ou a instalación de improtantes parques eólicos. Trece plataformas denunciaron os "ataques" ao medio ambiente de varios proxectos en Galicia e advertiron do "incumprimento de varias directivas europeas" nelesConvidados pola eurodeputada galega Lídia Senra, todos estes colectivos recibiron asesoramento de responsables da Comisión Europea en materia ambiental. A europarlamentaria da da Esquerda Unitaria Europea-Esquerda Verde Nórdica (GUE/NGL) esixiu, ademais, "non subvencionar" aqueles proxectos que afectan o modo de vida da zona e que "enchen de lixo" canteiras abandonadas no rural.As trece plataformas estiveron acompañadas ademais pola deputada de En Marea no Parlamento Galego Paula Vázquez Verao. Todas elas denunciaron no Parlamento Europeo situación de "ataques" ao medio ambiente que, segundo din, "incorren no incumprimento de varias directivas europeas".Así, logo dun espazo de debate e análise con Lídia Senra, as representantes das organizacións desprazadas mantiveron un encontro conJosé Manuel Servert, membro do equipo xurídico da Unidade de Aplicación do Dereito Mediambiental da Dirección Xeral de Medio Ambiente da Comisión Europea. Leandro del Río, membro da Plataforma Salvemos a Comarca de Ordes, describiu a situación dun territorio "onde se produce a meirande concentración de industrias altamente contaminantes de Galicia". A central térmica de Meirama, a mina de lignito das Encrobas, a subestación eléctrica de Mesón do Vento, minería de superficie vinculada ao seixo, áridos e arcillas, SOGAMA, o vertedoiro da Areosa ou a ameaza dun futuro megaparque eólico que, di, "teñen convertido a comarca nu "territorio de sacrificio, un territorio enfermo que debe ser curado".A Plataforma Salvemos a Comarca de Ordes pediu á Comisión Europea que "investigue e aclare se o emprego de fondos públicos europeos aplicado a estes proxectos na Galiza foi correcta"Así, Del Río pediulles aos representantes da CE que se leve adiante "unha investigación que aclare se o emprego de fondos públicos europeos aplicado a estes proxectos na Galiza foi correcta". E fixo fincapé tamén na necesidade urxente de presionar dende a UE ao Estado español "para que mellore a calidade técnica da lexislación e das normativas relativas a medioambiente e sanidade ambiental", esixindo "un maior control e transparencia na tramitación de autorizacións", canda o "seguimento exhaustivo de calquera actividade industrial que afecte ao medioambiente e saúde das persoas".Foi unha das demandas, que resumiu as denuncias de moita das outras plataformas que expuxeron na Eurocámara as súas problemáticas medioambientais particulares na zona. Foron a Plataforma Non á ampliación da depuradora de Lourizán (Pontevedra), Plataforma Veciñal de Sanxenxo, Plataforma Casalonga Limpa de Residuos (Teo), Plataforma Salvemos Catasós (Lalín), Plataforma Mina Touro-O Pino Non, Plataforma pola recuperación do río Sar,Plataforma Non Eólicos Bustelo-Campelo-Monte Toural (Coristanco), Asociación de Afectados polo Vertedoiro de Lesta, Comisión de Seguimento da minaría e defensa do rural de Mesía-Frades, Plataforma de afectados pola destilería de Contimunde (Rois),Sindicato Labrego Galego e ContraMINAcción.


Coa súa terceira longa de terror, Jordan Peele confírmase como un dos referentes no xénero, pero tamén coma un "cineasta de autor" cun estilo claramente recoñecíbel. Non só por apostar sempre por protagonistas negros, que tamén, senón polo seus crípticos prólogos que dan paso a unha pausada e detallada construción de atmosferas e personaxes, un escenario onde nada é o que parece e con ese particular uso de flash-backs narrativos con peso determinante na historia. Nop (Nope) / Jordan Peele / EUA-Xapón / 2022 / 130 min. En Nop pásase ao fenómeno extraterrestre xogando a moitos xéneros. O primeiro acto é basicamente un drama familiar onde Peele presenta os personaxes coas súas teimas, habilidades e limitacións. OJ é un adestrador de cabalos para Hollywood que debe facerse cargo da empresa familiar tras a morte do seu pai, tátara-tátaraneto do primeiro especialista da historia do cinema. A súa atordada irmá chega para poñer un pouco dos nervios ao bo de OJ. Un día descobren algo estraño no ceo que podería facelos famosos. Coa axuda dun técnico de vídeo, sen nada mellor que facer, intentarán captar ao OVNI para presentalo nos medios. O segundo acto é terror puro. Dos que deixan cravado na butaca. Encontros na terceira fase, Sinais, King Kong, Parque Xurásico ou o inicio de O incríbel home minguante son os principais referentes. Antes de desvelar de que vai todo, válese da inquietante banda sonora, orquestrada polo seu compositor de cabeceira, Michael Abels, con reminiscencias ao mestre Morricone, e dun minucioso deseño de son que xoga un papel crucial para conseguir ocultar a ameaza axexante, alongando así a tensión e provocando momentos de auténtico arrepío. Auguro aquí sendas nomeacións aos Óscar. Na terceira parte pasa a unha sorte de aventura suicida herdeira de Herman Melville e a famosa caza da gran balea branca (ou do tiburón de Spielberg), coa entrada dun "capitán Achab cinéfilo" obsesionado por conseguir o plano imposíbel. Peele aposta máis polo espectáculo no seu terceiro filme, en parte porque dentro de todos os paus e temas que toca, que non son poucos, o principal é o da adicción ao espectáculo. Dos poucos reproches que se lle poden poñer é ese deus ex maxina motorizado sacado da manga na parte final que logo se perdoa, porque dá pe a unha xenial homenaxe a Akira, un filme cuxa adaptación a imaxe real lle foi ofrecida a Peele, que rexeitou a oferta. Nop gustará tanto a amantes do xénero de terror como a quen non o sexa tanto. Un último aviso: ao saír da sala é moi probábel que xa non volvas mirar as nubes do mesmo xeito...


Summary: O Cancioneiro de Cipriano T. Enciso ve a luz nos EUA. Conversamos con Xosé Manuel Sánchez Rei (A Coruña, 1973), profesor titular na Universidade da Coruña na área de Filoloxía Galega e Portuguesa, co gallo da publicación da obra pola editora The Edwin Mellen Press.

Membro do Grupo de Investigación Lingüística e Literaria Galega (ILLA), o campo de estudo de Xosé Manuel Sánchez Rei sitúase na gramática da lingua galega actual e na linguaxe literaria contemporánea. Xa no ámbito da planificación, xestión e dinamización cultural, Sánchez Rei exerceu o cargo de presidente na AC Alexandre Bóveda, en cuxos órganos directivos aínda continúa, e foi membro da xunta directiva da Asociación Veciñal Agra do Orzán. Agora vén de publicar Traditional Galician Cancioneiro Compiled by Cipriano Torre Enciso, en colaboración con Catalina T. Castillón (Lamar University, USA), unha obra que, auspiciada por The Edwin Mellen Press, recolle os case 7000 cantares colixidos por Cipriano Torre Enciso na segunda metade do século XX. Conversamos co editor sobre este cancioneiro e o seu valor intrínseco, as características dos cantares e o contraditorio de o non conseguir ter editado na Galiza. A querenza de Cipriano T. Enciso pola literatura oral Cipriano Torre Enciso (A Coruña, 1902 - Madrid, 1995) foi un xornalista e etnógrafo galego. Este persoeiro, "aínda que vinculado ao franquismo", "tiña unha querenza pola literatura tradicional e a cultura popular", explica a Sermos Galiza o seu editor, Sánchez Rei. Torre Enciso pasou boa parte da súa vida en Madrid, mais esta afeizón levouno a recoller, "cada vez que viña a Galiza ou a Portugal, en cada romaría, festa ou mercado", cantares populares co afán de os compilar. "El pedía á xente que lle cantase música tradicional". Sobre os anos 70 "xa se supón que estaba colixido a maior parte deste material". E é que no seu legado deixou "varias pastas, varias carpetas" onde cada cantar se presentaba "transcrito en fichas de papel cebola", separados por temáticas, quer amor, quer superstición, quer cantos de berce etc., "o que T. Enciso considerara que tiña de aparecer", comenta Sánchez Rei. E así até 7000. Os textos do cancioneiro: de "Ana Bolena" a "Airiños, airiños aires" Conscientes de seren case sete mil cantares os que Torre Enciso recolleu, non é de estrañar que estes presenten unha moi diversa xénese ou procedencia. Un plus que enriquece, aínda máis, o seu legado. Poñamos como exemplo para ilustrar tal circunstancia o feito de que, entre tanto material, podemos atopar "textos que T. Enciso tirou doutros cancioneiros, tal cal, recollidos por Pérez Ballesteros ou Cabanillas", xunto a outros textos "que son moi recentes porque foron xerados no século XX; el recolleunos en festas ou romarías. Hai tamén outros que foron popularizados na literatura galega, como é o caso de 'Airiños, airiños, aires', que se fixeron extremadamente coñecidos", afirma Sánchez Rei. Deste modo, o seu editor dá conta da existencia de varias procedencias que o colector non referenciou, nin comarcal nin rexionalmente, "todo un reto para nós", engade, pois "tratamos de facer unha edición que fose rigorosa, tendo en conta todas esas variantes dialectais, rexionais, estilísticas". Características que ficaron plasmadas con rigorosidade nas case catrocentas páxinas destinadas ao estudo introdutorio. Por outra banda, destácase que, efectivamente, "hai cantares que remontan con claridade ao século XVIII, que se fixeron moi populares, moi coñecidos, xa recollidos por Sarmiento ou por Sobreira, e outros máis actuais, como 'A saia da Carolina'", que é un texto moi recente. Á parte, e polo tipo de lingua, tamén se poden diferenciar entre os que son galegos ou portugueses, "ben como as variantes dialectais que nos indican con certa fiabilidade de que rexións da Galiza poden provir". "Queriamos facer unha edición seria, que respectase todas as variedades lingüísticas". Unha característica moi peculiar que incrementa o valor intrínseco á propia colectánea, pois, tal como explica Sánchez Rei, "no día de hoxe non hai ningunha obra da mesma índole que recolla textos galegos e portugueses de forma conxunta". E iso hai que o pór en destaque. E é que, para Xosé Manuel Sánchez Rei, unha das características máis notábeis desta colección de textos tradicionais é o feito de o colector incluír textos de orixe portuguesa, os cales foron adaptados polo colector para os versionar en galego. Un feito "curioso porque os textos portugueses adaptounos á grafía galega", é dicir "foron adaptados ao galego da época, mais formas como 'embora', 'gosto', e outras, que só se usan no galego culto, tórnanse estrañas na lingua popular e insinúan con clareza estarmos perante textos da outra marxe do Miño". Tamén subliña a circunstancia de incorporar cántigas datadas en diferentes períodos históricos (séculos XVIII, XIX, e XX), trazos que, no seu conxunto, entre o número de poemas e a súa diversa procedencia, fan deste cancioneiro un dos máis importantes de todos os publicados até a actualidade. "no día de hoxe non hai ningunha obra da mesma índole que recolla textos galegos e portugueses de forma conxunta", afirma Sánchez Rei Tamén a nivel etnográfico, histórico, económico etc. o Cancioneiro ten un valor moi alto que non se lle pode negar. "Sempre se dixo que o pobo galego estaba isolado do mundo", mais a realidade é que no cancioneiro tradicional galego "hai referencias a outras culturas, como por exemplo á figura de Ana Bolena. E como chegou Ana Bolena á Galiza –unha muller que, como se sabe, perdeu a cabeza polos seus amores?". Do punto de vista toponímico os textos tamén gardan moito valor "porque, por exemplo, gardan formas de nomes de lugar que xa non existen", explica Sánchez Rei. E é que estes cantares son fontes inesgotábeis de que beber e é algo que se debe ponderar. "É un tipo de literatura diferente, transmitida durante séculos, coas súas características e singularidades". A edición "En 2016 xa estaba todo listo", confidencia a Sermos Galiza o editor, Sánchez Rei, "mais aconteceu que, diferentes motivos (lecturas múltiplas, revisións, probas e demais), demoraron a súa publicación". Saíu do prelo a principios de agosto ao calor da prestixiosa editora The Edwin Mellen Press (USA). Os estudos están en inglés, mais os textos preséntanse en galego e non traducidos. "Foi unha decisión que adoptamos, un consenso que tivemos a profesora Catalina T. Castillón e eu coa casa editora". O traballo final son dous volumes, un coa edición e outro cos estudos introdutorios. O realizado por Sánchez Rei dá forma a case trescentas trinta páxinas sobre lingua, literatura tradicional e aspectos histórico-culturais, mentres que Catalina T. Castillón se encarga do encadramento temático, estético e literario. "Esta proposta e edición levouse a varias institucións galegas e restáronlle mérito ou non se mostraron excesivamente proclives a facérena" E como chegou a editarse nos USA? "A profesora Catalina T. Castillón tiña eses materiais e nunha estadía que realizou na Galiza entrou en contacto con varias entidades que non lle deron moita importancia". Logo contactou co na altura reitor da UDC, Xosé Luís Armesto, e a partir de aí, con Xosé Manuel Sánchez Rei. "Esta proposta e edición levouse a varias institucións galegas e restáronlle mérito ou non se mostraron excesivamente proclives a facérena", afirma Sánchez Rei, que tamén indica que "non souberon ver que nesta obra tamén se incluíran cantares portugueses nin souberon apreciar cantidade de textos". O feito de que entidades galegas non estivesen interesadas en traballaren con este cancioneiro e que si o estivese unha estadounidense é un pouco contraditorio. Por outra banda, publicar en The Edwin Mellen Press tampouco foi tarefa sinxela. "Foi un traballo moi intenso e tivo tamén moitas arritmias, lecturas, revisións, mudanzas... ora polas condicións e exixencias da propia editora, ora pola propia magnitude do traballo". Un proceso lento e moi traballoso. Xosé Manuel Sánchez Rei, o editor dos textosAlén desta última achega ao campo da filoloxía galega, Xosé Manuel Sánchez Rei sacou a lume títulos imprescindíbeis como Se o vós por ben teverdes. A interpolación pronominal en galego (1999, premio Carvalho Calero 1998 de Investigación Lingüística), O fidalgo e o teatro. Tres textos dramáticos de Ramón Otero Pedrayo (1999), Os pronomes demostrativos: do latín ao galego contemporáneo (2002), A lingua literaria galega decimonónica (2005, en colaboración con outros autores), A lingua galega no cancioneiro de Pérez Ballesteros (2006, finalista nos Premios da Crítica de Galiza), O complemento preposicional en galego (2010), Lingua galega e variación dialectal (2011), Novas perspetivas linguísticas no espaço galego-português (2015, xunto a outras persoas), As Ciências da Linguagem no espaço galego-português (2016, en parcería con outras persoas), O falar das fadas. Lingua, música e toponimia da Galiza (2016), Cantar na Coruña. Cancioneiro coruñés dos séculos XVIII e XIX (2017, 1ª reimpresión en 2018). Estudos atuais de linguística galego-portuguesa (2019, en parcería con outros autores) etc. É tamén o tradutor para o galego do Curso de Lingüística Xeral de Ferdinand de Saussure (2005) e conta con publicacións en revistas especializadas como Cadernos de Lingua, Diacrítica-Ciências da Linguagem, LaborHistórico, Madrygal, Revista de Letras, Revista Galega de Filoloxía, Revue Romane, Verba etc.


Os accidentes e incidencias doutro tipo nas estradas redúcense a unha cuarta parte mentres que o movemento de camións, pola contra, caeu só un 20%Unha quinta parte dos desprazamentos habituais, sexan en vehículos particulares ou transporte público, onde segundo o medio empregado e na fin de semana a cifra é aínda inferior, e menos accidentes. Esa é a paisaxe que deixa no eido da mobilidade a primeira semana de aplicación do estado de alarma. O movemento de camións, pola contra, apenas caeu un 20%.O domingo da pasada semana unha muller falecía ao envorcar o seu vehículo nas proximidades do aeroporto de Alvedro. Desde aquela e ata este luns, durante toda a primeira semana de aplicación do estado de alarma, non se rexistrou ningún falecemento nas estradas galegas -a cifra podería variar cando a DGT contabilice os falecementos que se producen no mes posterior aos sinistros-. En todo o Estado, durante toda a fin de semana só se rexistrou un falecemento, dun camioneiro en Soria, fronte aos dez da fin de semana anterior. Unha redución de accidentes mortais de tráfico que contrasta coa media de dous falecidos á semana que se vén rexistrando nos últimos anos en Galicia.Sen chegar ao extremos dos accidentes mortais, a sinistralidade viaria en xeral caeu notablemente en Galicia. O pasado mércores, por exemplo, a central de emerxencias do 112 en Galicia rexistrou 17 accidentes de tráfico e 23 incidencias doutro tipo nas estradas, o xoves foron 7 accidentes e 13 incidencias e o venres 19 accidentes e 25 incidencias. Fronte a esas cifras, en días similares de hai dúas semanas, antes da crise do coronavirus, o mércores 4 de marzo os accidentes foran 55 e as incidencias 78, o xoves día 5 os accidentes 65 e as incidencias 100, e o venres día 6 os accidentes 77 e as incidencias 69. Arredor dunha cuarta parte menos de accidentes e incidencias.Nas estradas estatais o tráfico no noroeste peninsular caeu un 80%, máis que no conxunto do EstadoMenos mortes e menos accidentes porque hai menos desprazamentos. Segundo a DGT, o tráfico nas estradas de titularidade estatal caeu en xeral un 70%, cifra que en Galicia aumenta ao 80%. O descenso é similar ao que vén sinalando Audasa, concesionaria da AP-9, que este martes concretaba que o tráfico medio na autoestrada pasou de 22.000 a 5.000 vehículos ao día. Nos pasos entre Galicia e Portugal, o descenso tamén é do 80%, segundo os datos ofrecidos pola DGT que cifraba o pasado xoves en menos de 4.000 os tránsitos transfronteirizos fronte aos 23.000 habituais. Boa parte dese pouco tráfico que queda nas estradas é, ademais, de camións, sector para o que a DGT ofrece unha cifra de redución de só o 22%.A Xunta reduciu a unha cuarta parte a oferta de prazas nos buses interurbanos galegos, que nos de longo percorrido de competencia estatal viron reducirse os usuarios un 94%, e un 92% nos trensCanto ao transporte público, en Galicia a Xunta reduciu a unha cuarta parte a oferta de prazas ao restrinxir á metade o número de buses e, neles, á metade a súa ocupación máxima. (Este mesmo domingo o Goberno galego seguiu matizando no DOG as súas restricións e, para o transporte de ría, reduciu a ocupación a un terzo e "procurando" que se a climatoloxía o permite os pasaxeiros ocupen a cuberta superior ao aire libre). Porén, as cifras que ofrece a nivel estatal o Ministerio de Fomento din que os movementos de persoas no transporte interurbano por estrada caeron aínda máis, ata un 94%. E nos trens de longa distancia se o uso se reduciu ao 10% na media estatal, no norte, área na que se engloba Galicia, cae ao 8%.Este martes o BOE concretou o anuncio do ministro de Transportes, José Luis Ábalos, de recurtar aínda máis a oferta dispoñible á vista de que a demanda nos últimos días foi incluso inferior aos servizos que seguiron operando, un recorte que afecta menos ás horas punta. En Galicia, os trens de media distancia ou Avant e os autobuses de longo percorrido verán reducida a súa oferta un 70%. Ábalos tamén garantiu que o ministerio fará todo o posible para facilitar o traballo dos transportistas ao tempo que aumentarán os controis para evitar desprazamentos particulares.Os aeroportos de Vigo e A Coruña só abrirán cando haxa voos e o de Santiago pechou diversos servizosNos aeroportos, os voos reducíronse un 72% a nivel estatal. En Galicia, aínda menos, ata o punto de que este luns AENA daba conta en Santiago dun único voo ao longo de toda a xornada a Madrid, en Vigo dun voo a Madrid e outro a Barcelona e na Coruña dun a Madrid e outro a Sevilla. Os aeroportos de Vigo e A Coruña só abrirán cando haxa voos e o de Santiago pechou diversos servizos.Pero tamén a nivel peonil hai cifras, aínda que neste caso de entidades privadas e moi iniciais. A consultora TC Group Solutions, que emprega big data para coñecer os movementos dos consumidores, asegura que na semana previa ao estado de emerxencia, pero incluíndo xa datos desa primeira fin de semana de peches parciais, isto é, do 9 ao 15 de marzo, o tráfico peonil nas principais rúas comerciais de Santiago xa descendera un 27%, en Vigo un 23%, na Coruña un 18%, en Lugo un 13% e en Pontevedra un 12%.


Summary: O musicólogo Andrés Díaz Pazos vén de facer público o descubrimento dun novo compositor galego do período barroco, Bartolomé de Olagüe, até o de agora descoñecido. O seu achádego, ademais, pon de relevo a importancia dos centros eclesiásticos galegos e do dinamismo cultural que emanaba deles.

Resulta máis ou menos habitual no mundo da música clásica que apareza de cando en vez unha nova obra dun compositor coñecido, algunha obra anónima sepultada baixo capas de po dalgún arquivo eclesiástico, incluso algunha colección de pezas até o momento ignorada. O que xa non é tan frecuente é que se descubra un compositor cunha obra relativamente abundante. Mais iso é exactamente o que acaba de suceder no último Congreso da Sociedade Española de Musicoloxía: o musicólogo Andrés Díaz Pazos acaba de revelar a existencia dun compositor barroco galego do que non se tiña noticia. Ou si, pero non. Vaiamos por partes. Até o de agora coñecíase a existencia de Bartolomé de Olagüe, un clérigo organista e mestre de capela da Catedral de Santiago de Compostela, falecido en 1658. Pouco se sabe deste músico e compositor: cara a 1618 era neno de coro en Burgos e despois de pasar por varias igrexas menores, acaba sendo Mestre de Capela da Catedral de Burgos desde 1643 a 1651. Nese ano é nomeado Mestre de Capela en Santiago, onde permanecería até a súa morte. Doutra banda, existe un manuscrito na Biblioteca Municipal do Porto que é unha das principais coleccións de música de tecla da península e constitúe unha fonte importantísima para o coñecemento da música ibérica do século XVII e principios do XVIII. Trátase do Libro de Cyfra adonde se contem varios Jogos de Versos e Obras, e outras curiosidades, de varios Autores (P-Pm, MM 42), que reúne obras de varios compositores da época. Aproximadamente un terzo destas composicións atribúense a Bartolomé de Olagüe. Mais algo non encaixaba: os especialistas crían que a música do manuscrito era demasiado moderna para ser composta por un músico falecido en 1658. Debía existir algún error de atribución. "Con toda seguridade foi formado polo organista da catedral de Santiago Benito de Alaraz, compostelán que tamén traballara na catedral de Burgos, onde coincidiu con Olagüe pai" , aclara Andrés Díaz. E aquí é onde comeza a investigación de Andrés Díaz, que atopou no Arquivo do Reino de Galiza documentos que testemuñan a existencia dun outro Bartolomé de Olagüe, fillo do primeiro. "Revisando documentación do mosteiro de Sobrado dos Monxes atopei o expediente dun organista do mosteiro que fai constar que é fillo de Bartolomé de Olagüe, Mestre de Capela da Catedral de Santiago", explica Díaz en conversa con Nós Diario. "Daquela, busquei a partida de bautismo en Compostela e, claro, foi complicado porque nese documento -de agosto de 1652- aparece como fillo de Melchor López de Prado e María Rodríguez, solteiros: como é lóxico, non podía figurar que era fillo dun clérigo". Os documentos mostran que, dalgunha maneira, Olagüe estivo protexido polo ambiente dos músicos: "o seu padriño, por exemplo, é un menestrel da catedral. E os informantes do seu expediente de limpeza de sangue forman parte tamén da capela de músicos do templo. A sombra do seu pai sempre está presente", aclara Díaz. Nese sentido, ese apadriñamento aseguroulle tamén unha formación: "con toda seguridade foi formado polo organista da catedral de Santiago Benito de Alaraz, compostelán que tamén traballara na catedral de Burgos, onde coincidiu con Olagüe pai". O futuro compositor tomou os hábitos en Sobrado en 1667, onde permaneceu até 1707. É case seguro que foi neses corenta anos cando compuxo as pezas que aparecen no manuscrito de Porto e que até agora se atribuían ao seu pai. Os músicos ligados ás institucións eclesiásticas compuñan a maior parte das pezas que se tocaban en cada oficio, polo que a súa produción, moi dilatada, non se corresponde coa que chegou aos nosos días. Se a isto lle engadimos o feito de que a imprenta musical practicamente desapareceu da península Ibérica durante ese período, a importancia de contar con máis de vinte pezas dun compositor galego da altura queda fóra de toda dúbida. O descubrimento de Díaz é dunha enorme relevancia non só polo achádego dun novo nome que engadir á nómina dos compositores galegos. Tamén demostra que o importante manuscrito do Porto procede da Galiza. "O manuscrito está escrito en portugués, mais todas as pezas incluídas nel pertencen a compositores que traballaron aquí", sinala Díaz Despois deses corenta anos de actividade en Sobrado, Olagüe trasládase ao mosteiro de Santa Ana, en Madrid, onde permanecería até a súa morte en 1722. A orixe galega do manuscrito do Porto O descubrimento de Díaz é dunha enorme relevancia non só polo achádego dun novo nome que engadir á nómina dos compositores galegos. Tamén demostra que o importante manuscrito do Porto procede da Galiza. "O manuscrito está escrito en portugués, mais todas as pezas incluídas nel pertencen a compositores que traballaron aquí", sinala Díaz. "José Urroz en Santiago, Juan Correa en Tui, Andrés de las Cuevas en Ourense... O máis probábel é que ese manuscrito fose copiado por algún monxe ou organista portugués que andaba por Galiza e que o levou para Portugal de volta. Sabemos de, polo menos, dous monxes organistas portugueses que estiveron en Sobrado dos Monxes: frei Jacinto Valverde e frei Diego Valverde, este último de Valença. Non é imposíbel que algún deles fose o copista dese libro de cifra que rematou no Porto". Un centro cultural de gran dinamismo O descubrimento de Andrés Díaz Pazos aínda ofrece outra lectura de grande importancia para a nosa historia musical: a orixe galega do manuscrito do Porto vén demostrar que os centros de cultura da Galiza tiñan o seu propio circuíto de creación e de transmisión dun repertorio propio, independente de instáncias foráneas e cunha relación destacada co Norte de Portugal. "Ese dinamismo cultural está moi ligado á actividade da orde cisterciense. En Sobrado, por exemplo, existía unha pequena escola de organistas que formaba músicos e cantantes de coro, galegos e portugueses, que logo acababan traballabando noutros centros como, por exemplo, Melón, Celanova, Oia, Braga...", explica Díaz. "Este descubrimento debería ser un aliciente para facer unha transcrición moderna do manuscrito, ou polo menos, das obras de Olagüe".


Summary: Oza dos Ríos e Cesuras votarán o proxecto de fusión. O BNG anuncia que votará en contra pois "o que debera ser un proceso transparente, estase convertendo nunha comedia".

A voceira do BNG no Concello de Oza, transmitiu á veciñanza esta tarde a oposición da fronte ao proxecto de fusión presentado pola alcaldía do PP, de igual xeito que se abstiveron o pasado mes de xuño a respecto da publicación do informe presentado ao consideralo "pouco rigoroso"; o informe non contaba coa sinatura de ningunha persoa técnica, polo que @s nacionalistas o tildan de "panfletario". Oza dos Ríos e Cesuras constitúen as primeiras administracións locais que achegaron a posibilidade de se fusionaren seguindo a vontade do presidente da Xunta e do PPdeG que teiman na supresión e agrupamento municipal en aras dun maior aforro e mellor distribución dos servizos. Pola contra, a concelleira nacionalista, Estefanía Busto, denunciaba a crecente eliminación de servizos sociais nos núcleos do rural, promovida dende a Xunta. A fronte nacionalista, criticou ao longo destes meses, que non se tivera desenvolvido unha consulta popular á fin de determinar se a veciñanza aprobaba ou non a fusión. Así mesmo, Busto criticou a inexistencia dun informe económico e financeiro que avalase o proxecto e o suposto aforro que promove o Partido Popular. A fusión dos dous concellos coruñeses, constitúe un "proceso que vai en contra da comarcalización de servizos", aseguran dende o BNG e do "equilibrio territorial", pois a eliminación dos colexios e do Servizo de Axuda ao Fogar para concellos con menos de 20.000 habitantes "incrementa a súa dependencia dos núcleos urbanos". Un proxecto de fusión que data do verán Os dous Concellos anunciaron no verán de 2011 a súa intención de fusionárense e desenvolveron ao longo deste ano os requirimentos administrativos para tal fin. Logo de facérense públicos cadanseus proxectos, cómprelles tan só a aprobación dos mesmos por 2/3 do Pleno. Mentres que en Oza dos Ríos sería suficiente co voto a favor d@s edís populares; Cesuras precisaría dun voto favorábel da oposición -o pleno componse de 7 edís do PP, tres concelleiras do BNG e unha do PsdeG-PSOE. Non obstante, tanto a Deputación coma a Xunta podería impor a súa vontade de non conseguiren os 2/3 exixidos legalmente. Dende o BNG consideran que a fusión de Concellos non soluciona os problemas económicos e demográficos do país, ao tempo que critican os recortes promovidos dende a Xunta de Galiza que entenden, aumentan o grao de dependencia das entidades municipais en detrimento da súa autonomía e solvencia. Pola contra, @s nacionalistas defenden a "a comarcalización e supresión das deputacións" cara unha maior eficiencia na xestión dos servizos e recursos municipais.


A loita entre a antiga e a nova adxudicataria paralizou máis dun ano a renovación do servizo e revelou que a Xunta non analizara elementos de seguridade antes de resolver o concurso por primeira vezCinco anos despois de que deixasen de facelo tras recortar a Xunta as prestacións dese servizo, os dous helicópteros de emerxencias sanitarias do 061 galego volven operar todas as horas de luz do día, do orto ao ocaso, e non só 12 horas diarias, o que facía que en verán, con máis horas de luz, parte delas quedasen sen cobertura. O aumento do horario do servizo prodúcese quince meses despois de que o anunciase o propio Feijóo e tras un longo proceso marcado pola loita administrativa e xudicial de dúas empresas por facerse co servizo. Este martes a propia Xunta publicitou o aumento do horario dos helicópteros de emerxencias sanitarias, coincidente co inicio das operacións dos aparatos por parte da nova empresa adxudicataria, Eliance Helicopter, antes denominada Habock, impulsada por un antigo directivo da firma que viña prestando o servizo, Inaer, agora incorporada á multinacional Babcock.Os pilotos temen un empeoramento das condicións laborais e o servizo por parte tanto da nova empresa adxudicataria como da antiga no resto de servizos que segue a prestar para a XuntaDurante o último ano Babcock intentou con diversos recursos evitar que Eliance comezase a prestar o servizo, o que lle permitiu a ela seguir facéndoo de xeito prorrogado. Ese conflito entre empresas desvelou que a Xunta adxudicara inicialmente o concurso a Eliance sen comprobar previamente que cumpría con requisitos de seguridade. Tras subsanar os problemas administrativos, agora prodúcese o cambio de adxudicataria entre críticas dos pilotos, que temen un empeoramento das condicións laborais por parte da nova empresa, e que tamén alertan desa situación na propia Babcock en toda España, salientando a perda de calidade que iso suporá para a cidadanía usuaria deses servizos.Malia o cambio no 061, Babcock segue a operar en Galicia os helicópteros de Salvamento Marítimo (con aparatos que lle aluga a Xunta tras venderllos por consideralos obsoletos), loita contra incendios e 112. Boa parte deses contratos presentaron diversas irregularidades durante os últimos anos, segundo constatou o Consello de Contas e a xustiza, o que non impediu que a Xunta elixise á empresa como socia industrial xunto con Indra para a base de drons de Rozas. A empresa tamén foi condenada pola Audiencia Nacional a pagar 9,3 millóns de euros a Facenda por operacións contables para evitar impostos cando era Inaer e está a ser investigada no marco do denominado cártel do lume.


Summary: A confluencia con Podemos á que lle foi pior o 26X foi con moito En Marea. Cede 66.555 votos, o 16,2% dos obtidos en decembro. En percentaxe a queda sitúase no 2,83%.

O 20D En Marea protagonizou un sorpasso histórico, colleitou un 25,01% dos votos e fíxose con 6 actas no Congreso e dúas no Senado. O 26X eses números engruñaron: un deputado e un senador menos (Ourense e A Coruña, respectivamente). A percentaxe foi do 22,18% (2,83 menos) e o número de sufraxios descendeu en 66.555. O retroceso atinxiu dimensións significativas no trípode Santiago-A Coruña-Ferrol, emblema do poder municipal das marés. Esta non foi a tendencia experimentada polo resto das confluencias no Estado. Destarte, Unidos Podemos experimentou un lixeiro incremento en Euskadi, ao pasar do 28,92% dos sufraxios do 20D ao 29,05% deste 26X. Mantivo unha lideranza incontestábel, superando en máis de 4 pontos o PNV. Aliás, en número de votos si que se produciu unha lixeira queda, ao baixar a participación: en concreto a fuga alcanzou os 19.946 votos, un 5,6% menos. En Nafarroa as papeletas de UP tamén cotizaron ao alza: o 20D estiveron no 27,09% e desta volta acadaron o patamar do 28.33%. En votos a perda foi mínima: 1.189 menos, o 1,2%. En Marea acusa un retroceso maior do que as súas marcas irmás nun momento politicamente delicado Por último, a confluencia catalá -En Comú Podem- referendou a súa condición de forza maioritaria no campo da esquerda cun levísimo retroceso de 0,2% na percentaxe de voto. Canto ao número absoluto de sufraxios -nun contexto de baixa participación- o descenso para a marca liderada por Ada Colau situouse nos 81.354 votos, isto é, o 8,7% menos dos votos recollidos o 20D. En definitiva, En Marea acusa un retroceso maior do que as súas marcas irmás nun momento politicamente delicado, cando as marés aínda non teñen definido o modelo de concorrencia -lembremos que En Marea é unha coligazón de tres partidos e desde sectores das bases se pide unha plataforma de adscrición individual- nen moito menos hai acordo ou consenso sobre a persoa que poda encabezar a candidatura. Esta falta de definición e a controversia pública entre os parceiros de En Marea a respeito do grupo parlamentar -con Anova a defender o partido instrumental e Podemos e EU, a coligazón- axudaría a explicar o descenso de apoios sofrido o 26X.


Summary: A seguinte cita en vermello é o cumio de xefes de Estado o 18 e 19 de outubro, pero descártase que sexa o propio Rajoy o que pida o rescate. Esa pataca quente resérvalla ao ministro de Economia e a próxima cita de Eurogrupo é xa o 13 de novembro. O rescate dáse por seguro: "Se o mercado crese realmente que España non vai pedir o rescate, a prima dispararíase de novo".

A necesidade de socorrer financeiramente a España é un mantra da política comunitaria que xa dura case máis de dous anos e, polo momento, non parece que se vaia resolver neste mes de outubro. O calendario interponse ás filtracións interesadas que apuntaron á posibilidade de que España solicitase o rescate este mesmo fin de semana. O Goberno, por boca de Luís de Guindos, e a propia Comisión desestimaron esta posibilidade de forma tallante o venres, aínda que desde o primeiro momento a opción resultou pouco verosímil debido ás numerosas incógnitas pendentes. A primeira é a constitución e estrutura do banco malo, unha peza clave no armazón do rescate. Até que non se fixe o prezo co que o banco malo comprará os activos tóxicos da banca nacionalizada (o denominado prezo de transferencia) non se pode iniciar o proceso de saneamento dos bancos que desembocará na formalización do rescate financeiro con Bruxelas. Nun principio, estaba previsto dar a coñecer estes detalles este mesmo venres, pero o seu atraso ao longo do fin de semana fai materialmente imposible que se desencadee o efecto dominó necesario para que o Goberno pida a axuda completa. A seguinte cita en vermello nas axendas comunitarias é o cumio de xefes de Estado o 18 e 19 de outubro, pero fontes próximas á negociación descartan que sexa o propio Mariano Rajoy o que pida o rescate Unha vez que se coñeza o prezo de compra dos activos tóxicos, os bancos poderán aclarar as súas necesidades definitivas de capital e pechar así a solicitude da liña de crédito concedida por Bruxelas. Aínda que os bancos dispoñen de até 100.000 millóns de euros das arcas comunitarias para sanearse, Economía espera pedir un montante moi inferior. Ademais, outras citas claves impiden a petición de rescate de forma inmediata. Este luns 8 de outubro ten lugar a reunión inaugural do mecanismo de rescate (ESM), e o Eurogrupo, dúas datas determinantes para terminar de discutir os pormenores do rescate á banca e abrir a posibilidade do rescate total. A seguinte cita en vermello nas axendas comunitarias é o cumio de xefes de Estado o 18 e 19 de outubro, pero fontes próximas á negociación descartan que sexa o propio Mariano Rajoy o que pida o rescate. Esa pataca quente resérvanlla, na maioría dos casos, aos ministros de Finanzas e a próxima cita de Eurogrupo situaríase xa o 13 de novembro. Atrasar o que moitos consideran inevitable até esa data suporía superar os comicios vascos e galegos, o que lle permitiría ao Goberno español ter a marxe de manobra suficiente para facer os recortes pendentes que impoñan desde Bruxelas. O saneamento á banca xa se completou e sería supervisado mesmo pola misión do FMI que visitará España entre o 15 e o 26 de outubro. Desde o Goberno esperan que en novembro a presión se rebaixe e unha vez máis España se libre de pasar a formar parte da lista de países rescatados, algo que os investidores descartan O único inconveniente para chegar até novembro sen solicitar o rescate era a dificultade para facer fronte os vencemientos de débeda española en outubro, unha proba que se pode superar coa prima instalada pouco por encima dos 440 puntos e co bo resultado da poxa que tivo lugar esta mesma semana. Desta forma, desde o Goberno esperan que en novembro a presión se rebaixe e unha vez máis España se libre de pasar a formar parte da lista de países rescatados, algo que os investidores descartan. "Se o mercado crese realmente que España non vai pedir o rescate, a prima dispararíase de novo. Precisamente reláxase porque os investidores dan por sentado que o rescate é inminente", sinalan fontes do mercado. E, é que, a diferenza dos outros países rescatados (Irlanda, Grecia e Portugal), España e Italia son os nenos malos aos que curso tras curso se lles ameaza con repetir pero que no último momento, co atracón a estudar de medianoite, salvan da queima. Moitos apuntan a que o tipo de estratexia política que gasta o presidente do Goberno, Mariano Rajoy, é a causa primeira desta dilatación en asumir a petición do rescate, pero non é exactamente así. Aínda que é certo que Rajoy é coñecido pola súa técnica avestruz de non encarar certos problemas á espera de que se resolvan sós, son os veciños europeos os que realmente están a demorar o proceso. Aínda que é certo que Rajoy é coñecido pola súa técnica avestruz de non encarar certos problemas á espera de que se resolvan sós, son os veciños europeos os que realmente están a demorar o proceso Rescatar a España ten unha factura económica e política demasiado cara para Alemaña, Finlandia, Holanda e Austria. O eixo da austeridade europea ameaza co bochorno do rescate ao Goberno español cunha calculada presión xa que a materialización desta operación sería altamente prexudicial para os seus intereses. Por iso nas negociacións do fondo de rescate danse, desde hai meses, un pasiño para diante e dous pasiños para atrás, dificultando o mecanismo para acceder a esta liña de financiamento por parte dos países con problemas. A última filtración interesada á axencia de noticias Reuters este mesmo xoves apuntaba a que o novo fondo de rescate, o ESM, abriría a porta a axudar aos países mediante a cobertura dunha parte importante da emisión da súa débeda pública. Así, un Estado, neste caso España, faría unha emisión de bonos que estarían garantidos, poñamos nun 20%-30% polo ESM, de forma que o investidor no bono tivese un terzo do seu diñeiro garantido. Esta posibilidade xa estaba contemplada no mecanismo de rescate anterior (o EFSF) pero non se incluíu no novo. Este método supón que o mecanismo de rescate se apalanca, isto é, que multiplica a súa capacidade de axuda e só tería que desembolsar o diñeiro en caso de quebra do estado rescatado. Con todo, a inclusión desta posibilidade no fondo de rescate que se estrea este mesmo luns atascouse nas negociacións de verán, caendo case, case, no esquecemento. O temor a que España incorra nunha falta de pagamento creceu tanto que o ESM tería que garantir polo menos a metade do bono para que a operación tivese éxito Nas últimas semanas repescouse esta posibilidade, aínda que polo de agora non se concretou até o punto de que se puidese pedir o rescate nestes termos. Segundo as fontes consultadas, o temor a que España incorra nunha falta de pagamento creceu tanto que o ESM tería que garantir polo menos a metade do bono para que a operación tivese éxito. En calquera caso, esta é unha de tantas posibilidades técnicas que poderían facilitar que España accedese ao ESM e que o eixo da austeridade europea puxera trabas, dificultando a petición final da axuda. Algo similar sucedeu antes do verán coa necesidade de que os países acredores cedesen os seus privilexios (cedendo a súa posición prioritaria ante os investidores) ou coas axudas para a banca.


Elsinor Paradise é un cabaret decadente, unha penumbra que a duras penas permite adiviñar o seu pasado esplendor. Por ese territorio, escuro e subterráneo, desfila unha corte de personaxes cun destino común, feito dun misto de fracaso, lucidez, amargura, saudade e loucura. A historia, cativante desde o comezo, ten unha estrutura coral, mais nela destacan notadamente as personaxes femininas: sobre todas elas, unha Inés que todas as noites se transveste de Juliette e que progresivamente se metamorfosea nela até ambas se confundiren, e unha Cassandra que representa a única raxada de luz que brilla nun final predominantemente tráxico. As pulsións que articulan a trama son fundamentalmente dúas: o xordo clamor das personaxes femininas por se libertaren das ataduras aos diversos mundos en que cada unha delas está instalada; e a escolla que cada unha delas debe realizar para atinxir ese estado de liberdade Estruturada case exclusivamente a partir de sucesivos –e case sempre breves– diálogos entre dúas personaxes, mais tamén cunha importante participación de diferentes formas contemporáneas do coro, as pulsións que articulan a trama son fundamentalmente dúas: o xordo clamor das personaxes femininas por se libertaren das ataduras aos diversos mundos en que cada unha delas está instalada, que conflúen no cabaret como única xeografía compartida posible, a medio camiño entre o mundo físico e o plano puramente afectivo; e a escolla que cada unha delas debe realizar para atinxir ese estado de liberdade, sexa a través de Thanatos ou de Eros. De feito, diríase que estamos perante unha soa muller, unha muller múltipla que se desdobra en varias para poder expresar e encarar os seus desafíos, incertezas, angustias e desexos. Pola súa vez, as personaxes masculinas –como se pode observar nos fragmentos que ofrecemos– cumpren unha función de interlocutores necesarios para cada unha das mulleres da trama afirmaren o rumbo que finalmente tomarán. Ao fondo delas e deles, asistimos á ollada das bonecas Blythe que dan título á obra e que tamén protagonizan unha das súas escenas, mais que están presentes desde o comezo como un prenuncio tráxico. A peza está recheada de referencias culturais diversas, que abranxen desde clásicos da literatura universal até citas da música pop A peza está recheada de referencias culturais diversas, que abranxen desde unha ben traballada intertextualidade con clásicos da literatura universal (Homero, Shakespeare, Joyce…) claramente visible no elenco de personaxes, mais que tamén se infiltra sutilmente ao longo do texto; até citas da música pop (Björk, Rolling, Extremoduro, Bebe…) salferidas aquí e acolá. En definitiva, estamos ante unha peza que –non sendo exactamente unha opera prima, pois Olivia Pena xa posúe unha importante obra publicada– constitúe unha magnífica novidade no panorama teatral galego e pode ser o primeiro elo dunha carreira dramatúrxica que se vislumbra apaixonante.


Summary: Armando Requeixo comenta o libro que Nicolás Vidal e José Gómez Fandiño veñen de publicar en Edicións Embora e que recolle 43 entrevistas publicadas no Diario de Ferrol.

É curioso observar a proporcionalidade inversa que garda o impacto de calquera nova aparecida no periódico coa pegada que, pasada a xornada, esa mesma noticia deixa. Ben certo é que hai textos xornalísticos que, transcorridos días dende a súa publicación, ancoran aínda na memoria dos que os leron, mesmo algúns gozan da extraordinaria fortuna de ser recortados e gardados entre os papeis que un gusta de conservar. Mais estes últimos son ben poucos e o que adoita suceder é que, se ben o día no que unha noticia, un editorial, un artigo ou unha entrevista se publican son centos, miles, os lectores que a descobren, en rematando a xornada unha lápida abafante de esquecemento parece defuntar para sempre eses textos, que esvaecen no limbo dos fugaces escritos perdidos e moi raramente, como digo, regresan ao mundo das palabras perdurables. Contribúe a rescatar textos que, doutro xeito, só serían consultables visitando hemerotecas ou, no mellor dos casos, mergullando na Rede durante horas e horas ata dar con todos eles Por iso, que unha editora como a ferrolá Edicións Embora se prestase a editar unha compilación de materiais periodísticos é unha magnífica nova, por canto contribúe a rescatar textos que, doutro xeito, só serían consultables visitando hemerotecas ou, no mellor dos casos, mergullando na Rede durante horas e horas ata dar con todos eles. Se, ademais, os textos recuperados son preto de medio cento de entrevistas realizadas a destacados artistas e intelectuais de noso, non cabe dúbida de que o interese da publicación está asegurado. Todo o descrito se cumpre, e con positiva abundancia, no volume Ferroláns de seu, da autoría de dous dos máis competentes xornalistas culturais do país: Nicolás Vidal e Xosé María Gómez Fadiño. Entrambos puxeron por xunto un bo feixe dalgunhas das moitas conversas que con diversos personaxes mantiveron nas páxinas do suplemento Nordesía do Diario de Ferrol entre os anos 2005 e 2007, faladoiros nos que participaron ferrolterráns de moi diversa condición, entre os que non faltaron historiadores, fotógrafos, médicos, antropólogos, músicos, pintores, biólogos, editores, cantantes, actores, presentadores, tradutores, escultores, caricaturistas, sindicalistas e ata magos, teólogos e periodistas. Agora ben, por deformación profesional, quen isto escribe ten especial debilidade polas entrevistas que Vidal e Gómez Fandiño mantiveron no seu día con diversos persoeiros das nosas letras, algúns deles desafortunadamente xa lonxe de nós, caso dos chorados Isaac Díaz Pardo ou Fernando Pérez-Barreiro Nolla, outros, por ventura, no mellor das súas traxectorias e publicando para lecer de todos, como acontece coas poetas Medos Romero e Eva Veiga ou os ensaístas Luís Alonso Girgado, Xosé Chao Rego e Guillermo Llorca Freire. Con elas, con eles, falaron o de Limodre e o de Ferrol conseguindo que, dende o recordo da súa raiceira natal, abrisen o discurso ao cosmopolita, repasando as súas biografías e a súa andaina autorial nun conversar cheo de agradables sorpresas e nutridísima información. Vidal e Gómez Fandiño non só amosan o seu excelente quefacer na escolma de voces entrevistadas, senón tamén na habelencia para desaparecer do discurso mimetizándose con el De por parte, hai un valor engadido neste Ferroláns de seu que se cadra ha pasar desapercibido a algúns e, polo mesmo, convén subliñar: Vidal e Gómez Fandiño non só amosan o seu excelente quefacer na escolma de voces entrevistadas, senón tamén na habelencia para desaparecer do discurso mimetizándose con el: a pregunta, idónea, é unha escusa para que o parlamento bote a andar, coidándose ben de permanecer nun discreto pero sutil segundo plano, que deixa o protagonismo todo ao entrevistado, reaparecendo como un preciso guadiana cando procede inserir unha nova cuestión que reconduza ou abra ángulo na conversación. Interesa saber, amais, que este Ferroláns de seu agocha aínda outras bondades que moito deben estimarse, como son as magníficas caricaturas que acompañaron as entrevistas, realizadas por Juan Veiga, un dos grandes no seu xénero en Galicia, ou o feito de que os beneficios que se obteñan coa venda da obra irán parar á Asociación Lazos Prosolidariedade de Ferrol, unha entidade que desenvolve un admirable labor na loita contra a sida. Así pois, non queda senón congratularse publicamente pola publicación deste libro, xermolado cando dirixía o rotativo da cidade departamental outro xornalista de altura, Germán Castro Man, nun tempo no que hoxe director, Carlos Miragaya, era xustamente o responsable de suplementos e maquetador destas entrevistas. Nicolás Vidal e Xosé María Gómez Fandiño anuncian na breve presentación do volume que, debido ao "valor do material", non descartan a futura publicación dunha segunda entrega destes Ferroláns de seu onde se sumen moitos outros parladoiros que ficaron fóra desta primeira. Oxalá tal desiderátum se cumpra máis pronto que tarde, pois así poderemos gozar os lectores doutro interesante libro no que se siga facendo país con intelixencia e lucidez.


Con este artigo de opinión fago un parón na miña colaboración mensual co Sermos Galiza, agradecendo a liberdade plena e o agarimo co que se me tratou durante todos este meses. Fágoo deixando moitas cuestións no ar, agardando que sirvan de reflexión, de inspiración para algunhas e crítica para outras. Comecemos: O galego chegou ao mainstream, e agora que? "Tanxugueiras" caso illado ou haberá outras que aproveiten a súa brillante e triunfante estela? Mentres lle ides dando unha volta, vouvos contar algo co que moitas veces esmendrello de risa cando me vén á cabeza. Lembro entrevistas dalgún que outro "compa" iluminado pola momentánea popularidade, na que non só renunciaban completamente a toda crítica ou reivindicación política e social, senón que mesmamente enchían o peito afirmando que eles xa reivindicaban sen reivindicar e que iso era o moderno. E reafirmaban esta idiotez dicindo que o facían porque aspiraban a ser bandas de masas… Escarállome! Nin un par de anos despois falamos de masas cero, en fin, underground tirando a esperpento. Amén rapazolos, grazas por participar! Cando vexo as Tanxugueiras tocar nun Coca-Cola Music Experience en Madrid compartindo cartel e día con Bizarrap, acompañadas da bandeira LGTBIQ+ cun discurso en defensa da diversidade sexual e de 5 cancións que poden tocar, elixen tocar unha tradicional pura falando do respecto á lingua galega e a nosa cultura, etc… A realidade mete unha hostia cando a reivindicación acaba sendo mainstream e a baixada de calzóns e parvada continua destes modernos un mal chiste da actual época universitaria. Parvada adolescente que lle chaman algúns. Máis cuestións: Aos vellos síguenos chocando ir a un festival e ver como a maioría de bandas prescinden de músicos e levan a maior parte da música gravada da casa e disparada alí. Os festivais pasaron do rock á electrónica. Xa prescindimos dos músicos, moitos prescindiron tamén de aprender a cantar usando autotune por norma e incluso levando a voz gravada. O futuro da música vai ser pór unha cabra a bear con autotune ou simplemente faremos sons guturais? Fóra bromas: cal vai a ser a evolución das músicas urbanas? Noutra orde de cousas, estiven vendo distintos cachés de bandas galegas consolidadas e dá gusto ver como subiron e como por fin semellan cachés adaptados á nosa calidade e ás esixencias fiscais actuais. Xa podemos dicir que unha banda cantando en galego dá para vivir dignamente. Pero, cando rematen estes dous anos nos que houbo Xacobeo e a Agadic soltou pasta a esgalla, imos ir para atrás ou as bandas poderán vivir dignamente da música? Porque, tamén o digo, hai moitas que se fosen a billeteira sen o apoio da Xunta detrás, terían que disolverse. Como tamén digo que hai outras que poderían vivir grazas aos seus seareiros. Isto segundo chámase éxito. O outro podémolo chamar subsidio cultural, como o PER dos andaluces pero en plan: "cómprote, ti non me critiques". Anos atrás preguntábame aquí mesmo se seriamos quen de crear unha infraestrutura que nos permitira ter unha industria cultural galega forte. Penso que case a temos. Moita xente vive honradamente da música en proxectos plenamente galegos e pódovos asegurar que visto desde a perspectiva que me dan os anos, é un gran éxito colectivo. Avante toda e que medre o mar!


Summary: A Consellaría fixo mudanzas técnicas por erros erros na partida do fondo de cooperación e convenios locais. BNG e PSdeG presentan emendas de devolución, que serán debatidas no pleno da semana de Nadal.

A futura lei de orzamentos da Xunta para 2021 xa ten correccións antes do debate parlamentario. Á espera de que as emendas parciais que presenten os grupos do BNG e PSOE a Consellaría de Facenda tivo que autocorrixir o seu propio texto dez días antes de que se persente no Parlamento para o seu debate. As emendas á totalidade da oposición xa están presentadas polo que nacionalistas e socialistas piden a devolución do proxecto lexislativo á Xunta. A corrección A Consellería de Facenda fixo fixo un cambio técnico que vén aclarar a contía dos fondos destinados á as entidades locais. O montante total dos créditos que se asignan ás corporacións locais, derivados da participación do Fondo de Cooperación Local e da subscrición de convenios e da concesión de subvencións ascende a 407.681.096 euros, como se aclara na corrección, a pesar de que no articulado (56) había unha diferenza de seis millóns de euros con respecto ao anexo. O mesmo ocorreu no caso de, artigo 58 do texto. Así, as transferencias ás entidades locais da Galiza derivadas da subscrición de convenios ou da concesión de subvencións suman 280.623.186 euros e non uns 14 millóns menos, como aparecía inicialmente. Pola súa banda, as transferencias directas ás corporacións locais descenden un 6,4%, ata os 127,1 millóns de euros, nos orzamentos da Xunta para 2021. Sen posibilidade de presentar emendas O prazo para presentar emendas á totalidade concluíu a pasada sexta feira. Tanto BNG como PSdeG piden a devolución do proxecto lexislativo á Xunta. "O proxecto de orzamentos para o ano 2021 non está á altura do reto político, social e económico que representa a Covid-19", sinala o BNG na súa exposición de motivos da emenda de totalidade, na que apunta a necesidade de "máis autogoberno" e "mostra as consecuencias da falta de soberanía da relación económica co Estado". Pola súa banda, desde o PSdeG, que tamén presentou emenda á totalidade, xa avanzaron que nas parciais pretenden recadar 200 millóns de euros máis e destinar 390 millóns de euros máis a políticas sociais. A presentación de emendas parciais conclúe este 21 de decembro e o debate de totalidade e de emendas de devolución terá lugar ese mesmo día, na semana de Nadal, na que tamén haberá pleno ordinario. Os orzamentos está previsto que estean aprobados de forma definitiva para entrar en vigor en febreiro.


Summary: A Comisión Europea presentará este mes a reforma do pacto de Emigración e Asilo. Os Estados con fronteiras marítimas exteriores exixen cotas de reparto.

O Goberno de Alemania anunciou onte que volverá autorizar o traslado a territorio alemán de persoas inmigrantes e refuxiadas que sexan rescatadas no mar Mediterráneo e cheguen a Italia e Malta, despois de dar por superada a pausa que adoptou nestes últimos meses pola pandemia de coronavirus. "O feito de que haxa un parón débese simplemente ao desenvolvemento da pandemia", manifestou o ministro de Interior, Horst Seehofer, que evitou aclarar cantas persoas estaría disposta a acoller o país xermano, alegando que as conversas aínda están en marcha. Si aclarou que a oferta inclúe as persoas rescatadas recentemente polos barcos Alan Kurdi e Aita Mari. Malta permitiu na pasada fin de semana o desembarco de máis de 400 inmigrantes e refuxiados rescatados no Mediterráneo, despois de que, alegando razóns de saúde pública, as autoridades os deixasen varias semanas atrapados en ferris contratados ex profeso para evitar que tocasen terra. Luxemburgo, Francia e Portugal xa mostraron as súas disposición para acoller estas persoas, que chegan por mar á UE fuxindo da situación socioeconómica ou de conflito bélico nos seus países, despois de tanto Italia como Malta imporen medidas máis restritivas con motivo da pandemia. Cotas de reparto Ao longo deste mes de xuño, está previsto que a Comisión Europea presente a reforma do pacto de Emigración e Asilo. Os Estados con fronteiras marítimas exteriores da UE e aos que chega un alto número de migrantes fuxindo de África, Chipre, España, Grecia, Italia e Malta, exixen unhas cotas obrigatoria de reparto entre todos os membros. Porén, a maioría dos países europeos do centro e do leste son reticentes.


Summary: O escritor colombiano -moi relacionado con Galiza, coa que tiña ascendencia familiar- morreu en México aos 87 anos. Foi Premio Nobel en 1982 e entre as súas obras destacan 'Cen Anos de Soidade' ou 'Crónica dunha Morte Anunciada'. "Galiza é un país moito máis mítico do que moitos galegos imaxinan", afirmou nunha crónica.

"A miña maneira de narrar é debida á maxia con que contaba as cousas a miña avoa galega". Esta é a confesión que máis dunha vez fixo Gabriel García Márquez, o escritor colombiano que faleceu este 17 de abril en Cidade de México, aos 87 anos de idade. Considerado o meirande representante do 'boom' das letras latinoamericanas no terzo final do século XX, acadou o Premio Nobel en 1982, após obras como 'Cen Anos de Soidade' ou 'Crónica dunha Morte Anunciada', así como diversa obra xornalística. A súa saúde xa era moi fráxil por mor do cancro, agravado nos últimos días por unha neumonía. Marcha así un xigante das letras e do "realismo máxico", un fenómeno único da literatura mundial García Márquez visitou Galiza en tres ocasións, e malia a lenda sen concreción da que adoitaba rodearse, si tiña sangue galega, aínda que seguramente anterior á súa avoa. A súa intensa relación con este país protagoniza o libro 'A Galicia Máxica de García Márquez' (Xerais) recentemente publicado polo xornalista Carlos Reigosa. O tamén coñecido como 'Gabo' relatou a súa primeira visita a Galiza en 1983 nun artigo no diario madrileño El País. Alí escribiu este parágrafo: "Choveu durante tres días, pero non dun xeito inclemente, senón con intempestivos espazos dun sol radiante. Porén, os amigos galegos non parecían ver esas pausas douradas, senón que a cada instante excusábanse pola chuvia. Talvez nin sequera eles eran conscientes de que Galicía sen chuvia tería sido unha desilusión, porque o seu é un país mítico -moito máis do que os propios galegos imaxinan-, e nos países míticos nunca sae o sol. (...) "Este tempo non corresponde á estación", insistían, sen lembrarse de Valle-Inclán, de Rosalía de Castro, dos poetas galegos de sempre, en cuxos libros chove desde o principio da creación e zoupa un vento interminábel, que é talvez o que sementa ese xérmolo lunático que fai distintos e amorosos a tantos galegos".


Summary: "Adiar non é o mesmo que cancelar". Con esta afirmación, o director xeral da CRTVG Alfonso Sánchez Izquierdo negou en sede parlamentaria o veto á cantante Sés na Televisión de Galiza por vestir ela unha camiseta co lema Defende a Galega. Non aclarou se este adiamento inclúe a realización e emisión da entrevista comprometida e finalmente "adiada".

Na comisión de control do ente público de comunicación do Parlamento de Galiza, Sánchez Izquierdo asegurou que "non é certo que se cancelase unha entrevista con Sés a causa da súa vestimenta". "Se o que se refiren é a unha cita que a cantante tiña co programa A Revista, foi adiada por motivos de programación. Non é a primeira nin a última vez que se reprograma unha entrevista", engadiu. O máximo responsábel da corporación lembrou que Sés foi entrevistada en directo no espazo Zig Zag "e emitiuse sen problema" e tamén na Radio Galega. E referiuse a que poucos días despois membros do grupo de garaxe pop Novedades Caamagno [sic, é Familia Caamagno] apareceron en Zig Zag coa camiseta reivindicativa da dignidade dos medios públicos de comunicación. Pero Alfonso Sánchez Izquierdo non se limitou a ofrecer esas explicacións ás preguntas dos grupos da oposición ao respecto. Acusou a Sermos Galiza de publicar "información falsa". "Quen acusou a profesionais da CRTVG de vetar a esta cantante tivo que rectificar ante a falsidade da información e baixo requerimento legal por parte da CRTVG", dixo. A compañía pública remitiu un burofax a esta redacción -o terceiro no último ano e medio relacionado con novas sobre a conflitividade interna do ente- desde un despacho privado de avogados en que esixía unha rectificación. Porén, o mencionado documento non negaba a existencia dunha orde interna de non emitir contidos relacionados coa artistas que estaban xa programados. Neste sentido, e non no da rectificación, publicou a noticia Sermos Galiza. Fronte ao que afirmou o director xeral da CRTVG en sede parlamentar, Sermos Galiza tivo coñecemento a través de traballadoras e traballadores do ente público do veto a Ses. De feito, malia estar prevista na escaleta do programa Zigzag fin de semana, presentado por María Solar, a emisión dun videoclip en que participaba Ses despois de que a cantora acudise á televisión pública cunha camisola co lema #DefendeAGalega, traballadoras e traballadores informaron a este medio de que ordenaran substituír o vídeo por outro. Os María Casares e a dimisión da valedora Na súa comparecencia no Parlamento galego, Sánchez Izquierdo tivo que responder a preguntas de En Marea, PSdeG e BNG a respecto de numerosos sucesos referidos a protestas por manipulación informativa. O caso Sés saíu no debate sobre a instrución interna para regular a vestimenta das traballadoras e traballadores, en realidade dirixida a impedir os orixinais métodos de protesta do cadro de persoal que promove os Venres Negros. A non emisión por primeira vez dos premios de teatro María Casares e o tratamento informativo da estraña dimisión da Valedora do Pobo acusada de enchufar a irmá do portavoz parlamentario do PP foron as outras cuestións debatidas no Hórreo. Alfonso Sánchez Izquierdo defendeuse afeándolle á oposición unha suposta "campaña de desprestixio" dos medios públicos galegos.


Summary: A solicitude pide que explique os instrumentos de Zara e Inditex para detectar as vulneracións das condicións laborais nas súas contratas no estranxeiro.

Aina Vidal, deputada do grupo confederal Unidos Podemos-En Comú Podem-En Marea, solicitou a comparecencia de Amancio Ortega, dono da maioría de accións de Inditex, na comisión de emprego do Congreso. A solicitude pretende que Ortega explique, "en tanto que é experto no tema", as relacións de Zara e Inditex con filiais e subcontratadas e as ferramentas que posúen para detectar vulneracións nas condicións laborais dos traballadores. A parlamentar lembra que a 31 de maio o Ministerio do Trabalho de Brasil anunciou que a multinacional do téxtil debía pagar 1,3 millóns de euros a raíz dun caso de traballo escravo rexistrado en 2011. A petición desta deputada de En Comú Podem non afecta só Amancio Ortega, mais tamén Pablo Isla, presidente de Inditex, Begoña Lopez-Cano, directora de recursos humanos de Inditex, Óscar Pérez Marcote, director de Zara, Felix Posa Peña, director de Responsabilidade Social Corporativa, e o presidente da OIT Guy Ryder.


Summary: O presidente de Francia asegurou que a comunidade internacional "illará" Rusia se emprega armamento nuclear.

O ministro de Defensa do Reino Unido, Ben Wallace, criticou o presidente de Francia, Emmanuel Macron, despois de que este asegurase que non habería unha "resposta nuclear" contra Rusia se o país empregase armamento desta tipoloxía. Ninguén quere renunciar ao poder nuclear Wallace acusou Macron de "mostrar as súas cartas" e confirmar que Francia non recorrerá, en principio, ás armas nucleares en caso de conflito militar con Moscova. Segundo informou o xornal británico Daily Mail, o Reino Unido levará a cabo a vindeira semana unha serie de manobras para recrear un posíbel ataque nuclear. Precisamente o dirixente francés subliñou nunha entrevista para France 2 que a súa decisión basease unicamente nos intereses da nación". "Isto implica claramente que [Francia] non se vería afectada se, por exemplo, ten lugar un ataque nuclear en Ucraína", engadiu. Borrell ameaza con "aniquilar" o Exército ruso se usa armas nucleares en Ucraína Porén, si afirmou que Rusia sufriría "graves consecuencias" no caso de empregar armamento nuclear nalgún momento. "Provocaría o seu absoluto illamento a nivel global", puntualizou. Manobras da OTAN con armamento nuclear Mentres os Estados membros da OTAN acusan o presidente de Rusia, Vladimir Putin, de estar a sopesar a opción de levar a cabo un ataque nuclear en territorio ucraíno, a propia organización militar ten previsto para a vindeira semana un "exercicio de disuasión", denominado Streadfast Noon, con armamento nuclear. A OTAN anuncia manobras "rutineiras" con armamento nuclear Segundo asegurou o secretario xeral da OTAN, Jens Stoltenberg, "é un exercicio rutineiro que se realiza todos os anos para manter a nosa disuasión segura e efectiva". Ao mesmo tempo, Stoltenberg apuntou que "non se pode gañar" unha guerra nuclear "nin tampouco se debe librar", se ben matizou que a OTAN está "alerta" mais non detectou "cambio ningún" na postura de Rusia "a pesar das últimas ameazas", que cualificou de "perigosas e irresponsábeis".


Keynes afirmou no seu día que a longo prazo todos mortos (víase que era mais ben un home do día a día) e que a curto, o nivel de emprego dunha economía non dependía do salario monetario nin da capacidade e produción instalada, polo que nada conseguiriamos diminuíndo ese salario senón aumentando o que chamou a demanda efectiva no mercado. Esa demanda efectiva esperada é o que determina o nivel da produción e mailo emprego, e xa que logo, o estudo dos compoñentes desa demanda é a chave para a solución dos problemas que se nos vaian presentando no camiño. Dende que esta idea sobre o funcionamento dunha economía callou na nomenclatura académica, tódolos esforzos dos economistas centráronse na estabilización desa demanda demanda efectiva, deixando abeirados nas gavias do pensamento todo o relacionado co crecemento da oferta ou o control monetario. O que primaba era a estabilización, e logo de pelexar uns e outros sobre a prioridade das políticas fiscais (os keynesianos) ou as monetarias (os friedmanianos), ámbalas dúas seitas remataron acercando posicións, seguramente por aquilo de que o roce fai o cariño. Cando criamos que xa tiñamos por fin a fórmula máxica, o sistema derrubouse de xeito abrupto e repentino, e a nosa pretendida sabedoría fixo "pun catapún chimpún", ou "crash boom bang" que diría Roxette. Cando criamos que xa tiñamos por fin a fórmula máxica, o sistema derrubouse de xeito abrupto e repentino, e a nosa pretendida sabedoría fixo "pun catapún chimpún" Hai tempo que cremos saber o que son os cartos e, dando por resolto este problema, cremos tamén saber cal é a oferta de diñeiro que precisa cada unha das economías, e que é o goberno e mailos seus expertos os que posúen esa clase de coñecemento. Nalgún sitio ata teño lido ou escoitado, que os Parlamentos serían a institución axeitada para determinar a cantidade de diñeiro de cada economía. Pero a verdade é ben outra: non sabemos o que realmente son os cartos; ou, mellor dito, xa esquecemos o que son. O que si aprendemos ben aprendido é a producir toda unha ensalada de medios de pagamento e activos financeiros que circulan de aquí para acolá na crenza de que, en calquera intre, poden ficar convertidos en diñeiro. Namentres a ilusión permanece viva a economía desenvólvese con normalidade pero, de cando en cando, os vendedores de ilusións desbócanse e unha caste de euforia asolágao todo. Daquela, a choupana da economía comeza a dar sinais de ir cada vez a meirande velocidade. Na realidade imos a cegas e chega un intre no que a ilusión se desvanece, e os que viaxan a bordo senten as vascas no estómago: non hai cartos abondos para termar do edificio de ilusións construído. Que facemos daquela? O longo prazo sempre remata converténdose en curto e para daquela non todos estamos mortos, tendo así que presenciar cada certo tempo enchentes de risos seguidas de tsunamis de bágoas Pois chamar agoniados ás portas do banco central (do BCE, no noso caso). Nas nosas economías suponse que é o único capaz de subministrar o diñeiro que se precisa para empecer a desfeita. Pero esta institución non está en condicións nin de alongar a euforia nin de lograr unha aterraxe suave. Os datos históricos revelan que unha e outra vez millóns de traballadores perden os seus postos de traballo, porque as empresas que se endebedaron non son quen de devolver, da noite para a mañá, os créditos que lles foron outorgados durante a euforia. Que outra cousa podemos facer? Pois logo chamamos ás do Goberno, xa que segundo moitos El está en condicións de saber cal é a estrutura de produción sostible dunha economía, e xa que logo, se o mercado revela que a actual non o é, pois cren que endebedando ao Estado este poderá proporcionar os postos de traballo que as empresas privadas non están en condicións de ofrecer. Algunha outra saída? Pois segundo os apóstolos austríacos a solución é cruzarse de brazos, asubiar e deixar que se derrube o que non teña conta de si, que o que fique en pe medrará forte e san. "Éche así a vida, non lle hai que facer", din os sabios galegos (Teño que pescudar na posible orixe galega dos antepasados de Menger, Mises e Hayek). Escollas a menciña que escollas, a pezoña segue no corpo: o diñeiro bancario inconvertible, de emisión centralizada e arbitraria, sen suxeición a ningún fito ou patrón externo, algo así coma o quilo de platino e iridio gardado na BPIM de Sèvres (París). E contrariamente ao que dicía Keynes (a Deus grazas), o longo prazo sempre remata converténdose en curto e para daquela non todos estamos mortos, tendo así que presenciar cada certo tempo enchentes de risos seguidas de tsunamis de bágoas.


Summary: Fechadas as fronteiras de Austria, Eslovenia, Croacia, Serbia e Macedonia, as mafias ofrecen alternativas de viaxe para as persoas refuxiadas.

Por volta de 40 mil persoas fican bloqueadas en territorio grego procedentes na súa maior parte de Siria, Iraq e Afganistán. Após o fechamento do denominado 'roteiro dos Balcáns' coas fronteiras de Austria, Eslovenia, Croacia, Serbia e Macedonia bloqueadas, as mafias comezan a ofrecer novos pasos cara o centro de Europa. As alternativas que se abren son, no entanto, tan perigosas ou máis como cruzar o Mediterráneo. E é que, embora a UE asegura estar a loitar contra o tráfico de persoas, cada vez que un dos Estados membros bloquea o paso, as mafias ven novos nichos de negocio, segundo sinalan xornalista deslocados en Grecia, como Alberto Sicilia. As mafias ofrecen cruzar as montañas cara Albania ou mesmo cruzar o Mediterráneo desde Grecia até Italia Só en Idomeni, na fronteira grego-macedonia, 12 mil persoas agardan en condicións inhumanas que as autoridades da antiga República Yugoslava de Macedonia autoricen o paso algo que semella non vai acontecer. Entretanto, unha columna dunhas 2 mil persoas cruzaron o río Suva fartas de agardar no lameiro de Idomeni. O exército freou o seu avanzo e a policía macedonia detivo por volta de 40 xornalistas e fotoxornalistas que acompañaban a columna baixo a acusación de entrar de maneira ilegal no territorio. Segundo recolleu Naiz aquelas persoas que sexan cidadás da UE terán que pagar unha multa de 250 euros e serán postas en liberdade. Entretanto, as persoas refuxiadas poderían ser devoltas a Grecia. Oito persoas desaparecidas nun novo naufraxio perto da illa grega de Kos Perante esta realidade, ábrense novas posibilidades. As mafias ofrecen xa en Grecia novos pacotes de viaxe que pasan por cruzar as montañas cara Albania e, desde alí, en embarcación a Italia ou mesmo cruzar desde a costa grega até Italia polo Mediterráneo. Pola súa banda, o goberno grego está a distribuír en Idomeni documentos informativos nos que insta a abandonar o campo para seren reubicadas noutras zonas de Grecia. Até o de agora ese deslocamento é voluntario mais podería aveciñarse unha evacuación. Entrementres, ás illas gregas procedentes de Turquía continúan a chegar embarcacións. Na xornada de onte (14 de marzo) máis un naufraxio deixou 8 persoas desaparecidas perto de Kos, un dos puntos de chegada. Negociacións con Turquía Pola súa banda, a Unión Europea reanudará as negociacións con Ankara o 17 de marzo após a proposta formulada polo primeiro ministro turco na que se prevé a deportación colectiva de refuxiad@s a Turquía e a fixación dun novo criterio de admisión, por cada persoa siria que conte con asilo en Turquía, Ankara deberá acoller unha persoa procedente solicitante que actualmente se atope en Grecia. Madrid di que é "inaceptábel" a proposta de Ankara por mor das deportacións colectivas O acordo vulnera o Estatuto do Refuxiado asinado na Convención de Xenebra en 1951 e espertou críticas entre algúns gobernos comunitarios, entre eles o español. Nun comunicado de imprensa Madrid asegura que non apoiará as deportacións colectivas a Turquía por ser "inaceptábel". Neste senso, defenden que sexan retornadas aquelas ás que lles fose denegado o asilo e tivesen oportunidade de recorrer a decisión, como prevén a Convención. Así as cousas, o executivo español defende o carácter "seguro" de Turquía porque se "comprometeu a ofrecer garantías equivalentes" ao Primeiro Protocolo de Xenebra malia non o ter asinado. Aliás, apoian o criterio dunha persoa siria procedente de Turquía por cada unha que sexa deportada desde Grecia e o estabelecemento de reubicación prioritaria daquelas persoas que solicitaran legalmente entrar no territorio da UE. Na Galiza, BNG, AGE, PSdeG e Cerna solicitaron a convocatoria da comisión non permanente de asuntos europeos sobre persoas refuxiadas. Rexeitan a sinatura do acordo con Turquía.


Summary: A eurodeputada Ana Miranda representa a fronte neste encontro, que decorre en Cuba e na que toman parte máis dun cento de organizacións da esquerda de diferentes continentes.

A eurodeputada e secretaria de Relacións Internacionais do BNG, Ana Miranda, participa estes días na XXIV edición do Foro de São Paulo, que nesta ocasión se celebra en Cuba, unha presenza coa que se aposta en reforzar os lazos do Bloque coas forzas de esquerda latinoamericanas e "de dar un paso máis no compromiso político internacionalista". O BNG participou en varias edicións do Foro, como as de 2003, 2007 e 2014. Nesta ocasión o encontro é organizado polo Partido Comunista Cubano e nel participarán representantes dos principais partidos de esquerda latinoamericanos e organizacións sociais, pero tamén europeos. Miranda manterá unha seria de encontros bilaterais para alén de tomar parte en diferentes actos. Entre os encontros programados figuran o "Diálogo do FSP colas plataformas, articulacións e redes do movemento social e popular" ou a conferencia "Contra o colonialismo e pola solidariedade antiimperialista". O Foro foi fundado en Brasil en 1990 para debater e unir esforzos polo ben común, cando partidos de América Latina e el Caribe reuníronse por convite do Partido dos Trabalhadores (PT Brasil) co obxecto de debater unha alternativa popular e democrática ao neoliberalismo que iniciaba unha fase de ampla implementación mundial.


Summary: Os traballadores e traballadoras por conta propia lideraron a destrución de emprego desde a chegada de Feixoo á Xunta, con máis de 20.000 postos laborais perdidos. As consecuencias da 'gran recesión', o parón imposto pola pandemia e, agora, o aumento dos prezos coloca os autónomos nunha situación límite.

A Galiza conta con 23.213 autónomos menos desde marzo de 2009. Se nesa data o número de ocupados por conta propia chegaba a 231.158 persoas, a cifra tense reducido até 207.945 en febreiro de 2022. Neste sentido, 2010 -con 7.457 empregos menos-, o ano 2011 -con 4.637 menos-, e 2012 -con 3.173 autónomos menos- foron as peores anualidades para o colectivo, que non conseguiu recuperar as baixas nos exercicios seguintes. A este respecto, resulta significativo que en todo este período, en ningunha anualidade, agás en 2021, aumentou o número de empregados neste réxime, significándose tamén unha importante baixada do seu poder adquisitivo no marco do proceso xeral de desvalorización interna que provoca unha importante redución das rendas do traballo. 20.000 falsos autónomos Unha porcentaxe de persoas rexistradas no Réxime Especial de Autónomos responden ao perfil de falsos autónomos, persoas que se autoempregan para permanecer no mercado laboral ou que recorren a esta figura para seguir ligadas a unha empresa a custa de perder dereitos laborais. Segundo as estimacións do informe GEM Galiza 2020-2021, atópanse nesa situación arredor de 20.000 galegas e galegos. A profesora da Universidade Carlos III de Madrid Raquel Carrasco e a da Universidade de Alcalá, Virginia Hernanz , sinalan que "os autónomos involuntarios representan máis de 30% do total de autoemprego na Galiza", situándose sete puntos por encima da media estatal. 2020 foi un ano especialmente duro para os autónomos. Malia que a destrución de emprego non acadou os niveis dos anos iniciais da segunda década do século XXI, o colectivo rexistrou unha importante perda de poder adquisitivo. Así, nun recente informe, o Banco de España sinala que "en maio de 2020, máis dun terzo de traballadores autónomos con menos rendementos perderon 46% dos seus ingresos", só conseguindo recuperar no mes de novembro 17% das perdas. Na mesma dirección, o regulador estatal conclúe que "os traballadores por conta propia perderon máis ingresos pola pandemia que un asalariado, que un parado ou un xubilado". O proceso de empobrecemento dos traballadores por conta propia vén de vello, porén estase acentuando nos últimos anos. Unha mostra disto, son as pensións medias dos autónomos galegos, cifradas en 668,9 euros, 518 euros por baixo dun asalariado, con Ourense presentando a peor contía, con 646,84 euros; seguida de Lugo con 647,31 euros; A Coruña con 692,31 euros e Pontevedra con 698,24 euros. Así, un informe Asociación de Traballadores Autónomos (ATA) cualifica as pensións dos autónomos galegas como as máis baixas de todo o Estado, adiantando unha perda de poder adquisitivo nos vindeiros anos como consecuencia da nova base de cálculo das xubilacións. A precariedade A precariedade bate contra os traballadores por conta propia. A mesma ten preocupado ao Banco de España, que apunta que "o efecto continúa neste momento provocando bolsas de pobreza que non teñen perspectiva de solucionarse a curto prazo polos novos problemas inflacionistas, subas de subministros e materias primas e as probábeis consecuencias que pode traer para economía española o conflito bélico entre Rusia e Ucraína". Neste sentido, diversos colectivos de autónomos levan meses advertindo das consecuencias da alza dos prezos da electricidade e do seu impacto en toda a actividade económica. Lois Lopes cualifica a suba dos prezos da luz de "barbaridade, triplicouse". Presidente da asociación empresarial Hostalaría.gal e propietario dun negocio de restauración en Compostela, sinala a Nós Diario que "esta tendencia vén desde mediados de 2021, se ben os primeiros golpes deixáronse notar cos recibos do mes de setembro" e denuncia "o incremento das materias primas que non é só o aceite, que medrou 27% entre xaneiro e febreiro, senón o pan ou a fariña". Ante tal situación, afirma que "só queda repercutir aos consumidores o aumento dos nosos custos de explotación". Lopes recoñece que "isto vai retraer o consumo polo que fan falla medidas que o incentiven".Marcelino Villarino rexenta unha ferraxaría en Foz. Segundo sinala en declaracións a Nós Diario "a alza nos artigos á venda" no seu negocio "é moi importante, sobre todo naqueles que levan cobre ou aceiro inoxidábel, con subas de 16%". Destaca que "no ano pasado xa se comezou a notar o incremento dos prezos á volta de xuño con alzas nos produtos por riba do Índice de Prezos do Consumo (IPC)". Villarino denota "unha gran falla de materiais, sobre todo en artigos que proceden de fora do Estado español


Summary: Cunha sentada simbólica perante o concello de Cambados, as traballadoras de Alfageme exixen á Xunta solucións xa para garantir os empregos e a actividade desta factoría

Fartas dun conflito que se prolonga desde hai tres anos e que se non tivo aínda solución foi por falla de vontade política. As traballadoras da conserveira Alfageme retomaron, máis unha vez, as mobilizacións. Desta volta cunha asentada simbólica no concello de Cambados, protesta que nos seguintes días trasladarán a outros concellos da comarca do Salnés cuxos alcaldes, do PP, lembra Rosa Abuín da CIG, participaron hai un mes nun "paripé con conselleiros que viñan vender que o de Alfageme xa estaba solucionado". E non é tal. Abuín lembra que se está a perder un tempo precioso para retomar a actividade e garantir os 130 empregos desta conserveira, sometida durante meses a un proceso concursal. A Xunta avalou con máis de 30 millóns á antiga propietaria, a familia Lago, e só accedeu a executalos despois de tres meses de mobilizacións e protestas das traballadoras desta conserveira. A consellaría de Industria pagou eses 33 millóns de avais aos bancos, "mais agora anda liando con non sei que procesos, e dando atraso tras atraso, e nós exiximos unha solución xa". Abuín lembra que hai unha oferta, dos cántabros de El Consorcio, por Alfageme, na cal se comprometen (e así o fixeron perante os sindicatos) a manter a actividade e os postos de traballo.


Summary: Un comunicado asinado polo Goberno de Kim Jong-un e o Partido dos traballadores declara o "estado de guerra" e advirte a Seúl e Wáshington que "chegou a hora de saldar contas cos imperialistas"

"Desde este momento as relacións Norte-Sur entraron en estado de guerra e todos os problemas a nivel de Estado que xurdan entre o Norte e o Sur serán abordadas en consecuencia". Así respondeu Pyongyang ás manobras conxuntas realizadas por Corea do Sur e os USA nun comunicado asinado polo Goberno e polo Partido dos traballadores de Corea que difundiu a axencia oficial norcoreana KCNA. O líder de Corea do Norte Kim Jong-un lanzou unha advertenza a Seúl e a Wáshington enfatizando a ambos gobernos que "perante a menor provocación" responderá "de maneira inmediata". Revólvese deste xeito contra os exercicios militares conxuntos que están a levar a cabo Estados Unidos e Corea do Sur, así como contra as sanción impostas por Nacións Unidas pola proba atómica realizada o 12 de febreiro. Pyongyang da por rachados todos os pactos de non agresión con Seúl ao considerar que as manobras patrocinadas polos USA son ensaios previos á ocupación do territorio norcoreano. "Chegou o momento de saldar contas cos imperialistas", declarou Kim Jong-un, quen deu xa orde ás unidades de mísiles a se prepararen para atacar as bases de USA e Corea do Sur no Pacífico como resposta aos voos que esta quinta feira realizados por bombardeiros furtivos B-2 estadounidenses. Desde a Casa Branca non tardaron en se pronunciar: "tomamos as ameazas en serio e mantemos as relacións co noso aliado surcoreano", sinalou a voceira do Consello nacional de seguridade, Caitlin Hayden.