Summary: O Tribunal Supremo fixa a xurisprudencia que atinxe ao delito de agresión sexual por violación, corrixindo unha sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Aragón no que se reducía a pena dun agresor sexual co argumento de que non houbera penetración total.

O Tribunal Supremo fixou nun auto esta cuarta feira que se considera delito de violación "todo o que sexa un exceso de superación da horizontalidade na zona sexual feminina, por leve ou breve que sexa", corrixindo ao Tribunal Superior de Xustiza de Aragón, que rebaixara unha condena da Audiencia Provincial de Zaragoza co argumento de que non houbera penetración total. Na resolución, o Supremo defende que non é exixíbel que se produza "un acceso total e absoluto" para incorrer no delito de agresión sexual por violación recollido no artigo 179 do Código Penal, que implica unha pena de seis a doce anos de prisión. Tamén abunda no concepto de horizontalidade, que define como a zona superficial na que se consideraría un tocamento externo. Unha vez superado este punto, de xeito independente a que sexa leve ou breve, cando haxa contacto de acceso á zona vaxinal interna a efectos legais xa é unha penetración, apunta o tribunal na nova xurisprudencia emanada da sentenza proposta polo maxistrado do Supremo Vicente Magro. Na sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Aragón, a maxistratura "apreciou de forma irracional a valoración da proba", indica o Supremo, que obrigou a imporlle a condena orixinal ao agresor, anulando a pena de tres anos de prisión do Tribunal Superior de Xustiza. O caso de Zaragoza O Alto Tribunal lembra que o informe pericial concluíu ao respecto da exploración na área xenital da vítima que esta presentaba "laceracións no introvaxinal e na parte interna dos beizos menores", admitindo así que tiña razón ao manifestar que cando o TSXA facía referencia ao introito vulvar, tiña o deber de referirse ao introito vaxinal. Isto produciuse porque "o feito probado reflicte que a vítima presentaba laceracións no introvaxinal", o que supón que xa era na parte interna e non na externa, "o que leva a concluír que houbo a penetración determinante da violación do artigo 179 do Código Penal (CP)". Por todo isto, e como consta a introdución de dedos na vaxina, a pena de tres anos debe ser anulada e substituída por unha de sete, xa que se trata dunha violación, e non dun "delito sexual sen acceso carnal".


Summary: A iniciativa parte da Asociación proCentenario Nós 2020, que busca conmemorar os cen anos da Xeración Nós e da propia revista, que comezou a publicarse en 1920.

Un dos elementos que mellor caracteriza a ideoloxía dos integrantes da chamada Xeración Nós é o seu marcado europeísmo, que fixeron explícito os seus integrantes nas súas obras, textos xornalísticos e discursos públicos. Non é extraño, polo tanto, que unha parte da actividade da Asociación proCentenario Nós 2020 se centre na reivindicación de que Ourense, cerne de Nós, sexa declarada Capital Europea da Cultura nese ano 2020 no que farán cen anos do primeiro número da revista e do inicio desa fértil xeración para a cultura galega. Dende a Asociación espérase que nesta primeira semana de xullo se poida asinar un acordo institucional e cívico a prol de Ourense e a rede Nós de cidades literarias de Galicia como candidatura a Capital Europea da Cultural 2020 A Asociación, que se constituíu en 2011 na cidade das Burgas, ten como obxectivo o estudo crítico e a difusión social da importacia das obras e impacto histórico da Xeración Nós e da propia revista que lle deu nome, todo co horizonte temporal do ano 2020, no que se prevé a celebración dun amplo programa de actividades e, nomeadamente, dun Congreso universal da Cultura Galega. Ademais, nos últimos meses comezou os traballos para conformar unha Comisión Ourensá Pro Candidatura Nós á Capitalidade Europea, para a que procuran tanto o apoio institucional de Concello e Deputación, coma o da sociedade civil ourensá, asociacións e colectivos e do mundo da cultura. Dende a Asociación espérase que nesta primeira semana de xullo se poida asinar un acordo institucional e cívico a prol de Ourense e a rede Nós de cidades literarias de Galicia como candidatura a Capital Europea da Cultural 2020. A propia Asociación, nas súas bases, fíxase como obxectivo, a a "internacionalización e exportación peninsular e europea" do legado da Xeración Nós e fai fincapé en que se asenta "nos ideais da revista Nós, enxerto de tradición e modernidade, de ideario galeguizador e universalista". A Asociación, presidida por Camilo Fernández Valdehorras, está formada por entidades culturais ligadas á cidade (Auriense, Esmorga, Fundación Castelao, Fundación Lousada Diéguez, Fundación Otero Pedrayo, Fundación Penzol, Fundación Vicente Risco, Cine Clube Padre Feijoo, Museo Arqueolóxico de Ourense, Museo Etnolóxico de Ribadavia...) e outras asentadas fóra, coma o Consello da Cultura Galega, o Museo do Pobo Galego, a Real Academia Galega ou a Editorial Galaxia, pero nas que a pegada de Nós é indiscutible. A entidade naceu "baixo a dobre divisa 'Por unha Galicia pangaleguista. Por unha sociedade de lectores' e 'Ser existentes é ser diferentes: contra a indiferencia, a prol da diferencia'".


Summary: A intención é que a edición do vindeiro ano se estenda durante unha semana.

A organización do Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira decidiu cancelar a edición deste ano debido á pandemia e adiou a súa celebración ao mes de xullo de 2022, cando a súa duración estenderase até unha semana. Segundo trasladou o comité organizador do evento, esta medida adoptouse tras analizarse os posíbeis escenarios de cara ao mes de xullo e concluír "a imposibilidade de manter a total seguridade dos asistentes durante o evento". Así, decidiuse comezar a traballar na próxima edición, que se celebrará en xullo de 2022, "para que compense a espera de dous anos". Neste sentido, a organización lembrou que en 2020 a decisión relativa ao adiamento "foi tomada dun modo algo máis incerto", mentres este ano é "máis evidente". De feito, sinalou que outros festivais que non se cancelaran comezaron a suspenderse ou a optar por formatos que "serían inviábeis" para o Festival de Ortigueira. O coordinador do evento, Alberto Balboa, sinalou que o obxectivo pasa por que os asistentes e veciños poidan gozar do festival "en colectivo, compartindo experiencias e gozando xuntos da música", así como "convivindo en harmonía todos os días programados". Pola súa banda, o alcalde de Ortigueira, Juan Penabad Muras, defendeu a aposta pola seguridade do festival e enxalzou a súa "multiculturalidade", que o converte en "único" pero "faino máis inviábel ante unha pandemia destas dimensións".


Summary: Filloas, orellas, flores, lacón con grelos... estamos no medio do Entroido, aínda que este ano a celebración se reduza ao espazo virtual por mor da Covid-19. As variantes nas vestimentas e máscaras tamén atinxen o léxico. Antroido, Entrudo... por que forma te decantas ti?

A Covid-19 obrigou a interromper tradicións que se conservan desde hai séculos, como o Entroido, que se reinventa este ano para saltar as redes mais no que non faltan a comida e sobremesas típicas. E ti, como te refires a esta época do ano? A palabra Entroido ten a súa orixe no latín introitus, cuxo significado é entrada, nomeadamente, alén do aspecto relixioso -a Coresma-, a respecto da primavera A forma estándar é Entroido, mais de acordo co Instituto da Lingua Galega (ILG) da Universidade de Santiago de Compostela (USC), na Galiza tamén se documentan outras variantes para nos referir á mesma celebración: antroido, entroiro, antroiro, entruido, entrudio. A forma carnaval, segundo o ILG, recolleuse como segunda resposta en Sada, Rianxo, Navia de Suarna, Ribas de Sil, Agolada, Vigo e Baiona; e como primeira resposta en Toques e Porto do Son. Todas as opcións recollidas polo ILG teñen a súa orixe na palabra medieval 'entroido', que aparece documentada no galego desde 1251. Só hai unha excepción: carnaval, de procedencia italiana. O Tesouro Informatizado da Lingua Galega, a base de datos lexicográfica que comprende máis de de mil obras e que rexistra as palabras en función do seu uso por parte de autoras e autores desde o ano 1812 até a actualidade, dá conta de 15 variantes da palabra, recollida máis de 1.400 veces. Entroido é, como diciamos, a forma máis usada, pasando das 800 veces e antroido pasa das 500. Outras formas referidas son antroide, antroiro, antrudio, antruido, entrudio, entrudo, entruido, intrudio, intruido, 'ntroido, 'ntroiro ou n'truido, mais entre elas non suman un cento de veces. Nos mapas O organismo dependente da USC elaborou os mapas de uso das diferentes opcións a partir dos datos do Atlas Lingüístico Galego, que poden consultarse nos diferentes volumes desta publicación e cuxos datos foron recollidos na década dos anos setenta do século pasado. As formas escollidas alén Miño son Entrudo e Intrudo, segundo informa a Associaçom Galega da Língua (AGAL). Cóntanos nos comentarios como lle chamas ti á celebración típica desta época do ano e dinos de onde procedes.


Summary: OHL está acusada de pagar 1,4 millóns á contorna de Ignacio González para amañar unha adxudicación. A Xunta di que a "situación persoal" do empresario "non afecta en ningún caso" á tramitación do expediente que decidirá se lle permite segregar as súas actividades na Costa da Morte Xunta e PP quedan sós na súa ambigüidade respecto do futuro de Ferroatlántica

O maxistrado da Audiencia Nacional Eloy Velasco imputou o empresario Juan Miguel Villar Mir, na peza que investiga o branqueo de capitais da chamada operación Lezo, que enviou o cárcere a Ignacio González, ex-presidente madrileño, o pasado 19 de abril. O empresario será investigado pola adxudicación do tren de Navalcarnero por parte da Comunidad de Madrid. A súa empresa OHL está acusada de pagar 1,4 millóns de euros á contorna de Ignacio González para amañar a adxudicación. OHL, empresa do Grupo Villar Mir, está acusada de pagar 1,4 millóns á contorna de Ignacio González para amañar unha adxudicación A imputación do empresario chega aos poucos días de que outra das empresas do seu grupo, Ferroglobe, solicitase formalmente a segregación das centrais hidroeléctricas dos ríos Xallas e Grande das plantas de ferroaliaxe de Cee e Dumbría. Fíxoo nun comunicado no que alerta da destrución de emprego na Costa do Morte no caso de que a Xunta non mude as condicións da concesión actual para permitirlle vender os saltos de auga que xestiona na comarca. Con todo, e logo dunha xuntanza mantida co comité de empresa unificado das factorías de Cee e Dumbría e das centrais, o conselleiro de Economía, Francisco Conde, asegurou en referencia a Villar Mir que "a situación persoal de calquera persoa é unha situación persoal que en ningún caso afecta á tramitación dun expediente administrativo da Xunta". Conde asegura que "a situación persoal" de Villar Mir "en ningún caso afecta á tramitación dun expediente administrativo da Xunta" A empresa propiedade do empresario Villar Mir -imputado tamén de inicio no caso Bárcenas por presunto financiamento ilegal do PP aínda que logo se levantou a devandita imputación- reclamou formalmente á Xunta a semana pasada a "eliminación da prohibición" de segregar as actividades de ferroaliaxe e produción eléctrica que data dos anos 90, de cando o empresario pasou o controlar os activos, e que considera que se aplicou "de forma excepcional" e "en circunstancias especiais". Cos traballadores de Cee-Dumbría-Centrais Hidroeléctricas, os alcaldes da comarca e toda a oposición en contra, a multinacional Ferroglobe solicita que as concesións dos ríos Xallas e Grande muden e lle permita vender as centrais para afrontar investimentos en Galicia. A imputación chega aos poucos días de que Ferroglobe solicitase formalmente á Xunta segregar as súas actividades para poder vender as centrais Os representantes dos traballadores reuníronse este martes co conselleiro para expresarlle de novo o rexeitamento á venda das centrais, ao considerar que o obxectivo de Villar Mir é o "desmantelamento e deslocalización" da súa actividade na Costa da Morte e poría en perigo as plantas de ferroaliaxe. Saíron "preocupados" e "intranquilos" da xuntanza tras ver "un pouco esquivo" a Francisco Conde respecto da petición de que se amosase contrario á segregación das actividades de Ferroatlántica, ademais de ser "moi remiso" ás peticións do cadro de persoal. O titular de Economía, pola contra, cre que "a mellor fora de dar resposta" ás demandas dos operarios "é non precipitarse", ao considerar que actuar ás présas no ámbito xurídico "nunca leva a bo porto". Os traballadores din saír "intranquilos" da xuntanza mantida co conselleiro de Economía, ao que viron "esquivo" ante as súas demandas Conde negou facer pública a documentación que Ferroglobe enviou na súa petición a Augas e Galicia e insistiu en comprometer "garantías a todas as partes", o cumprimento da lei e a defensa do interese público "centrado no emprego". Os traballadores, pola súa banda, non descartan mobilizarse nos vindeiros días ao non ter recibido os devanditos documentos e insisten en considerar "ilegal" e "ilexítima" a posible venda das centrais. En Marea e BNG advirten do "pelotazo" de Villar Mir Desde a oposición, nomeadamente BNG e En Marea, insisten en lembrarlle á Xunta e ao seu presidente, Núñez Feijóo, a relación do empresario madrileño con diferentes tramas de corrupción en Madrid e ven nas intencións da compañía a busca dun "novo pelotazo", algo do que advirten tamén os membros do comité de empresa. "A Xunta xoga ambiguamente cos intereses xerais da Costa da Morte e de Galicia", di En Marea Este mesmo martes, o deputado de En Marea, Antón Sánchez, asegurou que "os privilexios do señor Villar Mir asociados a gobernos do PP non son nada novo" e referiuse aos numerosos casos nos que esta empresa se veu beneficiada dos favores das administracións públicas, como a reforma da Lei de Costas do Estado. "As concesións que ten sobre o río Xallas son favores do señor Fraga e dos gobernos do PP sucesivos e agora vemos que o goberno da Xunta xoga ambiguamente cos intereses xerais da Costa da Morte e de Galicia", engadiu, tras alertar da "ambigüidade" que os populares e a Xunta manteñen. Así, ao igual que o BNG, denuncia antigos incumprimentos do empresario á hora de comprometer emprego e investimentos no país e alerta "dunha nova mentira do señor Villar Mir e do seu xenro para coller o botín e retirarse con comportamentos mafiosos asociados a favores que os gobernos do PP lles fixeron sistematicamente ano tras ano". "É evidente que se ensarillan os intereses entre PP e empresas que despois aparecen nas listas de Bárcenas ou na operación Lezo", di o BNG Desde o Bloque, a súa portavoz Ana Pontón advertiu tamén da "pretensión" de Villar Mir de que o Goberno de Feijóo "lle permita especular coas centrais do Xallas, como a través de OHL, construtora dunha das radiais madrileñas que será rescatada polo Goberno de Rajoy". "É evidente que se ensarillan os intereses entre o PP e empresas, -OHL- que despois acaban aparecendo nas listas de Bárcenas ou nos últimos escándalos de financiamento como a operación Lezo, en mans de imputados como Villar Mir e López Madrid que son os mesmos que pretenden o pelotazo coa venda das centrais. Todo vai na mesma dirección", indicou, tras denunciar a "campaña de mentiras" despregada pola empresa para "xustificar a súa petición de segregación". Na vindeiro sesión de control, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, terá que responder a dúas preguntas da oposición sobre a postura do Goberno galego respecto desta solicitude formal de Ferroglobe.


Summary: Alejandro Escobar, presidente de AGASOL (Asociación de Empresas Galegas de Software Libre), salienta na apertura da Libre Software World Conference que "o software non propietario permítelle a pequenas empresas competir no mesmo mercado que as grandes"

A Libre Software World Conference abriuse este xoves na Cidade da Cultura cunha gran presenza de público en todas as sesións e un grande interese nas intervencións de Bruce Perens, fundador de la Open Source Initiative, Júlio Cezar Neves, asesor do presidente do Servizo Federal de Procesamento de Datos (Serpro) do Goberno de Brasil ou Christian Felber, creador e promotor do concepto de Economía do Ben Común. Trátase da terceira edición da LSWC, un dos eventos dedicados ao software libre máis importantes de todos os que se celebran no mundo. E nesta ocasión celébrase en Galicia coa organización de AGASOL (Asociación de Empresas Galegas de Software Libre). As xornadas, que se pecharán este venres, tentan afondar nunha filosofía e nun modelo de negocio moi particular, ligado á economia social e aos valores da liberdade do usuario e que cada vez abrangue a máis empresas e xera máis ingresos e postos de traballo. Tamén en Galicia, onde AGASOL agrupa xa a 29 empresas e 300 traballadores de alta cualificación. Falamos co seu presidente, Alejandro Escobar, responsable tamén da LSWC 2012, que destaca que "é incrible xuntar 325 persoas para escoitar falar e debater sobre software libre" e salienta que "hai xente moi variopinta, de moitos sectores distintos e todos moi interesados polos temas que aquí se tratan: tanto o software libre coma a economía do ben común". Esta LSWC procura ampliar a visión sobre o software libre, facer ver a súa dimensión social e económica alén da tecnolóxica. Estades satisfeitos do resultado final? Tentamos darlle un enfoque máis didáctico e tratar todos os ámbitos, tanto o da empresa, coma o da administración, coma o do usuario privado. Queremos introducir a todo o mundo, moito máis aló dos programadores, queremos facer ver que o software libre está rompendo a barreira de código a empresa e de empresa a sociedade civil. E que realmente se está formando unha economía social e unha economía do ben común en base á mesma filosofía inicial que tiña o programador cando todo isto xurdiu. Se todo o mundo evolucionara tanto coma evolucionou o software estariamos vivindo un enorme cambio mundial. Se agora a economía social evoluciona a ese mesmo ritmo en dez anos estaremos vendo un mundo completamente diferente. "Se todo o mundo evolucionara tanto coma evolucionou o software estariamos vivindo un enorme cambio mundial. Se agora a economía social evoluciona a ese mesmo ritmo en dez anos estaremos vendo un mundo completamente diferente" Avanzouse máis no sector privado ou na administración? Bótase en falta un meirande impulso por parte do sector público? Na empresa privada isto tómase como unha cuestión económica máis e triunfa a opción de non pagar licencia e sobre todo de tentar reutilizar código que xa estea feito. O software que lle vale a un panadeiro en Andalucía válelle a un panadeiro en Galicia. Esa reutilización triunfa moito nas pemes. A administración debería levar a dianteira na reutilización do código e vemos que non é así: tanto a administración central coma a autonómica non están á altura ningunha delas, están tendo visión global de reutilización de código que deberían. Ninguén concibe que a policía non teña os datos dunha persoa nunha comisaria e si os teña noutra, pero si que sucede que os datos médicos que ten o meu centro de saúde non os teñen nun hospital de Andalucía se vou alí. E iso pasa porque cada comunidade fai concursos para encargar a construción das súas bases de datos en vez de utilizar os códigos xa creados. Poderiamos aforrar millóns de euros. "A administración debería levar a dianteira na reutilización do código e vemos que non é así: tanto a administración central coma a autonómica non están á altura" O software libre é un ecualizador? Permite competir a empresas pequenas coas grandes a rexións periféricas con Estados centrais? É unha gran vantaxe para as pequenas empresas dende logo ao ser capaces de adoptar software estándar moi probado e isto dálles ás empresas pequenas unha dimensión que non teñen. Antes para ter SAP tiñas que ter unha dimensión xigantesca. Pero hoxe está dispoñible para empresas de moi pequeno tamaño e poden así competir no mesmo mercado que as grandes e á vez créase un tecido local de adaptación dese software xerando emprego de calidade. En AGASOL somos 29 empresas e 300 traballadores de alta cualificación que facemos proxectos moi distintos: dende sistemas de control de afogamentos até portais corporativos ou software para teléfonos móbiles. E iso faise dende Galicia e vendémoslle coñecemento a empresas moi importantes coma Nokia. E todo é grazas a ter acceso a ese código. "En AGASOL somos 29 empresas e 300 traballadores de alta cualificación que facemos proxectos moi distintos" Está infravalorado o sector en Galicia sobre todo tendo en conta a súa capacidade de crecemento? Hai moitos modelos distintos de software libre, tantos coma persoas e proxectos. Hai modelos que son moi rendibles e outros que ao final non triunfan. Non hai fórmulas pechadas nin máxicas, tes que adaptarte ao contexto en cada caso.


Summary: Foi mestra, durante 40 anos, en escolas unitarias como a de Camelle ou a de Oroso, e rematou o seu traxecto laboral no colexio Pío XII de Compostela. Agora, aínda que retirada, o seu interese pola divulgación e a creación de materiais didácticos non decae e deseña itinerarios 'pétreos' pola arquitectura compostelá que se recollen no blog que vén de facer público, Assegonia.

Por que titulou o seu blog desa maneira? Assegonia era o asentamento romano que estaba situado na contorna da catedral de Compostela. Foi creada no século I, no cruzamento de varias vías romanas locais que comunicaban os diferentes poboados do momento. No século V quedou deshabitada, pero continuouse a usar para enterramentos até o século VIII e un pouco despois deuse o milagre de que no medio dun cemiterio se atopase unha tumba, a do apóstolo. Fálenos do itinerario dedicado aos dragóns.Gústame ver a parte pagá na monumentalidade de Compostela. O primeiro que me chamou a atención foi a cantidade de dragóns que hai, contei até 300. Se o xulgamos polo relato cristiá, representa o mal, pero neste caso é imposíbel que se cinga a iso o seu sentido se no púlpito da catedral hai dragóns. Cruzan toda a historia da arte local, desde o mestre Mateo até a propia portada de Praterías, onde hai dous uróboros entrelazados, unha figura de dragón que morde a súa cola e que representa o ciclo da vida. Hai dragóns desde o románico, pero tamén proliferan nos grutescos do renacemento, mesmo se manteñen no barroco e no gótico. No século XI contan con retablos con dragóns entre anxos e no Hostal dos Reis Católicos hai un San Miguel que ten un dragón no colo e, de feito, en Compostela non vin unha soa figura deste santo que mate o dragón. Mesmo no Pazo de Fonseca, coa fachada chea de santos, hai dous dragóns e un deles é unha anfisbena, un dragón con dúas cabezas, a capacidade de ver o futuro e o pasado. Que descubriu nas gárgolas?Son un catálogo incríbel de figuras fantásticas, un auténtico bestiario simbólico do barroco. Rodeando San Martiño Pinario pódense ver aguias e até un indio pero, en xeral, nas gárgolas represéntanse peregrinos, años, cabalos, sereas... mesmo cabaliños de mar. Mais están tan altas que pese ao marabillosas que son resultan difíciles de ver se non tes unha boa fotografía presente. Entre as que a min máis me gustan hai unha que ten un segredo, trátase dunha especie de ave que está en Val de Deus e, se te sitúas en fronte, ves que debaixo das garras da ave hai unha cara. Arredor do Hostal dos Reis Católicos podemos ver leóns que devoran crianzas, homes que dominan feras... Na fachada de Fonseca hai un bicho que ten no bandullo unha cara. No convento das mercedarias, na Virxe da Cerca, aparece unha serea preñada... A miña favorita é unha gárgola dun león que ten nas mans unha máscara de home. Falando de sereas, outra guía é Elas en Compostela... Fago un percorrido sobre a desaparición desas figuras emblemáticas da arquitectura da cidade. Todas estaban integradas no exterior dos templos e tamén se lles daba unha explicación relixiosa, aínda que esa non era a única. Por exemplo, hai unha figura que chaman Eva dando de mamar a Caín, situada na fachada norte da catedral, que viña sendo unha das tres condenas de Eva logo de ser expulsada do paraíso. Pero tamén se comenta se serían María e o neno na fuxida de Exipto e, de ser así, trataríase da primeira representación da Virxe do leite, das que había moitísimas por Compostela. Agora todas elas están retiradas, ou ben nos museos ou ben nos conventos, e só quedan na porta da igrexa de Salomé e na de Praterías. E temos tamén unha figura á que chaman A muller adúltera, debaixo da que Xelmírez empezou a oficiar os primeiros casamentos. Neste itinerario o que busco é amosar a impoñente presenza que tiña a muller, incluso erótica. Na maior parte das igrexas compostelás estaban as epifanías fóra e agora están dentro, e tratábase dunha gran muller á que adoraban os Reis Magos e lle rendían tributo.


Summary: A eurodeputada visitou esta fin de semana a presa independentista Maria Osorio, encarcerada no penal de Mansilla de las Mulas (León)

A eurodeputada Lidia Senra instou o Estado español a "abolir dunha vez por todas" as políticas de dispersión penitenciaria e asumir a Resolución do Parlamento Europeo sobre condicións e sistemas penitenciarios aprobada a finais do ano pasado polo pleno da Eurocámara. Un texto que no seu artigo 29, recollendo a emenda realizada meses antes por Senra á proposta inicial de resolución, afirma que"condena a política penitenciaria de afastamento que aplican algúns Estados membros xa que constitúe un castigo engadido para as familias dos reclusos e reclusas" e "insta a elaborar medidas que permitan o achegamento de todos os reclusos e reclusas que estean lonxe dos seus fogares". Senra realizou a pasada fin de semana unha visita, autorizada polo Miniterio de Interior e en calidade de eurodeputada, á presa independentista María Osorio, que está presa en Mansilla de las Mulas (León). Seguindo estas recomendacións aprobadas, a europarlamentaria galega remitiu esta semana unha carta dirixida á Secretaría Xeral de Institucións Penitenciarias, dependente do Ministerio do Interior, na que pide ser informada sobre o número de persoas galegas que a día de hoxe cumpren condena nunha prisión que está fora da Galiza. "Gustaríame saber que é o que leva ao Estado español a ensañarse de semellante maneira coas familias dos reclusos e reclusas e a obrigalas a ter que desprazarse todas as semanas centos de quilómetros para poder facer as visitas, co gasto a maiores e a perigosidade que iso supón".


Summary: Segundo as cifras do Ministerio de Traballo o noso país sitúase como o territorio no que máis aumenta o paro rexistrado en decembro.

Galiza sitúase á cabeza no incremento dos dados de paro rexistrado. Segundo os dados feitos públicos polo Ministerio de Traballo no noso país aumentou en 3.650 persoas a respeito do mes de novembro. Entrementres, no conxunto do Estado español a cífra reduciuse en 55.790 persoas. Galiza sitúase á cabeza no incremento dos dados de paro rexistrado. Segundo os dados feitos públicos polo Ministerio de Traballo no noso país aumentou en 3.650 persoas a respeito do mes de novembro. Entrementres, no conxunto do Estado español a cífra reduciuse en 55.790 persoas. Na comparativa interanual a cifra descende en 23.110 persoas. En total o número de persoas demandantes activas de emprego na Galiza sitúase en 228.808 persoas sendo Pontevedra (90.962) e A Coruña (89.920) as provincias que maior número de desempregadas rexistra. Mentres que Ourense (25.230) e Lugo (22.696), as que menos, embora incrementárense as cifras en todas elas en relación ao mes anterior. De 877.834 contratos asinados na Galiza, o 92,61%, é dicir, 812.995, son temporais O 92,61% dos contratos son temporais O desemprego rexistrado continúa a atinxir máis as mulleres (121.894) que os homes (106.824). Por sectores, os servizos encabezan os dados do paro (144.470), seguidos da industria (28.852), a construción (28.141) e aquelas persoas que se atopaban xa sen emprego anterior (18.116) e a agricultura (9.229). A precariedade continúa a consolidarse. Así, en decembro asináronse 68.646 contratos. O 0,85% máis que en novembro e o 16,16% máis a respeito do mesmo período hai un ano. A maior parte (64.241) teñen un carácter temporal. Da mesma maneira, en relación ás cifras acumuladas dos 877.834 contratos asinados na Galiza, o 92,61%, é dicir, 812.995, son temporais. Desde a CIG alertan do risco de exclusión social dos desempregad@s que a esta altura xa non cobran ningún tipo de prestación. Un total de 110.815, que representan o 51,8% -máis da metade- do conxunto de desempregad@s


Summary: Mantéñense 66 aulas en corentena e tres escolas infantís seguen fechadas.

O número de aulas en corentena na Galiza pola incidencia da Covid-19 ascende a 66, tres máis que o día anterior, nunha xornada na que tamén se incrementa o cómputo global de casos na comunidade educativa. Segundo a última actualización de datos difundida pola Xunta na mañá deste sábado, os centros educativos galegos teñen 867 casos activos, dez máis que 24 horas antes. Así, mantéñense tres escolas infantís clausuradas e 66 unidades educativas atópanse en corentena. O centro con maior incidencia segue a ser o CPR Plurilingüe A Grande Obra de Atocha, na Coruña, con 23 positivos (un máis). Por áreas, a de Vigo continúa como a máis afectada cun total de 202 persoas vinculadas a centros educativos contaxiadas, oito máis que un día atrás. Ademais, as aulas en corentena son 14 ao sumar unha máis.


Summary: Creado perante a inminente ofensiva estadounidense #GalizaConSiria preséntase como un "agregador" para "axudar a comprender o que está a acontecer"

"Información e argumentos contra a guerra imperialista". Así se presenta #GalizaConSiria, un sitio web que a modo de agregador recompila informacións tiradas da imprensa nacional e internacional; redes sociais e blogues. O seu obxectivo é --segundo recolle o propio portal na súa capa-- "axudar a comprender o que realmente está a acontecer na Siria, desde unha perspectiva de indisimulada solidariedade internacionalista co pobo Sirio e contra o imperialismo". A iniciativa entende que a anunciada ofensiva militar vén precedida dunha campaña de "manipulación" e "intoxicación" informativa polo que visa ordenar e arquivar todas aquelas novas e dadosque contribúan a contrastar "o discurso dominante". Neste senso, anima a participar a través dun espazo de publicación aberta desde a que recoller contidos para a súa difusión.


Summary: O plenario da Academia decide homenaxear o que fora membro das Irmandades da Fala e impulsor de institucións como o Museo do Pobo Galego en detrimento de Carvalho Calero, cuxa candidatura foi novamente desbotada "Extraordinaria satisfacción" no Museo do Pobo Galego

"Extraordinaria satisfacción" no Museo do Pobo Galego Non houbo sorpresa. Entre maior expectación da agardada pola demora de máis de media hora na divulgación da decisión, a Real Academia Galega anunciou este sábado que o etnógrafo Antón Fraguas é a figura elixida como homenaxeada no Día das Letras Galegas do 2019. Elixiuno en detrimento de Ricardo Carvalho Calero, cuxa candidatura foi novamente desbotada Fraguas, que sentou na cadeira da RAG que antes ocuparan Castelao ou Leiras Pulpeiro, foi membro das Irmandades da Fala e do Seminario de Estudos Galegos. O seu amor pola historia e a etnografía foi clave no impulso do Museo do Pobo Galego. Dende ben mozo amosou a súa preocupación polo idioma, o que o levou a colaborar na fundación da Sociedade da Lingua nos anos 20 do século pasado e a integrarse nas Irmandades e no SEG, onde inaugurou con Otero Pedrayo os estudos de xeografía histórica con traballos sobre tradicións como o Entroido. Fraguas foi membro das Irmandades da Fala e do Seminario de Estudos Galegos; foi represaliado polos franquistas e o seu amor pola historia e a etnografía foi clave no impulso do Museo do Pobo Galego Artigos en publicacións emblemáticas como Nós ou A Nosa Terra foron os primeiros traballos divulgativos de Fraguas, que tamén traballou as biografías ou a arqueoloxía. Os franquistas afastárono do ensino público, ao que se incorporara en 1933 na Estrada, e non puido regresar a el ata 1950, primeiro en Lugo e despois en Santiago. Antes, tras o golpe de Estado, fora detido pola súa militancia galeguista e obrigado a borrar con sosa cáustica pintadas nas rúas de Santiago a prol do Estatuto galego, plebiscitado no propio 1936, tal e como acreditaron investigacións en materia de memoria histórica como as desenvolvidas dende o proxecto Nomes e Voces. A súa actividade docente foi sempre parella á investigadora no Instituto Padre Sarmiento e na propia RAG. A finais dos anos 70 Fraguas impulsou o Museo do Pobo, que dirixiu, e no comezo da autonomía coordinou a sección de antropoloxía cultural do Consello da Cultura. Durante a súa vida, especialmente no último treito, recibiu numerosas distincións, caso do Pedrón de Ouro, a Medalla Castelao, o Premio Trasalba ou a Medalla ao Mérito Cidadán e Cultural de Santiago. Tras o seu falecemento en 1999 foi remudado por Antonio Eiras Roel como cronista oficial de Galicia, posto vacante dende o seu pasamento en 2017. "Contribuíu a defender o galego como lingua de expresión para calquera coñecemento, unha idea cuxa reivindicación segue a ser necesaria", subliña a RAG Tras a súa elección a Academia destaca que Fraguas foi un profesor "depurado polo franquismo e querido polo alumnado", un "narrador excepcional cunha popularidade pouco común" que "dedicou a vida ao estudo da cultura e do territorio galego dende distintos eidos, con especial atención e mestría á antropoloxía". Neste sentido, a RAG subliña que "cos seus traballos e conferencias contribuíu a defender o galego como lingua de expresión válida para calquera coñecemento, unha idea cuxa reivindicación segue a ser necesaria". Fraguas (arriba, segundo pola dereita), nas ruínas de San Domingos de Pontevedra con outros membros do Seminario de Estudos Galegos en 1928 / Dominio público


"A vegades és necessari i forçós que un home mori per un poble, però mai no ha de morir tot un poble per un home sol: recorda sempre això, Sepharad. Fes que siguin segurs els ponts del diàleg i mira de comprendre i estimar les raons i les parles diverses dels teus fills. Que la pluja caigui a poc a poc en els sembrats i l'aire passi com una estesa mà suau i molt benigna damunt els amples camps. Que Sepharad visqui eternament en l'ordre i en la pau, en el treball, en la difícil i merescuda llibertat" Poema XLVI de "La Pell de Brau", 1960. Salvador Espriu Hai momentos nos que recuperar aos clásicos para entender os nosos días é un xeito de distanciarse do ruído entolecido para intentar interpretalos racionalmente. Salvador Espriu, o autor máis universal das letras catalás, comprendía a España xeográfica como a terra ancha representada na vella pel dun touro curtida nunha realidade dolorosamente viva e chea de sangue, aínda latexante da chaga da que non podía (nin pode) curar. A pel de touro sería o espazo físico que os homes habitan, ou onde lles obrigan a vivir; e o touro, o protagonista que turra a vella pel nunha area imaxinada, arrancándoa cos cornos e converténdoa na bandeira da dor incesante baixo dunha realidade que detesta. Esa area sería Sepharad, a terra a onde chegara o pobo xudeu na súa diáspora, no seu Golah. Aí viviría un pequeno pobo, estranxeiro e enraizado. Nunha terra amada e odiada que anhelaba unha gloria pasada, consciente da súa (in)xustiza e dos seus pecados: o pobo de Israel, o pobo catalá. Era un paralelismo e unha metáfora que Espriu empregaba para afondar na traxedia e no difícil da convivencia entre os homes, na pel de touro e tamén a nivel universal. Que servía para fuxir do chauvinismo e da detestable realidade do, por daquela, presente réxime asasino e nacional-católico franquista: o pobo catalá debía proxectarse na esixencia da súa futura liberdade colectiva e da recuperación da dignidade nacional. A España oficial, pechada no seu labirinto multisecular coma cárcere de pobos, culturas e linguas, tamén viraba as costas á realidade material do común das súas xentes. Máis ou menos visibles, máis ou menos vencidas cos seus esforzos, mentres uns cantos señores paseábanse por ela enchidos, satisfeitos e alegres deseñando os límites do posible e do imposible. A estes a submisión e negación de todas e todos parecíalles o natural. E ante isto, un clamor de xustiza e liberdade, que máis tarde comezaría a popularizarse: un ideal republicano que servía para fuxir desa realidade desfeita, e construír futuro. Contextualizando, e na distancia vantaxista que permite adoptar a evolución histórica, semella pouco afortunada a escolla da parábola: moito mal trouxo á Terra considerarse un pobo escollido por Deus. Mais é outro cantar. O substancial agora é destacar que o estado que recobre a "pell de brau" sofre unha monumental tormenta perfecta de problemas, sobre os cales analistas da prensa internacional comezan a falar xa desa complexa realidade político-institucional, económica e social botando man doutra metáfora explicativa: as expectativas e a situación xeral é cualificada por algúns coma a dun "cisne negro". A "teoría do cisne negro", ou teoría dos "Eventos de Cisne Negro" foi desenvolvida polo matemático libanés Nassim Nicholas Taleb1, encerrando o concepto de que cando un evento é unha sorpresa (para o observador) e ten un grande impacto, despois do feito, este evento é racionalizado por retrospección. Sería un evento difícil de predicir, pola baixa probabilidade de que aconteza, e que estaría fora do ámbito do decorrer esperable da historia, da ciencia, das finanzas ou da tecnoloxía. Un suceso de grande magnitude, como a desintegración dun estado ou unha catástrofe medioambiental. Un descubrimento extraordinario contra toda lóxica. Ou a implosión repentina dun sistema financieiro. Mais serviría para calquera outra eventualidade imprevista cun alto impacto no devir histórico. Nassim N. Taleb sostén que os bancos e as empresas son especialmente vulnerables a este tipo de eventos, considerándoos moi perigosos, pois estarían expostos a perdas moito maiores ás prognosticadas polos modelos estatísticos e matemáticos. Tamén que os científicos de toda disciplina (politólogos ou economistas incluídos, por descontado) sobreestiman o valor das explicacións racionais sobre os datos actuais e cotiás ou os modelos do pasado, infravalorando o seu compoñente de aleatoriedade. O azar. Semella que a tónica xeral na apertura da andaina histórica que agora comeza está repleta dunha manchea de imponderables, incertezas e encrucilladas de difícil, e mesmo dubidosa, resolución. Pura incógnita. Sempre haberá quen queira restablecer "a orde" no que considera "un caos". A teor das eleccións xerais de decembro, nas que deixamos atrás para sempre a orde política de 1978 no que atinxe á representatividade, ábrense unha multiplicidade de escenarios ante os que haberá que considerar distintas respostas. Será unha guerra de posicións en toda regra, no senso gramsciano: unha loita latente entre os sectores dominantes e as clases subalternas e máis conscientes da sociedade civil para convencer, mediante o relato, ás maiorías sociais da necesidade de estirar e preservar os límites desta ou conquistar determinada orde social. Algo que está en disputa na etapa contemporánea desde que o 15-M alertara da crise orgánica e cultural dun sistema asentado na corrupción estrutural que producía (e produce) desemprego, precariedade, exilio económico e desigualdade: "a revolta das neveiras baleiras", que decretou a defunción da gramática consensual da Transición así como a viabilidade da aspiración omnímoda da necropolítica neoliberal2. Este sentido de época significou a volta á vida da Política no conxunto do estado español. Contra isto hai tentativas inmanentes ao Poder real, que pretenden reducila ata a súa anulación máis completa. Véxase Grecia. Mais a Historia, como sabía Espriu, progresa en espiral sen solución de continuidade. Unha multiplicidade de factores esóxenos e endóxenos ameazan a "estabilidade" do sistema monárquico-parlamentar que coñecemos. O status quo, o stablishment, aférrase á ilusión de que nada mudou. E fará o indicible por dar aparencia de normalidade baixo a excepcionalidade alí onde a vontade popular emerxente no 20-D, e anteriormente nas eleccións municipais de Maio, dixera que había que comezar a dar saída en chave democrática e de xustiza social a tres elementos. Un deles sobrevido como consecuencia da grave crise-estafa económica que arrastramos desde 2008, supeditada ás férreas regras da ditadura austeritaria e debedocrática: a consolidación da precariedade nun contexto de suspensión do "estado de benestar" e regresión de dereitos e liberdades. Outra relacionada coa impunidade da corrupción estrutural, que afecta o corazón das institucións, mesmo das consideradas capitais. E outra relacionada co "encaixe territorial" das nacións "periféricas", onde o epicentro do principal conflito sitúase arestora, polo momento, en Catalunya. Sen unha lectura seria e rigorosa do fenómeno que, como pouco, vén acontecendo nos Països Cataláns desde fai unha década será inviable unha resolución non-traumática do contencioso xurídico-político que enfronta á maioría do pobo e ás institucións catalás co estado español: preto dun 80% dos cidadáns cataláns entenden que teñen dereito, como mínimo, a decidir establecer unha nova relación diante da perda efectiva de soberanía, que é algo compartido nesta UE. Consideran que a soberanía reside no pobo e pre-existe a calquera formulación dun estado. Son, por vontade propia, unha nación cunhas institucións autónomas que datan do século XIII, con episodios de imposición e negación pola forza, recobradas coa pre-autonomía de 1977 e o regreso simbólico de Tarradellas e posteriormente continuadas coa aprobación e desenvolvemento dos Estatutos de Autonomía, ata que se esgotaron pola vía dos feitos. Hai unha revolución democrática e autodeterminista en marcha en cada pobo, en cada vila e en cada barrio que cuestiona a legalidade e o deseño institucional vixente. Desde Arenys de Munt e as consultas independentistas. Transversal, que incorpora segmentos moi amplos e plurais da sociedade civil. Todo o que sexa negar isto, e reducilo a unha ou outra persoa ou partido, é simplemente unha falacia e un reducionismo. Ademais dunha irresponsabilidade política de enorme magnitude, máis alá do interesante que sería debater sobre a oportunidade de recomposición do post-pujolismo, ou outras consideracións en chave interna catalá. Estes tres elementos do apartado endóxeno (social, confianza institucional e crise territorial) configuran un panorama potencialmente desestabilizador que unicamente pode xestionarse en dúas direccións: mediante unha apertura democrática que incorpore reformas radicais, ou a través dun peche oligárquico por arriba que tutele mínimas reformas dilatando sine die as distintas situacións á espera de que a variable económica mellore, actuando coma sedante social; unhas en cumprimento de obrigas contraídas con poderes alleos (UE, mercados, acredores…) aos que incomodaría perder o control e a intervención de facto sobre a política española. Outras porque son constitutivas dun sistema político cunha (i)lexitimidade de orixe dada: a sacralización e mistificación secular de determinada concepción unívoca da españolidade. Alén do identitario existen relacións ambivalentes de dominio no eixo centro-periferias que historicamente fundamentaron unha rea de desequilibrios, rancores e agravios. Do escenario do 20-D, sumado á cuestión catalá, non se adiviña máis ca unha Gran Coalición tácita ou explícita nalgunha das súas modalidades (p. ex. goberno de "salvación nacional" entre PP, C´s e PSOE), ou a convocatoria de novas eleccións xerais que poderían desembocar noutra situación de bloqueo. O último ten menor verosimilitude, sobre todo como resultado da aposta decidida do Parlament e a Generalitat de Catalunya de continuar co "procès" e a folla de rota que culminaría cunha declaración unilateral de independencia en 18 meses logo de ir consolidando "estruturas de estado" durante o camiño. Dentro do bloque independentista catalá hai distintas concepcións de ruptura. Nunha parte domina a hipótese da construción dun novo estado europeo (unha secesión) coas complexidades legais e de recoñecemento internacional que se derivan, e noutra enténdese nunha liña máis acorde ao espírito que impulsara algúns precedentes históricos e apuntaba Oriol Junqueras nun artigo datado o 24 de setembro de 2015, publicado no diario Huffington Post: proceso/s constituínte/s como detonante/s de fondas mudanzas estruturais para o conxunto dos pobos da "pell de brau"; "a futura República catalá pode ser a mellor aliada da futura República española". Caberían interpretacións diferentes para esa nova relación afectiva, xurídica e política: desde un estado federal ou confederal real ata unha fraterna e construtiva boa veciñanza, pasando por un estatus de libre asociación. Da reacción (dialogada, ou de enfrontamento directo e negación mutua) que manteñan nos vindeiros meses as elites e os centros de decisión en Madrid e Barcelona depende en boa medida que todo este cóctel de tensións, oportunidades e ameazas desemboque nunha axitación política descoñecida de consecuencias difíciles de predicir hoxe, ante as cales a comunidade internacional está especialmente interesada. 1- "Cisne Negro: el impacto de lo altamente improbable". Nassim Nicholas Taleb, 2007. 2- "De la necropolítica neoliberal a la empatía radical". Clara Valverde Gefaell, 2015. Ed. Icaria.


Summary: Aliás, en 360.400 fogares non existe ningún membro activo a día de hoxe.

Un total de 50.700 fogares galegos tiñan todos os seus membros activos en paro ao remate do primeiro trimestre de 2022, o que supón, con todo, 200 menos que nos tres meses anteriores —a 31 de decembro 2021—. Esta cifra supón 4.400 fogares menos que no mesmo período de 2021, o que se traduce nunha redución de 8%, segundo os datos que publica o Instituto Galego de Estatística (IGE) esta quinta feira. Pola súa parte, os fogares nos que todos os seus compoñentes activos son ocupados diminúen en 4.300 unidades a respecto do anterior trimestre (-0,7%), cun total de 630.600. Con todo, na comparativa interanual hai 30.900 fogares máis nesta situación (+5,2%). Do total de 1.117.800 de fogares rexistrados no país, hai 360.400 nos que non existe ningún membro activo, unha cantidade superior en 1.400 fogares deste tipo ao dos anteriores tres meses (+0,4%). Se se compara co primeiro trimestre de 2021, son 3.600 menos (-1%). EPA: no primeiro trimestre de 2022 destruíronse 6.000 empregos na Galiza Precisamente esta quinta feira a Enquisa de Poboación Activa (EPA) evidenciou que só un de cada dous galegos e galegas ten traballo actualmente ou está nunha situación de busca activa de emprego, xa que a taxa de actividade galega é a segunda menor do Estado (52,66%). Segundo os datos que ofrece a EPA, na Galiza só ten traballo 43% das persoas maiores de 16 anos —incluíndo a poboación activa e inactiva—. Aliás, a taxa de desemprego xuvenil —persoas de entre 16 e 25 anos— é de 32% na Galiza, o que supón que só un de cada tres mozos en disposición activa de traballar ten un emprego actualmente.


Summary: A través da súa propia experiencia na maternidade, María do Cebreiro articula en Maternidades virtuosas unha crítica sobre a crianza no neoliberalismo. A obra vén de ser recoñecida co Premio Ramón Piñeiro de Ensaio e será publicada pola Editorial Galaxia ao longo deste ano.

Como nace Maternidades virtuosas?Nace xunto á nena, como quen di. O proceso de escrita estivo moi condicionado pola maternidade, aínda que eu, en xeral, teño unha forma de escribir bastante impulsiva e pouco premeditada. É dicir, teño moitas temporadas de barbeito e de repente as cousas cando agroman parece que xa estaban escritas na cabeza. É unha cuestión relevante porque cando nace a crianza hai moi pouco tempo para poder escribir. Mais tiven a sorte de que, a través de todas as reflexións me ían pasando pola cabeza durante o embarazo, foron saíndo cousas nas que levaba un tempo matinando. Realmente foi un proceso moi rápido e ao mesmo tempo moi fragmentado, por ese motivo. Moitas das cuestións xa as levaba escribindo, dalgunha maneira, desde hai moito tempo. Xorde entón da súa propia experiencia como nai?Por suposto. Era un tema que nunca me tiña tentado e tampouco era lectora de reflexións sobre a maternidade. O que ocorre é que é unha experiencia que te atravesa dunha maneira tan forte, tan revolucionaria e tan radical que case me obrigou a escribir para poder aterrala. Que temáticas atopamos na obra?O meu libro é un ensaio crítico sobre a maternidade, sobre a crianza. Non é exactamente unha obra en primeira persoa, pero tampouco me despeguei dela. É dicir, fun ao ensaio consciente de que non quería facer trampas, de que quería asumir o feito de que o meu interese pola cuestión viña dado pola miña propia experiencia. De feito, iso atravesa moita da escritura sobre a maternidade, ese elemento do xogo co "eu". Trátase dun "eu" en construción, posto que cando un cativo nace, non só nace un cativo, senón que nacemos nós como nais e, polo tanto, tamén precisamos escribir para comprendernos. Sexa por medio da escrita, do pensamento, da creatividade ou do que sexa. En realidade, é un ensaio crítico sobre a crianza no neoliberalismo. Busca describir como unha serie de procesos, que eu entendo que pertencen á vida íntima, foron, hoxe en día, coartados polos dispositivos do neoliberalismo no mundo do traballo, particularmente no mundo da empresa. Aparentemente son cuestións antagónicas, pero en realidade, a característica do neoliberalismo neste momento é coartar a vida íntima das persoas. Vou estudando unha serie de trazos e de mecanismos da crianza contemporánea, que mesmo moitas veces se venden como mecanismos progresistas, e vou tratando de facer visíbel até que punto obedecen a dispositivos do réxime neoliberal. Como se transvasan ferramentas do neoliberalismo empresarial e do traballo ata esas íntimas da crianza. É unha denuncia crítica diso. O movemento feminista, entón, tamén toma presenza?Por suposto, é inevitábel. O feminismo é o lugar desde o que está escrito o libro, sen dúbida algunha. Calquera reflexión crítica e consciente sobre a maternidade penso que ten que ser unha reflexión feminista. Case diría que é imposíbel facelo doutra forma. Esa crítica tamén se articula desde a perspectiva crítica ao neoliberalismo. Digo isto, porque tamén hai un tipo de feminismo liberal que está totalmente integrado no réxime e que é un tipo de feminismo moi particular. Cre que, a través deste tipo de premios, as figuras femininas están a ser máis recoñecidas hoxe en día?A min sempre me gusta dicir que, na Galiza, iso non é nada novo. Eu penso que o discurso feminino e feminista é dominante e foino durante momentos representativos da nosa historia. Isto non significa que non haxa motivos para loitar, porque os temos a diario. Pero no plano intelectual e cultural, a Galiza é un modelo de produción dun espazo de pensamento e de creatividade moi marcado desde o xénero feminino.


Summary: O conselleiro de Cultura presentou esta sexta feira as 'Bases para o plan de usos de Meirás', onde o espazo para a memoria da represión franquista que reivindican colectivos e estudosos ten un lugar subalterno.

O conselleiro de Cultura, Educación e Universidade, Román Rodríguez, presentou esta sexta feira na Real Academia Galega as 'Bases para o plan de usos das Torres de Meirás', un documento que a Xunta quer que sirva de "punto de partida" para un debate sobre que usos dar a este benque esta quinta feira pasou ao patrimonio público. O documento xa foi trasladado na reunión mantida a pasada cuarta feira entre os distintos representantes sobre o Pazo de Meirás. O texto perfila posíbeis usos cunha batería de propostas que deberán agora abordarse no grupo de traballo. Esta folla de ruta senta as bases en tres principios que guíen as actuacións: garantir a apertura das Torres de Meirás a toda a cidadanía, revitalizar un espazo único de gran valor histórico e cultural declarado BIC e que "recupere o sentido orixinal do inmóbele deturpado polo franquismo". Apóstase, logo, por converter o pazo nun espazo que resalte "a importancia da muller na creación intelectual e nomeadamente o legado de Emilia Pardo Bazán, explicando ao mesmo tempo a historia completa do pazo, incluída toda a etapa e o proceso polo que se converteu en residencia estival do ditador, e reivindicando o entendemento, a concordia e os valores democráticos", segundo a Xunta. O documento contempla catro liñas de acción. 1) A valorización do patrimonio, coa elaboración dun plan museolóxico cunha museografía adaptada no que teñan tamén cabida accións como visitas guiadas, percorridos ou espazos abertos para coñecer a historia do pazo. "Propón programacións específicas con carácter didáctico para o público infantil como visitas para escolas ou unidades de traballo nas aulas, así como un espazo para a reivindicación da figura de Pardo Bazán, a promoción dos valores democráticos ou accións en torno aos usos exercidos durante a ditadura". 2) A configuración cun centro de creación artística, "un lugar que xere valor engadido no noso tecido produtivo e que dinamice o noso sector cultural". Para iso, desenvolveríanse accións como residencias literarias e de creadoras 3) O emprendemento e a investigación, "centrada en fomentar a igualdade da muller e forzar ideas e iniciativas entre órganos que promovan estes fins". 4) Por último, os espazos verdes destinaríanse á un "Xardín da liberdade, como auténtico espazo para a memoria e a reflexión sobre a ditadura, o papel das mulleres durante este período histórico e na actual democracia, que sirva en definitiva como recordo e reparación das persoas represaliadas e perseguidas polo totalitarismo e a intolerancia".


Summary: Os equipos de electromedicina que se avarían non se reparan nin se substitúen e as incidencias só se poden comunicar en horario de mañá malia que o contrato é por 24h. A concesión durará tres anos e catro meses e CIG-Saúde denuncia que a cualificación d@s traballador@s da empresa para manexar aparellos de alta tecnoloxía "non está garantida".

A empresa privada Ibérica de Mantenimiento S.A., que desde xuño de 2013 se encarga do manemento dos equipos de electromedicina do Hospital da Costa, non cobre o servizo as 24 horas, carece de medios materiais, incumpre os prazos para a reparación e substitución de equipos e non ten a disposición do Sergas o material para substituír en caso de avaría. Denúnciao a federación de Saúde da CIG, quen advirte do "escurantismo" a respeito da cualificación profesional dos e das traballadoras da empresa adxudicataria para manipular e reparar aparellos de alta tecnoloxía como poden ser os empregados nas diálises, en radioloxía, no laboratorio ou para realizar endoscopias. Segundo subliñan, "a día de hoxe" tal cualificación profesional "non está garantida". De maneira verbal, a propia xerencia executiva do Hospital da Costa recoñeceu o incumprimento de máis do 50% do prego de condicións. Tal situación deriva na cancelación de probas diagnósticas como endoscopias, raios X ou mamografías. Ibérica de Mantenimiento S.A. é a concesionaria do mantemento integral do equipamento electromédico desde o 20 de xuño de 2013 e para un periodo de tres anos e catro meses. O contrato asinado coa consellaría de Sanidade compónse de seis lotes, correspondentes ás áreas de xestión integrada da Coruña, Ferrol, Santiago, Lugo, Ourense, Pontevedra e Vigo. Os hospitais galegos carrexan desde setembro do ano pasado a cancelación de citacións porque os equipos danados nin se reparan nin se substitúen por outros, segundo puido saber Sermos Galiza. Aliás, nos hospitais comarcais (O Barco, Xunqueira, Verín, Monforte, Barbanza e o Hospital da Costa-- non hai persoal para atender as urxencias nas equipas de mantemento nos horarios de máxima actividade, sendo unicamente posíbel notificar as avarías á empresa en horario de mañá, malia que o contrato fala dun servizo 24h.


Summary: Os enviados especiais de Sermos Cristian López e Felipe Carnotto tiveron que pagar unha multa para seren liberados

Após seis horas retidos pola Policía serbia e o pagamento dunha multa por "cruzar a fronteira de xeito ilegal", os xornalistas Cristian López e Felipe Carnotto, enviados especiais de Sermos Galiza para cubrir a crise dos refuxiados, atópanse xa en Grecia, onde están a seguir as eleccións xerais. Nesta entrevista relatan como foi a súa detención e como están a vivir o éxodo de milleiros de persoas cara ao norte de Europa. Como foi a vosa detención? Onde estabades?Cruzabamos desde Tabanocve seguindo un grupo de persoas refuxiadas. A metade de camiño, unha patrulla serbia pediunos a documentación. Nada indicaba cal era a liña fronteiriza. Tiñamos pasaporte, carné de prensa e acreditación do Ministerio de Asuntos Exteriores de Serbia para traballar na zona. Mais tras facer comprobacións, dixeron que tiñamos que acompañalos ao centro militar/policial. Alí estivemos unhas tres horas, mentres tramitaban a denuncia. Léronnos os nosos dereitos e ofrecéronnos chamar un avogado, familias ou embaixada. Logo fomos conducidos aos xulgados, onde esperamos outras tres horas até que a xuíza decidiu cal era a sanción. Detiveron a máis xornalistas nese momento?Non. Mais os mesmos policías contáronnos que nos pasados días detiveran a tres xornalistas (un checo, un francés e un estadounidense) polo mesmo motivo. Por que os axentes non fixeron caso da acreditación do Ministerio cando llela mostrastes?Dixeron que estabamos a pasar ilegalmente a fronteira, mais nin sequera confirmaron coa representante serbia o permiso. Unha patrulla alemá, que controla tamén a fronteira, achegouse para comprobar que non se excedían. Tratáronnos ben, malia facer brincadeiras con que iamos ter problemas. A multa que tivestes que pagar a que responde?A multa é por cruzar ilegalmente a fronteira. Segundo o procurador, a sanción vai de 100 a 500 euros. Finalmente resolveron en 50 euros cada un (ou cinco días de arresto) e deixáronnos libres. Chamounos a atención que pagamos a multa en metálico á propia xuíza, que contou os billetes (uns 19.000 dinares serbios) para darnos o salvoconducto. Logo marchamos do país cara a Macedonia, e na fronteira volveron a revisar con celo os nosos pasaportes. "O máis curioso é o desleixo da Policía a respecto das mafias e grupos organizados" Cal é a situación que se está a vivir na fronteira entre Serbia e Macedonia? Cantos refuxiados poden pasar nun día?Cada día pasan un mínimo de 2.000 persoas. Mais unha semana atrás chegaron a atravesala até 9.000, segundo cifras das organizacións humanitarias. A situación é caótica. Camiñan durante case unha hora cara Miratovac, un pequeno pobo de poboación albana e musulmá. Logo son transportados a Presevo, a uns cinco quilómetros, onde son rexistrados e amoreados nun centro de refuxiados. Cando o número supera as dimensións do campo dormen ao raso ou en hoteis ilegais. Despois parten en autobuses e taxis cara á fronteira con Croacia. Podedes dicir que a Policía actúa con exceso de celo? É dura cos refuxiados?Non. A policía non actúa contra os refuxiados. Desde que se estabeleceu o paso, pola presión internacional, tratan de xestionar o máis rápido posíbel o seu tránsito por Serbia cara ao norte de Europa. O máis curioso é precisamente a falta de actuación (cando non connivencia) fronte a mafias e grupos organizados que fan negocio transportando a refuxiadas. Os propios taxistas locais, con licencia legal, evitan pasar polos puntos onde se concentran as mafias. En que condicións se atopan?Chegan visiblemente exhaustos e fartos das dificultades. Moitas familias con crianzas e xente con historias moi duras. Os campos son polo xeral precarios. Só contan coa axuda de organizacións humanitarias e voluntarios que lles facilitan auga, leite, zapatos ou comida. O único que queren é chegar canto antes a un lugar seguro.


Summary: O ex-alcalde da Coruña reta de novo ao seu partido e anuncia que formará parte dunha homenaxe á Transición organizada por Unión Coruñesa, a formación localista que traballa no intento de aterraxe en Galiza de Movimiento Ciudadano, o partido españolista de Albert Rivera.

Francisco Vázquez, ex-alcalde da Coruña, antigo secretario xeral do PSOE galego e que tamén foi embaixador de España no Vaticano, anunciou un novo movemento público que reabre a posibilidade dalgún tipo de regreso á primeira liña política, desta volta fóra das súas siglas históricas. Vázquez participará o venres 2 de maio nun acto en defensa da Transición que organiza Unión Coruñesa, o pequeno partido do dereitista Carlos Marcos e que nos últimos meses serve tamén de plataforma en Galiza de Movimiento Ciudadano, a marca que utiliza para a súa expansión por todo o Estado de Ciudatans, a forza españolista que lidera o catalán Albert Rivera, de ideoloxía moi semellante á UPyD de Rosa Díez. Xa hai tres meses, Vázquez participou nun acto na Coruña que precisamente era a presentación no proxecto de Rivera, co que comparte unha visión centralista e tradicional de España. Aquel apoio público provocou críticas dentro do PSOE -por exemplo da deputada ourensá Laura Seara- que aínda así, e como é habitual, non supuxo ningún tipo de medida contra o ex-alcalde coruñés. O feito de que Vázquez repita nun evento destas características volve alimentar as teorías que afirman que é posíbel que a medio prazo acabe deixando o Partido Socialista para concederlle o seu respaldo total tanto a Movimiento Ciudadano como a Unión Coruñesa, formación esta última que pode resultar básica para servir de marca branca do PP e evitar que Negreira -que mantén unha estreita afinidade política e persoal con Vázquez- perda a alcaldía nas municipais de 2015. Na homenaxe á discutida Transición que terá lugar o 2 de maio tamén participarán José Luis Meilán, home forte da UCD e da dereita coruñesa na súa época, e o ex-presidente de Estremadura Juan Carlos Rodríguez Ibarra, outro socialista de ideas españolistas de aires ultras.


Summary: A Asemblea da Federación Rural Galega (Fruga) tratou as principais problemáticas que afectan ao decaído rural de Galiza, entre os que tamén están a "crise demográfica" ou "unha PAC que non defende aos agricultores". A organización pula por unha Interprofesional Láctea Galega.

Moitos problemas arrastra o rural galego, que segue en caída libre, acelerada nos últimos anos malia ao pequeno regreso de persoas que se rexistrou desde a explosión da crise. Aínda que o rural leva anos nela. Coa UE -antes CEE- sempre detrás dos problemas dos sectores produtivos tradicionais galegos. Estas problemáticas tratáronse na II Asemblea Nacional da Federación Rural de Galiza, Fruga, onde se defendeu o "equilibrio territorial" e criticouse a "despoboamento no interior" de Galiza, ben como a "importantísima crise demográfica". Tamén se falou sobre a cuestión medioambiental, pois consideran que as "zonas abandonadas" no rural poden ser "pasto do lume". Nesta Asemblea Nacional, ademais, tiveron lugar varios relatorios sectoriales sobre o viño e a horta, entre outras temáticas. A liberalización do sector lácteo chega ao seu culmen esta cuarta feira 1 de abril coa desaparición do sistema de cotas Fruga tamén advertiu este domingo -cando Xurxo Álvarez foi nomeado presidente de novo- de que a "liberalización" do sector lácteo após a "supresión" das cotas lácteas -a partir desta cuarta feira 1 de abril- provocará "excedentes" na produción, así como "grandes caídas" no prezo do leite. "Preocúpanos moito esta desaparición", subliñou o dirixente de Fruga Manuel Dacal en declaracións á axencia Europa Press. Con todo, rexeitou defender o sistema de cotas, xa que asegurou que "non garante" os prezos. Nesta liña, cómpre lembrar que Galiza é a zona da Unión Europea na que se cobran os prezos "máis baixos" polo leite. Por iso, desde o rural apostan nun "mecanismo de control da produción" que estea "ligado a un prezo". En concreto, o obxectivo de Fruga é unha Interprofesional Láctea Galega, na que estean presentes todos os actores relacionados co mercado do leite e se garantan os prezos". Para rematar, outra das grandes problemáticas está na Política Agraria Común (PAC). A este respecto, desde Fruga cargouse contra a Consellería de Medio Rural por "pregarse" aos intereses de Ministerio de Agricultura "no canto de defender os intereses dos agricultores".


Summary: Foi o segundo mes con máis defuncións dende o inicio da pandemia, só por detrás de abril (428). O 26% das mortes produciuse nas residencias, por debaixo do 40% de meses anteriores. As persoas maiores que viven fóra destes centros foron as máis afectadas pola terceira onda

400 persoas morreron en Galicia no mes de xaneiro despois de ter enfermado de Covid-19. Trátase do segundo mes con máis defuncións dende o inicio da pandemia, só por detrás de abril (428)400 persoas morreron en Galicia no mes de xaneiro despois de ter enfermado de Covid-19. Trátase do segundo mes con máis defuncións dende o inicio da pandemia, só por detrás do mes de abril (428). A cifra total de defuncións provocadas pola enfermidade elévase xa ata as 1.815, despois de que o Sergas notificase este martes 40 novas vítimas mortais, aínda que só 9 correspondían ao luns.A última semana do mes -cuxos datos seguen revisándose, polo que aínda poden aumentar- foi a máis dura, con 154 falecementos, unha media de 22 por día, que practicamente iguala a peor media semanal, que corresponde aos primeiros días de abril.A terceira onda da pandemia provocada pola relaxación das restricións decidida polo Goberno galego e o Goberno central e pola diminución das precaucións por parte da poboación está a deixar un balance moi negro, que aínda provocará unha gran cantidade de defuncións antes de que a actual cifra de contaxios sexa controlada. O custo de "salvar o Nadal" pódese medir na perda de vidas humanas.52 das persoas que faleceron en xaneiro pola COVID tiñan 69 anos ou menos, un 13% do total, un perfil de idade algo máis novo que en meses anterioresEntre as persoas que perderon a vida en Galicia dende o inicio da pandemia, o 72% tiñan máis de 80 anos, sendo o grupo de idade entre 80 e 89 anos o maioritario (45% do total). É por este motivo que a principal prioridade das autoridades sanitarias nestes momentos é a protección das persoas de 80 anos ou máis, polo que a vacinación deste grupo comezará a mediados de febreiro. Con todo, ata agora tamén faleceron 322 persoas entre 70 e 79 anos (o 17,7%) e 123 entre 60 e 69 anos (o 6,78%). Ademais, entre os e as menores de 60 anos rexistráronse xa 55 falecementos por causa da COVID.As cifras do mes de xaneiro, foron moi semellantes, pero amosan entre as persoas falecidas un perfil de idade lixeiramente máis novo, cunha proporción de mortes por debaixo dos 70 anos de case o 13%, fronte ao 9% que se rexistraba ata decembro. 52 das persoas que faleceron en xaneiro pola COVID tiñan 69 anos ou menos.En xaneiro as defuncións de usuarios e usuarias das residencias representaron o 26,5% do total, fronte ao 40% de meses anterioresDurante o mes de xaneiro observouse, ademais, un cambio de tendencia na situación das residencias de maiores, que dende o inicio da pandemia foron o espazo que rexistrou máis falecementos, superando o 40% das mortes totais durante moitos meses. De feito, durante a primeira onda, entre marzo e o verán, as residencias de maiores sumaron o 45,4% de todas as defuncións pola COVID, 281 das 619 rexistradas en Galicia ata o mes de xullo.Esta porcentaxe mantívose entre agosto e decembro en porcentaxes ao redor do 40%, coa única excepción de outubro (33%). Porén, durante o mes de xaneiro as defuncións de usuarios e usuarias das residencias representaron unha proporción moi inferior, o 26,5%. A cifra de mortes seguiu a ser moi elevada (106 defuncións), pero en termos relativos a situación experimentou unha mellora.Entre as persoas que viven fóra das residencias producíronse moitos contaxios provocados polas reunións familiares que tiveron lugar no NadalEntre os factores que puideron levar a esta menor mortalidade nas residencias de maiores están as restricións impostas polo Goberno galego ás visitas de familiares nestes centros. En cambio, entre as persoas que viven fóra das residencias producíronse moitos contaxios provocados polas reunións familiares que tiveron lugar no Nadal. Outro factor que pode estar comezando a influír nestes datos é o proceso de vacinación, que comezou polas persoas que residen nestes centros. Con todo, cómpre lembrar que a vacina de Pfizer que se está a administrar só acada a súa máxima eficacia (un 95%) uns días despois da administración da segunda dose, que é aplicada 21 días despois da primeira. Aínda que o número de persoas que xa recibiron a segunda dose é cada vez maior, semella que os efectos positivos da inmunización provocada pola vacina só se comezarán a ver ao longo deste mes de febreiro. A área sanitaria da Coruña sumou máis do 30% das mortes en xaneiro, un total de 121En xaneiro as mortes incrementáronse en todas as áreas sanitarias, aínda que a da Coruña-Cee sumou case un terzo do total (121), por por riba das 73 de Santiago e as 61 de Vigo. Ourense, que é a segunda área sanitaria con máis defuncións dende o inicio da pandemia tivo 47, case as mesmas que Ferrol (44). Pontevedra (33) e Lugo (27) foron as zonas con menos vítimas mortais.O seguinte gráfico amosa a aceleración na cifra de falecementos que Galicia está a sufrir nas últimas semanas, ata acadar a actual cifra de 1.815 mortes.No gráfico pode verse tamén as sucesivas fases de empeoramento que Galicia experimentou na primeira, na segunda e na terceira onda, en ocasións con períodos nos que algunha área sanitaria sufriu escaladas específicas, como a que afectou a Lugo en setembro ou a Ourense en outubro ou a actual que está a vivir a área da Coruña.Ourense presenta unha taxa de mortalidade de case 116 falecementos por cada 100.000 habitantes, moi por riba da existente en toda Galicia (66,8)Aínda que a área sanitaria da Coruña é a que acumula un maior numero de mortes dende o inicio da pandemia (435), por diante de Ourense (357) e Vigo (333), no que atinxe á taxa de mortalidade (que mide o número de defuncións de persoas con covid-19 por cada 100.000 habitantes) a área ourensá é a primeira con gran diferenza. Ourense, con moita menos poboación, presenta unha taxa de mortalidade de 116 falecementos por cada 100.000 habitantes, moi por riba da existente en toda Galicia (66,8). Do resto, tan só A Coruña e Ferrol teñen unhas taxas superiores á media galega (79 e 74), estando o resto moi por debaixo, especialmente a área de Pontevedra.Aínda que poida parecer o contrario, o mes de xaneiro continuou a descender a taxa de letalidade, que empezou o mes do 2,19% e rematouno no 1,82%. Houbo moitas mortes, pero tamén un número récord de casos de COVID diagnosticados.Finalmente, a taxa de letalidade mide a relación entre o número de mortes de persoas enfermas de covid-19 e o número de total de persoal infectadas por esta enfermidade, o que amosa a maior ou menor perigosidade da doenza. Na actualidade, este indicador sitúase en Galicia no 1,82%. É dicir, menos do dous por cento das persoas ás que se lles detectou nunha proba PCR a presenza do coronavirus morreron nos últimos meses. A taxa de letalidade foi baixando dende a primavera e, de feito, roldaba o 6% en Galicia no mes de abril.Aínda que poida parecer o contrario, o mes de xaneiro continuou a descender esta taxa de letalidade, que empezou o mes do 2,19%. Houbo moitas mortes, pero tamén un número récord de casos de COVID diagnosticados.A taxa de letalidade sitúase no conxunto do Estado español no 2,1%, algo por riba do dato galego. Outros países, como Italia (3,5%), Reino Unido (2,8%) ou Bélxica (3%) presentan taxas de letalidade superiores, pero que tamén descenderon nos últimos meses.


Summary: A situación que se deu no xeriátrico de DomusVi en Chantada rompe a vaga de 14 días sen casos de Covid-19 nas residencias.

A residencia Domus VIN de Chantada rexistrou un brote con seis usuarios contaxiados, todos eles asintomáticos, e dous traballadores -tamén sen síntomas-, o que eleva o número de infectados a oito persoas. Esta situación rompe a serie de 14 días con cero casos en centros deste tipo, xa que desde o 16 de abril non se contabilizaban contagios. Fontes da Consellería de Política Social confirmaron que todos os maiores estaban vacinados xa coa pauta completa contra a Covid-19, pero una das persoas que traballan na residencia aínda non recibira a súa segunda dose ao non completar o período protocolario entre a primeira e a última. Os últimos contaxios rexistrados entre as persoas usuarias das residencias de maiores galegas producíronse entre o 17 e o 21 de marzo, cando se detectou un surto nun centro de Silleda, que chegou a ter 46 casos activos. Posteriormente, deron positivo algúns traballadores, aínda que desde o 16 de abril non había ningún usuario ou empregado con PCR positiva. Terceira vaga Durante a terceira onda do coronavirus, as residencias galegas rexistraron un pico de 466 usuarios infectados. Isto ocorreu o 24 de xaneiro, un día antes de cumprirse os sete días necesarios desde a administración da segunda dose da vacina para xerar inmunidade, dado que este proceso arrincou de forma xeneralizada nestes centros o 18 de xaneiro. Desde o día 25, e aínda a pesar dalgúns brotes, as residencias de maiores galegas foron experimentando un progresivo descenso na cifra de usuarios afectados. Así, o 27 de xaneiro, un mes despois do inicio da vacinación na Galiza, eran 445 os usuarios positivos, mentres que o 27 de febreiro a cifra situábase nos 50. O 21 de marzo notificáronse os últimos contaxios en usuarios até os de Chantada e desde o 16 de abril os centros permanecían sen ningún caso activo.


Summary: Este documentario foi a peza gañadora do III Concurso de Cinema de Roca. Conversamos con Irene Pin, a súa autora.

Irene Pin é autora do documentario Pardiñas, dasme vida, a peza gañadora do III Festival de Cinema de Roca, un encontro que premia o audiovisual vencellado á música e no que a autora lucense presentou un filme arredor do Festival de Pardiñas. Ai, Pardiñas, dasme vida xurdiu como un "proxecto libre", algo feito "pola miña conta" alén dos estudos de Comunicación Audiovisual que está a cursar na USC. "Ía ir ao festival pola miña conta e pensei, de paso fago un documentario". Foi na pasada edición de 2015 cando gravou as entrevistas que compoñen a cinta centrada nas orixes do festival repasadas da man das persoas organizadoras mais tamén dos grupos musicais que compuñan o cartaz ese ano. A peza foi editada para se adaptar ás bases do concurso e dos 50 minutos iniciais ficou media hora de relato audiovisual. Pardiñas ten un aquel de "festa tradicional" que mantén a esencia que lle deu orixe hai trinta e sete anos "Quería enfocar tamén o significado do modelo de festival" que representa Pardiñas, asegura Irene Pin en conversa con Sermos Galiza, medio no que colabora como bolseira. E é que Pardiñas ten un aquel de "festa tradicional" que mantén a esencia que lle deu orixe hai trinta e sete anos. Unha festa popular que aos poucos e da man da Asociación Xermolos foi incorporando máis grupos e tamén mostras artesanais, teatro e mesmo exposicións fotográficas. No documentario partillan espazo grupos como Os diplomáticos, Nao, Sés ou Mero --que este ano será, xunto co seu inseparábel Mini, pregoeiro-- con algunhas das persoas que integran Xermolos e coñecen á perfección a evolución do Festival de Pardiñas cuxa pistolada de saída, este ano, está prevista esta sexta feira e até o domingo. Quizais non podo vivir diso mais o importante é facelo Dar voz á crise de persoas refuxiadas Irene Pin non subida en sinalar que é no cine documental onde gostaría de centrar a súa carreira profesional, algo que sabe de antemán difícil. "O panorama está un pouco negro", afirma. Así as cousas, acrecenta, "quizais non podo vivir diso mais o importante é facelo" pois "o documental non necesita medios enormes" a respeito da ficción. "Importa máis o que queres dicir". E após o triunfo no Festival de Cinema de Roca xa ten outros proxectos en mente. Para comezar, a mediados do mes de setembro viaxará xunto con outra compañeira, Begoña Fernández, a Grecia e xa están a preparar un documentario intitulado 'Fronteiras do humano'. Un proxecto co que queren "construír un discurso coherente e comprometido, coa solidariedade como bandeira" arredor da crise de persoas refuxiadas, explican e para o que lanzarán unha campaña de crowdfunding. "Axúdanos a quitarlle o mute", din.


Summary: O xurado da XXI edición do Premio Vicente Risco de CCSS vén de elixir gañador do certame Roberto Fernández Álvarez polo seu traballo Enfermos pobres, médicos tristes.

Enfermos pobres, médicos tristes, un traballo sobre a figura do médico rural, vén de darlle a Roberto Fernández Álvarez o XXI Premio Vicente Risco de CCSS. O xurado, composto por Alberto Baptista e Octavio Sacramento ( UTAD-CETRAD); Teresa Devesa (Concello de Allariz); Manoel Carrete (Concello de Castro Caldelas); José María Eguileta e Xosé Manoel Cid (FVR) e José María Eguileta, valorou a temática, "escasamente abordada na bibliografía antropolóxica e sociolóxica na Galiza". O xurado tamén destacou "o tratamento" da figura do médico, "esencial, na sanidade domedio rural, como a personificación da ciencia no mundo das crenzas tradicionais sobre a enfermidade". Alén do traballo gañador, o xurado tamén salientou a importancia dos traballos "Preguntado se El Rey hy avia algun derecto": Luta por excedentes e Estado Feudal em Baião e Penaguião (1248-1279) e Francisco Asorey, escultor galego, recomendando a súa publicación en caso de que acepten os seus autores.


Summary: Nieves Cabo, primeira persoa vacinada no país, recibe a segunda dose este domingo e inicia o camiño cara á inmunidade, que prevé ser total entre usuarios e persoal das residencias antes de finalizar febreiro.

Galicia inicia a inmunización contra a COVID dos primeiros grupos de poboación prioritarios menos de dez meses e medio despois de confirmar o primeiro caso"Estou ben, ben, ben., Non a sentín sequera". Pasadas as 8.20 horas da mañá, Nieves Cabo recibía a segunda dose da vacina contra a COVID, 21 días despois de que lle fose administrada a primeira, o pasado 27 de decembro, converténdose así na primeira persoa vacinada en Galicia. Agora, menos de dez meses e medio despois de que se confirmase o primeiro caso de coronavirus en Galicia, o Sergas comeza a inmunización dos primeiros grupos de poboación prioritarios: persoas usuarias e traballadores das residencias, que antes de finalizar o mes de febreiro acadarán a inmunidade contra a doenza. Nieves Cabo, compostelá de 82 anos residente no centro sociocomunitario Porta do Camiño de Santiago, acadará a inmunización total o vindeiro domingo, unha semana despois de recibir a segunda dose, período necesario para que a vacina de Pzifer acade a súa eficacia completa. "Á xente diríalle que non deixen de vacinar, que é unha cousa marabillosa", anima Nievs Cabo"Á xente diríalle que non deixen de vacinar, que é unha cousa marabillosa", asegurou esta muller, que será a primeira persoa protexida contra o coronavirus en Galicia, que causou xa máis de 1.500 mortes, moitas delas en residencias de maiores. Logo de Nieves, varias traballadoras da residencia Porta do Camiño foron tamén vacinadas, sendo xa varias as persoas que completaran a vacinación en Galicia a primeiras horas da mañá deste domingo. A directora do centro, Vanesa Castro, dixo que todo o persoal sentíase moi "afortunado" por ter o "privilexio" de ser a primeira residencia en que acadará a inmunización e lembrou a alegría dos usuarios, xa en canto recibiron a primeira dose. "Foi como un regalo de Reis, desfrutando o momento e esperando que isto sexa para ben, que nos inmunice e poidamos facer unha vida normal", engadiu. Ademais, lembrou os "meses duros" que foron e "seguen" supoñendo a pandemia, e animou a toda a cidadanía a vacinarse porque "para iso están os expertos, para deixarse aconsellar por eles. "Que menos que que todo o mundo se vacine para conseguir entre todos acabar con isto", rematou. Agora, desde este luns, o Sergas compaxinará a vacinación da segunda dose en todas aquelas persoas que foron recibindo a primeira hai tres semanas coa continuación da administración da primeira ao persoal sanitario de primeira liña, uns 26.000 profesionais que terán todos recibido esa primeira inoculación nesta vindeira semana. A Xunta prevé ter administrada nun mes xa a segunda dose a todos os maiores e profesionais das residencias e os sanitarios da primeira liña contra a COVIDA Xunta prevé que na segunda quincena do mes de febreiro xa terá administradas as dúas doses aos grupos de poboación prioritarios, é dicir, os maiores e profesionais das residencias e o persoal sanitario da primeira liña. Pasarán a formar parte da poboación inmunizada, un grupo ao que se unirán antes de que finalice marzo, segundo os cálculos do Sergas, o resto do persoal sanitario de Galicia --incluído o de ámbitos sociosanitarios como centros de día ou profesionais de axuda no fogar-- e os grandes dependentes, ademais dos residentes e os traballadores dos centros de maiores que non recibisen antes as vacinas por haber un gromo no seu recinto. O Goberno central asegura a segunda dose a todas as persoas que tiñan previsto recibila esta semana malia o atraso no subministro de PziferO Ministerio de Sanidade asegurou este sábado que todas as persoas que se vacinaron coa primeira dose da vacina, e que nesta semana terían que recibir a segunda, van recibilia, malia o atraso no subministro que anunciou Pzifer. Ademais, o Goberno central advertiu que primariá aquelas comunidades que máis doses administraron nos primeiros días da vacinación para evitar perder o efecto da medicación. Así, Galicia será das que máis viais reciba, logo de ter administrado --a data de 15 de xaneiro-- case 50.000 vacinas, a maioría a residentes e persoal dos centros de maiores e unha importante cantidade tamén a profesionais sanitarios na primeira liña contra a covid. En total, o 86% das doses recibidas polo Ministerio.


Summary: Save the Children reclama "quendas de paseo de polo menos 30 minutos".

O mesmo día que Francia anunciaba que no país galo as garderías e escolas reabrirían "progresivamente" a partir do 11 de maio, diversas ONG facían un chamamento ao Goberno español para que as crianzas "poidan saír á rúa por quendas e con supervisión". Aldeas Infantiles SOS pide que se dea prioridade "a aqueles menores que se atopen en situacións de maior vulnerabilidade, vivindo nos pisos máis pequenos", xa que "as medidas de confinamento poden provocar nos nenos e nenas problemas de saúde, tanto mental como física". Nesta liña, Save the Children demanda ao Executivo que, "de cara á flexibilización das medidas", priorice os dereitos das menores, "permitíndolles saír á rúa polo menos 30 minutos", mais polo de agora o ministro de Sanidade, Salvador Illa, afirmou que "non" se autorizará á súa saída e que será "cauteloso" ao respecto.


Summary: O alto tribunal dálle a razón á Deputación de Lugo nunha sentenza na que considera unha "obriga legal" do Executivo colaborar no financiamento. A entidade provincial reclamará as cantidades non achegadas polo Goberno galego desde 2012.

Unha sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) dá a razón á Deputación de Lugo e considera unha obriga legal da Xunta o cofinanciamento dos servizos sociais básicos nos concellos de menos de 20.000 habitantes, polo que cuestiona do decreto de Servizos Sociais aprobado polo Goberno de Feijóo no ano 2012 e no que o Executivo, segundo a entidade, "desenténdese de achegar fondos para servizos sociais na maioría de concellos da provincia". O TSXG considera unha obriga legal da Xunta o cofinanciaento dos servizos sociais básicos nos concellos de menos de 20.000 habitantes Segundo a Deputación, esta actitude "irresponsable" por parte da Xunta obrigou á Área de Benestar Social da Deputación a "suplir con fondos da entidade provincial os cartos que antes poñía a Xunta para non deixar tirados a meirande parte dos cidadáns da provincia de Lugo en materia de servizos sociais", tal e como afirmou este venres en rolda de prensa o vicepresidente da Deputación e responsable do devandito departamento, Antonio Veiga, que deu a coñecer a sentenza. O TSXG afirma que "existen serias dúbidas de dereito" en relación ao Decreto 99/2012 de Servizos Sociais aprobado pola Xunta e que amosa "unha imperfección técnica en canto a grao de precisión que impide a súa aplicación automática", polo que insta o Executivo galego a "modificalo para precisar o reparto de responsabilidades de cofinanciamento". Mentres tanto, a sentenza do alto tribunal galego considera necesario que o Goberno asine convenios de colaboración coas distintas deputacións de cara a cofinanciar entre ambas as dúas administracións os servizos sociais básicos nos concellos de menos de 20.000 habitantes. A sentenza afectaría a maioría dos 67 concellos da provincia de Lugo, agás á cidade de Lugo e vilas coma Monforte, Sarria ou Vilalba, que superan os 20.000 habitantes. Antonio Veiga afirma que "a sentenza vén dicir que o decreto 99/2012 de Servizos Sociais aprobado pola Xunta é unha auténtica chapuza", sentenciou. A Deputación estuda mecanismos legais para reclamar á Xunta "os cartos que adebeda aos lucenses desde 2012" Tal e como destaca a Deputaicón, o TSXG "dá a razón" á entidade provincial e maniféstao "en reiteradas ocasións na sentenza". Por este motivo, a Deputación está xa a estudar os posibles mecanismos legais para reclamar á Xunta "os cartos que adebeda aos lucenses dende 2012". Segundo avanzaron tanto o vicepresidente nacionalista, Antonio Veiga, como o voceiro socialista, Manuel Martínez, a Deputación de Lugo estuda presentar novas accións legais porque "agora haberá que aclarar canto tiña que ter achegado a Xunta desde o 2012 para servizos sociais na provincia de Lugo", insistiron. "Son cartos que Feijóo debe aos lucenses e ás lucensas, porque non son cartos para a Deputación de Lugo, senón cartos para servizos sociais nos concellos da provincia de Lugo", dixo Antonio Veiga, mentras Martínez insistía en preguntar, a raíz da sentenza, "onde están os cartos da Xunta para servizos sociais de 2012, 2013, 2014 e 2015?" A entidade provincial di que tivo que achegar un 30% máis para Benestar nos Orzamentos para "suplir o que a Xunta non puxo" Ademais, o responsable da área de Benestar da Deputación explicou que a institución provincial tivo que poñer este ano un 30% máis para Benestar Social nos seus Orzamentos para "suplir o que a Xunta tiña que poñer e non pon". Puxo como exemplo o servizo de axuda no fogar, para o que a Deputación aporta en solitario 700.000 euros. Veiga fixo fincapé en que "as necesidades sociais aumentan e máis nestes tempos de crise", polo que "os recortes da Xunta do señor Feijóo afectarían a moitos cidadáns e cidadás da provincia de Lugo se non fose pola Deputación, que incrementou este ano os seus Orzamentos para servizos sociais de 3,4 a 4,5 millóns de euros. Feijóo asinou convenios con todas as Deputacións agás coa de Lugo O voceiro provincial socialista, Manuel Martínez, lembrou, pola súa banda, que "Feijóo negouse a asinar un convenio coa Deputación de Lugo, que si asinou coas restantes deputacións galegas, para financiar os servizos sociais na provincia luguesa". "Todo isto, a pesares das reiteradas reclamacións que lle fixemos desde 2012, e de ata redactarlle un borrador de convenio, que por suposto lle enviamos, sen obter resposta ningunha", dixo. Pese a darlle a razón á Deputación nos seus argumentos, o TSXG desestima o recurso presentado pola institución provincial lucense, ao entrar a xulgar unicamente a potestade legal da Xunta na aprobación deste Decreto e non "a actuación da Xunta de Galicia en relación coa aplicación do mesmo", polo que o organismo provincial está a estudar tamén a posibilidade de recorrer esta sentencia no Tribunal Supremo.


Summary: Despois da asemblea de 'Galiza co galego' aprobouse a constitución da Cooperativa 'Avoaescola' que apoiará o ensino en galego na Galiza. Varias horas de debate nas instalacións do Burgo das nacións de Compostela remataron cun proceso de tres anos de iniciativa popular que xa recibiu máis de 3.000 apoios cidadáns.

Francisco López, Presidente da Cooperativa Popular "Avoaescola" 'A cooperativa vai ser esa ferramenta que a cidadanía vai ter para poder ter ensino en galego' Comezou neste proxecto en 2009, despois dun debate coa súa filla, activista en varios movementos sociais, despois da chegada do PP ao goberno da Xunta e a eliminación das Galescolas. Primeiro como voz visíbel da comisión promotora, despois como presidente de Galiza co galego e agora coa responsabilidade de presidir a Cooperativa Popular de Ensino "Avoaescola". Despois de varias horas de asemblea fala algo canso mais satisfeito de chegar a ver un chanzo máis no camiño da normalización do galego no ensino. P-Semella máis ben o principio dun proceso aínda que xa leven moito tempo. Como se chegou a constituir esta cooperativa?R-A idea sempre foi constituír unha cooperativa. Primeiro, no 2009, tivemos que constituírmos nunha comisión promotora. Despois ao recoller apoios constituíuse Galiza co galego. Todo isto ven aparellado a un debate de facer unha cooperativa como ferramenta de traballo. Daquela, unha vez constituída Galiza co galego o seguinte paso foi constituír a cooperativa.Galiza co galego é, digamos, a organización social grande coa participación de toda a cidadanía que queira participar neste proceso. A cooperativa vai ser esa ferramenta que a cidadanía vai ter para poder ter ensino en galego, plural, inclusivo e laico. Falamos de inclusivo porque pretendemos que sexa para todos e para todas, un ensino universal onde non haxa barreiras de ningún tipo, nin económicas nin ideolóxicas, onde non se fagan endogamias. 'Falamos de inclusivo porque pretendemos que sexa para todos e para todas' P-Agora coa cooperativa constituída cal será o seguinte paso?R-Pois que a xente que queira dar escola teña esa posibilidade. A cooperativa participará. Leva uns procesos paralelos como a adhesión por parte de varias escolas ao noso proxecto. Nós queremos que as escolas que compartan a nosa idea sigan funcionando. É o caso de "Andaina" na Coruña ou "Raiola" mais hai máis polo país. De moitas nin sabemos. O importantes é achegalas e poñelas en valor, facer que sexan rendíbeis. P-Crearíase algunha nova?R-Si, e a xente quere si. Sempre e cando haxa persoas que se poñan. Contratar aos mestres e ás mestras, etc. Logo poderían chegar a constituírse en cooperativa. Nós queremos un ensino participativo e non neoliberal como o que se está practicando. 'Nós queremos un ensino participativo e non neoliberal' P-Como se achegarian ao profesorado?R- Pois se cadra indo ás universidades. Precisamos tamén a súa complicidade. Teñen que sentir que nós temos algo que dicirlles. Nós somos un proxecto social, non somos un proxecto pedagóxico nin universitario. Nós somos unhas persoas interesadas polo galego, interesadas nuns valores que queremos fomentar este ensino.


Summary: Sería a segunda venda do complexo hospitalario vigués desde a súa posta en andamento, na década dos setenta. O interesado, Ribera Salud, é unha empresa participada en 90% por Centene Corporation. O Sergas pide que se garanta calidade asistencial e empregos.

En poucas semanas, unha vez que Competencia dea o visto bo, Povisa podería pasar a mans de Ribera Salud, unha sociedade con base en Valencia mais que ten como dono (90% das accións) Centene Corporation, que figura entre as 500 principais corporacións estadounidenses e que se dedica ao negocio sanitario. Sería, de consumarse, a segunda venda de Povisa na súa historia, após pasar a propiedade a mans do grupo Nosa Terra 21 en 1997. A dirección de Povisa tenta tirar ferro ás negociacións, indicando que nestes anos foron moitas as conversas mantidas con interesadas neste complexo. Porén, a importancia deste hospital privado, tanto polo número de persoas empregadas (1.300) como por ser, en base a un convenio co Sergas, o centro de referencia para 135.000 persoas na comarca; fai que esta operación se estea a seguir con moito interese. Desde o Sergas xa lembran que o convenio con Povisa non caduca até agosto de 2022 polo que piden que de callar esta operación iso non afecte nin aos postos de traballo nin á calidade asistencial. O cadro do persoal quer unha xuntanza urxente coa dirección de Povisa para que se lle explique e informe do estado das negociacións, dos que as representantes dos traballadores e traballadoras non tiñan coñecemento. En 2018 Povisa entrou en concurso de acredores, o que finalmente retirou após un acordo co Sergas polo que a sanidade pública galega asumía o custo de determinadas medicacións.


Summary: A Ponte dos Santos, que une Galiza e Asturies, ficou ocupada por máis de 500 persoas que se sumaron á acción reivindicativa para rexeitar o anteproxecto de Gallardón.

612 metros, os que mide a Ponte dos Santos, a infraestrutura que une Galiza e Asturies e que toma o nome das dúas capelas contruídas a un e outro lado da ría de Ribadeo. Foi a lonxitude que conseguiron completar esta fin de semana máis de 500 persoas que tomaron parte nunha acción reivindicativa que contou co apoio do Observatorio Mariña pola Igualdade e da concellaría de Igualdade ribadense (BNG) para rexeitar a contrarreforma da lei do aborto que prepara o ministerio español de Xustiza. Un emprazamento moi acaído para unha mobilización en contra dunha norma baseada xustamente nunha motivación relixiosa que carrexará un retroceso de máis de 30 anos nos dereitos das mulleres. Relixiosa e capitalista, pois o Goberno español anunciou xa que os plans de Xustiza terán "un impacto neto positivo" na economía. "Porque son libre e decido" Nunha punta da ponte, mulleres de distintas idades deron leitura ao manifesto Porque eu decido, que lle foi entregado ao artífice da contrarreforma, Alberto Ruíz-Gallardón, no Congreso d@s deputad@s. Até alí chegou no 'tren da liberdade', a iniciativa cidadá que fixo posíbel unha multitudinaria manifestación en Madrid para reclamar un aborto libre e dentro da sanidade pública. "Porque eu decido non acepto imposición ou prohibición algunha a respeito dos meus dereitos sexuais e reprodutivos (...) porque son libre négome a aceptar unha maternidade forzada e un réxime de tutela que condena as mulleres á minoría de idade sexual e reprodutiva (...) porque vivo en democracia, nengunha maioría política, por moi absoluta que sexa, está lexitimada para nos obrigar a seguir principios relixiosos mediante sanción penal (...) porque decido, son libre e vivo en democracia esixo que se manteña a actual Lei de saúde sexual e reprodutiva e de interrupción voluntaria do embarazo", sinala o manifesto rexistrado para lle ser entregado a Gallardón. Aliás, en repulsa por unha modificación que prevé limitar as interrupcións voluntarias do embarazo unicamente aos casos de violación e dano "grave" para a saúde da grávida que deberá vir avalado pola opinión de polo menos tres médic@s, o Concello de Ribadeo, gobernado polo nacionalista Fernando Suárez, uniuse ao ronsel encetado por outros consistorios coma o de San Sadurniño, Pontevedra ou Teo e colocou na súa fachada unha pancarta co lema Polo dereito das mulleres a decidir. Aborto libre e gratuíto.


Summary: O presidente da Xunta evita desbotar a aplicación en Galicia das taxas de entre 10 e 60 euros polo transporte sanitario programado que contén o borrador manexado polo Ministerio de Sanidade para desenvolver o plan de recortes sanitarios aprobado en abril

Suxeriuno en abril e ábrelle a porta en decembro. O presidente da Xunta retomou este xoves o argumentario que xa despregara na primavera tras a aprobación do primeiro gran paquete de recortes sanitarios por parte do Goberno central. Daquela Alberto Núñez Feijóo asumiu a implantación inmediata do repagamento farmacéutico e adiou a súa decisión sobre a imposición de novas taxas ao transporte sanitario non urxente, isto é, as ambulancias programadas que transportan os doentes aos centros sanitarios para, por exemplo, recibir un tratamento de quimioterapia ou diálise. "Non se vai cobrar neste momento nin nas seguintes semanas, nin nos seguintes meses", aseguraba Feijóo, e así foi. Pero esa moratoria está a piques de chegar á súa fin. De acordo co estipulado no Real Decreto promulgado polo Ministerio de Sanidade para facer efectivos os recortes o Consello Interterritorial de Saúde -órgano que xunta os responsables sanitarios das autonomías co goberno central- terá o 20 de decembro sobre a mesa o xeito en que se concretará o novo repagamento. Segundo adiantou este xoves a Cadena SER e posteriormente ratificaron varios dos membros do Consello, nese bosquexo fica establecido que os pacientes -tamén os pensionistas- pagarán cinco euros por desprazamento en ambulancia non urxente, con certos límites en función da renda e para determinadas patoloxías. O borrador recolle que o repagamento oscilará entre os 10 e os 60 euros ao mes Así, segundo a información que foi transcendendo ao longo da xornada, quen teña unha renda inferior aos 18.000 euros ao ano pagará ata 10 euros ao mes. Quen cobre entre 18.000 e 100.000 euros terá unha taxa de ata 20 euros mensuais e, de 100.000 euros en diante, o máximo a pagar será de 60 euros. Segundo ese documento só seguirán a recibir este servizo pagándoo unicamente pola vía dos impostos as persoas con discapacidade recoñecida, quen se atope desempregado e sen subsidio ou persoas que perciban unha pensión non contributiva. Os demais pagarán, aínda que a achega podería ser menos gravosa para certos pacientes de diálise. A Xunta adía o anuncio, Mato culpa ás autonomías Ante estas informacións o xefe do Goberno galego semella apostar por adiar o anuncio de que o seu gabinete acatará o novo repagamento. Así, a preguntas dos xornalistas tras o Consello da Xunta Feijóo evidencia que "hai un Consello Interterritorial" e nel "imos coñecer cal é a proposta do ministerio". "O que si creo é que o transporte urxente e o transporte de emerxencias ten que ser financiado ao 100% por fondos públicos", di, e "sobre calquera proposta de modificación imos escoitar a proposta no Consello Interterritorial. Ou, o que é o mesmo, a Xunta cre que "non cabe copagamento" no "transporte de urxencias" -o Ministerio tampouco o está a propoñer- pero non rexeita que os doentes paguen por desprazárense a recibir tratamentos programados. Feijóo e a ministra poñen o acento en que non cobrarán o transporte urxente Mentres isto acontecía en Compostela, nos corredores do Congreso dos Deputados a ministra de Sanidade, Ana Mato, admitía a existencia do documento ao tempo que responsabilizaba del ás autonomías. "Os técnicos son das comunidades autónomas e son os que fixeron a proposta", di a ministra que, como Feijóo, evidencia, que será no Consello Interterritorial no que se "adopte a decisión". Do mesmo xeito, Mato reproduce o argumentario do presidente galego e subliña que "ningueń terá que facer ningunha achega" no caso das ambulancias urxentes. No resto dos casos e con lixeiras variacións, admite, haberá repagamento "en función da renda". Só resta coñecer cando comezará a ser aplicado. Real Decreto-lei de medidas urxentes para garantir a sostibilidade do Sistema Nacional de Saúde