Summary: O secretario xeral de Unidas Podemos xa notificou a Pedro Sánchez que a súa opción para substituílo como vicepresidente é a actual ministra de Traballo.

Pablo Iglesias será o candidato de Unidas Podemos nas eleccións de Madrid previstas para o 4 de maio, segundo anunciou el mesmo nun vídeo publicado nas súas redes sociais. A saída de Iglesias do Executivo é unha aposta de alto risco que modifica, non só o cariz da pugna por Madrid, senón tamén do futuro desta lexislatura e do destino da súa formación. O propio Iglesias propón a Yolanda Díaz, actualmente ministra de Traballo, como a persoa que o substitúa no posto de vicepresidente. Unha escolla que xa notificou ao presidente español, Pedro Sánchez. Unha mostra de como a ferrolá logrou ser unha persoa que goza da máis absoluta confianza do secretario xeral de Unidas Podemos. A portavoz do grupo de Unidas Podemos Ione Belarra, á súa vez, será quen tome a carteira como ministra de Dereitos Sociais e Axenda 2030. pic.twitter.com/G7q4yllNIy— Pablo Iglesias 🔻 (@PabloIglesias) March 15, 2021 O aínda vicepresidente español (fará efectiva a renuncia ao arranque da campaña electoral, é dicir, o 20 de abril) explica nun vídeo dirixido ás bases de Unidas Podemos que nas eleccións madrileñas xógase máis que a presidencia desta comunidade. "En política hai que ter valentía para dar as batallas que hai que dar", sinala Iglesias, quen asegura que "o bipartidismo non vai volver, pero a democracia está ameazada por unha nova dereita trumpista, ben situada no Estado profundo e impulsada por enormes poderes económicos e mediáticos". O líder de Unidas Podemos pide a Máis Madrid aparcar as leas e presentar unha candidatura única e conxunta para a comunidade "aínda que sigan sendo espazos diferentes". Candidata Díaz nas vindeiras eleccións estatais? Con este paso, Iglesias renuncia a ser o candidato de Unidas Podemos nas vindeiras eleccións estatais. Propón na súa mensaxe que lle substitúa nesa posición Yolanda Díaz. "Digo algo que senten millóns de persoas de esquerdas se digo que pode ser a próxima presidenta do Goberno de España", dixo o líder de Podemos, que apelou ao seu propio partido, a EU e a En Comú Podem a "animar e que apoiar Yolanda para que se o decide e así o quere a militancia, sexa a candidata de Unidas Podemos nas próximas xerais e a primeira muller presidenta".


Summary: O novo primeiro ministro congolés acusado de posuír dúas nacionalidades, congolesa e belga, o que contraría a Constitución da RDC.

A Constitución da República Democrática do Congo prevé que "a nacionalidade congolesa é exclusiva e non pode ser detentada en concorrencia con outra nacionalidade" . O novo primeiro ministro, Samy Ntita Badibanga, nomeado o último xoves, 17, polo presidente Joseph Kabila, está a ser acusado de posuír dúas nacionalidades, congolesa e belga, o que contraría a Constitución da RDC. A denuncia foi feita por Olivier Kamitatu Etsu, líder da Alianza para a Renovación do Congo (ARC), segundo o cal o militante da Unión para a Democracia e Progreso Social (UDPS), Samy Badibanga, tornouse belga por naturalización. No caso de ser verdade, a investidura de Badibanga pola Asemblea Nacional poderá estar comprometida, unha vez que a Constitución prevé expresamente que os titulares de cargos políticos posúan exclusivamente a nacionalidade congolesa. A nacionalidade congolesa é exclusiva e non pode ser detentada en concorrencia con outra nacionalidade" Sendo así, as negociacións para a formación dun goberno de unidade nacional de transición, asinado entre o goberno e unha franxa minoritaria da oposición congolesa, poderá entrar nun impase, tendo en conta que o pacto acordado para a substitución do presidente Kabila, no cargo desde 2001, en contra do previsto na Constitución, non prevé eleccións presidencias antes de 2018. A primeira lei reguladora da nacionalidade congolesa data de 1892. Daquela outorgaba a nacionalidade congolesa a "todo fillo nado de pais congoleses". Cando o EIC se converteu en Congo belga, en 1908, todos os congoleses se converteron en súbditos belgas, aínda que sen dereitos cívicos e políticos. Dada a debilidade do Estado e a presenza de importantísimos recursos naturais no leste do país, a tentación de manipular as cuestións étnicas e sobre a nacionalidade para fins políticos e económicos é evidente e nela caeron as forzas ou intereses diversos.


Summary: O equipo do IES Castro Alobre, de Vilagarcía de Arousa, proclamouse esta pasada sexta feira campión da IV Olimpíada Galega de Historia organizada pola Universidade de Vigo en Ourense. María, Ángel, Víctor e David contaron coa profesora Marta Rivadulla como docente responsábel. Nós Diario fala con ela desta competición e da situación do ensino da historia hoxe en día.

-En que consiste esta Olimpíada de Historia? Desde o IES Castro Alobre xa tiñamos intención de participar o ano pasado mais coa pandemia deixámolo para este. Non sabiamos como sería o nivel mais si que o formato de participación partía da aplicación Kahoot que facilita xogar en rede acertando respostas.Contaba acertar e ser a máis rápida. Decidimos non preparalo e ir cos coñecementos da aula. Houbo moita implicación no centro e quedaron moitas e moitos suplentes. A primeira foi telemática para chegar a semifinais e ir a Ourense. Pasamos á final e gañamos -Que temas entraban? A idade contemporánea, a partir da Revolución francesa até a actualidade, pasando polas guerras e os totalitarismos. -De que maneira trata a Historia da Galiza e que temas entraron no certame? A formula é partir do que acontece no mundo e pasamos ao Estado español para chegar até Galiza e logo introducimos a comarca. Na Olimpíada entraron preguntas de arte galega relacionadas co barroco e a catedral de Santiago. -Na materia de Historia contemporánea antes non se chegaba á guerra civil por falta de tempo. Segue así? Depende do curso. Neste a causa da pandemia iremos xustos. En xeral chégase se problemas. O currículo é moi completo e custa entrar a fondo nos temas. Mesmo temos tratado o franquismo a partir de que o propio alumnado lle pregunte ás avoas e aos avós sobre ese apartado da historia. -Que temas son máis atractivos para o alumnado? Gústalles tratar as diferentes guerras. Personaxes como Napoleón e tamén nas ditaduras e os totalitarismos. Interésanse por saber sobre Hitler, Mussolini e Franco. -A aprendizaxe da historia está adaptada aos tempos actuais? Tentamos empregar ferramentas e recursos para que se sintan cómodas e cómodos. Na enquisas a principio de curso comentan que non lles importa como vivían séculos antes. Conseguimos atraelo polos aspectos sociais. No meu caso vou mudando a metodoloxía e fago debates, emprego as novas tecnoloxías, a cooperación entre eles,... -O alumnado é crítico nesta materia? Ao principio chega aletargado mais cando lle suxires cuestións notas que espertan as súas inquedanzas e decátaste que son críticos. Con 15 e 16 anos están construíndo as súas identidades e as súas ideoloxías políticas, o seu pensamento crítico co sistema e son contestatarios coa vida. Se es capaz de enganchalos xorden aulas moi bonitas que non as fas ti, son eles que as fan. -Pensa que pode ter problemas por abrir temas de actualidade como lle pasou ao profesor que debateu sobre Catalunya? A día de hoxe, sempre hai unha sombra sobre o que conte o alumnado na casa tendo en conta o sensíbel que é a sociedade en que vivimos. Traballamos con bastante liberdade. O importante non é inculcarlles unha ideoloxía, máis ben que eles falen. Agora mesmo o alumnado mesmo di que está moi polarizado. Para min o importante é que escoiten a opinión de todas e todos e que acepten outras opinións. Sempre que se fale con respecto dentro da aula penso que non temos ningún problema fóra. Agora, se se acaba de comprender realmente... creo que non. Sempre lles digo que un ditador non chega ao poder dicindo que será un ditador, chega doutra maneira e teñen que estar preparados par entender esas pistas previamente.


Summary: O programa "Cultura sobre Rodas" levará cine e monicreques a prazas e aldeas de 25 concellos da provincia de Lugo. A Vicepresidencia da Deputación aposta por "potenciar o tecido asociativo" con esta iniciativa.

O Filme "A última viaxe do afiador", documentario producido por Boneca Lareta, e o espectáculo infantil de marionetas "Nº 8 Rúa dos Contos" da compañía Trécola son as propostas que a área de Cultura da Deputación de Lugo fará rular por 25 concellos da provincia. "Coa posta en marcha deste programa queremos potenciar o tecido asociativo de concellos e parroquias, complementando aquelas actividades que xa realizan os propios colectivos", sinalou do programa Mario Outeiro, responsábel da Área de Cultura da Deputación que distribúe esta proposta cultural por pequenas parroquias ou prazas, en colaboración con asociacións do tecido cultural e veciñal dos distintos concellos. A ampla resposta de edicións anteriores levou, segundo Outeiro, á ampliación do programa que inclúe desta volta o espectáculo infantil de Marionetas Trécola, unha proposta de humor tradicional con feitura artesanal, ademais do documentario que achega ao público á vida dos vellos afiadores e coa que se quere rememorar a experiencia dos cinemas de verán ao aire libre. Unha roda de afiar, unha bicicleta e unha moto forman parte da exposición que viaxa canda a película documental coa que se explica a evolución do oficio. O etnógrafo e escultor Florencio de Arboiro explicará cada unha das pezas.


Summary: Co falecemento de Teodomiro, o trono da Gallaecia pasou a seu fillo Miro no ano 570, tal e como o sinala o cronista hispano-visigodo Xoán de Bíclaro no seu Chronicon, redactado por volta do ano 589. A pesar de resultar descoñecida a idade de Miro cando este herdou o reino, non hai dúbida de que a súa debeu de ser unha sucesión esperada e incuestionábel a teor das propias palabras do cronista visigodo. Un dato que permite identificar a Miro como fillo primoxénito do rei Teodomiro e, por tanto, a vixencia das leis sucesorias que marcaron a realeza sueva desde os seus inicios no século V. No entanto, talvez a mellor proba de que Miro foi, en efecto, o sucesor natural de seu pai, sexa a formación que o príncipe galego recibiu da man de Martiño de Dume, conselleiro e home de confianza do rei Teodomiro.

Líder indiscutíbel da Igrexa galega, tal e como se observa nas súas reprimendas ao bispo Vitimiro de Ourense, Martiño de Dume gozou da admiración dos eruditos cristiáns non só na propia Galiza mais tamén nos reinos veciños, especialmente entre os francos, e aínda na Hispania visigoda cando esta era oficialmente ariana. Non sorprende que, como conselleiro máis cualificado do reino, fose Martiño de Dume a persoa encargada da formación relixiosa, cultural e moral de Miro. Unha formación que chegaría aos nosos días a través de obras como a Formula vitae honestae ("Fórmula da vida honesta") que o propio bispo de Dume dedicaría ao príncipe galego. Martiño de Dume nunha miniatura do Codex Alebanedensis. Sen dúbida, a influencia de Martiño de Dume sobre o rei Miro está relacionada co feito de que este convocase o Segundo Concilio de Braga, apenas dous anos após de herdar o reino, o 1 de xullo do ano 572. Con este acto −presidido polo propio Martiño de Dume− asentábase a autoridade do novo soberano mais tamén o desexo das altas esferas do reino por instaurar un Estado unificado e sofisticado canto a súa doutrina. Neste concilio déronse cita as dignidades episcopais máis importantes do reino, desde Coimbra até Astorga pasando por Lugo, Tui, Ourense, Porto e Braga, entre outros. Talvez como unha extensión da influencia monacal de Martiño de Dume, durante o goberno de Miro foi promovida a construción e reconstrución de mosteiros. Foi o caso de San Pedro de Rocas, edificado, como sinala a súa lápida fundacional, no ano 573, en pleno reinado de Miro. Unha fundación que sen dúbida se inseriu nun momento de gran dinamismo dentro do monacato galego, aínda baixo forte influxo bizantino. O reinado de Miro Se ben se descoñece a idade á que Miro asumiu o trono da Gallaecia, o Chronicon de Xoán de Bíclaro sinala que o novo rei non tardou en dirixir as súas primeiras operacións militares. Así, pasado apenas dous anos do seu coroamento, no ano 572 Miro emprendía unha campaña militar contra o pobo limítrofe dos "runcóns". Malia que o mundo académico discrepa á hora de localizar xeograficamente esta enigmática tribo, a súa propia existencia revela a vixencia, aínda no século VI, de pequenos reinos ou entidades políticas de tradición prerromana que mantiveron a súa independencia fronte os poderosos reinos xermánicos. O rei Miro con Martiño de Dume nunha miniatura, 'De virtutibus quattuor'. (Imaxe: Biblioteca Nacional de Austria) Localizados tradicionalmente como un Estado situado ao leste da Gallaecia, para expertos investigadores como Anselmo López Carreira a ofensiva de Miro sobre os runcóns respondeu a unha estratexia xeopolítica. Con ela, o novo soberano galego procurou non só gañar terreo fronte aos visigodos, senón tamén acadar unha proximidade co seu gran aliado: a monarquía franca merovinxia. Unha alianza que viña de lonxe, tal e como demostran os contactos de seu pai, Teodomiro, co rei franco Childeberto I. Con este avance nos territorios cantábricos, Miro procuraba dispor dunha fronteira terrestre entre Galiza e os territorios do seu aliado, o rei franco Gontrán. Así e todo, os movementos estratéxicos de Miro axiña obtiveron a súa réplica en terras hispanas, onde un ano máis tarde, no 573, o rei visigodo Leovixildo tamén emprendía unha campaña militar para someter outro Estado indíxena, a coñecida como terra de "Sabaria", habitada entón polas xentes dos "Sappos". Aínda que a localización deste territorio −e pobo−, independente do poder suevo e visigodo, resulta hoxe un misterio, pénsase que este se atopaba nas proximidades das actuais provincias leonesas de Zamora e Salamanca, un territorio especialmente sensíbel por ser próximo, e talvez fronteirizo, coa Galiza da altura. Nesta escalada bélica, será novamente Leovixildo quen no ano 575 ataque os 'Montes Aregenses' Para Pablo C. Díaz, estes movementos poden delatar unha escalada bélica do que se deduce a existencia dunhas convulsas relacións políticas entre os reis da Gallaecia e da Hispania. Semella corroborar esa tensión o feito de o rei visigodo Leovixildo emprender unha intensa campaña militar en Cantabria, parte integrante da Gallaecia desde tempos romanos. Unha intervención bélica que acabou con boa parte da resistencia cántabra no ano 574, e que supuxo a ocupación da estratéxica cidade cántabra de Amaia polas tropas visigodas. Nesta escalada bélica, será novamente Leovixildo quen no ano 575 ataque os "Montes Aregenses" (ao noroeste da Meseta), derrotando alí ao seu lugartenente, un líder chamado Aspidio ao que o cronista Xoán de Bíclaro se refire como "señor do lugar". Estas accións do rei visigodo nos límites do reino de Galiza representaron, desde o punto de vista diplomático, toda unha provocación para Miro mais tamén unha campaña de acoso destinada a illar a monarquía sueva, especialmente fronte aos seus aliados francos. Así o corrobora o propio Xoán de Bíclaro cando afirmaba que apenas un ano despois, no ano 576, Leovixildo se achegou á fronteira galega co obxectivo de internarse nela. Finalmente, a través da mediación dos legados enviados polo rei Miro, o rei visigodo aceptou retirarse, non sen solicitar un substancial tributo que lle foi dado. Unha chantaxe que permitía a Miro evitar a ofensiva ao tempo que trataba de organizar os preparativos para unha eventual guerra coa Hispania visigoda. Os choques militares entre Gallaecia e Hispania En realidade, tras o choque militar entre a Gallaecia sueva e a Hispania visigoda tamén subxacía un enfrontamento de cariz relixioso. Os soberanos galegos, francos e o propio emperador bizantino profesaban o catolicismo, mentres que os reis ostrogodos e visigodos, entre outros, seguían a doutrina ariana, considerada herética pola Igrexa de Roma. Porén, non toda a aristocracia visigoda profesaba o arianismo. Na propia corte de Toledo, un dos fillos do rei Leovixildo, chamado Hermenexildo, converteuse ao catolicismo e desafiou así a autoridade paterna. O conflito, inicialmente familiar, derivou nunha contenda civil cando as provincias hispanas do sur e oeste decidiron apoiar o príncipe visigodo. Este, falto de recursos propios, solicitou axuda aos monarcas católicos, en especial ao rei galego Miro. Sen efectivos militares abondo, Miro viuse obrigado a acordar un novo e danoso pacto co rei visigodo Así o afirmaba Gregorio de Tours na súa Historia Francorum ao recordar como perante a chamada de auxilio de Hermenexildo, o rei Miro respondeu marchando co seu exército até a provincia Bética, posibelmente pola vía da Prata, até chegar ás proximidades de Hispalis (actual Sevilla). Alí, no ano 580 o exército de Miro debía unirse non só ás tropas de Hermenexildo, mais tamén coas tropas bizantinas. Porén, estas últimas aceptaron unha cuantiosa recompensa de Leovixildo e nunca se presentaron na batalla. Sen efectivos militares abondo, Miro viuse obrigado a acordar un novo e danoso pacto co rei visigodo, así como a regresar co seu exército de volta a Galiza, á súa patria ("patriam reedit"). Malia que se descoñecen os termos do pacto entre ambos os dous reis, todo indica que Miro debeu pagar un alto prezo pola alianza con Hermenexildo. As súas consecuencias máis inmediatas foron o pagamento de novos tributos a Toledo. Da escuridade ao esplendor. A nova monarquía sueva ente 469 e 570 Pouco tempo despois da frustrada tentativa de Hermenexildo, decapitado por orde de seu pai, Miro caía gravemente enfermo no ano 583. Coincidindo cun gran surto de peste bubónica que azoutaba entón o territorio visigodo, o propio Gregorio de Tours atribuíu a doenza de Miro coas más augas e aires de Hispania: a enfermidade acabou coa vida do rei galego apenas poucos días da súa chegada a Galiza. Após un reinado de 13 anos, a prematura e inesperada morte de Miro sumiu o reino da Gallaecia nun momento de forte inestabilidade política. Con este pacto Eborico pasaba a ser, na práctica, un rei vasalo de Toledo e a Gallaecia unha sorte de protectorado visigodo Tal e como o ditaban as leis sucesorias suevas, o trono pasou a mans de Eborico, fillo de rei e talvez da súa viúva, de nome Siseguntia. Con todo, tal e como precisaba Isidoro de Sevilla na súa Historia de regibus Gothorum, Vandalorum et Suevorum, escrita por volta do ano 624, Eborico aínda era un adolescente cando herdou o trono rexio en Braga. Esta situación de debilidade non escapou ao rei visigodo Leovixildo, quen, segundo Gregorio de Tours, aproveitou a crise política para renovar o pacto alcanzado con Miro e facelo aínda máis desvantaxoso para os intereses do novo monarca galego e do seu reino. Con este pacto Eborico pasaba a ser, na práctica, un rei vasalo de Toledo e a Gallaecia unha sorte de protectorado visigodo. Considerado, se cadra, como un mal menor que permitiría ao reino manter a súa independencia, á vez que este se recuperaba a nivel interno, a situación provocou un profundo malestar entre unha parte importante da aristocracia galaico-sueva. Este foi visto como un acto inaceptábel de submisión, mentres que no seo da Igrexa galega é posíbel que a vasalaxe a un rei foráneo de confesión ariana tampouco fose visto con bos ollos. Reis dunha Gallaecia dividida. A monarquía galega entre o 456 e o 459 O Goberno de Audeca A rebelión interna no Estado resultou só cuestión de tempo. Tan só un ano despois de herdar o trono, no ano 584, Eborico sufriu un golpe de Estado encabezado por un nobre chamado Audeca. A piques de se desposar cunha filla de Miro segundo Gregorio de Tours, ou casado coa viúva de Miro segundo Xoán de Bíclaro, do que non hai dúbida é de que Audeca debeu pertencer á corte sueva, tal e como revela a súa proximidade á familia real. Este posíbel parentesco pode explicar as condicións nas que se produciu a sublevación de Audeca, encamiñada a apartar do poder a Eborico aínda que respectándolle a vida. No entanto, para incapacitar publicamente a Eborico como soberano, Audeca obrigou ao rei deposto a asumir os hábitos monacais e o exilio. A pesar de que as crónicas visigodas se esforzaron por presentar a Audeca como un tirano, o certo é que o ascenso de Audeca ao trono de Braga semella que non derivou nunha contenda civil nin nunha situación de caos político. O achado dunha moeda atribuída a Audeca coa lenda ODIACCA, permite intuír que Audeca gozou de certa estabilidade, cando menos no que atinxe á súa entronización. Unha moeda única no seu xénero, da que apenas se conservan testemuños fotográficos, pois o exemplar foi roubado en 1936 e aínda hoxe a súa localización resulta un auténtico misterio sen resolver. Na corte toledana eran coñecedores de que o golpe de Estado iniciado por Audeca buscaba romper a submisión do reino de Galiza a Toledo Mais se no plano interno o ascenso de Audeca foi aceptado polos poderes fácticos do reino, no que atinxe ás relacións internacionais, o derrocamento de Eborico supuxo unha ruptura nas relacións políticas coa Hispania visigoda. Na corte toledana eran coñecedores de que o golpe de Estado iniciado por Audeca buscaba romper a submisión do reino de Galiza a Toledo; unha posición que supoñía toda unha ameaza para hexemonía visigoda na península e convertía a Audeca en inimigo da Hispania visigoda. Non sorprende, xa que logo, que os cronistas visigodos como Xoán de Bíclaro xustificaran a intervención de Leovixildo na Gallaecia co pretexto de liberar o reino da suposta tiranía de Audeca, un monarca que conviña demonizar politicamente. Requiario (448-456). O apoxeo suevo Así, baixo o pretexto de restituír no trono a Eborico, Leovixildo emprendía no ano 585 unha campaña militar contra o corazón do Estado suevo, Braga, onde residía Audeca. A cidade non resistiu a ofensiva e as tropas hispano-visigodas atravesaron os seus muros, devastándoa e facéndose co tesouro real suevo. Malia que o rei franco Gontrán enviou unha frota cara á Gallaecia, posibelmente en auxilio de Audeca, esta foi interceptada no Cantábrico polas tropas visigodas. Audeca foi apresado polos exércitos de Leovixildo, e inhabilitado para o goberno a través da tonsura, o corte de cabelo propio dos monxes. Caído o reino da Gallaecia nas súas mans, Leovixildo tardou poucos anos en someter practicamente toda a península Ibérica Se ben se especula que Audeca puido ser desterrado da Gallaecia polas autoridades visigodas, talvez á cidade de Paca (actual Beja), o certo é que Leovixildo nunca chegou a restituír no trono a Eborico. Coa operación militar, xustificada publicamente como unha restitución da legalidade anterior, o rei visigodo conseguiu anular o seu principal rival na xeografía ibérica. Caído o reino da Gallaecia nas súas mans, Leovixildo tardou poucos anos en someter practicamente toda a península Ibérica. Non estraña, deste xeito, que o cronista Xoán de Bíclaro dese por finalizado o "reino suevo", ao que el mesmo considerou "convertido nunha provincia dosdominios visigodos". Requila. Un reino en expansión (438-448) Con todo, os acontecementos políticos posteriores acabarían revelando a vixencia, entre certos sectores galegos, dunha postura antivisigoda comprometida por recuperar a independencia perdida. Non só iso, tamén a necesidade de que os reis visigodos aceptasen a singularidade da realidade galaica á vez que lle recoñecían o seu carácter de reino, motivo polo que foi tratado como unha entidade diferente de Hispania e da Septimania.


Summary: A Axencia dos dereitos fundamentais da UE editou o primeiro informe sobre violencia machista nos Estados membros. Desde o movemento feminista de Galiza subliñan que os resultados "veñen a confirmar" as súas denuncias mais tamén "a hipocrisia social na que vivimos".

O primeiro estudo arredor da violencia exercida contra as mulleres na UE saltou á primeira plana da imprensa internacional nada máis ser feito público. Os dados deitados polas máis de 42.000 entrevistas realizadas entre os 27 Estados membros reflicten a magnitude da violencia machista e "veñen a confirmar o que o feminismo di desde hai anos, que existe unha bolsa oculta" as máis das veces negada polas institucións públicas, asegura Luísa González desde o Observatorio da Mariña pola Igualdade. E é que de acordo cos resultados do informe, no mínimo 62 millóns de mulleres na Unión Europea --o 33% das enquisadas-- aseguraron térense atopado en situación de violencia física e/ou sexual despois dos 15 anos de idade. Aliás, o 22% afirmaron teren sido agredidas física e/ou sexualmente polo seu compañeiro e perto de 1 de cada 10 recoñeceron teren sido violadas por parte dun non parceiro. 62 millóns de mulleres na Unión Europea aseguraron térense atopado en situación de violencia física e/ou sexual O estudo, desenvolvido a partir de entrevistas persoais en que as inquiridas foron preguntadas por experiencias concretas, pon o acento na vertente estrutural da violencia machista e alerta de que as agresións padecidas por mulleres atinxen non só o ámbito privado-familiar senón, tamén, o traballo, as institucións públicas e a Internet. Neste senso, aseguran desde a Axencia europea, "o inquérito mostra que a violencia física, sexual e psicolóxica contra as mulleres constitúe un abuso sistemático dos dereitos humanos en todos os Estados Membros". No entanto, desde a Asociación de axuda a mulleres maltratadas de Vigo, advirten que este tipo de estudos, embora "seren importantes" por elevar "a problemática" ao espazo público, son "pecata minuta" a respeito do que acontece na realidade. "Tiñamos que comezar polo comezo: por que as mulleres non denuncian?" "No Estado español hai moitísima violencia de xénero e moita que non sae á luz porque os tribunais, por exemplo, non funcionan" Rosa Fontaíña traballa de maneira directa con mulleres en situación de violencia machista. A respeito dos dados que se tiran do estudo amósase dubidosa e mesmo moi crítica. "No Estado español hai moitísima violencia de xénero e moita que non sae á luz porque os tribunais, por exemplo, non funcionan", subliña. Da mesma maneira, desde o Observatorio da Mariña pola Igualdade, Luísa González asegura que "o número de denuncias recollidas nos países nórdicos" --e que segundo o informe contarían con máis casos-- "débese a que as mulleres denuncian máis" e non, como aseguraron desde algúns medios de comunicación, porque en Estados como o español o número de mulleres en situación de violencia de xénero sexa menor. Porén, independentemente do número, as conclusións do informe comunitario evidencian que se trata dun "problema social e estrutural", coinciden desde Vigo e A Mariña, mais ao que as institucións continúan a "virar as costas". "Tiñamos que comezar polo comezo", indica Rosa Fontaíña, "por que as mulleres non denuncian? Por que retiran as denuncias?", inquire. "É sempre por medo e ameazas, iso temos que telo en conta, que o medo ao maltratador e á contorna familiar se converte en bloqueo", sentencia. E este temor, que leva a moitas mulleres a retirar as denuncias por maltrato, lévaas a "unha segunda victimización" por parte da imprensa e mesmo das institucións, acrecenta Luísa González. "Cando dan conta dun novo asasinato e din 'non houbo denuncias' xa lle poñen [á muller] a etiqueta de 'culpábel'", explica Rosa Fontaíña. "Cando dan conta dun novo asasinato e din 'non houbo denuncias' xa lle poñen [á muller] a etiqueta de 'culpábel'" Tamén así, desde o Observatorio alertan do tratamento que a imprensa fai da violencia machista. "Incumpren os protocolos", apuntan, "volven os casos á sección de sucesos, empréganse titulares tendenciosos falando de 'mortas' e non de asasinadas, no duplo crime da Mariña mesmo se asegurou que a motivación fora por problemas económicos e non por cuestión de xénero"; destarte, continúa Luísa González, "a respeito da última muller asasinada, integrante da comunidade xitana, os medios mesmo aseguraron que se tratou dun caso propio de colectivos conservadores, tradicionais". "Hipocrisía social" cara á violencia machista "Vivimos nunha hipocrisia social", sentenza Rosa Fontaíña. "Matan unha, saímos manifestarnos as mesmas 10 persoas de sempre e xa, enterrada e até a próxima, nen cristo fala deste tema", denuncia. "Non existe vontade política", indica Luísa Gozález, "para tratar esta cuestión como o que é, un problema social e estrutural. As institucións políticas gardan 5 minutos de silencio e nada máis, non se fai nada". "Dá pena a falta de compromiso cos asasinatos", subliña Rosa Fontaíña, "a falta de alarma social e de implicación por parte dos políticos, mais tamén da cidadanía e das institucións, é unha cuestión que debera estar todos os días no debate". Un feito que para Luísa González sería tratado de maneira ben diferente "se os asasinatos fosen froito dun atentado terrorista, sería portada de todos os xornais". En troca, "non se lle dá importancia, está completamente normalizado que as mulleres sexan asasinadas", sentencian.


Summary: Este sábado decorrerá na capital a ruta 'Compostela e a lingua', baixo o lema "Saca a lingua a pacer". A Asociación de Medios en Galego sinala que este día serve para valorizar o labor das máis de 30 cabeceiras que forman Amega e os máis de 140 medios que fan comunicación actualmente na nosa lingua.

Como cada ano, arredor do 7 de febreiro ten lugar a conmemoración do Día dos Medios en Galego. A data fai referencia ao aniversario da saída do prelo da primeira publicación xornalística realizada integramente en galego, O tío Marcos d'A Portela. A escolla desta data foi ratificada de modo institucional por unha declaración conxunta de todos os grupos políticos -que daquela tiñan representación- no Parlamento da Galiza o 7 de febreiro de 2018. Co gallo deste festexo, a Asociación de Medios en Galego (Amega) organizará a ruta 'Compostela e a lingua', que se desenvolverá na capital galega o próximo sábado, 5 de febreiro. Contará coa participación de persoas do ámbito da nosa cultura como a poeta Rosalía Fernández Rial, a compañía de teatro Os Quinquilláns, o escritor Bieito Iglesias, e a profesora Anxos García Fonte. Baixo o lema "Bota a lingua a pacer", iranse realizando paradas en diversos lugares simbólicos na loita polo mantemento do idioma nun percurso que estará acompañado polo cuarteto da Asociación Cultural Panaraiada. O roteiro arrincará ás 11.30 horas diante do Salón Teatro, na Rúa Nova nº34. Alí Os Quinquilláns representarán unha pequena escena dunha das obras de Roberto Vidal Bolaño, conmemorando así o vinte aniversario so seu pasamento. Como participar? Para participar na ruta "Compostela e a lingua", na que colaboran a Xunta da Galiza, a Deputación da Coruña e o Concello de Santiago, será necesario inscribirse a través do enderezo electrónico da Amega (mediosengalego@gmail.com). Quinta edición O Día dos medios en galego decorreu en Barallobre (Fene) en 2018. En 2019 a gala tivo lugar en Pontevedra. En 2020 o acto fíxose en Carballo. Xa en 2021 -por mor da pandemia- realizouse unha retransmisión en liña adiada polas restricións e que se emitiu o 20 de marzo polas canles da Amega, as radios municipais e Nós Televisión. No 2022 o evento terá lugar por primeira vez na capital galega, na súa quinta edición.


Summary: O goberno de Feixóo defendeu a fusión das caixas galegas en base a una auditoría de KPMG que nin era tal auditoría nin recomendaban a fusión. Algo que vén de recoñecer no Congreso un dos responsábeis do informe. Hai pouco máis dun mes, e no mesmo lugar, a exconselleira de Facenda, Marta Fernández Currás, defendía a fusión das caixas se fixera "con "rigor, seriedade e dilixencia exquisita".

A inicios de abril comparecía na comisión do Congreso que investiga a crise financeira e o rescate bancario Marta Fernández Currás, exconselleira de Facenda da Xunta. Currás defendeu que a fusión de Caixanova e Caixagalicia se fixera con "rigor, seriedade e dilixencia exquisita". Unha medida, a fusión, que o goberno de Feixóo –da que ela facía parte- defendeu en base a unha auditoría de KPMG que avalaba esa opción. Un millón de euros pagou a Xunta a KPMG por este traballo, encargado por Fernández Currás. Esta semana, e tamén en sede parlamentar e perante a mesma comisión, compareceu Francesc Gibert, un dos responsábeis daquel informe de KPMG. Esta firma é unha das 'Big Four', o selecto grupo de grandes consultoras do mundo, canda Deloitte, PwC e EY. Desta última é directora en Galiza a exconselleira e tamén exsecretaria de Estado de Orzamentos. Gibert confirmou no Congreso o que a propia KPMG xa afirmara en 2013 na comisión do Parlamento galego sobre as caixas. Que o que eles fixeron, "en ningún caso", foi unha auditoría. Nunca se fixo unha auditoría das contas senón que a consultora limitouse a facer proxeccións sobre a solvencia das dúas entidades financeiras nunha eventual fusión, sen entrar a analizar ningunha outra opción, pois non se lle pediu. Foi un traballo, apontou no Congreso un dos seus responsábeis, que tivo que facerse "aceleradamente" nun mes. Un informe "de trazo gordo", recoñeceu, e non que non se incluía ningunha recomendación a fusionar as caixas nin se verificaba a información achegada sobre as contas. Este informe foi presentado en xaneiro de 2010 polo goberno galego, que o presentaba ás veces como auditoría, outras como 'due diligence' e outras como un aval serio e definitivo para fusionar as caixas galegas. Após as declaracións de Francesc Gibert no Congreso, tanto En Marea como PSdeG e BNG entenden que Feixóo debe comparecer no Parlamento galego para dar explicacións. Algo que desbotan desde o PP, que argumenta que o presidente xa dixo todo o que tiña que dicir sobre o asunto en anteriores comparecencias.


Summary: No centro da súa "Tribo", na Casa Museo de Outeiro de Rei conmemórase por vez primeira a Manuel María desde que a Academia decidiu dedicarlle as Letras Galegas do 2016. A cultura de base xúntase este sábado día 11 de xullo no II Convivio da Cultura Galega no que as asociacións decidirán algunhas iniciativas para o vindeiro ano.

A xuntanza estaba prevista desde o pasado ano, mais, sobre a marcha, as previsións mudaron. As asociacións culturais xúntanse por segundo ano consecutivo na Casa Museo de Manuel María no Convivio da Cultura Galega que, desta volta, tamén se aproveitará para conmemorar ao autor e tomar as primeiras decisións sobre as homenaxes que, de cara ao ano que vén, se lle tributará desde a base da cultura coa que el colaborou con tanta intensidade. "Que sexan as asociacións culturais as que lle rendan esta primeira homenaxe na súa casa é, ao meu ver, moi interesante e satisfactorio para nós. Manuel sempre estivo arredor da cultura de base. Participaba en calquera acto ao que fora chamado, en especial, para reivindicar a cultura e o idioma", valora Lucía Carreira, presidenta da Asociación Cultural e Musical Solfa de Compostela, entidade que, canda a Federación Galiza Cultura e máis a propia Fundación Manuel María de Estudos Galegos organizan o encontro. Como o pasado ano, no medio do programa de actividades da xornada desenvolverase unha xuntanza aberta con representantes das asociacións culturais que, desta volta, terá tamén novos contidos. "En Outeiro de Rei, nesa xuntanza, daremos un dos primeiros pasos para preparar toda a programación que as asociacións desenvolveremos de cara ao ano que vén arredor da figura de Manuel. Queremos aproveitar o ano para mostrar o relevante que foi e a importancia da súa obra e do seu compromiso pola nosa cultura e a nosa lingua", explica a presidenta de Solfa ao tempo que defende a "absoluta actualidade" da obra do escritor, en especial cando trata temas como a emigración, a lingua, a capacidade de decisión do país ou os distintos dereitos nacionais. "En Outeiro de Rei, nesa xuntanza, daremos un dos primeiros pasos para preparar toda a programación que as asociacións desenvolveremos de cara ao ano que vén arredor da figura de Manuel" Primeiros pasos para programar o ano A organización ten vontade de que a fin de semana despois da romaría na Carballeira de Santa Isabel -data na que a Academia anunciou que o Día das Letras2016 se lle dedicaría a Manuel María- quede marcada de maneira permanente no calendario como data do Convivio da Cultura Galega. "Queremos que nesa data, todos os anos, arredor da súa casa se poda reivindicar a súa figura e a súa obra e levar tamén o noso traballo a esta xuntanza que é tamén festa e encontro", apunta Lucía Carreira. Na presentación do programa falan así do Convivio como unha data para se xuntar "ao abeiro de Manuel María e no epicentro da súa "Tribo" e dos seus mil camiños" os colectivos e agrupacións que traballan pola cultura galega "de base e popular" á que tanto contribuíu o escritor. Xornada de cultura e encontros O programa desta nova edición comezará por volta das 11.15 horas na horta da Casa Museo coa primeira interpretación da banda de Rábade-Begonte e da Escola Municipal de Música de Rianxo Após a ofrenda no cemiterio de Outeiro, o Convivio trasladarase á Carballeira da Santa Isabel -tan querida e referenciada polo escritor- onde continuarán distintas actuacións musical até as 14.30 na que se terá lugar o xantar popular, á maneira das antigas romarías. Alén das distintas interpretacións das tres bandas participantes, na xornada musical de mañá pecharase coa interpretación conxunta da "Alborada a Manuel María" de Carlos Serán a cargo das bandas da agrupación Solfa de Santiago, a de Rábade-Begonte e da Escola Municipal de Música de Rianxo. Ás 17 horas iniciarase o encontro aberto coas directivas das asociacións culturais participantes nas que, segundo sinalan, se adiantarán algunhas decisións para botar a andar o traballo de cara á conmemoración do vindeiro ano e as propostas de traballo conxuntas. Unha foliada animada por Xurxo Souto convidará a participar a grupos de música e baile tradicional e a quen se anime a tocar algún instrumento, cantar ou bailar. Para participar na foliada convidan a comunicalo no correo fundacion@manuelmaria.com. Desde A Coruña, Ferrol e Compostela haberá buses gratuítos mais compre reservar praza no 698177621.


Summary: Ángel Espadas afirma que mantivo xuntanzas co vice-presidente da Xunta, Alfonso Rueda.

A xuíza Pilar de Lara investiga se as empresas OHL e Unika recibiron contratos da administración por mor da mediación feita polo ex-xefe de gabinente do Concello de Compostela no goberno do PP, Ángel Espadas, segundo informa a Cadena Ser, que accedeu a un auto no que De Lara autoriza o Servizo de vixiancia aduaneira (SVA) a rastrexar as bases de datos da axencia tributaria e da seguridade social da Unika. Para o SVA, Espadas tería actuado como "conseguidor" destas empresas. De Lara quere saber se a mediación de Espadas permitiu a UNIKA lograr varios contratos, como a segunda fase da estrutura do parador de turismo de Muxía, reformas no hostal dos Reis Católicos en Compostela e a rehabilitación de naves de Urovesa. Unha obra pola que Conde Roa, segundo Espadas, tería pedido un porcentaxe. O informe deste organismo reproduce conversas telefónicas entre Espadas e o empresario nas que se fan referencias a contactos, xuntanzas e chamadas durante o ano 2012 con conselleiros e ex-conselleiros da Xunta, mesmo co vicepresidente, Alfonso Rueda, que lle solicitou que fose discreto nas súas novas actividades.


Summary: O xulgado do contencioso-administrativo de Pontevedra desestima o recurso presentado pola empresa ante a paralización no ano 2018 por parte do Concello dunha actuación que a compañía estaba a realizar sen permiso. O Goberno local insta a ENCE a "que cumpra a normativa como a teñen que cumprir todas as empresas"

ENCE deberá solicitar licenza municipal para levar a cabo obras na factoría, ao igual que calquera outra empresa. O xulgado do contencioso-administrativo número 2 de Pontevedra vén de desestimar o recurso presentado pola compañía ante a paralización no ano 2018 dunha actuación que ENCE estaba a realizar sen permiso do Concello. A obra, consistente nuns traballos de desmontaxe dunha torre de refrixeración, provocaron ademais un incendio ao prender o material de poliéster no que estaba construída a citada instalación.A sentenza avala a decisión do Concello de paralizar no ano 2018 unhas obras desenvolvidas sen permiso pola empresaENCE non solicitara a preceptiva licenza argumentando que as obras estaban recollidas no Plano Sectorial de Incidencia Supramunicipal e que polo tanto só necesitaba un permiso concedido pola Consellaría de Industria. Porén, a sentenza deixa clara a obriga da empresa de solicitar a licenza e, ademais, de pagar a taxa correspondente, dándolle a razón ao Concello, "non concretándose en que parte do proxecto se detallan as obras en cuestión". "Non se trata de que teñan cabida ou se atopen no ámbito do ordenado no Plan Sectorial, senón que o precepto aplicable require que estean definidas detalladamente no proxecto sectorial ou cando menos referidas no proxecto", sinala o ditame.ENCE non solicitara a licenza argumentando que as obras estaban recollidas no Plano Sectorial de Incidencia Supramunicipal e que polo tanto só necesitaba un permiso concedido pola Consellaría de IndustriaNo informe do arquitecto técnico da Oficina de Licenzas e Inspección faise constar que se trataría de obras legalizables, por ser posibles no ámbito do citado proxecto e normativa municipal, pero non se atopan detalladas nin referidas no plano sectorial e polo tanto requiren licenza urbanística e os informes ou autorizacións sectoriais que correspondan. A sentenza conclúe, en concecuencia, que a decisión da suspensión das obras por parte do Concello "é conforme a dereito".O Concello de Pontevedra anuncia que inspectores visitarán as instalacións de ENCE nos vindeiros días para revisar o estado das obras e estudar a posibilidade de sancionar á empresa por incumprir as normas urbanísticas, agora referendadas. O Goberno municipal vén instando á empresa a "que cumpra toda a normativa como a teñen que cumprir todos os pontevedreses e todas as empresas de Pontevedra".O Goberno municipal vén instando á empresa a "que cumpra toda a normativa como a teñen que cumprir todos os pontevedreses e todas as empresas de Pontevedra"Xa o pasado ano o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia determinou que todas as obras que ENCE faga no complexo industrial de Lourizán necesitan licenza municipal. O ditame, cualificado de "demoledor" polo Concello de Pontevedra, referíase a todas as actuacións que non figuren no proxecto sectorial de incidencia supramunicipal aprobado pola Xunta en 2003, o que na práctica implicaba que a compañía necesita do permiso municipal para calquera iniciativa.


Summary: Nie Yinniang (Shu Qui) regresa ao fogar familiar tras varios anos exiliada nos que foi adestrada nas artes do sixilo e a morte até se converter nunha asasina sen rival. A nova misión será a de matar ao seu primo Tian Ji'an (Chang Chen), gobernador de Weibo, co que garda poderosos lazos.

A última película de Hou Hsiao-Hsien acadou o Premio a Mellor Director no pasado Festival de Cannes e xa encabeza varias listas en diversos medios especializados como a mellor película do ano. Parece que, de momento, hai bastante unanimidade por parte da crítica, mais non do público... Para uns obra mestra, para outros un truñaco infumábel. The Assassin é unha película de xénero, de xénero wuxia para ser concretos. Un concepto que se escapa para a maioría do público occidental pero que encadramos mellor se dicimos que é de "artes marciais" ao estilo Tigre e Dragón (2000, Ang Lee), A Casa das Dagas Voadoras (2004, Zhang Yimou) ou Iron Monkey (1993, Yuen Woo-Ping). Todas conteñen unha serie de elementos e parafernália comúns que definen á perfección o xénero wuxia: un personaxe heroico solitario, un mestre que soe ser barbudo, moito naturalismo, feudalismo, fantasía e pelexas imposíbeis perfectamente coreografiadas. As tramas xiran entorno ao honor, a rectitude e un misticismo moi próximo ao budismo. En The Assassin cámbiase o rol, habitualmente masculino, por un feminino. Shu Qi (Millenium Mambo, Transporter) interpreta a Nie Yianniang, unha nova asasina destra no arte da loita e o aceiro pero tamén de bo corazón. A súa mestra, para pór a proba a súa determinación, encoméndalle matar ao seu primo Tian Jian (Chang Chen), gobernador de Weibo. Un primo co que mantén algo máis que lazos familiares e que será a proba definitiva de que é unha digna membro do milenario Clan dos Asasinos. Só matando a quen máis quere poderá acadar a perfección. Ambos, Chang Chen e Shu Qi, xa coincidiran en 2005 na romántica Tempos de amor, xuventude e liberdade, tamén dirixida por Hsiao-Hsien coa que tamén optou en Cannes á Palma de Ouro. The Assassin introduce todos os elementos chave do wuxia, todos... pero faino dunha maneira moi particular. Cada plano e composición desprende unha elegancia e beleza fora do común. Preciosas imaxes baixo unha dirección soberbia e delicada ao compás da minimalista banda sonora de Lim Giong, merecedora tamén do Premio a Mellor Banda Sonora en Cannes, a base de instrumentos típicos chinos, coma o ku (tambor xigante) ou o guqin (instrumento de sete cordas). No clímax final hai un sorprendente contraste musical cando escoitamos de súpeto un punteiro (si, así é) seguido dunha partitura de influencia celta desas que animan o espírito e case invitan a botarlle un baile. Mágoa que sexa xusto ao final que a cousa se anima un pouco, porque a narración... Que dicir da narración... A narración flúe como flor de loto na quietude do solpor dun lago calmo a ritmo do abaneo dun mar de bambú agarimando as cordas do guqin. Unha parsimonia só interrompida por un par de pelexas que xorden de maneira abrupta e fugaz. Non é que Hsiao-Hsien revitalice o xénero ou o reinvente, máis ben o deconstrúe nun prato cociñado en exclusiva para cinéfilos de padal exquisito ou espectadores con gaña de cinema gourmet.


Summary: O BNG comprométese coas organizacións sindicais da CIG e a CUT en levar as reivindicacións e demandas á Xunta.

O BNG mantivo esta terza feira, 27 de outubro, un encontro cos responsábeis da CIG e CUT na factoría de PSA en Vigo, Manuel Domínguez e Vitor Mariño. No encontro participaron o portavoz municipal nacionalista, Xabier P. Igrexas, e a través de medios telemáticos a deputada Carmela González. Os sindicatos denunciaron que se está reducindo o tempo efectivo de descanso, que non se reduciu nin a carga nin o ritmo de traballo e que non hai transparencia na xestión do impacto da Covid-19 no cadro de persoal. Ademais, aseguran que máis de 60% do cadro de persoal está contratado a xornada parcial de 4 horas. González comprometeuse a trasladar estas demandas á Xunta no Parlamento galego. "Non é aceptábel que PSA pretenda atinxir producións de recordo a costa de limitar a eficacia das medidas preventivas e reducindo o tempo de descanso, que xa é o mínimo legal", aseguraba a deputada nacionalista. O portavoz municipal nacionalista, Xabier P. Igrexas, lembrou que PSA "remoloneou á hora de reaccionar diante da pandemia xa na primeira onda", sinalando que a factoría viguesa foi a última de todo o Estado en paralizar a produción o pasado mes de marzo. Outro dos asuntos abordados foi o do elevado nivel de precariade laboral que se padece na factoría de Balaídos, onde segundo os sindicatos non se asina un contrato de xornada completa desde hai moitos anos. O BNG denunciará estas problemáticas no Parlamento da Galiza a través dunha batería de iniciativas. Con elas procurarán que a Xunta, en tato que autoridade laboral, actúe vixiando o cumprimento das medidas preventivas, a adecuada xestión dos casos de contaxio e o estrito respeito aos tempos de descanso. "Demandaremos explicacións á Xunta e instaremos o Goberno galego a deixar de ollar a outro lado diante desta situación nun centro de traballo tan importante como PSA", explicou González.


Summary: Rhun ap Iorwerth, portavoz do Plaid Cymru ─terceira forza─ defendeu que como Estado independente a loita contra a pandemia sería máis efectiva.

Por primeira vez na historia, o Parlamento de Gales, o Senedd, debateu unha moción sobre a independencia. Fíxoo a proposta do partido nacionalista Plaid Cymru despois dos resultados das últimas enquisas, que situaban o apoio á secesión en 25%, catro puntos máis que en xaneiro. O Brexit, a saída do Reino Unido da UE ─ao igual que acontece en Escocia─ fixo medrar o sentimento independentista en ambas as dúas nacións, así como a vontade en Irlanda do Norte da reunificación da illa. Tamén, no caso galés, a xestión da pandemia está detrás deste pulo. A moción, debatida na cuarta feira, solicitaba ao Senedd que lexislase para poder convocar un referendo. Tal e como se esperaba conforme a composición actual da Cámara, non saíu adiante, con 43 votos en contra, nove a favor e unha abstención. Rhun ap Iorwerth, portavoz do Plaid Cymru ─terceira forza─ defendeu que como Estado a loita contra a pandemia sería máis efectiva. "Non estamos a pedir ao Senedd apoio á independencia, mais ao principio de que o pobo de Gales debería decidir", dixo. Os Conservadores ─segunda forza─ afirmaron, pola contra, que Gales sería "menos resiliente aos eventos globais". Desde a bancada Laborista ─forza de Goberno─ defendeuse contar con maiores competencias "dentro dun Reino Unido forte".


Summary: A débeda pública de Galiza aumentou nun 17 por cento a respeito do exercicio anterior, o 2011.

A débeda pública de Galiza atinxiu en 2012 os 8.228 millóns de euros, o que representa xa o 14,6% do Producto Interior Bruto (PIB) galego, segundo datos ofrecidos polo Banco de España. A débeda pública de Galiza aumentou a respetito do 2011 nun 17,3 por cento. A débeda do conxunto das administracións públicas do Estado atinxíu en 2012 os 884.416 millóns de euros, o que xa equival o 84,1% do PIB, o seu nivelmáis alto da serie histórica (que comeza en 1990). No que atinxe ao Estado, a débeda pública incrementou nun 8,2% no derradeiro trimestre de 2012 e un 20% no conxunto do ano. Por niveis de administración, a central é a máxima responsábel do endebedamento (760.262 millóns de euros, o que equival o 72% do PIB), mentres que as autonomías son o 17% do PIB e os concellos o 4 por cento.


Summary: A ministra de Transportes, Raquel Sánchez, compareceu na mañá da cuarta feira no Congreso, para responder unha interpelación do BNG sobre os derrubamentos da A-6. Na intervención, comprometeuse a realizar un estudo dos viadutos semellantes nas autovías galegas, mais non ofreceu calendario ningún para executar as obras de reparación do viario caído.

O portavoz do BNG no Congreso, Néstor Rego, e a ministra de Transportes, Raquel Sánchez, protagonizaron esta cuarta feira un debate na Cámara ao redor dos derrubamentos producidos na A-6, tras colapsar o viaduto á altura do Castro. Ante a demanda de "claridade e transparencia" de Rego, Sánchez reclamou "prudencia" para coñecer as causas do acontecido, así como para saber as alternativas de circulación. "Creo que non somos quen para determinar se a tipoloxía do viaduto era ou non a axeitada, debemos deixarllo aos profesionais, por iso pido prudencia". Un problema "oculto" puido causar o colapso "sen precedentes" do viaduto da A-6 O deputado nacionalista reclamou estudar solucións de comunicación alternativas mentres decorra a reparación. Uns traballos a respecto dos cales Raquel Sánchez non achegou calendario de execución ningún. Rego afeou que o da A-6 "constitúe o primeiro caso no Estado español de que unha infraestruturas destas características colapse e, a pesar disto, a reacción do Ministerio foi escurantismo, falta de información, falta de axilidade e, sobre todo, desinterese". "Non aclaran se houbo un problema no deseño do proxecto -e por tanto, responsabilidade do Ministerio- ou se foi un problema de execución que, nese caso, a responsabilidade recaería nas empresas encargadas da construción", sinalou Rego, quen salientou que na execución desta infraestrutura foi empregado un procedemento construtivo novo no Estado español. "Mais hai tamén indicios de posíbeis responsabilidades na execución das obras, que sufriron atrasos e modificacións sobre a marcha", acrecentou. Así o advertira nunha entrevista concedida a Nós Diario Antón Bao, quen fora concelleiro do BNG en Becerreá cando se construíu o viario. Unhas obras "innovadoras" O deputado do BNG puxo de manifesto no Congreso que un informe realizado en 2003, e publicado na Revista de Obras Públicas, alertaba de que nalgún dos tramos construídos, en concreto o que colapsou, se optou por "levar ao límite as posibilidades de prefabricación, obtendo estruturas moi esveltas, cun importante aforro de material". "Empregáronse todo tipo de solucións, desde as máis industrializadas, construíndo viadutos case integramente con elementos prefabricados, até casos non vistos até a actualidade, con estruturas prefabricadas para as dúas calzadas con luces de 75 metros", leu o nacionalista. Uns datos aos que se lles suma "o importante aforro de material", das obras. Manuel Monge, sobre o colapso da A-6: "Non estamos ante un problema técnico, senón que ten unha raíz política" A pasada semana, Nós Diario tamén recollía unha información publicada en 1998 en A Nosa Terra na que se alertaba de irregularidades na construción e planificación de pontes da Autovía Rías Baixas semellantes á que colapsou na A-6. "Reclamamos que se realice unha auditoría completa de todos os viadutos e túneles da A-6 e da autoestrada das Rías Baixas, infraestruturas que se realizaron no mesmo espazo temporal e se executaron con métodos similares", expresou Rego, quen arrancou o compromiso da ministra para desenvolver ese estudo. "Corrupción" Por outra parte, o deputado nacionalista denunciou no Congreso que "as empresas encargadas de realizar a obra, a través de contrato público, ACS e FCC, apareceron relacionadas en diversas ocasións en tramas de corrupción en diferentes áreas do mundo. Sen saír da Galiza, estas dúas compañías foron sinaladas en 2006 polo antigo xerente do PP galego, Modesto Fernández, como doadoras do Partido Popular". Un extremo do que se fixo eco recentemente Nós Diario. Por último, Rego advertiu da "discriminación" do Goberno estatal coa Galiza en materia ferroviaria e en relación á media de execución orzamentaria.


Summary: A derrota do Club Deportivo Lugo ante o Málaga supuxo a principal mácula dunha xornada futbolística na que Deportivo da Coruña e Rácing de Ferrol conseguiron senllas vitorias que os confirman como favoritos no grupo que loita pola permanencia na nova Primeira RFEF.

Hai pouco máis de cinco semanas Tino Saqués anunciaba, para sorpresa xeral, o despido do franco-tunisiano Mehdi Nafti como técnico albivermello. Durante os apenas tres meses e medio que ocupou o cargo, o ex futbolista internacional conseguira reconducir o errático comezo de tempada baixo o mando de Juanfran -heroe da salvación a pasada tempada- e construír unha identidade propia cimentada nunha concepción defensiva do fútbol que, se ben non era vistosa, levou o equipo a estar invicto no Ángel Carro baixo o seu mandato e mesmo a coquetear cos postos de ascenso a Primeira durante algunhas xornadas... Até a súa destitución, logo de cinco partidos sen gañar. O seu substituto, Luís César Sampedro, suma xa seis despois de caer na casa co Málaga (o-1) e aínda non sabe o que é a vitoria na súa segunda etapa como adestrador albivermello, na que só foi quen de conseguir tres puntos de 18 posíbeis e acumula tres derrotas consecutivas, a última precedida por unha escandalosa goleada (6-1) ante As Palmas. Xa que logo, o complicado escenario que afronta o equipo, que na vindeira xornada visita o campo do segundo clasificado (Mallorca) e que viu como baixo a dirección do vilagarcían o cómodo colchón que mantiña sobre os postos de descenso baixou a tan só catro puntos, xunto coa pulsión do presidente Saqués por tratar de enderezar o rumbo da nave albivermella cambiando de adestrador -non por nada leva 11 en cinco tempadas- ameaza con pór fin á segunda etapa de Luís César á fronte do Lugo. Importantes triunfos de Deportivo e Rácing Na categoría de bronce deu comezo a segunda fase da competición con resultados dispares para os representantes do país. Os mellor parados foron Deportivo da Coruña e Rácing de Ferrol, que a pesar do lastre da falta de puntería cara á portaría contraria foron quen de superar os asturianos de Marino de Luanco e Langreo, respectivamente, consolidándose así como os grandes favoritos para ocupar un dos postos que outorgan unha praza na nova Primeira RFEF. Peor sorte correu o outro conxunto galego do grupo 1-D, a SD Compostela, que caeu 1-2 ante o potente Numancia de Soria e perde tres puntos de ouro ante un rival directo, mesma sensación coa que rematou o seu compromiso o Coruxo. A escuadra viguesa, inmersa na loita por eludir o descenso á Terceira RFEF, foi incapaz de lograr o triunfo ante o filial do Sporting de Xixón (1-1). Quen si puido pasar con éxito o seu duelo da primeira xornada da segunda fase foi o Pontevedra, que deu un golpe de autoridade ante o Covadonga (2-1) da man de dous goles de Sabater. Con este resultado, os granates afrontan os cinco partidos restantes coa confianza de saber que son líderes con tres puntos de vantaxe sobre os seus inmediatos perseguidores, Lealtad de Villaviciosa e o propio Coruxo. Cara e cruz celeste: o Celta varre o Alavés, pero o filial perde na casa Xornada de contrastes para o Real Club Celta de Vigo. O primeiro equipo celeste levou a cabo unha excepcional actuación derrotando por 1-3 en Mendizorroza o Alavés dos galegos Joselu, Jota Peleteiro e Lúcas Pérez, quen non disputou nin un só minuto por, en palabras do técnico do conxunto vasco, Pitu Abelardo, "faltarme ao respecto a min e aos seus compañeiros". Presión, intensidade e efectividade foron os seus principais sinais de identidade nun partido no que Iago Aspas alcanzou a cifra de 10 goles e 10 asistencias, tornando así no cuarto xogador das cinco principais ligas do mundo en conseguilo, tan só por detrás do inglés Harry Kane, o portugués do Manchester United Bruno Fernandes e o alemán Thomas Müller. Peor sorte correu o Celta B, que caeu por 1-3 ante Valladolid Promesas en Balaídos, no que foi o primeiro encontro con público no coliseo celeste desde o estoupido da pandemia da Covid-19. Lamentabelmente, as 1.000 persoas alí presentes volveron ás súas casas co sabor agridoce que nese anhelado día deixou un partido no que os pupilos de Javier Baraja foron superiores en todo momento aos de Onésimo Sánchez.


Summary: O gasto público por habitante en sanidade, educación e servizos sociais aínda está por debaixo do nivel previo á crise, cunha caída total do 3,75%, 266,5 millóns de euros. Só Cataluña e Castela-A Mancha empeoran os datos galegos, segundo os datos recompilados pola Asociación Estatal de Directoras e Xerentes en Servizos Sociais

Só dúas comunidades recortaron o gasto social en maior medida que Galicia dende o ano 2009. A Asociación Estatal de Directoras e Xerentes en Servizos Sociais vén de publicar o seu informe sobre a evolución do esforzo orzamentario realizado por cada territorio en sanidade, educación e servizos sociais, realizado a partir de datos oficiais das autonomías, Facenda e o Banco de España. No conxunto do Estado o gasto social por habitante no ano 2018 estaba aínda por debaixo (-3,4%) do nivel que acadara antes do inicio da crise, no ano 2009, aínda que a cifra vén recuperándose lentamente dende o 2013, cando chegou ao seu mínimo.Dende o 2009, o gasto social caeu un 3,75% en Galicia, 266,5 millóns de euros. Só Cataluña e Castela-A Mancha empeoran os datos galegosEn nove comunidades autónomas o gasto social aumentou e noutras oito diminuíu. Entre elas Galicia, que é o terceiro territorio do Estado no que máis se recortou, só por detrás de Cataluña e Castela-A Mancha. En concreto, o gasto social caeu un 3,75% en Galicia, 266,5 millóns de euros. O informe da Asociación de Directoras e Xerentes en Servizos Sociais debulla a distribución do gasto en cada área, reflectindo como en Galicia o gasto público por habitante en Sanidade aínda está por debaixo do nivel previo á crise, e o mesmo sucede co gasto en educación e en servizos sociais. O gasto en sanidade acadou o seu nivel máis baixo no ano 2011, o gasto en ensino fíxoo no 2014 e o gasto en servizos sociais en 2015. Dende entón todos eles están a medrar, pero aínda se sitúan por debaixo dos datos de 2009.En Galicia o gasto público por habitante en sanidade aínda está por debaixo do nivel previo á crise, e o mesmo sucede co gasto en educación e en servizos sociaisEn sanidade, o orzamento é aínda un 2,02% inferior ao de 2009 (79,5 millóns de euros menos). Neste caso Galicia ocupa un lugar centra no conxunto das comunidades autónomas, cun descenso inferior á media estatal. Galicia é o oitavo territorio con máis gasto en sanidade por habitante (1.428 euros anuais) e é a terceira que dedica unha maior porcentaxe do seu orzamento total (un 36%) a este ámbito.Os datos galegos son peores en educación. Neste caso o recorte dende o ano 2009 é do 7,43% (181,6 millóns de euros), fronte a unha media no Estado do 4,04%. O gasto por habitante en educación (837,3 euros anuais) sitúase lixeiramente por debaixo da media estatal (840,6 euros).O gasto en servizos sociais é o que menos cae, un 0,73% (5,3 millóns de euros), pero neste indicador Galicia é a segunda comunidade con máis recortes, superada unicamente por Castela-A Mancha e coa mesma redución que Cataluña. O gasto por habitante (266,2 euros anuais) está por debaixo da media española (283,7 euros).


Summary: A Xunta da Galiza remitiu ao Ministerio para a Transición Ecolóxica e Reto Demográfico as súas propostas para o plan de continxencia e medidas enerxéticas que o Goberno estatal elevará á Unión Europea.

Entre outras medidas, que expón nun documento de 22 folios remitido a última hora desta cuarta feira e ao que tivo acceso Europa Press, o Executivo que dirixe Alfonso Rueda propón potenciar enerxías renovábeis (como a eólica mariña) sen renunciar mentres ás tecnoloxías actuais (como a nuclear ou térmica), diversificación tecnolóxica e desenvolvemento de infraestruturas, xunto con medidas que palien as posíbeis perdas na industria -evitar fechamentos ou deslocalización-. Ademais de apostar por aproveitar os fondos europeos para poder estabelecer axudas encamiñadas a facilitar a adquisición de aparellos máis eficientes tanto por particulares como por pemes, a Xunta, que pide destinar fondos a campañas de concienciación, defende como unha das cuestións principais que as medidas de continxencia sexan "obrigas" só para as administracións públicas, "as primeiras que deben dar exemplo", e "recomendacións" para as familias e empresas. Cando e como intervirá Bruxelas o mercado eléctrico europeo? A Xunta defende instar as Administracións públicas a adoptar medidas con carácter de urxencia e promover medidas orientadas a familias, pemes, autónomos e industria: reducións fiscais; incrementar as axudas aos fogares máis vulnerábeis, apoios ao tecido empresarial e fomentar medidas que eviten a diminución ou paralización da actividade que xa se está observando na Galiza en determinados sectores industriais (electrointensivas e coxeración). Tamén aposta por impulsar incentivos para a mellora da eficiencia enerxética en industrias con alta demanda de enerxía e que, en caso de ter que reducir o consumo enerxético á industria, alcanzar un acordo coa UE para a concesión de axudas estatais e activar no Estado mecanismos de compensación para evitar o fechamento e a deslocalización de empresas. Eólica mariña O Goberno de Alfonso Rueda di apostar polo impulso das enerxías renovábeis para reducir a dependencia do gas ruso, á vez que baixar a factura da electricidade a fogares e empresas. Neste aparto, defende axilizar e simplificar administrativamente iniciativas vinculadas a proxectos de enerxías renovábeis de autoconsumo, así como a coordinación coas comunidades para a tramitación dos proxectos eólicos, compatíbeis co territorio. Bruxelas anuncia unha "intervención de emerxencia" no mercado eléctrico Tamén apunta á aprobación de plans de ordenación da eólica mariña que sexan compatíbeis coa actividade mar-industria e a sustentabilidade ambiental e a activación de fondos europeos para o impulso das renovábeis na industria para 2023. Así mesmo, reclama mecanismos de axuda e incentivos a grandes proxectos de almacenamento enerxético. Sen renunciar á nuclear Contribuír á diversificación tecnolóxica é outro dos aspectos que recolle o documento enviado ao Goberno estatal, co obxectivo, sinala a Xunta, de "frear a dependencia do gas (especialmente do procedente de Rusia)". Neste sentido, especifica medidas como aproveitar todas as capacidades tecnolóxicas existentes, de forma que "até que a xeración eléctrica en España non sexa 100% renovábel", non se renuncie ás tecnoloxías actuais (nuclear, térmica...) ao poder contribuír a baixar o prezo da factura a curto prazo. Ademais, aposta por mellorar as interconexións, non só co resto de Europa, senón tamén na Península Ibérica: construción do hidroduto Guitiriz-Zamora e terceira conexión Galiza-Norte de Portugal. Finalmente, a Xunta pide que o Goberno estatal desenvolva unha política enerxética "de acordos con aliados de España", con especial atención a Alxeria, respecto diso advirte que "as últimas decisións diplomáticas deterioraron esta posición preferente en detrimento doutros países europeos".


Summary: A compañía estreará o 24 de setembro en Ourense a adaptación da novela do Nobel portugués, nunha montaxe de gran formato que conta coa participación de nove intérpretes e a colaboración audiovisual de Jorge Coira

"É unha obra que abre como un calidoscopio, con múltiples interpretacións e cunha interesante reflexión sobre a alerta e a responsabilidade de ter os ollos abertos cando se perde a vista". Con estas palabras, a directora teatral Ánxeles Cuña Bóveda define Ensaio sobre a cegueira, a obra de José Saramago que a compañía Sarabela Teatro levará á escena nunha montaxe que se estreará no Auditorio Municipal de Ourense o próximo 24 de setembro. Deste xeito, a compañía -que este ano cumpre 35 anos de andaina artística- adaptará para o teatro unha das novelas máis destacadas do Nobel portugués, na que se nos presenta un relato de ruído e furia, de violencia e colapso, sobre unha pandemia de cegueira branca que deixa ás escuras á sociedade. "É un libro desacougante, no que agroma o máis perverso do ser humano, cheo de desesperanzas e angurias", sinala Cuña Bóveda sobre un libro que "non é panfletario, mais si ideolóxico". Coa adaptación deste título, Sarabela cumpre cun "desexo imperioso", xa que a formación tentou levala a cabo fai anos. Daquela foi imposible por unha cuestión de dereitos de autor. Neste setembro, farase realidade.Cun total de nove intérpretes no escenario, o Ensaio sobre a cegueira de Sarabela será, ademais, o único gran formato da temporada teatral apoiada pola Agadic a través das subvencións da produción escénica. Deste modo, a compañía regresa á realizar producións de gran tamaño tras "dous anos centrados no mediano formato" e nun momento que, para Cuña Bóveda, se está a vivir unha "ferida aberta á profesión". "Sufrimos todos unha gran incerteza e sobrevivimos con gran anguria. É un momento de resistencia diaria para nós e para todas as compañías", sinala a directora teatral, que ten claro cales son as principais causas polas que principiou a hemorraxia. "O IVE do 21%, o máis elevado de Europa, é unha auténtica ferida. Despois, sabemos que hai recortes graves na sanidade e na educación, mais tamén nos sectores culturais vivimos un ataque brutal. Falamos dun recorte do 50% na cultura", explica. "Sufrimos todos unha gran incerteza e sobrevivimos con gran anguria. É un momento de resistencia diaria para nós e para todas as compañías", sinala a directora teatralMalia todo, Cuña Bóveda recoñece que "o perigo sempre está aí", pero que "o teatro non vai morrer". Quizais, esa é a certeza que leva a Sarabela a asumir un reto como é Ensaio sobre a Cegueira. "É unha obra moi complexa. E conta cun risco claro: trátase dunha obra moi coñecida, é unha novela moi coñecida e existe unha película. Agora levámola a outra linguaxe, ao teatral", sinala Ánxeles Cuña, facendo referencia á adaptación cinematográfica dirixida por Fernando Meirelles no ano 2008 baixo o título de Blindness. As referencias, audiovisuais e literarias, arrodean así a unha adaptación da que cómpre destacar que será a primeira realizada sobre a novela no estado español. Cando menos no ámbito profesional, xa que o grupo No es culpa nuestra, formación universitaria madrileña, levou a cabo un primeiro achegamento no 2011. Prodúcese así unha circunstancia semellante á que viviu a montaxe de Viaxe a ningunha parte de Sarabela Teatro en 2013, coa que a compañía realizou a primeira versión teatral dun título referencial de Fernando Fernán Gómez e que, un ano e medio despois da visión de Sarabela, levaría á escena o Centro Dramático Nacional de Ernesto Caballero. "Absolutamente teatral" Ánxeles Cuña recoñece a complexidade da novela, máis tamén destaca que é un libro "absolutamente teatral"Ánxeles Cuña recoñece a complexidade da novela, máis tamén destaca que é un libro "absolutamente teatral". Principalmente, por unha estrutura que se reproducirá ao longo da obra e que se resume en tres momentos. O primeiro deles céntrase no estoupido, no inicio da andazo que Saramago exemplificaba cun primeiro afectado, un condutor incapaz de arrincar o seu coche diante dun semáforo. Ficou cego. Só enxerga unha luz branca. Máis nada. Acto seguido, chega a parte central do libro, cando os afectados son recluídos nun centro en corentena. Aí chega o colapso, o abandono, a violencia, as escenas máis crúas e os actos humanos máis desapiadados. En definitiva, unha busca pola supervivencia a calquera prezo. O terceiro movemento retrata a fuxida dos protagonistas dese refuxio convertido en cárcere. Así regresan ao mundo, así retornan a unha cidade -a súa, a de calquera- arrasada. "A obra, con todos os seus elementos, funciona como unha reloxería complexa", conclúe Cuña Bóveda.Para levala á linguaxe teatral, Sarabela conta coa participación do cineasta Jorge Coira e de Gaspar Broullón, que achegan unha parte da engrenaxe a través de distintos fragmentos audiovisuais. Todos eles foron rodados no primeiro tramo dos ensaios da obra, aló polo mes de xullo, no vello psiquiátrico de Toén. Até ese lugar, trasladouse o conxunto do elenco -formado por Josito Porto, Fina Calleja, Fernando Dacosta, Nate Borrajo, Xabier Estévez, Vicente Montoto, Elena Seijo, Jorge Casas e Sabela Gago-, como tamén dun nutrido grupo de figurantes para gravar algunhas imaxes que se reproducirán na montaxe. "As imaxes gravadas por Coira amosan a presión do ambiente, esa que non se ve. Nótase a influencia da dor, creo que transmiten esas sensación. En realidade, coido que as imaxes son unha actriz máis da montaxe", sinala Josito Porto, un dos nove intérpretes da peza. Para levala á linguaxe teatral, Sarabela conta coa participación do cineasta Jorge Coira e de Gaspar Broullón, que achegan unha parte da engrenaxe a través de distintos fragmentos audiovisuaisPorto, ademais, tamén destaca a importancia dese lugar para a preparación da obra por parte do corpo actoral, xa que se desenvolveron diversas actividades e exercicios, como entrar a cegas no espazo, en ringleira, coas mans duns no ombreiro do outro, do mesmo xeito que os personaxes cegos avanzan nalgúns pasaxes da novela. "Visitar o lugar foi unha experiencia alucinante, entras nun espazo de sensacións, que desprende dor, desprende enfermidade. Aquel nivel de confusión que confire o lugar serve para o que viven os personaxes", remata Porto. "Erguer a letra dos libros" Sarabela continúa unha liña de produción que ao longo da súa historia levou a compañía a adaptar diversas novelaCoa versión teatral de Ensaio sobre a cegueira, Sarabela continúa unha liña de produción que ao longo da súa historia levou a compañía a adaptar diversas novelas. A Esmorga, de Eduardo Blanco Amor, entra nese tipo de interese teatral e resulta ser un dos textos máis queridos pola formación, xa que se trata da única das súas montaxe que repetiron dúas veces no seu periplo. A primeira delas en 1996 e a segunda, en 2009. Despois, chegaríalle o momento a O lapis do carpinteiro, no ano 2000. "Esa foi unha gran experiencia, sobre todo pola liberdade e xenerosidade que nos brindou Manuel Rivas. Daquela época, quedoume gravada unha frase: 'A peor doenza é non ter conciencia'", admite Cuña Bóveda. En 2013, chegoulle a quenda á xa citada Viaxe a ningunha parte e neste 2015, Ensaio sobre a cegueira collerá volume grazas a Sarabela e a que, dende fai moito tempo, "os límites dos xéneros non son os que eran, mutaron". "É, sinxelamente, erguer a letra dos libros".


Summary: Por volta de 50 persoas concentráronse diante do concello e entregaron por rexistro un escrito dirixido ao Valedor da cidadanía, ao Valedor do Pobo e ao Defensor del Pueblo para que "interveñan e poñan fin" ao funcionamento "inxusto" da concellaría de Servizos Sociais.

Non foi a primeira vez e non será a última. A Oficina de Dereitos Sociais de Coia (de aquí en diante ODS-Coia), a parroquia do Cristo da Vitoria e o Grupo de Axitación Social (de aquí en diante GAS) convocaron máis unha concentración diante do Concello de Vigo para denunciar o funcionamento "arbitrario e inxusto" da concellaría de Servizos Sociais a respeito da concesión das axudas de emerxencia municipal. Entenden que estas axudas son "insuficientes" en cantidade e "opacas" na súa tramitación. Ataviad@s con roupas de abrigo e botas de auga para desafiar o temporal que está a azoutar Galiza, deron leitura a un manifesto en que responsabilizan o goberno local encabezado por Abel Caballero (PSdG-PSOE) e a Xunta de manter uns orzamentos paupérrimos para garantir as axudas sociais. Así, a renda básica de inserción social (Risga) demora entre 8 e 9 meses en se aprobar e a súa contía media, segundo calculan as organizacións convocantes, non chega aos 400 euros por familia. "Non pode ser que cando solicitamos unha axuda de emerxencia municipal non sexamos quen de conseguir algo tan básico como que nos acrediten documentalmente a tramitación", denunciaron, responsabilizando desta situación o departamento de Servizos Sociais, en mans da concelleira Isaura Abelairas. A edil presentou para 2013 un orzamento de 445.000 euros destinados ao programa de subvencións directas individuais de emerxencia, programa dentro do cal se aprobaron tamén as bases reguladoras na xunta de goberno local do 28 de decembro de 2012. "Esiximos dereitos, non caridade nen asistencialismo" Segundo as bases, as axudas están previstas para sufragar gastos de vivenda, aloxamento, alimentación, atención sanitaria e gastos persoais de primeira necesidade. Aliás, regúlase un procedemento de concesión que ODS-Coia, Cristo da Vitoria e GAS informan de que non se cumpre. "Afástanse mesmo da lexislación común a calquera proxecto administrativo", subliñan, denunciando "graves irregularidades", chegando mesmo a "impedir" que @s usuari@s tramiten a axuda. "Esiximos dereitos, non caridade nen asistencialismo", enfatizan. Así que, para alén dos escritos individuais dirixidos ao alcalde Caballero, rexistraron tamén unha queixa formal dirixida ao Valedor da cidadanía, o Valedor do Pobo e o Defensor del Pueblo para esixir "que interveñan e poñan fin á situación de indefensión en que nos atopamos".


Summary: As funcións terán lugar no Teatro Principal, en Compostela, desde esta quinta feira até o domingo.

Teatro do Noroeste celebra os seus '30 anos actuando' coa posta en escena de 'Estado de Gaza' en Compostela. A función terán lugar esta quinta feira ás 20:30h no Teatro Principal, e estará alí até o domingo. A peza, escrita e dirixida por Eduardo Alonso, está interpretada por Luma Gómez, Imma Antonio, Manuela Varela e Nini True. Con esta representación, a compañía pecha a serie de espectáculos relacionados coa memoria histórica que se iniciou con 'Imperial: Café Cantante', 'Vigo 1936' e continuou con 'Glass City' e 'Palabras Malditas'. 'Estado de Graza' A obra, que se contextualiza nos días previos e posteriores á morte de Franco, sitúa certeiras cargas de profundidade que obrigan á reflexión respeito de cuestións transcendentes como as diferenzas xeracionais e de clase, ou a defensa das liberdades individuais fronte ao xugo que impoñen a relixión e as conveccións sociais. O duro enfrontamento entre unha xeración dominada pola beatería máis contumaz e a seguinte que chega coa liberdade por bandeira, queda representada na difícil relación entre unha filla que ansía a liberdade e unha nai dominada polas crenzas relixiosas. Teatro do Noroeste é unha compañía de teatro profesional galega fundada en 1987 por Eduardo Alonso e Luma Gómez. Ao longo destes 30 anos ten producido e distribuído 36 espectáculos, todos eles estreados en teatros galegos, dos que fixeron más de 1.250 representacións. Entre esas pezas salientan textos clásicos como 'Noite de Reis', de William Shakespeare e 'As vodas de Fígaro', de Caron de Beaumarchais; até textos contemporáneos como 'Os Xustos', de Albert Camus ou 'Unha rosa é unha rosa', de Suso de Toro.


A maior das herexías. A só unhas horas para as vindeiras eleccións xerais, os partidos políticos que ofrecen a súa papeleta este 28 de abril apuran cada minuto dunha nova campaña electoral coa liturxia habitual: os milleiros de carteis coa cara do candidato empapelando avenidas, o sobre coa papeleta no buzón entre as facturas mensuais, os mitins ante auditorios cheos de militancia propia, e as entrevistas e debates televisados. Ante tal despregue de cartos e medios, dirixido a que depositemos o noso voto nunha urna na cita disposta, semella canto menos unha provocación chamar ao contrario. Vivimos nunha sociedade que promove o culto ao voto, a devoción cega á cita electoral como método de cambio. Durante a "Quincena Santa" de campaña, inúndannos de propaganda que tenta convencernos de que votar é o fin da política, a esencia mesma da democracia, e insulta implícitamente a intelixencia da porcentaxe da poboación que non ten fe neste proceso e opta pola abstención. Que esta sexa ademáis a opción maioritaria fronte a calquer candidatura tanto no caso galego coma no conxunto do estado, xustifica a ollos dalgúns a peor das miserias económicas: a vida da maioría da sociedade, suponse, sería moito mellor se esa porcentaxe simplemente depositara o seu voto (calquer for) no canto de manterse allea ao proceso. Como se o xesto mesmo de votar fóra o único xeito de sermos debidamente democráticas. E onde se atopan os colexios electorais que rexistran a maioría desa porcentaxe abstencionista no censo? Como calquera pode comprobar nos datos históricos públicos, é nos barrios periféricos con renta media máis baixa. As razóns non son difíciles de comprender. Un simple cambio de goberno non vai solucionar en catro anos os seus problemas diarios: paro, pobreza, desafiuzamentos, droga, xogo… O que fala máis dun rexeitamento de clase ao sistema económico e político, ca do de que se adoita calificar como unha vaga idea de "apatía xeralizada". O fácil aquí, se tomamos o credo de que preocuparse pola política e participar na democracia burguesa é unha soa e mesma cousa, é terxirversarmos a todas as que se negan a participar como un "simple" problema psicolóxico de apatía. E abofé que haberá entre as non-votantes apáticas: á fin e ao cabo, semella mesmo absurdo dende a posición das clases subalternas interesarse por un sistema que se preocupa principalmente (e por veces soamente) polas clases altas minoritarias. Aos convencidos militantes da ficción socialdemócrata, na que o cambio só podir vir da man do proceso electoral e o sistema actual determina os límites da realidade, dificilmente os imos convencer tampouco do contrario. Son os representantes dunha clase media acomodada que só se vai horrorizar ante a mínima crítica da súa comprensión da democracia. Despois de todo, se a falsa conciencia puidera ser facilmente eliminada pola lóxica, os argumentos lóxicos do marxismo xa terían resultado na fin do capitalismo hai ben tempo. Reivindicándomos a abstención en campaña electoral, falamos do potencial organizativo desta entre as que non teñen nada que perder, da posibilidade de sistematizarmos a desafección electoral dándolle unha dirección política cara o boicot. Con todo o respecto posible ás compañeiras honestas que nestes días piden o voto táctico para unha ou outra candidatura reformista coa intención de impedir a "involución democrática cara o fascismo", cremos que tal postura céntrase en cuestións de apariencia pasando por riba do fundamental. Os movementos fascistas son xeralmente, como podemos observar tanto a nivel histórico como noutros países no presente, movementos populistas que xorden á marxe do electoral en torno a masas desafeccionadas polas contradicións dun capitalismo monolítico. Que acaden representación nun parlamento e aínda o control desa institución, só demostra que o momento das eleccións é a foto fixa dun proceso que se xestou ben tempo atrás, e que o propio parlamentarismo burgués simpatiza decote co fascismo. Non nos podemos seguir permitindo argumentar que cómpre votarmos para cortar o ascenso da dereita cando os nosos argumentos quedaron demostrados, unha e outra vez, completamente equivocados. A besta do fascismo axexa á porta do parlamento e nós volvémonos cada vez máis incapaces de facerlle fronte canto máis nos agochamos trala papeleta e negamos que a ameaza proveña dos espazos nos que non nos organizamos. Retrucarásenos aquí que non todo voto á esquerda reformista pretende facer da actividade parlamentaria o centro de gravidade da súa propia actividade. Que se pode (e debe) á vez votar o 28A e loitar na rúa o resto do ano, nun momento táctico máis ata a revolución que remate co capitalismo. A isto respondemos que non pomos en dúbida as boas intencións e vontade das compañeiras que xustifican así o seu voto. Compartimos e compartiremos trincheira. Ao que diriximos a nosa crítica é á realidade práctica que, cremos, adoita quedar fóra desta discusión. Non é posible conciliar a afirmación axitada de que non compartimos as teses políticas do reformismo, coa centralidade que a actividade electoral-parlamentaria adquire logo na práctica. Abondou a convocatoria destas novas eleccións xerais para centrar esforzos militantes na campaña do 28A no canto da do 1º de Maio. A loita da plantilla de Alcoa ou Unitono, e a última semana negra do terrorismo machista (cunha nova "Manada" de Pamplona, a salvaxe violación en Barcelona e a muller asasinada en Olot), pasan tristemente tamén a un segundo plano. Estamos todas dacordo de que na Galiza do 2019 non se dan as condicións subxectivas para unha revolución social. Ante isto cabe ben resignación, ben autocrítica por non traballarmos efectivamente para mudar a situación. A escolla da maioría das marxistas galegas parece clara: ao tempo que nos repetimos que chegará o momento da revolución, toca centrar esforzos na reforma e perfeccionamento dos aparatos que ironicamente, contribúen a facer do delirio da revolución espontánea unha posibilidade aínda menor. Atrevámonos a loitar. Atrevámonos a gañar. Eu este 28A non voto.


Summary: Tres d@s 11 concelleir@s que o PP ten en Pontevedra presentarán a demisión por discrepancias co voceiro municipal. Unha lea que non foi quen de calmar nin o home forte do partido en Galiza, Alfonso Rueda, nin na provincia, Rafael Louzán, malia as xuntanzas das últimas horas

José Manuel Guillán, Celia Soto e Begoña Laya renunciarán á acta de concelleiras en Pontevedra, nunha decisión que amosa o nivel de crise e enfrentamento co voceiro municipal, Jacobo Moreira. A pesar da chamada á orde e as xuntanzas por parte de Alfonso Rueda e Rafael Louzán, homes fortes do PP galego e de Pontevedra, a crise non minguou. Nun principio falouse mesmo de que até 6 dos 11 edís poderían presentar a demisión. A crise interna entre os populares pontevedreses xerouse pola supresión das dedicacións exclusivas d@s concelleir@s do PP, decisión adoptada por Moreira sen o coñecemento do resto d@s compañeir@s.


Summary: O presidente do Goberno central acode a un acto con militantes na Coruña sen a presenza do seu candidato en Galicia e carga con dureza contra "a alternativa a cinco" que suporía a perda da maioría absoluta do PP. Ademais, alude "á unidade" de España como receita para saír da crise.

Rajoy continuou coa súa campaña para o candidato Feijóo, pero sen o candidato Feijóo. O presidente do Goberno acudiu a un acto do PP local na Coruña para apoiar ao líder do partido en Galicia que, ao igual que o pasado sábado, non coincidiu co seu xefe ante un auditorio duns 300 afiliados e membros dos comités locais dos populares. "É o mellor candidato, non hai comparación", dixo Rajoy dun Feijóo que estivo o día anterior na cidade, pero que marchou un día antes que o seu xefe. Foi a silueta de Feijóo que lucía nun cartel tras Rajoy a única imaxe dun presidente da Xunta que foi louvado polo xefe do Executivo español polo "aval" do feito no Goberno galego, que contrapuxo con vehemencia ao bipartito e á teórica "alternativa a cinco partidos" que suporía a perda da maioría absoluta por parte do PP. Malia criticar os lemas electorais do BNG ou AGE por "ir contra alguén" e non "para gobernar", Rajoy centrouse tamén en pedir o voto "porque non hai alternativa". "Todos sabemos a herdanza que deixou o bipartito e agora a alternativa non serían dous partidos, senón cinco; cada un tería unha, dúas ou unha conselleríla e media, cando o Goberno ten que ter coherencia, obxecivos compartidos e o mesmo ideario", asegurou. "Galicia non merece ter algo parecido ao bipartito, pero nunha versión moito peor", advirte Rajoy "Galicia non se merece ter algo parecido ao bipartito, pero nunha versión moito peor", dixo Rajoy, que aludiu aos lemas do BNG (Para facerlles frente) e AGE (Hai que paralos!) para asegurar que "non se pode andar así pola vida". "Nós queremos que nos voten para gobernar e para crear progreso pero non para ir contra ninguén", insistiu. "Pido o voso apoio para Feijóo porque soubo xestionar en tempos difíciles. O que fixo a Xunta de Galicia é un aval co que se pode presentar ante os cidadáns e todos os galegos. Cumprimos", engadiu o presidente do Goberno central, que volveu centrar o discurso no control do déficit e na solvencia do candidato da dereita e que fixo tamén alusión aos contratos do naval con Pemex. O presidente do Goberno central volveu centrar o discurso no "aval" do feito e na solvencia, sen aludir a propostas de futuro "Concretáronse uns contratos e non comprendo como hai xente que transmite a sensación de que non lles gusta que existan; se eu estivese no seu lugar, se cadra aputábame a dicir que tamén axudei a Feijóo porque igual algún o cría", manifestou nun auditorio de afiliados e simpatizantes entregados e no que tamén se puido ver o delegado do Goberno en Galicia, Samuel Juárez. Sen citar a Catalunya ou Euskadi, volveu citar "a unidade e a casa común de España" como receita para saír da crise Rajoy, ademais, mostrouse convencido da vitoria electoral o vindeiro domingo 21 e, xa en clave estatal, volveu aludirse ás ansias independentistas catalás sen citar nin a Artura Mas nin á Generalitat. "Non se pode xogar cos estatutos; necesítase serenidade, non ruído e unidade, asegurou, para engadir que "España é todo o que vivimos xuntos, a casa que construímos entre todos". "A nosa receita pasa por unha condición. Firmes nos nosos valores e na nosa unidade non hai crise que nons poida dobregar nin éxitos que non poidamos repetir", finalizou, tras un acto non que non se escoitou nin unha soa palabra en galego. Pola súa banda, Carlos Negreira, alcalde da Coruña, e Beatriz Mato, número un do PP pola Coruña, centraron o seu discurso nas louvanzas a Rajoy -moito máis que a Feijóo- e nas duras críticas ao bipartito. O rexedor coruñés aludiu "á resaca tras a festa de nacionalistas e socialistas" que debe arranxar a dereita, ao tempo que advertiu que "os que deixaron un país arruinado veñen agora a dar leccións".


Summary: O voceiro municipal, Rubén Cela, e a representante da organización en Europa, Ana Miranda, reclamaron que as estatuas do Mestre Mateo deben ser devoltas ao Concello

O Bloque Nacionalista Galego realizou esta esta sexta-feira unha acción simbólica na Praza do Obradoiro para denunciar o espolio franquista ao pobo galego. Varias persoas despregaron unha faixa co lema "Que nos devolvan o roubado! Franquismo: nunca máis!" nas balconadas da sé do Arcebispado compostelán. A pé de rúa, o voceiro municipal do BNG, Rubén Cela, e a voceira en Europa da fronte nacionalista, Ana Miranda, reivindicaron ante os medios a devolución das estatuas de Abraham e Isaac do Mestre Mateo. Dito patrimonio forma parte do Pórtico da Gloria e actualmente está no poder da familia Franco. O Concello de Santiago de Compostela, a quen pertencen orixinalmente as obras de arte, ven de presentar unha demanda para recuperalas por vía xudicial. "Aledámonos moitísimo de que dunha vez o Concello de Santiago recurrira á vía xudicial, o BNG tamén recurrira a esa vía polo uso da familia de Francisco Franco das visitas guiadas ao pazo de Meirás e cremos que hai que esgotar todas as vías para que as estatuas volvan ser patrimonio do pobo galego", apuntou Cela. O político nacionalista insistiu na necesidade de seguir a denunciar "desde todas as frontes posíbeis" o espolio franquista. "A nivel institucional o BNG plantexou iniciativas nos Concellos, no Parlamento de Galicia e incluso a través da nosa compañeira Ana Miranda, tamén en Bruxelas, no Parlamento Europeo", sinalou. "Un buraco negro na democracia" A voceira do BNG en Europa, que ven de organizar unha xornada de debate no Parlamento Europeo a raíz da memoria histórica e a pervivencia institucional do franquismo nos nosos dias, sumouse ás palabras do seu compañeiro. "Este é o único caso que existe en Europa onde se permite unha fundación que fai apoloxía do fascismo", incidiu Miranda. "É un buaco negro na democracia galega e non haberá unha verdadeira democracia mentres non haxa unha limpeza de toda a impunidade que ten o franquismo", acusou a política nacionalista. A voceira do BNG na Unión Europea tamén declarou que o partido se sumaba "a esas 220.000 sinaturas que foron presentadas en Madrid e que solicitan a ilegalización da Fundación Franco". Ademáis, informou de que esta semana presentaran na comisión de peticións de Bruxelas "unha demanda para que a Unión Europea faga todo o posible para condenar esta fundación ilegal que fai apoloxía do fascismo".


Summary: O novo accionista maioritario do grupo propietario da AP-9 é Globalvia, unha transnacional controlada por fondos de pensións de Canadá, Holanda e Reino Unido que compra por 723 millóns as accións de Sacyr, Abanca e Kutxabank. O principal atractivo económico da compañía son os ingresos por peaxes en Galicia HEMEROTECA | Audasa volve gañar máis de 40 millóns nun ano INTERACTIVO | O accionariado por tras da AP-9, unha arañeira internacional por Europa e América

HEMEROTECA | Audasa volve gañar máis de 40 millóns nun ano tras ingresar o maior importe por peaxes da última media década INTERACTIVO | O accionariado por tras da AP-9, unha arañeira internacional por Europa e América Uns 722,8 millóns de euros. É o montante da operación económica polo que a Autoestrada do Atlántico (AP-9) quedará sen o máis semellante a un vínculo galego que restaba na súa propiedade. A pasada semana o que fora un dos xigantes da construción en España, Sacyr, oficializu ante a Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV) que viña de acordar con Abanca e Kutxabank, as entidades herdeiras das antigas grandes caixas de aforros galegas e vascas, a venda de cadansúas partes en Itínere Infraestructuras, o grupo empresarial propietario de Autopistas del Atlántico (Audasa). Xuntas sumaban o 55,6% do capital de Itínere e, no caso de Abanca, administraba as accións que foran de Novacaixagalicia. A parte compradora destes máis de 251 millóns de accións de Itínere Infraestructuras é Globalvia, unha transnacional especializada en concesións de todo tipo de infraestruturas controlada dende hai algo máis de dous anos por tres fondos de pensións internacionais: OPTrust, de Canadá, PGGM, de Holanda, e USS, do Reino Unido. Estes fondos quedaron en 2015 coa compañía creada por Bankia e FCC e bloquearon a operación de venda a outro fondo, propiedade do Goberno de Malaisia. Ao tornar en accionista maioritaria de Itínere esta corporación será a que controle a AP-9, pero tamén a AG-55 da Coruña a Carballo e a AG-57 de Puxeiros ao Val Miñor. Isto xa sucedía dende 2015 coa autoestrada Santiago-Dozón, a AP-53. O novo accionista maioritario do grupo propietario da AP-9 é Globalvia, unha transnacional controlada por fondos de pensións de Canadá, Holanda e Reino Unido que compra por 723 millóns as accións de Sacyr, Abanca e Kutxabank Cando culmine a operación -Sacyr prevé que "estea formalizada no último trimestre de 2018"- Globalvia substituirá como principal accionista de Itínere a outro fondo multinacional, Corsair Capital, que participaba da compañía xunto a Kutkabank a través da empresa Arecibo Servicios y Gestiones. Corsair é contraria a esta operación de venda, como tamén o é Liberbank -entidade resultante da unión de Cajastur, Caja de Extremadura, Caja Castilla-La Mancha e Caja Cantabria no marco do rescate financeiro-. Un negocio millonario baseado nas peaxes galegas O principal atractivo económico de Itínere Infraestruturas para os fondos internacionais implicados na súa xestión son as peaxes galegas. Non en van, dos case 275 millóns de euros facturados por Itínere durante o pasado 2017, máis de 155 procedían das súas filiais galegas (Audasa e Autoestradas de Galicia), fundamentalmente dos ingresos por portaxes da AP-9. En apenas media década estes ingresos da principal autoestrada galega aumentaron un 13%, ata superar os 140 millóns de euros. Como informou Praza.gal, este volume de ingresos da AP-9 foi o maior da última década e permitiu a Audasa anotarse uns beneficios de máis de 40 millóns de euros por terceiro ano consecutivo. Esperando o traspaso á Xunta A mudanza na propiedade da AP-9 prodúcese mentres segue sobre a mesa a petición de que as competencias sobre a autoestrada sexan transferidas polo Goberno de España ao Goberno galego. Esta reclamación está actualmente viva e, cando menos, tres frontes diferentes. No Congreso dos Deputados están en marcha dúas proposicións de lei de En Marea despois de que o novo Executivo de Pedro Sánchez decidise erguer o veto co que as bloqueara. No Parlamento galego os grupos acordaron por terceira vez unha proposición de lei -redactada inicialmente polo BNG- para formular a mesma reclamación ante o Congreso -as dúas anteriores vetounas o Goberno de Rajoy-. Ademais, a transferencia está na axenda de negociacións políticas da Xunta co novo Executivo de Pedro Sánchez, que di ter a "porta aberta" a aprobalo. A Xunta di que pedirá con "máis convicción, se cabe" o traspaso de competencias, que o goberno de Rajoy vetou tres veces e ao que o gabinete de Pedro Sánchez di "abrir a porta" Tras facerse pública a operación de venda a Globalvia a Xunta asegurou, a través da conselleira de Infraestruturas, que a súa reclamación de traspaso terá "aínda máis convicción, se cabe", afirmou Ethel Vázquez, se ben non aclara se o PP mudará a súa postura nas Cortes Xerais ou se, pola contra, seguirá sendo negativa e contraria á mantida en Galicia. Dende En Marea reiterouse tamén nos últimos días a necesidade do traspaso e ademais a formación coida que "o custe da operación, por baixo dos 1.000 millóns" demostra que sería posible o rescate da concesión por un importe moi inferior aos 4.000 millóns estimados polo gabinete de Rajoy a través de cálculos erróneos. O BNG, pola súa banda, reclama "luz e taquígrafos" sobre esta operación de compra-venda e subliña, por medio da súa vicevoceira, Olalla Rodil, a necesidade de acelerar a trasnferencia cunha negociación bilateral Xunta-Estado.


Summary: Através dunha pregunta formulada polo deputado Manuel Fajardo, a coligazón proporá que a corporación pública retransmita os encontros deste deporte en auxe.

Galiza é punteira en fútbol gaélico. De feito, a selección nacional está recoñecida pola federación internacional e esta modalidade deportiva gaña cada vez máis siareir@s no noso país. Perante esta realidade, o deputado de Alternativa Galega de Esquerda, Manuel Fajardo, preguntará a CRTVG no Parlamento pola posibilidade de retransmisión dos encontros que disputen as equipas galegas, através das canles públicas. O obxectivo desas emisións, sinala Fajardo, é "fomentar o interese por este deporte" que " enxalza unha serie de valores, esquecidos na práctica de outros deportes excesivamente profesionalizados e competitivos, como a fraternidade, igualdade, solidariedade". Aliás, lembra, O fútbol gaélico conta en Galicia dende a súa chegada no 2010 coa creación do primeiro equipo no país, (fillos de Breogán da Coruña), cunha importante implantación, e neste ano comeza a liga con máis de 14 equipos entre femininos e masculinos". Así pois, e co encontro amistoso que terá lugar o vindeiro 4 de outubro no Grove entre a selección galega e distintos combinados irlandeses, Manuel Fajardo propón que a CRTVG comece a retransmitir os partidos.