Summary: A Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público volve chamar á insubmisión ás probas de avaliación que a polémica lei educativa impón en Primaria e ESO a finais deste mes. A Xunta recoñeceu até un 40% de absentismo en cursos anteriores, un 80% segundo os impulsores da protesta.

A Lomce segue vixente e as protestas contra ela, tamén. Da polémica lei educativa derívanse as avaliacións finais para alumnos en diferentes niveis educativos, as coñecidas como reválidas, moi contestadas e protagonistas dun boicot que triunfou especialmente en Galicia nos últimos cursos. A Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público (Pgdep) promove de novo o boicot nas deste curso, que terán lugar o 23 e 24 de maio en 3º de Primaria e os 29 e 30 do mesmo mes en Primaria e ESO. A Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público volve chamar ao boicot ás reválidas de Primaria e ESO de finais deste mes No caso das primeiras, teñen carácter censual, polo que está chamado a facela todo o estudantado dese curso. No caso das avaliacións finais de Primaria e ESO, son mostrais e aínda non se coñecen os centros educativos propostos. A Pgdep insiste en que son probas "impostas unilateralmente polo PP na Lomce" e advirte de que a publicación no DOG das ordes que regulan estas reválidas coinciden coa aplicación das probas PISA nun número indeterminado de centros que, como no caso das reválidas, "a Consellaría de Educación oculta á comunidade educativa". A Plataforma considera as reválidas "un desprezo absoluto ao profesorado" e defende a avaliación continua Suso Bermello, secretario nacional da CIG-Ensino, integrante da Plataforma, sinala as reválidas e as probas PISA como "resposta ao mesmo interese de introducir elementos de control académico e curricular por parte dos gobernos" e "unha subordinación dos contidos curriculares a eses intereses, xerarquizando as diferentes materias e introducindo elementos de tensión innecesaria no alumnado". Ademais, insiste en que esas avaliacións externas "supoñen un desprezo absoluto ao profesorado, despoxado do seu papel central no proceso de ensino-aprendizaxe e sometido a un control que busca eliminar ou restrinxir ao máximo a liberdade de cátedra e a autonomía tanto do profesorado individualmente como dos propios centros educativos". A Plataforma insiste na defensa da avaliación continua "fronte ao modelo neoliberal, xerarquizante e clasista" da Lomce e defende unha "educación integral na que non existan materias de primeiro e segundo nivel e onde o alumnado, especialmente aquel con necesidades específicas de apoio educativo, non sexa segregado nin estandarizado". Galicia liderou o rexeitamento ás reválidas nos últimos anos; a Xunta recoñeceu un 40% de absentismo e os impulsores cifrárono no 80% O colectivo lembrou o "éxito" das campañas de boicot levadas a cabo nos últimos cursos, alcanzando o 80% de absentismo, segundo a Plataforma, e até o 40% nas cifras recoñecidas pola Xunta, tamén no curso pasado. Sexa como for, foron moitas as familias que naqueles días non levaron os seus fillos e fillas aos centros en Primeira, logrando mesmo que a proba de 4º da ESO non tivese valor académica. O apoio ao boicot e o rexeitamento a estas probas en Galicia foi a maior no conxunto de Estado e desde as ANPAS advirten de que a súa intención para as de final de mes volve ser a de oporse ás reválidas. Xosé Bustelo, en representación das asociacións de nais e pais que integran a Plataforma, solicitou un esforzo das familias para "facer fronte aos problemas de conciliación laboral e familiar e non enviar as crianzas aos centros". A Pgdep acusa a Xunta e a Consellaría de Educación de tentar "desmobilizar as familias restándolle importancia ás reválidas e incidindo en que non teñen valor académico". "Só o seguidismo cego e sen fisuras que a Consellaría practica coas ordes que lle chegan do PP permite entender que se sigan a dilapidar cartos públicos na realización dunhas probas que non teñen ningún percorrido nin resultado de relevancia, ao tempo que os problemas que acusa a educación no noso país seguen lastrando toda posíbel recuperación, tanto no número de profesorado e na resposta ás súas demandas como na redución das rateos ou a mellora da atención á diversidade", finaliza a Plataforma.


Os grupos económicos e os políticos cómplices que dominan o mundo expropiáronnos, en pouco tempo, as conquistas sociais e os dereitos cívicos conseguidos nas últimas décadas, e que criamos consolidados e sen posibilidade de retroceso. Carlos Varela (ex-Fiscal Superior de Galicia) recordou nun discurso recente o principio de "prohibición de retroceso social", que vulneran reiteradamente os nosos gobernantes. Porque hai unha estratexia global, deseñada nos foros onde cociñan o falso dogma neoliberal -ideoloxía clasista que pretenden presentar como evidencia científica-, e hai actores locais (na política e na economía especulativa) que aplican estas receitas sen pudor, mesmo sabendo o grave dano e o enorme sufrimento que provocan a moitas persoas. A xente común temos que organizarnos e defendernos para construír un futuro máis xusto e igualitario que o que están deseñando os facinorosos que dominan o planeta. O que sucedeu nos últimos anos no noso país -e noutras xeografías próximas-, non foi consecuencia dun tsunami -ou calquera outro fenómeno imparable da natureza-. A crise foi provocada pola feroz e implacable avaricia dos cobizosos que se apoderaron do mundo. Eles son -banqueiros, inversionistas, especuladores, xogadores do casino universal-, os causantes da crise, quen agora seguen lucrándose da mesma (xogando coa débeda pública, movendo segundo lles conveña a "prima de risco", desvalixando as caixas de reserva de diñeiro público). A complicidade obscena dos intereses financeiros cos políticos no poder está producindo un empobrecemento xeneralizado, unha desesperanza crecente que afecta cada vez a máis persoas. A mocidade ten unha importante tarefa por diante. O movemento 15-M supuxo un revulsivo para moita xente -nova e non tan nova- desencantada da vella política e dos políticos corruptos. A indignación expresada naquel momento callou en movementos sectoriais moi activos (preferentistas, plataformas contra os desafiuzamentos, as mareas da educación e a sanidade, etc), e en grupos políticos que recollen cada vez máis apoio da cidadanía. Hai cada vez máis conciencia de que as políticas impostas empobreceron as nosas vidas e ensombrecen o futuro. Cada vez é máis visible o muro que están levantando entre os que manexan o mundo e os que son cada vez máis pobres, cada vez é máis evidente a crecente desigualdade social que nos conduce a un mundo de señores e servos. Hai unha preocupación crecente pola contorna e polo coidado da saúde do planeta; hai grupos que reflexionan e actúan para procurar a soberanía alimentaria e a sustentabilidade da nosa vida futura; hai mozos que plantexan o retorno ao medio rural e outros que reflexionan sobre o peak oil, un futuro -próximo- sen petróleo (Véspera de nada). Cada vez hai máis persoas que perciben a necesidade de implicarse na acción social, xa que as políticas dominantes prexudican a nosa vida e a dos nosos descendentes. Toda esta enerxía hai que unificala para construír unha alternativa forte, que free o dominio actual das forzas da cobiza dedicadas ao saqueo.


Summary: Veciñanza e colñectivos en defensa da sanidade pública reivindican unha sanidade de proximidade e piden servizos eficaces para facer fronte ás patoloxías propias da comarca.

"O Hospital Público de Valdeorras está deixando de ser un hospital para converterse nun centro de especialidades onde o persoal vén pasar consulta e marcha. Vai camiño de ser un ambulatorio con camas de crónicos e xeriatrías", describe o enfermeiro e sindicalista, membro da Plataforma en Defensa da Sanidade Pública de Valdeorras, Suso Vilasánchez. Segundo di, un centro hospitalario ten que ter capacidade de ingresar e de seguir a evolución dun paciente, "e o persoal especialista ten que coñecelo e poder ofrecerlle seguimento", unha práctica por veces complicada no hospital de Valdeorras, "ferido de morte" desde a implantación do novo modelo da estrutura organizativa de xestión integrada (EOXI) do Servizo Galego de Saúde, de 2010, mantén o colectivo. O distrito sanitario de Valdeorras atinxe unhas 32.000 persoas espalladas por 1.685 quilómetros cadrados de territorio de montaña: O Barco, A Rúa, Viana do Bolo, Trives, Vilamartín, Carballeda de Valdeorras, Rubiá, A Veiga, O Bolo, Manzaneda, Petín, San Xoán de Río, Vilariño de Conso e Larouco. Os hospitais comarcais fican sen persoal En 2011 o comarcal de Valdeorras funcionaba como "ente autónomo dentro do sistema público de saúde, con obxectivos comúns a toda a rede hospitalaria e obxectivos particulares de acordo coas patoloxías predominantes e as necesidades da área". Contaba cun cadro básico de 400 traballadoras e traballadores -272 eran persoal sanitario e de admisión- e unha trintena de servizos. Desde que "todo se centrou en Ourense, foi perdendo recursos, unhas veces coa desculpa de optimizar e outras coa de que non había especialistas que quixesen vir a Valdeorras". O hospital vai camiño de ser un ambulatorio con camas de crónicos e xeriatrías En 2017, lembra Vilasánchez, "soubemos tras unha orde xudicial que había 20 especialistas deste hospital prestados a outros centros; de cardioloxía, xinecoloxía, traumatoloxía, oncoloxía...". Hoxe, advirte, "descoñecemos se hai persoal cedido, se hai profesionais que nunca se chegaron a incorporar á súa praza ou cantas prazas se amortizaron e que pasou coa súa dotación". Baleirado de recursos Censura "un ocultismo extremo" e unha "xestión desastrosa" após o "baleirado do hospital do Barco dos seus recursos de autoorganización". Miles de persoas claman na rúa contra o desmantelamento do hospital de Valdeorras Segundo enumeran desde a plataforma sanitaria de Valdeorras, cirurxía xeral chegou a ter cinco profesionais e "hoxe fica reducida a un só que precisa apoio desde Ourense". Tamén, traumatoloxía, de tres pasou a un con apoio. "Uroloxía e cardioloxía ficaron sen nada. Veñen de Ourense pasar consulta ou facer intervencións menores e marchan". Dermatoloxía desapareceu -teñen que desprazarse-, igual que medicina preventiva e admisión. "Rehabilitación fica sen facultativos. Xinecoloxía e obstetricia, co cadro incompleto. Radioloxía, só con dous profesionais, con gardas a distancia desde Ourense e pediatría vén de perder esta semana unha das dúas especialistas que tiña". Medicina interna, "alicerce noutrora deste hospital", reduciu o seu persoal facultativo en 50%. É, con todo, xunto a urxencias, o único servizo que mantén as gardas presenciais 24 horas". Cirurxía xeral chegou a ter cinco profesionais, hoxe fica reducida a un só que precisa apoio desde Ourense Todo isto, din, nun centro de referencia para concellos extensos e despoboados. "Si, seremos poucos, pero temos tantos dereitos como os que viven en grandes cidades. Os recursos teñen que existir e ser eficaces. Non vale recortar sempre". "Non se entende que non haxa unidade de pneumoloxía" Só en 2018 perto dun cento de persoas da comarca de Valdeorras e doutros municipios próximos foron diagnosticadas de silicose. Detectáronse 96 casos, o dobre que o ano anterior. "Ourense é a provincia con maior nivel de inhalación de po en suspensión, fundamentalmente por parte de traballadores do sector da lousa. Somos a zona que máis persoas enfermas achega en todo o Estado ás listas de Sanidade. O ideal sería dispor dunha unidade propia dedicada a esta doenza pero o que non se entende é que este hospital non teña un servizo de pneumoloxía", afirma Suso Vilasánchez. Neste sentido, o BNG rexistrou o pasado 8 de xuño no Parlamento a creación dunha unidade especializada en Valdeorras e a posta en marcha dunha campaña de control das condicións de traballo na lousa.


Summary: Inicia a recta final de recollida de apoios con postos en diferentes localidades do país.

A iniciativa lexislativa popular (ILP) 'Sentido común', que promove A Mesa para garantir os dereitos lingüísticos no ámbito socioeconómico inicia a súa recta final na fase de recollida de apoios. Faino após lograr máis de 20.000 sinaturas, o duplo da cifra mínima exixida, mostra do apoio popular a esta iniciativa, plasmado na firma de miles de persoas ao longo destes meses nos diferentes puntos de Galiza. A campaña terminará a finais de setembro coa presentación da sinaturas no Parlamento de Galiza. A partir dese día día ficarase a data do debate para a súa toma en consideración polo Parlamento. Con esta iniciativa A Mesa pretende impulsar un desenvolvemento legal que fixe o contido mínimo dos dereitos lingüísticos nas relacións comerciais, xa que a súa inexistencia, malia ser o galego unha lingua cooficial en Galiza, provoca situacións de vulnerabilidade, indefensión, denegación da atención e na prestación dos servizos. Os lugares nos que estará a entidade serán: Tomiño: 6 de setembro, praza do Seixo de 10:30 a 13:30 Ourense: 6 de setembro, rúa do Paseo de 18:00 a 20:00 Ferrol: 7 de setembro, praza de Armas de 11:00 a 14:00 Lugo: 7 de setembro, praza de Santo Domingo de 12:00 a 14:00 Santiago: 8 de stembro, praza do Toural de 11:00 a 13:30 A Coruña: 8 de setembro, Mercado dos Mallos de 11:00 a 13:30 Fisterra: 8 de setembro, paseo da Ribeira de 18:00 a 21:00 A Laracha: 9 de setembro, paseo marítimo de Caión de 17:00 a 19:00


Summary: O despoboamento e o envellecemento das zonas rurais é unha das cuestións clave da Galicia actual. En máis de dous de cada tres concellos (215 localidades) os maiores de 65 duplican (como mínimo) os menores de 20, e en 87 a diferenza é de 5 a 1. Dúas xornadas de debate explorarán esta fin de semana as causas desta situación e as accións que poderían freala

O despoboamento e o envellecemento das zonas rurais é unha das cuestións clave da Galicia actual. En máis de dous de cada tres concellos (215 localidades) os maiores de 65 duplican (como mínimo) os menores de 20, e en 87 a diferenza é de 5 a 1: cinco maiores de 65 por cada menor de 20 anos. O rural galego continúa a expulsar poboación moza cara ás áreas urbanas do resto de Galicia, e tamén para outras zonas do Estado."Aínda que estes espazos puidesen xerar emprego e renda, debemos dotalos duns servizos que permitan aos seus habitantes ter unhas condicións de vida socialmente aceptables"Dúas xornadas de debate explorarán esta fin de semana as causas desta situación e as accións que poderían frear este proceso de despoboamento. Na Cañiza, este sábado, dúas charlas e unha mesa redonda preguntaranse "Que responsabilidade ten a administración?" e "Cal é a nosa responsabilidade como cidadáns? coa participación de Carlos Fernández Coto, Mario Outeiro, Carlos Morgade, Tamara Balboa ou os representantes de 'O Tempo da Aldea' que explicarán o traballo que dende hai anos veñen realizando na aldea de Rebordechán, en Crecente.O día anterior en Viana do Bolo a xornada 'Galicia Baleirada' debaterá se "o despoboamento é unha causa ou un efecto?" e se "existen alternativas ou debemos afacernos a esta realidade?". Nela participarán Lourenzo Fernández Prieto, Edelmiro López Iglesias, Isidro López Dubert, Alba Díaz Geada, Eduardo Corbelle, David Soto, Emilio Carral, Teresa Rodríguez ou Xavier Simón.Nas dúas intervirá, ademais, a profesora da USC María do Mar Pérez Fra, que posúe unha ampla traxectoria no deseño, desenvolvemento e avaliación de políticas de desenvolvemento rural. Entre outros proxectos, foi a responsable da coordinación en Galicia do Programa de Desenvolvemento Rural 2007-2013. Falamos con ela.Hai máis consenso sobre as causas que sobre as posibles solucións, pero cales son ao teu xuízo as claves máis determinantes para explicar o proceso de despoboamento que segue a sufrir o rural galego? Pesan máis os factores económicos ou laborais, ou a falta de servizos?"Un dos grandes problemas que teñen as zonas rurais é o elevado grao de masculinización na poboación máis nova"As áreas rurais galegas continúan expulsando poboación nova porque non son capaces de crear emprego e renda en cantidades suficientes. Pero aínda que estes espazos puidesen xerar emprego e renda, debemos dotalos duns servizos que permitan aos seus habitantes ter unhas condicións de vida socialmente aceptables. O que temos que ter claro é que non imos poder repoboar o rural a base de heroes e de heroínas. A xente do rural demandamos unhas condicións de vida similares ás que pode haber nas áreas urbanas, acordes a unha sociedade do século XXI. Iso non significa que teña que haber un hospital en cada concello, pero si que ten que haber unha atención primaria cun mínimo de calidade, unha escola cun mínimo de calidade, servizos de ocio, unha boa conexión a Internet... Debemos facer desas zonas espazos que sexan atractivos para a poboación.Vouche poñer un exemplo que para min é moi ilustrativo. Un dos grandes problemas que teñen as zonas rurais é o elevado grao de masculinización na poboación máis nova. As mulleres están fuxindo dos espazos rurais. Por que? Se ti colles a poboación maior de 65 anos (que é ou vai ser en pouco tempo demandadora de coidados) e a divides entre o número de mulleres entre 30 e 65 anos, o ratio para o conxunto de Galicia é de 1,1, pero nos concellos cunha baixa densidade de poboación, que son dous de cada tres en Galicia, o ratio é de 1,7. Tendo en conta que a economía de coidados recae maioritariamente nas mulleres e que nas zonas rurais os centros de día son practicamente inexistentes, ese traballo de coidados correspóndelles ás mulleres, o que dificulta moito a súa vida laboral e limita tamén as súas posibilidades de lecer. O que temos que facer é ofrecerlles a eses habitantes do rural, e en especial ás mulleres, unhas posibilidades de ter unha vida que sexa aceptable.Falamos de sanidade, de transporte, de servizos de atención ás persoas dependentes... E tamén do ensino, porque a falta dun colexio a unha distancia mínima pode expulsar dun concello a toda unha familia..."Dado que nas zonas rurais os centros de día son practicamente inexistentes, ese traballo de coidados correspóndelles ás mulleres"A min gústame saír choradiña da casa. É certo que vivir no medio rural pode ter unha serie de desvantaxes, pero non tantas como a priori nos pode parecer. Eu vivo nunha zona rural, e os meus fillos teñen que coller o bus 45 minutos para ir e outros 45 minutos para volver, pero iso a min paréceme aceptable, porque a cambio están a recibir unha educación de primeiro nivel nunha destas escolas rurais, con clases nas que hai 13 nenos. Cal é o problema? Que isto está sendo posto en cuestión e moitas veces está en perigo. Por suposto, se queremos conservar este rural vivo, hai que manter estes servizos, porque doutro xeito estaremos contribuíndo a este proceso de abandono.Un dos grandes problemas é que está a dominar un cálculo puramente economicista nas decisións que se toman dende os gobernos, calculando así se 'compensa' ou non 'compensa' a curto prazo manter aberto un determinado servizo na zona rural?"Como sociedade estamos dispostos a facer ese esforzo para soster ese rural?"Si, iso aplícase ao rural, pero hoxe en día está a aplicarse a todo: estamos tentando facer todas as cousas a custo cero, e isto non é posible. Como sociedade temos que parar a pensar que tipo de rural queremos, porque doutro xeito o que temos é un discurso absolutamente hipócrita. Por un lado temos as grandes declaracións: queremos un rural vivo, queremos frear o despoboamento, esta vai ser a lexislatura do rural... E isto conséguese gratis? Como sociedade estamos dispostos a facer ese esforzo para soster ese rural? Se ti colles os fondos que neste momento se están destinando a programas de desenvolvemento rural e os pos nun lado da balanza, e no outro lado pos os problemas que supostamente pretendes solventar con eses fondos, non dan as contas.En Galicia temos, ademais, outro problema: a política de desenvolvemento rural é unha política cofinanciada: unha parte dos fondos veñen de Europa e outra parte tenos que poñer a administración española e galega. A realidade é que aos fondos que chegan da UE se lles aplica a porcentaxe mínima de cofinanciamento para poñelos en marcha, pero non se destinan recursos a maiores a estas políticas.Serven de algo as medidas que dende a administración se están a propoñer para frear o descenso da natalidade nestas zonas?"Dá igual a xente que naza se esas persoas unha vez que chegan ao seu período de vida activa van marchar a outros territorios"Estamos moi preocupados polo envellecemento da poboación, por ese inverno demográfico que vén, pero o tipo de accións coas que se está enfrontando ese problema son medidas de tipo natalista, que están completamente fracasadas en calquera país moderno. Unha cousa é que ti consigas incentivar a natalidade en zonas rurais, que en moito lugares é completamente imposible, pola estrutura poboacional que xa teñen, sen apenas habitantes en idade fértil. Pero a realidade é que esas zonas continúan expulsando poboación moza. Dá igual a xente que naza se esas persoas unha vez que chegan ao seu período de vida activa van marchar a outros territorios.A promoción económica nas zonas rurais, a xeración de rendas, emprego e riqueza depende primordialmente do sector primario?"Hai explotacións gandeiras que están tendo dificultades para acceder á terra"O proceso de desenvolvemento económico implica unha terciarización da economía, pero iso non é contraditorio con que a gandaría siga a ser un motor fundamental e un sector plenamente competitivo no contexto europeo. O que non nos podemos permitir é que nesas comarcas sigan pechando explotacións; nós xa completamos o proceso de axuste agrario. Hai explotacións que están tendo dificultades e entre elas destacan os problemas que moitas están tendo para acceder á terra. Son explotacións que fixeron un esforzo modernizador importantísimo, pero que non están conseguindo rendibilizar todo ese investimento, en gran medida porque están limitadas no seu acceso a terra agraria. Iso lévanos a que teñamos unhas explotacións moi intensivas con todos os problemas de custos de produción e os problemas medioambientais que isto xera.Hai elementos que nos permiten ser optimistas? Que oportunidades de futuro non aproveitadas detectas no rural galego?"Falamos sempre do rural como se fose un espazo homoxéneo, e iso non é certo"Gustaríame transmitir unha idea: falamos sempre do rural como se fose un espazo homoxéneo, e iso non é certo. Temos comarcas que teñen unha especialización moi marcada no sector gandeiro e leiteiro, que seguen a ser un gran motor económico; con todo, non hai un só concello en toda Galicia no que o sector primario sexa o xera máis emprego e renda. Hai un tipo de actividade que é fundamental: a agroindustria, a transformación daquilo que producen os agricultores e agricultoras. Se en lugar de exportar produtos de baixo valor acrecentado (por exemplo leite líquido) fósemos capaces de ter unha industria que transformase todo iso, implicaría un impacto en termos de emprego e renda enorme. O problema é que non temos pechado o ciclo de transformación de alimentos. Pero ese non é o único vector de desenvolvemento posible para o rural. Antes falabamos da economía de coidados e de como afecta á s mulleres. Por que non visibilizamos todo ese traballo no marco dunha economía do benestar? Todo ese traballo que realizan as mulleres de xeito gratuíto pode ser actividade económica e xerar unha bolsa de emprego importante. Para isto, necesítase unha implicación do sector público. Outro vector: onde se produce a enerxía que consumimos? No rural. O que pasa é que é un tipo de actividade económica que atravesa o territorio, polo que os habitantes desas zonas só sofren os efectos negativos desa actividade sen recibir unha remuneración a cambio. "Esta semana está convocada unha folga polo clima. Cal é o reservorio ambiental? O rural. Os servizos medioambientais que o rural xera están sendo remunerados polo conxunto da sociedade? Non"Outro valor moi importante é o patrimonio natural e material que existe nestas zonas e que pode converterse nun atractivo turístico. De feito, moitos concellos están xa a aproveitalo. Esta semana está convocada unha folga polo clima. Cal é o reservorio ambiental desta sociedade? O espazo rural. Os servizos medioambientais que o rural xera están sendo remunerados polo conxunto da sociedade? Non. As persoas que viven no rural están contribuíndo a manter vivo un determinado ecosistema, pero esta é unha función que non está remunerada polo mercado e que polo tanto acaban sendo realizadas de maneira gratuíta. O rural é un espazo heteroxéneo, e o que non hai son receitas ou unha solución milagrosa que poidamos copiar e aplicar a todos os territorios.Outra das claves pode estar no aproveitamento multifuncional do monte? Que gaña e que perde o rural coa actual énfase no monocultivo do eucalipto? "Destinar terra con potencial agrario a usos forestais é unha ineficiencia económica. Lévanos ademais a que o conxunto da sociedade teñamos que estar asumindo un enorme gasto dedicado á extinción de incendios"Todo monocultivo é negativo para un territorio. Tanto ten que sexa o do eucalipto ou o forraxeiro. É unha debilidade. Ademais, o actual modelo forestal ten consecuencias moi negativas no plano ambiental e no plano económico. Se miramos os usos da terra no territorio, a porcentaxe dedicada a usos agrarios é baixísima, por debaixo do 25%. Destinar terra con potencial agrario a usos forestais é a todas luces unha ineficiencia económica. Lévanos ademais a que o conxunto da sociedade teñamos que estar asumindo con fondos propios un enorme gasto dedicado á extinción de incendios. Isto non significa que eu estea en contra do aproveitamento forestal nin que haxa unha contradición entre os usos forestais e agrarios. Esta é unha cuestión de ordenación do territorio, porque aquí o que sobra é terra.Que papel poden xogar as comunidades de montes?"A porcentaxe de persoas que saben como funcionan as comunidades de montes é ínfima, e isto é así tantos nas zonas urbanas como nas zonas rurais"Os montes veciñais en man común son unha oportunidade e iso é indubidable. Pero resulta chocante que nun país no que o 23% do territorio é comunal, a porcentaxe de persoas que saben como funcionan as comunidades de montes é ínfima, e isto é así tantos nas zonas urbanas como nas zonas rurais. Os nenos e nenas que van a colexios en concellos con montes comunais saen de alí descoñecendo esa realidade. Levamos décadas vivindo de costas ao 23% do noso territorio, e iso leva a unha situación de claro abandono. Hoxe temos comunidades de montes que son modélicas e que funcionan marabillosamente, pero temos moitas que están sen constituír ou que non teñen apenas actividade.Na xornada deste sábado na Cañiza amósase o traballo que se está a realizar en Rebordechán. Que necesitan este tipo de iniciativas locais para teren éxito? Que apoio lles poden emprestar as administracións?"O proceso de desagrarización implicou a perda de tecido social. Estes espazos quedaron sen sociedade civil"Eu creo que a estas iniciativas non lles falta nada: son exitosas en si mesmas. Algunhas son de carácter asociativo e ao que están contribuíndo é a crear algo moi importante: tecido social nas zonas rurais. Todo o proceso de desagrarización que viviron as áreas rurais galegas nas últimas décadas, que é o que explica o baleirado destes espazos, implicou unha perda de dinamismo económico, pero implicou tamén algo máis importante: a perda de tecido social. Estes espazos quedaron sen sociedade civil. Por iso, que xurdan iniciativas coma estas o que permite é volver tecer redes e abre espazos para a socialización, nos que despois poden nacer proxectos ben interesantes.Na mesa de debate na que intervirás pregúntase pola responsabilidade da administración, pero tamén pola responsabilidade da sociedade. Así pois, que responsabilidade ten a cidadanía galega no despoboamento do rural?"A maior parte da sociedade ve o rural como un lugar ao que ir na fin de semana"A maior parte da sociedade ve o rural como un lugar ao que ir na fin de semana, un espazo que conserva unha serie de valores tradicionais e naturais moi importantes. Pero ao final volve ao contexto urbano. Hai unha determinada visión sobre o rural que permea a toda a toda a sociedade. Eu sempre digo que os espazos rurais non son un problema e tendemos a velos como un problema. Non, o rural é un recurso. O que pasa é que isto non o terminan de ver os habitantes das cidades, pero tampouco as propias persoas que viven no rural. Hai moitos elementos que o rural pode aproveitar para xerar renda e emprego, pero o que pasa é que non o acabamos de crer de todo. Temos unha enorme falta de fe en nós mesmo, temos que aprender a ter orgullo do noso. Para min é fundamental rachar con esa idea de que os mozos e as mozas teñen que marchar, e debemos comezar a educalos para quedar. Para comezar, son educados completamente de costas á realidade que están vivindo, non hai contidos específicos."É fundamental rachar con esa idea de que os mozos e as mozas teñen que marchar, e debemos comezar a educalos para quedar"O rural non se vai salvar só, necesitamos que o conxunto da sociedade decida dunha vez se quere salvalo ou non. Porque se cadra un modelo de concentración da poboación nunhas poucas áreas, que é para o que imos, pode ser un modelo viable dende o punto de vista económico. Pero é iso o que queremos? Porque se non é o que queremos o que hai que facer é destinar recursos para evitalo.


Summary: Beijing teme que o Exército norteamaricano poda utilizar determinadas funcionalidades do radar do sistema THAAD para espiar China.

Os ollos do mundo continúan focando cara a península da Corea. O día despois de Donald Trump declarar que en determinadas circunstancias "estaría honrado" con manter unha entrevista co líder norcoreano Kim Jong-un, China exixe aos EUA que desmonte o sistema de defensa anti-míseis THAAD instalado polos norteamericanos en Corea do Sul. Beijing ve o THAAD como unha ameaza para a súa seguranza nacional. Xa durante a campaña que o levou ao Despacho Oval, e durante os seus primeiros cen días de goberno, Donald Trump ten prodigado as declaracións críticas a China pola súa pretensa falta de firmeza no control do programa nuclear norcoreano. De acordo con Reuters, o THAAD está xa operativo, embora só nunha fase inicial da súa capacidade para refugar potenciais ataques balísticos vindos do norte da península coreana. Mentres tanto, sectores da Administración Trump quixeron matizar as declaracións do magnate en relación a unha eventual entrevista con Kim Jong-un, alegando que nestes momentos non se dan as condicións para unha cimeira entre os líderes dos EUA e Corea do Norte ter lugar.


Summary: Mentres os talibán celebraban en Kabul que o Afganistán volve ser un país "libre" e prometían "unidade nacional", ao norte do capital producíase a primeira ofensiva contra a resistencia tras dúas semanas de negociacións. Logo da saída de EUA, a esas promesas talibán aférranse –con medo– as persoas que ficaron en terra.

"Parabéns ao Afganistán… esta vitoria perténcenos a todos nós [...] Os Estados Unidos foron derrotados, non foron quen de conseguir os seus obxectivos a través de operacións militares", declaraba sobre a pista do aeroporto internacional de Kabul o portavoz do movemento talibán Zabihullah Mujahid, que aseguraba querer ter "boas relacións co resto do mundo" e prometía aos afgáns "protexer a nosa liberdade, independencia e valores islámicos". Facíao tras se completar a saída definitiva das tropas dos EUA e da OTAN un minuto antes das 00 horas de onte. "Un momento histórico", agora que o Afganistán volve ser un país "libre e soberano", declarou Mujahid. Desde o pasado 14 de agosto, véspera da conquista talibán da capital afgá, EUA e os países aliados evacuaron máis de 123.000 persoas. Mais moitas en risco de sufriren as represalias dos fundamentalistas fican atrás. Por exemplo, os centos de estudantes da Universidade Americana de Afganistán (AUAF), que aseguran estar recibindo ameazas de morte. Tamén a presidenta do Goberno alemán, Angela Merkel, cifraba onte en polo menos 10.000 ─e pode que até 40.000─ o persoal que traballa en organizacións para o desenvolvemento e que non puido ser evacuada. Persoal con dereito a residencia en Alemaña, mais que en moitos casos ─dixo─ tiñan demasiado medo a saíren da casa e viaxaren até o aeroporto de Kabul. Rescates nas sombras Ademais, vanse coñecendo outras historias, como a do grupo de militares ucraínos que se internaron a pé nas rúas de Kabul, controladas por milicianos talibán, para escoltar até o aeródromo varios buses de familias afgás ligadas a organizacións canadenses, como a do tradutor e colaborador do xornal The Globe and Mail. Ou a dun grupo de veteranos do Exército estadounidense, oficiais de intelixencia e voluntarios de ONG que levan varios días traballando de forma encuberta para localizar familias afgás, sortear os puntos de control talibán e levalas ao aeroporto. En total, son máis de 700 persoas as rescatadas na operación "Pineapple Express" ("pineapple" é piña ou ananás en inglés, palabra chave e imaxe gardada nos seus teléfonos móbiles para seren identificados). A operación seguirá os próximos meses, asegurou o seu responsábel á canle de TV estadounidense ABC. Rei morto, rei posto Mais oficialmente xa non hai tropas estranxeiras no Afganistán, dúas décadas despois da invasión que o Exército estadounidense liderou en represalia polos ataques do 11 de setembro de 2001 contra edificios civís e instalacións militares no país norteamericano. O Pentágono difundiu unha imaxe, icónica xa, do derradeiro soldado en saír. Trátase do xeneral de división Chris Donahue, retratado a través dun obxectivo de visión nocturna, o que dá o característico ton verde á foto. Axiña saíron uns, entraron outros, e nas horas seguintes os talibán accederon ao aeroporto, onde dispararon as armas ao ceo para celebraren o inicio dunha nova era ─ou, está por ver, o regreso ao pasado─. Varios dirixentes talibán publicaron en Twitter fotos e vídeos do acceso ao aeródromo e das horas posteriores. Internacionalmente, mantense a liña destes meses. "Afganistán logrou liberarse por si mesmo da ocupación militar estranxeira", declarou Wang Wenbin, portavoz do Ministerio de Exteriores da China, ao tempo que volveu exixir a EUA que asuma a súa responsabilidade no futuro do país. Washington por agora trasladou a sede diplomática a Qatar. No Consello de Seguridade da ONU aprobouse unha resolución presentada por EUA, Reino Unido e Francia exixindo aos talibán que cumpran o compromiso de deixar saír do país a quen quixer. Porén, non prosperou a proposta francesa de crear unha "zona segura" en Kabul. A resolución foi aprobada con 13 votos a favor e as abstencións da China e Rusia. Asedio a Panjshir O control talibán do país non é, porén, absoluto. Mentres que sobre a pista do aeroporto Mujahid prometía que "non se escatimarán gastos en restaurar a unidade nacional e recuperar a harmonía social", a pouco máis de 100 km ao nordeste, no val de Panjshir, producíanse os primeiros enfrontamentos armados entre forzas do novo Goberno e milicias rebeldes anti-talibán. Fahim Dashti, portavoz das Forzas de Resistencia Nacional (FRN, un grupo leal ao líder local, Ahmad Massoud), comunicou que sete talibán foran abatidos e outros tantos feridos, segundo recolleu a axencia Reuters. Unha información que coincide co escrito en Twitter por Bismillah Mohammadi, membro da resistencia e ministro afgán co ex presidente fuxido, Ashraf Ghani. Estas mesmas informacións apuntan que os combates se produciron na entrada occidental ao val, cando os talibán atacaron posicións do FRN. Un importante continxente talibán desprazouse nos últimos días á zona e durante as dúas últimas semanas mantivéronse negociacións entre as partes até os combates da madrugada de onte. Ao mesmo tempo, a canle de TV afgá Tolo News, con base nos testemuños dos habitantes da zona, informaba de que os talibán cortaran todos os servizos de telecomunicacións coa provincia. Desde a caída de Kabul, a provincia de Panjshir e as milicias locais de Baghlan son a única resistencia armada aos talibán. EUA, "a superpotencia que decidiu ser minipotencia", critica o 'presidente' Saleh O autoproclamado presidente do Afganistán, Amrullah Saleh, criticou en Twitter a saída de EUA, que "decidiu ser unha minipotencia", sostivo. Ademais, publicou unha antiga entrevista no programa '60 Minutes' da 'CBS', onde comenta a retirada e asegura que o Afganistán non cesará de existir tras a retirada estadounidense. Alí sostén tamén que ser unha superpotencia leva consigo unha obriga moral. "Afganistán non foi empaquetado e metido na maleta do derradeiro soldado dos EUA. O país está aquí. Os ríos seguen a fluír e os montes son maxestosos. Os talibán son unha forza delegada ("proxy") e odiada, e esa é a razón de que todo o país queira fuxir deles. Unha superpotencia decidiu ser minipotencia e non pasa nada", escribiu onte.


Summary: O banco concede un préstamo participativo de cinco millóns que permite ao Dépor aumentar en dous o límite salarial, que será capitalizado e que impón unha posterior ampliación de capital tras a que a entidade financeira controlará a institución.

Abanca sae ao rescate do Deportivo. A entidade financeira, resultado da compra por parte do grupo Banesco dos restos das caixas galegas, concederá ao club coruñés un préstamo participativo de cinco millóns de euros coa obriga da súa posterior capitalización antes do 30 de marzo. Esta é só unha primeira operación dun proceso máis amplo que acabará co banco como principal accionista do Dépor e rematará coa propiedade popular dunha institución deportiva atípica na súa repartición accionarial, arestora con máis de 25.000 donos e ningún deles cun control que supere o 8% do capital. Abanca concede ao Deportivo un préstamo participativo de cinco millóns de euros coa obriga da súa posterior capitalizaciónAsí o explicaron este xoves en rolda de prensa Juan Carlos Escotet, presidente de Abanca, e Fernando Vidal, candidato á presidencia do Deportivo, ao presentar o acordo alcanzado para salvar un club nunha "situación crítica", en postos de descenso a Segunda B, camiño do terceiro consello de administración en menos dun ano, con tres adestradores en media tempada e máis de 83 millóns de euros de débeda. Escotet non aforrou cualificativos no seu intento por ser "franco e claro". "Unha empresa tan escarallada como esta non a vin, dígoo con sinceridade. Non hai maneira de facer sostible esta empresa cos números actuais e tan nivel de incerteza", dixo, tras advertir da "inviabilidade" do Deportivo "de non tomarse medidas de carácter inmediato". Será Abanca quen as tome, logo de que a concesión dun préstamo duns 45 millóns que cancelou a importante débeda que o club mantiña coa Axencia Tributaria e evitou males maiores hai tan só uns anos. Os pagamentos pendentes ao banco (58 millóns en total) e a outros acredores eran asumibles cos ingresos en Primeira División, pero o fracaso deportivo do consello presidido por Tino Fernández e o descenso a Segunda fixeron aquel plan inviable e a ameaza da Segunda B tornou en utopía un camiño que dirixía á desaparición. Polo medio, un play-off perdido no último suspiro que mudou todo. "Unha empresa tan escarallada como esta non a vin. Non hai maneira de facer sostible esta empresa cos números actuais e tan nivel de incerteza", di Escotet"Deuse a tormenta perfecta. O club está inmerso no maior concurso de acredores do fútbol", apuntou Vidal, tras lembrar que a débeda --reducida considerablemente nos últimos anos-- chegou a superar os 160 millóns de euros. Escotet engadiu que prefería "non personalizar", pero resumiu a situación do Deportivo como "o resultado dun proceso de moitos anos onde se foron acumulando niveis importantísimos de débeda", en referencia aos últimos anos da presidencia de Augusto César Lendoiro. En definitiva, e a tal hora, "un patrimonio negativo de 73 millóns e unha débeda superior a 83". Escotet xustifica a "operación de rescate" en que é un plan "similar" ao que Abanca fixo "para rescatar outras empresas galegas". "Non hai diferenza; a nosa vocación é estritamente bancaria, profesional, e non pretende outra cousa que asegurar xustamente a estabilidade de calquera empresa galega", insistiu, tras advertir de que o banco xa actuou de maneira semellante con outras firmas no país e que fai o mesmo cunha que "é máis que un club de fútbol, é unha empresa que xera riqueza na súa contorna"Así, de maneira inmediata, Abanca concede ao club un préstamo participativo de cinco millóns de euros, que xa conta co visto e prace da Liga e que terá que ser aprobado na próxima xunta de accionistas do Deportivo. Con este préstamo, a Liga permitirá ao club ampliar o seu tope salarial en algo máis de dous millóns de euros e acceder a varias fichaxes. En paralelo, tras a xunta de accionistas, o consello de administración do club convocará outra a finais de febreiro para proceder a unha ampliación de capital.En paralelo ao préstamo, o Deportivo levará a cabo unha ampliación de capital polo mesmo importe do actual, uns 10 millóns de eurosSerá unha ampliación que terá o mesmo importe do capital actual do club, uns 10 millóns de euros, e aberto a todos os accionistas da sociedade e en igual número de títulos que os que posúen agora. Abanca podería máis adiante capitalizar máis cantidade da débeda que o club mantén con ela (case 60 millóns), aínda que descartou unha operación acordeón que faga que os actuais accionistas perdan o valor das súas accións. En menos dun ano, o Deportivo podería pasar dun capital social de pouco máis de 10 millóns a outro duns 25, resultado da capitalización do préstamo de 5 de Abanca e da ampliación de capital de 10, pero é máis que probable que esta última non se complete, máis tendo en conta que non está prevista que se abra a posibles novos accionistas nin á propia entidade financeira. Só haberá unha fase para adquirir accións e non será libre. Sexa como for, e coa capitalización anunciada que levará a cabo Abanca, a entidade financeira pasará a controlar o club ao ser posuídor do maior paquete accionarial, cuxa porcentaxe variará segundo a cantidade que se cubra da ampliación ou con posibles capitalizacións posteriores. Nun principio, a entidade de Banesco contará con entre o 20 e o 33%. Cun capital social tan atomizado e con tantas accións inutilizadas, o banco terá claramente o control sobre o Deportivo pero tamén a posibilidade dunha futura venda da súa parte a un investidor que nesta altura, e con pouco máis de 5 millóns de euros, podería pasar a dominar o club. "Non temos o reto de ser o máximo accionista", dixo Escotet, que insistiu na necesaria "profesionalización" da entidade deportiva. Abanca, que se fixo cos restos das caixas galegas por pouco máis de 1.000 millóns de euros tras un rescate de Novacaixagalicia que supuxo 9.000 millóns ás arcas públicas, terá o temón do Dépor en plena expansión e cuns moi bos resultados financeiros. No seu primeiro ano xa gañou máis do que o Estado pediu a Banesco para quedar con Novagalicia Banco e a súa conta de resultados segue sendo moi positiva. No terceiro trimestre de 2019 o seu beneficio neto foi de 401,9 millóns mentres segue a impulsar a súa actividade con operacións como a compra da rede do Deutsche Bank en Portugal en 2018 e, no ano pasado, a adquisición do Banco Caixa Geral, a rede española da Caixa Geral de Depósitos de Portugal.Abanca é o resultado da compra por parte de Banesco dos restos das caixas galegas por uns 1.000 millóns de euros tras un rescate público de 9.000Agora desembarca no Deportivo cun plan que estará marcado polo resultado das avaliacións dunha consultoría que guiará as medidas futuras. Será a fin dun modelo case único nas sociedades anónimas deportivas, a do "accionariado popular" que bautizara Lendoiro. Non había, ben seguro, moita máis alternativa, tal e como lembrou Vidal. "Buscouse, díxose, pero ningúen puxo un peso. E isto vaise... Vaise para abaixo", rematou.


Summary: Campionato da Galiza das categorías Sub-18 e Sub-20.

Máis de medio milleiro de atletas das categorías Sub-18 e Sub-20 estarán tomando parte durante toda esta fin de semana na disputa dos seus respectivos campionatos da Galiza, que terán en Expourense o seu centro neurálxico. O día de hoxe estará reservado integramente para a modalidade Sub-18, que contará cun total de 320 deportistas. Nesta franxa de idade salienta a presenza da biplusmarquista estatal de pista cuberta Xela Martínez (Atlética Lucense) -quen competirá na proba dos 1.500 metros, na que posúe o récord de España- e Lisa Vosberg (Celta), outra das máis importantes atraccións do Galego. Nas probas de velocidade agárdase a reedición da final dos 60 metros do recente galego absoluto entre Ainhoa Reparaz (Val Miñor) e Antía Pernas (Lucus Caixa Rural). Xa nos saltos, a tamén campioa galega absoluta, Emma Sihuang (salto de altura), parte como clara favorita a un título co que agarda facerse Blanca Pereira (Ourense Atletismo) no sector de lanzamentos e Carlota Salgado (Celta) nas combinadas. Un día máis tarde, mañá domingo, será a quenda das atletas Sub-20, no que de novo reloce a presenza dun bo número de finalistas e medallistas no Campionato da Galiza absoluto e nos estatais da súa categoría. Unha delas será a campioa de España Sub-18 Alba Cuns, xunto á que estarán outras futuras estrelas como Xiana Lago (Ría Ferrol) e Lucía Sánchez del Valle (Atlética Lucense). Entre os homes, un dos que está revitalizando a nivel galego a proba dos 400 metros, Jorge Román Leiros (Celta), intentará mellorar os 48.92 segundos que lle daban recentemente o título de subcampión da Galiza absoluto. Pola súa banda, nos valos o finalista estatal do Marineda, Hugo Vázquez, ten confirmada a súa participación sobre esta distancia, ao igual que o tamén finalista Roi Martínez (Celta) tanto nos 60 metros como nos 200 metros lisos. Paralelamente, o público presente no recinto de Expourense tamén poderá presenciar a disputa do Campionato da Galiza de probas combinadas Sub-18 e Sub-20, no que entre a relación de inscritos desta última categoría figura a presenza do campión galego absoluto de combinadas no ano 2020, Nicolás Arias, do UCAM-Cartaxena. Para concluír, na Sub-18 agárdase unha emocionante batalla entre Matías Moldes (Sociedade Ximnástica de Pontevedra) e Bran Núñez (Morrazo), separados apenas por 43 puntos nos seus rexistros. A selección galega debuta no Estatal de Trail Running A Federación Galega de Atletismo (FGA) vén de facer pública a súa intención de tomar parte por vez primeira no Campionato de España de Trail Running de Seleccións Autonómicas, que terá lugar o vindeiro 7 de maio en Berga (Barcelona). Para o presidente da FGA, Isidoro Hornillos, "é unha gran satisfacción que a nosa selección acuda por primeira vez a este campionato. O Trail Running é unha modalidade que está a experimentar un notábel incremento nos últimos anos, tanto en número de licenzas como a nivel de demanda, polo que o noso compromiso é, por unha banda, dar unha resposta a esa inquedanza, e pola outra tomar parte representando á Galiza nos distintos eventos que se organicen coa ferramenta máis importante que temos: a nosa selección galega".


No proceso de descomposición e de enormes contradicións internas en que se encontra o sistema capitalista neoliberal veremos xurdir acontecementos no planeta de signo diverso: migracións masivas, guerras neocoloniais na periferia do sistema capitalista, intervencións nos países contrarios ao sistema neoliberal, derrocamento e acoso dos gobernos de esquerda, etc. Cada episodio indicará o grado e profundidade da crise do sistema, e un deles é o que se está escenificando neste momento en Venezuela, mediante o acoso e (intento, por agora) de derribo do seu sistema democrático, imperfecto e con erros, pero inequivocamente democrático. Intentan presentarnos a situación como unha intervención humanitaria "dos países democráticos" ante un goberno "ditatorial e inhumano" como o de Maduro. Pero a realidade non se compadece con esa narrativa dos medios masivos de comunicación occidental. Para facernos unha idea do que ocorre só temos que fixarnos en que países e personaxes apoian o golpe contra o goberno bolivariano. Demócratas de toda a vida como o fascista Bolsonaro de Brasil, o xenófobo Trump, o "escrupuloso loitador contra a corrupción" Pablo Casado —ese xenio que aproba carreiras sen acudir ás aulas universitarias— ou esas "cándidas pombas" de VOX financiadas por unha forza terrorista islamita (MKO) —que mata xente inocente en Irán— e que aspiran a derrogar a lexislación sobre a igualdade ou eliminar o estado autonómico para volver ás degoiradas esencias "de los Principios do Movimento Nacional" franquista. Tamén temos ao demócrata Aznar (ex-presidente dun goberno que ten a todos os seus ex-ministros imputados ou condenados por baleirar as arcas do estado) recoñecendo a un tal Guaidó que se auto proclama presidente de Venezuela á marxe de calquera formalismo constitucional —só o Tribunal Supremo podería autorizar o seu nomeamento pola Asemblea Nacional en caso de baleiro de poder ou de ausencia continuada do Presidente lexítimo, circunstancias que non se dan en ningún caso. Outro dos eufóricos e conspicuos seguidores do "golpe en marcha" é un tal Felipe González, moi interesado, xunto cos seus amigos de negocios —a través das súas escuras vinculacións con determinados lobbies financeiros colombianos e venezolanos, como o Grupo Cisneros—, en entrar a saco nas enormes riquezas de metais, minerais e petróleo do país caribeño, ademais de facerse cos negocios de comunicación, alimentarios, inmobiliarios ou de construción con que se fixeron millonarios en tempos pasados. Toda esta constelación de fascistas, espoliadores e vividores constitúe o cerne dos aliados do golpismo contra o goberno lexítimo de Venezuela. Reparen os escépticos que Juan Guaidó só foi elixido deputado á asemblea venezolana, pero Nicolás Maduro foi elixido Presidente da República en maio do pasado ano, cumprindo con todas as normas constitucionais. Segundo os que recoñecen a Guaidó, a presidenta do parlamento español ou mesmo calquera dos seus deputados, podería auto proclamarse presidente do goberno ou dunha hipotética república española, con só obxectar que non comparte a política do goberno español. Estarían dispostos a asumir ese proceder Aznar, González, Rivera ou Casado? Claro que non. Que fixeron cando se intentou a proclamación da república catalá? Responderon co 155, a garda civil, e a cadea para os rebeldes, e iso que aquela declaración quedara inmediatamente en suspenso e sen validez. Pero todos sabemos que todo este circo, que xa está causando mortos e sufrimento na patria de Bolívar, non podería terse executado, nin ter a máis mínima esperanza de éxito, se non contase co apoio de Estados Unidos. O golpe contra Venezuela forma parte da estratexia das finanzas internacionais que requiren con urxencia facerse coas inmensas riquezas petrolíferas do Orinoco venezolano —as maiores reservas mundiais de petróleo pesado— e as inmensas reservas de minerais estratéxicos, diamantes e ouro da terra de Bolívar. As petroleiras americanas que apoian a Trump estarían interesadas en facerse con esa riqueza, por iso está considerando unha intervención militar en función de como evolucione a situación nas próximas horas ou días. De tomar esa crítica decisión Trump estaría facendo o contrario do que prometeu nas eleccións, pero neste momento está sometido a unha tremenda presión por parte do lobby do petróleo, e tamén polo Pentágono e a Secretaría de Estado, onde residen a maioría dos falcóns neoliberais do partido demócrata, partidarios do intervencionismo e das guerras imperialistas como sistema de control do mundo actual.Un dos voceiros do capital financeiro internacional, o presidente francés Emmanuel Macron, apresurouse a recoñecer a Guaidó —un simple home de palla—, seguindo os desexos do seu mentor, a poderosa Casa Rothschild a pesar da falta de unanimidade dos distintos países da UE. Neste asunto, parecen coincidir tanto a facción neoliberal globalista como os partidarios de zonas de influencia rexional. Só a posición e os movementos diplomáticos e de disuasión militar de Rusia e China poden frear o golpe en marcha, xunto á imprescindible determinación e unidade do goberno bolivariano que debe combinar prudencia e moderación na resposta coa mobilización patriótica dos millóns de milicianos con que conta a revolución. Pero non vai ser nada fácil, calquera erro de cálculo pode precipitar a catástrofe. As forzas progresistas do planeta deben decatarse de que a caída de Venezuela significará un retroceso de enormes proporcións para a causa da xustiza e da liberdade en todo o mundo.


Summary: Defensa do Común pide a reversión gratuíta de todos os peiraos ao concello. O Goberno municipal defende agora un consorcio entre administracións para definir o futuro da fachada marítima, sen desbotar totalmente que poda haber un "mínimo uso residencial".

"Eu creo que non deberíamos incidir na parte residencial. Non a descarto totalmente, por así dicilo. Pero creo que non debería ser o forte da reordenación dos usos dos terreos [portuarios]", declarou esta segunda feira o alcalde da Coruña, Xulio Ferreiro. María Pita propón agora un consorcio con Portos do Estado, a Xunta e a Deputación para ordenar a fachada marítima. A intención sería deixar atrás o convenio asinado en 2004 polo concello e o Ministerio de Fomento en que se prevía a venda dos catros peiraos do porto interior da Coruña para financiar a construción da dársena exterior de Ponta Langosteira. Isto non quer dicer -a teor do dito por Ferreiro- que se exclúa a hipótese de que parte dos terrenos se podan privatizar para o seu uso residencial. A posición que defende o goberno de Ferreiro bate coa que defende a Comisión Aberta en Defensa do Común -plataforma cívica en que está integrada a Marea Atlántica- claramente partidaria de que todos os terrenos volten a mans municipais -e de balde- para usos exclusivamente públicos. Defensa do Común non ve un problema no convenio de 2004. "Que se redacte un novo que non discrimine esta cidade. En Valencia Fomento transferiu un millón de metros cadrados, o duplo do porto da Coruña, ao concello sen a administración local pagar un só euro de contrapartida. Queremos exactamente o mesmo para a nosa cidade", afirma a Sermos Manolo Monge, integrante da comisión aberta.


A educación é a base para mellorar a vida das persoas e para acadar sociedades sustentables. Nestes intres, en que acabamos de iniciar un novo curso escolar, acontece que máis de 265 millóns de menores de todo o mundo están sen escolarizar, dos que a maioría son rapazas, un dato sobre o que desde o Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade queremos chamar a atención no Día Internacional das Nenas, que se conmemora hoxe. Aínda que se teñen producido avances e os índices de escolarización xa son practicamente paritarios en Primaria, poucos países teñen acadado a equidade nos restantes niveis educativos, segundo datos de Nacións Unidas. Esta desvantaxe tradúcese nunha falta de formación, e polo tanto, de oportunidades no acceso ao mercado de traballo. Das 600 millóns de adolescentes que se incorporarán ao mundo laboral no próximo decenio, máis do 90% viven en países en vías de desenvolvemento e traballarán nun sector non formal da economía, onde o traballo non remunerado, o abuso e a explotación son máis que frecuentes. De aí que a Unesco estea a traballar coa comunidade internacional para que as nenas reciban doce anos de educación básica gratuíta, que inclúa cuestións relativas á igualdade de xénero, a saúde e a sexualidade, co fin de erradicar estereotipos que supoñen barreiras para a formación, a integración e a liberdade das rapazas. Porén, tamén nos países do Norte temos moito que facer para acabar coa infrarrepresentación das mulleres en determinadas carreiras de carácter científico e tecnolóxico, por exemplo. Os Estados membros da ONU recolleron precisamente entre os 17 Obxectivos de Desenvolvemento Sostible establecidos en 2015 a necesidade de "garantir unha educación inclusiva, equitativa e de calidade e promover oportunidades de aprendizaxe durante toda a vida para todas as persoas". Baixo este epígrafe, o ODS número 4 promulga que a educación de calidade debe ser universal, e que o acceso ha de ser igualitario tamén para as persoas con discapacidade, os pobos indíxenas e quen se atope nunha situación vulnerable. Do mesmo xeito, cómpre construír instalacións axeitadas, incrementar as bolsas e mellorar a formación do profesorado, pois a escaseza de docentes capacitados e as malas condicións dos centros educativos en moitas zonas do mundo acentúan esta problemática. O Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade, do que o Concello de Ames forma parte activa, vén contribuíndo a paliar esta situación a través de proxectos de cooperación internacional, coma o que os que permitiron edificar varias escolas en municipios de Cabo Verde, ofrecer formación para mocidade do rural canda a ONGD Inprhu en Nicaragua ou mellorar as condicións educativas e sanitarias dun centro de ensino en Mozambique con Ecos do Sur. Ademais, na actualidade estase a levar a cabo no país lusófono un exitoso programa xunto coa Fundação Encontro para previr doenzas, adiccións e embarazos non desexados na mocidade a través do deporte, entre outras accións. O matrimonio e o embarazo precoces, a violencia machista, os roles, os estereotipos de xénero, a pertenza a unha minoría, o illamento xeográfico e a escaseza de recursos áchanse entre os obstáculos que impiden ás rapazas exercer o seu dereito a estudar, obter un título e aproveitar os beneficios da educación, que permite reducir as desigualdades e facilita saír do ciclo da pobreza. Nas nosas mans está tamén promover unha educación para o desenvolvemento sostible, que avogue polo respecto aos Dereitos Humanos e a posta en valor da diversidade cultural, así como ofrecer contornas de aprendizaxe pacíficas e inclusivas. Cuestións todas elas que podemos apoiar no noso municipio, pero tamén nos países máis desfavorecidos participando en redes coma o Fondo Galego e nos seus proxectos. Publicidade


Para o neoliberalismo, a inflación é con toda certeza o concepto tabú por excelencia. Só hai un xeito de garantir o poder adquisitivo do capital monetario: a estabilidade dos prezos, que debe ser asegurada mediante a deflación salarial ou devaluación interna (é dicir, a baixada dos soldos). Este obxectivo implica a debilitación dos sindicatos, a precarización laboral e mais a redución da protección social. As "reformas estruturais" non son outra cousa que a transposición deste programa: desdemocratización da política económica e monetaria desprazándoa cara a organismos aparentemente independentes dirixidos por "expertos" (como o BCE, por exemplo), limitación da negociación colectiva, baixa dos salarios, diminución do número de funcionarios, reforma regresiva do sistema fiscal, recorte das prestacións sociais e sanitarias, tolerancia da evasión e elusión fiscal a grande escala, etc. Neste programa non hai espazo para o pleno emprego, que, en realidade, é perfectamente indiferente. Tan indiferente como, en xeral, o ben público. O prioritario é, repetimos, o control da inflación. Nestes momentos, de feito, os salarios xa só supoñen un 47% da renda nacional española. Con outras palabras: dada a transferencia masiva das rendas salariais cara ás empresariais, a maioría da cidadanía empobrécese. Á vez, o Estado do benestar lamínase, é dicir, a función do Estado como redistribuidor das rendas redúcese drasticamente. Xa non se ditan leis de protección do traballo, xa non se estabelecen nin impostos progresivos sobre os beneficios nin seguros sociais obrigatorios, xa non se prevén gastos orzamentarios activos, xa non se nacionaliza. Como consecuencia de todo isto, a sociedade desestrutúrase até niveis moi preocupantes. A maiores, a crise desatada en 2008 deu lugar á implementación das políticas de austeridade, que repercuten no acceso á vivenda e á educación, na saúde, na seguridade social e en todos os dereitos económicos e sociais. En Europa, as mortes debidas aos recortes xa se cifran en centos de miles. Este xigantesco experimento de enxeñaría social que representa a gobernanza neoliberal do capitalismo globalizado supón tamén unha agresión masiva aos dereitos civís e políticos. Thomas Piketty fala dun capitalismo financeiro entolecido e pregúntase se nunha democracia poden coexistir a igualdade dos dereitos dos cidadáns e a desigualdade das condicións de vida. A estas alturas podemos aventurar unha resposta prudente: non poden. En realidade, e de acordo coa dogmática neoliberal, non deben. Christian Laval e Pierre Dardot observan como, para teóricos como Ludwig von Mises ou Friedrich Hayek, unha democracia en que a maioría da cidadanía detenta o poder dexenera facilmente nunha democracia "totalitaria". Esta non ten nada que ver coa democracia aturábel, a democracia baleira de contido que encarna o Estado posto ao servizo das empresas, que asegura o control das regras da competencia, a formación de individuos adaptados á lóxica do mercado, a existencia dunha policía, o control da poboación, a protección das institucións e dos valores tradicionais e mais a defensa nacional. Nin unha palabra sobre a soberanía popular e sobre a xustiza social. Este é pois un contexto extremadamente hostil á democracia. A Fundación Bertelsmann acaba de difundir a este respecto uns datos significativos: 3.300 millóns de persoas viven en réximes autocráticos, moitos deles ditatoriais, onde se atacan o Estado de dereito e a división de poderes, as autoridades fan un uso indiscriminado da violencia, a oposición e os medios son acosados e as eleccións manipuladas, etc. De feito, nunca antes houbo tanta xente que vivise en réximes non democráticos. Moitas das 4.200 millóns de persoas que si vivimos en democracias tamén temos razóns para nos preocupar pola desafección, o desgaste do Estado de dereito, a coartación dos dereitos e das liberdades (incluídas as liberdades de opinión, prensa e reunión), etc. Os casos de Turquía (coa deriva autocrática e confesionalista de Erdoğan), Polonia, Hungría ou México son elocuentes, por non mencionarmos o impacto do populismo de dereitas en Europa e nos EUA. A China e Rusia, as dúas grandes potencias autoritarias en auxe, ilustran ben este retrato do planeta. O caso chinés é particularmente significativo, porque nega a vella idea de que o desenvolvemento da economía de mercado trae consigo máis democracia. De feito, os dirixentes chineses mesmo perciben o carácter non democrático do seu réxime como unha vantaxe xeoestratéxica. Seguramente, e aínda que el o negaría, Milton Friedman estaría de acordo. Publicidade {C}{C}{C}{C}


Summary: Acaba de acontecer. Como se prevía, o Tribunal Constitucional aceitou a trámite os recursos do Goberno español e, no mesmo acto, suspendeu a lei do referendo e o decreto de convocatoria da consulta.

A Lei de Referendo, aprobada esta cuarta feira pola maioría absoluta do Parlament, acaba de ser suspendida con carácter cautelar por parte do Tribunal Constitucional, convertido de facto nunha prolongación do poder executivo no Estado. O TC non só aceita a trámite os recursos formulados polo Goberno Rajoy, senón que dita unha orde en virtude da cal a Generalitat estaría obrigada a suspender os preparativos do referendo axendado para o 1-O.


Summary: A xogadora de baloncesto, no cadro do Valencia, foi escollida polo equipo Atlanta Dream. A deportista orixinaria de Ourense aínda ten 19 anos polo que ten un gran potencial para seguir a avanzar na súa carreira profesional.

Galiza xa pode presumir de ter unha representante de recoñecida valía na liga de baloncesto americana, NBA, na súa vertente feminina. A ourensana Raquel Carreira foi elixida na sesión do draft, decorrida nas últimas horas, pola equipa Atlanta Dream. A deportista, que ten 19 anos e agora mesmo milita no Valencia Basket podería ter o seu futuro máis próximo nos Estados Unidos, se finalmente marcha para seguir sumando vitorias e traxectoria na WNBA. Da súa selección non destaca só ese feito de ser escollida entre centos de xogadoras profesionais de baloncesto, senón que Carrera fixo historia ao ser a profesional do Estado español que obtivo unha mellor posición no draft, concretamente quedou no número 15. Que un equipo decidira apostar en Carreira pode ter relación coa súa destacada participación na última Eurocopa, que deu a coñecer máis a súa figura e o seu perfil como deportista. No entanto, a fichaxe para marchar a EUA non é tan inmediata, pois os resultados do draft non sempre se corresponden co decorrer futuro dos acordos. Pero xa é importante que fora seleccionada na primeira ronda e no posto 15. Malia que agora está en Valencia, a ourensana deuse a coñecer no Ourense e no Celta de baloncesto feminino. De cara a este ano, agárdase que o talento que vén demostrando desde hai anos a coloque na selección que irá aos Xogos Olímpicos de Tokio.


Tras a luz verde do regulador, agora a empresa privada ten que solicitar a Adif as franxas horariasA Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia (CNMC) vén de autorizar á empresa de transportes Arriva, filial da alemá Deutsche Bahn e con importante presenza no sector dos autobuses no norte de Galicia, a operar un servizo de tren A Coruña-Porto. A firma privada comezaría así a competir coa pública Renfe, que puxera obstáculos para esta autorización argumentando que podería afectar ás súas contas. Competencia rexéitao e considera que a incidencia do novo servizo privado será "moi inferior ao 1%" dos resultados que obtén a empresa pública entre A Coruña e Porto.Segundo a información inicialmente trasladada no seu momento pola propia Arriva a Competencia, o seu novo servizo internacional contaría con catro viaxes diarias en cada sentido que tardarían dúas horas e 48 minutos da Coruña a Porto e que se beneficiaría das melloras da liña actual que xa están en marcha en Portugal. A súa proposta melloraría notablemente o servizo internacional actual que presta Renfe entre Vigo e Porto, con só dúas viaxes diarias en cada sentido.Cando hai un ano Arriva iniciou o proceso para lograr os permisos anunciara a súa intención de comezar a operar o 17 de xullo deste ano, pero desde aquela obstáculos administrativos demoraron o proxectoCando Arriva iniciara hai agora un ano, en maio do pasado ano, o proceso para lograr os permisos para o novo servizo ferroviario anunciara a súa intención de comezar a operalo o 17 de xullo deste ano, pero desde aquela diversos obstáculos administrativos demoraron o proxecto. O principal, a petición de Renfe de que Competencia establecese uns criterios para determinar cando se pode prohibir a entrada dun novo operador privado por afectar demasiado aos resultados económicos da empresa pública, obrigada a prestar un mínimo de servizos públicos. Competencia estableceu en outubro que ese límite debía ser se os ingresos de Renfe caen máis dun 1% ou 2%, segundo varios criterios, e iniciou a análise dos argumentos en favor dos propios postulados que lle ofreceron as dúas empresas. Agora resolve que a incidencia do novo servizo de Arriva sobre o de Renfe sería "moi inferior ao 1%" e autorízao, deixando aberta a posibilidade dunha nova avaliación da incidencia unha vez que comece a funcionar.Competencia salienta que co novo servizo de tren o novo tren "aumentarán as frecuencias e facilitarase a creación de ofertas intermodais"Competencia defende que co novo servizo de tren "aumentarán as frecuencias e facilitarase a creación de ofertas intermodais, que complementarán o servizo ferroviario" coa rede local e interurbana de autobuses de Arriva. O regulador deixa agora os seguintes pasos en mans de Arriva, que "poderá solicitar capacidade na rede ferroviaria de Adif, sempre que dispoña dos certificados de seguridade e de material rodante homologado".


Summary: A vida no Planeta estase a tornar cada vez máis complicada. O progreso sen freo do ser humano está a restar espazos ás especies salvaxes, co risco de que esta usurpación se revolva e faga a estadía na Terra case imposíbel. Son retos que a partir de hoxe analizará o Congreso cuadrienal da IUCN, por primeira vez con voz e voto dos pobos indíxenas.

A contaminación, o cambio climático, a perda de biodiversidade, a propagación de enfermidades procedentes de animais... Son todas ameazas serias, reais e presentes que poñen en perigo a vida do ser humano no Planeta. Retos que non poden ser entendidos ou afrontados por separado. Isto é o que defende a Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN, nas siglas en inglés), máis coñecida para o gran público por ser a organización que elabora a "lista vermella" de especies en perigo de extinción. O Congreso que cada catro anos reúne miles de científicos e expertos ambientalistas, centos de organizacións e ducias de organismos gobernamentais bota a andar hoxe na cidade francesa de Marsella. A cita estaba prevista para o ano pasado, mais a pandemia da Covid-19 obrigou a adiala a este 2021. O último tivo lugar en Hawaii en 2016. Até o próximo 11 de setembro desenvolveranse diferentes foros temáticos para a análise, o debate e a toma de decisións co fin de estabelecer unha estratexia colectiva para protexer a flora e a fauna en risco de desaparecer. De aquí sairán mocións e recomendacións dirixidas aos Estados e aos organismos internacionais para mobilizar fondos e vontades no obxectivo de protexer a natureza a nivel global. Representación indíxena Destes debates e toma de decisións participarán por vez primeira nos 73 anos de historia da IUCN os pobos indíxenas, con voz e voto de seu. Un total de 23 organizacións que representan os pobos orixinarios de todos os continentes estarán na Asemblea Xeral desta edición. A súa visión ten especial valor, sendo considerados pola ONU como a liña de vangarda do ambientalismo. Segundo un informe de ICCA Consortium, organización que avoga por que as comunidades locais sexan as que lideren as políticas en conservación, 21% da Terra permanece ecoloxicamente intacta grazas ás prácticas indíxenas de integración coa natureza. No Congreso da IUCN que hoxe comeza terase en conta por primeira vez a súa experiencia de maneira oficial. Unha das propostas que será presentada é a de alcanzar un pacto global para que 80% da Amazonía estea baixo protección en 2025. As decisións que se adopten durante esta semana obviamente non son vinculantes, mais terán unha grande influencia nas cimeiras vindeiras da ONU sobre biodiversidade, cambio climático ou alimentación. Anteriores congresos lograron, por exemplo, que se asinasen tratados internacionais sobre o comercio de especies ameazadas. "Este traballo non é un esprinte, é unha maratón", afirman desde a IUCN. 28% das especies, en perigo Desde que en 1964 estabeleceu a Lista Vermella de Especies Ameazadas, a IUCN conseguiu analizar máis de 134.400 entre animais, plantas e fungos. Destas, arredor de 28% está actualmente en risco de extinción pola perda de hábitat, a sobreexplotación ou o tráfico ilegal. Cunha poboación humana que ao ritmo actual alcanzará 9.000 millóns de persoas en 2050, o espazo para a fauna salvaxe será mínimo, con especies desaparecendo e outras compartindo espazos con humanos. Para entón, as zoonoses ─enfermidades propias dos animais vertebrados que poden ser transmitidas ás persoas, como a Covid-19─ serán cada vez máis frecuentes e perigosas. O carballo, unha das especies arbóreas máis ameazadas Case un terzo (17.500) das especies arbóreas do Planeta (60.000) está en risco de extinción, segundo o informe publicado esta semana pola Botanic Gardens Conservation International (BGCI), organización integrada na IUCN. Ademais, 440 contan con menos de 50 individuos. Corren risco de desaparecer as magnolias (propias do Caribe e de Asia oriental) e as camelias (China, principalmente). Tamén, as do xénero Dipterocarpus (grandes e rexas árbores das selvas do sueste asiático). Varias especies de carballos en América e na China tamén están ameazadas. No país asiático, os pradairos, e en Madagascar, os ébanos, completan a lista das que corren maior risco. As árbores manteñen os ecosistemas naturais e son vitais para combater o quecemento global. A extinción dunha especie pode desencadear a doutras moitas.


Summary: A defensa do centralismo e do Estado unitario é o cerne do curso "Futuro do Estado Autonómico" que a Xunta organiza con destino ao persoal de función pública. O curso forma forma parte da formación de empregad@s da Xunta e está pagado con cartos públicos.

"A Xunta non se priva de utilizar cartos públicos autonómicos para atacar a propia configuración autonómica galega que lle permite dispoñer deses cartos" denuncia a CIG da Administración. Sinala, desta maneira, que se están a detraer cartos da Escola Galega da Administración Pública que tiñan que estar destinados á formación continua das persoas con emprego público para organizar cursos "de adoutrinamento político aos que inventar aos amigos do partido". Negreira e Romay Beccaría, poñentes Entre os participantes do curso "Futuro do Estado Autonómico" atópanse o alcalde da Coruña, Carlos Negreira ou Romay Beccaria, presidente do Consello de Estado , ex-conselleiro de Sanidade con Fraga e recoñecido membro do Opus Dei. Ademais, entre os once homes que compoñen o programa, atópase Tomás Ramón Fernández Rodríguez, catedrático emérito da Complutense e popular por defender en programas televisivos da ultradereita a necesidade de reformar o título VIII da Constitución para reducir competencias das autonomías ou Roberto Blanco Valdés. Segundo a CIG-Administración, a organización do curso responde "ao camiño trazado pola FAES, fundación que marca a liña ideolóxica do PP, no sentido de atacar á función pública primeiro, logo ás autonomías e do Estado do Benestar, en xeral". Trátase, ao seu ver, dunha actividade partidista, "non de formación senón de ideoloxización", na que se veta calquera posición que se opoña á recentralización do Estado. O curso comeza o mércores ás 19 horas e a Xunta publicitouno con correos directos aos enderezos corporativos do conxunto de traballadores e traballadoras.


Summary: A caída do número de persoas en desemprego —dados EPA, os únicos tidos en conta nas estatísticas europeas— alcanzou neste segundo trimestre de 2018, a respecto do primeiro, 6,17 por cento do total. A percentaxe foi maior no conxunto do estado, 8,06 por cento. A taxa de actividade galega —o índice de persoas incorporadas ao mercado laboral sobre o total disponíbel— continúa a ser inferior á española: 53,6 por cento fronte a 58,8 por cento. Empregamos menos persoas e, portanto, a economía galega cría menos valor.

1.075.800. Ese é o número de persoas ocupadas no mercado laboral galego, segundo a última EPA (Enquisa da Poboación Activa). No segundo trimestre deste ano, e en relación ao primeiro, atoparon traballo no noso país 25.700 persoas, un incremento de 2,45 por cento a respecto dos tres meses anteriores. Caeu o desemprego na Galiza, en 6,17 por cento, o que supón que 11.500 persoas atoparon traballo neste período. O número de paradas e parados fica neste momento situado en 175.000. O descenso do paro é maior no conxunto do Estado. A taxa de caída é de 8 por cento. Saíron do desemprego 306.000 persoas. A criación de emprego foi practicamente a mesma do que na Galiza, cun índice de aumento de 2,5 por cento a respecto do trimestre anterior, o que deita unha cifra total de 306.000 persoas. En termos inter-anuais, o dato de caída do paro na Galiza é mellor do que no conxunto do estado A perspectiva é distinta se, en vez de compararmos o segundo trimestre deste ano co primeiro, vemos os datos na súa evolución inter-anual. Se así o facemos, nos últimos doce meses o paro tería caído máis na Galiza (13,15 por cento, dos 201.500 aos 175.000 actuais) do que en España (10,84 por cento). A taxa de paro galega —13,99 por cento— continúa a ser inferior á española —15,28 por cento— aínda que no último trimestre o comportamento desta variábel foi mellor no conxunto do estado (cun descenso de 1,46 por cento sobre o trimestre anterior) do que na Galiza (1,09 por cento). A taxa de emprego, menor a galega que a española Noutro indicador relevante o mercado laboral galego está peor do que o español. A taxa de emprego mide a relación entre o número de ocupados e a poboación potencialmente traballadora (maiores de 16 anos). En España o índice alcanza 49,81 por cento. Na Galiza fica en 46,1. Canto á precariedade no traballo, 26,8 por cento das persoas ocupadas na Galiza teñen contratos temporais, exactamente a mesma percentaxe que no conxunto estatal.


Summary: O proxecto "Vida de aldea" naceu dunha explotación leiteira que se mantiña na casa durante varias xeracións.

Do que partía Xosé Ramón Rodríguez Iglesias á hora de deseñar "Vida de aldea" era da propiedade das construcións e a terra na que se instalaba a explotación leiteira na que xa traballaban seus avós. En total, dez hectáreas para cultivos e outras tantas de monte forestal. Despois de amañar as instalacións, con vistas a darlle rendibilidade no futuro, deseñou un proxecto polo que reservaba 5.000 metros de terra para partillar en hortas particulares co fin de alugalas a quen quixese producir os seus propios alimentos e non tivese terra en propiedade. "A idea era facer un proxecto de desenvolvemento rural que fixera viábel a explotación e que permitise implicar aos consumidores na produción dos seus propios alimentos, eliminando intermediarios e producidos coas normas da agricultura ecolóxica", comenta Xosé Ramón Rodríguez dunha iniciativa que naceu hai por volta de tres anos no concello de Outeiro de Rei. Á hora de poñerlle nome non tivo demasiadas dúbidas. Quería que a palabra "aldea" aparecese, para se gabar duns valores que el defende como o amor á terra, á natureza e a solidariedade entre persoas. "A crise perpetua do sector lácteo levounos a pensar en algo distinto. Amañamos a explotación e puxemos en valor aquilo que tiñamos, as construcións, integrando ben todo o conxunto e confiando en que un día dera resultados. O tempo foi pasando e un día decidín montar na nosa terra un modelo similar ao das hortas urbanas para o que creei a marca "Vida da aldea", para reivindicar o rural desde o propio nome", explica o promotor da iniciativa. "Todo iso é só un aporte extra que nos dá á explotación. Temos 15 vacas que muximos todos os días, mañá e noite. Pola mañá levámolas ao prado e recollémolas á noite" Con esa idea, os 5.000 metros destinados ás hortas en parcelas de dez por dez e a cada unha dotounas dun pequeno invernadoiro de doce metros. Quen alugue unha delas contará con todos os servizos para a súa explotación, desde auga até abono procedente da propia explotación. Arestora, unhas doce desas pequenas fincas están alugadas, en especial a persoas de Lugo que veñen a Outeiro a sementar e recoller os seus propios alimentos. En Outeiro, coa casa de Manuel María "Fundamentalmente quen aluga as parcelas é xente de Lugo que tivo algunha vez acceso á terra e agora non ten. Polo xeral é xente que non sabe traballar o agro mais despois dun primeiro ano vai aprendendo e vanse facendo autónomos", explica Xosé Ramón Rodríguez, enxeñeiro agrónomo que despois de rematar os estudos decidiu ocuparse da explotación familiar. Cando comezaron co alugueiro de parcelas, comezaron tamén a aparecer visitas para coñecer a explotación, alugar espazos para cursos ou mesmo para festas. Nas instalacións de "Vida da aldea" fixéronse xa dúas celebracións de casamentos mais iso non tira a que a explotación siga funcionando coma sempre, sen imposturas que a poderían converter nun escenario. Un profesional de agricultura ecolóxica, que ten unha horta alugada, imparte aulas nas propias instalacións, cedidas para que as propias persoas usuarias tamén se formen no traballo do agro. "Todo iso é só un aporte extra que nos dá á explotación. Temos 15 vacas que muximos todos os días, mañá e noite. Pola mañá levámolas ao prado e recollémolas á noite", anota. "Vida de aldea" recibe visitas de colexios e gábase da conservación das súas instalacións e dos impresionantes carballos que medraron nas súas terras. Entorno extraordinario que promocionan para que cando as persoas que alugan a terra vaian traballala aproveiten a xornada de lecer no singular entorno natural. Gábase Xosé Ramón Rodríguez, da singular ruta que agora ofrece Outeiro de Rei e na que "Vida de aldea" tamén se ten convertido en parada agradecida. "Ás veces veñen aquí as excursións escolares despois de visitar a casa de Manuel María e poden tamén ir ao obradoiro de instrumentos tradicionais de Xaneco Tubío que está aquí ao lado ademais doutras propostas artesanais que hai nos arredores", propón.


Summary: A pandemia modificou o calendario orgánico das forzas políticas galegas en 2020. Se populares e nacionalistas se viron na obriga de adiar os seus procesos congresuais para 2021, os socialistas están chamados tamén a realizar o seu conclave neste ano.

O Partido Popular da Galiza ten previsto organizar o seu congreso ordinario para a segunda metade de 2021. Malia que os estatutos da organización estabelecen que os procesos de renovación interna deben acometerse cada catro anos e a súa anterior cita congresual realizouse en 2016, o coronavirus adiou esa posibilidade nunha formación marcada pola interinidade. O partido está dirixido por unha xestora en Vigo, A Coruña e Santiago de Compostela, após a dimisión dos seus presidentes tras os resultados electorais das pasadas eleccións municipais e do salto á empresa privada de Beatriz Mato, candidata á alcaldía da cidade herculina e na actualidade directiva da enerxética Greenalia. Os responsábeis dos populares galegos non agardan grandes mudanzas no proceso congresual. Neste sentido, consideran que será un encontro tranquilo, onde Alberto Núñez Feixoo, presidente da Xunta da Galiza, non dará sinais sobre o seu relevo e trasladarán o posíbel conflito aos conclaves provinciais. A este respecto, os membros da formación consultados por Nós Diario dan por feito unha disputa para facerse coas direccións provinciais, conscientes da súa importancia para o proceso de elección do sucesor de Feixoo. Nese sentido non dubidan da continuidade de Diego Calvo e José Manuel Baltar á fronte da Coruña e de Ourense, mais abren a posibilidade de mudanzas en Lugo e Pontevedra. O BNG aposta por reforzar a súa dirección O Bloque Nacionalista Galego manexa os mesmos prazos que o PP para a realización da súa asemblea nacional. A organización, após aprobar na reunión do seu Consello Nacional de xullo de 2020 a convocatoria do conclave, viuse obrigado a dar marcha atrás na decisión, se ben as fontes da dirección da formación consultadas por Nós Diario entenden que o temario de debate acordado naquela altura vai ser a base dos relatorios sometidos á discusión da militancia. Na mesma liña recoñecen como chave un proceso de reforzo dos órganos executivos da formación, combinando a renovación, mediante a incorporación de novos dirixentes, e a experiencia, garantindo a continuidade dos cadros de referencia. As teses a debate van estar moi condicionadas pola actual posición da organización, os próximos retos electorais e a posibilidade dunha mudanza na Xunta da Galiza. Así, en relación coa primeira das cuestións apostan por darlle continuidade á campaña de expansión territorial en marcha desde o ano pasado, cuxos resultados son valorados de maneira positiva desde a dirección. De cara aos escenarios futuros, as fontes da dirección nacionalista responden a Nós Diario que o BNG debe proceder á actualización e concreción da súa proposta programática para enfrontar un novo tempo político con posibilidades de acceder ao Goberno galego. O congreso do PSdeG-PSOE está previsto para finais de setembro e mediados de outubro. Segundo pon de manifesto a Nós Diario desde a formación, a apertura do proceso congresual vaise acordar no comité federal do 14 de xaneiro ou ben na súa seguinte xuntanza despois das eleccións catalás de febreiro, co obxectivo de realizar o encontro estatal no mes de xullo e acometer á renovación das direccións provinciais e locais nos tres últimos meses de 2021 e nos dous primeiros de 2022. Gonzalo Caballero xoga a súa continuidade como secretario xeral na cita. A este respecto, o sector máis próximo a el dá por seguro a súa continuidade como máximo responsábel e destaca o seu apoio entre as bases da formación e no grupo do parlamentario. Pola súa banda, os críticos coa actual dirección socialista confirman a este xornal que haberá unha alternativa a Caballero no congreso de outubro e confían nas súas posibilidades de éxito.


Summary: Xoán Hermida non será deputado de En Marea, nin sequera de maneira interina. Así o anunciou hoxe, segunda feira, nun comunicado despois de formalizar a súa renuncia na Mesa do Parlamento.

Despois de que o Consello da Marea -coa inasistencia da maioría do sector crítico- aprobase unha consulta "ás bases" sobre o futuro da parlamentaria Paula Quinteiro, Hermida considera que a súa presenza "provisional" non Hórreo xa non é necesaria. Porén, el mesmo ligara a súa "adscrición provisional" á demisión de Quinteiro, envolvida nun incidente coa Policía Local de Santiago hai máis dun mes. Hermida asegura que dá un paso que xa anunciara e lembrou que xa dixera que "non participaría na lexislatura debido ás súas ocupacións profesionais". No entanto, tamén afirmara, despois de cargar con extrema dureza contra a súa compañeira de partido instrumental Paula Quinteiro, que figuraría no grupo parlamentario de En Marea mentres esta non dimitise. A súa decisión suscitou un enorme malestar entre outros integrantes da "confluencia". Antón Sánchez, de Anova e viceportavoz do grupo de En Marea, chegou a cualificala de "fraude".


Summary: O número de parados rexistrados no país diminúe en 7.780 persoas, o 64% delas no sector servizos. A diferenza entre aumento de cotizantes (+22.037) e diminución do número de parados rexistrados (-26.463) no último ano é aínda de 4.426, unha tendencia contraria ao do Estado.

O comezo da calor e a próxima chegada do verán impulsou a baixada do paro en Galicia en 7.780 persoas no pasado mes de maio, polo que o número de parados rexistrados nas oficinas de emprego sitúase agora nos 236.981. Supón un descenso do 3,2% con respecto a abril e do 10% en canto a hai un ano, período no que o número de desempregados apuntados no antigo Inem diminuíu en 26.443 persoas. O paro rexistrado baixa máis que no Estado, pero a afiliación á Seguridade Social aumenta menos que en España As cifras melloran un chisco as do conxunto do Estado, onde o paro rexistrado descendeu un 2,72% respecto ao mes de abril (-117.985) e un 7,82% en comparación con hai un ano (-357.354). Non obstante, Galicia continúa a experimentar un peor comportamento en canto á creación de emprego e, xa que logo, a afiliación á Seguridade Social. O número de cotizantes subiu no país un 0,85% respecto a hai un mes, quedando a cifra media en 937.338 e 7.880 persoas máis, un incremento intermensual que é inferior ao do Estado (+1,25%). O mesmo ocorre coa variación interanual, ao aumentar os afiliados en máis de 22.000 en Galicia e nun 2,4%, fronte ao incremento do 3,6% en España. En Galicia o paro baixa máis do que aumenta o emprego: a diferenza entre o descenso de parados e o aumento de afiliados é de máis de 4.000 Xa que logo, segue haber diferenza entre o dato de paro e de afiliación á Seguridade Social. Neste caso, a media de cotizantes no mes de maio supuxo un aumento de 7.880 persoas, unha cifra case idéntica ao descenso do número de desempregados rexistrados (-7.780). Non obstante, a diferenza entre aumento de cotizantes (+22.037) e diminución do número de parados rexistrados (-26.463) no último ano é de 4.426, polo que en Galicia o paro baixa máis do que aumenta o emprego, ao contrario que a a nivel estatal. O ritmo de creación de emprego é insuficiente para compensar todo o perdido durante a crise, aínda que a tendencia virou por un chisco neste último dato mensual. É unha diferenza interanual de máis de catro milleiros, o que indica que hai máis persoas cuxos postos de traballo desapareceron que persoas que se apuntaron no antigo INEM nos últimos doce meses. Isto pode ser debido a que moitos cidadáns renuncian a apuntarse ao paro -porque xa non o ven útil, non teñen dereito a prestación ou porque traballan na economía paralela- ou porque abandonan a busca de emprego. Unha diferenza que segue a lastrar o mercado laboral galego, moi marcado pola emigración, especialmente dos máis novos. No conxunto do Estado, pola contra, a diferenza é no sentido contrario. Foron 592.937 as persoas que se incorporaron ao sistema da Seguridade Social no último ano, máis do dobre que en 2014 e máis de 230.000 máis das que saíron das listas do paro rexistrado. Neste caso, todo apunta a que moitas das persoas que pasaron a ser empregadas non estaban previamente inscritas nas listas dos servizos públicos de emprego. En Galicia, o caso é ao revés, ao non cubrir a afiliación o total da xente que se desapunta do paro. Emprego temporal e precario En canto ao tipo de emprego creado, a tendencia segue a ser a mesma. Case o 64% da redución do paro rexistrado durante o pasado mes de abril produciuse no sector servizos, cun descenso de 4.954 persoas apuntadas ao antigo Inem, fronte á baixada de 1.103 na construción, 1.184 na industria, 297 do colectivo sen emprego anterior ou as 242 do sector agrícola que abandonaron a lista do paro. O 64% do descenso do paro dáse no sector servizos e a contratación temporal segue a aumentar en Galicia Ademais, dos máis de 68.000 contratos asinados no pasado mes -o que supón un incremento do 1,6%-, tan só o 7.3% foron subscritos baixo algunha modalidade de duración indefinida. Ao tempo, a contratación indefinida reduciuse en maio en Galicia nun 4,9% fronte ao pequeno aumento no conxunto do Estado (+0,93%). En termos interanuais, a contratación fixa mantense case inalterable en Galicia (-0,22%), mentres en España se incrementou un 7,5%. Os contratos temporais en Galicia, pola contra, aumentan con respecto ao mes de abril (+2,2%) e tamén se os comparamos con hai un ano (+9,7%). Por provincias, o paro diminúe en todas elas, destacando a baixada do 4,4% en Lugo, seguida de Pontevedra (-3,4%), A Coruña (-2,8%) e Ourense (-2,6%). En termos interanuais, é tamén o territorio lucense o que presenta un mellor comportamento, cun descenso do 12,6%, case dous punteos superior ao seguinte na lista, o de Pontevedra con -10,4%. Por sexos, o paro no mes de maio cae en ambos os dous, pero moito máis no caso dos homes, cun 3,8% menos que no caso das mulleres, cun 2,7% menos. En termos interanuais, o descenso do desemprego beneficia máis aos homes, o 13,3% menos, que ás mulleres co 7% menos. A taxa de cobertura sitúase en Galicia no 53,3%, a peor cifra histórica Onde non hai recuperación ningunha é na protección dos parados. A taxa de cobertura total situouse en abril en Galicia no 53,27% fronte ao 53,48% de marzo. Son dúas décimas menos e a constatación dunha caída en picado que non se detén. É o peor dato histórico, uns catro puntos inferior á que se daba hai un ano e mesmo inferior á do conxunto do Estado (54,87%). Xa que logo, en Galicia hai 125.197 parados sen ningún tipo de cobertura, desempregados que non perciben ningunha axuda e que se sitúan en importante risco de exclusión social. A situación dos desempregados empeora e, no país, o número de beneficiarios con prestacións é de 119.564 persoas, pero destas tan só 47.411 son beneficiarias de prestación contributiva; hai 57.099 beneficiarios de subsidio, 13.147 de Renda Activa de Inserción e 1.907 do Programa de Activación de Emprego. Malia as eivas do conxunto das cifras, a Xunta presumiu duns datos que sitúan a Galicia "por riba da media estatal a nivel interanual, algo que se leva producindo durante quince meses, e desta vez tamén a nivel mensual". A directora xeral de Emprego e Formación, Ana María Díaz, destacou que xa se acumule máis de ano e medio de descensos consecutivos interanuais, e que o deste mes fose "o maior de todos eles en termos absolutos e relativos". >> HABERÁ AMPLIACIÓN


Summary: O equipo de Ferrol participará por segunda vez consecutiva nesta Copa. O seu rival chega a esta eliminatoria como campión ligueiro do grupo V de División de Honra Xuvenil.

O Club Gairesa O Parrulo xa coñece como será a Copa de España xuvenil, tras lograr o subcampionato ligueiro de División de Honra Xuvenil, no seu grupo I. Os ferroláns, tras pasar polo sorteo, visitarán ao Malacitano Futsal nos oitavos de final, nunha eliminatoria que terá lugar a partido único e que se disputará a fin de semana do 4 e 5 de xuño, probabelmente no Pavillón Guadaljaire, da localidade malagueña. O Parrulo recibe Palma Futsal no II Trofeo Cidade de Ferrol O seu rival, o Malacitano Futsal, chega a esta eliminatoria como campión ligueiro do grupo V de División de Honra Xuvenil, con 85 puntos e un rexistro de 28 vitorias, un empate e unha derrota nesta tempada, logrando avantaxar en 20 puntos aos segundos clasificados, o Real Betis. O vencedor desta fase poderá clasificarse para a eliminatoria final que terá lugar o 10, 11 e 12 de xuño, nunha sede que aínda está por determinar e onde en cuartos de final veranse as caras cos vencedores da eliminatoria entre Aljucer El Pozo e Associació Esportiva Les Corts. Segunda participación nesta competición Esta será a segunda participación consecutiva para o equipo ferrolán nesta Copa. Despois dunha competición axustada, na tempada pasada lograron chegar á fase final, disputando os cuartos de final. O Parrulo estende as alas e gaña por primeira vez Con estes antecedentes desde o club esperan poder igualar, cando menos, este rexistro. A posibilidade sumaríase ao xa conseguido esta tempada ao poder disputar a Copa Real Federación Española de Fútbol (RFEF) Xuvenil en Xaén (Andalucía), nunha competición paralela á Copa de España de Primeira División, ao finalizar no primeiro posto da primeira volta en División de Honra Xuvenil.


Summary: O portavoz de Sanidade do Grupo Socialista, Julio Torrado, anunciou este sábado que presentará no Pleno do Parlamento desta semana unha moción con propostas para a mellora das condicións laborais na Atención Primaria.

O PSdeG reclamará no Pleno do Parlamento galego desta semana a fin da "situación límite" que padecen as traballadoras e traballadores da sanidade pública tras "anos de recortes" desde "a chegada do PP ao Goberno galego". Nun comunicado de prensa, Torrado esixe en primeiro lugar "o compromiso do Goberno galego para esgotar até o final da Lexislatura o máximo posíbel das convocatorias de persoal nas especialidades e categorías relacionadas coa Atención Primaria tanto nos MIR como nas ofertas públicas de emprego". "Esta medida contribuiría a paliar a saturación destes profesionais, que hoxe están atendendo máis de 50 consultas ao día, e totalmente abandonados á súa sorte polo Goberno galego", advirte o socialista. É certo que un médico de Atención Primaria cobra 65.000 euros máis gardas? Reclama ademais garantir a contratación do persoal eventual todo o tempo necesario para a cobertura que realizan, "erradicando a concatenación de contratos menores para facer o mesmo labor no mesmo posto". O parlamentario socialista urxe a Consellaría de Sanidade a ampliar o tempo de contratación "nos chamados contratos de continuidade, até estabelecer un mínimo de dous anos con limitación xeográfica". Tamén propón a apertura dunha mesa de diálogo co colectivo de titores e titoras en Atención Primaria "na procura da mellora das condicións e facilidades para a cobertura de formación especializada". Por outra parte, o PSdeG reclama á Xunta un informe sobre as prazas de formación sanitaria especializada incluíndo o período 2020-2022, coas prazas solicitadas, as aprobadas e as incluídas en cada convocatoria con datos desagregados. Uns datos denunciados na sexta feira pola deputada do BNG Montse Prado. Torrado responsabiliza o Goberno galego de "ter levado ao límite a Atención Primaria, situando Galiza por debaixo da media do Estado en investimento por habitante". Tamén denuncia, como xa advertira Nós Diario, que a Galiza é a segunda autonomía do Estado que menos inviste en Atención Primaria, cun 11,6 por cento e só por diante de Madrid. A Galiza, á cola do Estado español en investimento en Atención Primaria O PSdeG denuncia que os orzamentos da Consellaría de Sanidade "tan só aumentaron un 0,03 por cento neste ano, perdendo peso relativo, para un sistema que conta con 976 profesionais e 140 millóns de euros de Atención Primaria menos que no ano 2009, mentres hai na Galiza 450 médicos menos por cada 100.000 habitantes, 30 menos dos 480 da media de España". Ademais, Torrado alerta da "constante precarización" de Medicina Interna, que "está detrás do conflito desatado polo Goberno galego cos profesionais deste servizo, até o punto de que os xefes de servizo de Interna nos hospitais públicos de Lugo, A Coruña e Pontevedra, veñen de asinar un documento de reivindicacións avalado pola Sociedade Galega de Médicos Internistas e o Colexio Médico de Ourense".


Summary: Os valores galegos fechan a primeira xornada do ano en positivo, con Greenalia, Altia e San José lidereando as alzas.

Após de rematar o ano con sorte desigual, os valores galegos afrontan o 2020 con enerxías positivas. O primeiro día do exercicio no parqué, as empresas cotizadas galegas lograron fechar a xornada en positivo, coa única excepción de Adolfo Domínguez. Greenalia liderou as alzas, seguida de Altia e San José, que truncou a súa progresión na segunda xornada do ano após figurar na lista de empresas investigadas pola contratación dos servizos do ex comisario José Manuel Villarejo. Inditex foi un dos valores máis destacados do selectivo Ibex35, aínda que non recuperou a cifra máxica dos 100.000 millóns de euros de capitalización. Euroespes apuntouse un 1,75% de mellora e o resto dos valores do Mercado Alternativo Bursátil (Commcenter, Netex e IFFE) remataron a primeira sesión igual que remataron o ano. A información íntegra pode consultala na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube.