Summary: O nome dunha avenida pode ser unha boa maneira de que unha biografía volva a luz. Así acontecerá en Pontevedra coa historia de Josefina Arruti e coa de todas as mulleres que unha iniciativa do BNG propón como nomes para rúas e espazos públicos.

Un dos emocionantes actos de recuperación da memoria en Pontevedra foi o traslado, por parte do seu fillo de igual nome, das cinzas de Vítor Casas a un nicho co seu nome. Vítor Casas fillo sacaba a pequena caixa dun panteón próximo que Josefina Arruti deixara aberto como emocionante símbolo de solidariedade para soterrar a aqueles que padeceran a represión. Josefina Arruti padecera tamén o terror fascista na súa biografía. Pasara 18 meses encarcerada e tres anos en arresto domiciliario nun tempo no que tiña que conseguir criar soa a tres fillos de 6, 4 e 2 anos. A que era muller do alcalde da cidade Bibiano Fernández Osorio-Tafall tivo que tirar para adiante cunha familia que xa non se volvería xuntar, despois de que o seu home marchara para un exilio en México do que non regresou. "Pasara 18 meses encarcerada e tres anos en arresto domiciliario nun tempo no que tiña que conseguir criar soa a tres fillos de 6, 4 e 2 anos" O de Josefina Arruti será o nome que leve a nova entrada na cidade, o acceso sur que se abre polo desdobramento da Avenida de Vigo, unha iniciativa que ser recolle na moción presentada polo grupo do BNG para poñerlle nomes de mulleres a vías públicas, parques e edificios municipais, tras unha iniciativa complementaria coa que, desde hai dez anos está a recuperar a toponimia histórica no novo rueiro municipal. A proposta ten como obxectivo situar as mulleres nos espazos públicos, divulgar as súas biografías e renderlles homenaxe a través de placas conmemorativas, rótulos, esculturas ou roteiros urbanos centrados na historia e na memoria das mulleres, entre outras, seguindo a indicación tanto do Consello Municipal da Muller como do Consello Asesor do programa "A memoria das mulleres". A pedagoga Ernestina Otero Sestelo, a profesora e política Daría González, a pintora Mercedes Ruibal, a primeira aviadora, Elisa Patiño, a escritora María Vitoria Moreno, a decana das taxistas Dolores Trabado, a navegante Isabel Barreto, a artista Carme Babiano, a fotógrafa Cándida Otero, a escritora Aurora Vidal ou a actriz Josefina Blanco Tejerina son algunhas das mulleres propostas para novos espazos públicos.


Summary: Máis de 31.000 expedientes de regulación temporal de emprego desde o inicio da pandemia.

Un total de 199.993 traballadores e traballadoras están na Galiza afectados por un expediente de regulación temporal de emprego (ERTE) a raíz da crise que veu da man da pandemia do coronavirus. Son 50.000 máis que hai apenas seis días. E 150.000 máis que na primeira semana, aquela na que entou en vigor as medidas excepcionais aprobadas polo Goberno español no marco do estado de alarma. Nestas semanas rexistráronse no noso país 31.326 expedientes. As e os empregados inmersos nestes expedientes de regulación dispáranse 25% respecto dos datos da pasada sexta feira, con 40.000 traballadores e traballadoras máis, tendo en conta que agora o Goberno galego ofrece por primeira vez as cifras de empregados en ERTE de índole estatal que teñen repercusión na Galiza, que son 36.031. A nivel galego hai 909 expedientes de regulación que afectan 15.518 persoas. Por provincias, Pontevedra segue á cabeza en traballadores e traballadoras afectadas (65.037) e en números de expedientes, 10.863. O paro rexistrado na Galiza en marzo deixa 8.000 persoas máis no desemprego e 10.000 cotizantes menos na Seguridade Social. Imprimir


Summary: Os creadores do Infojobs da Costa da Morte, amplía a súa oferta online de emprego ao mundo do consumo

Levan moitos anos coidando o Infojobs da Costa da Costa (o Traballarnacosta). Agora queran poñer toda esa experiencia tecendo redes entre traballadores e empresas, ao servizos dos clientes. E faino a través do novo proxecto Rede da Costa, pensado para axudar aos pequenos negocios da zona nesta loita contra o mercado de internet. Imposible antóllase competir con grandes marcas na rede, por iso é necesario unirse para manterse vivo. Con esa idea, Óscar Rodríguez e Karina Mouzo dan un paso máis, pasando do emprego ao consumo, e queren dar visibilidade ás empresas en Internet para que aumenten as compras no pequeno comercio e así intentar paliar, de forma indirecta, esa escasez de emprego que temos na zona. E deron forma a esta idea creando un directorio de empresas online co obxectivo de que as empresas poidan ter un lugar en Internet, para que sexan visibles na rede, tanto para a xente de aquí, que non sempre sabe os servizos e produtos que temos ó lado, como para a xente que nos visita (turistas, peregrinos…). Actualmente a web (rededacosta.com) está na fase inicial, coméntanos que de momento están contactando con negocios interesados en darse de alta (xa contan con empresas de sectores tan variados como servicios sociais, comunicación, hostelería, electricidade, construcción, servicios profesionais…), pronto poderemos ver todo o que ofrecen polo que nos animan a estar pendentes das novedades que van ir subindo, sexamos empresas ou particulares interesados en que os nosos ingresos repercutan na nosa comunidade. Tamén teñen unha páxina en Facebook "Rede da Costa", onde podemos estar ó día das empresas que van subindo, así como de información interesante para os negocios da Costa da Morte (subvencións, eventos…). Animan a todas as empresas interesadas a que se poñan en contacto con eles no mail info@rededacosta.com onde poden formularse dudas, consultar sobre requisitos, vantaxes… así como recibir suxerencias de mellora, xa que é un proxecto novo que busca medrar coas aportacións de todas as persoas que desexen formar parte del. Nós xa estamos dentro da rede e animámosvos a darvos de alta, posto que cantos máis sexamos, maior será a nosa presencia e visibilidade en Internet.


Summary: Miguel San Claudio Santa Cruz forma parte dunha familia moi relacionada co mar e co mergullo. Autor da tese sobre o espazo estratéxico que representou a nosa costa no século XVI, participou na recuperación recente de dous canóns en Corrubedo. Agora mesmo prepara a campaña para traballar no galeón de Ribadeo, que comezará no mes de xuño. Nesa vila ten previsto unha prospección no porto que conta con restos moi interesantes para entender os contactos marítimos no norte da Península Ibérica.

De onde proceden os canóns que se atoparon? Co apoio dos prestixiosos investigadores de pezas de artillaría do século XVI, Ribera e López, sabemos que son un canón e unha colubrina. O primeiro probabelmente fundido en Lisboa ou Sevilla despois de 1587 e da outra peza non está clara a súa fundición, mais é probábel que proceda de Flandes. Pola súa cronoloxía poderían pertencer á armada de Martín de Padilla aínda que para certificalo terían que facerse máis traballos sobre este xacemento. As pezas atopáronse de maneira casual. A nosa costa debería contar cun proxecto serio de recuperación de xacementos mariños? É unha pregunta que debería responder a Xunta da Galiza, a Dirección Xeral de Patrimonio para que expliquen os seus plans. Eu agora mesmo descoñézoos. O que si está claro é que estamos fronte á que quizais sexa á ruta comercial máis importante da historia da humanidade, nun tráfico constante entre o norte de Europa e o resto do mundo. Por suposto, nas nosas costas producíronse numerosos naufraxios. Ademais temos portos históricos que podemos remontar até a prehistoria, que conteñen unha gran cantidade de restos materiais. Facemos parte dun sitio privilexiado para o estudo do patrimonio cultural subacuático. Non sei os plans da Consellaría mais habería moito que facer. Estamos desaproveitando unha riqueza patrimonial que é practicamente única e que sería moi fácil de explotar. Estamos mellor que hai dez anos, mais deberiamos mellorar e compararnos a outros países de Europa. O traballo arqueolóxico nas costas galegas tería beneficios a nivel económico? Por suposto. Temos baixo as augas probabelmente a maior colección arqueolóxica de todo o occidente europeo, e a máis accesíbel. Mais é algo que os nosos políticos non son capaces de ver. Cales son os xacementos máis importantes localizados que se poderían traballar? Un deles é no que estamos a traballar na actualidade, que é o galeón de Ribadeo, o Santiago de Galicia, onde todos os anos facemos unha campaña arqueolóxica, aínda que podería desenvolverse algo máis grande e continuado. Estabelecer naquela vila unha infraestrutura para a investigación do que sen dúbida é o galeón español mellor conservado do mundo, único en todo o planeta. Tamén temos a frota de Padilla que está na zona de Corcubión e Fisterra desde 1596. Contamos cunha riqueza impresionante de elementos pertencentes á navegación nese momento. Tamén está o Great Liverpool, un transatlántico de vapor de paletas tamén afundido naquela zona, mais que está a ser esnaquizado cada ano polo mar. A riqueza patrimonial que temos sería a envexa de calquera país do mundo. Hai canteira de profesionais da arqueoloxía submarina? Non hai canteira por non contar con estudos aquí. Calquera que desexe ser profesional da arqueoloxía subacuática ten que ir estudar fóra. Non hai, polo tanto, quen asuma ese risco. Teñen moitas dificultades para poder traballar? É máis complicado que en terra por necesitar moitos máis permisos e requisitos. Desde a propia Xunta, as administracións civís da mariña até a Armada española. Hai moito traballo burocrático previo ao desenvolvemento dunha campaña arqueolóxica que se realice no mar.


Summary: Un mes despois da tradicional feira do libro, abre na Praza da Quintana a Semana do Libro de Compostela, unha aposta xurdida desde o propio sector na procura de novos vieiros para a promoción do libro.

Na tarde da sexta feira inaugurábase a primeira edición da SELIC, un proxecto posto en marcha polo Concello en colaboración co sector da cidade, que encherá a Praza da Quintana do 2 ao 11 de xuño con libros e unha chea de actividades ao seu redor "coa intención de amosar o potencial editorial e literario da nosa cidade". Francisco Macías, presidente de Compostela Literaria e director de Edicións Positivas, destacou que "a xente está moi contenta, tanto os visistantes como os do mundo do libro". E, sobre todo, "estamos xa a pensar no futuro, en que isto continúe e en como ilo mellorando", sinalou o editor, quen tamén destacou o feito de que están alí presentes tamén empresas e institucións doutros lugares de Galiza. Na carpa instalada na Quintana desenvolverase unha intensa programación durante dez días, que acompañará aos 32 postos de editoras, librarías e institucións públicas e privadas. Presentacións de novidades editoriais, concertos, percorridos, obradoiros, grupos de traballo e clubs de lectura terán o seu espazo neste evento, no que estarán autores como Diego Ameixeiras, María Solar, Carlos Meixide, Rosalía F. Rial, Ismael Ramos, Emma Pedreira ou Martiño Suárez, entre moitos outros.


Summary: O recinto feiral da vila acollerá este sábado o evento éMundial, organizado por AGAL. Un pregón de Xurxo Souto abrirá un intenso programa de concertos, debates e actividades infantís, con especial protagonismo para Semente.

O éMundial muda o seu formato. Se nos dous anos anteriores Santiago de Compostela e Vigo acolleron un amplo conxunto de actividades esparexidas ao longo de varias semanas, nesta ocasión o evento concentrarase nun só día, este sábado 5 de xullo. O recinto feiral de Arzúa acollerá case doce horas de concertos, debates, gastronomia e actividades infantís, con especial protagonismo para Semente. Todo co obxectivo de reflexionar, divertirse e coñecerse ao redor das potencialidades e oportunidades que ofrece a lingua galega no seo na Lusofonía. O festival está organizado pola Associaçom Galega da Língua (AGAL) e conta co patrocinio do Concello de Arzúa, a Deputación da Coruña e Queixerías Bama, e coa colaboración das xa referidas escolas en galego Semente e da Associação Pró-AGLP. O programa comezará ás 11.30 horas cun pregón a cargo de Xurxo Souto. A seguir, haberá unha sesión vermú con Terra Morena e Rui David e un obradoito de percusión impartido polo brasileiro Paulo Silva. Aínda antes do xantar terá lugar unha mesa redonda sobre a Lei Paz-Andrade, a ILP que o pasado mes de marzo foi aceptada pola unanimidade do Parlamento para a súa tramitación. José Morell, que foi o rostro máis visible na exposición na cámara e noutras presentacións, moderará o espazo, no que se exporán e debaterán as posibilidades que se abren con esa ILP. Un debate que para Miguel Penas, presidente de AGAL, é fundamental: "A lei será máis útil para a sociedade galega na medida en que a sociedade participe e reclame que se poña en funcionamento". "A Lei Paz-Andrade será máis útil para a sociedade galega na medida en que a sociedade participe e reclame que se poña en funcionamento" Posteriormente, haberá um xantar africano, única actividade de pagamento de todo o evento. Xá pola tarde haberá actividades para os máis pequenos e pequenas no Espazo Semente (música, xogos, contacontos…). Este espazo central para nenos e nena no éMundial é unha novidade no festival, e unha parte á que dende AGAL se emprestou unha atención especial: "Non só un xardín infantil, un lugar onde deixar as crianzas. O obxectivo é que a xente coñeza Semente de primeira man, pois para nós é un proxecto estratéxico e fundamental", destaca Penas. "Buscamos o relacionamento humano, que se vexan as caras entre os integrantes de todos os colectivos, que se poñan en común propostas, iniciativas e proxectos, aproveitar que nos xuntamos non só para a festa" Haberá así mesmo un espazo para a rede de clubes de lectura en portugués Pega no Livro, o lanzamento do libro Quês e porquês do reintegracionismo, e unha mesa redonda de cidadáns lusófonos centrada en como ven a Galicia. Tamén pola tarde terá lugar a gran novidade deste éMundial: o espazo Somos… e fazemos, "umha oportunidade para que entidades galegas com umha visom 'extensa e útil' da nossa língua se apresentem ou expliquem os serviços que oferecem", destácase dende AGAL. Miguel Penas salienta que se trata dunha "primeira proba, a ver como funciona e cantas entidades participan. Buscamos o relacionamento humano, que se vexan as caras entre os integrantes de todos os colectivos, que se poñan en común propostas, iniciativas e proxectos, aproveitar que nos xuntamos non só para a festa". O peche do evento comezará ás 21 horas cunha sesión de música ao vivo na que participarán artistas de varios países da Lusofonía, cos galegos Narf e Xabier Mugardos, o brasileiro João Alberto e o angolano Alberto Mvundi. Ademais, durante toda a xornada poderá visitarse a exposicióm Cantigas de Santa Maria. Arte BDieval, que xá pasou por numerosos centros educativos galegos. Trátase dunha colaboración co colectivo de banda deseñada BD Banda en que esta obra de Afonso X O Sabio é tratada coma se fose unha das primeiras bandas deseñadas da historia.


Summary: O proxecto de Lugo é o ambicioso e inclúe a construción de 1.200 vivendas, o 45% delas públicas, con amplas zonas verdes e primando a mobilidade sostible, o comercio local e o aproveitamento local de biomasa

A crise climática que estamos a vivir obriga a impulsar solucións que limiten as emisións contaminantes, o consumo de materiais e fagan máis habitables as áreas urbanas. En cidades de todo o mundo se están a aplicar criterios ecolóxicos integrais no deseño e construción de vivendas e de barrios enteiros, áreas que reciben numerosas denominacións, dende barrios ecolóxicos, ecobarrios ou barrios multiecolóxicos, e que contan con modelos coma o barrio de Vauban, en Friburgo (Alemaña) e noutros países coma Suecia, Dinamarca ou Finlandia.En Galicia hai tamén varios proxectos en marcha, algúns moi avanzados, coma os de Lugo (na Garaballa) ou Ourense (na Ponte), e outros que veñen de ser presentados, coma o de Elviña, na Coruña.O barrio multiecolóxico de LugoO barrio ecolóxico de Lugo constará de 1.200 vivendas, o 45% delas públicas, o que permitirá ao Concello realizar política de vivendaHai dúas semanas o Concello de Lugo presentou as liñas básicas do que será o futuro barrio multiecolóxico da cidade, composto por 1.200 vivendas e unha gran superficie de espazos verdes, que se desenvolverá en dous sectores na zona de A Garaballa. O obxectivo, segundo o Goberno local, é "mellorar o benestar dos lucenses" e, igualmente, "ser un exemplo de planificación que poida ser exportable a outras cidades medias" de todo o continente europeo.O proxecto impulsado polo Concello, conta con financiamento europeo (estratexia LIFE) e a colaboración da Deputación de Lugo, o Campus Terra da USC e a Universidade Politécnica de Madrid coas súas investigacións sobre o uso da madeira como material estrutural da construción.Búscase crear unha "aldea urbana" que proporcione á veciñanza vivenda, transporte, instalacións e servizos recreativos e comunitarios, espazos públicos e pequenos comerciosPlanificado para 1.200 vivendas, o barrio parte dunha densidade de poboación baixa. O 45% serán de propiedade pública, o que lle permitirá ao Concello desenvolver políticas públicas de vivenda. No deseño das edificacións esixirase a inclusión de criterios bioclimáticos e de eficiencia enerxética. Haberá 147.000 metros cadrados de zonas verdes, unha superficie que multiplica por cinco o previsto polo PXOM para un espazo destas dimensións. O barrio forma parte do ámbito 'Parque lineal verde' que envolve toda a cidade, desde o oeste ao noroeste, seguindo os cursos fluviais do Miño, Rato e FervedoiraNo barrio tamén se levantará o Edificio Impulso Verde, que será o primeiro edificio público que se constrúa en madeira galega e no que se aplicará o catálogo de medidas sostibles que prepara o Concello de Lugo da man da Universidade.En conxunto, buscarase crear unha "aldea urbana" que proporcione á veciñanza vivenda, transporte, instalacións e servizos recreativos e comunitarios, espazos públicos e pequenos comercios. Perséguese alcanzar o máximo nivel de autosuficiencia para obter un sistema neutro en carbono apostando pola xeración de enerxía renovable. Ademais, crearanse redes de calor urbanas onde se aproveitará a biomasa da zona para abastecer a central de biogás, que será o 'quentador do barrio'. Así mesmo, incorporarase na edificación unha estratexia de vexetación urbana, con cubertas ou balcóns que poderán albergar cultivos hidropónicos, paneis solares e mesmo invernadoiros acristalados. Finalmente, fomentarase a mobilidade alternativa e sostible, coa previsión ao longo de todo o barrio de carrís bici e carreiros para fomentar os desprazamentos a pé e en bicicleta.O proxecto lucense mesmo conta cunha historia protagonizada polos Bolechas presentando as características do mesmo. O conto Os Bolechas fan un barrio multiecolóxico en Lugo amosa como se contrúen vivendas e contornas urbanas máis ecolóxicas e sostibles.O ecobarrio da Ponte (Ourense)O proxecto do ecobarrio da Ponte componse dun amplo conxunto de medidas de eficiencia enerxética e de fomento da mobilidade sostible, actuando nunha primeira fase sobre 31 edificios públicos e 18 privadosO pasado ano foi presentado en Ourense o proxecto do ecobarrio da Ponte, no que se investirán 20 millóns de euros e que suporá "unha drástica redución das emisións de gases de efecto invernadeiro", segundo destacou o Goberno local no seu momento. O proxecto componse dun amplo conxunto de medidas de eficiencia enerxética e de fomento da mobilidade sostible, actuando nunha primeira fase sobre 31 edificios públicos e 18 privados. No barrio o alumeado público será híbrido, combinando a enerxía da rede eléctrica coa xerada directamente a través de placas fotovoltaicas.Ademais, aproveitarase a enerxía xeotérmica a través dunha instalación de district heating que fornecerá de calefacción e auga quente a edificios do barrio aproveitando a propia calor existente no subsolo. Cómpre lembrar que esta é unha zona cun importante fluxo de augas termais, coma as que emerxen das termas da Chavasqueira, moi próximas.Tamén na CoruñaFinalmente, a pasada semana o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, anunciou a intención de impulsar outro ecobarrio en Elviña (A Coruña), un proxecto que buscaría reducir entre un 15% e un 20% o consumo enerxético e as emisións deste espazo da cidade herculina. Nel, aproveitaríase a enerxía procedente do oleoducto de Repsol, que atravesa o subsolo do barrio. En total, investiranse 33 millóns de euros na mellora da eficiencia enerxética de edificios e do propio alumeado público, a utilización de placas fotovoltaicas e o fomento da mobilidade sostible, sobre todo da bicicleta.De momento, esta iniciativa está aínda en fase de estudo, unicamente, unha investigación que levará a cabo o Instituto Tecnolóxico de Galicia e que permitirá coñecer as necesidades do barrio e os elementos nos que as actuacións previstas deben incidir.


Summary: A muller mudouse de Tenerife a Barcelona e a sentenza sinala que a crianza terá problemas de adaptación ao ter que aprender a lingua propia da Catalunya, malia que o translado se debe a que conseguiu un emprego que a quitou do paro.

A titular do xulgado de primeira instancia nº2 de Güímar (Tenerife), María Paloma Gálvez, aproveitou a mudanza que unha nai quixo facer no réxime de visitas que o seu ex-compañeiro realizaba á filla que teñen en común para lle retirar a custodia da nena. A nai alegaba a necesidade do cambio en que ambas as dúas se transladarían a Barcelona, onde atopou un emprego que a quitou do paro. E a xuíza alegou que a pequena terá problemas de adaptación por ter que aprender catalán, polo que non permitirá que fique en Catalunya. Concedeu a custodia ao pai, malia estar no desemprego, e anotou tal situación como un argumento a favor, pois así "posúe unha maior disponibilidade horaria" para se ocupar da crianza. María Paloma Gálvez entende que "non quedou acreditado" que o translado a Barcelona vaia redundar nun beneficio para a menor. Moi ao contrario, entende que "a dificultade" do catalán suporá "un escollo" na súa integración. Mais non só. Na sentenza, a xuíza valora que os vínculos afectivos son maiores co pai que coa nai malia ser ela quen tiña a custodia desde que a parella se divorciou, en outubro de 2011, xa que, namentres tivo emprego, viuse na obriga de a matricular nun xardín de infancia "desde pola mañá até pola tarde". Agora, en Barcelona, a nena "fai un horario en que está no colexio desde pola mañá até as cinco da tarde" e "como é sabido por todos" nas escolas da Catalunya fálase o catalán, feito que "está a influír na evolución da nena". Critica ademais que non sexa a nai quen a recolle á saída da escola, senón a avoa materna.


Summary: [Actualizada ás 14.36] A Policía Nacional detivo na sexta feira dous menores coruñeses vinculados co crime de Samuel, o mozo de 24 anos que na madrugada do sábado foi asasinado.

A Delegación do Goberno estatal anunciou pasadas as 13 horas da sexta feira a detención de dous menores vinculados co asasinato de Samuel Luiz, o mozo da Coruña de 24 anos asasinado na madrugada do sábado ao berro, segundo testemuñas, de "maricón de merda, ímoste matar". Pola idade dos detidos será o Xulgado de Menores e non o de Instrución número 8 quen se encargue das declaracións. Segundo o delegado do Goberno español, José Miñones, un dos dous menores ten antecedentes penais. Á pregunta de se participaron activamente na malleira, afirmou que "se están detidos é porque se prevé que tamén sexan participantes dos actos". Mais matizou que "na toma de declaración e nos interrogatorios verase o grao de implicación". As imaxes que transcenderon na sexta feira amosan que Samuel foi agredido en dúas ocasións e que foi perseguido polos seus agresores até a entrada da avenida de Bos Aires, onde recibiu os golpes que acabaron coa súa vida. Estes dous menores detidos, que se coñecen entre eles, súmanse aos catro arrestados -tres homes e unha muller de entre 20 e 25 anos- que na mañá da sexta feira pasaron a disposición xudicial no Xulgado de Instrución número 1 da Coruña, de garda na sexta feira. Os catro detidos están prestando declaración ao longo do día nos Xulgados, aos que accederon por quendas, encapuchados. De momento transcenderon unhas palabras do avogado dun dos detidos -ao que tamén se lle acusa de subtracción ilegal, por collerlle o móbil ao asasinado-. O letrado, José Ramón Sierra, que foi o avogado inicial de José Ignacio Abuín, coñecido como Chicle, autor do asasinato de Diana Quer, sinalou que "o meu cliente declarou en comisaría porque os inocentes declaran sempre. É inocente". Ao saír dos xulgados, Sierra foi interpelado por un grupo de persoas que lle pediron que "abandone o caso", como xa fixo no caso do Chicle. Concentración esta fin de semana na Coruña Por outra banda, diferentes colectivos e asociacións convocan para este domingo, día 11, unha manifestación nacional na Coruña baixo o lema "Ante o odio e a violencia, non mostres indiferencia: xustiza para Samuel". Será a partir das 19.30 horas, con saída da Praza da Palloza e remate en María Pita. Entre as convocantes atópanse Avante LGBT+, Amizando, Abrir Fenda, Casco, Coruña Antifascista, LES Coruña e Gotas.


Summary: A igrexa oficial non foi neutral diante do golpe militar franquista, participa activamente na súa preparación, financiamento e xustificación, e ademais é unha ferramenta fundamental da represión. Se ben isto é así de xeito xeneralizado compre modular e matizar por territorios, por ordes relixiosas e mesmo por casos particulares de xeito que a intensidade na que se aplica o castigo divino contra os disidentes deberan ser analizadas en detalle. Aquí só nos podemos limitar a apuntar trazos xerais e pór algúns exemplos de mostra.

O arcebispo Muniz Hai tamén multitude de relixiosos que empatizaban coa súa veciñanza e se poñían ao seu carón mais os bispados, a Falanxe e as propias autoridades militares interviron para neutralizalos. No caso da diocese de Santiago de Compostela, co arcebispo onubense Tomás Muniz de Pablos á cabeza, a presión era enorme sobre os sacerdotes para que prestaran o apoio necesario nos masacres. E sobre todo, para evitar que testemuñaran a favor dos perseguidos. Lémbrese as instrucións a ese respecto do arcebispo que emitiu o 8 de setembro de 1936 e que comeza dicindo "se han acercado a esta curia eclesiástica varias personas escandalizadas de la facilidad con que algunos parrocos extienden certificados de catolicismo y religión a favor de funcionarios que estuvieron afiliados al comunismo u otras entidades marxistas", ou a do 11 de novembro na que dá conta da petición que lle fan para que "reprimamos a las actividades de algunos párrocos y sacerdotes que bajo el pretesto de hacer favores andan de acá para allá recomendando o pidiendo recomendaciones"... "actividades siempre reprobables y hoy sumamente peligrosas" advertindo que o prelado non vai facer nada para evitar que os cregos insubmisos sexan punidos senón que, pola contra, el mesmo tamén os sancionará. O que se evidencia aquí é a desobediencia nalgúns casos dunhas ordes expresas a prol de colaborar no xenocidio. Envíaselle un formulario ás parroquias para esixirlles un inventario de "agravios" para poñer a disposición do novo réxime listaxes negras que servirían para orientar os labores coercitivos das bandas paramilitares existentes así como para os procesos militares en marcha. O curioso da linguaxe da máxima autoridade relixiosa na Galiza que asinaba estas ordes é que apelaba ao apoliticismo para pedir a obediencia ao fascismo, apoliticismo que non vía contraditorio con el ser membro do Consello Nacional do Movemento e procurador en Cortes de 1943 a 1946. Baixando máis ao concreto, por pór un caso dunha comarca desta diocese compostelá, a de Tabeirós-Terra de Montes, imos profundar un pouco máis no xa abordado en colaboracións anteriores dedicadas a ese territorio e nas que xa se da conta da compenetración entre as milicias falanxistas e a igrexa citando o caso de Aquilino López Picón, crego da Madanela (Forcarei) e militante falanxista. No imaxinario dos máis vellos de Soutelo queda a imaxe de Aquilino co seu látego ao cinto e abusando das mulleres do lugar. Pero é a documentación da causa instruída por Bouza Brey contra a cúpula da Falanxe a finais do 36 -aproveitando as liortas internas- a que nos fornece dos datos precisos do funcionamento desta trama mafiosa. Esta causa 8/37 contra Bao Lagares achéganos por exemplo a confesión deste lembrando a implicación dos cregos na recadación de tributos de sangue. Aquí topamos acreditada a participación do ecónomo de Tabeirós Manuel López Costa na toma desta decisión que logo se encubriría como caritativa: "era preferible a pasear a las personas y dejarlas muertas en las cunetas", como literalmente di o crego de Quireza dando conta da visita de falanxistas co sacerdote López Costa á cabeza para persuadilo da posta en marcha da maquinaria impositiva. Insistíndolle logo Aquilino en que "los curas debían facilitar relación de los individuos de cada una de las parroquias", diante do que rematou por facer dita listaxe, cedendo ás súas presións. Cando se destapa esta engrenaxe corrupta de lucrarse a conta de pór prezo á salvación, o que Dionisio Pereira dou en chamar o "imperio da roubacha", sexa polas vidas perdoadas, sexa polo diñeiro raspiñado, son detidos moitos dos implicados. Entre eles Aquilino López Picón, quen tivera acochado na súa reitoral ao propio paseador Ramón Bao Lagares en busca e captura polos roubos. Compre dicir que el, xunto con outros encausados, deciden ir ao fronte por ver de librarse das acusacións de delincuentes comúns que recaía sobre eles, e incorpórase como capitán á 2ª Bandeira da F.E.T. en Guadalajara. Con todo, a pesares do seu breve paso polo cárcere e por ter probada a súa participación na banda de atracadores na que rematou por converterse aquela primeira camada de dirixentes falanxistas, non veu manchada a súa carreira como crego (rematará ao fronte da parroquia de Santa Cristina de Cobres en Vilaboa), nin como falanxista, ostentando diversos cargos sindicais e políticos. Gostarías de proseguir coa lectura? Este capítulo de 'Os nomes do terror' agarda por ti no Nós Diario de hoxe, que atoparás nos quiosques, librarías e para a súa lectura na nube desde a nosa tenda online. Se aínda non es subscritora ou subscritor, a que estás agardando?


Summary: A festa que dende 1933 se organiza en Maniños (Fene) celébrase este domingo, pero o sábado terá o anticipo musical do Festipote, coas actuacións de Estimaba que Viñeras, Os Tres Trebóns e O Sonoro Maxín.

Chegou o día, chegou a romaría. Este domingo, un ano máis, celébrase en Maniños, Fene, a Romaría do Pote, con pregón de Isabel Risco e todos os ingredentes dunha romaría galega: cantateiras, charangas, gaitas, comida, bebida e mesmo a actuación da Roda. Que ten de singular esta festa? Pois que se trata da romaría laica máis antiga de Galicia, pois comezou a celebrarse en 1933, a imaxe e semellanza das romarías relixiosas, pero sen honrar neste caso a ningún santo ou imaxe. A primeira Romaría do Pote tivo lugar o 17 de setembro de 1933 A primeira Romaría do Pote tivo lugar o 17 de setembro de 1933. Naquela ocasión actuou o grupo Toxos e Flores de Ferrol, que inaugurou o palco do campo da festa de Maniños. Máis tarde os asistentes trasladáronse á casa do doutor Borrás, onde se izou a bandeira republicana e lle ofreceron unha recepción. E é que Maniños era xa daquela unha parroquia moi roxa cunha gran presenza de traballadores industriais, o mesmo que Barallobre. A romaría do domingo terá por segundo ano consecutivo un anticipo musical e máis dirixido á xente nova da comarca, o Festipote, que a partir das dez da noite contará coas actuacións de Estimaba que Viñeras, Os Tres Trebóns e O Sonoro Maxín.


Summary: Este mércores comeza en Cans a novena edición dun festival que comezou sendo un modesto espazo de exhibición de curtas e que creceu moi rapidamente até acadar sona en toda a Península (e máis alá) e ofrecer cada ano unha completa programación de filmes, encontros con directores e concertos: este ano Xoel López ou Aerolíneas Federales. Falamos co seu coordinador, Alfonso Pato e dámosvos quince razóns para ir a Cans

"Temos moi presente a importancia de non perder a esencia do que somos: poderíamos encher varios alpendres e vender tres mil entradas, pero iso non é o que buscamos, pero queremos gardar a esencia e o encanto, non debemos renunciar ás orixes e ao que somos: un festival que se fai no rural, en colaboración cos veciños". Fala Alfonso Pato, coordinador do Festival de Cans, que este mércores se inicia en Porriño co Día dos Veciños, aínda que os días grandes chegarán o xoves e sobre todo o venres e o sábado. "Non debemos renunciar ás orixes e ao que somos: un festival que se fai no rural, en colaboración cos veciños" Cans crece todos os anos; o que naceu como un pequeno festival de exhibición de curtas, realizado iso si nun entorno moi singular e coa implicación dos veciños, hoxe atrae milleiros de persoas e programa cada ano ducias de actividades ao redor do audiovisual, cunha especial preocupación por propiciar o encontro entre creadores, entre creadores e o público, e en promover os novos talentos e os proxectos innovadores. Todo iso, unido a unha organización que sempre deixou máis que satisfeitos os participantes, converteu a Cans nun festival de sona en toda a Península e situou nos mapas esta pequena parroquia do Porriño. Tanto, que o pasado ano a CNN mesmo situou a celebración do cumio do G20 (en Cannes) no suroeste de Galicia. A pesar da multiplicación das actividade Alfonso Pato ten claro que "a base do festival é a peza curta: de ficción, de animación, documental...", e ao seu redor xiran a meirande parte dos eventos. Cans nota a crise "coma todos", di Pato, que engade que onde máis se percibe é "no aspecto creativo" pois "recibimos moitas menos pezas de animación e nas curtas de ficción notamos que pola ausencia de axudas chegan cada vez máis traballos de galegos realizados fóra de Galicia". "Nós somos o último elo desa correa de transmisión; de nada serve que haxa festivais se non hai recursos para apoiar a creación" Son precisamente este tipo de traballos, a base do festival, os que máis directamente poden notar os recortes nas axudas á produción e as axudas ao talento, non convocadas este ano: "Nós somos o último elo desa correa de transmisión; de nada serve que haxa festivais se non hai recursos para apoiar a creación, de igual xeito que non serviría de nada que se producisen filmes se non houbese distribución", di Pato. Pato salienta que os principais cambios nesta edición son organizativos e internos: "Este ano temos máis noción do que é este festival, que creceu moi rápido. E este ano estamos facendo algo que non fixéramos en anos anteriores, que é pasar moitas horas organizándonos internamente". O ano que vén Cans fará dez anos. Quen llelo ía dicir cando todo comezou cun xogo de palabras? Festival de Cans


Summary: O transporte de mercadorías é un sector considerado esencial nesta pandemia. Del depende o abastecemento de produtos de consumo. Non teñen unha situación fácil polo aumento das restricións e a falta de equipamentos. 'Nós Diario' fala do tema con Cintia Piña, unha traballadora de 27 anos, autónoma.

Como chegou a traballar neste sector?. Desde ben pequena sempre tiven moi claro que quería andar cun camión. Na casa, en Amoeiro, xa tiñamos camións mais son pequenos, ríxidos. A miña idea era andar con eles mais traballando nunha granxa xuntei o diñeiro para sacar os carnés e comecei a traballar co meu irmán en vehículos máis grandes. Como é unha xornada habitual? Hoxe, por exemplo, erguinme ás 6 da mañá, fun descargar e agora pido a viaxe. Vou para a fábrica na Coruña e cargo. Podo conducir até 4,5 horas seguidas e teño que facer 45 minutos de descanso. Despois continúo outras 4,5 horas até facer nove horas de condución. Dous días á semana podo facer 10 horas. De que maneira afectou a pandemia ao voso sector? Hai pouco traballo e xa trememos por se quedamos sen viaxes. Un dos principais problemas é onde comer. Eu, até agora, traballaba de noite e non tes onde parar. Non hai nada aberto. Mesmo as gasolineiras que abrían as 24 horas agora xa non o fan. Outro tema, non menor, é a falta de lugares onde ducharse. Deberiamos contar cuns servizos mínimos e notamos que cada vez vai a peor. Co aumento de casos e de restricións as primeiras prexudicadas e prexudicados somos nós. Ademais temos problemas mesmo para ir ao baño. Cando chegamos ao lugar de descarga, sexa un lugar grande ou pequeno, entras para entregar a documentación. Alí pedín ir ao baño, despois de facer 300 quilómetros, e non me deixaron. Sinalaban que son medidas de seguridade. E agora coas novas restricións como ve o futuro? Dependemos moito da hostalaría. Podemos tirar das grandes cadeas como Froiz ou Gadis mais non dá co consumo familiar na casa. Moito se lle tería que dar por beber á xente! Cada día hai máis medo a perder viaxes. Agora cando fechen todos os bares e restaurantes veremos se nós non teremos que parar tamén. Xa tiven días que me dixeron que non había traballo e tiven que quedar na casa. Cando fora do confinamento meu irmán estivo un mes enteiro co camión parado e ao final tivo que aceptar viaxar polo resto do Estado español. Como se facilitaría o voso traballo nunhas condicións dignas? Sería cuestión de ter uns servizos mínimos aos que temos dereito. Poder ir ao baño e ter a posibilidade de tomar un café ou algo quente. Nós respectamos todas as normas, imos coa máscara e empregamos o hidroxel sempre. Son moitas horas que botamos no camión e tamén deberíamos poder ducharnos. Como autónoma cre que se tivo en conta en todo este tempo se tedes ingresos ou non? Non perdoan nada. Cando parou todo hai uns meses e non podiamos nin mover os camións, pagamos igual. Non se acordan dun en absoluto. O único apoio foi unha pequena axuda que non nos chegou para nada. Tampouco podemos contar con que os seguros se fagan cargo das tempadas en que non temos traballo. E nós seguimos pagando o seguro, o recibo de autónomas e as letras do camión que teño en propiedade. Coas medidas que se tomaron de confinamento perimetral dalgúns concellos imaxino que atoparía moitos controis. Incide no voso traballo? Non hai controis. En todo este tempo, traballando todo o día na estrada por toda Galiza, só vin controis en Ourense e na estrada perto de Compostela. No resto do país non vin. E debería de haber para ver os desprazamentos.


Summary: Carmen Santos, secretaria xeral da formación morada, destaca a "fantástica" acollida no país dun bus que percorreu este sábado Lugo, Guitiriz, A Coruña, Mugardos, Cee e Compostela, logo de visitar o venres Vigo e Ourense.

Logo da ruta do venres por Vigo e Ourense, o Tramabús de Podemos percorreu Lugo, Mugardos e A Coruña na mañá deste sábado. Coa foto incorporada de Feijóo no frontal do vehículo como "convidado especial", a secretaria xeral de Podemos Galicia, Carmen Santos, cualificou de "fantástica" a acollida deste bus no país, algo que atribúe ao fastío da cidadanía ante "un sistema de goberno do PP caracterizado pola corrupción" que, lembrou, "é o segundo problema que máis preocupa á xente segundo o CIS". Carmen Santos cualificou de "fantástica" a acollida do Tramabús en Galicia O Tramabús percorreu varios lugares que a formación morada identifica coa corrupción, como o hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo ou, no caso de Lugo, con parada en Guitiriz, a estación de servizo que "se fixo famosa polo encontro entre o ex-ministro socialista José Blanco e o empresario Jorge Dorribo, implicados ambos no caso Campeón", ou en Ourense, facendo alusión aos problemas coa xustiza dos Baltar. Tamén fixo parada en Mugardos, perto de Reganosa, onde se concentrou o Comité de Emerxencias Cidadá, que agredeceu o apoio do vehículo á súa loita. Tamén percorre Cee, onde o membro o deputado de En Marea, Pancho Casal, explicará as vinculacións de Villar Mir coa Xunta no caso da empresa Ferroatlántica, para logo chegar a Compostela, onde a parlamentaria Luca Chao falará da Cidade da Cultura. O vehículo de Podemos fixo parada en Mugardos, onde foi apoiado polo Comité de Emerxencias Cidadá, e en Cee onde denunciou as intencións de Villar Mir con Ferroatlántica Durante a súa estadía na Coruña, Carmen Santos puxo A Coruña como "exemplo" de urbe onde tamén se pode visibilizar "dun xeito moi claro a trama que está a desenmascarar e denunciar Podemos". E lembrou a fusión das caixas como un dos exemplos da "xestión turbia" de Núñez Feijóo. Ademais, explicou que a inclusión de Galicia na ruta do Tramabús débese a que "é un dos lugares con máis ramificacións dos distintos casos de corrupción, nomeadamente da trama Gürtel". "Aí está Pablo Crespo, home de confianza do defunto Cuiña e do señor Feijóo", líder dunha trama, lembra, "que vai levar a declarar o propio presidente de goberno, Mariano Rajoy" e da que se derivaron, segundo din, o caso Pokémon e o Pikachu. Santos estivo acompañada por membros da executiva de Podemos Galicia e deputados do Parlamento galego en En Marea, así como por simpatizantes e inscritos, e denunciou tamén "o roubo aos milleiros de galegos e galegas traballadores por parte das caixas". "Primeiro roubáronlles coas preferentes, logo coa fusión, que axiña se demostrou que foi un desastre, e venda a prezo de saldo a unha grande entidade financieira venezolana; mentres nos acusan a outras organizacións políticas de ser nós os que temos negocios con ese país", engadiu. Pola súa banda, Isabel Faraldo, como secretaria xeral de Podemos na Coruña, insistiu na relación da cidade co caso Pokémon, que afectou doce concelleiros, e animou a participar na manifestación deste domingo en defensa da zona porturaria, ameazada tamén por negocios privados inmobiliarios.


Summary: Os novos contaxios incrementan en 230 e os pacientes Covid ingresados soben a 211.

Os novos contaxios de Covid-19 repuntaron a 230 e os pacientes hospitalizados debido a este coronavirus aumentaron a 211 -catro máis-, mentres que os casos activos manteñen a tendencia ascendente por terceira xornada consecutiva e soben a 3.122, ao haber de novo máis contaxios que altas. Así se desprende dos datos actualizados na mañá desta quinta feira pola Consellaría de Sanidade con rexistros até as 18:00 horas desta cuarta feira, que indican que soben a 47 os pacientes Covid en UCI -tres máis- e a 164 os que permanecen noutras unidades -un máis-. Por áreas sanitarias, a presión hospitalaria aumenta nas da Coruña-Cee, Ourense e Vigo; mentres que se mantén nas de Santiago-Barbanza, Pontevedra-O Salnés, Ferrol e Lugo. Pola súa banda, os casos activos de Covid-19, despois do lixeiro descenso do inicio desta semana, seguen con tendencia ascendente por terceira xornada consecutiva e sitúanse nos 3.122, o que supón 74 máis que a xornada anterior, ao haber máis contaxios (230) que altas (155), aos que se suma outro falecido. Por áreas sanitarias, as infeccións activas descenden só na da Coruña e Cee (-7), mentres que aumentan nas outras seis: Vigo (+28), Pontevedra e O Salnés (+21), Santiago e Barbanza (+11), Ourense (+10), Ferrol (+7) e Lugo (+4). Así, a área de Vigo prosegue á cabeza con máis casos activos na Galiza, con 934; seguida da Coruña e Cee, con 743; Pontevedra e O Salnés, con 499; Santiago e Barbanza, con 358; Ourense, con 264; Lugo, con 219; e á cola mantense Ferrol, con 105. En canto a novos contaxios detectados con calquera tipo de proba, volveron repuntar por riba dos 200 até os 230, que supón 34 máis que a xornada anterior, após iniciar a semana con 159, descender a 127 a terza e aumentar a 196 esta cuarta. Galiza, en concreto, confirmou 211 positivos de Covid-19 por PCR nas últimas 24 horas, 37 máis que a xornada anterior, dos cales 71 corresponden á área de Vigo; 33, á da Coruña e Cee; 28, á de Santiago e Barbanza; 27, á de Ourense; e outros 27 á de Pontevedra e O Salnés; 18, á de Lugo; e sete, á de Ferrol. Pola súa banda, a taxa de positividade -porcentaxe de infeccións por test PCR realizados- mantense nun 2%. Así, continúa sen superar o 5% que a Organización Mundial da Saúde (OMS) fixa para dar por controlada a pandemia. Galiza rexistra 2.386 persoas falecidas diagnosticadas de Covid-19 despois de notificar a Consellería de Sanidade esta cuarta feira unha nova vítima mortal.


Summary: García Mc é un referente no panorama musical galego. Comezou a rapear letras propias con tan só trece anos e leva xa máis de dez dedicándose á música de xeito profesional. Esta terza feira 18 de xullo, dentro do festival Terra da fraternidade, en Compostela, apresenta o seu novo proxecto, García Mc & Nación Quilombo, no que culminan estes vinte anos adicados á música e co que abre unha nova etapa da súa carreira.

-A música estivo presente na túa vida dende moi novo, en que momento te atopas agora a nivel profesional? -Este ano fago, precisamente en decembro, vinte anos que comecei a rapear, con trece anos. É un momento importante. Todo o proceso destes vinte anos culmina precisamente neste proxecto agora mesmo que é a Nación Quilombo. Enfróntome a un espectáculo, dirixido por min, onde estou acompañado de cinco instrumentistas. É importante a ese nivel, porque nos estamos xuntando e reunificando a Nación. -En que consiste este proxecto? -Nós utilizamos precisamente iso de Nación nun sentido internacional, nun sentido que derruba fronteiras, un pouco enmarcado nas músicas do mundo. A idea é levar o rap como a outro nivel. Levar o rap a diferentes ritmos, estilos. Esa é un pouco a clave. O nome da iniciativa é, por unha parte, unha homenaxe a Chico Science e Nação Zumbi. De aí xorde un pouco a idea de poñer tamén Nación Quilombo. Por outra parte, está a nación hip hop que nace precisamente en 1973 no barrio do Bronx coa fundación da Universal Zulu Nation. Parte un pouco tamén desa idea e de aí que empreguemos o concepto de Nación Quilombo. Quilombo tamén como esa forma de rebeldía dos escravos que se rebelaban para facer un quilombo, unha comunidade de xente que fuxía da escravitude na procura da liberdade anhelada. -Nas túas letras hai tamén algo de rebeldía, de acción social? -Si, agora na Nación Quilombo. Neste proxecto hai como tres partes. Hai unha parte claramente festiva, de baile, moi importante nesta nova iniciativa. Tamén hai unha parte reivindicativa que ten que ver con temáticas de carácter máis social pero logo tamén hai outra parte que é unha novidade para min. Digamos que é unha parte máis intimista onde falo tamén de situacións, do que a min me pasou na vida, de vivencias persoais. Esa é a parte na que o principio dubidaba un pouco máis se facela pública ou non pero creo que pode ser moi útil non só para min, senón que para a xente que se pode sentir tamén identificada. Son temas, ao fin e ao cabo, universais. A idea é levar o rap como a outro nivel. Levar o rap a diferentes ritmos, estilos. -Foi esta quizais a parte máis difícil? -Non, non máis difícil á hora de executala, pero en parte si. Sempre te cortas máis á hora de contar certas cousas que te tocan máis no plano máis persoal, máis íntimo. -A iniciativa parte de ti? -Si, basicamente é o meu proxecto. A Nación Quilombo foi creada por min. É un proxecto persoal, pero apetecíame que tivese ese respaldo con esta identidade detrás. De aí a idea da Nación Quilombo. -Cando comeza o proxecto? -Esta idea comeza hai aproximadamente nove meses, canda o WOMEX 2016 en Compostela, comeza a materializarse aí, e ademais toda a traxectoria da que viña tanto en Ghamberros, como en Dios Ke Te Crew, como en Labregos do Tempo dos Sputniks foi algo que me empurrou a dar un novo paso. Foi un momento como de ver e verme. No sentido de onde estou, por que estou aquí, para que fago isto, ten sentido, non ten sentido... entón é un momento non que fago como unha introspección moi forte até o punto de decidir se tiña que dar máis pasos como músico ou simplemente quedar, conformarme co que fixera até o momento. Igual de abrir outras vías de comunicación, ou de expresión da miña arte. Pero a conclusión foi claramente que tiña que seguir adiante, que tiña que seguir adiante facendo as cousas dunha forma como moito máis ambiciosa, no mellor sentido da palabra. No sentido de dar un salto, un salto cuántico á hora de traspasar fronteiras e á hora de facelo cun espectáculo dunhas características máis amplas e iso non é fácil nos tempos nos que estamos. De aí é de onde viñan moitas dúbidas. Porén, estamos aí na pelexa. Esta primeira data de García Mc & Nación Quilombo vai ser o 18 na praza da Quintana dentro do Festival Terra da Fraternidade. É moi importante porque estamos claramente xa enmarcados na onda pola que queremos tirar. Sempre te cortas máis á hora de contar certas cousas que te tocan máis no plano máis persoal, máis íntimo. -Por que esta data para comezar? -Pois esta data xurdiu, xurdiu este festival e a nós pareceunos moi interesante. Creo que ten unha importancia: é o primeiro concerto deste proxecto e, automaticamente, estamos ante miles de persoas. A non ser que chova que aquí nunca se sabe (risas), en principio, os concertos da Praza da Quintana son multitudinarios. Isto é moi interesante, poder partir co solte de amarras precisamente aquí onde se está xestando todo, en Compostela. Esa é unha razón moi importante. Outra razón é porque vou estar colaborando con Bixiga 70, banda do Brasil. Esta banda fusiona pero basicamente é unha banda bastante afrobeat. É moi interesante porque tamén nos conecta directamente coa lusofonía que para nós iso é fundamental. -Este festival enlaza coa vosa idea de internacionalidade e interculturalidade? -Si, sen lugar a dúbidas. Foi como perfecto, foi como unha guinda a estes meses de traballo o feito de poder ter este punto de partida. -Cales dirías que foron as principais dificultades do proxecto?-Eu creo que consolidar a banda. Esa foi a tarefa como máis complexa. -Coñeciádesvos de antes? Traballaredes antes xuntos?-Non todos, non todos. De feito aos que coñecía non tiña demasiado trato con eles e nunca traballaramos xuntos. Estamos todos estreándonos en relación (risas). Apetecíame moito que fose así. Foi como unha guinda a estes meses de traballo o feito de poder ter este punto de partida [no festival Terra da Fraternidade] -Foi algo buscado entón? -Si, porque me apetecía que fose unha renovación total. Aínda que non é partir de cero porque un vén dunha traxectoria vital na música, si que me apetecía que fose como unha renovación onde puidéramos pois poñer en común dende cero este proxecto con esta xente. Mostrarlle as miñas letras, a miña idea e consolidar o equipo. Excepto con DJ Mil, que vai estar presente e é o meu DJ de todos estes anos. Para min tamén é moi importante que estea no escenario porque só cunha mirada sabemos perfectamente o que queremos dicir. Aí temos moita conexión, para min é un gran DJ, se cadra o que máis respecto aquí en Galiza polo traballo que fai diariamente. -Que me dis dos músicos que forman Nación Quilombo? -Contar con Fran Sanz ou Luis Miranda é importantísimo pola súa traxectoria profesional. Tamén hai xente máis nova e creo que é moi interesante porque van sorprender moito tanto o guitarrista, Guillermo do Valmiñor, como o batería, Martín de Ribeira. Nese sentido está guay porque equilibra bastante a cousa. Xente que leva moito tempo na música e xente que está comezando nun formato así máis grande. A balanza está bastante equilibrada: están esas ganas dos que comezan e tamén esa pausa dos que xa poñen os puntos sobre as íes. É interesante esta combinación. -Hai algún proxecto futuro en mente? -Imos estar tamén no festival Feito a man aquí en Compostela e a idea é a partir de aquí, seguir fechando datas e pois saír a navegar. Poñer este barco a navegar e ir alén mar. Estar alí onde nos soliciten e poder movelo, poder mover moito este directo. Realmente esta banda está plantexada como algo para directo, para facer música ao vivo e a maiores eu estou sacando singles. Estou sacando sinxelos que saen cada dous, tres meses, dependendo. De momento saíron dous novos que son Cleptocracia, coa colaboración de Gato Persa e tamén coa produción dos escandinavos Life and Death Productions, e logo saíu xa un tema con banda, coa Nación Quilombo, É a partida. Estes dous sinxelos saíron cos seus respectivos videoclips e a idea e ir sacando sinxelos con diferentes colaboracións. A balanza está bastante equilibrada: están esas ganas dos que comezan e tamén esa pausa dos que xa poñen os puntos sobre as íes. -É moi forte o vínculo con Galiza? -Si, claro, aínda que non quixésemos ese vínculo estaría aí (risas). Toda a miña existencia musical está baseada na nosa cultura, dende o que nós somos para o mundo. -Como ves o panorama musical galego actual? -A min meréceme unha opinión marabillosa a nivel creativo, aínda que é certo que se podería apostar por abrir máis se cadra a oferta cultural. Isto é xeralizar e xeralizar nunca é bo pero creo que si que estaría ben que houbese máis atrevemento á hora de conectar con xente que está facendo cousas moi diferentes. A veces vexo que a pesar de que hai estilos moi diversos, todo queda en grupos de perfís como moi concretos. Igual é o único punto que poría para tirar das orellas un pouco. Pero é certo que iso tamén é complicado para a xente que organiza que xeralmente son de asociacións e demais. É a sociedade civil a que está levantando todo isto, afortunadamente! Falta ter como un mapa das iniciativas. Bótase moi en falta por exemplo, cando estaba Xurxo Souto na Radio Galega que estábamos todos pendentes, sabíamos que era o que estaba pasando, que grupos xurdían... Os medios de comunicación públicos dannos bastante as costas á cultura en xeral deste país. É unha eiva moi grande que hai. Faltaría visibilizar un montón de iniciativas ben interesantes que hai. Toda a miña existencia musical está baseada na nosa cultura, dende o que nós somos para o mundo. -Que tería que pasar este 18 para que García Mc & Nación Quilombo saísen satisfeitos do escenario? -Que o público acepte a nosa proposta. Iso para nós é o máis importante. Que a xente baile, que a xente escoite. Para min o máis importante é tocar o corazón das persoas, isto é o máis importante de todo, chegar á xente, senón non tería sentido facer o que fago. Se o público baila, e desfruta do noso espectáculo e estás transmitindo unha mensaxe, xa está. Eu considérome un servidor da palabra para que chegue a xente, a humanidade. Todo o resto son medios para ese fin. O máis importante é que cheguemos e saian do concerto dicindo non foi un concerto, máis senón que houbo algo que se me moveu.


Summary: Segunda entrega da Torre de Trezenzônio, a sección que explora os fitos chaves do pobo galego que fican "ocultos", "esquecidos" ou foron "terxiversados". Este número: a pegada galega na historia irlandesa.

«Eu, Trezenzônio, entrei só nas solidões da Galécia, abandonada pola furia dos ismaelitas e não achando vestígio de vida humana cheguei, na minha vagabundagem, até o faro Brecantio. Subi até o cimo dele, onde havia um grande espelho. Nele reflectia-se a luz do sol e mercê a ele conseguim engergar, entre as remotíssimas flutuações das águas, uma grande ilha.» Assim se apresenta, em tradução livre, Trezenzônio ao leitor na narração latina medieval "de insula Solistitionis" (a ilha do solstício). O relato, datado no século XI, foi conservado em dous manuscritos do séc. XIII da biblioteca de Alcobaça, em Portugal. Soubo-se dele em 1918 num Boletim da Adacemia das Ciências de Lisboa, editado por Pedro d'Azevedo. Recolhido de novo polo professor Manuel C. Díaz y Díaz no seu volume Visiones del más allá en Galicia durante la alta Edad Media (Compostela 1985), o livro, desde aquela, não foi reeditado e ficou relegado a exemplar raro, mesmo em bibliotecas. Também foi dado á luz por Aires Nascimento em duas ocasiões (1989 e 1998), dentro de estudos mais amplos e reservado, pola sua própria índole, a um público erudito. Uma torre de enxergar ilhas Quem conhecer o relato de Ith, filho de Breogão, contado no Lebhar Gabhala Eireann, reconhecerá o tom geral do relato. A ideia duma torre donde se pode enxergar, ao olhar para o mar, uma ilha esplendorosa e tão atractiva como para não deixar de pensar cômo chegar a ela acontece, também, na "historia dos filhos de Mile" incluída nesse livro. A coincidência (a nossa história, lenda, música e tradição está cheia de coincidências) pode ressultar, de seu, abraiante. Ainda mais abraiante a coincidência do contexto de despovoamento do território galaico que transmite, porque essa circunstância está também presente no relato irlandês. Claro que não se atribui á acção ismaelorum. Esta atribuição é, parez claro, uma adaptação ás circunstâncias do tempo (séc. XI) da escrita do relato de Trezenzônio e, tal vez, á intenção divergente dos relatos. Numa versão em espanhol do Lebhar Gabhala diz assim: Entonces se dirigieron (Golamh, sobrinho de Ith e neto de Breogão, e os seus) a Brigantia y encontraron la ciudad vacía ante ellos... pues ... el odio de sus enemigos … persiguió a los Goidhil y los dispersó obligándoles a buscar refugio en los países vecinos… Os detratores da "veracidade mítica" do relato iralndês aduzem precisamente a sua origem e que a identificação dos elementos com a nossa realidade é pouco racional. O argumento resulta de todo ponto invalidado E várias páginas adiante passa a falar de Ith como experto y muy preparado en conocimientos y estudios. … Una vez, cuando Ith se encontraba en lo alto de la Torre de Breogán, contemplando el mundo a su alrededor, le pareció ver una sombra parecida a la forma de una elevada isla lejos en la distancia… Ith voltou morto da ilha alviscada. Na verdade essa viagem, ainda não feita em solitário, parez uma versão da viagem ao Além. De facto o Lebhar Gabhala apresenta a ilha de Irlanda como a residência dos Tuatha Dé Danann e protegida por feitiços que a faziam invisível e, por tanto, inacesível, como o é para os vivos o mundo dos mortos. Em certo modo a ilha enxergada no horizonte desde a Torre de Breogão é uma terra divina que não se converte em terra habitada por humanos até que os Milésios vencem a gínea de deuses que são o Povo da deusa Dana –Tuatha Dé Danann-. Os detratores da "veracidade mítica" do relato iralndês aduzem precisamente a sua origem e que a identificação dos elementos com a nossa realidade é pouco racional. O argumento resulta de todo ponto invalidado pois existe uma versão medieval galega, em latim, do mesmo relato. E, pola datação, mesmo anterior á primeira posta por escrito do livro irlandês, ainda que a matéria deste seja muito mais antiga. Os elementos comuns são a trama do relato, o motivo principal da fição. Para que Trezenzônio decidira partir à ilha do verão (solistitionis) não precissava de Faro Brecantio, nem de espelho (mítico), nem de terra despovoada. Quer dizer o material básico de ambos relatos deriva duma fonte comum ou um é a fonte para o outro. Desde o meu ponto de vista, o relato do Lebhar Gabhala é anterior e rememora um feito pré- ou proto-histórico que os estudos de ADN têm confirmado, quando menos no seu resultado final: a colonização de Irlanda por gentes procedentes do noroeste ibérico. O azar (no sentido tradicional de "má sorte") e o desinteresse, quando não a intenção maliciosa, têm acabado com boa parte do nosso passado. Também deixa translucir este breve relato que os homens cultos do medievo galego conheciam tradições antigas, partilhadas com outras terras do nosso mar oceano. Falo da coincidência no argumento e nos detalhes, de comercio e navegação ao longo de milénios e de tantas outras cousas esquecidas, encobertas. Mas falo tambem na intenção "religiosa" de procurarem os nossos homens santos, como os das Ilhas Britânicas, terras a ocidente. De facto o relato de Trezenzônio é uma elaboração galaica dum gênero "clássico" literário irlandês: os immrama. Viagens marinhos de personagens santas (como São Brandão ou de S. Amaro) que procuram a ilha do paraíso, dos benaventurados... Olharmo-nos desde o alto As próprias circunstáncias da transmissão do relato convertem-o num exemplo do que, nesta coluna, pretendemos: deitar luz sobre os imensos escuros da nossa história. O azar (no sentido tradicional de "má sorte") e o desinteresse, quando não a intenção maliciosa, têm acabado com boa parte do nosso passado. Nós, os galegos, povo antigo e de particular e acentuado carácter carecemos dum discurso histórico próprio ou, no melhor do casos, focalizado desde as terras altas da meseta castelhana. Nós, como Trezenzônio, queremos subir-nos a um faro, na beira-mar e enxergar o mundo desde o nosso espelho, o dos galegos, orientado ao ocidente, e olhar os feitos da nossa terra, tildados com frequência de lendários, com olhos desprejuiçados, com perspectiva atlântica. Deitar a vista para o oceano e para os povos que por esse mar nosso chegaram e partiram, aos povos que os nossos antepassados visitaram e trataram... a essas ilhas, mágicas ou não, que conformam boa parte da nossa memória colectiva teimudamente negada mesmo por nós mesmos. E essa longa história milenária está cheia de factos, de persoas, de saberes que rara vez merecem uma alinha nos livros de história que lem os nossos filhos nas escolas.


Summary: O traballo publícase en febreiro. A cantautora actuará na Galiza, América do Sur ou Catalunya, entre outros escenarios. Os primeiros concertos, en Vigo e na Coruña en marzo.

Sés presentará o seu novo traballo discográfico Liberar as arterias, no Teatro Afundación de Vigo o 6 de marzo e no Pazo da Opera da Coruña o 22 de marzo. Ambas cidades acollerán o inicio da xira que a cantautora bergantiñá realizará en 2020 para presentar o que é o seu sétimo disco. As entradas estarán dispoñibles a través de Ataquilla.com o día 16 decembro de 2019 ás 10:00. En Liberar as arterias Sés segue evolucionando co seu particular son e no que conflúen unha escolma de cancións, con letra e música compostas pola propia cantante. Con 'Liberar as arterias', que verá a luz en febreiro de 2020, iniciará unha xira de concertos que a por diferentes escenarios de América del Sur , diversas cidades do Estado (Barcelona, Ponferrada, Bilbao, Donostia, Málaga, Madrid, Asturias, Valencia..) e aos principais teatros galegos.


Summary: Queremos Galego anima a sociedade a celebrar o Día das letras desde as casas, reivindicando en xanelas, varandas e nas redes sociais baixo o lema 'Precisamos do galego: xustiza, igualdade e cohesión'.

A plataforma cidadá Queremos Galego anima a sociedade galega a manter as mobilizacións do 17 de maio, e propón que se pendure de xanelas e varandas a bandeira galega e cartaces que reivindiquen o galego co lema Precisamos do galego: xustiza, igualdade e cohesión. A plataforma ofrecerá desde a súa web, listos para descargar e imprimir en diferentes formatos, ese lema reivindicativo. "A lingua galega non ficará confinada este 17 de maio", asegura Marcos Maceira, presidente da Mesa e voceiro de Queremos Galego, que chama tamén ás persoas usuarias das redes sociais a partillar ao longo de todo o día vídeos e fotografías de anteriores convocatorias baixo as etiquetas #PrecisamosDoGalego #QueremosGalego e #17demaio. A palataforma cidadá pretende así manter o 17 de maio a reivindicación de avances reais para o galego, aproveitando a data para insistir na obriga que teñen todos os poderes públicos de cumprir co sinalado tanto polo Comité de Ministros do Consello de Europa como polo relator especial da ONU para as minorías nacionais. Ambos os dous organismos internacionais subliñaron a necesidade de garantir que a cidadanía galega poida empregar a súa lingua en ámbitos como a xustiza, a administración pública e o ensino. Queremos Galego lembrará, tamén, o 17 de maio a figura de Ricardo Carvalho Calero, autor homenexado no Día das letras galegas de 2020, cunha traxectoria ligada á defensa da lingua galega en todos os seus aspectos, a través dun manifesto que difundirá a través das redes sociais e que será elaborado pola discípula de Carvalho Calero, a profesora da Universdade da Coruña e activista pola lingua María do Pilar García Negro.


Carla e Bruno son parella desde hai anos. Quérense, pero aparece un terceiro, Rai, que fará que muden as regras na súa relación. Este é o cerne de O sexo dos anxos, a nova película de Xavier Villaverde, que acaba de estrearse. Leva o selo de Continental, Dream Team Concept e CCFBR, coa participación de Televisión de Galicia, e compite nas salas comerciais con grandes producións americanas. Pancho Casal non deixa de animar no twitter a ir vela, pois é básico, comenta, para que se manteña en carteleira. Falamos co seu director, e autor da idea orixinal, Xavier Villaverde. Comentaba Pancho Casal no twitter que foran seis anos de duro traballo. Si, entre todo o proceso foron seis anos, pero é normal que facer unha película che leve de catro a seis anos. Xa recibistes dous premios no Festival de Málaga. Comezastes ben, non si? Si, Álvaro Cervantes levou o premio ao mellor actor, por interpretar a ese enigmático personaxe que se mete no medio dunha parella nova. Sergi Gallardo gañou o premio á mellor fotografía. "A película é unha gran historia de amor, e tamén de amizade. Dos xeitos en que se pode vivir o amor, de entender o amor dun xeito sincero, arriscado..." Podes conseguir o que desexas sen arriscar o que xa tes? Pregunta a sinopse da película. É esa a idea de fondo? A película é unha gran historia de amor, e tamén de amizade. Dos xeitos en que se pode vivir o amor, de entender o amor dun xeito sincero, arriscado... Pode ter varios niveis de lectura. É unha película perfecta para ver cos amigos que ademais remata moi en alto, pero tamén é unha proposta para un público máis adulto, que terá que ver coa maneira na que eles mesmos viviron o amor. Porque hai unha conexión coa liberación do amor tal como se concibía nos anos 60 e 70. É unha película de emocións, moi trepidante e optimista no seu xeito de formular as relacións. Dalgún xeito reflicte a liberdade coa que as parellas máis novas viven o amor. E encarna unha proposta de liberdade e de emoción. Na película hai sexo, pero en realidade o sexo fala de amor, e non é unha escusa, senón unha parte fundamental da historia, pois hai xiros e aspectos dos personaxes que só entendemos a través das escenas de sexo. É unha relación a tres, dalgunha maneira. Non é doado buscar un enfoque orixinal dun tema tan tratado, non si? Por outra banda, non parece que haxa nada dramático na aparición dese terceiro. É así? É un triángulo. Se non houbese un terceiro non habería conflito, neste caso. Carla e Bruno forman unha parella, pero chega Rai, que é unha persoa moi sedutora, e transforma o vínculo que unía a esta parella. Hai conflito, pero sobre todo o que hai é emoción, a veces con certo dramatismo, como na vida real. Alterna o humor e a emoción. "Nesta película a música ten moita importancia, si, e o baile tamén. Porque o baile é dalgunha maneira unha metáfora do sexo" Hai un forte contraste entre o personaxe de Carla (Astrid Bergès-Frisbey) e o da súa nai, (Lluïsa Castell), que segue co seu marido por convencionalismo. É o contraste entre xeracións. A xeración máis nova ten un concepto do amor máis arriscado e libre de prexuízos. A música é un elemento fundamental na película, non si? Axuda a definir os personaxes: a Bruno (Llorenç González) gústalle o hip-hop, Rai é breaker... Por outra banda, boa parte dos teus traballos teñen que ver moito coa música. Nesta película a música ten moita importancia, si, e o baile tamén. Porque o baile é dalgunha maneira unha metáfora do sexo. Ademais a música axuda a facer a película visualmente máis atractiva, a darlle un ritmo áxil, como o da propia trama. A cuestión é que o espectador se emocione e se divirta. E si é certo que a música é sempre moi importante para min. Ao mesmo tempo, é moi distinta dos teus anteriores proxectos: Xitanos de Bos Aires, Trece badaladas, Fisterra... En realidade todas as miñas películas son diferentes, creo. Si é certo que esta pode ser distinta por ser dalgún xeito máis contemporánea, no xeito narrativo. Está moi contada desde hoxe, e pódense atopar paralelismos con cousas que están pasando. Os personaxes son un grupo de amigos que traballan nunha revista, que loitan por levar adiante un proxecto común, xornalístico, sen cartos... "Os recortes están a afectar ao funcionamento normal de moitas cousas, e se consideramos a cultura como parte da identidade dun país, temos que loitar por mantela viva" O sector audiovisual formulou moitas reivindicacións na entrega dos Mestre Mateo. Como ves ti a situación, como director e produtor? Eu non estaba nos Mestre Mateo porque nos colleu en Málaga. Os recortes están a afectar ao funcionamento normal de moitas cousas, e se consideramos a cultura como parte da identidade dun país, temos que loitar por mantela viva. É o que pasa en calquera país. Se renunciamos a cultura propia forte, outros virán ocupar ese espazo. E como ves desde a perspectiva actual películas como Fisterra ou Continental? Pois o certo é que non miro moito atrás. Como produtor tiven proxectos como Concursante, de Rodrigo Cortés, que despois ben se demostrou o talento que tiña. O que pasa é que non sempre as mellores películas son as que mellor funcionan. Web do filme


Summary: Segundo descubre o Sindicato Labrego Galego, na detección de enfermidades por parte do persoal encargado do saneamento gandeiro da Consellaría de Medio Rural proliferan falsos positivos. A consecuencia é o sacrificio dunha parte importante das cabanas gandeiras da Galiza.

O Sindicato Labrego Galego (SLG) denunciou que moitas explotacións gandeiras sofren a "irresponsabilidade" da Administración no control sanitario da cabana. A secretaria xeral do SLG, Carme Freire, asegurou que "moitas explotacións gandeiras de todo tipo teñen serios problemas económicos polo xeito en que se están abordando as campañas de saneamento gandeiro de Galiza". En concreto, Freire afirmou que "na detección de enfermidades, por parte do persoal encargado do saneamento gandeiro, que traballa para a Consellaría de Medio Rural, están proliferando falsos positivos que obrigan a sacrificar unha parte importante das cabanas gandeiras sen que exista a certeza de que os animais estean realmente enfermos. Isto débese a que os criterios con que se fai o saneamento son absolutamente aleatorios e subxectivos, e somete as explotacións afectadas a unha perda económica gravísima e ao risco de peche". Sacrificar por sacrificarO caso de Cándido é paradigmático. Este gandeiro de Cabanas (A Baña) xestiona unha explotación láctea con 1.200.000 litros de produción que sostén, ademais, catro postos de traballo directos. O 23 de setembro de 2011, o matadoiro ao que envía as vacas notificoulle que incinerara unha por tuberculose, sen poder comprobalo. Automaticamente, o xefe de área de Sanidade Animal inmobilizou a súa explotación. Esa mesma semana, fíxose o saneamento ordinario da explotación por persoal de Tragsega, que deu resultado negativo, tanto en tuberculose como brucelose. No entanto, o xefe de área ordenou inmobilizar tres vacas, das cales unha deu positivo, segundo a Administración. Aos sesenta días, a finais de xaneiro, ordenaron o sacrificio doutras 28 vacas. Tras as probas feitas, ningunha destas 28 vacas resultou estar enferma; nin sequera o estaba a primeira vaca incinerada polo matadoiro. En total, de 31 vacas sacrificadas, 30 estaban sas. En total, de 31 vacas sacrificadas, 30 estaban sas. Pasaron catro meses desde os sacrificios e Cándido non viu nin un céntimo da indemnización á que ten dereito e que necesita para repoñer o gando sacrificado, a pesares das promesas de altos cargos da Consellaría de Medio Rural. Meses en que tivo unha baixada de produción de 1.000 litros diarios, que aínda padece a día de hoxe, cos miles de euros en perdas que iso lle supón. Ademais, ao estar a súa explotación intervida, non poden aleitar os becerros, polo que os teñen que levar a cebadeiros sen saber canto van cobrar por eles.


Summary: A decisión supón un dobre golpe ás aspiracións soberanistas dos pobos saharauí e palestino.

O presidente dos Estados Unidos, Donald Trump, anunciou o recoñecemento da soberanía de Marrocos sobre o Sáhara Occidental, por entender que a súa proposta de autonomía "seria, críbel, e realista" é "a única base" para unha solución "xusta e duradeira" que garanta "a paz e a prosperidade" na zona. "Marrocos recoñeceu os Estados Unidos en 1777. Xa que logo, o correcto é que recoñezamos a súa soberanía sobre o Sáhara Occidental", escribiu Trump no Twitter, informando da decisión, que se produce no marco doutro "histórico" acordo: o estabelecemento pleno de relacións diplomáticas entre Marrocos e Israel. "Outro logro histórico hoxe. Os nosos dous grandes amigos Israel e o reino de Marrocos acordaron relacións diplomáticas plenas". Twitter volveu ser o medio elixido para o anuncio. En opinión do mandatario, trátase dun "logro enorme para a paz en Oriente Próximo". Segundo un alto funcionario do Goberno estadounidense citado por Al Jazeera, o acordo produciuse onte tras unha chamada de teléfono entre Trump e o rei marroquí, Mohammed VI. E chega logo de o faceren previamente os Emiratos Árabes Unidos (13 de agosto), Bahrain (11 de setembro) e o Sudán (23 de outubro). O recoñecemento da soberanía de Marrocos sobre o Sáhara Occidental enténdese, polo tanto, como unha clara contrapartida. No caso do Sudán fora saír da lista de Estados patrocinadores do terrorismo. Tras estes catro, Arabia Saudí podería ser o seguinte país árabe en estabelecer relacións diplomáticas con Israel. Abandonados As autoridades de Palestina critican este tipo de decisións, que supoñen abandonar a histórica e vella demanda de Israel ceder territorio para o estabelecemento dun Estado palestino antes de recoñecer o israelí e estabelecer relacións diplomáticas con el. Antes do estabelecemento do Estado de Israel, en 1948, Marrocos albergaba unha importante poboación xudía, cuxos antergos chegaron procedentes da Península Ibérica tras a expulsión ordenada en 1492. Marrocos e Israel manteñen relacións informais desde hai décadas. Na de 1990 intensificáronse tras os acordos de paz entre israelís e palestinos, mais racharon por completo en 2000 tras a Segunda Intifada. Tamén é un duro golpe para os saharauís. "Os EUA cren que un Estado independente saharauí non é unha opción realista para resolver o conflito e que a autonomía xenuína baixo soberanía marroquí é a única solución factíbel", dixo a Casa Branca nun comunicado. "Instamos as partes a estabelecer negociacións sen demora, usando o plan de autonomía de Marrocos como o único marco para negociar unha solución mutuamente aceptábel", di.


Summary: A completa ferramenta online incorpora un conxugador verbal, un extractor de palabras chave ou un analizador de sentimentos, para galego, castelán, portugués e inglés.

Cilenis, unha start-up nacida a partir dun grupo de investigación da USC, vén de lanzar Linguakit, un completo portal de análise textual para catro idiomas (galego, castelán, portugués e inglés), que inclúe un gran número de ferramentas, coma un conxugador verbal, un extractor de palabras chave, un analizador do sentimento dun enunciado, un resumidor, un tradutor ou un corrector ortográfico e gramatical. Dende a empresa destacan que se trata do primeiro portal que ofrece este tipo de recursos lingüísticos para este grupo de idiomas, sobre todo para o galego, "que disporá por primeira vez de ferramentas ata agora só accesibles para o inglés e o castelán". Salientan que Linguakit "facilitará a aprendizaxe e a corrección no uso destas linguas apoiándose nos medios dixitais" e "sitúa Galicia e a lingua galega á cabeza da enxeñería lingüística dos ámbitos lusófono e hispano". Entre as ferramentas lingüísticas dispoñibles, destacan un resumidor que proporciona unha síntese do contido dun texto, un tradutor en liña, un conxugador verbal, e un corrector capaz de identificar erros léxicos e gramaticais achegando unha explicación didáctica dos mesmos así coma posibles opcións de corrección. As ferramentas de análise lingüística permiten averiguar o número de veces que unha palabra aparece nun texto atendendo á súa categoría gramatical e outros datos xenéricos, coma o número de frases, de palabras ou a variedade léxica do texto. Así mesmo, facilitan o contexto anterior e posterior das palabras chave elixidas polo usuario; proporcionan información morfolóxica de cada tipo de palabra dun determinado texto e realizan unha análise completa das relacións sintácticas ou de dependencia existentes entre os pares de palabras dun texto. As ferramentas de análise de texto tamén posibilitan analizar o sentimento dun enunciando, valorando o grao de positividade, negatividade ou neutralidade As ferramentas de análise de texto tamén posibilitan analizar o sentimento dun enunciando, valorando o grao de positividade, negatividade ou neutralidade. É posible igualmente extraer as palabras chave, clasificándoas segundo o seu grao de importancia, ou os grupos de palabras chave, clasificándoos segundo o seu grao de cohesión interna. Todas as persoas que queiran probar Linguakit poden facelo de xeito gratuíto rexistrándose na web, o que lles dará dereito a facer ata 100 consultas mensuais. Para usos máis extensivos, ofrécense tarifas dende 3,95 euros por mes. Este tipo de ferramentas están concibidas para ser usadas por publicistas, xornalistas, tradutores, profesores e lingüistas, pero tamén calquera persoa con interese pola lingua e as súas interioridades. Este tipo de ferramentas están concibidas para ser usadas por publicistas, xornalistas, tradutores, profesores e lingüistas, pero tamén calquera persoa con interese pola lingua e as súas interioridades Cilenis leva dende o seu nacemento en 2011 dedicada ao desenvolvemento tecnolóxico aplicado aos recursos lingüísticos, creando ferramentas en galego, portugués, castelán, inglés e francés baseados no software libre. Conxugadores verbais automáticos, o proxecto Avalingua que avalía automaticamente o nivel de lingua escrita en catro idiomas, a adaptación de Apalabrados á lingua galega ou o perfeccionamento dun teclado Android para o galego están entre os proxectos realizados até o de agora. Dende o 2012 conta co asesoramento do analista económico e empresario Marc Vidal, que se converteu en socio da empresa. En novembro de 2013 o proxecto Avalingua fixo a Cilenis merecedor dunha Honorable Mention na 4ª edición do Building Global Innovators, unha iniciativa do Massachusetts Institute of Technology organizada polo MIT Portugal en Lisboa.


Summary: A Federación REDE, que reúne entidades de usuarias de residencias e de familiares delas, presentou na Fiscalía unha denuncia contra o director xeral de Maiores e Persoas con Discapacidade da Xunta, o subdirector xeral de Autorización e Inspección de Servizos Sociais e contra a xefa do Servizo de Inspección de Maiores e Discapacitados.

A Federación galega de asociacións de familiares e usuarias de residencias e da dependencia (REDE), presentou ante a Fiscalía Superior da Galiza unha denuncia contra altos cargos da Consellaría de Política Social polos delitos de denegación do auxilio, abandono, omisión de socorro con resultados de mortes e lesións, de forma dolosa e con prevaricación, na actuación previa e na propia xestión da crise da pandemia do coronavirus nas residencias. A denuncia dirixese contra o director xeral de Maiores e Persoas con Discapacidade, Ildefonso de la Campa Montenegro; o subdirector xeral de Autorización e Inspección de Servizos Sociais, Fernando González Abeijón; a xefa do Servizo de Inspección de Maiores e Discapacitados, Berta Besada Porto. Ademais a denuncia esténdese a todas as persoas que ocuparan eses postos no último ano e medio. Nun comunicado emitido por REDE, a federación sinala que en residencias da Galiza había máis de 1.000 persoas contaxiadas a principios desta semana e que xa se levan máis de 150 falecementos nestes centros, mais subliñan que non debe tanto a causa da COVID-19 como á xestión que do virus se fixo nas residencias coa complicidade da Consellaría de Política Social; "que consentiu a inacción das residencias e a non aplicación das medidas profilácticas e hixiénicas coñecidas e recomendadas desde o primeiro momento". Desde REDE sinalan que esta actuación das residencias vén sendo coñecida a través das denuncias de familiares nos últimos anos e consentida pola Dirección Xeral de Maiores e Persoas con Discapacidade e o Servizo de Inspección de Maiores e Discapacitados, aos que consideran "cómplices da situación creada nas residencias galegas" antes da chegada da COVID-19 e que "desembocou no fatal escenario actual". A federación sinala no seu comunicado que a Dirección Xeral de Maiores e Persoas con Discapacidade e o Servizo de Inspección de Maiores e Discapacitados tiñan a obriga de facer cumprir coa lexislación ás residencias, de inspeccionalas, abrirlles expedientes e sancionalas "e non o fixeron", denuncian. Engaden tamén que "tiñan a obriga de protexer as e os maiores e non o fixeron, ao contrario, coa súa inacción provocaron que se consolidasen e se estendesen situacións de abandono, neglixencia e maltrato, que se traballase moi por debaixo das rateos obrigadas, que se descoidase a limpeza e que, por exemplo, auxiliares, sen a formación axeitada, fixeran funcións de enfermeiras nalgunhas residencias". "Coa súa inacción", di REDE, "a Dirección Xeral de Maiores e Persoas con Discapacidade e o Servizo de Inspección de Maiores e Discapacitados, abandonou as súas funcións, deixou desamparados aos anciáns e ignorou as solicitudes de auxilio dos familiares que recorreron a eles". Conclúe a federación o seu comunicado expresando os delitos dos que acusa aos altos cargos da Xunta, xa que "non socorreron as e os residentes como era sua obriga deixándoos desamparados e, ao non facelo, puxéronos en perigo manifesto e grave. Considera REDE que "o delito é doloso, xa que existiu un coñecemento evidente por parte dos denunciados de que eles mesmos están encargados de velar porque nas residencias se cumpra coa lei e de perseguir o maltrato o abandono e as condutas neglixentes", resalta a federación. Ademais, consideran que constitúe "un delito de omisión de socorro, xa que o mero feito de deixar de facer os deberes requiridos xa é consumativo". "O incumprimento foi sistemático", di REDE, xa que non se tratou de algo esporádico na actuación da Dirección Xeral de Maiores e Persoas con Discapacidade e do Servizo de Inspección de Maiores e Discapacitados, ante os abusos das residencias galegas. Prevaricación Rede entende que existe prevaricación na actuación dos cargos e funcionarios denunciados xa que no ultimo ano e medio foron moitas as denuncias presentadas ante o Servizo de Inspección de Maiores e Discapacitados, dependente da Subdirección Xeral de Autorización e Inspección de Servizos Sociais e da Dirección Xeral de Maiores e Persoas con Discapacidade polos familiares de residentes en distintas residencias galegas, por diferentes situacións de abandono, neglixencia, maltrato institucional e incumprimento das rateos permitidas entre outras, "sen que ninguén na Conselleria de Politica Social actuase para corrixir a situación en ningunha delas", denuncian. REDE denuncia a dirección de DomusVi na Fiscalía REDE xa presentou na sexta feira, 18 de abril, na Fiscalía Superior da Galiza, unha denuncia contra a empresa DomusVi e outras xestoras de residencias polos delitos de denegación de auxilio, abandono, omisión de socorro, imprudencia grave con resultado de morte e lesións, todo iso realizado "de forma dolosa, recollidos en diferentes artigos do Código Penal". A denuncia pide que se investigue a Josefina Fernández Miguélez, CEO de DomusVi, e ao resto dos propietarios dese grupo, tanto no Estado español, Francia e Inglaterra, así como aos propietarios das demais residencias afectadas pola COVID-19 na Galiza.


Summary: Esta cuarta feira, 20 de abril, terá lugar un paro de media xornada para exixir a consolidación do emprego temporal, xa que, advirten desde o comité intercentros da CRTVG, produciríanse perto de 40 despedimentos coa actual oferta da compañía pública.

O persoal da CRTVG continúa esta cuarta feira, 20 de abril, as mobilizacións convocadas "pola consolidación do emprego temporal" cun novo paro que durará media xornada e que se repetirá xusto unha semana despois, o día 27. As e os traballadores están chamados a concentrarse ás 11.30 horas nos seus respectivos centros de traballo. Estas accións xorden como resposta a unha "oferta insuficiente" de prazas nos medios públicos, "que non recolle unha solución real a toda a temporalidade que desde hai décadas arrastra a CRTVG". A corporación, lembra o comité intercentros do ente público, evita convocar novas prazas "que poderían estar recollidas dentro da Lei 20/2021, de medidas urxentes para a redución da temporalidade no emprego público". Produciranse perto de 40 despedimentos, advirte o persoal "A actual oferta da empresa suporía, segundo cálculos da parte social, uns 40 despedimentos de compañeiras indefinidas que, ante o non recoñecemento de toda a temporalidade de longa duración existente na CRTVG, non terán opción real de consolidar nas prazas xeradas polas súas sentenzas xudiciais", subliña o persoal que convoca as protestas. O comité intercentros trasladou á empresa o pasado día 13 unha proposta "unánime" para convocar 254 prazas a través de concursos de méritos e outras 15 correspondentes á taxa de reposición de 2021, que sairían dun concurso-oposición no que se ofertarían de forma conxunta coa taxa de reposición do presente ano. 200 venres negros na CRTVG denunciando a manipulación informativa e a censura As e os traballadores mobilizados cren que esta proposta daría solución á temporalidade de longa duración e cumpriría co obxectivo da Lei 20/2021 de "reducir a temporalidade por baixo de 8%". No caso de non recibir unha "resposta satisfactoria" da compañía, o persoal está chamado a secundar os paros parciais desta cuarta feira e da próxima, así como as folgas convocadas para o 1 e o 2 de maio.


Summary: Renato Núñez subiu ás redes sociais un vídeo a prol da liberdade de expresión na que sinalaba que queimar as fotos do mornarca non debía ser considerado delito.

O activista compostelán polos dereitos civís Renato Núñez está chamado a declarar pola Audiencia Nacional o vindeiro 8 de marzo, acusado dun suposto delito contra as institucións do Estado español. Núñez, promotor da Plataforma polos Dereitos Civís, considera que a notificación da AN que vén de recibir ten que ser "un erro". Explica que el o único que fixo foi subir un vídeo ás redes sociais nas que apuntaba que o acto gravado (a queima dunha imaxe do monarca) non debía ser considerado un delito. "Este vídeo foi realizado no contexto das detencións de independentistas cataláns que queimaran retratos do monarca español durante a Diada, aos que se sumaron deputados e deputadas en solidariedade co fin de protexer o exercicio dos dereitos fundamentais e, entre eles, o da liberdade de expresión", indican desde Dereitos Civís. Renato Núñez considera un erro esta notificación de imputación pois, precisamente, afirma, o que expresou coa gravación e difusión do vídeo "é que ese feito non debe ser considerado delito, polo que non pode ser estimado como un ataque contra a Corona nin contra as Institucións".


Summary: Suma e segue: Galiza rexistra xa un total de 23.651 Expedientes de regulación temporal de emprego (ERTE), con 124.918 traballadores e traballadoras afectadas, segundo datos da Xunta publicados esta sexta feira.

O número de ERTEs aumentaron así en 12,7% en apenas 24 horas, mentres que as e os traballadores inmersos nesta situación subiron 11,3% nese mesmo período. A provincia de Pontevedra segue liderando as cifras de traballadores e traballadoras afectadas con 49.770, e un total de 7.929 ERTE. Séguelle A Coruña, con 41.783 e 9.100, respectivamente. Dos ERTEs solicitados 688 afectan toda Galiza. Os estatais con repercusións no noso país son 32, pero a Xunta non ten cifras de empregadas e empregados afectados.


Summary: Está reclamado por asociación ilícita, suborno e branqueo de capitais en dúas causas distintas.

A Audiencia Nacional acordou a extradición a México do ex director xeral da petroleira Pemex Emilio Lozoya para ser xulgado en dúas causas por delitos que no seu país constituirían asociación ilícita, suborno e operacións con recurso de procedencia ilícita e que na lexislación española corresponden a asociación ilícita, suborno e branqueo de capitais. Nun auto, os maxistrados da Sección Segunda da Sala do Penal consideran, tras examinar o procedemento, que se cumpren todos os requisitos establecidos na lexislación para proceder á entrega e lembran que Lozoya -impulsor tamén da compra do estaleiro vigués Barreiras por parte da petroleira mexicana- presentou un escrito o pasado 29 de xuño no que aceptou ser extraditado ao seu país e renunciou ao principio de especialidade (a prohibición de ser perseguido por feitos distintos dos que motivaron a solicitude de extradición). Estaleiro Barreras En setembro de 2012, Pemex e a Xunta anunciaban a firma dos contratos para a construción de dúas floteles (un en Barreras e outro en Navantia-Ferrol) e, algo máis dun ano despois, a proposta de Emilio Lozoya, o Consello de Administración de PMI (filial da petroleira mexicana) aprobou a compra do 51% das accións do estaleiro vigués por 5,1 millóns de euros. Esta compra, apadriñada polo presidente galego, Alberto Núñez Feixoo (en cuxa axenda pública figuraron encontros con Lozoya en 2013 e 2014), escenificouse en decembro de 2013, nunha visita de mandatarios da empresa mexicana a Vigo. Nesa visita, anunciáronse varios contratos máis, que nunca chegaron a facerse realidade (un atuneiro, tres 'buques-tanque' e outras tres unidades que tampouco se concretaron).


Entre o 20 e o 22 de xuño celebrarase en Cartelle o I Festival Internacional de Cine Carlos Velo, un encontro de cinema centrado en curtametraxes, de ficción e documentais, sobre o mundo rural, e organizado polas asociacións Lareira Pop e Arraianos. Os seus directores deron a coñecer este mércores a relación dos cinco finalistas en cada categoría a concurso. No caso do documental, os finalistas son: Hijos de la Tierra, de Patxi Ruiz; Trazos en la Cumbre, de Alejandro Victorero; Espés, de Tànit Fernández Ciria e Isaac Rodríguez; La selva invisible, de Albert Pérez e Concejo Abierto, de Carmen Comadrán. "Trátase de traballos de gran calidade centrados en comunidades no rural como Espés, no que se narra a situación dun pobo do pireneo aragonés na voz dos seus últimos catro habitantes, ou Selva Invisible, centrada nas comunidades indíxenas da marxe do río Ampiyacu, na amazonía peruana. En grave perigo de desaparición tamén. Son realidades transversais que encaixan perfectamente co noso festival", explicou o director do certame, Aser Álvarez. Pola súa banda, os cinco finalistas en la categoría de ficción son Epitafios, de María Ballesteros; Porsiemprejamon, Ruth Díaz; Mi ojo derecho, de Josecho de Linares; Al otro lado, a cargo de Alicia Albares; e Trío de Ases, de Virginia Valderve y Javier Gallego. O festival busca promover a creación e o desenvolvemento de proxectos artísticos, sociais, culturais, económicos e obras audiovisuais que xiren arredor do medio rural e do seu futuro A iniciativa quere ser "un punto de encontro para os profesionais do sector audiovisual e un espazo para o debate e a reflexión creativa sobre o pasado, o presente e o futuro do mundo rural", como destacaban os seus responsables en entrevista publicada por Praza hai uns meses, e busca promover a creación e o desenvolvemento de proxectos artísticos, sociais, culturais, económicos e obras audiovisuais que xiren arredor do medio rural e do seu futuro. O encontro reivindica, así mesmo, a figura e o legado do cineasta de Cartelle Carlos Velo, "velaí o punto de partida do proxecto, reivindicando a obra deste gran cineasta como sinal de identidade do novo cinema galego, un home con fondas raizames e con vocación universal, que é a filosofía do propio festival", destacan os seus organizadores.