Summary: O IES Xelmírez I de Compostela iniciou no curso 2018-19 unha experiencia, dentro do programa Erasmus, na que se traballaron as Tecnoloxías das relacións, información e comunicación (Tric) relacionadas co ciberacoso. Carme Moure, a súa coordinadora inicial, explica a Nós Diario un proxecto que implica directamente o propio alumnado para lograr que sexa consciente dos aspectos positivos que teñen as redes sociais coa fin de potenciar o seu bo uso.

Cal é a razón de introducir este proxecto nas aulas? Pareceunos unha maneira axeitada de seguir traballando a convivencia no centro educativo. Afondamos no espazo virtual onde se relaciona a rapazada, aínda máis despois de pasar un confinamento, xunto cun instituto italiano e outro da Romanía. O proxecto tentou ter unha perspectiva positiva, non queriamos demonizar os espazos virtuais que hai na actualidade nin os aspectos negativos que existen e que o alumnado ten que coñecer. A idea foi mostrar as redes como lugares de oportunidade, creación, bo trato e coidados. O ciberacoso substituíu o acoso físico escolar? Agora mesmo o acoso escolar segue existindo mais cambiou a maneira. Todas e todos o vivimos nos centros cando eramos estudantes, antes de que aparecera a tecnoloxía. Era máis visíbel que agora. O acoso físico nestes momentos é moito máis puntual, trasladouse ás redes sociais. Foi do patio á arañeira das redes, polo que é moito máis difícil de detectar. A maior parte das veces o profesorado só percibimos as consecuencias dese ciberacoso continuado. A situación favorece unha desconexión moral tremenda posto que o agresor non ve a vítima, está tras unha pantalla ademais de ter garantido o anonimato e a amplificación da audiencia. Para quen padece acoso créase inseguridade, pode pasar en calquera momento e o fogar xa non é un espazo seguro, polo que as consecuencias son máis graves ao xestar estados de ansiedade e baixo rendemento académico. Decatámonos dos síntomas cando a situación xa leva tempo. Como se pode previr? Hai que traballar coas vítimas, coas persoas agresoras e tamén coa audiencia cómplice que non actúa directamente mais si observa. Pensamos facer do alumnado un axente protagonista. Esta proposta xa tivo éxito noutros centros na Galiza e no Estado español. Creamos un grupo que teña un perfil de habilidades comunicativas e despois formámolo para os bos usos das redes sociais. O mal emprego está aí, mais é porque a nosa rapazada e as redes sociais son un reflexo da nosa sociedade. No noso caso, este alumnado "cibermentor" era de 1º de bacharelato e realizou unha charla en 1º da ESO para concienciar sobre os bos usos dos grupos de What'sApp da aula onde había moitos conflitos. Traballaron a necesidade da empatía virtual, de mostrar como hai palabras que fan sufrir as persoas que hai do outro lado da pantalla. Foi moi gratificante pola responsabilidade dos maiores e a atención que prestaron os máis pequenos. A mensaxe chega moito mellor dun igual. O profesorado conta coas ferramentas necesarias para intervir? Hai un protocolo da Xunta e temos que actuar. Cada centro pode matizalo mais os pasos están claros, desde o profesorado titor até o equipo directivo pasando polas familias e a propia inspección educativa. Caso contrario poderíase incorrer en abandono de funcións se se tenta tapar un acoso. É a nosa responsabilidade. Na miña experiencia sempre se actuou e nunca se mirou para outro lado. Como docentes, o noso primeiro obxectivo é o benestar emocional do noso alumnado. O logro académico depende del. O instituto non debe ser un lugar de sufrimento. A proposta é voluntaria. O alumnado participa? Si, o caso é que acceden moitas máis nenas que nenos. A educación emocional é diferente desde que nacen. Elas verbalizan e expresan máis as emocións e eles menos, non se senten interpelados igual por faltarlles referentes masculinos nos coidados.


Summary: O nomeamento do deputado Román Rodríguez para dirixir a Consellaría de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria fai intuír a continuidade na política educativa e cultural de Xesús Vázquez no último ano de lexislatura. A CIG-Ensino reclama, pola contra, un "xiro de 180º".

O nomeamento por parte do presidente da Xunta, Núñez Feijóo, do portavoz no Parlamento da área de Educación indica, segundo a CIG-Ensino, sindicato maioritario no sector, unha liña de continuidade coa política de Xesús Vázquez, que definen como o "máis nefasto da historia da Consellaría de Educación". Feijóo premia, segundo distintas fontes, a lealdade ao PP co nomeamento de Román Rodríguez, deputado no Parlamento Galego que chegou á política da man do alcalde Xosé Crespo como concelleiro de Lalín. Se ben en San Caetano nas últimas semanas agardábase que Feijóo ascendera a algún dos cargos do seu goberno, en especial da propia Consellaría, como os secretarios xerais de Cultura e Política Lingüística, Anxo Lorenzo e Valentín García, o presidente optou por escoitar o partido e tirou directamente por un cargo electo nas listas do PP, o deputado pola provincia de Pontevedra, Román Rodríguez, profesor da Universidade de Santiago. Para a CIG-Ensino, sindicato maioritario no sector, o nomeamento leva a pensar que o PP "quere dar continuidade á política educativa que até hoxe guiou o Conselleiro saínte, enviando unha mensaxe de continuidade nas nefastas políticas de educación". Supón iso, para o sindicato nacionalista, afondar nunha liña de desmantelamento do ensino público en beneficio do privado, a persecución do galego ou a destrución de emprego no ensino. "Tratouse dun conselleiro inimigo do ensino público e do ensino en galego e ao servizo da patronal do ensino privado concertado e da que segrega o alumnado por razón de xénero, un conselleiro ao servizo da ideoloxía máis reaccionaria do Partido Popular e en contra do Ensino Público Galego", din desde a CIG-Ensino na valoración do conselleiro que sae do goberno para ser candidato no concello de Ourense. Coa ILP na man Botan man agora desde a CIG-Ensino da ILP en defensa do ensino público apoiada por 23.000 sinaturas, que entregaron ao novo conselleiro no Pazo do Hórreo cando era voceiro de Educación, para pedirlle que a lea agora de vagar como responsábel de educación na Xunta de Galiza e que, segundo o Secretario Nacional da CIG-Ensino, Anxo Louzao, "el mesmo recoñeceu que era unha emenda á totalidade da política educativa da Consellaría de Educación". "Mais xa as primeiras declaracións de Román Rodríguez poñen en evidencia a aposta do PP por unha política continuísta", lamenta Louzao que non mostra esperanzas neste nomeamento xa que, ao seu ver, a única posibilidade para o ensino público é "un cambio de rumbo total na política educativa e lingüística do PP", que non agarda do novo conselleiro. "O presidente Feijóo volve mirar para adentro e polo tanto hai un perfil absolutamente continuista", valora o secretario xeral do PSdeG- PSOE, Rodríguez Besteiro quen, malia iso, convida o goberno da Xunta a mudar a súa política educativa e cultural. O voceiro do BNG no Parlamento, Francisco Jorquera, convidou ao novo conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria a escoitar "o clamor social" da manifestación do domingo en Compostela convocada por Queremos Galego e poñer fin "as políticas lingüicidas do Partido popular". Será este, segundo Jorquera o seu "primeiro test" que levará a comprobar se o goberno da Xunta está "diposto a dialogar" e a cambiar unha política lingüística que conduce "á liquidación do noso idioma".


Summary: Unha vintena de aulas fechadas

Desde o reinicio do curso escolar a pasada sexta feira, cando se contabilizaron 1.033 casos de Covid-19 en escolas infantís, colexios e institutos, o sistema educativo galego sumou 193 positivos, co que a cifra total de casos neste ámbito alcanza os 1.226. No entanto, segundo o balance publicado hoxe, con datos de onte, na Galiza non permanece pechado ningún centro a causa do coronavirus, que si mantén en corentena 20 aulas, unha máis que o último parte. Se se observan os datos por área sanitaria, A Coruña-Cee é a que máis casos asociados aos seus centros educativos rexistra, máis de 300, seguida polas de Santiago e Vigo, que exceden os 200, en consonancia coa propia situación epidemiolóxica destas áreas. As sete áreas experimentan un incremento con respecto aos datos da sexta feira. No balance de hoxe é a da Coruña-Cee a área que máis positivos contabiliza nas súas aulas -o sábado era a segunda, tras Santiago-, con 303, o que supón 71 máis que os últimos datos dispoñíbeis. Tamén contabiliza seis aulas pechadas. O centro máis afectado esta área, e o que ten máis positivos de Galiza, é o CPR Santa María del Mar da Coruña, con 14 casos. Séguenlle, así mesmo, o Liceo La Paz, con 11, e o CIFP Ánxel Casal - Monte Alto e o IES Manuel Murguía de Arteixo, con oito positivos cada un. En segundo lugar sitúase Santiago de Compostela e a súa zona de influencia, con 245 positivos nos seus centros educativos, cinco máis que no último parte, e tres aulas en corentena. Como centro máis afectado desta área está o CPR Plurilingüe Compañía de María da capital, con 12 casos activos. Tras este, como centros con máis contaxiados nna área sanitaria, están o IES de Valga, o IES Plurilingüe A Cachada de Boiro, e a María Assumpta de Noia, con seis cada un. En terceiro lugar sitúase a área de Vigo, con 225 infectados de Covid -26 máis que o último parte- e cinco aulas en corentena. Os peores datos son os do CPR Plurilingüe Apóstolo Santiago de Vigo, con sete casos activos, e os do Plurilingüe Mariano de Vigo, o CEIP de Abelendo de Moaña e o IES Primeiro de Marzo de Baiona, con cinco cada un. A área de Pontevedra, pola súa banda, contabiliza 126 casos, 11 mais que o sábado, e dúas aulas pechadas. No caso da área de Ourense, incrementou en 43 os casos activos no ámbito escolar, até os 152, e mantén unha aula en corentena. Lugo continúa sendo a segunda área con menos contaxios asociados aos seus colexios, cun total de 93, 15 máis que o último parte. Nesta área permanecen tres aulas en corentena. Finalmente, a área de Ferrol contabiliza 82 infectados na súa comunidade educativa, 22 máis que o sábado, aínda que todas as súas aulas e centros están operativos.


Summary: A coalición alerta do desbaldimento de recursos públicos que suporía a viaxe, aliás do 'atentado' contra o laicismo formal do Estado español

Alternativa Galega de Esquerdas rexistrou unha proposición non de lei no Parlamento de Galiza no que esixen da Xunta que cancele inmediatamente as xestións para unha suposta visita do papa Francisco I a Galicia e que, no caso de que se produza a viaxe, "ningún recurso público sexa gastado na mesma". A coalición considera que " non é de recibo que nun Estado laico e aconfesional os recursos públicos se empreguen en pagar visitas de autoridades relixiosas", AGE lembra que o paso do papa Bieito XVI, por Santiago de Compostela en novembro de 2010 custou máis de tres millóns de euros, 6.500 por cada un dos minutos (sete horas en total). "Todos os recursos do país deben ir dirixidos a solucionar os problemas que levan ás galegas e aos galegos cara a miseria, a solucionar un drama que afecta a moitas familias e que se produce por mor dunhas políticas erradas, disparatadas", conclúen.


Summary: A compañía Sarabela Teatro levará á escena Ensaio sobre a cegueira de José Saramago. Unha visita ao psiquiátrico de Toén bota a andar a preparación do espectáculo que se estreará en setembro.

O grupo de actrices e actores xunto coa directora Ánxeles Cuña visitaron o psiquiátrico de Toén como arranque da preparación da obra teatral que están a preparar sobre a obra Ensaio sobre a cegueira do Nobel portugués José Saramago. A compañía anunciaba o novo espectáculo que se estreará o vindeiro 24 de setembro cunha imaxe da visita ao centro psiquiátrico que realizaron co fin de se achegar "ao universo de Saramago". Josito Porto, Nate Borrajo, Xavier Estévez, Jorge Casas, Sabela Gago, Vicente Montoto, Elena Seijo, Fernando Dacosta e Fina Calleja compoñen o amplo elenco desta nova montaxe da compañía dirixida por Ánxeles Cuña, autora tamén da adaptación da obra de Saramago ao teatro. A compañía, que vén de cumprir 35 anos de historia, recibiu o premio honorífico do Festival Primavera do Cine de Vigo na quinta edición na que A volta dos nove de Antonio Caeiro, na categoría de longametraxe, Curricán de Álvaro Gago, en curtametraxe e Bombones de cereza de Inerttes na modalidade de videoclip foron as obras gañadoras.


Summary: O número de feminicidios no Estado español continúa incrementándose. No que vai de ano as cifras oficiais falan de 10 mulleres asasinadas.

O asasinato dunha muller en Lleida esta segunda feira (30 de marzo) constitúe o cuarto feminicidio no Estado español en menos de 48 horas e o terceiro nun só día. Para alén do crime machista de Lleida onde unha muller foi asasinada a tiros en plena rúa, outro crime machista tivo lugar en Alhaurín de La Torre (Málaga). O seu agresor suicidouse após asfixiala. Tamén en Xibraltar se producíu outro feminicidio, a familia era de nacionalidade británica-española. Viaxaran a territorio inglés desde o estado. A policía, que mantén unha investigación aberta, apunta cara á máis un caso de violencia machista. Desta volta, o home tería asasinado tamén as dúas crianzas. Aliás, na mañá do 29 de marzo foi asasinada unha outra muller no termo municipal de Isla Cristina (Huelva). Neste caso, o xuiz iniciou unha investigación --que fica aberta-- para determinar se se tratar dun feminicidio. Porén, a muller presentaba signos de violencia.


Summary: A Xunta segue a desenvolver a lei aprobada a instancias do Foro Español de la Familia cun procedemento para dar "alternativas eficaces" ao aborto pola vía de xestionar a entrega en adopción dos acabados de nacer nos hospitais do Sergas

"A Xunta elabora un procedemento para coordinar as actuacións dos profesionais sanitarios cando unha muller decide entregar o seu fillo en adopción". Cunha linguaxe desapaixonada e o ton inocuo do que semella un trámite administrativo o Goberno galego anunciaba este xoves que o Consello da Xunta viña de ter coñecemento de que o Servizo Galego de Saude xa conta cun "procedemento corporativo" para "homoxeneizar as actuacións dos profeisonais" cando "unha muller manifesta a súa decisión" de renunciar ao fillo ou filla que acaba de dar a luz. "Este procedemento enmárcase no Plan Integral de Apoio á Muller Embarazada da Xunta de Galicia", especifica a nota oficial. Pero, cal é a orixe deste, en palabras de Alberto Núñez Feijóo, "protocolo único" para "facilitar a seguridade e a calidade asistenciala, tanto do recén nado como da súa nai"? Unha vez máis, a lei impulsada pola plataforma Red Madre ou, o que é o mesmo, polo ultraconservador Foro Español de la Familia. Como vén acontecendo con boa parte das medidas impulsadas nos últimos anos polo Executivo galego en materia de familia e natalidade, este novo protocolo vén desenvolver a normativa "pola que se establece e regula unha rede de apoio á muller embarazada" a cal vén permitindo, por exemplo, a recepción de axudas públicas por parte de asociacións antiabortistas ou a entrada en servizos como os Centros Quérote de persoas vinculadas a estas organizacións para atender á mocidade que procura asesoramento no ámbito afectivo-sexual. Aínda que o "texto definitivo" do protocolo só está dispoñible na rede interna do Sergas é posible coñecer a súa filosofía e intencións, alén da comunicación oficial da Xunta, que este xoves se limitou a facer fincapé en que a súa intención é "informar de todas as opcións dispoñibles" ás mulleres, "humanizando o trato, prestándolles soporte emocional e psicolóxico" e "velando pola confidencialidade". O obxectivo do plan é "favorecer que a nai xestante" continúe co embarazo e "garantir a confidencialidade" ao dar o bebé en adopción Para atopar estas motivacións abonda con acudir ao devandito Plan de Apoio á Muller Embarazada. Entre os seus eixos de actuación a consellería de Benestar márcase como obxectivo a "promoción" entre as mulleres que agardan un bebé, sobre todo entre aquelas que o agardan por mor dun embarazo non desexado, "da acollida e da adopción como alternativas eficaces para permitirlles seguir adiante co embarazo". "A Xunta porá á disposición das nais xestantes a información (...) sobre as medidas de apoio á maternidade e á crianza", así como das vías de "acollemento e adopción" no caso de que "manifesten, en calquera momento, que non poden facerse cargo da crianza tras o nacemento", explica o plan. Trátase, abonda, de "favorecer que a nai decida libremente respecto a continuar co embarazo" e, neste punto, "garantir a confidencialidade no caso de decisión de renunciar ao seu fillo/a" Guía sobre "planificación do embarazo" e "erótica conceptiva e aconceptiva" Para todo isto, o Goberno galego imponse, a través deste plan, a "realización e difusión" e dous documentos de título elocuente: o "protocolo de renuncia de bebés no hospital" e o "protocolo de renuncia de bebés fóra do ámbito hospitalario", isto é, os programas tratados este xoves polo Consello da Xunta. Como "actuacións estratéxicas" dos protocolos, explica o plan de Benestar, deben figurar o "fomento e información de programas de apoio á maternidade e crianza", froito da aposta por "favorecer" que, aínda que non estean en condicións de ter un bebé, culminen o embarazo. Aínda que fóra do Plan de Apoio, a estas medidas engádense outras como as incluídas na Lei de Familia que, tal e como ten informado Praza Pública, abre a porta á posta en marcha de campañas antiabortistas financiadas con fondos públicos. A guía sobre "planificación do embarazo" incluirá conceptos de "erótica aconceptiva" O plan imponlle ademais prazos para ter en marcha ambos protocolos, o 31 de maio deste mes. O departamento que dirixe Beatriz Mato outórgase un treito temporal máis amplo para aplicar outras medidas do plan especialmente rechamantes, caso da elaboración da guía Decidindo sobre a planificación do embarazo. Neste caso, ten ata finais de 2014 para elaborar unha publicación que incluirá "recursos, apoio e asistencia á maternidade". Coa mocidade como principal destinataria, incluirá datos sobre a "planificación do embarazo, erótica conceptiva e aconceptiva, métodos anticonceptivos, prestacións á maternidade, acollida e adopcións".


Profesionais que forman parte da comisión da Xunta para a xestión da crise sanitaria do coronavirus conclúen que os novos test rápidos enviados polo Ministerio de Sanidade a Galicia "non son, en sentido estrito, un test de diagnóstico", senón que "apoian" outras metodoloxías. Así o explica o catedrático e xefe de servizo de Microbioloxía do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo (Chuvi), Benito Regueiro, quen asegura que estas probas "serven só para valorar se a persoa tivo contacto co virus, e sempre que sexa alguén que non teña unha inmunosupresión de base". En concreto, o Goberno central reparte entre este venres e este sábado outro millón de test rápidos para a detección do COVID-19 ás autonomías, tal e como anunciou o ministro de Sanidade, Salvador Illa, tras o Consello de Ministros. Así, o comité clínico da Xunta afirma que a utilidade destas probas é "tan só complementaria" doutras como os PCR, que "xa está a realizar" o Servizo Galego de Saúde (Sergas). En palabras de Regueiro, o tipo de test enviados "detecta anticorpos totais, co cal a súa aplicación clínica é detectar se as persoas tiveron nalgunha ocasión contacto co virus". "Non é, en sentido estrito, un test diagnóstico do virus", insistiu. A pasado cuarta feira, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, xa se queixara de que os 58.000 test rápidos que enviara o Ministerio de Sanidade días atrás "non valen para facer un diagnóstico fiábel" e, en consecuencia, non se podían utilizar como proba única, polo que na Galiza serían "complementados" con PCR. Con todo, o ministro de Sanidade, Salvador Illa, defendeu no Congreso a utilidade destes test para "ampliar a capacidade diagnóstica" e "cribar" os casos en colectivos de alta prevalencia da COVID-19, como hospitais e residencias, "dunha forma rápida e segura", e subliñou que a súa fiabilidade é "plena" nos casos que dan positivo.


Summary: Igual que no paradoxo ideado polo físico austríaco Erwin Schrödinger no que o gato protagonista do experimento teórico está, ao tempo, vivo e morto, a ocupación ilegal na Galiza é ou non é un fenómeno en crecemento dependendo da fonte xudicial á que se atenda.

A contradición quedou patente durante o acto de apertura do ano xudicial que tivo lugar onte na sede do Tribunal Superior de Xustiza da Galiza (TSXG). Nel, o fiscal superior, Fernando Suanzes, lanzou a cifra: 400 novos casos ingresados por ocupación ilegal de vivenda, "un fenómeno crecente" ao que se ten dedicado, dixo, "non poucas reflexións e debates con bastantes menos solucións prácticas". Poñendo o foco no aumento de casos, 38% máis o ano pasado que no precedente segundo as súas cifras, e na "preocupación ou mesmo indignación cidadá" pola "sensación de impunidade", Suanzes comprometíase na súa intervención a poñer o órgano galego a traballar "con determinación", de acordo cos criterios de unidade de actuación estabelecidos pola Fiscalía Xeral do Estado na súa recente instrución, para afrontar as violacións de morada e usurpación de bens inmóbeis "coa eficacia que demanda a cidadanía, na defensa da legalidade e defensa dos dereitos e lexítimos intereses das vítimas e prexudicados por estas infraccións". O presidente do alto tribunal galego, José María Gómez y Díaz-Castroverde, facía a continuación unha interpretación diferente, ao aludir ao descenso que a ocupación ilegal de vivenda experimentou na primeira metade deste ano na Galiza, que rexistrou 51 casos entre xaneiro e xuño, menos dos 65 do mesmo período de 2019. "A alarma xerada nos últimos meses sobre a ocupación de vivendas na nosa comunidade arroxa o paradoxo de que as demandas por ocupación ilegal de vivendas descenderon 21,5% durante os seis primeiros meses deste ano", apuntou, despois de sinalar a "obriga" de dar unha resposta áxil á cidadanía, mais tamén de ser "transparentes e ofrecer os datos estatísticos que elabora o Poder Xudicial e que reflicten a evolución de problemáticas que afectan a sociedade". Estas cifras, referidas a ocupacións ilegais de vivendas en casos nos que a propiedade é de persoas físicas, entidades sen ánimo de lucro ou entidades públicas posuidoras de vivenda social –e non entidades bancarias, por exemplo– baten á súa vez coas subministradas a principios do verán polo Ministerio do Interior, que informaba de 79 feitos desta clase no primeiro semestre do ano, fronte os 59 do semestre de 2019. Sen datos públicos da Fiscalía de 2019, os de 2018 apuntan, en efecto, a 344 usurpacións incoadas, e mais 76 delitos de violación de morada, mais tamén ás sentenzas asinadas por estas cuestión, que foron, en total, 31. En 2019, os xulgados galegos executaron un total de 2.271 lanzamentos, 1.800 por impago do alugueiro e 396 por débedas na hipoteca. No primeiro trimestre deste ano producíronse 420 lanzamentos e rexistráronse, segundo os datos do TSXG, un total de 24 demandas por ocupación ilegal de vivendas.


Summary: Entoáronse cánticos como "Non é democracia, é neofranquismo" ou "Democracia para Galiza".

Algo máis de 500 persoas reuníronse este domingo en Compostela para manifestáronse polas rúas da cidade en contra da criminalización do movimento independentista galego. Demandaban, en concreto, o arquivo da causa aberta aínda a 9 militantes de Causa Galiza, sobre os que pesan os cargos de "integración en banda armada" e "enaltecimento do terrorismo". Participaron na marcha dirixentes políticos como Néstor Rego e Xosé Luís Rivas Mini (BNG) e Xosé Manuel Beiras (Anova), sindicalistas como Suso Seixo, secretario xeral da CIG, activistas como Renato Núñez (Plataforma polos Direitos Civís) ou escritores como Sechu Sende. Nos días previos á súa realización, a manifestación recebeu o apoio tamén da secretaria xeral de Podemos Galiza, Carmen Santos, quen, porén, non estivo presente nela. A marcha partiu da Alameda -ponto de partida tradicional das manifestacións soberanistas- e concluíu na Praza do Toural. Durante o seu curso as palabras de orde máis entoadas polas persoas participantes foron "Non é Democracia, é Neofranquismo", "Independencia", "Basta xa de represión" e "Democracia para Galiza".


Summary: Unanimidade nos sectores profesionais á hora de denunciar o novo modelo de produción no que a TVG se embarca coa serie "El Faro". Precarización do emprego con salarios inferiores ao convenio nunha macroserie que bota tamén por terra os obxectivos de promoción da lingua e a cultura que conduciron a creación da televisión pública.

En época de crise a TVG afronta o financiamento dunha telenovela que, alén de ser un produto que nada ten a ver cos seus obxectivos de creación, contribúe á precarizacións dos sectores profesionais do audiovisual. Eis a denuncia presentada pola Coordinadora de Profesionais do Audiovisual Galego que reúne aos colectivos á Asociación de Actores e Actrices de Galicia (AAAG), Asociación de Guionistas de Galicia (AGAG), Asociación de Técnicos do Audiovisual de Galicia (ATEGA) e Asociación de Directores e Realizadores (CREA). Unanimidade polo tanto nos distintos sectores á hora de denunciar o "dano" que o modelo de produción da serie "El Faro" está a producir nun ámbito especialmente lastimado pola crise. En roda de prensa, representantes dos distintos colectivos esixíronlle tanto ás canles autonómicas implicadas no financiamento da telenovela como ás produtoras responsábeis que cambien o modelo e cumpran cos "requisitos laborais e de función de servizo público" que se recolle no seu marco fundacional. A serie El Faro está financiada nun 50% pola TVG e nela participan case todas as canles da FORTA, a federación que reúne ás televisións autonómicas. A través dun comunicado presentado en rolda de prensa, os representantes das distintas asociacións amosaron a "preocupación" polos efectos que pode producir a produción da serie, da que se encargarán as empresas galegas Agallas Films, Cinemar, Zennit TV e Pórtico. Carlos Ares, da AGAG; Antonio Durán Morris, da AAAG; Jorge Coira, de CREA, e Alberto Díaz Bertitxi, de ATEGA sinalaron o elevado número de denuncias de profesionais de todo o estado que lles están a chegar en relación coa telenovela, con oferta de salarios moi por baixo dos do mercado para guión, traballos técnicos ou dirección. As rebaixas chegan ao seu grao máximo no caso de actores e actrices nos que se alonxan do establecido no convenio laboral. Nin lingua nin cultura A serie non responde, segundo sinalaron, "aos principios de defensa e promoción da lingua e da identidade cultural" que preside a creación das canles públicas xa que, polos datos que teñen a súa ambientación "deliberadamente obvia calquera referencia á identidade cultural especifica de cada unha das distintas comunidades". Trátase de 120 capítulos de 50 minutos dunha telenovela ambientada nun restaurante que podería estar na rúa de calquera cidade ou vila do mundo. Os sectores profesionais esixen que se reorienten o modelo de produción para que cumpra "os mínimos requisitos laborais e de función de servizo público esixibles a calquera produción dunha televisión pública". Como "bomba de reloxería" o definiu Antonio Durán Morris, da AAAG que situou entre un "30% e un 50%" as rebaixas salariais da serie mentres que o director Jorge Coira, desde Crea, falou de "serio risco" xa que implica unha "precarización do sector" ao tempo que demandou maiores producións para Galiza, mais "por calidade e non por ser máis barato". "É preocupante a falta de identidade cultural desta produción para as televisións públicas autonómicas", afirmou Alberto Díaz Bertitxi no que definiu como situación "alarmante" para o audiovisual producido con cartos públicos. A Asociación de Actores e Actrices de Galicia (AAAG) unha asemblea informativa mañá mércores ás 16.00 horas na SGAE.


Summary: "O señor Sánchez dixo publicamente que, se chegaba a ser presidente, ía retrotraer a prórroga de 60 anos que fixo en funcións o ex presidente Mariano Raxoi", afirmou este domingo, nunha entrevista na Radio Galega, o alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores.

Lores, candidato do BNG á reelección como alcalde de Pontevedra, xulgou como "repetitiva" a mesa de negociación que propón A Moncloa sobre o futuro de ENCE na ría. "Xa no bipartito, Emilio Pérez Touriño [na altura presidente da Xunta] plantexou unha mesa de negociación que nunca se constituíu", declarou. Para o alcalde de Pontevedra, a prórroga da concesión decretada polo Goberno Raxoi é nula de pleno dereito porque non atende o interese xeral e só satisfai a unha "celulosa privada que saca unha rentabilidade económica nunha ría que é de todos os pontevedreses". "Os pontevedreses non sacamos ningún beneficio da empresa. 200 postos de traballo e se acabou o rollo. Simplemente chupamos a contaminación ambiental aérea, a que vai á ría, as consecuencias da eucaliptización do país e outras cousas", enfatizou. E xa en chave pre-eleitoral, e a respeito do feito de o modelo Pontevedra ser referente das políticas municipais do BNG, Lores afirmou: "Se a xente nos continúa a votar elección tras elección será porque algo teremos feito ben. Nese sentido, indiscutibelmente ser un referente é unha responsabilidade, mais tamén un orgullo para nós e para todos os pontevedreses".


Summary: Pemex foi, en 2012, a principal esperanza para o naval galego, segundo publicitaba a Xunta durante aquela campaña electoral. A entrada en prisión do que entón era o seu director xeral acaba de desmontar unha burbulla con moitas máis sombras que luces.

A posta a disposición xudicial e envío a prisión do que foi entre 2012 e 2016 director xeral da petroleira mexicana Pemex, Emilio Lozoya, por decisión da Audiencia Nacional enterrou onte de forma definitiva a burbulla que no ano 2012 impulsou a campaña electoral de Alberte Núñez Feixoo para revalidarse como presidente da Xunta. En maio daquel ano, a cinco meses da cita coas urnas, o Goberno galego anunciaba por todo o alto unha "alianza estratéxica coa cuarta petroleira do mundo" que permitiría reflotar o sector naval galego, a través de encargas que chegaron a cifrarse en 600 millóns de euros. Hoxe, a menos de dous meses duns novos comicios que se albiscan axustados para Feixoo, pouco queda da meirande parte das promesas económicas daquel acordo e o principal impulsor dun dos poucos anuncios que acabaron por concretarse está na cadea de forma provisional. Falamos do contrato dunha "unidade habitacional flotante" ao estaleiro vigués Hijos de J. Barreras, a través de PMI, filial da petroleira, e a adquisición por parte da mexicana de 51% das accións desta empresa galega, que sería asinada en México en novembro de 2013 coa presenza do conselleiro de Industria, Francisco Conde. Lozoya foi detido a pasada terza feira en Málaga como resultado dunha investigación das autoridades mexicanas pola súa vinculación con distintas tramas de corrupción. En concreto, impútanselle delitos de delicuencia organizada, suborno e operacións con recursos de procedencia ilícita polas sospeitas dun cobro fraudulento de dez millóns de dólares procedentes da construtora brasileira Odebrecth, implicada en varios casos de corrupción en América Latina, e pola adquisición dunhas plantas de fertilizantes. A Audiencia Nacional apela no seu auto ao "fundado risco de fuga" para decretar a prisión provisional incondicional, se ben advirte que a medida de privación de liberdade quedará sen efecto se no prazo de 45 días non se presenta a solicitude de extradición por vía diplomática ante o ministerio. Na xornada de onte, o presidente mexicano, Andrés Manuel López Obrador, apuntou que estes trámites corresponden á Fiscalía, da que saudou o "bo traballo" que está a realizar. A adquisición das accións de Barreras, baixo sospeita Máis alá destas pescudas, México confirma que investiga tamén o ex dirixente de Pemex pola entrada da compañía na firma viguesa Hijos de Barreras no ano 2013 por 5,1 millóns de euros. O presidente mexicano chegou a sinalar ao respecto que aqueles contratos "non ofrecían un trato xusto" para a compañía azteca. Porén, a operación "vendeuse" na Galiza como un éxito derivado das negociacións desenvolvidas polo Goberno de Feixoo. Ese ano e o seguinte, o presidente galego chegou a manter dous encontros con Lozoya na capital mexicana para "reforzar a alianza estratéxica". México investiga os contratos con firmas galegas, ao considerar que "non ofrecían un trato xusto" coa petroleira Segundo recollen distintos medios mexicanos, a Unidade de Intelixencia Financeira (UIF) ten en curso unha investigación sobre aquela compra e ten previsto levar o caso perante a Fiscalía Xeral da República Mexicana, baixo a tese de que a adquisición de Barreras reportou perdas de 50 millóns de euros a Pemex. Onte, após o Consello da Xunta, Feixoo negou a Nós Diario que existise, "polas informacións que coñece", tal investigación. Xa en xuño do ano pasado, México iniciaba a revisión dos contratos de Pemex con Navantia e Barreras –as dúas firmas que construíron senllos barcos floteis para a petroleira en Ferrol e Vigo– nunha "limpa contra a corrupción". Naquela altura, a auditoría vía irregularidades na compra das accións do estaleiro galego. Hai apenas dúas semanas, Pemex anunciaba tamén o inicio dunha investigación sobre a compra das accións a Barreras por recomendación da Auditoría Superior da Federación, que puxo en cuestión os motivos polos que a empresa pública realizou aquel investimento. As crecentes sospeitas sobre as operacións de Pemex na Galiza, unidas ás frustradas expectativas de negocio que se repetiron nos anos de negociación coa petroleira e á delicadísima situación financeira e laboral, tanto de Barreras como de Navantia, ensombrecen aquelas mensaxes e imaxes triunfais de 2012 e 2013. Naquelas datas, Feixoo arrogábase o mérito dunha negociación que se desenvolvera "sen facer ruído" e chegaba a resaltar o papel "chave" do entón presidente do Goberno central, Mariano Raxoi, nos acordos. Aqueles compromisos para a construción de floteis, remolcadores e outras unidades da flota menor de Pemex viñeron acompañados dun anuncio que, como gran parte dos anteriores, acabaría por desinflarse, cinco anos despois: a conversión do porto exterior da Coruña, naquel momento aínda en construción pero xa deficitario, na base loxística da mexicana en Europa. En 2014, a adxudicación dos dous floteis de Pemex a Barreras e Navantia publicitouse desde a Xunta como "un éxito de país e do sector naval galego", que permitiría "mellorar o posicionamento internacional desta industria a cara descuberta ao futuro e consolidar a imaxe da Galiza como referente tecnolóxico".


Summary: Alberto Núñez Feixoo convoca os comicios galegos para o 5 de abril

Poucas horas despois de que o lehendakari, Íñigo Urkullu (PNV), anunciara a convocatoria de eleccións vascas para o 5 de abril, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, facía o propio na Galiza e puña fin a meses de rumores: coincidirán os comicios galegos cos de Euskadi. O seu argumento: "É o mellor para a Galiza". A oposición dista da explicación de Feixoo e asegura que o adianto ten a ver cos intereses do Partido Popular. O presidente da Xunta deixou para hoxe o seu anuncio como candidato do PP. Até o momento, tan só PSdeG, con Gonzalo Caballero, e BNG, con Ana Pontón, elixiran aspirante á Presidencia da Xunta. Os rumores sobre un posíbel adianto electoral foron collendo forza conforme avanzaba o día, unha vez feito público que o lehendakari Iñigo Urkullu convocaría as eleccións ao Parlamento vasco o 5 de abril. Preguntado ao respecto polos medios durante unha visita a unha granxa en Mazaricos, Alberto Núñez Feixoo daba a primeira pista, "o que vaiamos decidir imos decidilo de maneira inmediata e vostedes van ter, por suposto, unha comunicación directa". Non sen antes advertir o que, xa pola tarde, sería o seu mantra: "A decisión que teñamos que tomar non vai ter unha relación directa co que formule o lehendakari, non ten a ver co que diga hoxe ás 16 horas, senón co que pensemos que é mellor para a Galiza". A evidencia chegou co anuncio dunha convocatoria extraordinaria do Consello da Xunta e coa súa posterior rolda de imprensa. Por cuarta vez, Galiza irá da man de Euskadi ás eleccións. Feixoo sinalou que co posíbel adianto electoral anunciado polo president Quim Torra en Catalunya, e coa confirmación da data para as eleccións vascas, o Estado "podería vivir tres eleccións nun período de entre tres e sete meses, e isto non é compatíbel coa responsabilidade que defendemos desde Galiza". "As galegas xa me coñecen ben, con todos os defectos que posúo e con algunha virtude, se é que realmente a teño. E, por tanto, saben que son previsíbel". Así xustificou o actual presidente da Xunta o feito de adiantar as urnas galegas para que coincidan coas vascas por cuarta vez consecutiva, como sucedeu en 2009, 2012 e 2016. "Sempre intentamos defender a concentración das eleccións nunha única xornada", apuntou. Feixoo, que asinou onte o decreto para convocar as eleccións á Xunta o vindeiro 5 de abril, lembrou que "Galiza, como o resto do Estado, vén de vivir catro procesos electorais en 2019: dúas eleccións xerais, unhas municipais e unhas europeas" e incidiu na "situación de inestabilidade", para apuntar que desde Galiza "sempre intentamos aportar estabilidade ao conxunto das familias e da nación". "Fixémolo durante a crise económica e tamén aportamos estabilidade durante toda a crise institucional que vivimos no Estado nos últimos anos. Un Estado que desde 2015 entrou en dúas fases distintas de bloqueos, de moción de censura e de repeticións electorais", describiu. Situado no ocaso da política estatal, o líder dos populares galegos alegou que este 2020 tiña que convocar eleccións no país "si ou si". "A decisión que veño de adoptar é a de reducir ao máximo o período electoral para preservar a normalidade e a estabilidade institucional e social na Galiza, característica dos últimos once anos", aseverou. Un argumento, o de diminuír o tempo de precampaña, que tamén foi empregado por Urkullu no seu anuncio de onte. Galiza leva xa uns meses coa precampaña de fondo, derivada das continuas citas electorais ás que se referiu Feixoo. "Entre un período electoral de 54 días, ou de 6 ou 7 meses, o máis beneficioso para Galiza é o primeiro", concluíu por "cuestión de coherencia". A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario, á venda nos quioscos, ou na súa lectura na nube


Summary: O actor Sean Connery finou este sábado aos 90 anos, segundo confirmou a familia á BBC. Lembrado polo seu papel como axente 007 na saga de películas de James Bond, compaxinou a súa extensa traxectoria filmográfica coa súa firme defensa do nacionalismo e da independencia de Escocia, da que chegou a facer campaña.

Nado en 1930 na cidade escocesa de Edimburgo, Connery levaba máis de tres lustros afastado do cinema. Xunto co papel que lle deu a fama en 1962, e que interpretou en sete ocasións até 1983, Connery deixa unha filmografía de máis de 60 filmes con papeis memorábeis en títulos como Asasinato no Orient Express, Os intocábeis de Eliot Ness, A caza de Outubro Vermello, Indiana Jones e a última cruzada ou A rocha, nunha carreira na que acadou, entre outros, un Óscar, dous Bafta e tres Globos de Ouro. En 2003 retirouse, tras protagonizar A liga dos homes extraordinarios. Distinguido co título de Sir e nomeado cabaleiro pola raíña Isabel II de Inglaterra no ano 2000, o actor sempre amosou o seu ao Partido Nacionalista Escocés (SNP), do que era militante. En 2008, Connery presentou a súa autobiografía,na que profunda no defensa do dereito á independencia do seu país. "A nosa nación hoxe está de loito tras coñecer o falecemento dun dos seus fillos máis queridos", sinalou este sábado a primeira ministra de Escocia, Nicola Sturgeon.


Summary: A débeda non é a causa senón a consecuencia dun modelo de crecemento que crea débeda, un modelo de crecemento que se coñece acertadamente como "austericidio".

A crise financeira (2008) e a longa recesión económica posterior (2009-2015) foron os marcos nos que se dispararon as débedas públicas europeas dando lugar ao que se deu en chamar "a crise das débedas soberanas". Unha crise que, sen dúbidas, afectou a un modelo de crecemento económico dominado polas finanzas e apoiado no endebedamento. Un crecemento por endebedamento que estivo favorecido polas políticas de baixos xuros que puxeron en marcha os bancos centrais, como por caso o BCE (Banco Central Europeo) e que chegou a tódolos sectores: familias, empresas, bancos, estados. Un endebedamento global que nembargante recibiu na Unión Europea moi diferente atención por parte dos poderes públicos segundo quen fora o axente debedor. Así veríamos como unha parte moi relevante da débeda pública resultaría de que os gobernos occidentais, como por caso o español, asumiron como propias as débedas dos bancos e de moitas grandes empresas construtoras. Algo que non farían cos demais axentes. Unha decisión que supuxo que a estabilidade financeira dos estados quedara sometida a estabilidade financeira duns bancos cun enorme volume de débeda tal que, como se puxo en evidencia e fronte ao que se pensaba, fíxoos moi vulnerables. Unha realidade que nos leva a que si, por caso, se quere atopar unha das explicacións ao crecemento, aparentemente imparable, das débedas públicas nos estados occidentais haxa que procurala fora do público, exactamente na fraxilidade e vulnerabilidade financeira dos bancos ocultas polo segredo bancario. A mundialización neoliberal, que eliminou as barreiras ao libre movemento dos capitais, que acentuou o carácter financeiro das transaccións e que ao tempo solidificou o segredo bancario, puxo en evidencia a real situación dos grandes bancos. Unha situación de moita fraxilidade e vulnerabilidade derivadas do seu elevado apalancamento que en Europa viuse estimulado polo auxe do mercado interbancario e a aparición do euro. Unha conduta irresponsable por parte dos bancos –calquera impago pode supor unha ameaza real de creba- pero que se ve favorecida pola seguridade que lles da o saber que en caso de estar en perigo de creba os gobernos amosaranse, como sucedeu na pasada crise financeira, totalmente dispostos a endebedarse para así garantirlles a liquidez necesaria, baixo a xustificación de que son "demasiado grandes para deixalos caer". Velaí un dos mecanismos polos que se dispararon as débedas públicas que pasaron así a converterse na bomba que alimenta as finanzas privadas. Para atopar outro dos mecanismos que facilitaron ese crecemento dos débedas públicas hai que buscalo na realidade fiscal de moitos estados occidentais e moi especialmente dos estados do sur de Europa (Portugal, España, Grecia….). Estados cunha baixa presión fiscal e unha moi elevada fraude fiscal. Estados nos que a pesar desta realidade os gobernos de torno parecen pelexar por ver quen e o mais atrevido na baixada dos impostos sempre, claro está, mirando as rendas altas. Baixadas de impostos que carrexan unha importante redución dos ingresos públicos. Caída de ingresos públicos que a mundialización neoliberal agranda ao facilitar a evasión fiscal e a deslocalización industrial quen contribúen así a un maior crecemento do déficit público. Déficit público que remata financiándose con débeda. Débeda pública que, como sucedeu en España durante o boom inmobiliario, tamén se alimenta coa corrupción e a disparatada construción de obras faraónicas –vías rápidas, infraestruturas aéreas, grandes construcións,- que sendo unha gran fonte de ganancias tanto para os bancos como para as grandes empresas construtoras remataron sendo ruinosas para as arcas públicas. Feitos como os anteriores poñen en evidencia que a mundialización neoliberal trouxo consigo cambios no financiamento do gasto público. Cambios que derivan dunha forte caída dos ingresos públicos que dispara os déficits pero que os gobernos intentan compensar acudindo aos prestamos bancarios. Os gobernos piden prestado aos bancos aínda tendo que pagar, por razóns xa sinaladas en artigos anteriores elevados custos por eses préstamos. Un gasto que dispara as débedas públicas quen por esta vía supoñen unha descomunal transferencia de riqueza a prol dos bancos. Todos estes mecanismos perversos fan que os custos da débeda (xuros e reembolsos) se disparen como aparece claramente reflectido nos Orzamentos Públicos. Así, por caso en España, se nos anos previos ao estoupido da crise financeira (2008) eses custos representaban o 25,3% do gasto público total, na actualidade (2017) supoñen o 43,5% constituíndo o capítulo de gasto mais elevado -a pesar da "flexibilización cuantitativa" posta en marcha polo BCE no ano 2015 que, efectivamente, baixou os tipos de xuros pero non freou o crecemento da débeda-. Un incremento dos custos que tanto leva aparellado un crecente endebedamento (na actualidade a débeda pública equivale practicamente ao 99% do PIB: 1,15 billóns de euros, o nivel mais elevado de sempre) como que do 100% dos ingresos por débeda o 67% (25% no 2008) vaian a pagar custos da débeda, quedando sómente un 33% (75% no 2008) para outros gastos –por caso infraestruturas, e equipamentos que teñen como beneficiarias as grandes construtoras-. Unha realidade que pon en evidencia como, unha parte cada vez maior do gasto público vai destinado a garantilos negocios bancarios. Ou, como moi ben subliñan algúns autores e eu sinalei anteriormente, que a débeda e o pago de xuros pasan a ser un compoñente relevante da bomba de alimentación das finanzas privadas. A orixe e a dimensión que chegan a acadar as débedas soberanas fan que se prantexen cada vez mais dúbidas sobre a natureza e lexitimidade das mesmas. En relación a primeira dúbida, cal é a exacta natureza económica das sumas que se prestan aos estados?. Por caso, é lexitimo pagar uns xuros e unhas amortizacións tales que condicionen o resto das políticas?. Estás débedas que se contraen co pretexto de financiarse non rematan sendo realmente un grande negocio para a banca?. Pódense, xa que logo, cualificar como lexítimas unhas débedas públicas cuxo obxectivo real é incrementar as ganancias das finanzas?. Que condicións conduciron, por caso a España, a acumular unha débeda tan elevada? Non foron basicamente os rescates bancarios, a corrupción política e os gastos faraónicos, o baixo nivel impositivo as rendas de capital e a elevada fraude fiscal?. Non supoñen esas condicións unha clara proba da complicidade do goberno español coas grandes fortunas?. Unhas preguntas cuxas respostas xustifican sobradamente que este tipo de débedas cheguen a ser cualificadas como ilexítimas. Ilexítimas por que evidencian que a débeda contraída persegue obxectivos alleos aos intereses reais dos estados e das súas poboacións. Porque en definitiva a débeda non é a causa senón a consecuencia dun modelo de crecemento que crea débeda, un modelo de crecemento que se coñece acertadamente como "austericidio". Velaí, por caso, que a reivindicación da súa auditoría estea cada vez mais que xustificada Publicidade


Summary: A Plataforma de Esquerdas sinalan que os comicios convocados por Tsipras queren "enterrar o Non do referendo e as loitas do pobo contra o memorando".

A Plataforma de Esquerda, nome do que se denomina a ála esquerdista´de Syriza, anunciou mediante un comunicado recollido por axencias e medios internacionais que seguramente presentará a súa propia candidatura nas eleccións anticipadas, após a demisión do primeiro ministro, Alexis Tsipras. A Plataforma di que contribuirá "á formación dunha fronte ampla, progresista, democráctica e anti-memorando que participará nas eleccións para a cancelación dos memorandos cos acredores". A Plataforma, que representa unha cuarta parte dos membros de Syriza, considera que a demisión de Tsipras e convocatoria de eleccións anticipadas "ten lugar para enterrar o non do referendo, as loitas do pobo contra o memorando e a súa esperanza". A Plataforma tamén decidiu formar un grupo parlamentar, cuns 28 deputados saídos de Syriza, que terá o nome de 'Unidade Popular' e vai ser así a terceira forza da Cámara. De ser así, o mandato de formar goberno -de non conseguilo a segunda forza, Nova Democracia- recaería na Plataforma.


Summary: As corredoiras e os pasos foretais nunca tan concurridos se viron. Vigo e a súa comarca saiu ao camiño para defender a Serra do Galiñeiro, o singular espazo natural que se impón sobre a cidade de Vigo. Polo percorrido, pasaron ao pé dos espazos onde teñen pensado situar cando menos 6 xeradores eólicos e tamén por onde está previsto que se realicen as catas de prospeccións mineiras de terras raras.

A manifestación desta volta non foi polas rúas de asfalto. Centos de persoas camiñaron sobre terra, pedra e herba, percorrendo dez quilómetros de camiños e pasos forestais da extraordinaria Serra do Galiñeiro, un dos elementos identificadores de Vigo e a súa comarca, que está en perigo ameazada por un parque eólico e pola explotación mineira. Coma en calquera roteiro, no do Galiñeiro varios eran os elementos que se recollían no percorrido. Por unha parte, a extraordinaria beleza da serra, un perfil que é un referente paisaxístico de Vigo e tamén os espazos que as ameazas que pesan sobre ela pode derruír. A vista das persoas camiñantes oteou o lugar de localización dos xeneradores eólicos como o espazo entre os concellos de Mos e Porriño no que a multinacional sudafricana Umbono Capital quere optar a facer catas para examinar o potencial de terras raras, empregadas para, entre outros usos, baterías de móbiles e pantallas de raios X. Dez quilómetros desde os que se dominan as terras de Zamáns e Herville e que centos de persoas percorreron convocadas pola Plataforma na defensa da Serra do Galiñeiro, composta por arredor de cincuenta entidades, desde agrupacións ecolóxicas e culturais a asociacións veciñais. No remate do percorrido Rexina Vega, Paco Barreiro, Manolo Pipas, Leo i arremecághona e Os Carunchos participan no acto final no que o Mago Marco enredará aos máis cativos cos seus xogos. A do Galiñeiro é unha serra de singular valor natural e cultural ademais de ter relevancia social e económica, co desenvolvemento de actividades de lecer e de aproveitamento sustentábel da natureza. A Plataforma reclama que a Serra entre a tomar parte da rede galega de espazos protexidos e a ampliación do Parque Natural do Monte Aloia a todo o espazo do Galiñeiro. O Manifesto pola Protección da Serra do Galiñeiro publicado pola Plataforma no pasado mes de febreiro recolle os principais elementos de valor da Serra, desde os naturais aos históricos e culturais. O BNG presentou no Parlamento Galego diversas iniciativas encamiñadas a anular a autorización do parque eólico, a declaración de utilidade pública da serra ademais de reclamar que o goberno rexeite a posibilidade de prospeccións mineiras entre os concellos de Mos e Porriño á multinacional sudafricana Umbono Capital que optan a facer catas para examinar o potencial de terras raras, empregadas para, entre outros usos, baterías de móbiles e pantallas de raios X. .


Summary: Un programa de luxo con primeiros nomes da narración oral é a oferta da nova edición de Atlántica, o festival dirixido por Sole Felloza que se desenvolverá do 11 ao 22 de marzo en Compostela e que se inaugura cunha conferencia de Mercedes Peón.

Unha conferencia de Mercedes Peón no Consello da Cultura Galega porá o inicio a once días de conto nos que Compostela se converterá na capital atlántica da narración oral, cun programa que, alén de novas sorpresas, convoca algún dos principais nomes do relato ao vivo dos terras que bordean o Atlántico. Xosé Luís Bernal- Farruco-, Quico Cadaval, Paula Carballeira, Felipe Diaz -Caxoto, Celso F. Sanmartín, Avelino González, Narf, Cándido Pazó, Mercedes Peón, María da Pontragha, Raquel Queizás, Xurxo Souto e Soledad Felloza ofrecerán os seus espectáculos orais nun programa que convidou tamén a Claudia Fonseca e Clara Haddad, de Portugal, a Barry Manley de Irlanda, a Sofía Maul da Madeira, Nicolás Mezzalira, da Bretaña, Boni Ofogo de Camerún e Victoria Siedlecki de Arxentina. O encontro desenvolverase en distintos espazos, desde auditorios e teatros ate locais nocturnos. O Hostal dos Reis Católicos, a Fundación Granell, o Museo do Pobo Galego, o Auditorio de Galiza, a Biblioteca da casa dos Comúns dos Tilos, en Teo alternaranse no programa con pubs como o Modus Vivendi, Atlántico, Casa das Crechas xunto con locais de hostalería como a Borriquita de Belén ou A nave de Vidán. Espectáculos de todos os formatos, desde diálogos, monólogos até maratóns de contos para maiores e crianzas. Quico Cadaval subirá canda Narf ao escenario co espectáculo "Obrigado!" e Farruco achegaranos aos personaxes pintorescos da Compostela dos 60, entre outras moitas propostas. Tapas Atlánticas Alén da cutura oral, a gastronómica terá tamén presenza no Festival e desde o 14 ao 22 de marzo, distintos locais da cidade farán descontos nas "Tapas Atlánticas" preparadas especialmente para o Festival. A entrada terá así, dous agasallos, "probar o Atlántico en diversos sabores" e gozar "das historias con bo sabor de boca".


Summary: A Axencia Tributaria divulga os datos das rendas por barrios das cidades máis poboadas. Segundo os datos de Facenda a renda media máis alta entre os barrios da Coruña e Vigo sitúase na área coruñesa de Juan Flórez, o 15004, cuns 35.400 euros anuais

As estatísticas da Axencia Tributaria permiten coñecer, cunha ampla serie, a evolución do ingresos da poboación e os seus salarios a partir das declaracións da renda tanto en cifras globais para todo o Estado como por comunidades autónomas. A estes datos habituais vén de engadir unha nova serie estatística para os grandes municipios, que permite coñecer as diferenzas de rendas entre barrios dalgunhas das principais cidades. Nomeadamente, dos que teñan máis de 200.000 habitantes, máis de 100.000 declaracións da renda ou máis de 2.200 millóns de euros de renda bruta agregada -factores que, aclara, adoitan ser "simultáneos"-.Segundo os datos de Facenda a renda media máis alta entre os barrios da Coruña e Vigo sitúase na área coruñesa de Juan Flórez, o 15004, cuns 35.400 euros anuaisNo caso galego estes criterios cúmprense só nas dúas cidades máis poboadas do país, Vigo e A Coruña, e en ambas os datos reflicten amplas fendas entre os barrios con máis renda e aqueles nos que a veciñanza conta con menores ingresos. Tomando como referencia os códigos postais a Axencia Tributaria detecta que no último ano do período analizado (2013-2016) o barrio máis 'rico' das dúas principais cidades galegas era a contorna de Juan Flórez, na Coruña. No 15004 coruñés a renda media dispoñible por persoa era en 2016 de 35.438 euros, segundo os datos das declaracións da renda. Son case 17.000 euros máis que a renda dispoñible no barrio con menores ingresos, a área da Agra do Orzán e o Ventorrillo, onde a renda media dispoñible rolda os 18.600 euros, indica a estatística. Por baixo destas liñas pódese observar a situación sobre o mapa de cada zona analizada e, no cadro posterior, buscar os datos de cada barrio por nome ou código postal.Vigo: 28.000 euros no centro, menos de 20.000 nos arrabaldesOs 28.000 euros anuais de renda media dispoñible na contorna do Areal contrastan cos menos de 17.700 en ValadaresAs diferenzas tamén son notables en Vigo, aínda que menos pronunciadas que na Coruña, segundo Facenda. Atendendo á estatística da Axencia Tributaria no ano 2016 o barrio vigués con máis renda media por persoa era o centro da cidade e a zona do Areal, con máis de 28.000 euros, seguido do Castro, con algo menos de 26.000.Na banda contraria están algúns barrios periféricos da cidade e lindeiros con contornas rurais, como Cabral, Labradores ou Teis, todos eles por baixo dos 20.000 euros dispoñibles ao ano. A renda media dispoñible máis baixa rexístrase en Valadares, con 17.677 euros en 2016, o que supón unha diferenza superior aos 10.400 euros anuais con relación ao barrio máis 'rico' da cidade. Esta é a súa distribución sobre o mapa situado por riba da táboa interactiva, na que é posible consultar os datos por código postal ou nome.


Summary: A coruñesa e a pontevedresa clasifícanse para a final da clase Elliott logo de impoñerse a Rusia e despois de que a falta de vento a piques estivese de eliminalas.

As galegas Sofía Toro e Támara Echegoyen aseguraron unha medalla olímpica. A coruñesa e a pontevedresa, xunto a asturiana Ángela Pumariega, clasificáronse para a final da clase Elliott 6m. de vela logo de impoñerse a Rusia 2-1 nunha terceira regata decisiva que a piques estivo de suspenderse por falta de vento. Se así fose, o equipo da delegación española sería eliminado logo de perder anteriormente na Round Robin. Non foi así e as galegas venceron para asegurar un metal olímpico. Será ouro e prata e para saber que medalla conseguen haberá que agardar ao sábado, cando se enfronten a Australia na final a partir das 14.05 da tarde. Pero o máis difícil está feito. E lográrono porque ao regresar o vento ao campo de regatas de Weymouth, con empate no marcador, o equipo español impúxose con clase ao ruso. Agora só lles queda loitar por conseguir un enorme éxito ou por entrar no Olimpo.


Summary: A asociación denuncia que en Cotobade a Xunta autorizou varias accións de xeito repetido (a última, este domingo) argumentando que as anteriores fracasaran. Porén, a entidade di ter probas de que hai dúas semanas unha loba foi cazada alí, o que convertería en irregular a última autorización.

ADEGA vén de difundir un vídeo que, segundo a entidade proba, a "actuación irregular da Xunta" ao autorizar controis poboacionais recorrentes (3 nos últimos 4 meses) nos montes de Cotobade. Oficialmente non se abatiu lobo algún, polo que o Goberno galego seguiu dando permisos para novas batidas, a última celebrada este mesmo domingo. Porén, segundo a asociación, a loba que aparece no video tería sido abatida semanas atrás. "Con esa loba morta ilegalmente, altéranse gravemente as condicións xustificativas da autorización do último control concedido pola Xunta", di. "Con esa loba morta ilegalmente, altéranse gravemente as condicións xustificativas da autorización do último control concedido pola Xunta" ADEGA solicitara ante a Dirección Xeral de Patrimonio Natural a suspensión desta última batida "ao termos constancia de que a administración dispuña desta información e había tempo suficiente para anular o permiso". "Lamentabelmente, a batida estase a celebrar, feito que outra volta proba o desleixo e a actuación irregular da administración, que podería estar incorrendo nun delicto de prevaricación", di a entidade. "Este novo caso engádese aos escándalos (Friol, Barbanza...) arredor deste tipo de autorizacións fraudulentas, eufemisticamente chamadas controis e que só perseguen o exterminio total do lobo", subliña a asociación, que asegura que non existen probas de que nos últimos tempos se incrementara a poboación do lobo nos montes galegos. A entidade engadirá "esta e outras probas" á denuncia presentada diante da Fiscalía do TSXG polas autorizacións de caza do lobo por parte do Goberno galego A entidade engadirá "esta e outras probas" á denuncia presentada diante da Fiscalía do TSXG polas autorizacións de caza do lobo por parte do Goberno galego. A asociación ecoloxista entende que a Xunta está a favorecer unha actividade cinexética que a lei de caza limita ostensiblemente, incumprindo o Plan de Xestión do Lobo. "Estase a dar unha incorrecta execución desta norma, e en consecuencia causando un prexuízo ambiental e ecolóxico a esta especie, menoscabando a protección da nosa fauna e flora máis singular", asegura.


Summary: A Xunta destinou 1.675.000 para os xornais dos grandes grupos de comunicación, namentres que repartiu algo menos de 182.000 entre os xornais integramente en galego por utilizar esta lingua, segundo afirma Amega.

Os medios membros da Asociación de Medios en Galego (Amega) denuncian a "desidia da Xunta para coa defensa do uso do galego no eido da comunicación e a pasividade das administracións públicas". "Son varias as situacións nas que a entidade, que defende, ante todo, o uso do noso idioma nos medios de comunicación, viuse atacada" polas decisións do goberno autonómico, engade. No pasado 2014, "os medios que utilizan o castelán levaron nove veces máis axudas na orde de axudas institucionais que os medios que usan o galego. A Xunta destinou 1.675.000 para os xornais dos grandes grupos de comunicación, mentres que repartiu algo menos de 182.000 entre os xornais integramente en galego por utilizar esta lingua", afirma a asociación de medios en lingua propia, que tamén afirma que das "axudas en galego que tamén se beneficiaron os grandes grupos de comunicación con centos de miles de euros por utilizar tan só o 6% do galego en todo o medio". BNG, AGE e PSOE apoian unha Lei de Publicidade Institucional que poña freo aos convenios de publicidade arbitrarios que Amega di que non chega aos medios en galego Ademais, Amega quéixase da "exclusión dos medios de comunicación en galego das constantes campañas publicitarias institucionais. Campañas polas que a Xunta inxecta aos grandes grupos millonarias cantidades de diñeiro en conceptos variados de publicidade e propaganda". Neste sentido, a asociación levou ao Parlamento Galego unha Proposición de Lei de Publicidade Institucional que contou co apoio do BNG, AGE e PSdeG e que recolle "a prohibición dos convenios pola súa evidente arbitrariedade e a reserva dunha parte do orzamento das campañas publicitarias para medios en galego".


Summary: Aliás, a Xunta habilita dúas liñas de axuda ao pobo ucraíno e pide que as doazóns ás ONG se fagan "en efectivo".

O presidente da Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp), Alberto Varela, informou de que os concellos galegos xa puxeron a disposición da Xunta e do Goberno estatal perto de 900 vivendas para acoller a refuxiados ucraínos. Así o expresou logo dunha reunión de coordinación con Xunta e ONG que se celebrou esta segunda feira. O representante dos concellos galegos asegurou que cada día chegan máis ofertas de numerosas localidades, mentres explicou que a esas vivendas teñen previsto sumarlles pavillóns e outros recintos provisionais onde tamén se podería acoller persoas.b Por outra parte, Varela indicou que tamén reciben chamadas de particulares dispostos a colaborar na acollida de persoas refuxiadas. A guerra en Ucraína, en directo Sobre isto, o presidente da Fegamp dixo que é un tema "moi delicado" porque se trata de persoas "de vulnerabilidade". Por iso, insistiu en que as administracións e organizacións teñen que estar "extremadamente coordinadas" para achegarlles as "mellores garantías" aos refuxiados que cheguen a Galicia. Achegas "en efectivo" ás ONG Aliás, a Xunta fixo un chamamento á cidadanía para que as achegas monetarias a Ucraína se realicen en efectivo, tal e como llo solicitaron as ONG que traballan sobre o terreo. O director xeral de Relacións Exteriores e coa Unión Europea, Jesús Gamallo, agradeceu o exercicio de "solidariedade" que demostrou a cidadanía galega, mais pediu que as achegas se fagan en efectivo porque as ONG atopan problemas de "loxística" e de "distribución", así como dificultades pola calidade dos produtos. Así llo demandaron entidades como o Fondo Galego de Cooperación e Solidaridade ou a Coordinadora Galega de ONG para o Desenvolvemento, coas que mantivo un encontro esta segunda feira Compostela para tratar de dar unha resposta "coordinada e compartida" á crise humanitaria que se vive en Ucraína. A Galiza comeza a coordinar o dispositivo para acoller persoas refuxiadas de Ucraína Xunto a outras institucións como a Fegamp, crearon unha comisión de seguimento que aprobará a constitución dun grupo de traballo "permanente", mentres dure a crise humanitaria, que será coordinado pola Xunta en colaboración co resto de entidades participantes nesta reunión. Gamallo explicou que o obxectivo é "intercambiar información" coas ONG que están no terreo e, a partir de aí, colaborar na solución das problemáticas que xurdan en cada momento. Liñas de axuda Noutra orde, Jesús Gamallo anunciou que a Xunta xa ten activadas dúas liñas para axudar ao pobo ucraíno. A primeira, a través de convenios con Farmamundi ou Unicef para enviar axuda a estas entidades e que acheguen, desde o terreo, "a súa experiencia". Neste caso, Gamallo avanzou que a Administración galega xa aprobou unha doazón de 10.000 euros a Farmamundi para o envío de medicamentos. A segunda liña de colaboración na que traballa a Xunta realízase a través dun convenio entre as administracións territoriais e o Goberno estatal para enviar diñeiro a Cruz Vermella en Polonia, Romanía e Moldavia, os países que acollen un maior número de persoas refuxiadas. Os ucraínos, ao abrigo dos polacos Ademais, o director xeral trasladou que "nos próximos días" sairá unha convocatoria pública de acción humanitaria por valor de 400.000 euros, a través da cal as ONG poderán presentar proxectos relacionados coa axuda á cidadanía ucraína.


Summary: Cineuropa, o festival de cinema que máis público congrega do país, vén de anunciar os premiados da vindeira edición: o director mexicano Arturo Ripstein e o cineasta portugués Miguel Gomes.

Neste 2015, Cineuropa recoñece a dous directores: un con máis de medio século de traxectoria internacional, o máis importante dos directores mexicanos, Arturo Ripstein; o outro, un dos máis recoñecidos valores da vangarda do cinema portugués e europeo, autor recente do tríptico estreado como acontecemento autoral no festival de Cannes, 'As Mil e Uma Noites', Miguel Gomes. Cun veterano en plena forma como o mexicano Ripstein, rexurdido este verán en Venecia, e o talento revelador de novas linguaxes do novo e xa consagrado Miguel Gomes, o Premio Cineuropa consolida o seu prestixio e acentúa a súa internacionalización das últimas edicións a través do xenio provinte de países e continentes diversos. Arturo Ripstein forma parte do devir histórico de Cineuropa. Cando o festival naceu no 1987, Ripstein estreaba nel 'El imperio de la fortuna', fascinante adaptación dunha historia de Juan Rulfo a cargo de Paz Alicia Garciadiego, guionista inseparable desde ese momento da obra do cineurgo mexicano. E o director e a guionista serán os protagonistas en Compostela desta XXIX edición coa estrea da súa máis recente obra, 'La Calle de la Amargura', estreada no festival de Venecia, así como cunha ampla retrospectiva seleccionada especialmente polo propio Ripstein para o tributo de Cineuropa. As películas que integrarán esta retrospectiva son "El Castillo de la pureza" (1973) "El Santo Oficio" (1974), "La viuda negra" (1977), "El lugar sin límites" (1978), "El imperio de la fortuna" (1986), "La reina de la noche" (1994), "Profundo Carmesí" (1996), "El Evangelio de las Maravillas" (1998) e "Así es la vida" (2000). Ripstein, dúas veces gañador da Concha de Ouro en San Sebastián, participante habitual nos festivais de Cannes ou Venecia, participará activamente nas proxeccións da súa retrospectiva en Cineuropa en encontros co público do festival. Miguel Gomes representa a forza emerxente do cinema portugués. Co tríptico 'As Mil e Uma Noites', que poderemos ver en Cineuropa e estreado mundialmente hai catro meses na Quincena dos Autores do Festival de Cannes, Gomes alcanzou o gotha dos autores no recoñecemento da crítica non só europea senón mundial. Foron merecedores do Premio Cineuropa, entre outros/as: José Luis Guerín, José Luis Borau, Manoel de Oliveira, Jane Birkin, Pedro Costa, José Sacristán, Albert Serra, María de Medeiros, Luis Tosar, Bigas Luna, Federico Luppi, Stephen Warbeck, Vicente Aranda, Paulo Branco, Oliver Laxe ou Barbara Lennie.


Summary: O vicepresidente da Deputación de Pontevedra, César Mosquera, explicou nunha reunión con autoridades municipais esta terza feira, a aposta da institución por colaborar na posta en marcha do servizo de inspección de residuos nos Concellos.

A Deputación de Pontevedra vai asumir máis de 50% do custe da posta en marcha da inspección de residuos dos Concellos que se adhiran ao corpo de control do Revitaliza. Así o asegurou na terza feira o vicepresidente, César Mosquera (BNG), nunha reunión de traballo con representantes locais, na que anunciou ademais que os municipios que cumpran e avancen nos obxectivos de reciclaxe beneficiaranse tamén de máis bonificacións acumulativas sobre a axuda básica. Máis de 350 escolares presentan os proxectos realizados ao abeiro do Plan Revitaliza de compostaxe A presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva (PSdeG), sinalou que esta iniciativa permitirá "aproveitar todo o positivo da transformación que se vai dar na xestión de residuos". Pola súa parte, Mosquera explicou que a inspección do servizo de residuos é unha obriga legal incluída na nova lexislación e subliñou que "ademais está demostrado que é a única maneira de poder cumprir os obxectivos de reciclaxe". O vicepresidente explicou que a Deputación farase cargo da totalidade do financiamento da inspección neste 2022, do 60% no exercicio de 2023; e do 25% en 2024. Por sumarse ao Servizo de Inspección antes do 31 de xullo de 2022 os gobernos locais terán 10% máis de bonificación (70% no 2023 e 35% no 2024 e seguintes); outro 15% por acadar os obxectivos fixados na normativa en canto a preparación para a reutilización e reciclaxe; e igual porcentaxe de bonificación que de avance na medida que se vaian dando pasos para conseguir os obxectivos aínda que non se cumpran. Todas as primas serán acumulativas. O máximo de custe por habitante e ano será de tres euros, do que os Concellos só pagarían unha pequena parte. Prevese que o corpo administrativo alcance un profesional de inspección por cada 20.000 habitantes, cun total de entre 12 e 14. "Estamos diante dun bo servizo. Non hai inspección desta potencia en todo o Estado", salientou Mosquera, quen destacou que "igual que co Revitaliza fomos pioneiros porque non había antecedentes, con isto tamén agardamos abrir camiño e abrilo ben". Para plasmar xuridicamente a colaboración entre Deputación e Concellos -mediante encomenda de xestión- asinaranse convenios bilaterais. Unha vez en marcha administrativamente, o calendario de inicio de actividade do corpo administrativo incluirá unha formación inicial do persoal para despois comezar unha fase de sensibilización dos xeradores de residuos, pasar a controis anunciados e finalmente xa facer controis e inspeccións por sorpresa. Galiza, á cola da reciclaxe por Sogama O obxecto das inspeccións serán os xeradores de residuos "non domiciliares" (institucións, centros educativos e sanitarios, comercios, restauración, centros asistenciais...) e as instalación fixas do sistema municipal (punto limpo, puntos verdes, plantas de compostaxe municipais e similares), quedando excluídas a recollida e transporte a planta supramunicipal. Mosquera insistiu en que o obxectivo do corpo de inspección é mellorar e ordenar a xestión dos residuos e obter unha cultura de cumprimento nos xeradores de lixo sen obxectivo de recadación. "As sancións ingresaríanas os Concellos, pero que ningún Concello pense que vai financiar o servizo coas sancións. Haberá ingresos pero non para tanto", advertiu. Polo de agora están adheridos á proposta de participar no novo corpo de inspección da Deputación os Concellos de A Lama, Barro e Poio na comarca de Pontevedra; Meaño, Meis e Vilagarcía no Salnés; Bueu, Cangas e Moaña como mancomunidade no Morrazo; Valga na comarca de Caldas; Baiona e Gondomar no Val Miñor; Mondariz Balneario, Ponteareas, e Salvaterra no Condado-Paradanta; O Rosal e Tomiño no Baixo Miño; Redondela, Pazos de Borbén, Soutomaior e Salceda na área de Vigo; e Silleda no Deza-Tabeirós. Asistiron á reunión para informarse representantes do Grove, Tui ou Ribadumia, entre outros. Obxectivos Segundo destacou Mosquera, a nova normativa de residuos abandona definitivamente o "buenismo", a suposición de que mediante campañas de sensibilización e iniciativas puntuais se vai obter un tratamento correcto dos residuos. "Supérase a fase de voluntariedade para pasar á fase de obrigatoriedade. Polo tanto, pásase a una nova fase. Sensibilización si, pero cuns obxectivos numéricos, cuantitativos, claros, ben definidos e, o máis relevante, de obrigado cumprimento", insistiu. Os residuos municipais destinados á reutilización e a reciclaxe das fraccións (papel, metais, vidro, plástico, biorresiduos ) debían alcanzar, no seu conxunto, 50% en peso no ano 2020, 55% no ano 2025, 60% no ano 2030 e 65% no ano 2035. Haberá sancións polos incumprimentos dos obxectivos e cada Concello por si mesmo, salvo modificacións da Xunta, terá que cumprir os obxectivos concretos. A Deputación de Pontevedra adiántase á lei de residuos O vicepresidente lembrou que a Deputación inxectará recursos "en boa cantidade" para material e instalacións que incidan na xestión de residuos, pero subliñou que "estarán condicionados á aprobación da Ordenanza de Servizo e á existencia de Inspección real", xa ben propia de cada Concello ou da Deputación co Revitaliza. "Concentraremos os esforzos nos Concellos que decidan cumprir. Todas as nosas actuacións estarán dirixidas a axudar aos Concellos a cumprir obxectivos", finalizou. Finalmente, Mosquera anunciou que a Deputación xa ten organizada unha viaxe a Catalunya para dar a coñecer aos Concellos da Deputación de Pontevedra o sistema de recollida de residuos porta a porta e a fórmula de agrocompostaxe pola que está a apostar a Generalitat de Catalunya. Será a última semana de maio e a Deputación correrá cos gastos de viaxe, aloxamento e manutención das persoas designadas polos Concellos interesados.


A crise económica e financeira de 2008, sumada ás políticas de austeridade, de recorte social e de desmantelamento dos servizos públicos acentuaron aínda máis nos últimos tempos as desigualdades e o retroceso do noso Estado de Benestar. Desde entón, falamos dunha sociedade que xa non é a mesma, unha sociedade que sabe o que é sufrir a ondaxe neoliberal que levou a cabo a redución de orzamentos en sanidade, de camas, de profesionais, que viviu unha privatización masiva dos servizos hospitalarios. Hoxe, en plena crise sanitaria e económica pola emerxencia do coronavirus (COVID-19), a sociedade segue nun profundo proceso de cambio. Cada vez somos aínda máis conscientes da importancia de ter un sistema público forte capaz de coidarnos, sobre todo nos momentos difíciles. Poñemos en valor a importancia do tecido colaborativo fronte ao individual. Sanidade pública e axuda colectiva como receitas. Fronte a quen quixo facer negocio de maneira irresponsable coa nosa saúde, o persoal sanitario sitúase en primeira liña de lume, deixándose a pel, dobrando quendas pola falta de persoal e traballando en precario pola falta de medios. É necesario recoñecer e agradecer o seu labor. Do mesmo xeito que debemos recoñecer e agradecer o labor de tantas persoas que continúan traballando e arriscando a súa saúde polo ben común: Persoal de caixa de supermercados e alimentación, transportistas, farmacéuticos, repartidores, limpadores, persoal de cociña, de comedores sociais, traballadores de gasolineiras, de medios de comunicación, forzas de seguridade… é momento de apreciar o invisible: un traballo que resulta imprescindible, en moitos casos mal remunerado. Cando todo isto pase debemos ter memoria. Estes días lemos como a comunidade chinesa en Betanzos doa máscaras, alcol e luvas ao ambulatorio local. Como na Coruña doan material de protección á Policía Nacional. Como en Madrid doan varias caixas nas urxencias dos hospitais da Paz, Ramón y Cajal ou Puerta de Hierro. E como isto se replica en tantos lugares do noso país. Fronte aos discursos reaccionarios e xenófobos: realidade social en situacións de crise. Non esquezamos a quen pretende obter rédito electoral utilizando o medo como arma. Segundo os últimos datos do ECRE (2017), o número de homes e mulleres sen fogar é de 1.263 persoas en Galicia. Non podemos esquecernos tampouco deles. Nin das mulleres vítimas de violencia machista que poidan estar confinadas co seu agresor. Nin de tantas persoas obrigadas a traballar nun risco extremo de contaxio para si mesmos e as súas familias (como os 6.000 mil traballadores que ata o pasado martes estiveron obrigados a manter a súa actividade de produción na planta de PSA Citröen en Vigo). Nin dos autónomos e pequenos empresarios que viven con incerteza o horizonte futuro. Nin dos nosos maiores. Só a través da solidariedade, da responsabilidade e da unidade como individuos en comunidade poderemos lograr minimizar as consecuencias desta pandemia. Actuar, valorar, apreciar, lembrar e non esquecer. Reinventar a sociedade desde a empatía faise imprescindible. Reflexionemos sobre isto.


Summary: "Creo que hai partido, a cousa está igualada, pero pode haber un cambio", sinala Anxo Quintana a Nós Diario en relación ás eleccións galegas. O ex vicepresidente da Xunta da Galiza (2005-2009) e portavoz nacional do BNG na primeira década do século XXI ve un panorama político marcado por dous "vectores fundamentais que abren o xogo electoral": un PP que aparece por primeira vez en moito tempo como "vulnerábel" e un "nacionalismo en ascenso".

Anxo Quintana recibe Nós Diario ás portas das eleccións galegas. Afastado da política institucional, segue de perto a actualidade do país. Así o amosa nesta conversa, en que analiza a situación actual da Galiza ao tempo que fai con precisión un balance dos 11 anos de Alberto Núñez Feixoo na Xunta. As políticas sociais seguen a trazar o seu recordo da acción de Goberno do que foi vicepresidente de Igualdade e Benestar. Coas medidas postas en marcha por mor do coronavirus, sería partidario de adiar as eleccións? Creo que estas decisións teñen que estar guiadas por un único criterio, que é o da saúde pública, e polos organismos sanitarios competentes. Adiar as eleccións non é unha decisión calquera e, así como a decisión de convocalas corresponde ao presidente da Xunta, un adiamento debera consensuarse coas forzas políticas. Ao longo do mandato de Núñez Feixoo non houbo unha soa competencia de transferencias para a Galiza Como ve a carreira electoral? Hai unha recomposición do panorama político interesante, no que hai dúas cuestións moi salientábeis. A primeira é que o PP aparece por primeira vez en moito tempo como partido vulnerábel, o cal abre o xogo electoral. A segunda é a evidencia dun nacionalismo en ascenso. Creo que eses son os dous vectores fundamentais que acabarán determinando o resultado electoral. E como ve as candidatas? Hai un candidato, Alberto Núñez Feixoo, que se presenta sen poder amosar nin un só proxecto de país realizado durante os seus 11 anos de mandato. Desde Madrid quéreselle outorgar unha bitola de moderado e galeguista, cando non recordo ningunha medida social do seu Goberno que teña a categoría de progresista. Ao longo do seu mandato non houbo unha soa competencia de transferencias para a Galiza e non mantivo ningunha contradición política forte con Madrid. Non sei pois, a que se pode deber ese galeguismo a Feixoo imposto que nos queren trasladar desde Madrid. En canto ao Partido Socialista e a Unidas Podemos, as súas posibilidades de éxito ou de fracaso na Galiza dependerán máis da dinámica estatal, de como lle vaia ás súas forzas no Estado, e non tanto do que sexan capaces de xerar como actividade propia no país. Isto non é unha situación especialmente positiva para competir electoralmente. En canto ao BNG, este foi capaz de resistir nun momento moi difícil, ten unha candidata con solvencia e capacidade para o posto ao que se presenta e ademais teñen un exército civil, unha organización política cohesionada e disposta a defendela. Creo que hai partido, a cousa está igualada, pero pode haber un cambio. De o PP perder, apostaría por un Goberno de coalición? Está por ver cal é a primeira e a segunda forza política máis votada. Mais nunha democracia parlamentaria, o lóxico é que se formen Gobernos de coalición. Estamos en sociedades plurais e o normal é que os Executivos tamén respondan a esa pluralidade. A alternativa na Galiza é plural. O que hai que intentar é que sexa ademais unha alternativa de país E iso é bo, non é ningún impedimento, porque a alternativa na Galiza é plural. O que hai que intentar é que sexa ademais unha alternativa de país, pensada desde a Galiza e feita para o país. E de haber coalición, que consello daría para que for exitosa? Meu pai sempre citaba un refrán: "viños e sacramentos a quen os pide". E eu engado aí os consellos. Eu non me sinto con capacidade de dicirlle ao BNG o que ten que facer. O que si é certo é que a acción de Goberno implica sempre varios factores a ter en conta: ter proxecto de país e ter presente sempre que o Goberno é un instrumento, non un fin en si mesmo. O institucional é un instrumento para pór en práctica un proxecto, e o nacionalismo ten proxecto. Hai que ter en conta que quen ostente o Goberno da Xunta, se hai un cambio, que eu espero que haxa, non vai só gobernar senón que tamén, dalgún xeito, vai xestionar un cambio de réxime, e iso non se fai nin en tres meses nin en catro anos. Por tanto, a capacidade de paciencia, que é unha virtude revolucionaria, debe imperar no Goberno desde o primeiro momento. O nacionalismo ten ademais un reto pendente, o de converterse no referente da maioría social do país. Iso significa construír un proxecto transversal e, de darse o caso, exercer unha acción de Goberno guiada polos teus principios e valores e posta ao servizo do conxunto da sociedade. Como ve a Galiza de Feixoo? É evidente que ao longo destes 11 anos houbo un retroceso moi importante na cualificación e extensión dos servizos públicos, os cales son fundamentais para o benestar da cidadanía. Non só non houbo políticas activas, senón que se deron retrocesos evidentes. Non me vale que digan que hai menos orzamentos que antes. Nese caso podería chegar a entender que se dera unha diminución neses servizos proporcional á redución presupostaria, mais non foi así, pasouse á nada, a cero. En 11 anos paralizouse totalmente a extensión da rede de centros de benestar e recortáronse as prestacións sanitarias. O BNG na Xunta non só protagonizou un continxente de investimento en materia social, senón que todo iso obedeceu a un proxecto de país O BNG na Xunta non só protagonizou un continxente de investimento en materia social, senón que todo iso obedeceu a un proxecto de país: puxemos en marcha o Sistema Galego de Benestar e Igualdade, para que estes aspectos impregnaran de maneira transversal a acción de Goberno. E diso pasouse á nada. Por outro lado, todos os proxectos de desenvolvemento económico en que pretendeu participar a Xunta no mandato de Feixoo foron un fiasco, como a intervención no sector naval ou a venda á baixa do noso sector financeiro. Ademais, en todo este tempo houbo un debate político moi forte sobre a reorganización territorial e a Galiza estivo desaparecida. Coa distancia temporal, cal é o momento máis amargo que viviu no Goberno? Pasou tanto tempo... Non é unha cuestión na que repare mentalmente moito... Nunha actividade como esa hai momentos bos e tristes. O tramo final e sobre todo o resultado electoral de 2009 foi unha gran decepción no persoal pero, o que é máis relevante, tivo implicacións políticas moi importantes que sempre recordo con pesar, con pena. E o máis doce? Lembro con especial satisfacción o día en que puxemos en marcha a primeira Galescola. Para min, como nacionalista, foi moi importante que se creara unha rede de centros públicos de ensino de cero a tres anos, inspirada nunha perspectiva galega. Era un paso que viña a pór en evidencia na sociedade que o nacionalismo galego non era só un proxecto para defender a nosa identidade, cuestión moi importante, senón que tamén valía para procurar o benestar da xente, e iso exemplificábao moi ben o proxecto das Galescolas. "Lembro con especial satisfacción o día en que puxemos en marcha a primeira Galescola" Hai vida logo da política institucional, non? E tanto! Síntome moi satisfeito de dedicar boa parte da miña vida ao traballo político e a responsabilidades institucionais, mais construír país non é tarefa só das forzas políticas e das persoas que participan no institucional. É de toda a cidadanía. Eu dedícome agora a un ámbito diferente, desde a convicción de que xerar emprego, proxectos empresariais e traballar día a día tamén constrúe país. Cada cousa ten o seu tempo. Sempre tiven a constatación de que toda a miña vida traballei moitas horas todos os días, pensei que era difícil superar o ritmo desa época, mais agora, con 61 anos traballo polo menos tanto coma sempre.


Summary: O Executivo español recoñece que até cinco ministerios pagan gastos de Felipe VI non incluídos nos 8,4 millóns de euros anuais destinados á Casa Real.

Até cinco ministerios do Executivo español, os de Interior, Exteriores, Defensa, Presidencia e Facenda, pagan gastos do rei Felipe VI a maiores do orzamento oficial da Casa Real, que en 2022 será de 8,4 millóns de euros para o seu sustento persoal, recoñeceu onte o Goberno liderado por Pedro Sánchez. Estes datos chegan como resposta á pregunta parlamentar do voceiro do Partido Nacionalista Vasco no Congreso, que reclamou a información despois dos eloxios de Sánchez ao rei polo suposto "exercicio de transparencia" que practica a Casa Real. Aínda que na súa solicitude pedía explicitamente detalles sobre a execución das partidas orzamentarias destes ministerios, o gabinete non lle brindou estes datos, limitándose a recoñecer as entidades que efectúan pagamentos vinculados con Felipe VI. O Ministerio de Presidencia asume até 7,2 millóns de euros para cubrir os gastos do persoal civil que traballa na Casa Real e as indemnizacións correspondentes á relación laboral. Ademais, dota a Patrimonio Nacional, que depende do Ministerio, de 112,7 millóns de euros para manter de maneira íntegra os palacios de propiedade pública entre os que se sitúa a Zarzuela, residencia oficial de Felipe VI, e outros que pode usar indiscriminadamente. A seguridade do monarca tampouco a sufraga o seu orzamento, senón o Ministerio de Interior, que se encarga de asumir os custes do servizo de seguridade que integran membros das Forzas de Seguridade estatais. Os outros corpos vencellados, como a Garda Real, corren a cargo do Ministerio de Defensa. No que atinxe ás viaxes fóra do Estado, é o Ministerio de Asuntos Exteriores, Unión Europea e Cooperación quen asume os gastos das viaxes oficiais da Casa Real, incluído dietas, e gastos "protocolarios". O último Ministerio en liza, o de Facenda, encárgase da mobilidade oficial do rei e do resto da Casa Real, custeando as retribucións do persoal que desempeña estas funcións. Xuízo ao emérito A pasada terza feira rematou a vista preliminar en Londres (Reino Unido) sobre a inmunidade do rei emérito español na demanda da súa ex amante, Corinna Larsen, contra el por acoso, difamación e vixilancia ilegal. O xuíz ten que decidir se após abdicar, Juan Carlos I mantén a inmunidade. O antigo xefe de Estado leva máis dun ano fuxido aos Emiratos Árabes Unidos, mentres a Fiscalía española decide se o procesa xudicialmente.


Summary: Na clausura aprobaron un manifesto no que defenden o dereito de autodeterminación dos pobos e amosan a solidariedade con aqueles que "padecen o terror" abocando a súa xente a "exilios" e "expatriacións".

A cidade da Coruña acolleu os días 18 e 19 de setembro a terceira edición do Galeusca Historia. Unha dupla xornada de traballo arredor dos exilios e migracións que xuntou historiador@s da Galiza, Euskadi e Catalunya. Nestas terceiras xornadas, que veñen a dar continuidade ás decorridas en Barcelona (2010) e Bilbo (2012), @s asistentes partillaron experiencias e ideas nun encontro que contou coa colaboración de dúas entidades locais: a Agrupación Cultural Alexandre Bóveda e a Comisión para a recuperación da memoria histórica. Da man do músico Xurxo Souto percorreron as rúas da cidade herculina e coa Comisión da memoria homenaxearon as persoas represaliadas após o golpe de estado fascista de 1936. Na visita aos conxuntos memorialísticos da Avenida Navarra, no barrio de Monte Alto, e ao situado no Campo da Rata, @s integrantes do III Galeusca Historia estiveron acompañad@s por Amalia Bóveda Álvarez filla de Alexandre Bóveda e Amelia Álvarez, e Elvira Varela Vao, filla de Elvira Bao e Bernardino Varela. A cimeira lembrou as persoas represaliadas polo fascismo da man da Comisión para a recuperación da memoria da Coruña Para clausurar a terceira edición destas xornadas historiográficas, @s asistentes aprobaron un manifesto no que amosan a súa solidariedade "con todos os pobos que padecen o terror e se ven obrigados a exilios e expatriacións, realidade que pasou a primeiro plano nas últimas semanas para o caso da Siria". Asemade, amosaron a súa solidariedade "con todas as nacións sen Estado que procuran o seu recoñecimento e o desenvolvimento do seu libre dereito de autodeterminación, nomeadamente solidarizámonos coa nación catalá".


Summary: O ensino público en infantil e primaria contará este curso que comeza con 12 centros e 132 unidades menos

Comeza o curso escolar 2012-2013 en infantil e primaria e arranca con máis alumnado e menos profesorado e medios, consecuencia, lembran desde sindicatos até anpas, das medidas e políticas adoptadas polo goberno de Feijóo. Actuacións que abranguen tanto recortes en comedores escolares como na presenza do galego. Como lembran na CIG, o ensino público neste curso en infantil e primaria contará con 12 centros e 132 unidades menos, alén de 113 unidades que agrupan alumando de diferentes idades, niveis e cursos e da supresión de 199 postos de traballo fixos. A política de recortes tamén provoca que en primaria o número do profesorado suprimido e desprazado se incremente nun 45%: en 2011 eran 168 as e os docentes afectad@s pola desaparición da súa praza. En 2012 esta cifra ascende a 245, e hai 359 profesor@s que impartan docencia en máis dun centro. "Co aumento de alumando e a redución de profesorado pode falarse de escolarización máis non de educación no sistema público", di Anxo Louzao, secretario nacional de CIG-Ensino. Mobilización A Plataforma pola defensa do rural e da montaña realiza hoxe unha mobilización en Compostela (a partir das 12:00, praza do Obradoiro) para denunciar o grave impacto das políticas de recortes do PP en comarcas como Os Ancares, entre outras.


Summary: A musicóloga suíza Dorothé Schubarth chegou a Galiza de vacacións despois de facer un percorrido por toda Europa investigando a música popular e as súas conexións primixenias e arcaicas.

Pronto comezou no Courel unha recolleita por todo o país recompilando máis de 300 horas de gravacións que foron ordenadas e clasificadas, xunto ao lingüista e catedrático Antón Santamarina, no denominado Cancioneiro Popular Galego, a biblia da música popular galega. Dorothé na vila / Alejandro Gándara e Olaia Tubío / Galiza / 2020 / 85 min O filme Cold War, de Pawel Pawlikowski, comezaba cunha muller e un home realizando un traballo de recollida musical polas aldeas máis recónditas de Polonia. Unha subtrama de apenas un par de secuencias e ambientada nos anos 50, pero, quizais, a achega cinematográfica máis semellante ao que fixeron Dorothé e Antón a principios dos 80. Non existían obras cinematográficas de ficción ou non ficción sobre as súas vidas... até agora. Unha débeda cinematográfica que Alejándro Gándara e Olaia Tubío saldan, por fin, con este pequeno gran documental de divulgación e investigación que destila veracidade, honestidade e humildade... o mesmiño que Dorothé Schubarth. E é que en todo o documental hai unha sorte de paralelismo entre a forma de narralo e o que narra. Os narradores (Álex e Olaia) e a historia (Dorothé e o seu legado) acaban diluídos e mesturados de tal forma que chega un momento no que non sabemos moi ben onde comeza un e remata o outro. Olaia e Álex, dous mozos afeccionados á música tradicional "que cantan e bailan", picados pola curiosidade da historia de Dorothé e que apenas fose coñecida máis aló de círculos específicos, deciden seguir os seus pasos polas aldeas seguindo as anotacións do Cancioneiro e intentando contactar coas persoas que ela gravou. Moi emotivo presenciar como as persoas maiores, algunhas moi anciás, acaban recuperando o brillo nos ollos simplemente ao escoitarse cantar. Algunhas delas mesmo se veñen arriba e lánzanse a cantar coplas, case sempre, lembrando perfectamente a letra. Verdadeiramente Álex e Olaia, ademais de homenaxear o legado de Dorothé, levaron vida e alegría alá por onde pasaron. E que as cántigas eran iso, un momento de alegría. Cantadas en calquera lugar e situación. No campo, cociñando, despois de comer, na taberna... Calquera lugar era bo para botar unhas coplas, retrousos e improvisacións. Hoxe en día iso perdeuse case por completo, por iso o traballo de documentación e gravación de Dorothé Schubarth e Antón é tan importante... E por iso Dorothé na vila é tan importante.


Summary: Centos de persoas xubiladas e pensionistas secundan a chamada da CIG en defensa do sistema público de pensións.

Centos de persoas toman parte esta terza feira, día 27, nas concentracións e mobilizacións convocadas polo colectivo de persoas xubiladas e pensionistas da CIG na defensa dunhas prestacións "públicas e dignas". Os protestos desenvólvense en nove cidades galegas e fan parte da campaña que o sindicato nacionalista empezou a finais de 2016 para reivindicar "emprego, salarios e pensións dignas na Galiza". Perto de 60% das pensións galegas están por baixo do salario mínimo Vigo, Lugo, Compostela, A Coruña, Pontevedra, Ferrol, Vilagarcía, A Estrada e Ourense son os lugares das mobilizacións, ans que se criicou a política de recortes impulsada polo PP nos gobernos español e galego, para alén de defender o sistema público de pensións, que se garanta o seu poder adquisitivo e para exixir que as pensións mínimas sexan iguais ao Salario Mínimo Interprofesional. O colectivo denuncia que coas sucesivas reformas aprobadas tanto polo PSOE como polo PP, durante varios exercicios non se revisou o importe nominal das pensións, ou fíxose por baixo da inflación, até "que en 2013 o PP eliminou a lei que establecía o IPC como referente, promovendo un duro recorte que nalgúns casos pode reducir até en 20% as futuras pensións, a conta das mentiras sobre o aumento da esperanza de vida". Asegura que estas reformas complican cada vez máis o acceso ás pensións contributivas, diminúen as contías das pensións de quen accede ao sistema e atrasan a idade efectiva de xubilación. "Como resultado, na actualidade temos un maior empobrecemento das persoas pensionistas", salientan. De feito, perto de 60% das pensións galegas están por baixo do salario mínimo e seguen aumentando as diferenzas, como o demostra que as pensións na Galiza estean máis de 15 puntos por baixo da pensión media do Estado español.


Summary: A Ruta dos Pazos, en lalín, permite gozar de xoias naturais, arquitectónicas e arqueolóxicas.

Lalín conta cunha ampla rede de rutas que permiten un coñecemento fondo deste territorio gandeiro que o Deza atravesa de sul a norte. Unha delas é a chamada Ruta dos Pazos, que se dirixe á Ponte Taboada; nós faremos hoxe o tramo dende esta ponte até os castros de Bendoiro. Comezaremos o camiño na pequena aldea da Ponte, logo de desviarnos á dereita na estrada de Silleda a Lalín. Dende este núcleo baixa un camiño empedrado e sombrizo, de boa construción, que, logo dunha fonte e unha pedra vertical, ambas con inscricións, nos mete na ponte sobre o Deza, nunha paraxe de grande encanto. A ponte é alta, de boa cantaría, alombada no centro e apóiase en penedos que sobresaen en ambas as marxes do río, e que, a xulgar polo nome, noutra época debeu ser vadeado mediante táboas. A inscrición que aínda se pode enxergar na pedra das proximidades di que orixinariamente construíse no ano 912, hai máis de once séculos. Atravesado o río, a ponte fai un brusco xiro á esquerda, xurdindo á dereita un curioso oco de porta que nos conduce á levada e ao túnel da mesma, que augas máis abaixo deitaba o caudal desviado do Deza para unha fábrica da luz hoxe en ruínas. Dende os penedos da beira tense unha boa perspectiva da Ponte Taboada, sobre as escuras augas. Paraxe: Terras do Deza / Concello: Lalín / Percorrido: 6, 5 quilómetros (ida) / Dificultade: Media Un camiño de carro cruza polo medio a devesa de carballos centenarios, relacionados co pazo de Liñares que é a nosa próxima parada. Esta impoñente construción rodeada por unha cerca é de propiedade municipal e acolle o museo da marioneta, unha sala dedicada á arqueoloxía e outra ao aviador Joaquín Loriga, nado neste pazo pertencente á familia dos Taboada. Alén destes contidos, a visita permite gozar da propia arquitectura do edificio barroco con partes que se remontan a comezos do século XVI, coa solaina, a lareira e cheminea e a escaleira de acceso posterior. Preto do pazo de Liñares está o de Eirixe, na mesma parroquia de Prado. Retomando o camiño dirixímonos a Bendoiro por vellas vereas que van paralelas a modernas infraestruturas de estradas, autoestrada e dous trazados de camiños de ferro. Atopamos primeiro o pazo, de vella construción e grandes dimensións, dedicado hoxe a usos hostaleiros e na súa orixe relacionado tamén coa familia dos Taboada. Avanzando un pouco, nunha revolta do camiño metémonos nunha frondosa carballeira. Na realidade trátase dos foxos e antecastros do castro de Bendoiro, que se pode percorrer na totalidade subindo polas portas abertas nas súas murallas até a croa, enxergando ou imaxinando entre o chan estrado de follas de carballo e sobreira as formas soterradas dos muros, terrapléns e posíbeis construcións. Máis ao norte, e practicamente pegado ao castro -cousa inédita-, atópase o Castriño, máis antigo e cuxa escavación derivada da construción da vía da velocidade alta do tren deu orixe a moitos materiais de interese así como ao descubrimento de enterramentos asociados á Idade do Ferro, o que tamén fai singular este xacemento. A ruta podería continuar pero é unha opción razoábel facer o camiño de volta dende Bendoiro até o inicio na Ponte Taboada e deixar o resto do roteiro para unha posterior xeira.